จะไปไหนต่อ?
ลงใต้
จะทำไรต่อ?
นอนอุ่นๆ
เราอยู่ด้วยกันที่ฮาร์ดโฮม
เห็นด้วยกันกับตา
รู้ ว่าอะไรกำลังมา
แล้วยังจะทิ้งเราอีกรึ?
ข้าทำเต็มที่แล้ว เจ้าก็รู้
- เจ้าสาบานแล้ว - เออ สาบานต่อหน่วยพิทักษ์
- ถวายชีวิตให้ - จวบจนนิรันดร์
มันสังหารข้า เอ็ด! น้ำมือพี่น้องข้าเอง
แล้วยังจะให้อยู่อีกเรอะ?
มีม้ามา!
เปิดประตู!
แกงอร่อยจัง
จำพายตับที่ยายแนนเคยทำได้ไหม?
ใส่ถั่วใส่หอมด้วย
เราไม่น่าออกจากวินเทอร์เฟลเลย
อยากย้อนเวลากลับไป วันที่ออกเดินทางบ้างไหม?
จะกรี๊ดใส่ตัวเองซะหน่อย "อย่าไปนะยัยโง่"
ใครจะไปรู้
ข้าเฝ้าแต่คิด ว่าทำตัวแย่กับเจ้าแค่ไหน
ข้าอยากเปลี่ยนทุกอย่างได้
เรายังเด็กน่า
ข้ามันแย่ ไม่ต้องเถียง
ก็แย่เป็นพักๆ
ข้าเองก็ไม่ใช่คนสนุก
นั่งหลบมุมหน้ามุ่ยทุกที เวลาพวกเจ้าเล่นกัน
- ยกโทษให้ข้าไหม? - ไม่มีอะไรต้องยกโทษนี่
- ยกโทษให้ข้านะ - ก็ได้
ก็ได้ ข้ายกโทษให้
คิดละสิ ว่าพันปีเข้าไปแล้ว
หน่วยพิทักษ์น่าจะหมักเอลเป็น
เจ้าจะไปไหน?
เราจะไปไหน?
ถ้าไม่ดูแลเจ้า ท่านพ่อเป็นผี กลับมาเชือดข้าแน่
เราไปไหนกันดี?
ข้าอยู่นี่ไม่ได้แล้ว เกิดเรื่องแบบนั้น
เราไปได้เพียงแห่งเดียว
กลับบ้าน
ให้เดินไปบอกบอลตัน ให้เก็บของกลับบ้านรึ?
เราจะชิงกลับมา
ข้าไม่มีกองทัพ
เจ้าช่วยคนเถื่อนไว้กี่คน?
เขาไม่ได้มาเป็นบ่าวข้า
แต่ก็ติดหนี้ชีวิต
คิดว่าจะปลอดภัยรึ ถ้าบอลตันยังครองแคว้นเหนืออยู่?
- ซานซา - วินเทอร์เฟลคือบ้านของเรา
ของเรา ของแบรน ของริคคอน
พวกมันอยู่ในที่ของครอบครัวเรา
เราต้องสู้
ข้าเบื่อจะสู้แล้ว
ตั้งแต่จากบ้านมา ข้าสู้มาตลอด
ข้าสังหารพี่น้องในหน่วย
สังหารคนเถื่อน สังหารคนที่ข้าชื่นชม
ข้าแขวนคอเด็กอายุน้อยกว่าแบรนอีก
ข้าสู้ และข้าแพ้
ถ้าไม่ยึดแคว้นเหนือคืน ยังไงเราก็ไม่ปลอดภัย
ข้าอยากให้เจ้าช่วย
แต่ถ้าจำเป็นข้าทำเองก็ได้
ท่านหญิง
เซอร์ดาวอส
ท่านจะอยู่ที่ปราสาทดำรึ?
ข้าจะทำตามคำสั่งจอน สโนว์
รับใช้จอน สโนว์แล้วรึ?
เขาคือเจ้าชายแห่งพันธะสัญญา
ขอโทษทีเถอะ นึกว่าแสตนนิสซะอีก
เกิดอะไรขึ้นทางใต้?
สู้รบกัน แสตนนิสพ่ายแพ้
ชิรีนล่ะ?
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหญิง?
ข้าเห็นเหตุการณ์
ข้าเห็นทัพแสตนนิสแตกพ่ายในสนามรบ
ท่านหญิง ข้าคือเซอร์ดาวอส ซีเวิร์ธ
เราเจอกันแล้ว
ข้าเป็นราชองครักษ์ของเรนลี บะราธเธียน
จนเรนลีถูกปลงพระชนม์ ด้วยเวทโลหิต
มันเป็นอดีตไปแล้ว
ใช่ เป็นอดีตไปแล้ว
ไม่ได้แปลว่าข้าลืม
หรือยกโทษให้
รู้ไหม ว่าเขายอมรับ
ใคร?
แสตนนิส
ก่อนข้าประหารเขา
ท่านภูวาภิบาลแคว้นหุบผา!
ท่านอาปีเตอร์!
ใต้เท้า
มาดูสิ
มาไม่ทันวันตั้งชื่อ เปิดดูสิ
เหยี่ยว!
เหยี่ยวเจียร์
เก่ง และหายากที่สุด
ตอนแยกกัน เบลิช
ท่านบอกจะพาซานซา สตาร์ค กลับบ้านที่ฟิงเกอร์ส
ใช่
แต่เราได้รายงานไม่นานมานี้
ว่าเธอถูกแต่งให้แรมซี โบลตัน ที่วินเทอร์เฟล
ระหว่างทางไปฟิงเกอร์ส เราถูกทัพใหญ่บอลตันเล่นงาน
เหมือนจะรู้เวลาเดินทาง
และรู้ว่าเราพาใครไป
เห็นข้าโง่เรอะ?
บอกมาซิ ลอร์ดรอยซ์
มีคนรู้เรื่องเดินทางของข้า กับซานซา สตาร์คกี่คน?
ข้าบอกแผนให้ท่านรู้
ไม่มีใครอื่นเลย
มาใส่ร้ายคนถึงบ้าน
เดี๋ยวก็ได้ประดาบกันเข้าหรอก
บ้านท่านคือแคว้นหุบผา จ้าวผู้ครองแคว้นอยู่นี่แล้ว
ข้าสนแต่คำตัดสินของเขาเท่านั้น
เอาไปโยนประตูจันทราไหม?
ใต้เท้า
ใต้เท้า ข้าภุักดีต่อตระกูลอาร์รินมาตลอด
ต่อบิดา มารดา และต่อท่าน
ท่านเชื่อไหม ท่านอาปีเตอร์?
ลอร์ดรอยซ์รับใช้แคว้นเป็นอย่างดี
มีสายตาด้านการศึกเป็นเอกเทศน์
ถ้าไว้ใจเขาได้
เขาจะเป็นผู้นำทัพที่ปรีชาสามารถ ในการศึกภายภาคหน้า
ท่านไว้ใจในความภักดีข้าได้ ใต้เท้า
เขาควรได้รับโอกาสแก้ตัว ท่านว่าไงล่ะ?
ได้
ข้ามีข่าวดี
เพื่อนชาวเหนือบอกว่า ซานซาหนีไปจากวินเทอร์เฟลแล้ว
น่าจะมุ่งไปปราสาทดำ
ไปหาพี่ชายที่เป็น ผบ.
แต่ยังไม่ปลอดภัย ตราบใดที่บอลตันยังไล่ล่าอยู่
เธอเป็นญาติข้า
เราต้องช่วย
สัญชาติญาณข้าก็ว่างั้น
นายเหนือหัวลั่นวาจาแล้ว
เรียกระดมอัศวินแคว้นหุบผา
ถึงเวลาร่วมศึกแล้ว
ท่านเชิญข้าศึกมาเมืองเรา?
ใช่
เคยมีผู้ปราดเปรื่องบอกข้า
"สงบศึกกับศัตรู ไม่ใช่กับเพื่อน"
ข้าไม่ยอมสงบศึก กับศัตรูราชินี
ข้าจะสังหารมัน
ใช่ นั่นคือวิธีทางทหาร
แล้วใช้ได้ผลกับเมียรีนมะ?
ข้าเป็นตัวแทนฝ่ายการฑูต
ท่านราชินีพยายามสงบศึกแล้ว
แล้วมันก็พยายามฆ่าท่าน
เวลาเจรจา เราต้องไม่อยู่ในกะลา
เชื่อสิ ข้าเองก็เพิ่งมีประสบการณ์เป็นทาส
ข้ารู้พวกมันน่ากลัวแค่ไหน
เป็นทาสอยู่กี่วัน?
นานพอละกัน
ไม่นานพอจะเข้าใจหรอก
ข้าซื้อคนแคระนี่ แค่ทองเดียว
แต่เอ็งกลับไต่เต้า
ถึงยอดมหาปิระมิดเมียรีน
ประทับใจเนอะ
และเจ้าเป็นตัวแทน นายทาสใจดีแห่งแอสตาพอร์
ดื่มให้โชคชะตาที่พลิกผัน
เรามาพบราชินี
แต่กลับมีคนแคระ กับขันทีมาต้อนรับ
คุยกันง่ายๆ ดีกว่านะ บอกมาต้องการอะไร
อยากให้พวกเอ็งไปจากอ่าวค้าทาสซะ
เอามังกร เอาทหารรับจ้างไปให้หมดด้วย
ราชินีเดเนอริส ไม่ได้จะอยู่เมียรีนตลอดไป
เธอมีชะตาต้องไปตะวันตก
พบกันล่าสุด ข้าเสนอเรือให้
จะได้กลับถิ่นที่เวสเทอรอส แต่เธอปฏิเสธ
เพราะยังมีคนถูกล่ามโซ่ตรวนอยู่อีก เป็นแสนๆ
ล่ามมาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว
- ต่อไปนี้ไม่มีแล้ว - อ้อคิดว่าตัวเองเป็นอิสระแล้วใช่มั้ย?
เอ็งยังทำตามคำสั่ง
แค่นายทาสเอ็ง ผมเงิน มีนม
แต่ก็ยังเป็นนายทาส
เพื่อนๆ ขอเถอะ
ผู้มีอำนาจ และผู้ยากไร้ อยู่คู่กันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
นั่นแหละวิถีของโลก ข้าไม่ได้จะมาเปลี่ยนอะไร
ค้าทาส คือวิถีของพวกเรา
ไม่ต้องมีทาสก็ทำเงินได้
เวสเทอรอสไม่มีทาสมาเป็นร้อยๆ ปี
และข้าเติบโตมาร่ำรวยกว่าเจ้าทุกคนอีก
แต่ราชินีตระหนักในข้อผิดพลาด
ที่สั่งห้ามค้าทาส
โดยไม่ได้หาอะไรให้ทำแทน
ดังนั้น นี่คือข้อเสนอของราชินี
เมียรีนไม่มีวันกลับไปค้าทาส
แต่จะให้เวลาเมืองอื่นๆ ในอ่าว
ปรับตัวเข้าหาระบบใหม่
แปลว่าไร?
แทนที่จะให้ยุติค้าทาสแบบปุบปับ
เราให้เวลาเจ้าเลิกทาสเจ็ดปี
เราจะชดใช้ความเสียหายให้นายทาส
ในราคาที่เป็นธรรม
ส่วนเจ้า
ต้องเลิกให้ทุนบุตรฮาร์ปี้
เราไม่ได้สนับสนุนบุตรฮาร์ปี้
ได้ ได้ แต่ก็ต้องเลิกให้ทุนอยู่ดี
หวังว่าจะให้การตอบรับนะสหาย
ข้อเสนอนี่หาใครเทียมไม่ได้แล้ว
มาล่องคลื่นสู่อิสระภาพด้วยกัน
แทนที่จะจมมันตาย
และของขวัญสำหรับแขกผู้มีเกียรติ...
ลองสัมผัสอิสรภาพดูนะ
รับรองหอมหวานไม่แพ้วิถีเก่าๆ แน่นอน
(สหาย)
(นิทานใหญ่)
(เจ้ารออ้วนเวลา)
ให้ข้าแปลให้ดีกว่านะ
เรารู้ภาษาสามัญ
- เยี่ยมเลย - วันนี้เจ้าพบนายทาส
ใช่
พี่น้องเราพลีชิพต่อสู้ไอ้เลวพวกนั้น
แล้วเจ้าก็เชิญพวกมัน มาดื่นเหล้ากันที่เมืองนี้
ข้าว่าห้องนี้ สร้างขึ้น
ให้ลูกน้องยำเกรงผู้ปกครอง
แต่ข้าไม่ใช่ผู้ครองเมือง
ไม่ใช่ผู้ปลดโซ่ตรวน
ไม่ใช่ผู้ไม่มอดไหม้
และไม่ใช่มารดามังกร เห็นๆ อยู่
เจ้ามันคนแปลกหน้า
แล้วทำไมเสนอหน้า เจรจากับศัตรูของเรา?
เพราะราชินีแต่งตั้งข้าเป็นที่ปรึกษา
จนกว่าจะกลับจากการเดินทาง...
เมื่อไหร่ จะกลับมา?
เร็วๆ นี้แหละ สัญญา
เราไม่รู้จักเจ้า ไม่ไว้ใจเจ้า แต่เรารู้จักทอร์โกนูโด
เราสู้นายทาสด้วยกัน เราไว้ใจเขา
นั่นไงล่ะ เกรย์เวิร์มถึงร่วมเจรจาด้วย
ในฐานะหัวหน้าผู้ไร้มลทิน เขารู้วิธีกำราบนายทาส
และรู้ว่าเมื่อไหร่ควรสงบศึก
เจ้าสงบศึกกับนายทาสเรอะ?
เรายื่นข้อเสนอให้
(แล้วเจ้าล่ะ เกรย์เวิร์ม)
(อยากดื่มกับพวกนั้นเรอะ)
(พวกที่พรากเราจากอกแม่)
(พวกที่ขายเราเหมือนวัวควาย?)
(ข้าเป็นทหาร มิใช่นักการเมือง)
(แต่หากมีโอกาสสงบศึกได้)
(อย่างเที่ยงธรรม)
(ก็ควรคว้ามันไว้)
(มิซซานเด)
(เจ้ารู้จักนายทาสดี จะไว้ใจได้หรือ?)
(ไม่เลย ข้าไม่เคยไว้ใจพวกมัน)
(แต่อย่างที่ผู้ปราดเปรื่องกล่าวไว้)
(สงบศึกกับศัตรู มิใช่กับเพื่อน)
- อย่ามาอาศัยข้าเป็นเครื่องมือ - ทุกคนเคารพเจ้านะ
เคาระเพราะเขารู้จักข้า
- รู้ว่าข้าภักดี - ข้าก็ด้วย
ต่อราชินี ไม่ใช่ต่อเจ้า
ถ้าทำเธอเสียงาน เจ้าก็คือศัตรู
ไม่ได้เสียงานเลย ข้าแค่พยายามช่วยเมืองนี้
ไปสัญญานายทาส ว่าค้าทาสต่อได้
เป็นเวลาสั้นๆ
เป็นทาสเจ็ดปีไม่ได้สั้นเลย
พูดถูก
ทาสคือสิ่งเลวทรามที่ควรเลิกทันที
สงครามคือสิ่งเลวทรามที่ควรเลิกทันที
วันนี้ทำทั้งสองอย่างไม่ได้
คิดผิดแล้วที่ไว้ใจมัน
ไม่ได้ไว้ใจ แค่เชื่อในผลประโยชน์
ถ้าเกลี้ยกล่อมมันได้
ว่าร่วมมือกับเรา เป็นผลดีต่อมันเอง
เจ้าไม่รู้จักมัน ไม่เข้าใจมัน
มันไม่เห็นเราเป็นมนุษย์
มันเห็นข้าเป็นอาวุธ
เห็นเธอเป็นโสเภณี
และเห็นข้า เป็นสัตว์ประหลาดน้อยบิดเบี้ยว
ความประมาทคือจุดอ่อนของมัน
มันดูแคลนเรา เราจะใช้จุดนั้นให้เป็นประโยชน์
เราไม่ใช่ฝ่ายใช้ประโยชน์
พวกมันต่างหากจะใช้เรา เป็นเช่นนั้นเสมอมา
เป็นไรไหม?
ไม่ยืนขึ้นหายใจหน่อยละ?
ไม่เป็นไร
ไม่นึกว่าขี่มังกรได้
20 ปีก่อนละไม่แน่
- อะไรนะ? - ราชินีไง
เถื่อนน่าดูนะ อย่าเห็นว่าตัวเล็กๆ
ข้าหนุ่มๆ ยังไม่ค่อยไหวเลย
เจ้าน่ะ หัวใจเจ้าไม่ไหวแน่
โกรธละสิที่ราชินีเลือกข้า
เสียใจมากกว่า ไม่นานเจ้าผิดหวังแน่ เธอจะมีคนใหม่
เราผิดหวังกันหมดนั่นแหละ
ตอนนี้เรายังต้องพึ่งกัน แต่จบเรื่องนี้ก่อนเถอะ...
โอ้ย ไม่อยากสู้กับเจ้าหรอก โจราชาวแอนดัล
มีประโยชน์อะไร?
ถ้าชนะ ข้ามันขยะที่ฆ่าคนแก่
ถ้าแพ้ ข้ามันขยะที่ถูกคนแก่ฆ่า
สมัยเด็กๆ ไม่มีใครอบรมใช่มั้ยน่ะ?
ไม่มี
ถนนสู่ประตูอาชา
เรียกว่าก็อดส์เวย์
ตลาดตะวันออก ตลาดตะวันตก
ตอนคาลโดรโกตาย
เธอควรต้องกลับมาร่วมดอชคาลีน
เหล่าแม่หม้ายของคาล
มันต้องพาเธอไปที่นั่นแหละ
วิหารดอชคาลีน
ทำไรวะ?
พกอาวุธในเมืองศักดิ์สิทธิ์ เป็นเรื่องต้องห้าม
แล้วแอบเข้าเมืองไปขโมยคาลีซี นี่ไม่ต้องห้ามเรอะ?
ถ้าถูกพบ เราก็ไม่มีอาวุธ
ก็บอกได้ว่าเป็นพ่อค้ากำลังไปตลาด
แต่ถ้ามีอาวุธ...
แบบนี้เหมือนหมาฟันหลอชัดๆ
ล่างโน่นมีคนเป็นแสน
สู้ไม่ได้หรอก
รอมืดก่อน แล้วค่อยไปตามหา
ข้าติดมีดเล่มนี้มาก
ไม่ต้องห่วง ไม่โดน
รู้ไหมจะเป็นไง?
รู้
ข้าจะลงมือให้เอง
รู้งี้เกิดเป็นโดธราคีดีกว่า
ไปเถอะ
(สหาย)
(เราหลงทางจากตลาดตะวันตก)
(ช่วยบอกทางกลับหน่อยได้ไหม?)
(ขายอะไร)
(เหล้าองุ่น)
(พรุ่งนี้มาร้านข้าสิ)
(เดี๋ยวให้อย่างดีจากอาเบอร์ทั้งไหเลย)
(เอ็งไม่ใช่พ่อค้า)
(ตามคนอื่นมา)
บอกแล้วไง ติดเล่มนี้มาก
เป็นไรไหม?
ถ้ามันเจอศพถูกแทง
ทั้งเมืองตามหาเราแน่
(บางคนคิดว่าโดธราคี)
(ไม่ควรสมสู่คนต่างถิ่น)
(พวกหญิงแก่หน้าโง่)
(สายเลือดเราเจือจางลงมาตลอด)
(คนนี้ชาวลาซารีน)
(คาลเจอเธอซ่อนใต้บ่อน้ำของซากหมู่บ้าน)
(ตอนนั้นอายุเท่าไหร่?)
(12)
(ปีต่อมาก็คลอดลูกสาว)
(แล้วคาลฉลองยังไง?)
(ทำซี่โครงข้าหัก)
(เราไม่ใช่ราชินี)
(แต่คาลอาศัยปัญญาของเรา)
(ชีวิตเรามีความหมาย)
(กว่าผู้อื่นมาก)
(ยามเหล่าคาลทำคาลาร์เวซเว็น คืนพรุ่งนี้)
(หวังว่าเจ้าจะได้อยู่กับเรา)
(อีกทางนึง คงไม่งามนัก)
(ข้าต้องไปฉี่)
(เจ้าหนีโดธราคีไม่พ้นหรอก)
(เจ้ารู้ดี)
(ข้าไม่มีวันหนีจากโดธราคี)
(พาเธอไป)
(ข้าอยากสูดอากาศหน่อย)
(เซ็งกลิ่นคนแก่)
(เหม็นฉิบ)
(คาลตายตอนเจ้าเล็กมากสินะ)
(16)
(เสียดายไม่ตายเร็วกว่านั้น)
(ใช่ แย่จัง)
(จริงเหรอที่เจ้ามีมังกร 3 ตัว?)
(พ่นไฟได้ด้วย?)
(ได้)
(อยากเห็นมั้ย สักวันนึง)
(ข้าคือดอชคาลีน)
(ข้าไปจากวาซโดธราคไม่ได้)
(จนกว่าจะกลายเป็นเถ้าตอนเผาศพ)
- อย่าทำอะไรเธอนะ - เดี๋ยวความแตก
เราต้องไปเดี๋ยวนี้
เราไม่มีทางหนีพ้น จากวาซโดธราค
ก็ได้แค่ลอง
ไม่
เราทำได้มากกว่านั้น
แต่ต้องช่วยกัน
(และเจ้าด้วย)
(จงเชื่อข้านะ คาลีซี)
(อย่าได้หักหลังข้า)
ถ้าปล่อยไปตอนนี้ เจ้าจะไปไหนหรือ?
จะค้นหาสิ่งใด?
ไปหาน้องชาย
สามี ครอบครัว
ใช่ แต่สำหรับท่าน นั่นคือความมั่งคั่ง
แพรพรรณ อำนาจ
ไปหาครอบครัว ก็คือไปหาความบาป
ข้าไม่ได้ป้ายสีนะ
ข้าเองก็โหยหาสิ่งเดียวกัน
แต่เพียงอย่างเดียว
พ่อข้าเป็นช่างรองเท้า
ตายไปแต่ข้ายังเล็ก ข้ารับช่วงร้านต่อ
พ่อเป็นคนเรียบง่าย ทำรองเท้าเรียบง่าย
แต่ข้าพบว่า ยิ่งใช้เวลากับรองเท้า
คนยิ่งอยากได้
หนังชั้นดี ประดับตกแต่ง
ลงรายละเอียด ใช้เวลา
เวลานี่แหละ
คู่นึงใช้เวลาเป็นวันๆ
คุณภาพต้องใช้เวลา
ใช่
คิดดูสิ สิ่งที่ท่านสวม
มีค่าเท่าชีวิตผู้อื่นเป็นปี
คนสูงศักดิ์ชอบเอาเวลาของข้า สวมเท้า
และจ่ายราคาดีเสียด้วย
ข้าใช้เงินของเขา
ลิ้มลองชีวิตแบบพวกเขา
ทุกครั้งที่ได้ดื่มด่ำ
ข้ารู้สึกยกระดับชีวิตสูงขึ้น
วันนึง ท่านผ่านสุสาน
ตระหนักว่าทุกอย่างล้วนว่างเปล่า
และเริ่มมุ่งหน้าสู่ความเที่ยงธรรม
คัมภีร์พระวิเทสี บทที่ 25
ท่านรู้จัก "ดาวจร 7 แฉก" ด้วย
แม่ชีอุเน็ลลาอ่านให้ข้าฟัง
ใช่ ใช่ เธอชอบอ่านให้คนฟัง
ใกล้เคียง
แต่ไม่ใช่สุสาน
เป็นงานเลี้ยง
ข้าซื้อเหล้าองุ่นอย่างดี
ซื้อสาวน้อยน่ารัก
เชิญเพื่อนๆ มาแบ่งกัน
แบ่งเหล้ากัน แบ่งหญิงกัน
จนเมามายสิ้นสติ
ข้าตื่นก่อนฟ้าสาง
ยืนแทบไม่ขึ้น
ทุกคนนอนบนเก้าอี้บ้าง กับพื้นบ้าง
กองกับพื้นข้างอาภรณ์ของตน
แสดงเรือนร่างเปลือยเปล่า
ข้าได้กลิ่น
ทั้งที่ถูกกำยานและธูปกลบ
และอาหารอย่างดีที่เริ่มบูด
วินาทีนั้น ข้าเห็นแจ่มแจ้ง
เห็นบาปของข้า
ทองของข้า เหล้าที่ดื่ม หญิงที่ข้านอนด้วย
แค่ความพยายามรักษาฐานะ
ก็แค่ส่วนหนึ่งของเรื่องราว
เรื่องราวที่ข้าไว้แนะนำตัวเอง
รวมมิตรเรื่องโกหก
ทีจักหายไปยามต้องแสง
คนที่ข้าพยายามหนีจาก
ขอทานบนถนน คนจน
คนเหล่านั้นใกล้ความจริงกว่าข้ามาก
แล้วท่านทำอะไร?
ข้าออกไปหาพวกเขา
ไม่สวมรองเท้าด้วยซ้ำ
ข้าออกมา และไม่เคยย้อนกลับไป
ไป ไปหาเขาเถอะ
- ใคร? - น้องท่านไง
ลอรัส
ฟังพี่นะ
น้องต้องเข้มแข็ง
ข้าทำไม่ได้
ข้าไม่ใช่คนเข้มแข็ง
เจ้าเข้มแข็ง
เป็นอนาคตของวงศ์ตระกูล
อนาคตของครอบครัว
ข้าไม่สน
เจ้า บอกพวกมันรึยัง
ว่าเจ้าไม่สน?
ข้าแค่อยากให้มันจบๆ
ช่วยข้าด้วย
พี่ก็อยากช่วย
มันอยากให้พี่ปราบพยศน้องซะ
ถึงได้ยอมให้เจอกัน พี่รู้
ถ้าเราคนใดยอมแพ้ พวกมันก็ชนะ
ให้มันชนะไปสิ
ขอแค่ให้จบเสียที
ขอร้องล่ะ
ก็ได้
ทีนี้ การจะหลีกเลี่ยงหายนะ ในสถานการณ์ปัจจุบัน
เจ้าไฮสแปโรว์นี่
กระหม่อมรับมือ พวกนอกรีตมาทุกแบบแล้ว
ไม่กระตุกหนวดเสือ สำคัญมาก
ท่านมีศัตรู ทั้งนอกและใน
ทำอะไรกันอยู่?
กระหม่อมกำลังให้คำชี้แนะ เกี่ยวกับสถาการณ์ตอนนี้
- ออกไป - กระหม่อมเป็นสมาชิกสภาเล็ก
พระราชา...
ประชุมสภาเล็กอยู่รึ?
ไม่
ข้าแค่ให้ยืมปัญญาและความสามารถ
ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ แกรนด์เมสเตอร์
พอแค่นี้ก่อน
พะย่ะค่ะ
แม่พลาดวาระประชุมครั้งหลังๆ ไป
เลยอยากถามอะไรหน่อย
ลูกคิดเรื่องไฮสแปโรว์อยู่
เราคิดกันทุกคนแหละ
เราต้องรับมือมันอย่างระมัดระวัง
เพื่อไม่ให้บานปลายไปกว่านี้
เราต้องระวังไม่ยั่วยุมัน
มันมีมาร์เจอรี เราให้เธอเสี่ยงไม่ได้
- มันอันตรายมาก - มองแม่
มันทำอะไรแม่?
ทำอะไรราชมารดา
ไม่เป็นไรจ้ะ
มันจบแล้ว เป็นอดีตไปแล้ว
แน่นอน
ความปลอดภัยของมาร์เจอรีต้องมาก่อน
แม่ไม่ชอบมาร์เจอรี ใช่ไหม?
ชอบไม่ชอบ ไม่ได้สำคัญเลย
มาร์เจอรีคือราชินี
ราชินีต้องทำให้คนเคารพ พระราชายิ่งแล้วใหญ่
ไม่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อทุกคน
ไฮสแปโรว์ไม่เคารพ ทั้งราชา ราชินี
ไม่เคารพอะไรทั้งสิ้น
ทุกสิ่งบนโลก ไม่มีประโยชน์ต่อมัน
มันอยากทำลายทุกอย่าง เอาอะไรมาแทนรู้ไหม?
ความเพ้อฝัน
ขอทานบนถนน ความว่างเปล่า
ท่านแม่...
ข้ามีอะไรอยากบอก
สิ่งที่ไฮสแปโรว์บอกข้า
ลูกไปคุยกับมันมา?
ข้าสัญญากับมันจะไม่บอกใคร ...
ถ้ามันรู้...
มันจะไม่มองเป็นเรื่องเล็กๆ
ดูจากที่มันพล่ามแต่ความจริง ๆ
ข้าคือแม่เจ้า
ลูกไว้ใจได้เสมอ
มีราชโองการให้เลื่อนประชุมสภาเล็ก
นึกว่าเคลียร์ตั้งแต่รอบแรก
- เราไม่ต้อนรับเจ้า - เจ้าเคยบอกว่าเคารพท่านพ่อ
เพราะเขาเข้าใจ ความสำคัญของการร่วมมือกับศัตรู
เด๋กเอ๋ย หมดกันทั้งศักดิ์ศรี ทั้งอำนาจ
ทั้งโดนประจาน ทั้งกักบริเวณ
เหลืออะไรอีกเนี่ย?
เซอร์ซีคือพระราชมารดา
พระราชาไว้ใจเธอ
แลพระองค์ตรัสไปคุยกับ
ไฮสแปโรว์บ่อยๆ เรื่องมาร์เจอรี กับเซอร์ลอรัส
ไฮสแปโรว์ยึดอำนาจไป
เพราะรู้ชัดว่าเราจะตีกันเอง และไม่ยึดอำนาจกลับมา
ดูเราสิ เยี่ยมไปเลย
อนาคตของเจ็ดราชอาณาจักร
อยู่ในมือของพวกไพร่
อีกไม่กี่วันมันจะพิภากษาข้า
แต่ก่อนนั้น ราชินีมาร์เจอรีจะถูกจับเดินไถ่บาป
ถูกแล้ว มาร์เจอรีจะไถ่บาป
ต่อหน้าประชาชนทั้งเมือง
ไม่นะ
ยอมไม่ได้
ต้องไม่เกิดขึ้น
เห็นด้วย
ท่านมีทัพใหญ่อันดับสองในเวสเทอรอส
จงยกทัพเข้าเมืองมา
หยุดมันไว้ ก่อนมาร์เจอรีจะโดนเหยียดหยาม
และจับมันกลับมายังราชบัลลังก์
มีราชโองการไม่ให้ข้าลงมือกับไฮสแปโรว์
หรือสาวก เพื่อความปลอดภัย ของมาร์เจอรี
ท่านไม่ต้องทำอะไรเลย
ตอนไทเรลยกทัพมา ท่านก็หลีกทางไป
มีการห้ามไม่ให้หลีกทางไหม?
ก็ไม่ แต่ถ้าพระราชา...
มันจะจบลง ก่อนจะทันมีคำสั่งอะไรให้ท่านอีก
พอคุมตัว หรือฆ่าไฮสแปโรว์ได้ก็ยิ่งดี
และมาร์เจอรีกลับมาอยู่ข้างทอมมิน
คิดว่าพระราชาจะโกรธไหม?
ท่านเกลียดพวกมันพอๆ กับเรา
เกลียดสิ่งที่มันทำกับลูกชาย
อยากได้แลนเซลคืนไหม?
หรือว่าตัดใจแล้ว?
ต้องอยากได้คืนสิ
งั้นก็หลีกไปเสีย
ปล่อยให้พวกมันถูกทำลายไปซะ
ถ้าผิดแผนขึ้นมา
พวกมันมีพรรคพวกมาก
จะกลายเป็นสงครามกลางเมือง คนจะตายกันตรึม
จะทำยังไงก็ตายตรึมอยู่ดี
ก็ให้มันเป็นฝ่ายตายเถอะ
มีคนบอกว่าเจ้ากลับมาแล้ว ทีแรกข้าไม่เชื่อ
"ธีออน เกรย์จอยน่ะนะ?" ข้าว่า
"ตายแล้ว
ตายไปตั้งนานแล้ว"
มันปล่อยเจ้ามาหรือ?
ข้าหนีมา
ไม่ได้ยิน
ข้าหนีมา
มองข้า
มองข้าสิ!
เราตายไปเยอะเพราะไปช่วยเจ้า
คนเก่งๆ
คนของข้า
ขอโทษ
เจ้าคือน้องข้า
ถึงจะระยำเย่อหยิ่ง ก็เป็นน้องข้า
ข้าเสี่ยงตายช่วยเจ้า
แล้วเจ้าก็หักหลังข้า
ข้ารู้ ข้าขอโทษ
เลิกขอโทษได้แล้ว
มันทำลายข้า
ทำลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย
- ข้ารู้ - เจ้าไม่รู้หรอก
มันส่งชิ้นส่วนเจ้ามาให้
ข้าถึงได้ไปช่วย
กลีบมาทำไม?
แล้วจะให้ไปไหน?
ได้ยินว่าพ่อตาย เลยคิดจะกลับมาแย่งบัลลังก์?
ไม่นะ เพิ่งจะรู้ข่าวตอนเทียบท่าแล้ว
โผล่กลับมาก่อนคิงส์มูทพอดี๊พอดีน่ะนะ?
ข้าไม่รู้เรื่อง
คิดว่ายังมีชาวเหล็กอยากให้เจ้าครองราชย์
หลังจากเรื่องที่เจ้าทำรึ?
ข้าไม่อยากเป็นพระราชา
แล้วต้องการอะไร?
ข้าควรจะเชื่อพี่ มีพี่คนเดียว...
ช่างหัวมันแล้ว หยุดร้องไห้เสียที
มองข้า
บอกมาต้องการอะไร
พี่ควรครองเกาะเหล็ก
ให้ข้าช่วยเถอะ
อาบน้ำให้สะอาดดีนี่
รู้จักข้าไหม?
ลอร์ดคนนึง
ใช่
ลอร์ดคนนึง
เห็นธงข้ายัง?
คนถลกหนัง
แล้วไม่กังวลเลยรึ?
เอาไปกินด้วยรึเปล่า?
เปล่า
ข้าเจอยิ่งกว่านั้นมาแล้ว
เป็นขี้ข้าสตาร์ครึ?
เออ มันล่ามโซ่ข้า
เอาดาบจ่อคอข้า
ก็เลยยอมมัน
สตาร์คหายเกลี้ยงไปนานแล้ว
แต่ก็ยังปกป้องริคคอน
ก็ถ้าหาคนซื้อได้ จะได้ราคางาม
รับใช้มันมานาน ไม่ได้เงินสักสลึง
จากมุมมองข้า ข้าก็แค่สิ่งของ
จะยังไง
เจ้าก็ขายริคคอนไม่ได้แล้ว
เขาเป็นของข้าแล้ว
แล้วเจ้าจะมีประโยชน์อะไรต่อข้า?
อยากได้อะไร ข้าให้ได้
แน่ใจ ว่าข้าอยากได้อะไร?
ผู้ชายก็อยากได้เหมือนกันหมด
อยากได้ทีไร จับอาบน้ำก่อนทุกที
ฝีปากดีนี่
ข้าชอบ
ปากดีกว่าธีออน เกรย์จอยเยอะ
งั้นเหรอ?
กว่าจะเค้นมันได้
แต่ก็พูดจนได้
พูดกันทุกคน
มันเล่าให้ฟังทุกอย่าง
เรื่องเด็กสตาร์คทั้งหลาย
ใครช่วยพาหนี
ใช้วิธีอะไร
เปิดประตู!
ขอโทษเรื่องอาหารนะ
เราได้ดังเรื่องอาหาร
ไม่เป็นไร มีเรื่องสำคัญกว่า
A lettจดหมายถึง ผบ.
ข้าไม่ใช่ผบ.
"ถึงคนทรยศ และลูกนอกสมรส จอน สโนว
เจ้าปล่อยคนเถื่อนนับพันผ่านผากำแพง
หักหลังฝ่ายเดียวกัน
หักหลังชาวเหนือ
วินเทอร์เฟลเป็นของข้า มาดูกับตาสิ
ริคคอนอยู่ในคุกใต้ดินข้าแล้ว
หนังหมาป่าปูพื้นห้องข้า
มาดูกับตาสิ ข้าอยากได้เจ้าสาวคืน
ส่งเธอมา แล้วข้าจะไม่ยุ่งกับคนเถื่อนสุดที่รักเจ้า
มิเช่นนั้น ข้าจะยกทัพขึ้นเหนือ
และเชือดสิ้นทั้งเด็ก ผู้หญิง คนแก่ ใต้ความดูแลเจ้า
ข้าจะถลกหนังต่อหน้าต่อตาเจ้า ไอ้... "
อ่านต่อสิ
ก็แค่พล่ามซ้ำๆ
"ทหารข้าจะเรียงคิวน้องสาวต่อหน้าต่อตาเจ้า
หมาข้าจะกินน้องชายซนๆ ต่อหน้าเจ้า
ข้าจะเอาช้อนควักตาจากเบ้าเจ้า แล้วให้หมาจัดการต่อ
มาดูกับตาสิ แรมซี โบลตัน ผู้ครองวินเทอร์เฟล
ผู้ครองแคว้นเหนือ"
ผู้ครองวินเทอร์เฟล และแคว้นเหนือรึ
พ่อเขาตายแล้ว
แรมซีฆ่าเขา
- และมันได้ตัวริคคอน - จะรู้ได้ไง
รู้สิ
มันมีทหารกี่คน?
เคยได้ยินทีนึงว่า 5,000 ตอนก่อนแสตนนิสจู่โจม
เจ้ามีกี่คน?
ที่ออกทัพสู้ได้น่ะรึ?
2,000.
ที่เหลือเป็นเด็กกับคนแก่
เจ้าเป็นลูกคนสุดท้าย ของผู้ครองแคว้นตัวจริง
ชาวเหนือภักดีมาก เขาอยู่ฝ่ายเจ้าแน่ถ้าขอร้อง
บ้านเรา น้องเรา ถูกปีศาจชิงไปแล้ว
เราต้องกลับวินเทอร์เฟลไปช่วย
(หลั่งเลือดคนในเมืองนี้ เป็นเรื่องต้องห้าม)
(พกอาวุธในเมืองนี้ เป็นเรื่องต้องห้าม)
(ก็ไม่ต้องฆ่ามัน)
(เรียกเลือดนิดๆ หน่อยๆ ก็ได้)
(เอาหัวฟาดหินแม่ม)
(อัลโกเป็นคนเผ่าข้า)
(ไม่เคยบกพร่องหน้าที่)
(เขาถูกหินกระแทกหัวตาย)
(ช่างแม่มอัลโก)
(เอาหม้ายของโดรโกมา)
(ใครจะไปสนใจยัยแคระนี่?)
(ข้าชอบว่ะ)
(ซีดกว่าน้ำนมอีก)
(คาลีซีจะรสชาติยังไงนะ)
(ดี)
(มาดูเจี๊ยวข้าดิ)
(เธอควรไปอยู่กับดอชคาลีน)
(นายทาสใจยุนไคต้องการตัวมัน)
(เสนอม้าให้ถึงหมื่นตัว)
(แบบนั้นดีกว่า)
(หญิงตัวนิดเดียว กับม้าหมื่นนึงเชียวนะ)
(ช่างหัวนายทาสกับตูดน้ำหอมมัน)
(ม้าแค่นั้นยึดมาเองก็ได้)
(ไม่อยากฟังข้าพูดรึ?)
(อยากเป็นทาสมากกว่ามั้ย?)
(หรือจะให้ราลโกได้ลิ้มลอง?)
(ไม่)
(ไม่ทั้งสองอย่าง)
(เราไม่สน)
(นี่คือวิหารดอชคาลีน)
(เอ็งไม่มีสิทธิ์เสียง)
(นอกจากจะเป็นดอชคาลีน)
(แต่เอ็งไม่ใช่ ขึ้นอยู่กับเรา)
(ข้ารู้ ข้าเคยมาแล้ว)
(ดอชคาลีนประกาศที่นี่ ว่าลูกชายข้าจะครองโลก)
(แล้วเป็นไง?)
(เอ็งมันหน้าโง่ เชื่อแม่มด)
(ลูกตายเพราะเอ็งนั่นแหละ)
(และคาลโดรโกด้วย)
(โดรโกลั่นปากที่นี่ ว่าจะไปตะวันตก)
(ขี่อาชาไม้ข้ามทะเลดำ)
(อย่างที่ไม่เคยมีคาลทำมาก่อน)
(ลั่นวาจาจะฆ่าคนในเกราะเหล็ก)
(และทำลายบ้านหินเป็นจุล)
(เขาสาบานต่อเทพภูเขา)
(และเอ็งก็โง่เชื่อ)
(แล้วดูซิ คาลใหญ่ เถียงอะไรกัน)
(จะปล้นบ้านไหนดี)
(จะอึ๊บหญิงกี่คน จะได้ม้ากี่ตัว)
(กระจอกสิ้นดี)
(ไม่ได้คู่ควรเป็นผู้นำโดธราคีเลย)
(ต่างกับข้า)
(ข้าจะนำเจ้าเอง)
(ก็ได้)
(ลืมดอชคาลีนซะ)
(เราจะผลัดกันรุมโทรมเอ็ง)
(ตามด้วยนักรบโลหิตเรา)
(ถ้ายังรอด)
(จะให้ม้าทำด้วย)
(ยัยฟั่นเฟือนเอ๋ย)
(คิดจะให้เรารับใช้เอ็งเรอะ)
(เจ้าไม่ได้รับใช้หรอก)
(เจ้าต้องตาย)
แปลไทย - สุนัขป่าโลกันตร์ gotfansite.com