Poprzednio:
Twój ojciec okazał się być okropnym zdrajcą.
Dziewczyna jest niewinna.
Powinniśmy jej dać szansę na udowodnienie lojalności.
Musisz napisać do lady Catelyn. Jeśli chcesz pomóc ojcu,
ubłagaj brata o zachowanie królewskiego pokoju.
Namów go, aby przybył tu i złożył hołd Joffreyowi.
To jedyna kopia w Winterfell?
...na wierność królowi Joffreyowi.
Daenerys nie jest taka jak jej ojciec.
I nigdy nie będzie. O ile jej doradcy się spiszą.
Jestem tylko jej namiestnikiem. Nie mogę podejmować za nią decyzji.
Musisz znaleźć sposób na to, aby słuchała twoich rad.
Nosi imię Długi Pazur. Należał do mojego ojca.
Miał go otrzymać mój syn, Jorah.
Zhańbił on ród Mormontów, miał jednak na tyle przyzwoitości,
aby zostawić miecz, zanim uciekł z Westeros.
Clegane, spójrz w płomienie. Co widzisz?
Widzę górę. Wygląda jak grot strzały.
Maszerują tamtędy umarli.
Tysiące umarłych.
Cersei uważa, że armia martwych to bajeczka dla dzieci.
A jeśli udowodnimy jej, że się myli?
Przyprowadź jednego z nich do stolicy i pokaż jej prawdę.
Wszyscy stoimy po jednej stronie.
Wszyscy wciąż oddychamy.
.:: GrupaHatak.pl ::. .:: Westeros.pl ::.
{y:u}GRA O TRON [7x06] Za Murem
{y:u}Tłumaczenie: kat & Igloo666
Dobrze się czujesz?
- Nigdy nie byłeś na Północy? - Nawet nie widziałem śniegu.
Pięknie tu, co? Znów oddycham pełną piersią.
- Na Południu wali gnojem. - Przecież nie byłeś na Południu.
- Byłem w Winterfell. - Ale to Północ.
Jak wy tu żyjecie? Że też jaja wam nie marzną.
Sekret tkwi w tym, że wciąż trzeba się ruszać.
Można chodzić, ale lepiej walczyć.
Ale najlepiej poruchać.
Na sto mil stąd nie ma żadnej żywej kobiety.
No więc jakoś trzeba sobie radzić.
Chłopak jest trochę głupawy.
- Davos mówi, że to dobry wojownik. - To dobrze.
To ważniejsze niż łeb.
Mądrzy ludzie nie przychodzą tu szukać umarlaków.
Spotkałeś tę Smoczą Królową, tak? No i co z nią?
Przyłączy się do nas, jeśli przed nią klęknę.
Za dużo zadajesz się z wolnymi ludźmi. Już nie lubisz klękania.
Mance Rayder był wielkim człowiekiem. I dumnym.
W końcu Król za Murem przed nikim nie klęka.
I jak wielu jego ludzi zginęło przez tę dumę?
Nadal się na nas gniewasz, chłopcze?
- Sprzedaliście mnie wiedźmie. - Kapłance.
Przyznaję, że różnica nie jest znaczna.
Walczymy w wielkiej wojnie, a to kosztuje.
Chciałem być jednym z was. Przystąpić do Bractwa.
Ale wy sprzedaliście mnie jak niewolnika.
Wiecie, co mi zrobiła?
- Rzuciła mnie na łoże i rozebrała! - Brzmi przyjemnie.
- I przystawiła mi pijawki! - Też była naga?
- Potrzebowała twojej krwi. - Dzięki, chyba wiem.
- Mogło byś gorzej. - Chciała mnie zabić!
- I zrobiłaby to, gdyby nie Davos! - Ale nie zrobiła, tak?
- Więc dlaczego stękasz? - Nie stękam.
Twoje usta się ruszają. Narzekasz. To się nazywa "stękanie".
Jego zabito sześć razy, a jakoś trzyma mordę w kubeł.
Dobry z ciebie chłopak.
Pierwszy raz udałem się za Mur wraz z twym ojcem.
Był dobrym człowiekiem. Zasługiwał na lepszego syna.
- Byłeś przy nim, gdy zginął? - Byłem wtedy więźniem dzikich.
Ale pomściliśmy go.
Chcę, byś wiedział, że buntowników dosięgła sprawiedliwość.
Miał paskudną śmierć.
Nocna Straż była jego życiem. Zginąłby za każdego z braci.
- A oni go zarżnęli. - Ani trochę na to nie zasługiwał.
Nie znam nikogo bardziej honorowego niż mój ojciec.
Był człowiekiem dobrym na wskroś.
A zginął z głową na katowskim pieńku.
- Twój ojciec chciał mnie stracić. - Słyszałem.
Oczywiście był w prawie, ale i tak go nienawidziłem.
- Cieszę się, że cię nie schwytał. - Ja też.
Twój ojciec dał mi ten miecz.
Zmienił głowicę z niedźwiedzia na wilka.
Ale nadal to Długi Pazur.
Lord Dowódca Mormont sądził, że nigdy już nie wrócisz do Westeros.
Lecz wróciłeś.
Miecz zaś był w twym rodzie od wieków. Nie ja powinienem go nosić.
- Ojciec dał go tobie. - Nie jestem jego synem.
Sprowadziłem hańbę na swój ród i złamałem ojcu serce.
Nie mam już prawa nosić rodowego miecza.
Jest twój.
Niech dobrze służy tobie i twoim dzieciom.
Ojciec stawał tu i na nas patrzył. Niewiele mówił.
Pewnie nawet nie pamiętasz, bo byłaś tak zajęta swoimi robótkami.
Pamiętam.
Kiedyś chłopcy strzelali z łuku z ser Rodrikiem.
Wyszłam po nich na dziedziniec. Bran zostawił swój łuk na ziemi.
Ser Rodrick by go sprał, gdyby to zobaczył.
W tarczy tkwiła jedna strzała, a na dziedzińcu było tak pusto jak teraz.
Nikt nie mógł mnie powstrzymać.
Zaczęłam więc strzelać.
Za każdym razem musiałam wyjąć strzałę, wrócić i strzelać od nowa.
Źle mi szło.
Ale w końcu trafiłam w środek.
Za dwudziestym lub pięćdziesiątym razem. Nie pamiętam.
Ale trafiłam w środek i usłyszałam coś takiego.
Spojrzałam w górę.
Ojciec stał właśnie tutaj i uśmiechał się do mnie.
Wiedziałam, że nie wolno mi tak robić,
ale ojciec się uśmiechał, więc nie było to nic złego.
To zasady były złe.
Robiłam to, do czego najlepiej się nadawałam, a ojciec o tym wiedział.
A teraz ojciec nie żyje. Zabili go Lannisterowie.
A ty im pomogłaś.
Słucham?
To twój śliczny charakter pisma.
Septa Mordane wyłamywała mi palce, bo nie potrafiłam pisać tak ładnie jak ty.
"Drogi Robbie, piszę ten list z wielkim smutkiem.
Nasz król Robert nie żyje. Zginął od ran odniesionych na polo... "
Nie musisz czytać. Pamiętam to.
"Ojca oskarżono o zdradę. Spiskował z braćmi Roberta
przeciw memu ukochanemu Joffreyowi, próbując ukraść mu tron.
Lannisterowie traktują mnie dobrze. Dbają o mój komfort.
Błagam, przyjedź do stolicy i przysięgnij wierność królowi Joffreyowi.
Nie pozwól, by rody Lannisterów i Starków ogarnął konflikt.
Twoja wierna siostra, Sansa".
- Zmusili mnie do tego. - Doprawdy? Przyłożyli ci nóż do gardła?
Rozciągali na kole, aż kości zaczęły wyskakiwać ze stawów?
- Sama wiesz, jak było. Byłam dzieckiem! - Ja też.
I prędzej bym zginęła, niż zdradziła.
Powiedzieli, że tylko tak mogę ocalić ojca!
A ty byłaś tak głupia, że w to uwierzyłaś.
Pamiętam, jak stałaś tam z Joffreyem i Cersei,
kiedy zaciągnęli ojca do kata.
Pamiętam twoją śliczną sukienkę i wymyślną fryzurę.
- Byłaś tam? - Tak. W tłumie obok posągu Baelora.
No i co zrobiłaś? Pobiegłaś na pomoc ojcu?
Walczyłaś z Lannisterami, by go ocalić?
- Chciałam. - I nic nie zrobiłaś. Jak ja.
Ja nie zdradziłam jego, Robba i reszty dla ukochanego Joffreya.
Powinnaś mi dziękować na kolanach.
Jesteśmy teraz w Winterfell tylko dzięki mnie.
Ty nie odbiłaś zamku. Jon też nie. On przegrał Bitwę Bękartów.
Wygrali ją rycerze z Doliny, a przybyli tu dla mnie.
Gdzie wtedy byłaś? Podróżowałaś sobie po świecie?
- Trenowałam. - Co niby?
Kiedy byłaś tym zajęta, mnie spotkały niewyobrażalne okrucieństwa.
Naprawdę? Mam bujną wyobraźnię.
Nigdy nie przeżyłabyś tego, co przetrwałam ja.
Tego już nigdy się nie dowiemy.
- Co zrobisz z tym listem? - Jeszcze nie wiem.
Komu go pokazałaś i gdzie go znalazłaś?
Boisz się, co?
Czego się boisz? Przecież jesteś niewinna. Nikt cię nie powiesi.
Boisz się, że pokażę list Jonowi i będzie wściekły.
Nie, Jon się nie wścieka.
Zrozumie, że byłaś tylko wystraszoną dziewczynką,
samą na dworze z podłymi Lannisterami.
Wiesz, jak ucieszyłaby się z naszej kłótni Cersei?
Tego właśnie chce. Zawsze chciała nas poróżnić.
Boisz się, że lordowie Północy przeczytają ten list.
Pogardzaliby lady Sansą, gdyby wiedzieli, jak słuchała się Cersei.
Co powiedziałaby mała Lyanna Mormont?
Jest młodsza niż ty w chwili napisania listu.
Jej też powiesz, że przecież byłaś tylko dzieckiem?
Jesteś wściekła.
Gniew sprawia czasem, że ludzie postępują pochopnie.
A czasem sprawia to strach.
Pozostanę przy gniewie.
- To ciebie wołają Pies? - Spierdalaj.
Mówili, że jesteś niemiły. To od dziecka czy nienawidzisz dzikich?
Chuj z dzikimi.
- Ale ryżych nienawidzę. - Rudzi ludzie są piękni.
Pocałował ich ogień. Tak jak ciebie.
Wypierdalaj z tym paluchem.
Potknąłeś się i wpadłeś w ogień, kiedy byłeś mały?
Nie. Wepchnięto mnie.
- I od tego czasu jesteś niemiły. - Odpierdolisz się już?
Moim zdaniem nie jesteś taki naprawdę. Masz takie smutne oczy.
Chcesz mi possać pytę czy co?
- Pytę? - Fiuta.
"Pyta". Lubię to.
Na bank lubisz.
O nie. Tylko cipki.
W Winterfell czeka na mnie prawdziwa piękność.
Jeśli oczywiście wrócę.
Ma żółte włosy i niebieskie oczy.
To najwyższa kobieta świata. Jest prawie taka jak ty.
- Brienne z Tarthu? - Znasz ją?
Jesteś z Brienne z jebanego Tarthu?
Jeszcze nie jesteśmy razem. Ale widzę, jak na mnie patrzy.
Czyli? Jakby chciała rozpruć ci flaki i zeżreć twoją wątrobę?
- Naprawdę ją znasz. - Poznaliśmy się.
Chcę zrobić jej dzieci. Pomyśl tylko.
Wielgachne bestie, które podbiją świat!
Jakim cudem taki pojeb tak długo dożył?
Bo znam się na zabijaniu.
- Nie jesteś do niego podobny. - Do kogo?
Twojego ojca.
Pewnie wszystko masz po matce.
- Znałeś go? - Oczywiście.
Jako namiestnik wysłał mnie, bym schwytał Górę.
Twoi dzicy mówią, że kobieta w czerwieni przywróciła cię do życia.
Mnie ożywił Thoros. Sześć razy.
- Obaj służymy jednemu Panu. - Ja służę Północy.
- Nie ona cię wskrzesiła. - Pan Światła nic mi nie powiedział.
Nie wiem, kim jest ani czego ode mnie chce.
- Chce twojego życia. - Dlaczego?
Tego nie wiem.
I nikt nie potrafi mi tego powiedzieć.
Po co służyć bogu, którego pragnień nikt nie zna?
Wciąż o tym rozmyślam.
Sądzę, że nie chce, byśmy go rozumieli. Poza jedną rzeczą.
Jesteśmy żołnierzami i musimy wiedzieć, o co walczymy.
Nie walczę po to, by jakiś nieznajomy zasiadł na tronie z mieczy.
- O co więc walczysz? - O życie.
Naszym wrogiem jest śmierć. Pierwszym i ostatnim.
- Przecież wszyscy umieramy. - To wróg, który zawsze wygrywa.
Ale nadal musimy z nim walczyć. Tylko tyle wiem.
My dwaj nie zaznamy już wielu radości, ale możemy ocalić życie innym.
Obronić tych, którzy sami są bezbronni.
"Jestem tarczą, która osłania krainę człowieka".
Może więcej nie musimy już rozumieć.
Może to wystarczy.
Może tak.
To właśnie ujrzałem w płomieniach. Górę na kształt grotu strzały.
Jesteś pewien?
Już niedaleko.
- Wiesz, co mi się w tobie podoba? - Pojęcia nie mam.
Nie jesteś bohaterem.
Miewałem przebłyski bohaterstwa.
Dokonałem szarży na czele wojska przez Błotnistą Bramę.
Nie chcę, byś taki był. Bohaterowie robią głupie rzeczy i giną.
Drogo, Jorah, Daario, a nawet ten...
Jon Snow.
Jeden usiłuje przebić drugiego w demonstracji głupiej odwagi.
Ciekawe, że wszyscy, których wyliczyłaś: Drogo, Jorah, Daario, a nawet ten Jon Snow,
zakochali się w tobie.
- Jon Snow się nie zakochał. - Mój błąd.
A ta tęsknota w oczach wzięła mu się stąd, że liczy na owocny sojusz wojskowy.
Jest dla mnie zbyt mały.
- Nie mówiłam dosłownie... - Faktycznie jest niski jak na bohatera.
Wiem, że jesteś odważny. Nie wybrałabym tchórza na namiestnika.
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nareszcie poznam twoją siostrę.
Z twoich opowieści wynika, że wolałaby mnie z miejsca zamordować.
Najpierw okrutne tortury. Morderstwo dopiero po nich.
Uwierz mi, nikt nie ufa mojej siostrze mniej ode mnie.
Ale do stolicy udamy się w towarzystwie dwóch armii i trzech smoków.
Jeśli stanie ci się krzywda, miasto zostanie doszczętnie spalone.
- Teraz więc Cersei obmyśla pułapkę. - Oczywiście.
I zastanawia się, jaką pułapkę szykujesz ty.
A szykujemy coś?
Chcemy stworzyć nowy, lepszy świat.
Oszustwo i masowe morderstwo nie przystają do tej wizji.
A jakie wojny wygrywa się bez nich?
To prawda, Żelazny Tron wymaga bezwzględności.
Ludzie muszą się ciebie bać.
Ale Cersei ma tylko ludzki strach. Podobnie jak mój ojciec i Joffrey.
Władza Lannisterów jest krucha. Wszyscy poddani pragną ich śmierci.
- Ale Aegon Targaryen osiągnął sukces. - Owszem.
Ty jednak mówiłaś, że chcesz zniszczyć koło zbudowane przez Aegona.
Rządząc w oparciu o strach, czym różnisz się od dawnych tyranów?
Czyli wejdziemy prosto w paszczę lwa?
Mój brat obiecał, że utrzyma w ryzach swoją armię.
Wybacz, ale nie wierzę w obietnice Lannisterów.
Poza twoimi.
Ja zaś obiecałem mu, że powstrzymam cię przed działaniem pod wpływem impulsu.
Słucham?
Negocjacje będą trudne.
Będziemy rozmawiać z ludźmi, którzy najchętniej by nas ścięli.
- Moja siostra spróbuje nas sprowokować. - I co?
Pokazałaś już, że czasem tracisz nad sobą panowanie.
- Jak wszyscy wielcy przywódcy. - Kiedy niby?
- Na przykład paląc Tarlych żywcem. - To nie był impuls, lecz konieczność.
- Być może. - Tak?
Być może trzeba było zabić ojca, ale nie syna.
Być może obaj powinni przemyśleć błędy w samotnym, zimnym lochu.
Nie mieliśmy kiedy o tym porozmawiać, bo zlikwidowałaś alternatywy.
Czyżbyś brał właśnie stronę swojej rodziny?
Dokładnie tak jest.
Trzeba wejść w skórę wroga, by zrozumieć jego motywy.
Musisz być ich świadoma, jeśli chcesz przewidzieć kolejne ruchy,
skutecznie na nie odpowiedzieć i pokonać wroga.
Bardzo chcę, by ci się to udało,
ponieważ wierzę w ciebie i twoją wizję świata.
Twoje wizje jednak nie ziszczą się z dnia na dzień.
Całe twoje życie może nie wystarczyć.
Jak więc zapewnimy trwałość twojej wizji?
Jak sprawić, by zniszczone koło nigdy nie powróciło?
Chcesz wiedzieć, kto po mojej śmierci zasiądzie na Żelaznym Tronie?
Twierdzisz, że nie możesz mieć dzieci. Następcę można jednak wybrać.
Nocna Straż wybiera w jeden sposób, a żelaźni ludzie, mimo licznych wad...
Kwestię sukcesji omówimy po mojej koronacji.
Nad Czarnym Nurtem w twoją stronę pędziły setki strzał.
Patrzyłem, jak wszystkie chybiły, ale każda mogła trafić cię w serce i...
Dużo rozmyślasz o mojej śmierci, czyż nie?
O tym też rozmawiałeś w stolicy z bratem?
- Pomagam ci w długofalowych planach. - Gdybyś planował mniej długofalowo,
nie stracilibyśmy Dorne i Wysogrodu.
Kwestię sukcesji omówimy po mojej koronacji.
Niedźwiedź.
Ale wielki skurwysyn.
Czy niedźwiedzie mają niebieskie oczy?
Trzeba go zabrać do Wschodniej Strażnicy.
Gorzałki.
Dalej.
- W porządku? - Pogryzł mnie martwy niedźwiedź.
- Prawda. - A myślałem, że wszystko już przeżyłem.
No dobra.
- Skąd ona go wzięła? - Nie wiem. To zaradna dziewczynka.
- Martwisz się. - Prosimy 20 tysięcy ludzi,
by walczyli w najgorszą zimę od niepamiętnych czasów.
A pogoda będzie najbłahszym z ich problemów.
Wielu chętnie znajdzie powód, by wrócić do domu.
- Nie ufasz w ich wierność? - Są wierni Jonowi.
A jego tu nie ma. Ani jakichkolwiek wieści.
Jesteś panią na Winterfell.
Król wskazał cię, byś rządziła pod jego nieobecność.
I rządziłaś. Mądrze i umiejętnie.
Dostrzegają to i cię szanują. Niektórzy mogą nawet woleć ciebie.
Odwrócili się od Jona, gdy odbijaliśmy Winterfell.
Potem włożyli mu koronę, a teraz znów są gotowi odejść.
Zaufałbyś takim ludziom? To cholerne chorągiewki na wietrze.
Gdyby dowiedzieli się, że ja napisałam list...
Kobieta, która poślubiła nie jednego, lecz dwóch wrogów Północy.
Kiedy Jon wróci, nie będzie miał już armii.
Arya jest inna.
To twoja siostra.
Mimo waszych nieporozumień, nigdy nie zdradzi rodziny.
Zrobiłaby to, gdyby sądziła, że zdradzę Jona.
- A tak sądzi? - Nie wiem.
Już jej nie znam.
Być może cała nadzieja w lady Brienne.
Przysięgała chronić obie córki Catelyn Stark.
- Czyż nie? - Owszem.
Gdyby więc jedna z was chciała skrzywdzić drugą,
czy lady Brienne nie byłaby zobowiązana się wtrącić?
Byłaby.
- Zawsze chciałem o coś spytać. - Wal.
Jak bardzo pijany byłeś, biegnąc przez wyłom na Pyke?
Szczerze powiedziawszy, nie pamiętam tego.
Chłopaki opowiedzieli mi o tym rano.
- Musiało być ostro. - Ano.
A nawet bardzo. Żelaźni ludzie wzięli cię za boga.
Kiedy wymachiwałeś tym swoim płonącym mieczem.
Byłeś najodważniejszym człowiekiem, jakiego w życiu widziałem.
Tylko najbardziej pijanym.
Gdzie są pozostali?
Jeśli będziemy zwlekać, na pewno się dowiemy.
Wracaj do Wschodniej Strażnicy i wyślij kruka do Daenerys.
- Nie zostawię cię. - Jesteś najszybszy! Biegiem!
Ten młot cię spowolni. Oddaj mi go.
- Biegiem! - Szybciej!
Zatrzymajcie się!
W nogi!
Co się stało? Gdzie są pozostali?
Kruk...!
- Trzeba wysłać kruka. - Sprowadźcie maestera, prędko!
Thorosie?
Lekka i spokojna śmierć.
Panie Światła, oświetl nam drogę.
Przyjdź do nas w ciemności i poprowadź swego sługę ku światłu.
Ciało trzeba spalić.
Zapowiada się, że szybko do niego dołączymy.
Chyba że Pan Światła będzie łaskaw przysłać nam nieco ognia.
Panie Światła, przyjdź do nas w ciemności,
albowiem noc jest ciemna i pełna strachów.
Niebawem zamarzniemy.
Podobnie jak to jezioro.
Gdy zabiłeś białego wędrowca, polegli niemal wszyscy umarli.
- Dlaczego? - Może to on ich przemienił.
Trzeba więc usiec wędrowców.
- Może w ten sposób przeżyjemy. - Nie.
Musimy zabrać z nami to coś.
Na Smoczą Skałę leci właśnie kruk. Tylko z Daenerys nam się uda.
Nie. Jest coś jeszcze.
Zabić jego.
On przemienił wszystkich.
Nie rozumiesz.
Pan zwrócił ci życie. I mnie również.
Nikomu innemu, tylko nam dwóm.
Czy zrobił to, by patrzeć teraz, jak zamarzamy na śmierć?
Ostrożnie, Bericu. Twój kapłan zginął.
- To twoje ostatnie życie. - Od dawna czekam na koniec.
Być może Pan sprowadził mnie tu, bym go spotkał.
Znani mi wielcy panowie to same cipy.
Nie wiem, dlaczego Pan Światła miałby być wyjątkiem.
Pani.
- Pani? - To zaproszenie.
Do Królewskiej Przystani.
- To ty jesteś panią na Winterfell. - Owszem.
I będziesz reprezentować mnie tak, jak uznasz za stosowne.
Zaprosili ciebie, więc to twojej obecności pragną.
Moja stopa nie postanie w stolicy, póki królową jest Cersei Lannister.
Jeśli chcą zakładnika z rodu Starków, zapraszam tutaj.
Ja zostanę tam, gdzie jest moje miejsce.
Mam tu sporo pracy.
- To nie jest bezpieczne. - Ser Jaime będzie w mieście.
- Mówiłaś, że traktował cię z honorem. - Nie o siebie się martwię.
Nie powinnaś zostawać sama z Littlefingerem.
Moi strażnicy z chęcią zakują go w kajdany lub zetną.
Niezależnie od ciebie.
I wierzysz w ich wierność? Że Littlefinger już ich nie przekabacił?
Pozwól mi chociaż zostawić przy tobie Podricka.
- Wyuczył się już i... - Nie trzeba mi pilnowania ani opieki!
Nie jestem dzieckiem, ale panią Winterfell, własnego domu!
Tu jestem najbezpieczniejsza.
Pani, przysięgłam, że będę chronić ciebie i twoją siostrę.
- Jeśli cię zostawię... - Przed tobą długa podróż,
a szlaki nie są tak przyjemne jak latem.
Im szybciej wyruszysz, tym większą masz szansę zdążyć.
Tak, pani.
Nie możesz tego zrobić!
Najważniejsza osoba nie lata w najniebezpieczniejsze miejsce!
- A kto poleci? - Nikt.
Wiedzieli, na co się piszą. A martwa nie zdobędziesz tronu.
Ani nie zniszczysz koła.
- Co mam więc twoim zdaniem zrobić? - Nic.
Czasem to właśnie jest najtrudniejsze.
Jeśli umrzesz, jesteśmy straceni.
Wszyscy stracimy wszystko.
Już raz kazałeś mi nic nie robić, a ja cię posłuchałam.
Nie będę więcej bezczynna.
Cholerna pizda.
O kurwa.
Odwrót!
W tył!
Szybciej!
Pomocy!
Jon!
Leć!
Lećcie już, szybko!
Wuj Benjen! Jak?
- Ruszaj przez przełęcz. - Jedź ze mną.
Nie ma czasu. Jedź!
Spotkamy się jeszcze, Clegane.
Oby, kurwa, nie.
Już czas, Wasza Miłość.
Jeszcze chwilę.
Nie tego szukałaś?
Setki ludzi w Winterfell słuchają moich rozkazów.
Nie widzę ich tutaj.
- Co to jest? - Moje twarze.
- Skąd je masz? - Z Braavos.
Szkoliłam się, by przystąpić do Ludzi Bez Twarzy.
To znaczy?
Jeszcze w Braavos, zanim dostałam swoją pierwszą twarz,
pokazano mi grę w twarze.
Reguły są proste: ja pytam cię o coś, a ty próbujesz mnie skutecznie okłamać.
Jeśli mnie nabierzesz, wygrywasz.
Jeśli wychwycę kłamstwo, przegrywasz.
- Zagrajmy. - Nie chcę.
Co sądzisz o tym, że Jon jest królem?
Może ktoś inny powinien władać Północą?
- Czym są te twarze? - Ty chcesz zadawać pytania?
Na pewno?
Ostatnia pytająca mnie osoba miała wielkiego pecha.
Powiedz mi, czym są!
Gdy byłyśmy młodsze, obie chciałyśmy zostać kimś innym.
Ty chciałaś być królową.
Zasiadać obok przystojnego, młodego króla na Żelaznym Tronie.
Ja chciałam być rycerzem.
Jak ojciec. Wziąć miecz i walczyć.
Żadnej z nas się nie udało, prawda?
Na tym świecie dziewczyny nie decydują, kim chcą zostać.
Ale ja już mogę. Twarze dają mi wybór.
Mogę zostać inną osobą.
Mówić jej głosem i przywdziać jej skórę.
Mogłabym nawet stać się tobą.
Ciekawe, jak by to było nosić twoje piękne suknie.
Być panią na Winterfell.
Żeby się dowiedzieć, potrzebuję tylko twojej twarzy.
Przykro mi. Tak bardzo.
Chciałbym móc cofnąć czas. Żałuję, że tam się udaliśmy.
A ja nie.
Gdyby nas tam nie było, nie ujrzałabym tego wszystkiego.
Trzeba to zobaczyć, by zrozumieć. Teraz już wiem.
Smoki to moje dzieci.
Jedyne, jakie kiedykolwiek będę mieć. Rozumiesz?
Zniszczymy Nocnego Króla i jego armię.
Razem. Masz na to moje słowo.
Dziękuję, Dany.
Dany? Kto ostatnio mnie tak nazwał?
Nie wiem. Może mój brat?
Raczej nie chciałbyś się z nim zadawać.
Dobrze. Czyli nie "Dany".
Może zatem "moja królowo"?
Klęknąłbym przed tobą, ale...
- Co z tymi, którzy są ci wierni? - Też dostrzegą, kim jesteś naprawdę.
Obym była tego godna.
Jesteś.
Odpocznij teraz.
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.