POPRZEDNIO
Siedem Królestw
powinno mieć sprawiedliwą władczynię i sprawiedliwego władcę.
Jesteś Aegon Targaryen, prawy dziedzic Żelaznego Tronu.
Od zawsze.
Nie musimy się przyjaźnić,
ale jestem jej królową.
Możemy walczyć razem
lub zginąć.
Miłość wymaga wyrzeczeń.
Gdy byłam dzieckiem, brat opowiadał mi o tym,
który zamordował naszego ojca.
Który dźgnął go w plecy i poderżnął mu gardło.
Który zasiadł na Żelaznym Tronie i patrzył,
jak krew ojca rozlewa się po posadzce.
Opowiadał mi też,
co zamierza zrobić temu człowiekowi,
gdy odzyskamy Siedem Królestw i dostaniemy go w swoje ręce.
Twoja siostra obiecała wysłać na północ armię.
Owszem.
Nie widzę armii.
Widzę jednego mężczyznę, i to bez ręki.
Twoja siostra mnie okłamała.
Mnie również.
Nie zamierzała wysyłać armii.
Ma flotę Eurona Greyjoya i 20 tysięcy nowych ludzi.
Złotą Kompanię z Essos, którą sobie kupiła.
Nawet jeśli pokonamy umarłych,
zniszczy tych, którzy przeżyją.
Pokonamy?
Obiecałem walczyć za żywych i zamierzam dotrzymać słowa.
- Znam brata... - Tak jak siostrę?
Przyjechał tu sam, wiedząc, jak go przyjmiemy.
Po co miałby to robić, skoro nie mówi prawdy?
Być może liczy, że brat obroni go do czasu,
aż zdąży poderżnąć mi gardło.
Prawda. Nie możemy mu ufać.
Zaatakował mojego ojca.
Próbował zniszczyć moją rodzinę, jak wcześniej twoją.
Mam przeprosić?
Nie zrobię tego.
Toczyliśmy wojnę.
Dla dobra rodu i rodziny uczyniłbym to
ponownie.
Czego nie robi się z miłości.
A teraz porzuciłeś ród i rodzinę?
Bo tu nie chodzi o lojalność,
lecz o przetrwanie.
Nie znasz mnie, pani,
lecz ja znam ser Jaimego.
To człowiek honoru.
Choć był wówczas moim jeńcem,
gdy oboje nas wzięto w niewolę,
ser Jaime stanął w obronie mego honoru.
Wtedy to stracił dłoń.
Żyjesz, moja pani, wyłącznie dzięki niemu.
Dał mi zbroję i miecz
i wysłał mnie, bym cię odnalazła i odwiozła do domu,
gdyż przysiągł to twojej matce.
Ręczysz za niego?
Tak.
Będziesz walczyć u jego boku?
Tak.
Ufam ci bezgranicznie.
Jeśli ty ufasz jemu, powinniśmy pozwolić mu zostać.
Co na to namiestnik północy?
Potrzebujemy każdego.
Dobrze więc.
Dziękuję, królowo.
Albo wiedziałeś, że ona kłamie, i mnie oszukałeś,
albo nie wiedziałeś.
Jesteś zdrajcą czy głupcem?
- Głupcem. - Nie pierwszy raz.
Cersei wciąż siedzi na moim tronie.
Pomóż mi go odzyskać, bo zmienię namiestnika.
Podejrzewam, że nim to się skończy, da to któremuś z was.
Z drogi.
Nie masz nic do roboty?
Skończyłeś moją broń?
Najpierw skończę kilka tysięcy innych.
Moją zajmij się najpierw.
Ma być mocniejsza niż ta.
Ta jest dość mocna.
W krypcie będzie bezpieczniej.
Zamierzasz tam zejść?
- Nie, ale... - Jesteś wojownikiem.
Nawalczyłem się.
Z nimi?
Też. Trochę.
Ilu?
Kilku.
Wystarczyło.
Jacy oni są?
Źli.
Bardzo źli.
"Bardzo źli"?
Nawet czeladnika powinno być stać na więcej.
Jak wyglądają? Jak pachną?
Jak się ruszają? Jak trudno ich zabić?
Wiem, że chcesz walczyć
i nie boisz się gwałcicieli ani morderców,
ale to co innego. To...
śmierć.
Chcesz wiedzieć, jacy są? Jak śmierć.
Znam śmierć.
Ma wiele twarzy.
Chętnie poznam kolejną.
- Co z moją bronią? - Już robię.
Żałuję tego, co ci zrobiłem.
Wtedy nie żałowałeś.
Chroniłeś rodzinę.
Już taki nie jestem.
Byłbyś, gdybyś mnie wtedy nie wypchnął.
A ja byłbym Brandonem Starkiem.
- A nie jesteś? - Nie.
Jestem czymś innym.
Nie gniewasz się?
Na nikogo się nie gniewam.
Czemu im nie powiedziałeś?
Nie pomożesz nam w walce,
jeśli pozwolę, żeby cię teraz zabili.
A później?
Skąd wiesz, że jest jakieś później?
Następny.
Oznacz.
Do ściany.
Do ściany. Dobrze.
- Tak. - Tak.
I oto jesteśmy.
Tak, oto jesteśmy.
Znowu razem.
A tłumy wiwatują.
Co sądzą o swej nowej królowej?
Teraz też twojej.
Pamiętają, co było,
gdy Targaryenowie przybyli tu na smokach.
W końcu zobaczą, że Daenerys jest inna.
A jest? Inna?
Tak.
- Jesteś jej pewien? - Tak.
Ona ciebie nie.
Trudno ją winić.
Popełniłem typowy błąd.
Mądrzy nie doceniają przeciwników.
Cersei powiedziała mi, że ciąża ją zmieniła,
że możecie zacząć od nowa,
a ja jej uwierzyłem.
Dziecko to też kłamstwo?
To akurat prawda.
Zawsze umiała manipulować nią, by kłamać.
Nie zadręczaj się.
Mnie oszukała najbardziej.
Co?
Ciebie jednego nigdy.
Wiedziałeś, jaka naprawdę jest,
a mimo to ją kochałeś.
A zatem...
umrzemy w Winterfell.
Nie o takiej śmierci myślałem.
Wyobrażałem sobie, że skonam w łóżku,
mając 80 lat,
kałdun pełen wina...
- I kutasa w ustach jakiejś dziewki. - Właśnie.
Przynajmniej Cersei mnie nie zabije.
Na pewno poczuję z tego powodu satysfakcję,
gdy będę rozszarpywany przez umarłych.
Może po swojej śmierci...
to ja pójdę do stolicy i rozszarpię Cersei?
Dobrze.
Celować.
Nie spiesz się.
Do przodu.
- Chodź. - Ser Jaime.
Lady Brienne.
Daleko zaszedł.
- Jest niezły. - Jeszcze raz.
- Wciąż musi się wiele nauczyć. - Ma ciebie.
Lepiej.
Dowodzisz lewą flanką?
Tak.
To... dobry teren do walki.
Owszem.
Ukształtowanie terenu nam sprzyja.
Jeśli utrzymamy zwarty szyk, możemy ich odepchnąć.
Chyba masz rację.
- Co zamierzasz? - Jak to?
- Dobrze wiesz. - Nie.
W każdej z dotychczasowych rozmów
zdążyłbyś już mnie obrazić.
Mam cię obrazić?
- Nie! - To dobrze.
Przyjechałem do Winterfell, bo...
Nie walczę już tak jak kiedyś,
lecz będę zaszczycony, mogąc służyć pod twymi rozkazami.
Lepiej już wrócę.
Wybacz, khaleesi.
Zrobiłeś coś, by mnie obrazić?
Wiele rzeczy.
Dawno wybaczyłam.
Owszem,
mimo moich błędów.
Gdy usłyszałem, że Tyrion jest twoim namiestnikiem,
pękło mi serce.
Wybrałam go, bo nie wiedziałam, czy wrócisz.
To właściwy wybór.
Myślałam, że go nie lubisz.
Bo nie lubiłem.
Od Volantis do Meereen nie zamykała mu się gęba.
Najchętniej cisnąłbym go do morza.
Lecz za tymi słowami kryje się wielki umysł.
Popełnił błędy.
Poważne.
Jak my wszyscy.
Lecz akceptuje to
i uczy się na nich.
Radzisz, bym wybaczyła temu, kto ukradł ci godność?
Tak.
Mam jeszcze jedną sugestię, jeśli wolno.
Gdy cała piechota znajdzie się za murami,
powinniśmy zamknąć bramy.
Najpóźniej, jak się da.
Wciąż schodzą się kolejni ludzie.
Lady Sanso, możemy pomówić?
Zgodziłyśmy się ze sobą.
W sprawie Jaimego.
Brienne zawsze była mi wierna.
Nikomu nie ufam jak jej.
Chciałabym tak wierzyć doradcom.
Tyrion to dobry człowiek.
Wobec mnie zachował się przyzwoicie.
Nie uczyniłam go namiestnikiem, bo jest dobry.
Uczyniłam to, bo jest dobry, inteligentny,
a kiedy trzeba - bezlitosny.
Nie powinien był ufać Cersei.
Ty także.
Myślałam, że zna siostrę.
Rodziny to skomplikowane twory.
Nasze na pewno.
Szkoda, że akurat to nas łączy.
Nie tylko to.
Obie potrafimy rządzić tymi,
którzy nie chcą słuchać rozkazów kobiet.
I obie jesteśmy w tym bardzo dobre.
A mimo to odnoszę wrażenie, że coś nas dzieli.
Co takiego?
Twój brat.
Wiesz, że cię kocha.
A ciebie to dręczy.
Mężczyźni robią dla nas głupoty.
Łatwo nimi manipulować.
Całe życie miałam jeden cel.
Zdobyć Żelazny Tron.
Odebrać go tym, którzy zniszczyli moją rodzinę
i prawie też twoją.
To była moja wojna.
Dopóki nie spotkałam Jona.
Teraz jestem na drugim końcu świata
i walczę za Jona w jego wojnie.
Powiedz mi, kto tu kim manipuluje?
Od razu powinnam ci była za to podziękować.
Wybacz mi błąd.
Jestem tu, bo kocham twojego brata,
ufam mu
i wiem, że dotrzyma słowa.
To drugi mężczyzna, o którym mogę to powiedzieć.
Kim był pierwszy?
Kimś wyższym.
Co będzie potem?
Pokonamy umarłych, zniszczymy Cersei.
A potem?
Zajmę Żelazny Tron.
A północ?
Straciliśmy ją, a potem odzyskaliśmy.
Przysięgaliśmy, że przed nikim już nie klękniemy.
Co z północą?
Wybacz, pani. Wasza wysokość.
O co chodzi?
Moja królowo.
A siostra?
Ma kilka okrętów i nie mogła tu dotrzeć.
Dlatego popłynęła na Żelazne Wyspy,
by je dla ciebie odzyskać.
A ty nie?
Chcę walczyć za Winterfell, lady Sanso,
jeśli mnie przyjmiesz.
Nie jesteśmy żołnierzami.
Już jesteście.
Dożyłem swoich lat,
niemal nie dobywając broni,
a potem przetrwałem bitwę bękartów.
Tu, pod tymi murami.
Skoro ja przeżyłem, wy też przeżyjecie.
Przy kuźni wydadzą wam broń.
Tędy.
Dziękuję.
Na czas bitwy zejdziecie do krypty.
Tam jest najbezpieczniej.
Tamtędy.
Dziękuję.
Którędy mam iść?
A którędy chcesz iść?
Wszystkie dzieci mają zejść do podziemi,
ale obaj moi bracia walczyli
i ja też chcę.
Dobrze wiedzieć.
Ja i syn zejdziemy do krypty.
Z tobą u boku będzie mi dużo raźniej.
Innym na pewno też.
Dobrze. Będę bronić krypty.
Jeźdźcy!
- Mała wrona. - Myślałem, że cię straciliśmy.
Prawie.
Jak się spotkaliście?
W Ostatnim Domostwie.
Umarli dotarli tam przed nami.
Umberowie?
Walczą teraz dla Nocnego Króla.
Musieliśmy ominąć ich armię.
Ci, których tu nie ma,
są już z nimi.
Ile mamy czasu?
Zjawią się jutro o wschodzie.
Wielka kobieta wciąż tu jest?
Nadchodzą.
Dalej.
Mamy smocze szkło i valyriańską stal.
Lecz ich jest za dużo.
O wiele za dużo.
Nasz wróg się nie nuży.
Nie zatrzymuje.
Nie odczuwa.
Nie pokonamy go w walce.
Co więc uczynimy?
Stworzył ich Nocny Król. To jego słuchają.
Jeśli on padnie...
To nasza szansa.
Jeśli masz rację, nawet się nie pokaże.
Zrobi to.
Przyjdzie po mnie.
Już wiele razy próbował dopaść trójokie wrony.
Dlaczego?
Czego on chce?
Wiecznej nocy.
Chce zniszczyć świat, którego jestem pamięcią.
Tym właśnie jest śmierć.
Zapomnieniem.
Byciem zapomnianym.
Jeśli zapomnimy, kim i po co jesteśmy,
nie będziemy już ludźmi,
a zwierzętami.
Twoje wspomnienia nie są z ksiąg,
a twoje opowieści to coś więcej.
Gdybym niszczył świat ludzi, zacząłbym od ciebie.
- Jak cię znajdzie? - Naznaczył mnie.
Cały czas wie, gdzie jestem.
Schronisz się w krypcie.
Nie.
Musimy go wywabić, nim jego armia nas zniszczy.
Zaczekam na niego w bożym gaju.
Chcesz być przynętą?
Nie puścimy cię tam samego.
Nie. Ja z nim zostanę.
Z żelaznymi ludźmi.
Odebrałem ci ten zamek.
Pozwól, bym cię strzegł.
Powstrzymamy resztę, jak długo zdołamy.
Gdy nadejdzie czas, ser Davos i ja damy sygnał,
by zapalić ogień.
Ser Davos potrafi sam machnąć pochodnią.
Ty będziesz w krypcie.
Walczyłem raz, mogę walczyć drugi.
U boku dzielnych mężczyzn i kobiet.
Ich są tysiące, a ty jesteś jeden.
Walczysz gorzej niż oni,
lecz myślisz o wiele lepiej.
Twoim atutem jest umysł.
Przyda się, o ile przeżyjemy.
Smoki zapewnią nam przewagę w polu.
W polu nie ochronią Brana.
Musimy być blisko.
Nie zniechęcimy Nocnego Króla do ataku,
ale gdy uderzy, zjawimy się.
Smoczy ogień go powstrzyma?
Nie wiem.
Nikt tego nie sprawdzał.
Wszyscy zginiemy.
Ale przynajmniej zginiemy razem.
Odpocznijmy.
Pani.
Pomóc ci?
Nie.
Odbyłeś dziwną wędrówkę.
Dziwniejszą niż inni.
Chętnie posłucham.
To długa opowieść.
Szkoda, że nie tkwimy w zamku,
uwięzieni, w środku zimy...
Witajcie.
Gdy Daenerys obejmie tron,
nie będzie tu dla nas miejsca.
Jestem wierny królowej.
Będę za nią walczył, dopóki nie pokonamy wrogów,
lecz gdy wojna zostanie wygrana...
Chcesz się tu zestarzeć?
A może wolisz coś jeszcze zrobić, coś zobaczyć?
Naath.
Chcę znów ujrzeć plaże.
Zabiorę cię tam.
Mój lud kocha pokój.
Nie potrafimy się bronić.
Mój nie kocha.
Obronimy was.
Powiedziałeś jej?
Nie.
Jesteś ostrożny.
Zyskujesz na czasie.
Czekasz na odpowiednią...
I zaczyna się nasza warta.
Goździk? Mały Sam?
W krypcie będą bezpieczni.
Chcesz iść z nimi?
Żeby ich strzec.
Zapominacie, że zabiłem Białego Wędrowca.
- I Thennów. - Thenna.
Ocaliłem Goździk.
Ukradłem wiele ksiąg z biblioteki Cytadeli
i przetrwałem na Pięści Pierwszych Ludzi.
Potrzebujecie mnie.
Jeśli tak, to mamy przejebane.
Ty o jebaniu się nie wypowiadaj.
Samwell Tarly.
Zabójca Białych Wędrowców.
Kochanek.
To kolejny znak, że ten świat się kończy.
Pomyślcie, jak zaczynaliśmy.
My, Grenn, Pyp...
A zostało nas trzech.
Ostatni żywy pali pozostałych.
Brakuje mi ojca.
Jak zareagowałby na fakt,
że obaj jego synowie bronią Winterfell?
Chciałbym to zobaczyć.
Pamiętam nasz pierwszy pobyt tutaj,
w tym miejscu.
Ty byłeś złotym lwem,
ja pijaczyną i dziwkarzem.
I wszystko było proste.
Wcale nie.
Ja sypiałem z siostrą, a ty miałeś jednego przyjaciela,
i to takiego, co sypia z siostrą.
Stwierdzałem ogólnie.
- Tęsknisz za tymi czasami? - Pewnie.
Ja lwem już nie będę,
ale ty możesz wrócić do dziwek.
Nie.
Choć byłoby łatwiej.
Samodoskonalenie ma swoje wady.
Moja pani.
Nie chcieliśmy przeszkadzać.
Szukamy ciepłego kąta...
Żeby rozmyślać o nieuchronnej śmierci. Dobrze trafiliście.
Łykniecie szczyn? Nie są takie złe.
- Ani takie dobre. - Dziękuję.
Czy to roztropne?
Przed nami bitwa.
Połowę.
- A ty? - Nie, dziękuję.
Prześpię się.
Myślisz, że ktoś tu zaśnie?
Dołącz do nas.
Dobrze.
Odrobinę.
Co tu mamy?
Dołącz, ser Davosie.
To nie dla mnie.
Ja szukam tego.
Mogę czekać na śmierć, odmrażając jaja
albo miło grzejąc się w cieple.
To może być nasza ostatnia noc.
Cieszę się, że tu jesteś.
Że z nami walczysz.
Cieszę się, że przeżyłeś.
Wina?
Mam swoje.
Nazywają cię Zabójcą Króla?
Ktoś na pewno.
Mnie Zabójcą Olbrzyma.
Wiesz dlaczego?
Zabiłem go, gdy miałem 10 lat.
A potem wspiąłem się do leża jego żony.
Wiesz, co zrobiła, gdy się obudziła?
Trzy miesiące karmiła mnie cyckiem.
Myślała, że jestem jej.
Dlatego mam taką siłę.
Mleko olbrzymów.
Może się jednak napiję?
Kiedyś nie zamykała ci się gęba, teraz udajesz niemowę?
Zmieniłam się.
Co tu robisz?
A jak myślisz?
Pytam, co robisz tutaj.
Przystałeś do Bractwa.
Poszedłeś z Jonem za Mur. Po co tu wróciłeś?
Kiedy walczyłeś za kogoś innego niż ty sam?
Walczyłem za ciebie.
Kurwa mać!
Mogłem się wybrać na wesele.
Pani.
Dobrze cię widzieć.
Żałuję, że tak wtedy wyszło.
Był na twojej liście?
Krótko.
W porządku.
Pan Światła pozwolił nam się spotkać.
To jego chwila.
- Gdy światło... - Thorosa nie ma.
Szykujesz się do kazania?
Bo jeśli tak,
Pan Światła ożywił cię 19 razy tylko po to,
żeby patrzeć, jak wylatujesz za mur.
Dokąd idziesz?
Nie spędzę ostatnich chwil z żałosnymi staruchami.
To dla mnie?
Może być.
Mówiłaś, żebym przyszedł do Winterfell.
W końcu tu jestem.
Czego chciała czerwona kapłanka?
Mojej krwi, żeby móc rzucić zaklęcie.
Dlaczego twojej?
Jestem bękartem Roberta.
Ona mi powiedziała.
Związała mnie, rozebrała i przystawiła pijawki.
Twój pierwszy raz?
Z pijawkami na kutasie - owszem.
Z kobietą.
Co?
Ja... nie byłem z nią.
A z innymi, wcześniej, w Królewskiej Przystani?
Lub później?
Nie pamiętasz?
- Znalazłoby się. - Jedna?
Dwie?
- Dwadzieścia? - Nie liczyłem.
Liczyłeś.
Trzy.
Pewnie niedługo umrzemy.
Chcę sprawdzić, jakie to uczucie.
Aryo...
Nie jestem czerwoną kapłanką.
Ściągaj te cholerne gacie!
Dziwne, prawda?
Prawie każde z nas wcześniej lub później
walczyło ze Starkami.
A teraz siedzimy w zamku Starków i zamierzamy ich bronić.
Razem.
Przynajmniej umrzemy z honorem.
Sądzę, że przeżyjemy.
Naprawdę.
Ile już bitew przetrwaliśmy?
Ser Davos Seaworth.
Bitwa nad Czarnym Nurtem i bitwa bękartów.
I to kompletnie nie umiejąc walczyć!
Ser Jaime Lannister, słynny bohater oblężenia Pyke,
słynny pokonany w Szepczącym Lesie.
Racja!
Ser Brienne z Tarthu.
Pokonała Ogara w...
Wybacz, lady Brienne.
Nie ser Brienne?
- Nie jesteś rycerzem? - Kobietom nie wolno.
- Dlaczego? - Taka tradycja.
Pierdolić ją!
Nie chcę być rycerzem.
Nie jestem królem,
ale gdybym był,
pasowałbym cię choćby 10 razy.
Nie musisz być królem.
Każdy rycerz może pasować drugiego.
Dowiodę tego.
Klęknij, lady Brienne.
Chcesz tego czy nie?
Klęknij.
W imię Wojownika wzywam cię,
byś była dzielna.
W imię Ojca wzywam cię,
byś była sprawiedliwa.
W imię Matki wzywam cię,
byś broniła niewinnych.
Powstań, Brienne z Tarthu,
rycerzu Siedmiu Królestw.
Ser Brienne z Tarthu!
Rycerz Siedmiu Królestw.
Mamy, czego trzeba, by wygrać.
Wyszkoliłam mężczyzn, kobiety i dzieci.
Walczyłam i mogę walczyć.
Wysłuchaj mnie. Jesteś przyszłością rodu.
Nie musisz mi przypominać.
W krypcie będziesz bezpieczniejsza.
Nie skryję się pod ziemią.
Przysięgałam walczyć za północ i będę walczyć.
Wybaczcie. Nie chciałem.
W porządku.
Skończyliśmy.
Życzę szczęścia, kuzynie.
Dziękuję, moja pani.
- Pani. - Pani.
Co przyniosłeś?
Nazywa się Jad Serca.
To nasz rodzinny miecz.
Wciąż masz rodzinę.
I tym mieczem chciałbym jej bronić.
Ale nie umiem nim władać.
Twój ojciec uczył mnie, jak być mężczyzną,
jak robić, co trzeba.
Wiem, co trzeba.
To valyriańska stal.
Weź go, a będę zaszczycony.
Uczynię to dla niego,
by chronić krainę człowieka.
Do zobaczenia po wszystkim.
Obyśmy wygrali.
- Lepiej odpocznijmy. - Zostańmy jeszcze.
Skończyło się wino.
To może pieśń?
Któreś musi coś znać.
- Ser Davos? - Modliłbyś się o śmierć.
Ser Brienne?
Wysoko w komnatach królów minionych
Jenny tańcowała z duchami.
Tych, co straciła, i tych, co znalazła,
i tych, których miłość posiadła.
Ci, co odeszli już tak dawno temu,
że imion ich też zapomniała,
krążyli wkoło po mokrych kamieniach,
odpędzali jej smutek i ból.
A ona odejść nie chciała...
Nie chciała...
Kto to?
Lyanna Stark.
Mój brat, Rhaegar...
Mówili mi, że był przyzwoity i dobry.
Lubił śpiewać.
Rozdawał ubogim dzieciom jałmużny.
A ją zgwałcił.
Nie zrobił tego.
Kochał ją.
Potajemnie wzięli ślub.
Gdy on zginął nad Tridentem, nosiła syna.
Robert zabiłby dziecko, a Lyanna o tym wiedziała.
Dlatego przed śmiercią,
nim skonała na zakrwawionym łożu,
oddała dziecko bratu,
Nedowi Starkowi,
by wychował je jako swego bękarta.
Moje imię,
prawdziwe imię...
to Aegon Targaryen.
- Niemożliwe. - Chciałbym.
Kto ci powiedział?
Bran.
- Widział to. - Widział?
A Samwell potwierdził.
Przeczytał o ślubie w Cytadeli, lecz nie wiedział, co to znaczy.
Sekret, którego nikt nie znał...
poza twym bratem i przyjacielem.
Nie dziwi cię to?
To prawda, Dany.
Wiem o tym.
Ta prawda oznaczałaby,
że jesteś ostatnim męskim potomkiem rodu Targaryenów.
Z prawem do Żelaznego Tronu.
Do szyku!
Ustawić się!
Wysoko w komnatach królów minionych
Jenny tańcowała z duchami.
Tych, co straciła,
i tych, co znalazła,
i tych, których miłość posiadła.
Ci, co odeszli już tak dawno temu,
że imion ich też zapomniała,
krążyli wkoło po mokrych kamieniach,
odpędzali jej smutek i ból.
A ona odejść nie chciała...
Nie chciała...