เกมบัลลังก์ ตอน "บุตรหลานฮาร์ปี"
บรรยายไทยโดย Darken
นั่นใช่เอสเตอร์มอนต์หรือเปล่า
ทาร์ธ เซอร์เจมี
เกาะแซฟไฟร์
ทำไมพวกเราถึงใช้เรือพ่อค้า
ไม่ใช้เรือของแลนนิสเตอร์เอง
เรือลำนี้แล่นไปโอลทาวน์
เราจะไปลงที่นั่น ไม่ไกลจากซันสเปียร์เท่าไร
แล้วก็แจวเรือขึ้นฝั่งดอร์นตอนกลางคืน
นี่เจ้าเคยไปดอร์นหรือเปล่า
- ไม่ - แต่ข้าเคย
พวกดอร์นน่ะบ้า
สิ่งที่อยากทำมีแค่สู้กับสมสู่
- สู้กับสมสู่ - งั้นเจ้าก็น่าจะดีใจสิที่ได้กลับมา
ไม่มีอะไรเหมือนการต่อสู้แล้ว ที่ทำให้เรามีอารมณ์อยากเอา
และไม่มีอะไรเหมือนการได้ เอาสตรีชาวดอร์น
จะช่วยทำให้หัวโล่ง สำหรับการสู้ครั้งต่อไป
มันต้องเป็นแบบนี้แหละ
ทีนี้ ข้ามั่นใจว่าเราต้องสู้กันเพลินเลยแหละ
อย่างน้อยข้าก็ต้องสู้
แต่ข้าไม่คิดว่าเราจะได้ อ้อยอิ่งจนได้ครึ่งที่เหลือน่ะนะ
ไม่ได้แน่นอนหลังจาก ที่เราลักพาตัวเจ้าหญิงพวกเขา
เราไม่ได้มาลักพาตัวเจ้าหญิงเขา
เรามาช่วยหลานสาวข้าต่างหาก พานางกลับไปหาครอบครัว
หลานสาวงั้นหรือ
ข้าทำเรื่องแบบนี้มานานแล้วนะ
ฝีมือดีเชียวแหละ
- ข้าถึงได้พาเจ้ามาด้วยไง - ข้ารู้
แต่เจ้าน่ะมาทำไม
ทำไมไม่ส่งทหารรับจ้าง มาสัก 40 คน
หรือส่งกองทัพมา
ไม่เหมือนคนส่วนใหญ่นะ เพราะว่าเจ้ามีกองทัพจริงๆ
เพราะข้าไม่อยากก่อสงคราม
นั่นก็ยังไม่อธิบายอยู่ดี ว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่
มันต้องเป็นข้า
ถ้าให้ข้าเป็นคนคิดแผนนะ
ชายมือเดียว
ที่เผอิญมีใบหน้าที่ทั่วทั้งเวสเตอรอสจำได้
- จะไม่มีทาง... - มันต้องเป็นข้า
เจ้าเป็นคนปล่อยน้องชายเจ้าใช่ไหม
พนันได้เลยว่าพี่สาวเจ้าไม่ปลื้ม
แวรีสต่างหากที่ปล่อยเขา
แหม...
ถ้าเจ้ามีโอกาสได้พบเขาอีกล่ะก็
ส่งความคิดถึงให้ข้าด้วย
เขาฆ่าพ่อข้า
ถ้าได้เจอกันอีก ข้าจะผ่าเขาเป็นสองซีก
แล้วค่อยส่งความคิดถึงให้เจ้า
ธนาคารไอร่อนเรียกให้จ่ายหนี้
หนึ่งในสิบส่วน
หากพิจารณาค่าใช้จ่าย เรื่องการซ่อมหลังคา
- พระราชวัง... - พวกเราจ่ายได้เท่าไร
ฤดูหนาวใกล้มาเยือนแบบนี้...
ครึ่งหนึ่งของที่พวกเขาเรียกร้อง
...อาจจะน้อยกว่านั้น
ท่านเป็นผู้ควบคุมเงินตรานะ เราจะจ่ายให้พวกเขาอย่างไร
ตระกูลไทเรลอาจออกเงินให้ก่อนได้
แต่ราชบัลลังก์ต้องจ่ายคืนให้เรา
มิฉะนั้นข้าต้อง ขอคุบกับลูกสาวหน่อย
ท่านให้พวกเรามากพอแล้ว
ไม่ เราต้องไปเจรจากับทางธนาคาร
แน่นอน
ด้วยตัวเอง
ข้าหรือ
เราต้องแต่งทูตไปหาธนาคาร ต้องเป็นคนที่มีความสำคัญ
แสดงให้พวกนายธนาคาร เห็นว่าเราเคารพ
ในฐานะที่เป็นผู้ควบคุมเงินตรา ข้าไม่เห็นว่าจะมีใครเหมาะไปกว่าท่าน
ถือเป็นเกียรติยิ่ง ฝ่าบาท
กษัตริย์ทรงเป็นกังวลที่พ่อตาของ พะรองค์จะไม่ปลอดภัยระหว่างเดินทาง
พระองค์สั่งให้เซอร์เมอร์ลิน...
ร่วมเดินทางเพื่อคุ้มครองท่าน
ราชองครักษ์เลยหรือ
- ได้โปรด ข้า... - ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ ลอร์ดไทเรล
แน่นอน แน่นอน...
ข้าจะฝากความคิดถึงจากท่าน ไปสู่ไททันแห่งบราวอส
สภาย่อยก็สมาชิกน้อยลงไปเรื่อยๆ
แต่ยังไม่น้อยพอ
รับไวน์เสียหน่อยดีไหม ใต้เท้า
ไม่เป็นไร
หากไฮเซบตันคนก่อน คงจะขอให้จัดการไวน์รสเยี่ยม
จะให้พูดก็ได้ว่า จิตใจเราก็เหมือนวิหารของเทพทั้งเจ็ด...
และควรจะปลอดโปร่งอยู่เสมอ
แต่ความจริงก็คือ...
ข้าไม่ชอบรสชาติมันน่ะ
มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ
ทั่วทั้งเวสเตอรอส เราได้ยินข่าว ว่าวิหารถูกเผาวอดวาย...
นักบวชหญิงถือศีลเงียบถูกข่มขืน...
ร่างของผู้ทรงศาสนากองอยู่เต็มท้องถนน
สงครามสอนให้คนเชื่อฟังคมดาบ...
มิใช่เหล่าทวยเทพ
บางทีทวยเทพอาจต้องมี คมดาบของพระองค์เอง
ในยุคก่อนที่พวกทาร์แกเรียน จะเข้ามา กองกำลังศาสนา
คอยธำรงความยุติธรรม ทั่วทั้งเจ็ดอาณาจักร
กองทหารศรัทธาถูกยุบ ไปเมื่อ 200 ปีก่อน
หากข้าอธิบายเหตุผล ให้ลูกชายข้า องค์กษัตริย์ฟัง
ข้ามั่นใจว่าเขาจะมีโองการ มอบกองกำลังตามที่ท่านเห็นควร
กองกำลังที่ปกปักษ์ประชาชนทั่วไป
กองกำลังที่รับใช้ทวยเทพทั้งหลาย
และรับใช้ท่าน...
ในฐานะที่เป็นตัวแทนของเหล่าพระองค์
เกียรติเหนือเกินจินตนาการข้า...
หรือเกินกว่าจะวาดฝัน
เช่นนี้ไง ท่านถึงถูกเลือก
ท่านกับข้าทราบดี ว่าโลกนี้ดำเนินไปเช่นไร
บ่อยครั้ง ที่คนบาป หรือคนที่รำรวย
หลุดพ้นเงื้อมมือของความยุติธรรม
กษัตริย์เองก็ไม่อาจ ลงโทษคนที่สมควรได้รับสเมอไป
ในสายตาของพระองค์ คนบาปทุกผู้เท่าเทียมกัน
ท่านจะว่ากระไร หากข้าบอกว่า คนบาปใหญ่หลวงในหมู่เรา
มีอภิสิทธิ์และเงินทองเป็นโล่คุ้มภัย
ขอให้เทพบิดรตัดสินไปตามจริง
ลุกขึ้น!
ช่วยข้าด้วย! ช่วยด้วย!
ปล่อยข้า!
หุบปาก!
สถานที่นี่เป็น ของลอร์ดปีเตอร์ เบย์ลิช
วิปริต!
ลักเพศ!
ชั่วช้าโสมม!
ในนรกทั้งเจ็ด มีที่พิเศษเก็บไว้ให้คนแบบเจ้า
ได้โปรดเถอะ...
ได้โปรด! ข้ายอมชดใช้!
ข้าจะ...ชดใช้ให้พวกเจ้าทุกคน!
แน่นอน
จับตัวมัน
ปล่อยมือจากตัวข้านะ! - เซอร์ลอราสแห่งตระกูลไทเรล...
ท่านได้ทำผิดกฎของทวยเทพและมวลมนุษย์
เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร
ความยุติธรรม
เหตุใดพี่ชายข้า จึงถูกจองจำ
ข้า...ข้าไม่รู้
ข้าไม่ได้เป็นคนทำนะ
เราต่างก็รู้ดีว่าใคร
ท่านบอกข้าว่า นางจะกลับไปที่คาสเตอลี ร็อค
เจ้าคิดว่าท่านแม่เป็นตัวการหรือ
นางอิจฉาที่ตอนนี้ ท่านไม่ได้เชื่อฟังนางอีกต่อไปแล้ว
นางแก้แค้นด้วยการ จับตัวพี่ชายข้า
ไม่ใช่ว่าเจ้ากับท่านแม่ เข้าใจกันดีดอกหรือ
โธ่ พระองค์...
กษัตริย์ที่แสนหวานของข้า
ท่านมิได้รักข้าแม้แต่น้อยเลยหรือ
รักสิ
เจ้าเป็นราชินีข้า
ข้าไม่อาจทนได้เมื่อคิดว่าพี่ชาย ถูกคุมขังอยู่ในคุกมืด
ข้าจะสั่งปล่อยเขาเพื่อเจ้า
สัญญานะ ฝ่าบาท
ข้าขอให้ปล่อยตัว เซอร์ลอราส เดี๋ยวนี้
แม่จับเขาไปหรือ
ก็...เปล่า
แต่ท่านเป็นคนตั้ง กองทัพศาสนา
ท่านให้กองพลกับจ่าฝูงนกกระจอก
ก็ใช่
และภรรยาเจ้ามีสิทธิวิพากย์วิจารณ์ทุกอย่าง
เราไม่อาจยอมให้พวกบ้าคลั่ง จับกุมพี่ชายของราชินี
ไม่ว่าเขาจะมีพฤติกรรมเยี่ยงใด
ถ้างั้น...
ข้าไปบอกมาร์เจอรีได้ไหมว่า ท่านจะปล่อยเซอร์ลอราส
แม่บอกเจ้าแล้ว แม่ไม่ได้จับเซอร์ลอราสไป
เจ้าเป็นกษัตริย์
แม่แน่ใจว่าหาก เจ้าไปคุยกับจ่าฝูงนกกระจอกเอง
เขาจะยอมปล่อยเซอร์ลอราส
หยุด!
ขณะนี้ ใต้เท้าสวดภาวนา
ห้ามผู้ใดรบกวน
แค่ท่านออกคำสั่ง เราจะกำจัดพวกกบฎนี้ให้หมดสิ้น
หมายถึง...
ฆ่าน่ะหรือ
ตรงนี้? ที่วิหาร?
ก็ส่งพวกมันกลับไปหา ทวยเทพที่รักหนักหนาไงเล่า พระองค์
ลูกนอกสมรส!
เสนียดจัญไร!
เกิดมามีบาปหนา!
ลูกนอกสมรสโสโครก!
เราจะหาวิธีอื่น
เสนียดจัญไร!
ราชินีข้า
ไม่มีวิธีใดจะปล่อยเซอร์ลอราสได้ นอกจากการใช้ความรุนแรง
ฝ่าบาทเป็นกษัตริย์แห่งชาวอันเดล
เป็นลอร์ดผู้ปกครองเจ็ดอาณาจักร และผู้ปกป้องดินแดน
แต่กลับปล่อยให้พวกคลั่งศาสนา จองจับพี่ชายของพระองค์
- ข้าจะไปพูดกับจ่าฝูงนกกระจอก - จริงหรือ เมื่อใดกัน
- ไม่รู้สิ... - ท่านไม่รู้หรือ
ตอนนี้ เขาสวดภาวนาอยู่
ข้าต้องส่งข่าวไปหาท่านย่า
จะกลับมาไหม
ข้าต้องอยู่กับครอบครัวข้า ฝ่าบาท
แน่นอน...
- ท่านชอบใจเด็กคนนี้มากเลยนะ - ดี!
ลอร์ดผู้การของหน่วยไนท์วอทช์
ลูกนอกสมรสเกิดแต่โสเภณีโรงเตี๋ยม
อาจจะใช่ แต่เน็ด สตาร์คไม่ใช่คนแบบนั้น
ข้าควรจะมอบลูกชายให้ท่าน
- ไม่ใช่ความผิดเจ้า - งั้นความผิดใคร
ข้ามอบให้ท่านได้เพียง ความอ่อนแอ
และความพิการ
ในสายตาเทพแห่งแสง รอยแผลพวกนั้นไม่มีความหมายอันใด
ท่านหญิง
บิดาของนางคือ กษัตริย์ที่พระองค์เลือก
และเลือดของเขา ก็ไหลเวียนในร่างนางด้วยเช่นกัน
ท่านจะกรีฑาทัพไปวินเทอร์เฟลเร็วๆนี้หรือ
มันจำเป็น
ก่อนที่หิมะจะตกหนัก
ก่อนหน้านี้ ท่านเคยเชื่อใจ เซอร์ดาวอสและทิ้งข้าไว้เบื้องหลัง
ข้าหวังว่าท่านจะไม่ทำผิดเช่นนั้นอีก
ไม่หรอก
ข้าต้องการเจ้า
ท่านต้องการเพียงศรัทธาเท่านั้น ฝ่าบาท
แล้วท่านเล่า ท่านหญิง ต้องการสิ่งใด
รับใช้เทพของข้า
ลอร์ดแอชฟอร์ด
ท่านหญิงคอลฟิลด์
ลอร์ดสมอลวู้ด
- ไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อ - พวกเขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อเจ้าเหมือนกัน
แต่เราต้องการคน และพวกเขาพอให้ได้
มีคนมากเท่าไหร่กันที่ลอร์ดเมสัน คนนี้ส่งให้เราได้
มากกว่าลอร์ดวิเบอร์ลีล่ะ
- ไม่เอาเขา - ข้ารู้...
เสียใจด้วย แต่เราต้องการคน เสบียงและ
- รูส บอลตันเป็นผู้คุมภัยแดนเหนือ - เขาฆ่าพี่ชายข้า
พวกเราสาบานตน จะเป็นผู้รักษากำแพง
แค่คน 50 คนใช้ รักษากำแพงไม่ไหว
และเราหาคนเพิ่มไม่ได้ถ้า ผู้คุมภัยแดนเหนือไม่ช่วย
ขออภัย ท่านหญิง
ท่านลอร์ดผู้การ
มีสิ่งใดให้ข้าช่วย
ขี่ม้าลงใต้ไปกับเรา
ไม่มีผู้ใดรู้จักปราสาทดีเท่าท่าน
เส้นทางลับ...
จุดอ่อน หรือคนที่นั่น
วินเทอร์เฟลเคยเป็นบ้านของท่าน
ไม่อยากจะช่วยขับไล่หนูออกไปหรือ
ตอนนี้คาสเซิล แบล็กเป็นบ้านของข้า
หน่วยไนท์วอทช์ไม่ยุ่งเกี่ยวกับ สงครามภายในอาณาจักร
สงครามมีเพียงศึกเดียว
ชีวิตสู้กับความตาย
มาเถิด...
ให้ข้าแสดงให้เห็นว่า ท่านสู้เพื่อสิ่งใดอยู่
จะให้ข้าดูภาพเงาในกองไฟหรือ
ยกโทษให้ข้าด้วย ท่านหญิง
แต่ข้าไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
ไม่ใช่ภาพ
ไม่ใช่เวทมนตร์
แค่ชีวิต...
รู้สึกถึงหัวใจข้าเต้นหรือไม่
พลังในตัวท่าน...
ที่ท่านแข็งขืน ท่านคิดผิดนัก
อ้าแขนรับมัน
เทพแห่งแสงสร้างให้เรา เป็นชายและหญิง
สองส่วนที่รวมกันเป็นหนึ่ง
ท่านมิได้ใช้
พลังอันนี้
พลังในการสร้างชีวิต
พลังในการสร้างแสงสว่าง
พลังในการก่อให้เกิดเงา...
ข้าไม่คิดว่าสแตนนิส จะชอบใจเท่าใดนัก
เราก็ไม่ควรบอกเขา
ข้าทำไม่ได้
ทำไม
ข้าสาบานตนแล้ว
ข้ารักหญิงอื่น...
คนตายไม่ต้องมีคนรัก
เพียงแค่คนเป็นเท่านั้น
ข้ารู้...
แต่ข้าก็ยังรักนาง
ท่านไม่รู้อะไรทั้งนั้น จอน สโนว์
เจ้าเหงาไหม
แค่เบื่อน่ะ
พ่อข้าเคยบอกว่าหากเราเบื่อ แสดงว่าในหัวเราไม่ค่อยมีอะไรมากเท่าไร
ท่านเบื่อบ่อยเมื่อกันหรือ
ข้ารู้ว่าคาสเซิล แบล็ก
- ไม่ใช่ที่สำหรับเด็ก แต่ข้า... - ข้าชอบมัน!
ตอนแรกข้าคิดว่า จะต้องถูกทิ้งไว้ที่บ้าน
ข้ารู้ว่าท่านแม่ไม่อยากให้ข้ามา
ทำไมพูดแบบนั้น
เพราะนางบอกข้า "ข้าไม่อยาก จะพาเจ้ามาด้วย"
นางไม่ควรพูดเช่นนั้น
พ่ออับอายที่มีข้าหรือไม่
ตอนที่เจ้ายังเป็นทารก...
พ่อค้าชาวดอร์นล่องเรือ มายังดราก้อนสโตน
สินค้าส่วนใหญ่ไม่มีค่าอะไร นอกจาก... ตุ๊กตาไม้
เขาแม้แต่ตัดเย็บชุดสี ตระกูลเราให้ตุ๊กตาใส่
แน่นอนว่าได้ยินข่าวคราวเจ้า
และคิดว่าพ่อมือใหม่ เป็นเป้าหมายง่าย
ยังจำได้ดีว่าเจ้ายิ้มกว้างเพียงใด ยามที่ข้าวางมันลงในเปล
เจ้ารับมันไปแนบแก้ม
กว่าเราจะเผาตุ๊กตานั่นทิ้ง มันก็สายไปแล้ว
ทุกคนบอกข้าว่าเจ้าจะไม่รอด
หรือแย่ยิ่งกว่า...
ว่าโรคเกล็ดเทาจะค่อยลุกลาม
ว่าเจ้าจะโตมากพอที่จะรู้จักโลก ก่อนที่มันจะพรากชีวิตเจ้าไป
ทุกคนแนะนำให้ข้า ส่งเจ้าไปที่ซากวาริเลีย
ให้ไปใช้ชีวิตอันแสนสั้น กับพวกคนหิน
ก่อนที่โรคนี้จะ แพร่ไปทั่วปราสาท
ข้าบอกทุกคนให้ไปลงนรกเสีย
ข้าเรียกหาเมยสโตรทุกคน ที่ซีกโลกใบนี้
ผู้เยียวยา...
ผู้รักษา....
พวกเขาหยุดไม่ให้มันลาม และช่วยชีวิตเจ้าไว้
เพราะที่ของเจ้าไม่ใช่อยู่ ห่างไปครึ่งโลกอาศัยกับพวกคนหินนั่น
เจ้าคือเจ้าหญิงชีรีนแห่ง ตระกูลบาราธอร์น
และเจ้าเป็นลูกสาวข้า
คิดว่าน่าจะหาท่านเจอที่นี่
อาลีแอนน่าของท่าน...
ท่านพ่อไม่เคยพูดถึงนาง
บางครั้ง ข้าลงมาเจอเขา ที่นี่จุดเทียนให้นาง
ทุกคนบอกว่านางงามนัก
ข้าเคยเห็นนางครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นข้าเป็นเพียงเด็กหนุ่ม อาศัยอยู่กับครอบครัวแม่ท่าน
ลอร์ดเวนต์จัดงานประลอง ยิ่งใหญ่ขึ้นที่ฮาร์รินฮาล
ทุกคนไปที่นั่น...
กษัตริย์คลั่ง
พ่อท่าน
โรเบิร์ต บาราธอร์น
และลีแอนน่า
ตอนนั้นนางหมั้นหมายอยู่กับโรเบิร์ต
คงจะจินตนาการได้ว่าข้ารู้สึกเช่นไร เด็กชายที่ไร้ชื่อเสียง...
ไม่มีอะไรสำคัญ...
เฝ้าดูเหล่าคนที่เป็นตำนาน
มีสมญาของตัวเอง
สองคนสุดท้ายในการประลองคือ...
บาร์ริสเตียน เซลมีและเรย์การ์ ทาร์แกเรียน
ยามที่เรย์การชนะ ทุกคน ส่งเสียงเชียร์เจ้าชาย
ข้าจำได้ว่าข้าหัวเราะอยู่ ตอนที่เขาถอดหมวกเกาะให้ทุกคนเห็นผมสีเงิน
ช่างรูปงาม
จนกระทั่งเขาควบม้าผ่านภรรยา
อีเลีย มาร์เทล
รอยยิ้มหยุดในทันใด
ข้าไม่เคยเห็นผู้คน เงียบสนิทเท่าใดมาก่อน
เขาขี่ม้าผ่านภรรยาตน
และวางมงกุฎกุหลาบหน้าหนาว ลงบนตักของลีแอนน่า
สีฟ้าดั่งน้ำแข็ง
มีคนกี่หมื่นคนกันที่้ต้องตาย เพราะเรย์การ์เลือกอาท่าน
ใช่...เขาเลือกนาง
แล้วก็ลักพาตัวนาง ข่มขืนนาง
มาเถิด
หาที่พูดกันที่ คนตายไม่ได้ยินเสียงเราดีกว่า
ท่านแต่งตัวพร้อมขี่ม้า...
ถูกแล้ว
จะไปไหนหรือ
คิงส์ แลนด์ดิ้ง
คิงส์ แลนด์ดิ้งหรือ
เซอร์ซีเรียกตัวข้า
เราต้องไม่ให้นางสงสัย
ท่านทิ้งข้าไว้ที่นี่ไม่ได้นะ!
ข้าทราบดีว่าการต้องอยู่ กับคนที่เราเกลียดเป็นเช่นไร เชื่อเถอะ
แต่ทนอีกไม่นาน
รู้ได้อย่างไร
ตอนนี้ทัพของสแตนนิส บาราธอร์น อยู่ที่คาสเซิล แบล็ก
เขาจะเดินทางใต้มายังคิงส์ แลนด์ดิ้ง ก่อนที่หิมะหน้าหนาวจะปิดทาง
แต่ก่อนหน้านั้น
เขาต้องยึดวินเทอร์เฟลก่อน
ท่านไม่รู้หรอก
รู้สิ
เมื่อเขาปลดปล่อยดินแดนนี้ จากพวกบอลตันได้
เขาจะรวบรวมคนของพ่อท่าน ให้สู้ศึกเพื่อเขา
หากคนเหนือเข้าร่วม
สแตนนิสจะยึดบัลลังก์เหล็กได้
ท่านคิดว่า เขาจะเอาชนะบอลตันได้หรือ
ทัพเขาใหญ่กว่า
อีกทั้งเขายังเป็นผู้บัญชาการทัพ ฝีมือดีที่สุดในเวสเตอรอส
คนที่เก่งพนันยอม เทเงินให้สแตนนิส
เผอิญว่า ข้าก็เก่งพนันเสียด้วย
และหากท่านเดาถูก
สแตนนิสก็จะยึดวินเทอร์เฟล
เขาจะช่วยเหลือท่าน จากตระกูลที่น่าขยะแขยงที่สุดในแดนเหนือ
เพราะซาบซึ่งจากความสนับสนุน ที่ท่านพ่อล่วงลับของท่านมีต่อเขา...
เขาจะตั้งท่าน... ให้เป็นผู้คุมภัยแดนเหนือ
แต่ข้า...
ข้าไม่ได้...
ผู้คุมภัยแดนเหนือหรือ
ท่านเป็นสตาร์คคนสุดท้าย
เขาต้องการท่าน
แล้วถ้าท่านคิดผิดเล่า หากว่าสแตนนิสไม่ได้โจมตีวินเทอร์เฟล
หรือว่าทำแต่บอลตันเอาชนะเขา
งั้นท่านต้องทำให้เด็กบอลตันนั่น แรมซีย์อยู่ใต้อาณัติของท่าน
- ข้าไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร - ท่านรู้สิ
เขาหลงท่านหัวปกหัวปำ
พ่อเขาทำให้ข้ากลัว
ซึ่งก็ควร...
เขาเป็นคนอันตราย
แต่แม้แต่คนที่อันตรายที่สุด ก็อาจถูกปั่นหัวได้
และท่านเรียนรู้วิธีปั่นหัวคน จากคนที่ชำนาญศาสตร์นี้ที่สุด
ไม่นานเดี๋ยวข้าก็กลับมา
จงเข้มแข็ง ยามที่ข้าไม่อยู่
ตอนเหนือจะเป็นของท่าน
เชื่อคำข้านะ
ข้าคิดว่า กว่าท่านจะกลับมา ข้าก็คงแต่งงานไปแล้ว
อาหารเช้าไหม
นั่นคงเป็นวิธีตายที่ห่วยชอบกล
เท่าที่เห็นมานะ วิธีไหนก็ห่วยทั้งนั้น
ถูก
แต่คนแบบเจ้าต้อง ให้พวกกวีมีอะไรขับขานหน่อย
ข้าไม่สนใจว่าคนเขา จะพูดเช่นไร ยามข้าตายแล้ว
ไม่หรือ
อัศวินสองนาย เดินทาง มาช่วยเหลือเจ้าหญิง...
- เป็นเพลงที่ดีออกนะ ข้าว่า - ก็ไม่ต่างจากเพลงอื่น
แล้วเจ้าละ
จะเลือกวิธีตายห่วยๆแบบไหน
ในปราสาทของข้าเอง ดื่มไวน์ของข้า
ดูลูกชายลงแรงเพื่อทรัพย์สิน
น่าผิดหวังจริง...
คิดว่าเจ้าจะคิดอะไรน่าตื่นเต้นกว่านี้
ชีวิตข้าตื่นเต้นมากพอแล้ว...
ข้าอยากให้ตัวเองตายแบบน่าเบื่อ
แล้วเจ้าล่ะ
ในอ้อมแขนของสตรีที่ข้ารัก
นางต้องการแบบเดียวกันหรือเปล่า
ไปเถอะ
กัปตันของเรือนั่น...
- เป็นคนอะไรละ บราวอสหรือ - เพนทอส
- แล้วเขาก็มุ่งหน้าไปโอลด์ทาวน์ - อย่างที่บอก...
ถามทำไม
อะไรกันที่จะหยุดเขา ไม่ให้เทียบท่าชายฝั่ง...
แล้วบอกชาวบ้านว่า เจมี แลนนิสเตอร์เดินทางมาดอร์น
ทองคำถุงนึง
ข้าไม่คิดว่าเจ้าเข้าใจนะ ว่าคนในส่วนนี้ของโลก เขาเกลียดตระกูลเจ้ามากแค่ไหน
ถุงใหญ่อยู่นะ
แหม ข้าว่าเขาคงสบถสาบานอย่างดิบดี
แต่เจ้าก็ไม่รู้หรอก ว่าเขาจะผิดคำสาบานหรือเปล่า
- นับได้กี่คน - สี่
แล้วคิดว่าจัดการได้กี่คน
หนึ่ง...ถ้าเขาช้านะ
ให้ตายเถอะ
อรุณสวัสดิ์ หนุ่มๆ!
ดีใจจริงที่เจอพวกเจ้า
เจ้าเป็นใคร
คูปเปอร์
นี่คือดาร์เนล
- มาจากคิงส์ แลน์ดิ้งใช่ไหม - สำเนียงบอกสินะ
ฟีล์ บัตท่อม เกิดและโตที่นั่น
มาที่นี่ทำไม
ตอนกลางคืน เรือเราล่ม เราว่ายน้ำมาจนถึงฝั่ง
จะว่าไปก็เกือบเนอะ...
ติดว่าฉลามจะกินเราเสียแล้ว
ที่ดอร์นไม่มีฉลาม
อ้าว...ข้าสาบานเลยนะว่าเห็นครีบ
อาจจะเป็นโลมาน่ะ
ทิ้งดาบลงพื้นเสีย!
หนุ่มๆ ไม่จำเป็นเลยจริงๆนะ
แค่ชี้ทางให้เรา เดี๋ยวเราจะหาทางกลับบ้านเอง
ดาบลงพื้น เดี๋ยวนี้!
คนนี้น่าจะช้าพอนะ
สวยมาก
โชคช่วย!
ครูเจ้าสอนมาดี
ข้าอยากได้ม้าดอร์นิชมาตลอด
ควบได้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่เหนื่อย
เราจะขี่ม้าไปสวนน้ำ ฝ่าลมเย็น
แต่ก่อนอื่น ต้องฝังศพพวกนี้ก่อน
นกกาก็ต้องกินนะ
เจอศพย่อมมีคำถาม คำถามนำไปสู่กองทัพ
เราไม่ได้มาก่อสงคราม
รู้ไหมพวกเราต้องเสียเวลา ขุดหลุมนี้นานเท่าไร
ข้าขุดหลุมมือเดียวไม่ถนัด
อันที่จริง ขุดไม่ได้เลย
ท่านแม่
- นิม... โอบาร่า - สงครามจะเกิดไหม
เจ้าชายดอแรนจะไว้อาลัยพ่อเจ้า แต่ก็แค่นั้น
เราต้องแก้แค้นให้โอเบรินด้วยตัวเอง
เมื่อไม่มีดอแรน เราก็ไม่มีกองทัพ ไว้สู้กับพวกแลนนิสเตอร์
เราไม่ต้องใช้กองทัพ ในการก่อสงคราม
ราชินีเซอร์ซีรักลูกของนางนัก...
- ...เรามีตัวพวกเขาคนนึง - อาจมีปัญหาเล็กน้อยนะ
กัปตันเรือคนนี้มาหาข้าที่เพลงกี้ทาวน์ อ้างว่า
มีข้อมูลมาขาย
เขาบอกว่าลักลอบพาตัว เจมี แลนนิสเตอร์มายังดอร์น
เขามารับเมย์เซลล่า
หากเขาถึงนางก่อนพวกเรา เราอาจเสียโอกาสแก้แค้น
เจ้าต้องเลือกแล้ว...
ทำตามดอแรนเห็นแก่สันติสุข
หรือวิธีของข้า...
กับสงคราม
ข้าอยู่ข้างท่านเสมอ
นิม
โอบาร่า
ตอนที่ข้ายังเล็ก โอเบรินมาหาข้า เพื่อพาเข้าราชสำนัก
ข้าไม่เคยเห็นชายคนนี้ แต่เขาอ้างตัวว่าเป็นพ่อข้า
แม่ข้าร่ำไห้ บอกว่าข้าเด็กเกินไป
เป็นเพียงเด็กสาว
โอเบรินโยนหอกมา แทบเท้าข้าและบอกว่า
"จะเด็กสาวหรือเด็กหนุ่ม เราก็ต้องสู้ศึกของตน
แต่เทพยอมให้เราเลือกอาวุธเอง"
พ่อข้าชี้ที่หอก
แล้วก็ชี้ให้ดูน้ำตาของแม่
ข้าตัดสินใจไปนานแล้ว
ขอบคุณ
เจ้าเป็นใคร
คนที่จับตัวเจ้า
มีไวน์ไหม
ไม่
ไม่มีไวน์ ข้านอนไม่หลับ
งั้นไม่ต้องนอน
เจ้ากำลังไปผิดทางนะ
พี่สาวข้าอยู่ที่เวสเตอรอส
วอสเตอรอส...อยู่ทิศตะวันตก
นี่เรากำลังไปตะวันออก
ข้าไม่ได้พาเจ้า กลับไปหาพี่สาว
ไหนเจ้าบอกว่าจะพา ข้าไปหาราชินี
ก็ใช่ไง
ราชินีแดเนอรีส ทาร์แกเรียน
นางคือราชินีที่ข้ารับใช้
ลักพาตัวเสียที เสียเปล่าแท้ๆ
ข้าเผอิญกำลังไปทางนั้นพอดี!
เจ้ามีธุระอันใดกับราชินี
ทองคำและเกียรติยศไง
อ๋อ และความเกลียดชัง
ถ้าเคยเจอพีสาวข้า เจ้าจะเข้าใจ
งั้น...
ในเมื่อตอนนี้เราอยู่ฝ่ายเดียวกัน...
อัศวินเลือดน้ำเงินจาก แดนเหนือของเวสเตอรอส
สิ้นไร้ไม้ตอกอยู่ที่เอซซอส
เครื่องประดับรูปมังกร
สัญลักษณ์รูปหมี
เจ้าคือจอร่าห์ มอร์มอนต์
ต้องขอถามหน่อย
เจ้ารับใช้ราชินีอย่างไรไม่ทราบ
ที่ซ่องห่างจากนางไปครึ่งโลก
เป็นไปได้หรือเปล่า ว่าเจ้ากำลังหลบหนี
แต่ทำไมเล่า
หรือว่านางส่งเจ้าไปให้พ้นสายตากัน
อ๋อ ใช่!
เจ้าคอยสอดแนมนางนี่นา
ข้าเริ่มจะจำได้แล้ว!
ถึงแม้ส่วนใหญ่เวลาเรามีประชุมสภาย่อย ข้ามักจะเมาก็ตาม แต่พอจำได้เลาๆ
เจ้าส่งสารให้นกน้อยของแวรีส
นางรู้เข้า ใช่ไหมแหละ
นางรู้เข้าและเนรเทศเจ้า
ทีนี้ เจ้าหวังจะเอาของขวัญไปให้นาง เพื่อที่นางจะรับเจ้ากลับ
แผนการเสี่ยงมาก....
บ้างก็อาจจะว่าแผนจนตรอก
คิดว่าแดเนอรีสจะสั่งหารข้าและ ให้อภัยเจ้าหรือ
ข้าว่านางอาจจะทำสลับกันก็ได้นะ
ข้างบนนี้ ทุกคนก็ดูมีความสุขดี
อะไรหรือ
ข้ากำลังคิดถึงเวลาที่ พี่ชายท่านบังคับให้ข้า
ลงจากคุ้มแดงไปเป็นเพื่อนเขา ตามท้องถนนที่คิงส์ แลนด์ดิ้ง
- ทำไม - เขาชอบเดินท่ามกลางผู้คน
ชอบร้องเพลงให้พวกเขา
- ร้องเพลงหรือ - ถูกต้อง
เรย์การจะยืนอยู่หน้าร้านรวง
หรือบนถนนซีดส์ แล้วก็ขับขาน
เหมือนนักขับลำนำคนอื่น
- แล้วท่านทำอะไร - ดูให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครฆ่าเขา
แล้วก็...เก็บเงินที่คนเขาให้
ก็...เรย์การ์สนใจว่า ตัวเองจะทำเงินได้แค่ไหน
- ฝีมือดีมากหรือ - เลิศล้ำทีเดียว
วิเซอรีสไม่เคยเล่าให้ท่านฟังหรือ
เขาบอกข้าว่า เรย์การ์เก่งกาจด้านการรบ
เรย์การไม่เคยชอบรบราฆ่าฟัน...
เขาชอบขับร้อง
แล้วทำอย่างไรกับเงินที่ได้
ครั้งนี้ เรายกให้นักขับลำนำ คนต่อไปที่เราเจอตรงมุมถนน
ครั้งหนึ่งเรายกให้บ้านเด็กกำพร้าที่ฟีล์ บัตท่อม
ครั้งหนึ่ง...
เขาเมามายเลยทีเดียว
ฝ่าบาท
ฮิซดาซมาที่นี่ รออยู่ในท้องพระโรง
มีอีกหลายคนไหม
50...หรือ 100 คน
ไปกับเราไหม เซอร์บาร์ริสตัน
ข้าว่า...ข้าปกป้องท่านจาก ฮิซดาซ โซ โลราคได้นะ
ข้าว่าข้าปกป้องตัวเองจาก ฮิซดาซ โซ โลราคได้
ไปเถอะ เซอร์บาร์ริสตัน
ไปร้องเพลงเผื่อข้า
ฝ่าบาท
ทุกคนล้วนต้องตาย
- แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ตายพร้อมชื่อเสียง - ชื่อเสียงหรือ
ไม่งั้นเราจะสู้กันทำไม
ไม่งั้นบรรบุรุษท่านจะข้ามทะเล แนร์โรว์ไปพิชิตเจ็ดอาณาจักรทำไม
ก็เพื่อให้ชื่อเสียงดำรงอยู่
คนที่สู้เพื่อชัยชนะในลาน จะไม่มีวันได้เป็นกษัตริย์...
แต่ชื่อพวกเขาจะคงอยู่ต่อไป
เป็นโอกาสเดียวที่พวกเขามี
นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกพวกเขา ก่อนที่จะส่งให้
ไปฆ่ากันเพื่อความสำราญของเจ้าหรือ
ฝ่าบาท วันนี้คือวันเริ่มฤดูกาลต่อสู้ตามประเพณี
ข้าไม่เห็นคุ้นเคยประเพณีนี่
ประเพณีคือสิ่งเดียว ที่จะยึดเมืองนี้...
เมืองของท่าน ไว้ด้วยกัน
หากไม่มีมัน ทั้งอดีตทาสและ อดีตนายทาสจะไม่มีสิ่งใดร่วมกันเลย
ไม่มีสิ่งใดนอกความไม่เชือใจ และความข่มขืนที่ฝังรากมาหลายศตวรรษ
ข้าไม่อาจสัญญาว่านี่คือ คำตอบต่อทุกปัญหาของเรา...
...แต่มันคือจุดเริ่มต้น
พวกบุตรหลานฮาร์ปี
โปรดติดตามตอนต่อไป