แปล & Resync - สุนัขป่าโลกันตร์ gotfansite.com
Source Subtitle by honeybunny www.addic7ed.com
ลูกนอกสมรสแห่งวินเทอร์เฟล
คนแคระแห่งคาสเทอร์ลีร็อก
เหมือนเจอกันล่าสุด บนยอดผากำแพงนี่
ท่านฉี่ออกไปนอกผา ถ้าข้าจำไม่ผิด
ได้แผลเป็นมาบ้างนี่
เส้นทางมันช่างยาวไกล แต่เรายังอยู่กันทั้งคู่
ข้าคือทีเรียน แลนนิสเตอร์
- ดาวอส ซีเวิร์ธ - อ้อ อัศวินหัวหอม
เราอยู่คนละฝ่ายกัน ในศึกอ่าวแบล็กวอเตอร์
เป็นโชคร้ายของข้า
มิสซานเดย์ ที่ปรึกษา ที่ราชินีไว้ใจที่สุด
ยินดีต้อนรับสู่ดราก้อนสโตน
ราชินีทรงทราบว่าท่านเดินทางมาไกล
ท่านตื้นตันที่ท่าน ดั้นด้นมาตามคำเชิญ
หากจะกรุณาส่งอาวุธให้เราด้วย
ย่อมได้
เชิญ ทางนี้
เจ้ามาจากไหนหรือ?
ข้าไม่รู้จักสำเนียง
ข้าเกิดในเกาะนาร์ธ
อ้อ ได้ยินว่าที่นั่นสวยมาก
ต้นปาล์ม ผีเสื้อ
ไม่เคยไปหรอกนะ
ที่นี่ไม่เหมือนเดิม
แล้วซานซาล่ะ? ได้ยินว่าเธอยังสบายดี
- ใช่สบายดี - เธอคิดถึงข้าแทบตายไหม?
งานวิวาห์จอมปลอม ทั้งมิได้สมสู่
- ข้าเปล่าถามนะ - ก็แบบนั้นแหละ ไม่สมสู่
ยังไง้ก็เถอะ...
เธอฉลาดกว่าที่แสดงออกนะ
เธอเริ่มแสดงออกแล้ว
ดี
ถ้ามีจังหวะ
ข้าอยากฟังว่าเด็กใหม่หน่วยพิทักษ์ กลายมาเป็นราชันอุดรได้ยังไง
ถ้าท่านเล่าให้ข้าฟัง ว่าแลนนิสเตอร์
มาเป็นหัตถ์ให้เดเนอริส ทาร์แกเรียน ได้ยังไงละก็นะ
เรื่องมันยาวและแดงฉานมาก
ว่ากันตามตรง ข้าเมาแทบจะตลอดเรื่อง
ผู้เชิญธงคิดว่าข้ามันโง่นัก ที่มาที่นี่
แหงสิ
ถ้าข้าเป็นหัตถ์ท่าน ก็จะห้ามเหมือนกัน
โดยปกติแล้ว--
สตาร์คได้เรื่องทุกทีที่เดินทางลงใต้
จริง...
แต่ข้ามิใช่สตาร์ค
อยากบอกว่าเดี๋ยวก็ชินนะ...
แต่ไม่มีใครทำได้หรอก
มาเถอะ มารดาของพวกมันรอท่านอยู่
สงสัยจริงทำไมท่าน ไม่ไปต้อนรับแขก
ท่านวิงวอนให้เชิญราชันอุดรมา
ไม่อยากพบเขาอีกหรือ?
ข้าทำหน้าที่ข้าแล้ว
ข้าพาน้ำแข็งและไฟมาพบกัน
ประหลาด
ดูท่านนับถือจอน สโนว์เหลือเกิน
แต่พอเขามาถึง กลับหลบอยู่บนผา
นึกไม่ถึงว่าท่าน เป็นเด็กสาวขี้อาย
วันเวลาที่ข้ากระซิบข้างหูราชา จบลงแล้ว
น่าเชื่อตายละ
ลองให้สามัญชนได้ลิ้มลองอำนาจ
ก็เหมือนสิงโตได้ลิ้มรสมนุษย์
อะไรก็หวานสู้ไม่ได้
เราสองมิใช่สามัญชนแล้ว
ข้ามิได้แยกทางด้วยดี
จากราชันอุดร และที่ปรึกษา
เพราะเหตุใด?
เพราะสิ่งที่ข้าทำพลาด
พลาดมหันต์
อยู่ไปก็ดีแต่เบี่ยงแบนความสนใจ
- งั้นท่านจะไปไหน? - โวแลนทิส
ดี
ถ้าไม่ถือสิ่งที่ข้าจะบอก
ข้าว่าท่าน ไม่ควรกลับมาเวสเทอรอสอีก
ท่านอาจจะไม่ปลอดภัย
กลับมาสิ แมงมุมที่รัก
- เป็นครั้งสุดท้าย - ท่านหญิง--
ข้าต้องตายในดินแดนพิศวงนี้
เหมือนกับท่าน
ท่านอยู่เบื้องพระพักตร์
ธิดาวายุ เดเนอริส ทาร์แกเรียน
รัชทายาทผู้สืบบัลลังก์เหล็ก
ราชินีเที่ยงแท้แห่งแอนดัลส์ และปฐมบุรุษ
ภูวาภิบาล
มารดามังกร
คาลีซีแห่งมหาท้องทุ่ง
ผู้ไม่มอดไหม้ ผู้ปลดโซ่ตรวน
นี่คือจอน สโนว์
ราชันอุดร
ขอบคุณใต้เท้าที่อุตส่าห์ เดินทางมาไกล
หวังว่าท่านจะเดินทางมาอย่างราบรื่น
ลมฟ้าอากาศเป็นใจ พะย่ะค่ะ
ขออภัย ข้าน้อยมีสำเนียงตรอกเหลือบไร
แต่จอน สโนว์คือราชันอุดรพะย่ะพ่ะ
เขามิใช่ใต้เท้า
- ท่านคือ-- - ฝ่าบาท นี่คือเซอร์ดาวอส ซีเวิร์ธ
ขออภัยด้วยเซอร์ดาวอส
ข้ามิเคยได้ศึกษาเล่าเรียน
แต่จากที่เคยอ่าน
ราชันอุดรคนสุดท้ายคือทอเร็น สตาร์ค
ผู้สวามิภักดิ์ต่อบรรพบุรุษข้า เอกอน ทาร์แกเรียน
เพื่อรักษาชีวิตตนเองและชาวเหนือไว้
ทอเร็น สตาร์ค สาบานภักดี ต่อทาร์แกเรียนชั่วกัลปาวสาน
หรือว่าข้ารู้มาผิด?
ข้าน้อยมิได้อยู่ในเหตุการณ์
ย่อมแน่นอน
กระนั้น คำสาบานก็ยังเป็นคำสาบาน
ชั่วกัลปาวสาน หมายความว่า--
หมายความเช่นไร ลอร์ดทีเรียน?
ตลอดไป
ข้าจึงคิดว่าใต้เท้า...
...มาที่นี่เพื่อสวามิภักดิ์
ผิดแล้ว
อ้อ
โชคร้ายจริง
ท่านอุตส่าห์มาถึงนี่
เพื่อตระบัดสัตย์ ต่อทาร์แกเรียนรึ?
ตระบัดสัตย์รึ
บิดาท่านเผาปู่ข้าทั้งเป็น
เผาอาข้าทั้งเป็น
เขาคงจะเผาเจ็ดราช--
บิดาข้า... คนเป็นชั่วช้า
ในนามขอทาร์แกเรียน...
ขอท่านโปรดอภัย
ต่อความผิดที่เขากระทำ ต่อตระกูลท่านด้วย
และขอท่านอย่าตัดสินธิดา
ด้วยบาปของบิดา
เราสองตระกูล เป็นพันธมิตรมาหลายศตวรรษ
และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด
ที่เจ็ดราชอาณาจักรเคยมี
ศตวรรษแห่งความผาสุขรุ่งเรือง
ด้วยทาร์แกเรียนบนบัลลังก์เหล็ก
และสตาร์คในฐานะผู้ครองแคว้นเหนือ
ข้าคือทาร์แกเรียนคนสุดท้าย จอน สโนว์
จงปฏิบัติตามคำที่บรรพบุรุษท่าน ได้สาบานไว้
สวามิภักดิ์ แล้วข้าจะแต่งตั้งท่าน เป็นผู้ครองแคว้นเหนือ
เราจะร่วมมือกัน รักษาแผ่นดินนี้
จากผู้ที่คิดจะทำลาย
ท่านพูดถูก
ท่านไม่ต้องแบกรับบาป ของบิดา
ข้าเองก็ไม่ถูกผูกมัด โดยคำสาบานของบรรพบุรุษ
งั้นท่านมาทำไม?
เพราะข้าต้องการให้ท่านช่วย และท่านต้องการให้เราช่วย
ท่านเห็นมังกรสามตัว
บินข้ามไปตอนมาถึงไหม?
เห็น
แล้วเห็นทัพโดธราคี
ที่ทุกคนล้วนสาบาน สังหารคนเพื่อข้าไหม?
จะไม่เห็นก็ยากนะ
- กระนั้น ข้าก็ยังต้องให้ท่านช่วยรึ? - ไม่ใช่เพื่อสู้เซอร์ซี
ท่านจะบุกคิงส์แลนดิงพรุ่งนี้เลย เมืองก็แตกแล้ว
ห่า เราก็เกือบตีแตก แถมเราไม่มีมังกรด้วยซ้ำ
- เกือบ - แต่ท่านยังไม่ตีคิงส์แลนดิง
ทำไมถึงไม่ตี?
ข้าเห็นสาเหตุเดียว
คือท่านไม่อยากสังหาร คนบริสุทธิ์นับพัน
นั่นเป็นทางลัดที่จะชนะศึก
แต่ท่านไม่ทำ
แปลว่า อย่างน้อยที่สุด
ท่านก็ดีกว่าเซอร์ซี
นั่นก็ยังไม่ได้อธิบาย ว่าทำไมข้าต้องให้ท่านช่วย
เพราะตอนนี้ ท่าน ข้า เซอร์ซี และทุกๆ คน
ก็แค่เด็กๆ ละเล่นกัน
โวยวายกันว่ากติกาไม่ยุติธรรม
- ท่านบอกว่าชอบชายคนนี้ - ใช่
นับตั้งแต่พบกัน เขาไม่เคยเรียกข้าเป็นราชินี
ไม่เคารพ และหาว่าข้าเป็นเด็ก
เขาว่าทุกคนเป็นเด็ก แบบอ้อมๆ
ฝ่าบาท ทุกคนที่ท่านรู้จัก จะตายสิ้นก่อนจบฤดูหนาว
หากเราไม่ปราบศัตรูจากทิศเหนือ
เท่าที่เห็น ท่านนี่แหละศัตรูจากทิศเหนือ
ข้ามิใช่ศัตรูท่าน
ศัตรูเราคือซากศพ
ซากศพ?
นั่นก็พูดอ้อมๆ รึ?
กองทัพซากศพกำลังเคลื่อนพล
กองทัพซากศพ?
ท่านทั้งหลายยังไม่รู้จักข้านัก
แต่คิดว่าข้าเป็นคนพูดปด หรือเสียสติไหม?
ไม่ ข้าว่าท่านไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
กองทัพซากศพเป็นเรื่องจริง
เหมันตภูติมีจริง
ไนท์คิงมีจริง ข้าเผชิญมันมาแล้ว
ถ้าผ่านผากำแพงมาได้
แล้วเรายังเถียงกันเองอยู่...
เราก็ตายหมด
ข้าเกิดที่ดราก้อนสโตน
แม้จะจำไม่ได้
เราหลบหนีจากมือสังหารของโรเบิร์ต
โรเบิร์ตคือสหายรักพ่อท่าน ใช่ไหม?
สงสัยจริงพ่อท่านจะรู้ไหม ว่าสหายรักส่งมือสังหาร
มาฆ่าทารกน้อยในแปล
แน่นอนว่ามันไม่สำคัญอะไรแล้ว
ข้าใช้ทั้งชีวิตอยู่ในต่างแดน
คนมากมายพยายามสังหารข้า
ข้าจำชื่อได้ไม่หมด
ต้องถูกขายเหมือนม้าแม่พันธุ์
ถูกล่ามโซ่ ถูกหักหลัง
ถูกข่มขืน เหยียดหยาม
รู้ไหมอะไรทำให้ข้ายืนหยัด
ผ่านชีวิตคนเนรเทศมาได้?
ความศรัทธา
มิใช่ต่อเทพเจ้า
มิใช่ต่อเรื่องเล่า ตำนาน
แต่ในตัวข้าเอง
เดเนอริส ทาร์แกเรียน
โลกนี้ไม่ได้เห็นมังกรมานับศตวรรษ
จนลูกๆ ข้าฟักออกมา
โดธราคีไม่เคยข้ามทะเล ไม่ว่าทะเลใด
แต่เขาทำเพื่อข้า
ข้าเกิดมาเพื่อปกครองเจ็ดราชอาณาจักร
และข้าจะทำให้สำเร็จ
ท่านจะได้ปกครองป่าช้า
ถ้าเราไม่ปราบไนท์คิง
สงครามกับพี่สาวข้า ได้เริ่มขึ้นแล้ว
ท่านจะให้เราหยุดรุกราน
เพื่อไปช่วยท่าน
สู้อะไรนอกกำแพงได้ยังไง
ท่านไม่เชื่อ
ข้าเข้าใจ มันฟังดูไร้สาระ
แต่หากฟ้าได้นำเดเนอริส ทาร์แกเรียน กลับมาสู่แผ่นดินนี้
ฟ้าก็ได้นำพาจอน สโนว์ เป็นราชันอุดรเช่นกัน
ท่านเป็นผู้แรกที่พาโดธราคีข้ามทะเล
เขาก็เป็นผู้แรกที่ทำให้คนเถื่อน และชาวเหนือร่วมมือกัน
ผู้คนเลือกเขาเป็น ผบ. หน่วยพิทัดษ์
ผู้คนเลือกเขาเป็นราชันอุดร
ไม่เพราะชาติกำเนิด
เขาไร้ชาติกำเนิด เขาเป็นบุตรนอกสมรส
คนที่ไม่มีใครต้องการเหล่านั้น เลือกเขาเป็นผู้นำ
เพราะเชื่อในตัวเขา
สิ่งเหล่านั้นที่ท่านไม่เชื่อ
เขาเผชิญมันมาแล้ว
เขาสู้กับมันเพื่อคนของเขา
เอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อผู้คน
เขาถูกแทงหัวใจเพื่อผู้คน
เขายอมพลี--
ถ้าเราไม่ปล่อยวางความแค้น และร่วมมือกัน
เราจะตายสิ้น
โครงกระดูกใครจะอยู่บนบัลลังก์ ก็ไม่สำคัญแล้ว
ถ้าไม่สำคัญ ก็สวามิภักดิ์เสียสิ
สาบานตนต่อราชินีเดเนอริส
ช่วยท่านเอาชนะพี่สาวข้า
แล้วเราจะร่วมมือกันปกป้องแคว้นเหนือ
เราไม่มีเวลาแล้ว
เราไม่มีเวลามาเถียงกัน!
ระหว่างที่เราถกเถียง--
คุกเข่าไม่ต้องใช้เวลาเลย
สาบานดาบต่อท่านสิ
เพื่ออะไร?
ข้ามิได้จะลบหลู่ท่านนะ
แต่ข้าไม่รู้จักท่าน
เท่าที่ข้ารู้
ท่านมีเพียงชื่อบิดามาอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์
และบิดาข้าเองต่อสู้เพื่อล้มล้างราชาวิกลจริต
เหล่าขุนนางแคว้นเหนือ
ไว้ใจให้ข้าเป็นผู้นำ
และข้าจักนำเขาตราบเท่าที่ทำได้
ก็ยุติธรรมดี
แต่ก็ขอบอกด้วย
ว่าข้าคือราชินีอย่างชอบธรรม ของเจ็ดราชอาณาจักร
เมื่อท่านประกาศตัวเป็นราชา แห่งอาณาจักรแดนเหนือ
เท่ากับท่านก่อกบฏ
ฝ่าบาท กรุณาให้แขกออกไปก่อน
ข้ามีข่าวร้าย
ขออภัยที่เสียมารยาท
ท่านคงเหนื่อยที่เดินทางมาไกล
เราจะเตรียมน้ำอาบ และนำอาหารไปให้ที่ห้อง
ข้าเป็นนักโทษหรือ?
ยัง
พันธมิตรเกาะเหล็กและดอร์น
ถูกโจมตีระหว่างทางไปดอร์น
- แล้ว? - มีหนีมาได้สองสามลำ
ลำอื่นไม่จมก็ถูกจับ
เอลาเรียกับงูทราย ไม่ตายก็ถูกจับ
เกรย์จอย ไม่ตายก็ถูกจับ
ทุกคนเลยรึ?
- ดึง! - ถอน!
ดึง!
พี่เจ้าตายแล้วรึ?
ยูรอนจับไปแล้ว
เจ้าเห็นเธอถูกจับรึ?
- แต่หนีมาได้รึ? - ข้าช่วยพี่ไม่ได้
ข้าพยายามแล้ว
ถ้าพยายามจริง เอ็งไม่รอดหรอก
ทุกคน มา!
ชักใบเรือ!
ฆาตกร!
โสเภณี!
คนทรยศ!
นี่เลยชีวิต
ดูผู้คนโห่ร้องให้เกรย์จอยสิ
พูดตรงๆ นะ
ทำข้าโด่เลย
เห็นหน้าหนูธีออน
ก่อนโดดลงน้ำมะ?
"ว้ายตายแล้ว!"
แต๋วสุดๆ
- นังขายตัว! นังขายตัว! - ฆาตกร!
ราชินี รับของขวัญ
จากชาวเกาะเหล็กผู้ภักดีด้วย
ข้าขอมอบ สิ่งที่ไม่มีใครให้ได้--
ความเป็นธรรม
ความเป็นธรรมต่อลูกสาวที่ถูกสังหาร
ท่านพิสูจน์ตนแล้ว ว่าเป็นยอดกัปตันแห่ง 14 ท้องทะเล
และมิตรแท้ของราชบัลลังก์
เอ็งคู่ควรได้รับมากกว่าเพื่อนแท้
ท่านควรได้รับรางวัล ที่คู่ควรต่อวีรกรรม
รางวัลที่ข้าต้องการมีหนึ่งเดียว
ท่านจักได้ในสิ่งที่ใจปรารถนา...
เมื่อเราชนะสงคราม
เมื่อมียูรอนบัญชาทัพเรือ
และเจมี แลนนิสเตอร์นำเหล่าทัพ
บุตรธิดาแห่งเวสเทอรอส
จะปกป้องมาตุภูมิของเรา
ไม่มีอะไรจะมาเทียบได้เนอะ?
ความรักของผสกนิกรเนี่ย
แต่สงสัยเอ็งไม่เข้าใจหรอก
ไม่นานมานี้ คนพวกเนี้ย เพิ่งถ่มน้ำลายใส่พี่ข้าเอง
ถ้าเจ้าหักหลังเรา
พวกมันจะโห่ร้อง เมื่อเห็นหัวเจ้าเสียบเหล็ก
ไม่ก็หัวเอ็ง
มันก็แค่ชอบซากหัว
ฟังนะ ถ้าเอ็งมีไรชี้แนะ
ข้าก็อยากฟัง
เมื่อเรามีเวลาคุยกันเยี่ยงพี่น้อง สักชั่วโมงสองชั่วโมง
ชี้แนะเรอะ?
นางชอบเบาๆ หรือรุนแรง?
ชอบนิ้วแหย่ตูดมะ?
ชู่วๆๆ ไม่ใช่ตอนนี้ ไว้คุยกันทีหลัง
ข้าอยากบอกว่าข้าเข้าใจ
แม้เจ้ากับข้าจะเป็นศัตรูกัน
แต่ข้าเข้าใจแรงจูงใจของเจ้า
วันนั้นข้าก็อยู่
วันที่เซอร์เกรกอร์ขยี้หัวคนรักเจ้า
ยามข้าหลับตา
ก็ได้ยินเสียงกะโหลกโอเบอรินแตกกร๊อบ
เสียงเจ้ากรีดร้อง
ไม่เคยได้ยินเสียงเช่นนั้นเลย
ข้าคิดว่า "นั่นแหละรักแท้"
วันนั้นโอเบอรินงดงามมาก จริงๆ นะ
คล่องแคล่วไร้ใครเทียม
ช่ำชองหอกไร้ใครเทียม
แม้แต่เซอร์เกรกอร์ก็หยุดเขาไม่ได้
ถ้าเขาไม่เอาแต่เย้ยหยัน
คงปลีกตัวออกมา ปล่อยให้เซอร์เกรกอร์ที่น่าสงสารตายไป
แต่แบบนั้นก็ไม่สมเป็นคนรักเจ้า จริงไหม?
ตอนนี้เขาถูกฝังที่ไหนสักแห่ง
และเซอร์เกรกอร์ผู้นี้ แกร่งยิ่งกว่าเดิม
ยากสำหรับเจ้าละสิ
ตอนข้าถูกพรากลูกสาวไป
ลูกสาวเพียงคนเดียวของข้า...
เจ้าคงไม่เข้าใจ
นอกจากจะเสียลูกของตัวบ้าง
ข้าให้นมลูกด้วยตัวเอง แม้ว่า
ใครๆ ก็บอกให้ส่งให้แม่นม
ข้าทนเห็นลูกในอ้อมกอดคนอื่นไม่ได้
ข้าไม่เคยได้มีแม่
แต่เมอร์เซลลามี
ลูกของข้า และเจ้าพรากเธอไป
เพื่ออะไร?
ป่านนี้แล้วช่างมันเถอะ
ลูกสาวเจ้าก็สวยไม่เบา
ตาสีน้ำตาล
ริมผีปาก
งามแบบดอร์นไร้ที่ติ
ลูกคนโปรดสิท่า
ข้ารู้ ข้ารู้ เราไม่ควรลำเอียงกับลูกๆ
แต่ยังไง เราก็ยังเป็นคน
ถ้ารักก็คือรัก
โทษทีข้าฟังไม่รู้เรื่อง
พออุดปากแล้วเลยฟังไม่รู้เรื่อง
ว้าวุ่นละสิ
แต่ทุกคนต้องเลือกทางเดิน
เจ้าเลือกสังหารลูกสาวข้า
ตอนตัดสินใจทำ คงรู้สึกทรงอำนาจสินะ
ตอนนี้ล่ะรู้สึกมีอำนาจไหม?
ข้านอนไม่ค่อยได้
ไม่ค่อยได้เลย
ข้าเอนตัวลงนอน มองออกไปที่ระเบียง
นึกภาพวิธีสังหารศัตรู
นึกวิธีทำลายเอลาเรีย แซนด์ สตรีผู้สังหารลูกสาวข้า
มีคิดจะให้เซอร์เกรกอร์
ขยี้กะโหลก เหมือนที่เขาทำกับโอเบอริน
คงเหมือนบทกวีดีนะ แต่เร็ว เร็วไป
ข้าคิดจะให้เขาขยี้กะโหลกลูกเจ้า
เธอสวยเหลือเกิน
พอนึกว่าหน้าสวยๆ อย่างนี้
ต้องแตกเหมือนไข่เป็ด
ไม่ ไม่ถูกต้อง
หม่าม้า
ไคเบิร์นผู้นี้เป็นคนหลักแหลมที่สุด
หลักแหลมจนหาได้ว่า เจ้าใช้อะไรสังหารเมอร์เซลลา
ลองกู้ดบาย ใช่ไหม?
- ลองแฟร์เวล - นั่นแหละ
นานไหมกว่าจะออกฤทธิ์?
พูดยาก อาจจะเป็นชั่วโมง หรือเป็นวันๆ
ตามแต่สุขภาพผู้ได้รับพิษ
- แต่ตายแน่ใช่ไหม? - โอค่อนข้างแน่นอนพะย่ะค่ะ
ลูกเจ้าจะตายในคุกนี้
และเจ้าจะคอยเฝ้ามองอยู่ที่นี่
และอยู่ที่นี่ตลอดไป
หากไม่ยอมกิน เราจะจับกรอกลงคอ
เจ้าจะได้อยู่ดู ลูกสาวเจ้าเน่าเปื่อย
ดูหน้าสวยๆ นั่นสลายไป...
...เป็นอัฐิและฝุ่นผง
และนึกทบทวนสิ่งที่เจ้า ตัดสินใจลงมือ
ให้แน่ใจว่ายามเปลี่ยนคบเพลิง ทุกสองสามชั่วโมง
นางจะได้ไม่คลาดสายตา
อย่า
จะทำอะไร? ให้ใครเห็นไม่ได้นะ
ข้าคือราชินีเจ็ดราชอาณาจักร ข้าทำได้ตามใจ
ขออภัยเพคะ
แขกจากบราวอสมาถึงแล้ว
ดี และเปลี่ยนผ้าปูเตียงด้วย
เพคะ
ไม่เป็นไร
ขอแสดงความเสียใจด้วย
เรื่องลูกชายที่ตายไป
รายงานทุกฉบับ ล้วนบอกว่าเขาเป็นคนดี
อโยธนาคารมิได้ส่งเจ้ามา แสดงความเสียใจ
นั่น และแสดงความยินดี
ที่ได้เป็นราชินีนาถองค์แรก ของเจ็ดราชอาณาจักร
ผลงานไม่เลวทีเดียว
อโยธนาคารรู้สึกยินดี ที่ท่านกำจัดเรื่องเคลือบแคลงใจ
ปลดปล่อยราชบัลลังก์
จากผู้ที่คิดอยู่เหนือกฎหมาย
วิหารเบเลอร์ทลายไป นับเป็นโศกนาฏกรรม
ถูก แต่บางคราวโศกนาฏกรรมก็จำเป็น
ต่อการรื้อฟื้นกฏระเบียบของผู้นำ
อโยธนาคารต้องการเงินคืน
พ่อท่านก็ไม่ชอบพูดพล่ามเช่นกัน
แต่ก็ถูก ท่านมีหนี้ก้อนโตทีเดียว
และท่านก็มีเรื่องบาดหมางหลายกรณี
เราต่างรู้ดีว่าสงครามแพงแค่ไหน
และเราต่างรู้ว่าสงครามชนะได้ด้วยเงินทอง
คลังท่านว่างเปล่า
ด้วยความสุรุ่ยสุร่าย ของพระสวามีผู้สวรรคตไปแล้ว
พันธมิตรที่มั่งมีที่สุด ไทเรล ก็กลับกลายเป็นศัตรู
ท่านถูกผู้หมายบัลลังก์ รุมล้อมจากทุกทิศ
และอโยธนาคารอยากเดิมพันกับผู้ชนะ
เราไม่เดิมพัน
เราลงทุนในผู้ที่เรามองว่า มีโอกาสสำเร็จสูงสุด
ก็แค่เรียก"เดิมพัน"ให้โก้ๆ
สงครามเริ่มแล้ว และข้าชิงเดินหมากก่อน
ปราบงูจากดอร์น
กองเรือข้ามีชัยเหนือทะเลคอด
กองเรือของยูรอนมีชัยเหนือทะเลคอด
ยูรอน เกรย์จอยภักดีต่อข้า
แค่ตอนนี้
เดเนอริส ทาร์แดเรียนมีมังกร โตเต็มวัยสามตัว
เรือไม้จะสู้มังกรไฟได้แค่ไหนเชียว?
มังกรนางมิได้ไร้เทียมทาน อย่างที่พวกเจ้าคิดหรอก
แต่พูดเรื่องเด็กสาวทาร์แกเรียน
เจ้าอยากลงทุนกับนางรึ?
เดาว่าอโยธนาคารลงทุน กับกิจการค้าทาสไปไม่เบา
กำไรดีมั้ยล่ะ
ในเมื่อเดเนอริส ปลดปล่อยทาสหมดแล้ว?
วงการค้าทาสเริ่มถดถอยแล้ว เป็นเรื่องจริง
เท่าที่รู้ นางมองตัวเอง
เป็นนักปฏิวัติ มากกว่าราชินี
จากประสบการณ์ นักปฏิวัติเป็นผลดีต่อนายธนาคารไหม?
แลนนิสเตอร์ติดหนี้อโยธนาคารอยู่มาก
แต่แลนนิสเตอร์จ่ายหนี้เสมอ
อดีตทาส โดธราคี มังกร จ่ายหนี้ไหม?
สมเป็นลูกสาวพ่อจริงๆ
ขอสองสัปดาห์
ขอเชิญค้างแรมที่คิงส์แลนดิง
เมื่อเจ้ากลับบราวอส
ข้าสาบานจะใช้หนี้ทั้งหมดเต็มจำนวน
ข้าลงมารำพึงที่ข้าทำพลาด ไม่คิดว่าเกรย์จอยจะจู่โจม
ท่านมาแล้วทำยาก
ท่านรำพึงเก่งกว่าข้าอีก
ท่านทำข้ารำพึงเรื่องความล้มเหลวล้มเหลว
ข้าเป็นนักโทษบนเกาะนี้
ข้าไม่เรียกท่านเป็นนักโทษหรอก
ท่านไปได้ทั่วปราสาท
ชายหาด ไปไหนก็ได้
ยกเว้นกลับเรือ
ท่านยึดเรือข้า
ข้าไม่เรียกว่ายึดหรอก
ข้าไม่ได้มาเล่นคำด้วย
ซากศพกำลังมาเล่นงานเรา
ไม่ช่วยคิดหน่อยรึ
เรื่องข้าเสียทัพเรือกับพันธมิตร
แล้วข้าจะช่วยคิดรับมือซากเดินได้ของท่าน
ข้าไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริงๆ
ถ้ามีใครมาบอกข้าเรื่องเหมันตภูติ กับไนท์คิง...
ไม่เชื่อข้าละสิ
ที่จริงข้าเชื่อนะ
ก่อนนี้ไม่เชื่อ
"กรัมคินส์กับสนาร์ค" ท่านว่า
จำได้ไหม?
ท่านบอกว่ามันไร้สาระ
ใครๆ ก็เคยคิดว่ามันไร้สาระ
แต่แล้วมอร์มอนท์ก็ได้เห็น
และเจ้าก็เห็น
และข้าเชื่อสายตาคนซื่อตรง
มากกว่าสิ่งที่ใครๆ ก็รู้
ข้าจะโน้มน้าวคนที่ไม่รู้จักข้า ได้อย่างไร
ว่าศัตรูที่เขาไม่เชื่อว่ามีจริง กำลังมาฆ่าล้างเรา?
- เป็นคำถามที่ดี - ข้ารู้ว่าดี
ข้าหาคำตอบอยู่
สมองคนเราไม่เข้าใจ ปัญหาใหญ่ขนาดนั้นหรอก
เหมันตภูติ ไนท์คิง
ทัพซากศพ--
เทียบกันแล้ว ปีศาจที่ข้าคุ้นเคยอย่างพี่สาวจิ๊บจ้อยไปเลย
ข้าต้องช่วยเตรียมคนของข้า ให้พร้อมรับมือ
ข้าช่วยจากนี่ไม่ได้
ข้าอยากกลับ
ท่านไม่น่าจะเป็นราชันอุดรได้
ถ้าถอดใจอะไรง่ายๆ
ใครๆ ก็บอกให้ข้า เรียนรู้จากข้อผิดพลาดของพ่อ
อย่าลงใต้นะ
อย่ารับคำเชิญธิดาราชาวิกลจริต
ผู้รุกรานจากต่างแดนนะ
แล้วก็นี่ไง
หน้าโง่ชาวเหนือ
ลูกไม่เหมือนพ่อเสมอไป
นับว่าเราโชคดี
และผู้รุกรานต่างแดนกับหน้าโง่ชาวเหนือ
ก็อาจมีดีกว่าที่ตาเห็น
เดเนอริสข้ามมาเวสเทอรอส ได้นานแล้ว แต่นางไม่มา
แต่กลับอยู่ที่นั่น
และช่วยคนมากมายจากชะตากรรมอันโหดร้าย
หลายคนก็อยู่ที่เกาะนี้ด้วย
ระหว่างเป็นแขกเรา
ไม่ลองถามดูละ
ว่าคิดยังไงกับธิดาของราชาวิกลจริต
นางปกป้องผู้คนจากปีศาจ
เหมือนท่านเลย
นางจึงได้ข้ามมาไง
และนางไม่ขึ้นเหนือ
เพื่อสู้ศัตรูที่ไม่เคยเห็น
ตามคำคนที่ไม่รู้จักหรอก
คุยกันรอบเดียว
ขอแบบนั้นมันมากไป
ดังนั้น มีอะไรพอดีๆ จะขอไหม?
หมายความว่าไง?
สงสัยเป็นไอ้เหนือโง่จริงๆ
ข้าถามว่ามีอะไรที่ข้าช่วยท่านได้ไหม?
- แก้วมังกร? - ใช่
ผลึกภูเขาไฟ อ็อบซิเดียน
เขาบอกว่าเรามีอยู่ที่นี่มหาศาล
ทำไมมาคุยกันเรื่องผลึก
เราเพิ่งเสียพันธมิตรไปสองราย
ข้าจึงได้คุยกับจอน สโนว์ ที่อาจเป็นมิตรเราได้ไง
แล้วราชันอุดร ต้องการแก้วมังกรไปทำไม?
เหมือนว่า มันทำเป็นอาวุธ
ที่สังหารเหมันตภูติและพลทหารมันได้
หรือหยุดมันได้
ทำลายมันได้
ไม่แน่ใจเรียกไงดี
แล้วคิดยังไงกับ ทัพซากศพ
กับเหมันตภูติ กับไนท์คิง?
ข้าอยากให้จอน สโนว์พูดเท็จจริงๆ นะ
แต่มีผู้ปราดเปรื่องกล่าวว่า เราไม่ควรเชื่อ
เพียงเพราะเราอยากเชื่อ
คนปราดเปรื่องที่ว่าคือใคร?
ข้าจำไม่ได้
กำลังจะยกคำพูดตน เป็นคำสอนแต่โบราณรึ?
ข้าไม่ทำอย่างนั้นหรอก
กับท่านน่ะ
ข้าเชื่อจอน สโนว์ เพราะเขามาที่นี่
ที่ปรึกษาทุกคนต้องห้ามเขาแน่
เป็นข้าก็จะห้าม
แต่เขาก็มาจนได้
ท่านไม่ต้องเชื่อก็ได้
ให้เขาขุดแก้วมังกรไปเถอะ
ถ้าเขาผิด ก็ไม่ได้มีค่าอะไร
ท่านก็ไม่รู้ว่ามีมันอยู่
ไร้ค่าสำหรับท่าน
ให้อะไรเขา โดยไม่ต้องเสียอะไรเลย
เริ่มสร้างสายสัมพันธุ์ที่ดี
กับผู้ที่อาจเป็นพันธมิตร
ให้เขามีอะไรทำ ระหว่างที่เราจดจ่อกับเป้าหมาย--
คาสเทอร์ลีร็อก
ที่ดาวอสพูด
เรื่องถูกมีดแทงหัวใจ
ท่านสังเกตไหม?
ท่านต้องปล่อยเขาเพ้อฝันบ้าง
แคว้นเหนือมันมู่ทู่สิ้นดี
ช่างเป็นบุญตาที่ได้เห็น
ข้าตั้งชื่อตามพี่ชาย วิเซริส เรการ์
ทั้งคู่ตายไปแล้ว
ท่านก็เสียพี่ชายไปสองคน
ใครๆ ก็คิดว่ามังกรหมดสิ้นไปแล้ว แต่นี่ไงล่ะ
บางทีเราน่าจะทบทวน สิ่งที่คิดว่าตัวเองรู้ดู
ท่านคุยกับทีเรียน
หัตถ์ของข้า
- เขาชอบคุยนะ - คนเราล้วนชอบทำสิ่งที่เราเก่ง
ข้าไม่
ท่านรู้ ว่าข้าจะไม่ปล่อยให้เซอร์ซี นั่งอยู่บนบัลลังก์
ก็ไม่คิดว่าท่านจะยอม
ข้ายังไม่เปลี่ยนใจ
ว่าบัลลังก์นั้นครองแดนไหนบ้าง
ข้าก็เช่นกัน
ข้าอนุญาตให้ท่านขุดแก้วมังกร ไปทำอาวุธได้
ของจำเป็นและกำลังคน ข้าจะหามาให้
ขอบคุณ
แปลว่าท่านเชื่อข้า เรื่องไนท์คิงกับซากทัพแล้วหรือ?
รีบเริ่มงานเสียเถอะ จอน สโนว์
เรามีเท่าไหร่?
4,000 บุชเชลขอรับ
แปลว่าอะไร?
สำหรับปริมาณคนในปราสาท
จะพอกินไปปีนึง หรือมากกว่านั้น
แล้วหน้าหนาวที่ยาวที่สุดในรอบร้อยปี ยาวแค่ไหน?
เอ่อ ข้าน้อยไม่แน่ใจ
ข้าจะไปดูบันทึกของลูวิน
เขาบันทึกสารเรเวนไว้ทุกฉบับ
ท่านกำลังบอกว่าเรามีเสบียงไม่พอ
โดยเฉพาะถ้าทัพเหนือกลับมาเฝ้าวินเทอร์เฟล?
ขอรับ ไม่น่าพอ
งั้นเราต้องเตรียมตัวแล้ว
ไม่ว่าข้าศึกจะมาจากทางไหน
ที่นี่ก็เหมาะที่สุดแล้ว
เราต้องเริ่มตุนธัญพืช
ให้ทุกคุ้มทั่วแคว้นเหนือลำเลียงส่งมา
ถ้าสิ้นหน้าหนาวแล้วเหลือ ก็จะส่งคืน
แต่ถ้าทั้งแคว้นต้องลี้ภัยมาวินเทอร์เฟล
ก็จะไม่มีเวลาขนธัญพืชลงเกวียนมาด้วย
หลักแหลมนักท่านหญิง
เมสเตอร์วอลแคน เจ้าจัดการได้ไหม?
เขาจะเอาหนังคลุมเกราะอกไหม?
ไม่ขอรับ
ทำเสียดีไหม เมื่อเริ่มหนาวเข้าจริง?
ขอรับ คลุมดีกว่า
ขออภัยท่านหญิง
ทหาร ทำไมไม่เอาหนังคลุมเกราะ?
เจ้าเหมาะออกคำสั่งดีนะ
ชาวเหนือทุกคนหันหน้าขึ้นเหนือ
เพื่อรับมือภัยจากนอกกำแพง
ก็สมควรแล้ว
ที่นี่ ข้ารู้จักเซอร์ซีดีที่สุด
ถ้าหันหลังให้นางละก็--
ท่านไม่ได้รู้จักนางดีที่สุดหรอก
ข้าเพียงจะบอก--
ว่าสตรีที่สังหารแม่ข้า พ่อข้า กับพี่ข้า เป็นคนอันตรายงั้นรึ?
ขอบคุณที่ชี้แนะ
เรื่องนี้ก็จบได้สองแบบ--
หนึ่งคือคนตายชนะคนเป็น
ในกรณีนั้น...
ปัญหาทุกอย่างก็จบ
หรือถ้าคนเป็นมีชัย
จากนั้นเล่า?
อย่าสู้แค่ในแดนเหนือ หรือแดนใต้
จงสู้ทุกศึกพร้อมๆ กันในใจเสมอ
ทุกคนล้วนเป็นศัตรู
ทุกคนล้วนเป็นมิตร...
ทุกเหตุการณ์ที่เป็นไปได้ มันเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน
จงใช้ชีวิตแบบนั้น แล้วจะไม่มีอะไรทำเจ้าตกใจได้
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น
เจ้าคิดเอาไว้แล้วทุกเรื่อง
เลดี้ซานซา ที่ประตูเมือง
สวัสดีพี่ซานซา
อยากให้จอนอยู่ด้วยจัง
ใช้ ข้ามีเรื่องต้องบอกเขา
น้องคือลูกชายแท้ๆ คนสุดท้ายของพ่อ
น้องคือผู้ครองวินเทอร์เฟลแล้ว
ข้าครองวินเทอร์เฟลไม่ได้หรอก
ข้าครองอะไรไม่ได้เลย
ข้าคือเรเวนสามตา
ข้าไม่เข้าใจ
มันอธิบายยาก
ลองดูหน่อย นะ เพื่อข้านะ
มันหมายความว่าข้าเห็นทุกสิ่ง
ทุกสิ่งที่เคยเกิดกับทุกผู้คน
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
ข้ายังเห็นเพียงเศษเสี้ยว ตรงนั้นตรงนี้
ข้าต้องหัดมองให้ชัดกว่านี้
เมื่อราตรีอนันต์มาถึงอีกครั้ง
ข้าต้องพร้อม
น้องรู้ได้ยังไง?
เรเวนสามตาสอนข้า
ไหนบอกน้องคือเรเวนสามตา
บอกแล้วว่าอธิบายยาก
แบรน--
ข้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพี่
ข้าเสียใจที่มันต้องเกิดขึ้นที่นี่ ในบ้านของเรา
คืนนั้นสวยมาก
หิมะโปรยปราย เหมือนตอนนี้เลย
และพี่ก็สวยมาก...
ในชุดวิวาห์สีขาว
ข้าต้องกลับไปข้างในละ แบรน
ข้าจะอยู่นี่อีกหน่อย
เจ็บไหม?
นิดหน่อย น้อยกว่าเก่า
ส่วนติดเชื้อดูเหมือนหมดฤทธิ์แล้ว
ไม่ธรรมดา
ไม่น่าเป็นไปได้
ชวนให้คิดว่าแผลชั้นนอกถูกถลกออก
และมีคนทายาให้แผลชั้นใน
พูดอะไรไม่รู้เรื่อง
ข้าแค่รู้สึกดีขึ้น
น่าจะเพราะพักผ่อนเลยดีขึ้น
แล้วก็สภาพอากาศ
สภาพอากาศ
ท่านไปได้แล้วล่ะ
ห้องนี้สำหรับคนติดเชื้อ
ท่านไม่ใช่แล้ว
ทาร์ลี ข้าอยากคุยกับเจ้าในห้องทำงานข้า คืนนี้
จะโดนหนักมั้ย?
คืนนี้คงรู้แหละ
ท่านจะไปไหน?
ข้ายอมแพ้โรคนี้ตั้งแต่แรกที่เห็น
ข้ารู้ว่าตายแน่
ไม่ก็ชิงฆ่าตัวตายก่อน
ธิดาวายุเดเนอริสทำให้ข้าฮึดสู้
ที่เดียวของข้า คือกลับไปข้างนาง
ข้าติดหนี้ชีวิตนางแล้ว
นาง กับเจ้า
พ่อท่านช่วยข้าไว้หลายครั้ง
ข้าทำได้เพียงเท่านี้
เราคงได้พบกันอีกนะ
หวังว่านะ
- รักษาเขารึ? - ใช่
ใครบอกให้รักษา?
ไม่มี
ใครเป็นคนห้ามไม่ให้รักษาเขา?
เหมือนจำได้ว่าท่าน
- แต่ก็ไปรักษาอยู่ดี? - ใช่
ข้าห้าม เพราะมันอันตราย และโอกาสสำเร็จต่ำมาก
โดยเฉพาะผู้ป่วยวัยนั้น
เจ้าอาจทำตัวเองและคนอื่นติดไปด้วย
เจ้าอาจนำหายนะมาสู่ซิทาเดล
แต่ก็ไม่มีอะไร
ขั้นตอนพิถีพิถัน และยากมาก
เมสเตอร์หลายคนที่มีห่วงรักษามากมาย
ลองทำดูยังล้มเหลว
แต่เจ้าทำได้
ทำได้ยังไง?
ข้าเปิดและทำตามที่หนังสือบอก
ชายคนนั้นรอดตายเพราะเจ้า
เจ้าควรภูมิใจ
ขอบคุณ ท่านอาร์ชเมสเตอร์
มานี่
ต้นฉบับและม้วนกระดาษเหล่านี้เริ่มเน่าแล้ว
ข้าอยากให้เจ้าจดบันทึกใหม่ทั้งหมด
อยากได้รางวัลรึ
รางวัลคือไม่ถูกตะเพิด ไปจากซิทาเดลไง
รีบๆ ลงมือซะ
และระวังมอดด้วย
เนื้อคนมันก็ชอบกิน
เราต้องหากองเรือของยูรอน เกรย์จอย แล้วจมมันเสีย
ฝ่าบาท เขาทำลายเรือเราไปมากแล้ว
หากส่งเรือไปไล่ล่าอีก--
ข้าไม่ได้จะส่งเรือไปล่า
ท่านจะไปเองหรือ?
เรือยูรอนอยู่ไหนก็ไม่รู้
อาจอยู่มากกว่าหนึ่งจุด
ท่านจะบินเหนือท้องทะเลเพียงลำพัง
นานแค่ไหนไม่รู้
ไม่ใช่ลำพัง
มีโดรกอน วิเซเรียน และเรกัลด้วย
ใครจะทำอะไรมันได้?
ก็ยังทำร้ายท่านได้
ธนูดอกเดียวก็เหลือเฟือ
เสี่ยงเกินไป ท่านเป็นคนสำคัญ
คาสเทอร์ลีร็อกล่ะ?
ผู้ไร้มลทินจวนถึงแล้ว
เขาจะเจออะไร?
สถานการณ์ลำบาก
พวกนั้นรู้ว่าเราจะบุก
ใช่ เซอร์ซีเชื่อว่าเป้าหมายชีวิตข้า
คือทำลายตระกูลแลนนิสเตอร์
นางพร้อมรับมือแน่
- เราไม่เคยเสียปราการศิลา - พลธนู
ทัพแลนนิสเตอร์ ยังเป็นทัพที่พ่อข้าสร้างขึ้น
- มาสิ! - ฝึกฝนพร้อม เสบียงอาหารพร้อม
ทหารอย่างน้อยหนึ่งหมื่น
ฝ่ายนั้นจะเห็นเรา
และเตรียมพร้อม
- ง้าง! ยิง! - ยิง!
ประตูเมืองคาสเทอร์ลีร็อก ไม่เคยแตก
ชิงกำแพงเมืองก็ยาก
เราเสียเปรียบทุกทาง
คนจะตายมากมาย
อย่างที่พ่อข้าบอกไว้แล้ว
ที่น่าสนใจเกี่ยวกับพ่อข้า--
เขาสร้างตัวขึ้นมาจากที่เกือบล่มสลายไปแล้ว
สร้างทั้งทหารและปราการที่เรารู้จัก
แต่ไม่ได้สร้างทางระบายน้ำ
งานนั้นต่ำกว่าเขา
จึงมอบหมายให้คนต่ำต้อยที่สุดที่หาได้--
ข้าไงล่ะ
ถูกของเขา ข้าต่ำจริง
คบเพื่อนต่ำๆ
ส่วนใหญ่เป็นหญิง
ปราการศิลาไม่ยินดีต้อนรับพวกนาง
พ่อไม่ยอมรับการกระทำแบบนั้น
พาเข้าประตูหน้าไม่ได้
พาเข้าห้องนอนไม่ได้
ดังนั้นระหว่างสร้างท่อ
เลยสร้างอะไรให้ตัวเองด้วย
ทางใต้ดิน เข้าทางแง่งผาเลยออกไปในทะเล
วิ่งไปสุดใต้หอคอยเฝ้ายามหลังหนึ่ง
ที่ใดจะเหมาะลอบจู่โจม กว่าใต้ดินละ
เราเจาะคาสเทอร์ลีร็อกเข้าไปไม่ได้
แต่อย่างที่เพื่อนสนิทข้าเคยพูด
"ขอทหารมือดี 10 คน ข้าจะทำมันท้องเอง"
มันเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เราจะเผชิญหน้ากับทหารแลนนิสเตอร์
เรามีจำนวนน้อยกว่า
เกราะน้อยชิ้นกว่า อาวุธน้อยชิ้นกว่า
แต่ทหารของพี่ ต่อสู้เพราะกลัวนาง
ทัพไร้มลทินต่อสู้เพื่อการณ์ที่ใหญ่กว่า
เพื่ออิสระภาพ
และผู้ที่มอบอิสระภาพให้
เขาจะสู้เพื่อท่าน
นั่นแหละ เขาจึงมีชัย
ไม่เหลือแล้ว
น่าจะมีเยอะกว่านี้
เยอะกว่านี้มาก
แกไปอยู่ไหนกัน?!
แลนนิสเตอร์ที่เหลืออยู่ไหน?
- มันจบลงแล้ว - ใช่
และบัดนี้ฝนพรำ ลงสู่ห้องหับเรา
เราสู้ได้ดีไหม?
ก็อย่างที่คาดไว้แล้ว
มันไม่ใช่จุดแข็งเรา
ก็กุหลาบทองคำน่ะนะ
น้องชายเจ้ากับราชินีองค์ใหม่
นึกว่าเจ้าจะเสริมป้องกันคาสเทอร์ลีร็อก
จริงๆ ก็คือคาสเทอร์ลีร็อก ไม่มีค่าเท่าไหร่แล้ว
คือมีค่าต่อข้า
แต่ความทรงจำวัยเด็ก
ไม่ได้ช่วยเซอร์ซีครองบัลลังก์
ก็เลยปล่อยให้ยึดไปรึ?
แค่ตอนนี้ มันรักษาไว้ไม่ได้หรอก
กองเรือยูรอนเผาเรือหมดแล้ว
และทิ้งเสบียงหมดเกลี้ยง
สุดท้ายก็ต้องทิ้งฐาน
และเดินทัพข้ามเวสเทอรอส
แล้วเจ้าก็นำทัพตัวจริง
มาที่ที่ทหารเราไม่อยู่
เหมือนที่ร็อบ สตาร์คทำกับข้า ในป่าเสียงกระซิบ
ความล้มเหลวมีอะไรให้เรียนรู้เสมอ
ใช่ ป่านนี้เจ้าคงฉลาดน่าดู
พ่อบอกเสมอๆ ว่าข้าหัวช้า
ถ้าเขาฉลาดนัก
ใยไม่ยึดไฮการ์เดนเสีย
ตั้งแต่เหมืองทองเขาหมดหนอ?
เดาว่าเดี๋ยวข้าคงได้ไปถามเขาเองละ
หมดโอกาสเรียนรู้อีกต่อไปแล้ว
เจ้าจะลงมือยังไง?
ดาบเล่มนั้นรึ?
ดาบจอฟฟรีใช่ไหม
ไม่เคยใช้หรอกนะ
เขาตั้งชื่อว่าไงนะ?
วิโดวส์เวล (แม่หม้ายคร่ำครวญ)
แสบจริงๆ นะหมอนั่น
ข้าทำอะไรมากมายเพื่อครอบครัว
หรือมองครอบครัวถูกกำจัดตามคำสั่งข้า
ไม่เคยเก็บไปคิดนอนไม่หลับเลย
เพราะมันจำเป็น
อะไรข้าคิดว่าจำเป็น
ต่อความอยู่รอดของไทเรล ข้าก็จะทำ
แต่การกระทำพี่สาวเจ้า...
เกินกว่าข้าจะนึกเสียอีก
นั่นแหละข้อผิดพลาดของข้า--
คือนึกไม่ถึง
นางเป็นปีศาจ รู้ใช่ไหม?
ต่อเจ้า ใช่เลย
ต่อผู้อื่นด้วย
แต่พอเราชนะไร้ผู้ต่อต้านแล้ว
เมื่อผู้คนมีสันติสุขในโลกที่นางสร้างแล้ว
คิดว่ามีใครสนใจหรือว่านางสร้างมันยังไง?
เจ้ารักนางนะ
รักจริงๆ
เด็กโง่ที่น่าสงสาร
นางจะเป็นจุดจบของเจ้า
ก็เป็นได้
คุยกับเจ้าไป ก็ไม่ได้อะไรแล้วเนอะ
มีใครดีกว่านี้ให้คุยอีกหรือ?
มีอะไรรับประกัน
ว่าสิ่งที่คุยกันในห้องนี้จะไม่รั่วไหลออกไป?
แต่เจ้าอาจถูกก็ได้
ถ้าขับดันเจ้ามาได้ขนาดนี้
ก็เกินความควบคุมเจ้าละ
ใช่
เกินแล้ว
นางคือโรคร้าย
ข้าเสียใจที่มีส่วนช่วยแพร่เชื้อ
เจ้าก็จะเสียใจ
ข้าว่าหมดเรื่องแล้ว
ข้าจะตายยังไง?
เซอร์ซีคิดไว้หลายวิธี
จับเดินโบยแล้วตัดหัวหน้าคุ้มแดง
ถลกหนังทั้งเป็นแล้วแขวนกับกำแพงเมือง
แต่ข้าโน้มน้าวนางได้
จะเจ็บไหม?
ไม่ ข้าดูจนแน่ใจแล้ว
ดี
ไม่อยากตายแบบลูกชายเจ้า
ต้องตะกายคอ
น้ำลายฟูมปาก
ตาแดงก่ำ ผิวสีม่วง
คงเลวร้ายมากสินะ
ในฐานะราชองครักษ์ และพ่อ
ขนาดข้ายังกลัวเลย
ช่างเป็นภาพที่สยดสยอง
ไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดไว้
คืองี้ ข้าไม่เคยเห็นพิษนั้นออกฤทธิ์มาก่อน
บอกเซอร์ซีด้วย
ข้าอยากให้นางรู้ ว่าเป็นฝีมือข้าเอง
แปล & Resync - สุนัขป่าโลกันตร์ gotfansite.com
Source Subtitle by honeybunny www.addic7ed.com