GRA O TRON [01x03] Lord Snow
Tłumaczenie: Highlander
Witaj, lordzie Stark.
Wielki Maester Pycelle zwołał zebranie małej rady.
Proszono, byś zaszczycił je swoją obecnością.
Rozpakuj rzeczy dziewczynek. Wrócę na wieczerzę.
- Jory, jedź z nimi. - Tak, mój panie.
Jeśli chcesz ubrać bardziej odpowiednie szaty, panie...
Dzięki bogom za twe przybycie, Stark.
Przyda nam się ktoś z północy.
Jestem rad, że chronisz tron.
Stary i solidny.
Ciekawe, ile królewskich rzyci go polerowało.
Jak to powiadają?
"Król się wypróżnia, a Namiestnik po nim sprząta".
Zacna zbroja.
- Ani jednej rysy. - Owszem.
Ludzie od lat podnoszą na mnie miecz, lecz nigdy nie trafiają.
Zatem mądrze wybierasz przeciwników.
Mam do tego talent.
Pewnie dziwnie ci wchodzić do tej sali.
Stałem w tym miejscu, kiedy to się wydarzyło.
Twój brat był bardzo dzielny.
Twój ojciec również.
Zasługiwali na lepszą śmierć.
Nikt na takową nie zasługuje.
Lecz stałeś i patrzyłeś.
Podobnie jak 500 mężów.
Najwspanialsi rycerze Siedmiu Królestw...
Sądzisz, że któryś z nich rzekł słowo lub uczynił coś?
Nie, lordzie Stark.
500 mężów, a w tej sali było cicho jak w krypcie.
Można było posłyszeć jedynie krzyki
i śmiech szalonego króla.
A później,
kiedy z szalonego króla uchodziło życie,
pamiętałem jego śmiech, kiedy twój ojciec płonął...
to było sprawiedliwe.
To sobie powiadasz w nocy?
Jesteś sługą sprawiedliwości?
Że pomściłeś śmierć mego ojca,
wbijając miecz w plecy Aerysa Targaryena?
Powiedz mi...
gdybym dźgnął go w brzuch miast w plecy,
bardziej byś mnie podziwiał?
Wiernie mu służyłeś,
kiedy nie było zagrożenia.
Lordzie Stark.
Lordzie Varys.
Ze smutkiem przyjąłem wieści o twych kłopotach na królewskim szlaku.
Modlimy się, by książę Joffrey powrócił do pełni zdrowia.
Szkoda, że nie pomodliłeś się za syna rzeźnika.
Renly! Dobrze wyglądasz.
A ty na strudzonego podróżą.
Zebranie mogło poczekać do jutra, lecz...
Lecz musimy zająć się sprawami królestwa.
Od dawna pragnąłem cię poznać, lordzie Stark.
- Lady Catelyn zapewne o mnie wspomniała. - Owszem, lordzie Baelish.
Wnoszę, że znałeś też mego brata, Brandona.
Aż nazbyt dobrze. Po dziś dzień noszę dowód jego uznania.
Być może źle wybrałeś przeciwnika.
Nie wybrałem jego, mój panie.
Wybrałem Catelyn Tully.
Niewiastę godną pojedynku.
Proszę o wybaczenie, lordzie Stark.
Wielki Maestrze.
Ileż to minęło?
- Byłeś wtedy młodzieńcem. - A ty służyłeś innemu królowi.
Prawie bym zapomniał.
To należy teraz do ciebie.
Możemy rozpocząć?
- Bez Króla? - Zima być może nadciąga,
lecz nie mój brat.
Jego Miłość zaprząta wiele spraw.
Sprawy mniejszej wagi powierza nam,
żebyśmy mu nieco ulżyli.
Jesteśmy lordami spraw mniejszej wagi.
Mój brat zleca nam zorganizować turniej,
by uczcić mianowanie lorda Starka Namiestnikiem Króla.
- Ile? - Czterdzieści tysięcy złotych smoków dla zwycięzcy,
dwadzieścia tysięcy dla drugiego,
kolejne dwadzieścia dla najlepszego łucznika.
Czy skarbiec podoła takim wydatkom?
Będę zmuszony pożyczyć pieniądze. Zapewne od Lannisterów.
Jesteśmy winni lordowi Tywinowi trzy miliony smoków.
Czymże jest kolejne osiemdziesiąt?
Powiadasz, że Korona jest zadłużona na trzy miliony?
Korona jest zadłużona na sześć milionów.
Jak mogliście na to przyzwolić?
Skarbnik zdobywa pieniądze.
Król i jego Namiestnik je wydają.
Nie uwierzę, że Jon Arryn
pozwolił Robertowi doprowadzić królestwo do bankructwa.
Lord Arryn mądrze mu doradzał,
lecz Jego Miłość
- nie zawsze słucha. - To dla niego "liczenie miedziaków".
Pomówię z nim jutro.
Ten turniej to rozrzutność, na którą nas nie stać.
Jeśli taka twa wola. Lecz lepiej go zaplanujmy.
Nie będziemy niczego planować,
póki nie pomówię z Robertem.
Wybaczcie mi, lordowie.
- Jestem po długiej podróży. - Jesteś Namiestnikiem Króla,
lordzie Stark, twe życzenie jest dla nas rozkazem.
Przestań, rana prawie się zagoiła.
- Jest paskudna. - Król winien nosić blizny
zwycięskiej walki z wilkorem. Jesteś wojem, jak twój ojciec.
Nie jestem jak on. Nie zwyciężyłem.
Ugryzł mnie, a ja krzyczałem.
Dwie córki Starka to widziały.
Nieprawda. Zabiłeś bestię.
Oszczędziłeś dziewczynę, przez wzgląd na przyjaźń waszych ojców.
Nie, ja...
Kiedy Aerys Targaryen zasiadł na Żelaznym Tronie,
twój ojciec był buntownikiem i zdrajcą.
Pewnego dnia ty zasiądziesz na tronie i prawdą będzie to, co powiesz.
Muszę ją poślubić?
Tak.
Jest piękna i młoda.
Nawet jeśli ci się nie podoba, to będziecie się widywać jedynie czasami,
a kiedy czas nadejdzie, by spłodzić potomków.
Jeśli wolisz umalowane dziwki, to chędoż umalowane dziwki.
Jeśli szlachetnie urodzoną dziewicę, to niech tak będzie.
Jesteś moim ukochanym synem
i wszystko będzie tak, jak sobie tego zażyczysz.
Uczyń coś miłego dla córki Starka.
- Nie chcę. - Nie, ale to uczynisz.
Uprzejmość od czasu do czasu oszczędzi ci wielu kłopotów.
Dajemy ludziom z północy zbyt dużo władzy.
Mają się za równych nam.
Co ty byś uczynił?
Podwoił im podatki
i rozkazał dostarczyć dziesięć tysięcy wojów do królewskiej armii.
- Królewskiej armii? - Dlaczegóż każdy lord dowodzi swoimi wojami?
To równie prymitywne jak plemiona ze wzgórz.
Winniśmy mieć stałą armię mężów wiernych Koronie,
wyszkolonych przez doświadczonych wojów
miast zbiorowiska wieśniaków, którzy nigdy nie dzierżyli dzid.
A jeśli ludzie z północy się zbuntują?
Rozgromiłbym ich.
Zająłbym Winterfell i mianował kogoś wiernego królestwu
Namiestnikiem Północy. Być może wuja Kevana.
A tych dziesięć tysięcy wojów miałoby walczyć dla ciebie czy swego lorda?
Dla mnie. Jestem ich królem.
Lecz dopiero co najechałeś ich ziemie
- i poprosiłeś o zabicie pobratymców. - Ja nie proszę.
Północ musi być władana przez kogoś z północy.
Jest zbyt duża i dzika. A kiedy nadciągnie zima,
nawet siedem bogów nie zdoła uratować ciebie i twojej armii.
Dobry król wie, kiedy oszczędzać swe siły...
i kiedy rozgromić swych wrogów.
Zgadzasz się zatem...
że Starkowie są naszymi wrogami?
Każdy poza nami
jest wrogiem.
Dość tego, młoda damo. Jedz.
- Ćwiczę. - Po cóż?
- Na księcia. - Arya, przestań!
To łgarz i tchórz, który zabił mojego przyjaciela.
Ogar go zabił.
Ogar wykonuje rozkazy księcia.
- Jesteś głupia. - Gdybyś powiedziała prawdę,
- Mycah by żył. - Dość tego!
Cóż się dzieje?
Arya pragnie zachowywać się jak dzikuska, a nie dama.
Wracaj do swej komnaty. Pomówimy później.
To dla ciebie, kochanie.
Ten sam lalkarz wykonuje lalki dla księżniczki Myrcelli.
Nie podoba ci się?
Nie bawię się lalkami, odkąd skończyłam osiem lat.
- Mogę odejść? - Nic nie zjadłaś.
Nie szkodzi. Idź.
Łatwiej walczyć na wojnie, niż wychowywać córki.
Odejdź!
Arya, otwórz.
Mogę wejść?
- Czyj to miecz? - Mój.
Daj mi go.
Znam znak tego kowala. To dzieło Mikkena.
Skąd go masz?
To nie zabawka.
- Miecz nie jest dla młodych dam. - Nie bawiłam się.
I nie chcę być damą.
Usiądź tutaj.
Po cóż ci to?
To Igła.
Miecz noszący imię.
I kogóż chcesz ukłuć Igłą?
Swoją siostrę?
Znasz pierwszą zasadę władania mieczem?
Cios zadaje się ostrym końcem.
W istocie.
Próbowałam się nauczyć.
Poprosiłam Mycaha, by ze mną ćwiczył.
Poprosiłam go.
- Zginął z mojej winy. - Nie, kochanie.
Nie. Nie zabiłaś syna rzeźnika.
Nienawidzę ich! Nienawidzę ich wszystkich.
Ogara, Królowej i Króla,
Joffreya i Sansy!
Sansa została przyprowadzona przed oblicze Króla i Królowej...
i poproszona o nazwanie księcia łgarzem.
Ja również! To łgarz.
Posłuchaj mnie, kochanie.
Sansa pewnego dnia poślubi Joffreya.
Nie może mówić przeciwko niemu.
Musi stanąć po jego stronie, nawet jeśli nie ma racji.
Jak możesz pozwalać, by poślubiła kogoś takiego?
Spójrz na mnie.
Jesteś z Rodu Starków z Winterfell. Znasz nasze motto.
"Nadciąga zima".
Urodziłaś się w czasie długiego lata.
Nie znasz niczego innego.
Lecz teraz rzeczywiście nadciąga zima.
Zimą musimy chronić się nawzajem,
opiekować się sobą. Sansa to twoja siostra.
Nie nienawidzę jej.
Naprawdę to nie.
Nie pragnę cię przestraszyć,
lecz i nie będę cię okłamywał.
Przybyliśmy do niebezpiecznego miejsca.
Nie możemy walczyć między sobą.
Dobrze?
Trzymaj. Jest twój.
Mogę go zatrzymać?
Tylko nie dźgnij nim siostry.
Jeśli masz posiadać miecz,
to naucz się nim władać.
Nie słuchaj jej krakania. Wszystkie wrony łżą.
- Znam opowieść o wronie. - Nienawidzę twoich opowieści.
Znam opowieść o chłopcu, który nienawidził opowieści.
Mogę opowiedzieć ci o ser Duncanie Niezwykłym.
Zawsze uwielbiałeś te historie.
Wcale nie.
Moimi ulubionymi są te straszne.
Moje słodkie, letnie dziecko. Cóż możesz wiedzieć o strachu?
Strach przychodzi zimą,
kiedy spada śnieg na sto stóp głęboki.
Strach przychodzi długą nocą,
kiedy słońce nie wychodzi latami,
a dzieci rodzą się, żyją i umierają
pośród ciemności.
To jest czas strachu, mój mały lordzie,
kiedy biali wędrowcy chodzą po lasach.
Tysiące lat temu nadeszła noc
długa jak pokolenie.
Królowie zamarzali w swoich zamkach,
podobnie jak pasterze w szałasach.
Niewiasty wolały udusić swoje dzieci,
niż patrzeć, jak umierają z głodu.
Łzy zamarzały na ich policzkach.
Takie opowieści lubisz?
Pośród tej ciemności,
pierwszy raz przyszli biali wędrowcy.
Pędzili przez miasta i królestwa
na swych martwych wierzchowcach,
polując stadami wielkimi jak...
Cóż mu opowiadasz?
O tym, o czym mały pan pragnie usłyszeć.
Idź wieczerzać. Muszę z nim pomówić.
Pewnego razu powiedziała mi,
że niebo jest niebieskie, bo żyjemy w oku
niebieskookiego olbrzyma imieniem Macomber.
Może tak jest.
Jak się czujesz?
Nadal niczego nie pamiętasz?
Bran,
wspinałeś się tysiąc razy.
Gdy wiało, padało...
tysiąc razy.
- Nigdy nie spadłeś. - Jednak spadłem.
To prawda,
co maester Luwin powiedział o moich nogach, czyż nie?
Wolałbym umrzeć.
- Nigdy tak nie powiadaj. - Wolałbym umrzeć.
Tutaj jest mniej szpiegów, moja pani.
Lecz nadal wielu.
Ostatni raz byłam w stolicy dziewięć lat temu.
Wtedy też nikt nie wiedział, kim jestem.
Moja pani.
Witaj w Królewskiej Przystani, lady Stark. Pojedziesz za nami?
Nie. Nie uczyniliśmy nic złego.
Polecono nam eskortować cię do miasta.
Polecono?
Nie wiem, kto wam to polecił...
Za mną, lady Stark.
Cat! Odejdźcie.
Ty mały robaku!
Masz mnie za dziewkę,
którą możesz zaciągnąć do...
Nie pragnąłem okazać ci braku szacunku.
Jak śmiesz mnie tu sprowadzać!
Postradałeś rozum?
Nikt nie będzie cię tu szukał. Czyż nie tego pragnęłaś?
Wybacz, że spotykamy się w zamtuzie.
Skąd wiedziałeś, że przybędę do Królewskiej Przystani?
Od przyjaciela.
- Lady Stark. - Lordzie Varys.
Ujrzeć cię po tylu latach to dar niebios.
Twe biedne dłonie.
Skąd wiedziałeś, że przybędę?
Na tym polega mój fach, moja pani.
Masz sztylet ze sobą?
Moje małe ptaszki są wszędzie...
nawet na północy.
Szepczą mi do ucha najróżniejsze historie.
Valyriańska stal.
Wiesz, do kogo należy ten sztylet?
Nie.
To wiekopomny dzień.
Wiem coś, czego ty nie wiesz.
Jest tylko jeden taki sztylet w Siedmiu Królestwach.
- Należy do mnie. - Do ciebie?
A raczej należał do turnieju w dzień imienia księcia Joffreya.
Postawiłem na ser Jaime'a,
jak każdy rozsądny człek.
Kiedy został zrzucony z konia przez Rycerza Kwiatów,
straciłem go.
Na rzecz kogo?
Tyriona Lannistera.
Karła.
Grenn, pokaż mu, co potrafią wieśniacy.
Gdybyście walczyli na ostre miecze, to byś zginął.
Lord Snow dorastał na zamku,
plwając na takich jak ty.
Pyp.
Sądzisz, że bękart Neda Starka
krwawi podobnie jak my?
Następny!
Lordzie Snow,
nie jesteś do niczego, w przeciwieństwie do reszty.
Idźcie.
Dość na dzisiaj.
Uroczy człek.
Nie ma być uroczy.
Ma uczynić z tej zgrai złodziei i zbiegów
mężów Nocnej Straży.
I jak to przebiega, Dowódco Mormont?
Powoli.
Przybył kruk z wieściami o synu Neda Starka.
Dobrymi czy złymi?
I tymi, i tymi.
Lordzie Stark.
Miałem dać ci to wcześniej.
Pamięć mnie zawodzi.
Dziś rano przybył kruk z wieściami z Winterfell.
Dobre wieści?
Może podzielisz się nimi z żoną?
- Moja żona jest w Winterfell. - Doprawdy?
Tak, patrzę na ciebie.
Uznałem, że tu będzie najbezpieczniejsza.
To jeden z kilku moich przybytków.
Zabawny z ciebie człek.
Bardzo zabawny.
Ned!
Ci Starkowie...
skorzy do czynu, wolni w myśleniu.
Złamałeś mi nos, bękarcie!
Teraz jesteś przystojniejszy.
Ciekawe, jak szybko uderzysz o ziemię, kiedy zrzucimy cię z Muru.
Ciekawe, czy znajdą cię przed wilkami.
Na co patrzysz, karzełku?
Na was.
Owszem.
Macie interesujące oblicza.
Bardzo charakterystyczne.
A cóż ci do nich?
Będą wyglądały cudownie
wbite na pal w Królewskiej Przystani.
Być może napiszę do mej siostry, Królowej, w tej sprawie.
Pomówimy później, lordzie Snow.
Każdy wiedział, jak tu jest i nikt mi nic nie powiedział.
Nikt poza tobą.
Mój ojciec wiedział
i również przyzwolił na to.
Ojciec Grenna też go porzucił...
wyniósł go poza zagrodę, gdy miał trzy lata.
Pyp został przyłapany na kradzieży sera.
Bo jego młodsza siostra nic nie jadła od trzech dni.
Miał do wyboru stracić prawą rękę lub służyć na Murze.
Wypytywałem o nich Lorda Dowódcę.
To fascynujące historie.
Nienawidzą mnie, bo lepiej władam mieczem.
Jednak ich nie szkolił
zacny rycerz taki jak ser Rodrik.
Żaden z nich nie dzierżył miecza
przed przybyciem na Mur.
Twój brat Bran...
się obudził.
Sama sugestia, że brat Królowej
próbował zabić waszego syna zostałaby uznana za zdradę.
Mamy sztylet jako dowód.
Który jak powie lord Tyrion został mu skradziony.
Jedyna osoba, która mogłaby temu zaprzeczyć
została zabita przez wilka waszego syna.
Petyr przyrzekł pomóc nam w odkryciu prawdy.
Jest dla mnie jak młodszy brat, Ned.
Zawsze mogę mu ufać.
Postaram się, byś nie zginął, przez wzgląd na nią.
Co prawda to próżny trud,
lecz nigdy niczego nie odmówiłem twej żonie.
Nie zapomnę ci tego.
Prawdziwy z ciebie przyjaciel.
Zachowaj to dla siebie. Muszę dbać o swoją reputację.
- Jak mogłeś być tak głupi? - Uspokój się.
To dziesięcioletnie dziecko.
- Coś ty sobie myślał? - Myślałem o nas.
Za późno na narzekanie.
- Co chłopiec im powiedział? - Nic.
Niczego nie pamięta.
Zatem o cóż się wściekasz?
Co, jeśli sobie przypomni?
I powie ojcu, co widział...
Zaprzeczymy temu. Powiemy, że śnił.
Cokolwiek.
Damy radę przechytrzyć dziesięciolatka.
- A mój mąż? - Będę z nim wojował, jeśli będzie trzeba.
Ułożą o nas balladę:
"Wojna o rzyć Cersei".
- Puść mnie. - Nigdy.
- Puść mnie. - Chłopiec niczego nie powie.
A nawet jeśli, to go zabiję.
Jego, Neda Starka, Króla i wielu innych,
aż zostaniemy tylko my dwoje.
Żałuję, że nie mogę ujrzeć dziewczynek.
- To zbyt niebezpieczne. - Chociaż na chwilę.
Dopóki nie poznamy naszych wrogów...
Wiem, że uczynili to Lannisterowie, Ned.
Wiem to.
Littlefinger dobrze prawi.
Bez dowodu nie mogę nic uczynić.
A jeśli go znajdziesz?
To pokażę go Robertowi
w nadziei, że się nie zmienił.
Uważaj na siebie.
Twój charakter jest niebezpieczny.
Mój charakter? Dobrzy bogowie,
prawie zabiłeś wczoraj biednego Littlefingera.
On nadal cię miłuje.
Doprawdy?
Żegnaj.
Tak, wiele czasu upłynęło.
Lecz nadal pamiętam każde lico.
Pamiętasz swego pierwszego?
Naturalnie, Wasza Miłość.
Któż to był?
Tyrosyjczyk.
Nigdy nie poznałem jego imienia.
Jak to uczyniłeś?
Przebiłem mu serce kopią.
Szybka śmierć.
Miałeś szczęście.
Moim był chłopak z rodziny Tarlych podczas bitwy o Summerhall.
Ubito mi konia strzałą,
więc brnąłem przez błoto.
Ten głupi, szlachetnie urodzony chłopak ruszył na mnie,
myśląc, że zdławi bunt jednym machnięciem miecza.
Powaliłem go młotem.
Bogowie, wtedy to miałem siłę.
Przebiłem jego napierśnik.
Pewnie połamałem mu wszystkie żebra.
Stanąłem nad nim z uniesionym młotem.
Tuż przed tym, jak uderzyłem, krzyknął: "Zaczekaj!"
Nigdy nie powiadają, jak śmierć cuchnie.
Nie śpiewają o tym w pieśniach.
Głupi chłopak.
A teraz rodzina Tarlych klęczy przede mną, podobnie jak reszta.
A mógł pozostać na tyłach bitwy
razem z rozsądnymi chłopcami
i dziś jego żona uprzykrzałaby mu życie,
miałby niewdzięcznych synów,
i budziłby się trzy razy w nocy,
by się wypróżnić. Wina!
Lancel. Bogowie, cóż za głupie imię.
Lancel Lannister.
Kto nadał ci to imię? Jąkający się półgłówek?
Cóż czynisz?
- Jest pusty, Wasza Miłość. - Jak to pusty?
- Nie ma więcej wina. - Czyż to znaczy "pusty"?
Zatem przynieś więcej.
Każ wejść swemu kuzynowi.
Królobójco!
Chodźże tutaj.
Otoczony przez Lannisterów.
Gdy tylko zamykam oczy, widzę ich blond włosy
i zadowolone z siebie lica.
Uraziłem twoją dumę?
Stoisz jak wychwalany wartownik.
Jaime Lannister, syn potężnego Tywina...
zmuszony stać u drzwi, kiedy twój Król
je, pije, wypróżnia się i chędoży.
Śmiało.
Opowiadamy sobie wojenne historie.
Kogo pierwszego zabiłeś, nie licząc starców?
Banitę z Bractwa.
Byłem przy tym.
Byłeś wtedy giermkiem, miałeś 16 lat.
Zabiłeś Simona Toyne'a kontratakiem.
Najlepsze uderzenie, jakie widziałem.
Toyne dobrze walczył, lecz nie był zbyt wytrzymały.
Twój banita...
rzekł coś przed śmiercią?
Nie, bo pozbawiłem go głowy.
A Aerys Targaryen?
Co rzekł szalony król, kiedy dźgnąłeś go w plecy?
Nigdy cię o to nie zapytałem.
Nazwał cię zdrajcą?
Prosił o łaskę?
Powiedział to samo zdanie, które powtarzał od wielu godzin...
"Spal ich wszystkich".
Jeśli to wszystko, Wasza Miłość...
Dothrakowie nabywają swoich niewolników?
Nie uznają pieniędzy.
Większość niewolników zostało im podarowanych.
- Przez kogo? - Jeśli władasz miastem
i widzisz nadciągającą hordę, masz do wyboru:
zapłacić daninę lub walczyć.
Dla większości to łatwy wybór.
Naturalnie czasem to nie wystarcza.
I khal czuje się urażony ilością podarowanych mu niewolników.
Może uznać niewolników za zbyt słabych, a niewolnice za zbyt brzydkie.
A czasem khal uznaje, że jego jeźdźcom brakuje porządnego boju
- i potrzebują praktyki. - Kash qoy qoyi thira disse.
Niech się zatrzymają.
Chcesz zatrzymać całą hordę?
Na jak długo?
Póki im nie rozkażę ruszyć.
Przemawiasz jak królowa.
Nie królowa.
Khaleesi.
Annakhas dozgosores.
Jak śmiesz!
Śmiesz mi rozkazywać?
Nie możesz rozkazywać smokowi. Jestem panem Siedmiu Królestw.
Nie przyjmuję rozkazów od dzikusów
lub ich suk. Pojmujesz?
Hash shafka zali nharees, zhey Khaleesi?
Rakharo pyta, czy ma go zabić, Khaleesi.
Nie.
Ishish chare acharoe hash me nem éjervae
- nharesoon. - Rakharo radzi uciąć mu ucho,
- by nauczyć szacunku. - Proszę, nie czyń mu krzywdy.
Przekaż mu, że nie pragnę, by mego brata spotkała krzywda.
Khaleesi vos zalo meme nem azisa.
Shafki.
Mormont! Zabij te dothrackie psy!
Jestem twoim Królem!
Wracamy do khalasaru, Khaleesi?
Ty iść pieszo.
Pragnąłem tu być, kiedy ujrzysz to po raz pierwszy.
- Rano wyjeżdżam. - Wyjeżdżasz?
Jestem Pierwszym Zwiadowcą.
Muszę się tam udać.
- Otrzymaliśmy niepokojące raporty. - Jakiego rodzaju?
Takie, którym ciężko dać wiarę.
Jestem gotowy. Nie zawiodę cię.
Ty nie jedziesz.
Nie jesteś zwiadowcą, Jon.
- Lecz jestem lepszy niż... - Nie jesteś lepszy od nikogo!
Na Murze...
dostajesz tyle, na ile zasłużyłeś.
Pomówimy, gdy wrócę.
- Jaja niedźwiedzia. - Żartujesz?
Jego mózg, flaki, płuca i serce,
usmażone na jego własnym tłuszczu.
Kiedy jesteś daleko na północ od Muru
i pożywiasz się raz na tydzień, to nie zostawiasz niczego wilkom.
Jak smakują jaja niedźwiedzia?
Nieco ciężkie do pogryzienia.
A ty, mój panie? Jaki jest twój najdziwniejszy posiłek?
Dornijskie dziewczyny się liczą?
Zatem wędrujesz po Siedmiu Królestwach,
chwytasz kieszonkowców i koniokradów,
a potem sprowadzasz tutaj jako rekrutów do Straży?
Tak.
Lecz nie wszyscy uczynili coś nieprawego.
Niektórzy to biedacy szukający strawy.
Niektórzy to szlachetnie urodzeni szukający chwały.
Prędzej znajdą strawę.
Żartujesz sobie z Nocnej Straży.
Tym dla ciebie jesteśmy, Lannister?
Armią błaznów w czarnych szatach?
Macie za mało wojów, by stanowić armię,
a poza Yorenem nie jesteście zbyt zabawni.
Żywię nadzieję, że dostarczyliśmy ci dobrych historii,
które opowiesz po powrocie do Królewskiej Przystani.
Lecz pomyśl o czymś,
gdy będziesz pił wino,
zabawiał się w zamtuzach...
Połowa chłopców, których widziałeś podczas treningu umrze na północ od Muru.
Może zabije ich topór Dzikiego,
być może choroba
lub po prostu chłód.
Umrą w cierpieniu.
Uczynią to, by pulchni lordowie podobni tobie
mogli cieszyć się letnimi popołudniami w spokoju i wygodzie.
Jestem pulchny?
Posłuchaj, Benjen... mogę się tak do ciebie zwracać?
Jak tylko pragniesz.
Nie pojmuję, czym cię uraziłem.
Bardzo podziwiam Nocną Straż.
Podziwiam ciebie, jako Pierwszego Zwiadowcę.
Mój brat powiedział mi kiedyś,
że nic, co ktoś powiada przed słowem "lecz"
nie ma znaczenia.
Lecz...
nie wierzę, że olbrzymy, upiory i biali wędrowcy
czyhają za Murem.
Jedynym, co różni nas od Dzikich jest to,
że kiedy postawiono Mur, nasi przodkowie
żyli po jego właściwej stronie.
Dobrze prawisz.
Dzicy są tacy jak my.
Może nieco mniej okrzesani.
Lecz są z krwi i kości.
Potrafię ich wytropić i zabić.
To nie przez Dzikich nie mogę zasnąć w nocy.
Nigdy nie byłeś na północ od Muru,
zatem nie praw mi, co tam jest.
Udajesz się na dół?
- Dbaj o siebie. - Baw się dobrze w stolicy, bracie.
Jak zawsze.
Zaczyna mnie lubić.
- "Udajesz się na dół"? - Tak.
Do tunelu, który prowadzi na drugą stronę.
Spędzi miesiąc lub dwa na północ od Muru.
Zatem ty również udajesz się do Królewskiej Przystani.
Tak, pojutrze.
Połowę rekrutów gromadzę z tamtejszych lochów.
Pojedźmy razem. Przyda mi się porządne towarzystwo.
Podróżuję bez wygód, mój panie.
Nie tym razem.
Po drodze będziemy się zatrzymywać w najlepszych zamkach i gospodach.
Nikt nie odprawia Lannistera.
At Jakar?
Athjahakar.
Ath ja haker.
Athjahakar.
Tak, Khaleesi.
Cóż czynisz?
Kiedy ostatni raz krwawiłaś, Khaleesi?
Zmieniłaś się, Khaleesi.
To błogosławieństwo Wielkiego Ogiera.
Dla męża na końskim grzbiecie, wygięte ostrze
jest dobre, łatwiejsze do dzierżenia.
Dobra broń dla Dothraka.
Lecz mąż w pełnej zbroi...
Shori tawakof...
arakh nie przetnie stali.
Wtedy lepszy jest pałasz,
którym można przebić zbroję.
Dothrakowie nie noszą stalowych szat.
- Zbroi. - Zbroi.
Zbroja czynić cię...
- Vroz? - Powolnym.
- To prawda,
lecz też utrzymuje przy życiu.
Mój ojciec nauczył mnie walczyć.
Nauczył mnie, że szybkość jest lepsza niż wielkość.
Słyszałem, że był słynnym wojownikiem.
Był bratem krwi Khala Bharbo.
A twój ojciec, Jorah z Andalów? Też był wojownikiem?
Nadal jest.
Bardzo honorowy człek,
a ja go zdradziłem.
Khaleesi chce dziś wieczorem zjeść coś innego.
Upoluj króliki.
Nie ma królików.
To upoluj kaczki, lubi je.
Widziałaś jakieś? Nie ma królików ani kaczek.
Czy ty w ogóle widzisz?
To psa. Widziałam ich wiele.
Raczej nie pragnie zjeść psa.
Khaleesi nosi dziecko.
To prawda. Nie krwawi od dwóch księżyców.
Rośnie jej brzuch.
Błogosławieństwo Wielkiego Ogiera.
Nie chce jeść koniny.
Każę zabić kozła na wieczerzę.
Muszę się udać do Qohor.
My jechać do Vaes Dothrak.
Nie martw się. Dogonię was.
Hordę łatwo jest odnaleźć.
Nie stój w miejscu.
Trudniej trafić w ruchomy cel.
Ty wręcz przeciwnie. Ruszasz się aż za dużo.
Wystarczyłoby, żebym trzymał wyciągnięty miecz, a ty sam byś się na niego nadział.
Ilu zim doświadczyłeś, lordzie Tyrionie?
Ośmiu... nie, dziewięciu.
Wszystkie krótkie?
Powiadają, że zima, podczas której się urodziłem trwała trzy lata, maestrze Aemonie.
To lato trwa dziewięć.
Lecz raporty z Cytadeli donoszą, że dni robią się krótsze.
Starkowie ostatecznie zawsze mają rację:
nadciąga zima.
Ta będzie długa
i wraz z nią nadejdą mroczne istoty.
Co miesiąc chwytamy coraz więcej Dzikich.
Uciekają na południe.
Uciekinierzy powiadają, że widzieli białych wędrowców.
Tak, a rybacy z Lannisport powiadają, że widzieli syreny.
Jeden z naszych zwiadowców przysięgał, że zabili jego towarzyszy.
Przysięgał aż do chwili,
gdy Ned Stark ściął mu głowę.
Jedynie Nocna Straż oddziela królestwo
od tego, co czyha za Murem.
Stała się armią
niezdyscyplinowanych chłopców i zmęczonych życiem starców.
Obecnie jest nas mniej niźli tysiąc.
Nie jesteśmy w stanie obsadzić innych zamków na Murze.
Nie możemy należycie patrolować odludzia.
Ledwo jesteśmy w stanie uzbroić naszych chłopców
- i wyżywić. - Twoja siostra
zasiada u boku Króla.
Przekaż jej, że potrzebujemy pomocy.
Kiedy zima nadciągnie,
niech bogowie mają nas w opiece, jeśli nie będziemy gotowi.
To chłopiec.
Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
Przykro mi, że wyjeżdżasz, Lannister.
Albo ja albo chłód.
A chłód nigdzie się nie wybiera.
Zajedziesz do Winterfell w drodze na południe?
Tak sądzę.
Bogowie wiedzą, że nie ma zbyt wielu piernatów
między Murem, a Królewską Przystanią.
Jeśli spotkasz mego brata, Brana,
przekaż mu, że za nim tęsknię.
I że bym go odwiedził, gdybym mógł.
Naturalnie.
Nigdy więcej nie będzie chodził.
Skoro już być kaleką,
to lepiej bogatym.
Dbaj o siebie, Snow.
Żegnaj, mój panie.
Spóźniłeś się, chłopcze.
Jutro masz być tutaj w południe.
Kim jesteś?
Twoim nauczycielem tańca,
Syrio Forel.
Jutro złapiesz.
Podnieś go.
Nie w ten sposób, chłopcze.
To nie miecz dwuręczny, zatem nie trzymaj go oburącz.
- Jest zbyt ciężki. - Jest na tyle ciężki,
by twoja dłoń nabrała sił.
Właśnie tak.
Trzymaj go jedną ręką.
Źle stoisz.
Bardziej bokiem.
Tak.
Jesteś chudy. To dobrze.
Stanowisz mniejszy cel.
Teraz chwyt. Pokaż.
Tak.
Musisz trzymać go delikatnie.
A jeśli go upuszczę?
Stal musi być przedłużeniem twojego ramienia.
Możesz upuścić ramię? Nie.
Przez dziewięć lat Syrio Forel był najlepszym szermierzem w Braavos.
Znam się na rzeczy. Słuchaj mnie, chłopcze.
Jestem dziewczynką.
Chłopiec, dziewczynka... jesteś mieczem,
tylko to ma znaczenie.
Tak wygląda chwyt.
To nie berdysz.
- Trzymasz... - Igłę.
Właśnie tak.
Teraz rozpoczniemy taniec.
Pamiętaj, dziecko,
nie uczymy się tańca Westeros...
tańca rycerzy,
polegającego na rąbaniu.
To taniec Braavos...
taniec wody.
Szybki...
i niespodziewany.
Ludzie są z wody,
wiesz o tym?
Kiedy ich przekłujesz,
woda z nich wycieka i umierają.
Spróbuj mnie zaatakować.
Nie żyjesz.
Ponownie nie żyjesz.
Chodź.
Jeszcze raz, szybciej.