To mroczne czasy, nie można temu zaprzeczyć.
Być może naszemu światu nigdy nie groziło większe niebezpieczeństwo.
Ale naszym obywatelom powiem to:
My, wasi słudzy,
będziemy dalej bronić waszej wolności
przed siłami, które chcą ją wam odebrać.
Wasze Ministerstwo w dalszym ciągu...
jest silne.
MROCZNY ZNAK POWODEM PANIKI
WYMORDOWANO RODZINĘ MUGOLI
Hermiono. Herbata gotowa.
Idę, mamo.
Szybciej, Dudley.
Nadal nie rozumiem, dlaczego musimy wyjechać.
Bo tutaj już nie jesteśmy bezpieczni.
Ron, powiedz ojcu, że kolacja prawie gotowa.
To w Australii?
Piękne, prawda?
Obliviate.
HARRY POTTER I INSYGNIA ŚMIERCI: CZĘŚĆ I
Severusie.
Już się martwiłem, że zabłądziłeś.
Chodź, twoje miejsce czeka.
Ufam, że przynosisz wieści?
To się stanie w sobotę o zmroku.
Słyszałem co innego, panie.
Auror Dawlish wygadał się, że Pottera
przeniosą dopiero trzydziestego.
- Na dzień przed 17. urodzinami. - To fałszywy trop.
Biuro Aurorów nie zajmuje się już ochroną Pottera.
Najbliżsi mu sądzą, że infiltrujemy Ministerstwo.
Słusznie, nieprawdaż?
Co ty na to, Piusie?
Słyszy się wiele rzeczy, panie.
Czy kryje się wśród nich prawda - nie wiadomo.
Słowa prawdziwego polityka.
Będziesz nam bardzo przydatny, Piusie.
- Gdzie zabiorą chłopca? - Do bezpiecznego domu.
Najpewniej do kogoś z Zakonu.
Podobno dom ma wszelką możliwą ochronę.
Gdy się tam znajdzie, nie da się go zaatakować.
Panie. Zgłaszam się na ochotnika.
Chcę go zabić.
Glizdogonie!
Nie kazałem, żeby gość był cicho?
Tak, panie.
Już pędzę.
Aczkolwiek podoba mi się twoja żądza krwi, Bellatrix,
to ja muszę zabić Harry'ego Pottera.
Ale nastąpiło niefortunne powikłanie.
+Różdżki moja i Pottera mają ten sam rdzeń.
To, niejako... bliźnięta.
Możemy się zranić, ale nie zadać sobie śmiertelnej rany.
Jeśli mam go zabić...
muszę to zrobić różdżką kogoś innego.
Śmiało. Z pewnością któreś z was chce dostąpić tego zaszczytu.
A ty... Lucjuszu?
Panie?
"Panie?"
Żądam twojej różdżki.
Czy wyczuwam wiąz?
Tak, panie.
A rdzeń?
Smok.
Włókno ze smoczego serca, panie.
Włókno ze smoczego serca...
Dla tych, co nie wiedzą: towarzyszy nam dziś panna Charity Burbage,
która do niedawna uczyła w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.
Jej przedmiotem było mugoloznawstwo.
Panna Burbage uważa, że Mugole... nie różnią się wiele od nas.
Chciałaby, gdyby mogła...
żebyśmy się z nimi kojarzyli.
Dla niej, mieszanka krwi czarodzieja i Mugola to żadna ohyda,
lecz coś, co warto popierać.
Severusie, proszę.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Avada Kedavra!
Nagini.
Kolacja.
ELFIAS DOGE WSPOMINA DUMBLEDORE'A
Witaj, Harry.
- Dobrze wyglądasz. - Po prostu wspaniale.
Może wejdziemy, zanim ktoś go zabije?
Kingsley, nie szukasz premiera?
Ty jesteś ważniejszy.
- Witaj, Harry. Bill Weasley. - Miło mi.
- Nie zawsze był taki przystojny. - Brzydal.
Zgadza się.
To dzieło wilkołaka Greybacka.
- Liczę, że mu kiedyś odpłacę. - Dla mnie nadal jesteś piękny, Williamie.
Pamiętaj, Fleur, Bill je teraz krwiste steki.
Mój mąż-żartowniś.
Znacie nowiny? Remus i ja...
Pogaduszki potem.
Musimy się stąd wynosić. Migiem.
Potter, jesteś nieletni. Nadal masz na sobie Namiar.
Co to takiego?
Kichnij, a Ministerstwo dowie się, kto ci wyciera nos.
Użyjemy niewykrywalnych przez niego
mioteł, testrali, itp.
Jeśli ktoś na nas czeka, a sądzę, że czeka,
to nie pozna prawdziwego Harry'ego Pottera.
Prawdziwego?
Znasz, jak mniemam, ten napój?
Nie. Kategorycznie nie!
Mówiłam, że się zgodzi.
Jeśli myślicie, że pozwolę wam ryzykować dla mnie życiem...
- Bo to niby pierwszy raz? - To co innego.
Wypić to, stać się mną? Nie.
Nikomu się to nie podoba.
A jeśli coś pójdzie nie tak i zostaniemy okularnikami na zawsze?
Wszyscy są pełnoletni.
Zgodzili się na to ryzyko.
Właściwie, to mnie zmuszono.
Mundungus Fletcher, panie Potter,
- od zawsze wielki fan. - Cisza, Mundungus!
Granger, tak jak mówiliśmy.
- Do licha, Hermiono. - Wrzuć tutaj, proszę.
Tych, którzy nigdy nie pili Eliksiru Wielosokowego, ostrzegam:
smakuje jak siki goblina.
Masz na tym polu spore doświadczenie?
Chcę tylko złagodzić napięcie.
Jesteśmy identyczni.
Jeszcze nie.
Nie masz nic bardziej stylowego?
Nie lubię tego koloru.
Nie jesteś sobą, więc się rozbieraj.
- Już dobrze. - Ty też, Potter.
Bill, nie patrz, wyglądam koszmarnie.
Wiedziałem, że nie ma tatuażu.
Harry, masz naprawdę kiepski wzrok.
Dobierzemy się w pary. Każdy Potter dostanie obrońcę.
Mundungus, idziesz ze mną. Chcę mieć na ciebie oko.
- A Harry... - Tak?
Prawdziwy Harry.
- Gdzie ty w ogóle jesteś? - Tutaj.
Pojedziesz z Hagridem.
Przyniosłem cię tu 16 lat temu, nie większego niż Nieśmiałek.
Więc to chyba ja powinienem cię stąd zabrać.
Bardzo wzruszające. Idziemy!
Kierujcie się do Nory. Tam się spotkamy.
Na trzy!
Trzymaj się, Harry.
Raz.
Dwa.
Trzy!
Za nami!
Jest po prawej!
Hagridzie, musimy pomóc innym!
Nie mogę, Harry. Rozkazy Szalonookiego.
Trzymaj się!
Drętwota!
Trzymaj się!
Hagrid!
Nie!
Harry! Hagrid!
Co się stało? Gdzie reszta?
Nikt nie wrócił?
Od razu nas zaatakowali. Nie mieliśmy szans.
Na szczęście wam nic się nie stało.
Śmierciożercy na nas czekali. To była zasadzka.
Ron i Tonks powinni już tu być.
Tato i Fred również.
Szybko! Do domu!
Rety.
- Lupin! - Co robisz?
Co siedziało w kącie mojego gabinetu,
gdy Harry pierwszy raz odwiedził mnie w Hogwarcie?
- Oszalałeś? - Co?
Druzgotek.
Zdradzono nas.
Voldemort wiedział, że przenosimy cię dziś.
Musiałem się upewnić, że to na pewno ty.
Zaczekajcie!
Ostatnie słowa, które powiedział nam Albus Dumbledore.
Harry jest naszą największą nadzieją. Zaufajcie mu.
Co cię zdradziło?
Chyba Hedwiga. Chciała mnie chronić.
Dzięki.
Zasłużył, był wspaniały.
- Nie byłoby mnie tu, gdyby nie on. - Naprawdę?
Zawsze zdziwiona.
Wróciliśmy ostatni?
Gdzie George?
Jak się czujesz, Georgie?
Jak uduchowiony.
Powtórz.
Konkretnie, "oduchowiony".
Oduchowiony, Fred. Czaisz?
Jest tyle żartów o uszach, a ty wyjeżdżasz z "oduchowionym".
Żałosne.
I tak wyglądam lepiej niż ty.
Szalonooki nie żyje.
Mundungus tylko spojrzał na Voldemorta i deportował się.
Do Nory!
- To przekracza moje wyobrażenia. - Siedem?
Horkruks?
- Mogą być wszędzie. - Podzielić duszę na siedem części...
- A jeśli je zniszczyć? - Zniszczy się Voldemorta.
Zaufaj mi.
Okłamałeś mnie. Okłamałeś mnie, Ollivander.
Wybierasz się dokądś?
Nikt inny nie zginie. Nie za mnie.
Za ciebie?
Myślisz, że Moody zginął za ciebie?
Że George przyjął tę klątwę za ciebie?
Możesz być Wybrańcem, ale tu chodzi o coś więcej.
Zawsze chodziło.
- Chodź ze mną. - Mam opuścić Hermionę?
Oszalałeś? Bez niej zginęlibyśmy po dwóch dniach.
Nie mów jej, że to powiedziałem.
Zresztą, twój Namiar ciągle działa.
- Mamy być na weselu. - Nie dbam o wesele.
Nieważne, kto się żeni. Muszę zacząć poszukiwania horkruksów.
Tylko tak go pokonamy,
a im dłużej tu stoimy, tym silniejszy się staje.
To zła chwila.
Oddalibyśmy mu tylko przysługę.
Myślisz, że wie?
To fragmenty jego duszy. Fragmenty jego samego.
Gdy Dumbledore zniszczył pierścień, a ty - dziennik Toma Riddle'a...
musiał coś poczuć.
Ale żeby zniszczyć pozostałe horkruksy, musimy je znaleźć.
Tylko gdzie one są?
Gdzie zacząć?
MROCZNE SEKRETY DUMBLEDORE'A NOWA KSIĄŻKA RITY SKEETER
ELFIAS DOGE WSPOMINA DUMBLEDORE'A
Zasuń mi zamek.
Wesele wydaje się głupim pomysłem w świetle tego, co się dzieje.
Może właśnie dlatego
to taki dobry pomysł.
Dzień dobry.
Wszyscy razem!
Raz. Dwa. Trzy.
Jak to wygląda z waszej strony?
Wspaniale.
Do licha. Co tu robi Minister Magii?
Czemu zawdzięczamy tę przyjemność?
Chyba obaj znamy odpowiedź, panie Potter.
A to co?
Oto ostatnia wola i testament
Albusa Persiwala Wulfrika Briana Dumbledore'a.
Po pierwsze, Ronaldowi Biliusowi Weasleyowi
zostawiam mój wygaszacz,
urządzenie, które sam skonstruowałem,
ufając, że gdy wszystko wyda się skrajnie mroczne,
on wskaże mu światło.
- Dumbledore zostawił to mnie? - Tak.
Super.
Co to jest?
Czad.
Hermionie Jean Granger
zostawiam mój egzemplarz "Baśni Barda Beedle'a",
w nadziei, że okażą się zabawne i pouczające.
Mama mi je czytała.
"Czarodziej i skaczący garnek",
"Czara Mara i jej gdaczący pieniek".
No wiecie... Czara Mara.
Nic?
Harry'emu Jamesowi Potterowi
zostawiam znicza, którego złapał podczas meczu quidditcha w Hogwarcie,
jako przypomnienie o nagrodzie za nieustępliwość...
i sprawność.
- I to wszystko? - Nie do końca.
Dumbledore zostawił panu drugą rzecz.
Miecz Godryka Gryffindora.
Niestety, Dumbledore nie mógł nim rozporządzać.
Jako ważna historyczna pamiątka, należy...
Do Harry'ego.
Przyszedł mu z pomocą, gdy go potrzebował w Komnacie Tajemnic.
Miecz może sobie wybrać każdego dzielnego Gryfona.
To nie czyni go jego własnością.
Zresztą, nie wiadomo, gdzie jest obecnie.
- Słucham? - Miecz zaginął.
Nie wiem, co pan zamyśla, panie Potter,
ale nie może pan prowadzić tej wojny w pojedynkę.
On jest zbyt silny.
Cześć, Harry.
Wyrwałam cię z zadumy? Widzę, jak ci znika w oczach.
Nie. Jak się masz?
Dobrze, choć właśnie ugryzł mnie gnom ogrodowy.
Ślina gnoma jest bardzo zdrowa.
Ksenofilius Lovegood, mieszkamy za wzgórzem.
Miło mi.
Ufam, że wie pan, że my w Żonglerze,
nie jak te lizusy z Proroka Codziennego,
murem staliśmy za Dumbledorem,
a po jego śmierci - za panem.
Dziękuję.
Chodź, tato. Harry nie chce teraz z nami rozmawiać.
Tylko jest uprzejmy.
Przepraszam, mogę usiąść?
Pan Potter! Ależ proszę.
Pański artykuł w Proroku Codziennym był bardzo wzruszający.
Dobrze znał pan Dumbledore'a.
Zdecydowanie najdłużej.
Nie licząc jego brata Aberfortha,
o którym ludzie jakoś zapominają.
Nie wiedziałem, że miał brata.
Zawsze był skryty, nawet jako chłopiec.
Nie rozpaczaj, Elfiasie.
Podobno Rita Skeeter odkryła jego tajemnice
na bitych 800 stronach.
Mówi się, że ktoś udzielił jej wywiadu.
Ktoś, kto dobrze znał rodzinę Dumbledore'a.
Oboje wiemy, kto to, Elfiasie.
Potworna zdrada.
O kim mowa?
O Bathildzie Bagshot.
O kim?
Chłopcze, to najznamienitsza profesorka magii ubiegłego wieku.
Znała Dumbledore'ów jak każdy.
Rita Skeeter na pewno uznała, że warto pojechać do Doliny Godryka
i zajrzeć do klatki tej starej kwoki.
Dolina Godryka? Bathilda Bagshot mieszka w Dolinie Godryka?
Tam poznała Dumbledore'a.
On też tam mieszkał?
Przenieśli się tam, gdy jego ojciec zabił trzech Mugoli.
To był spory skandal.
Jesteś pewien, chłopcze, że go znałeś?
Ministerstwo upadło.
Minister Magii nie żyje.
Nadchodzą.
Było mi miło, panie Potter.
- Ginny! - Uciekaj!
- Gdzie jesteśmy? - Na Shaftesbury Avenue.
Chodziłam tu z rodzicami do teatru.
Po prostu przyszła mi na myśl.
Tędy.
Musimy się przebrać.
Skąd u licha?
Zaklęcie zmniejszająco-zwiększające.
Jesteś niesamowita.
Zawsze zdziwiony.
To pewnie książki.
A weselni goście?
- Nie powinniśmy wrócić? - To ciebie chcieli dopaść.
Narazilibyśmy ich na zgubę.
Ron ma rację.
Kawy?
- Cappuccino. - A dla ciebie?
- To samo. - Dla mnie też.
To dokąd teraz? Do Dziurawego Kotła?
To zbyt ryzykowne.
Jeśli Voldemort opanował Ministerstwo, nigdzie nie jest bezpiecznie.
Wszyscy goście weselni już się gdzieś ukryli.
Zostawiłem w Norze torbę z wszystkimi rzeczami.
Żartujesz.
Już kilka dni temu zaczęłam się pakować. Na wszelki wypadek.
Przy okazji, to nie są moje ulubione jeansy.
Padnij!
Drętwota!
Expulso!
Petrificus Totalus!
Uciekaj!
Idź stąd!
Zamknijcie drzwi i zgaście światło.
Ten to Rowle.
Był na Wieży Astronomicznej, gdy Snape zabił Dumbledore'a.
A ten to Dołohow. Poznaję, jest poszukiwany.
I co mamy z tobą zrobić?
Ty byś nas zabił.
- Wtedy dowiedzą się, że tu byliśmy. - Ron.
A jeśli to on zabił Moody'ego? Co byś zrobiła?
Lepiej wymazać im wspomnienia.
Ty jesteś szefem.
Hermiono.
Jesteś najlepsza w zaklęciach.
Obliviate.
Skąd o nas wiedzieli?
- Może twój Namiar nadal działa? - Niemożliwe, znika w wieku 17 lat.
Takie prawo.
Co?
Nie uczciliśmy twoich urodzin, Harry.
Przygotowałam z Ginny tort.
Miałyśmy go wnieść pod koniec wesela.
Doceniam pamięć, ale biorąc pod uwagę, że paru Śmierciożerców
omal nas przed chwilą nie zabiło...
Racja.
Priorytety.
Znajdźmy bezpieczne miejsce.
Co to było?
To pewnie pomysł Szalonookiego, gdyby Snape chciał tu szpiegować.
Homenum Revelio.
Jesteśmy sami.
Myślałem, że inna różdżka zadziała!
Okłamałeś mnie.
Naprawdę uważałem, że inna różdżka zadziała.
Ale wymyślę coś innego.
HISTORIA MAGII
Hermiona, gdzie jesteście?
Chyba coś znalazłem.
Pięknie tu.
Regulus Arkturus Black.
R.A.B.
Zanim to odczytasz, będę już dawno martwy.
Wykradłem prawdziwy horkruks i postanowiłem go zniszczyć.
R.A.B. to brat Syriusza.
Tak.
Pytanie, czy rzeczywiście zniszczył prawdziwy horkruks.
Podsłuchujesz nas?
Stworek obserwował.
Może on wie, gdzie jest prawdziwy medalion.
Widziałeś to już kiedyś?
Stworku?
To medalion pana Regulusa.
Ale były takie dwa?
Gdzie jest drugi?
Stworek nie wie, gdzie jest drugi medalion.
Ale czy go kiedyś widziałeś? Był w tym domu?
Ty wstrętna Szlamo!
Śmierciożercy już idą.
- Zdrajca krwi Weasley. - Odpowiedz jej.
Tak.
Był tu. W tym domu.
Przeklęty przedmiot.
To znaczy?
Zanim pan Regulus zmarł, kazał Stworkowi go zniszczyć,
ale bez względu, jak Stworek się starał, nie potrafił.
A gdzie jest teraz?
- Czy ktoś go zabrał? - Przyszedł nocą.
Zabrał wiele rzeczy, w tym medalion.
Kto?
Kto to był, Stworku?
Mundungus.
Mundungus Fletcher.
Znajdź go.
Mój ojciec dowie się o tym.
Frajerzy.
Tu go nie ma.
HARRY POTTER POSZUKIWANY NR 1
Jako nowy Minister Magii,
przyrzekam, że tej świątyni tolerancji
przywrócę dawną świetność.
MAGIA TO POTĘGA
Tak więc począwszy od dziś,
każdy pracownik powinien się zgłosić
do weryfikacji.
Ale wiedzcie, że nie macie się czego bać,
jeśli nie macie nic do ukrycia.
Delikatniej.
Mają pamięć ciała.
Gdy Scrimgeour ci go dał, myślałam, że otworzy się po dotknięciu.
Że Dumbledore coś w nim ukrył.
Spadajcie!
Harry Potter, kopę lat!
Złaźcie ze mnie!
Wedle rozkazu, Stworek przyprowadził złodzieja,
Mundungusa Fletchera.
Nasłaliście na mnie te dwa domowe skrzaty?
Zgredek chciał tylko pomóc.
Zauważył Stworka na ulicy Pokątnej, co uznał za osobliwe.
A potem usłyszał, jak Stworek wymienia nazwisko Harry'ego Pottera.
A potem Zgredek zobaczył, jak Stworek
rozmawia ze złodziejem, Mundungusem...
Ty mały, podły... draniu.
Jestem sprzedawcą rzadkich i zadziwiających przedmiotów.
Jesteś złodziejem. Wszyscy to wiedzą.
Pan Weasley, jak dobrze znów pana widzieć.
Odlotowe buty.
W nocy spanikowałem.
To moja wina, że Moody spadł z miotły?
Mów prawdę.
Kiedy przeszukałeś to miejsce... Nie zaprzeczaj!
Znalazłeś medalion, prawda?
Czy był cenny?
Masz go jeszcze?
Żałuje, że tanio go opchnął.
Musiałem go oddać za darmo.
Sprzedawałem towary na ulicy Pokątnej,
gdy jakaś jędza z Ministerstwa poprosiła mnie o licencję.
Chciała mnie zamknąć.
I tak by zrobiła, gdyby nie wpadł jej w oko ten medalion.
- Wiesz, kim była ta czarownica? - Nie.
To ona, patrzcie.
Ten sam szalik.
MINISTERSTWO WPROWADZA REFORMĘ EDUKACYJNĄ
Pamiętajcie, co uzgodniliśmy.
Nie rozmawiajcie z nikim bez absolutnej potrzeby.
Zachowujcie się normalnie. Róbcie to, co inni.
Przy odrobinie szczęścia może dostaniemy się do środka.
- A wtedy... - Dopiero się zacznie.
Właśnie.
- To kompletne szaleństwo. - Kompletne.
Świat jest szalony.
Chodźcie.
Mamy odnaleźć horkruksa.
Trzeba się spłukać.
Ohyda.
Ty, chodź.
Czemu?
- Co zrobiłem? - Nie zatrzymuj się.
- Czy to... - Mugole.
Na swoim... właściwym miejscu.
Przyznam się wam, że zaczynam panikować.
Mówiłaś, że na jak długo wystarczy ta porcja Eliksiru?
Nie mówiłam.
Cattermole.
W moim gabinecie nadal pada. Już drugi dzień.
Pomyślałeś o parasolu?
Wiesz, że idę na dół, Cattermole?
- Na dół? - Przesłuchać twoją żonę.
Gdyby czystość krwi mojej żony poddawano w wątpliwość,
a szef Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów
miał problem, to byłby on moim priorytetem.
Masz godzinę.
Co mam robić? Moja żona jest całkiem sama na dole.
- Ron, ty nie masz żony. - Racja.
Poziom 2.
Ale jak powstrzymać deszcz?
Spróbuj Finite Incantatem.
Ty tu wysiadasz, Ron.
Finite Incantatem. A jeśli nie zadziała?
Poziom 1., Minister Magii i personel pomocniczy.
Jeśli nie znajdziemy Umbridge w ciągu godziny,
wrócimy tu kiedy indziej.
- Zgoda? - Tak.
Mafaldo. Travers cię przysłał, prawda?
Świetnie, pójdziemy od razu na dół.
Albercie, nie wysiadasz?
SZLAMY I ZAGROŻENIE, JAKIM SĄ
DLA SPOŁECZEŃSTWA CZYSTEJ KRWI
Runcorn.
DOLORES UMBRIDGE STARSZY PODSEKRETARZ MINISTRA
PRZEWODNICZĄCA KOMISJI REJESTRACJI MUGOLAKÓW
Accio medalion!
STANOWI OLBRZYMIE ZAGROŻENIE
Już dobrze, proszę o spokój.
Wracajmy do pracy.
Spokojnie.
Runcorn.
Witam.
Ron, to ja.
Harry! Zapomniałem, jak wyglądasz.
Gdzie Hermiona?
Pojechała do sądu z Umbridge.
Strasznie tu zimno.
Mój ojciec był czarownikiem.
William Alderton. Pracował tu przez 30 lat.
Zawsze nosił marynarkę na lewą stronę.
Zaszła pomyłka.
Jestem półkrwi.
- Mary Elizabeth Cattermole? - Tak.
27 Chislehurst Gardens, Great Tolling, Evesham?
To tutaj.
Matka Maisie, Ellie i Alfreda? Żona Reginalda?
Reg?
Dziękuję, Albercie.
Mary Elizabeth Cattermole?
Tak.
Dziś w Ministerstwie odebrano pani różdżkę, pani Cattermole.
To ta?
Czy może pani powiedzieć, komu ją pani ukradła?
Nikomu jej nie ukradłam.
Kupiłam ją na ulicy Pokątnej, u Ollivandera, gdy miałam 11 lat.
To ona mnie wybrała.
Kłamiesz.
Różdżki wybierają tylko czarownice, a ty nią nie jesteś.
Jestem.
Powiedz im, Reg.
Powiedz, kim jestem.
Co robisz, Albercie?
Kłamiesz, Dolores.
A nie wolno kłamać.
Drętwota!
To Harry Potter.
Będzie co opowiadać dzieciom.
Expecto Patronum!
Mary, idź do domu.
Zabierz dzieci.
Tam się spotkamy. Musimy opuścić kraj, rozumiesz?
Mary, rób, co mówię.
Mary?
Kto to?
To długa historia. Było mi miło.
To Harry Potter.
Expelliarmus!
Harry, szybko, w mojej torbie.
Jest tam buteleczka z esencją dyptamu.
Szybko!
Accio Dyptam!
Otwórz ją.
Hermiono, jego ręka.
Wiem, otwórz ją!
W porządku.
- Trochę zaboli. - Co się stało?
- Mieliśmy wrócić na Grimmauld Place. - Tak było.
W porządku, jeszcze kropla.
Wylądowaliśmy tam, ale Yaxley mnie chwycił...
Wiedziałam, że skoro mnie tam widzi, nie mogliśmy tam zostać,
więc sprowadziłam nas tu,
ale Ron się rozszczepił.
Przepraszam.
Protego Totalum.
Salvio Hexia.
Co robisz?
Zaklęcia ochronne.
Chcesz tu takich gości jak na Shaftesbury Avenue?
Możesz zacząć stawiać namiot.
Namiot?
Gdzie mam znaleźć namiot?
Repello Mugoletum. Muffliato.
Ty pierwszy.
Dissendium!
Incendio!
Expulso!
Diffindo!
Reducto!
Co robisz?
Dopóki się nie dowiemy, jak go zniszczyć.
Trochę to dziwne. Dumbledore każe ci
zniszczyć te wszystkie horkruksy, ale nie mówi jak.
To cię nie niepokoi?
Znasz zaklęcie, Harry.
Mów.
Powiedz, gdzie ona jest.
Skradziono mi ją.
Kto ją ukradł?
Chłopiec. To on ją zabrał.
Więcej jej nie widziałem.
Klnę się na swoje życie.
Wierzę ci.
Avada Kedavra!
Myślałam, że już ci przeszło.
Nie możesz dopuszczać go do swoich myśli.
Sama-Wiesz-Kto znalazł Gregorowicza.
Wytwórcę różdżek?
Chce czegoś, co miał Gregorowicz.
Nie wiem, czego,
ale bardzo tego chce. Jak gdyby od tego zależało jego życie.
Nic nie mów.
- To go uspokaja. - Ale mnie irytuje.
Chce usłyszeć dobre wiadomości?
Sądzę, że liczy, że nie usłyszy złych.
Kiedy będzie mógł podróżować?
Robię, co mogę.
To za mało!
Zdejmij to.
Natychmiast to zdejmij!
- Lepiej? - O wiele.
Będziemy go nosić na zmianę.
Severus Snape, nowo mianowany dyrektor Hogwartu,
ogłosił, że wszyscy uczniowie muszą przestrzegać nowych zasad.
Hogwart nie przypomina już szkoły, którą rządził Dumbledore.
Program nauczania został dostosowany do wymagań Czarnego Pana,
a wszelkie wykroczenia są karane przez dwoje Śmierciożerców.
Co to?
Co to za zapach?
- Co robisz? - Jest ciężki.
Ja mam to ponieść?
Nie wygłupiaj się, podnieś to.
Szmalcownicy.
Dobrze wiedzieć, że twoje zaklęcia działają.
Poczuł moje perfumy.
Mówiłam,
Ron nie jest gotów na teleportację.
No to pójdziemy na piechotę.
I jakkolwiek podobają mi się twoje perfumy, nie używaj ich.
Podajemy nazwiska zaginionych czarownic i czarodziejów.
To potwierdzone informacje.
Na szczęście lista jest krótka.
Jason i Alison Denbrightowie.
Dziękuję.
Bella, Jake, Charlie i Madge Farleyowie.
Joe Laurie.
On nie wie, co robi, prawda?
Żadne z nas nie wie.
Boże!
Co?
Zaraz ci powiem.
Może powiesz od razu?
Miecz Gryffindora. Wykuty przez gobliny.
Świetnie.
Nie rozumiesz.
Brud i rdza nie imają się głowni.
Wchłania tylko to, co czyni ją potężniejszą.
Harry, zniszczyłeś już jednego horkruksa, prawda?
Dziennik Toma Riddle'a w Komnacie Tajemnic.
Kłem bazyliszka. Jeśli powiesz, że masz jeden
- w tej swojej torebce... - Nie rozumiesz?
W Komnacie Tajemnic zabiłeś bazyliszka mieczem Gryffindora.
Jego ostrze wchłonęło jego jad.
Wchłania tylko to, co czyni go potężniejszym.
- Dlatego... - Może zniszczyć horkruksy.
I dlatego Dumbledore ci go zostawił.
Jesteś genialna, Hermiono. Naprawdę.
Kieruję się tylko logiką, co pozwala pominąć zbędne szczegóły.
I dojrzeć to, co przeoczają inni.
Jest tylko jeden problem.
Miecz skradziono.
Tak, wciąż tu jestem.
Ale kontynuujcie, nie dajcie mi zepsuć zabawy.
- Coś nie tak? - Nie tak? Nic.
Przynajmniej nie według ciebie.
Chcesz coś powiedzieć, to śmiało. Wykrztuś to z siebie.
Dobra, wykrztuszę. Tylko nie oczekuj wdzięczności,
że musimy szukać jeszcze czegoś.
Myślałem, że wiesz, na co się piszesz.
Ja też tak myślałem.
A więc nie do końca rozumiem.
Co nie spełnia twoich oczekiwań?
Liczyłeś na 5-gwiazdkowy hotel?
Na horkruksa co drugi dzień? Że na święta wrócisz do mamy?
Liczyłem, że do tej pory
uda nam się co nieco osiągnąć. Że wiesz, co robisz.
Że Dumbledore powiedział ci coś przydatnego.
Wyznałem ci wszystko, co mi powiedział.
I znaleźliśmy już horkruksa.
I równie trudno go zniszczyć, jak odnaleźć kolejne.
Ron. Proszę, zdejmij...
Proszę, zdejmij horkruksa. Mówisz tak,
- bo nosisz go cały dzień. - Wiesz, dlaczego co noc słucham radia?
Żeby nie usłyszeć imienia Ginny, Freda, George'a czy mamy.
A ja go nie słucham? Nie wiem, jakie to uczucie?
Nie wiesz!
Twoi rodzice nie żyją. Nie masz rodziny.
- Przestańcie! - No to odejdź!
Idź sobie!
Ron.
A ty?
Idziesz czy zostajesz?
Dobra. Rozumiem.
Widziałem was wczoraj.
Ron, to nie było nic takiego.
Ron, dokąd idziesz?
Proszę, wróć.
Salvio Hexia.
Repello Mugoletum.
Salvio Hexia.
OTWIERAM SIĘ NA SAM KONIEC
Hermiono?
Miałaś rację.
Znicze mają pamięć ciała,
ale mojego pierwszego nie złapałem ręką. Prawie go połknąłem.
- Otwieram się na sam koniec. - Co to może znaczyć?
Nie wiem.
Ja też coś znalazłam.
Najpierw myślałam, że to oko, ale już tak nie uważam.
To nie run. Nie ma go też w Sylabariuszu Spellmana.
Ktoś narysował to atramentem. Tego nie było w książce.
Ojciec Luny miał coś takiego na weselu Billa i Fleur.
Czemu ktoś narysował to w książce dla dzieci?
Hermiono, tak sobie myślałem.
Chcę wrócić do Doliny Godryka.
Tam się urodziłem, tam zginęli moi rodzice.
Będzie tam na ciebie czekał, bo to miejsce coś dla ciebie znaczy.
Dla niego również, Hermiono.
Sama-Wiesz-Kto prawie tam zginął.
Czy nie w takim miejscu ukryłby horkruksa?
To niebezpieczne, Harry.
Ale i mnie przyszło do głowy, że będziemy musieli się tam udać.
Coś jeszcze może tam być ukryte.
Co?
Miecz.
Jeśli Dumbledore chciał, żebyś to ty go odnalazł, a nie Ministerstwo,
to co jest lepszą kryjówką niż miejsce narodzin założyciela domu Gryfonów?
Hermiono...
Nie pozwalaj mi się więcej strzyc.
Trzeba było wypić Eliksir Wielosokowy.
Nie.
Tu się urodziłem.
Nie wrócę jako ktoś inny.
Harry, to chyba Wigilia.
Posłuchaj.
Myślisz, że byliby tam?
Moi rodzice?
Wydaje mi się, że tak.
Ignotus Peverell.
Harry?
PAMIĘCI JAMESA POTTERA I LILY POTTER
Wesołych Świąt, Hermiono.
Wesołych Świąt, Harry.
Ktoś się nam przygląda. Przy kościele.
Chyba wiem, kto to.
Nie podoba mi się to.
Ona znała Dumbledore'a. Może mieć miecz.
To tu zginęli, Hermiono.
Tu ich zamordował.
Jesteś Bathilda, prawda?
Ja to zrobię.
Panno Bagshot... Kim jest ten człowiek?
Harry.
Lumos.
ŻYCIE I KŁAMSTWA ALBUSA DUMBLEDORE'A
Harry!
Confringo!
Czujesz się lepiej?
Tym razem przeszłaś samą siebie.
To puszcza Forest of Dean.
Lata temu byłam tu z rodzicami.
Taką ją zapamiętałam.
Drzewa. Rzeka. Wszystko.
Jak gdyby nic się nie zmieniło.
Ale wszystko się zmieniło.
Teraz moi rodzice nic by nie rozpoznali.
Ani drzew... ani rzeki...
Nawet mnie.
Zostańmy tu, Harry.
Zestarzejemy się tu.
Chciałeś wiedzieć, kim był chłopiec na zdjęciu.
Ja wiem.
Gellert Grindelwald.
To złodziej, którego widziałem w sklepie Gregorowicza.
A propos, gdzie moja różdżka?
Gdzie moja różdżka, Hermiono?
Gdy opuszczaliśmy Dolinę, rzuciłam zaklęcie i od czegoś się odbiło.
Przepraszam.
- Różdżek nie umiem naprawiać. - Trudno.
Daj mi swoją. Idź się ogrzać.
Wezmę też medalion.
Zaufaj mi.
Lumos.
Accio miecz.
Diffindo.
- Hermiona? - Oszalałeś?
To byłeś ty?
Tak, to chyba oczywiste.
Ty wyczarowałeś łanię?
- Nie, myślałem, że to ty. - Nie, mój Patronus to jeleń.
No tak, rogi.
Ron, zrób to.
Nie dam rady. On ma na mnie większy wpływ niż na ciebie czy Hermionę.
- A więc tym bardziej. - Nie mogę.
To co tu robisz?
Dlaczego wróciłeś?
Przemówię do niego, żeby go otworzyć. Nie wahaj się wówczas.
To, co jest w środku, będzie walczyć.
Tak jak część duszy Riddle'a z dziennika.
Raz...
dwa...
trzy.
Widziałem twoje serce, jest moje.
Widziałem twoje marzenia, Ronie Weasleyu,
i twoje lęki.
Najmniej kochany przez matkę, która marzyła o córce.
Niekochany przez dziewczynę, która woli przyjaciela.
Ron! Zabij to!
Lepiej nam było bez ciebie.
Byliśmy szczęśliwsi.
Nie możesz się równać z Harrym Potterem.
Kim jesteś w porównaniu z Wybrańcem?
Ron, to kłamie!
Twoja mama wolałaby mnie za syna.
Jaka kobieta by cię zechciała?
Jesteś niczym.
Niczym.
Niczym w porównaniu z nim.
Pomyśl tylko.
Jeszcze raptem trzy.
Hermiona?
Wszystko w porządku?
Tak. A nawet bardziej niż w porządku.
Cześć.
Jesteś zupełnym... idiotą, Ronaldzie Weasleyu!
Zjawiasz się po kilku tygodniach i mówisz: "Cześć"?
- Gdzie moja różdżka? - Nie wiem.
- Harry Potterze, oddaj mi ją! - Nie mam jej!
- Dlaczego on ma twoją różdżkę? - Nieważne!
Co to jest?
Zniszczyłeś go.
I skąd się u ciebie wziął miecz Gryffindora?
To długa historia.
- Nie myśl, że to coś zmienia. - Pewnie, że nie.
Przecież zniszczyłem tylko przeklęty horkruks.
Chciałem wrócić od razu po odejściu.
- Ale nie wiedziałem, jak was znaleźć. - A jak nas znalazłeś?
Dzięki temu. To nie tylko gasi światła.
Nie wiem, jak działa. Ale w świąteczny poranek spałem w pubie
kryjąc się przed Szmalcownikami.
I usłyszałem go.
Co?
Głos.
Twój głos, Hermiono.
Dochodzący z niego.
- A co takiego powiedziałam? - Moje imię.
Tylko moje imię.
To brzmiało jak szept.
Więc wziąłem to do ręki, nacisnąłem... i pojawiła się mała kula światła.
I wiedziałem.
A ta kula światła pofrunęła do mnie.
Zagłębiła mi się w pierś, przeszła przeze mnie. Tutaj.
Wiedziałem, że zabierze mnie, gdzie zechcę, więc się deportowałem
i przybyłem na to zbocze.
Było ciemno. Nie wiedziałem, gdzie jestem.
Miałem nadzieję, że któreś z was się pojawi.
I pojawiliście się.
Zawsze podobały mi się płomyki Hermiony.
Jak długo będzie się na mnie wściekać?
Mów dalej o kuli światła dotykającej twojego serca,
a zmięknie.
To była prawda. Każde słowo.
To zabrzmi jak wariactwo.
Ale chyba dlatego Dumbledore zostawił mi wygaszacz.
Musiał wiedzieć, że przyda mi się w powrocie, a ona mnie poprowadzi.
Cholera, ty nie masz różdżki.
- Prawda. - Mam tu jedną.
Z tarniny. 10 cali.
Nic wielkiego, ale chyba ujdzie.
Zabrałem ją Szmalcownikowi.
Nie mów tego Hermionie, ale oni nie są zbyt bystrzy.
Sądząc po zapachu, był po części Trollem.
Engorgio.
- Reducio! - Co tam się dzieje?
Nic.
Musimy porozmawiać.
W porządku.
Chcę się udać do Ksenofiliusa Lovegooda.
Słucham?
Widzisz?
To list Dumbledore'a do Grindelwalda. Spójrz na podpis.
To ten sam znak.
Cały czas się gdzieś pojawia.
W "Baśniach Barda Beedle'a". Na cmentarzu w Dolinie Godryka.
Tam też był.
- Gdzie? - Przed sklepem Gregorowicza.
Ale co on oznacza?
Nie wiesz, gdzie jest następny horkruks. Ja też nie.
Ale to coś oznacza.
- Jestem pewna. - Hermiona ma rację.
Powinniśmy się zobaczyć z Lovegoodem.
Zagłosujmy. Kto jest za?
Dalej się na niego gniewasz?
Zawsze się na niego gniewam.
Luna.
UWAGA NA STEROWALNE ŚLIWKI
ŻONGLER, WYDAWCA K. LOVEGOOD
Uwaga na sterowalne śliwki.
O co chodzi? Kim jesteście?
- Czego chcecie? - Witam, panie Lovegood.
Harry Potter. Poznaliśmy się kilka miesięcy temu.
Możemy wejść?
- Gdzie Luna? - Luna?
Zaraz tu będzie.
A więc... czym mogę służyć, panie Potter?
Prawdę mówiąc...
chodzi mi o pański wisiorek na weselu. Przedstawiał jakiś symbol.
Ten?
Tak.
Właśnie ten.
Zastanawialiśmy się... co on oznacza.
Co on oznacza?
To oczywiście symbol Insygniów Śmierci.
Czego?
Insygniów Śmierci.
Znacie "Opowieść o trzech braciach"?
- Tak. - Nie.
Mam ją ze sobą.
Było raz trzech braci,
wędrujących pustą, krętą drogą o zmierzchu.
O północy. Mama zawsze czytała: "O północy".
Ale "zmierzch" może być. Jest nawet lepszy.
Sam chcesz czytać?
Nie.
Było raz trzech braci,
wędrujących pustą, krętą drogą o zmierzchu...
Po jakimś czasie doszli do rzeki, zbyt głębokiej, by ją przejść.
Ale że znali się na sztuce magicznej,
machnęli różdżkami i wyczarowali most.
Jednak zanim zdążyli po nim przejść,
drogę zastąpiła im zakapturzona postać.
To była Śmierć. Poczuła się oszukana.
Ponieważ wędrowcy zwykle tonęli w nurtach rzeki.
Ale Śmierć była sprytna.
Pogratulowała braciom czarów
i każdemu obiecała nagrodę za to, że jej uniknęli.
Najstarszy poprosił o różdżkę potężniejszą od innych.
Śmierć sporządziła mu ją z rosnącego w pobliżu czarnego bzu.
Drugi brat chciał poniżyć Śmierć jeszcze bardziej
i poprosił o moc wskrzeszania ukochanych.
Więc Śmierć dała mu kamień z rzeki.
W końcu Śmierć zwróciła się do trzeciego brata.
Jako skromny człowiek,
poprosił o coś, co pozwoliłoby mu odejść
niezauważonym przez Śmierć.
Śmierć niechętnie dała mu własną Pelerynę-Niewidkę.
Pierwszy brat dotarł do odległej wioski,
gdzie Czarną Różdżką
zabił czarodzieja, z którym się niegdyś spierał.
Upojony mocą, jaką dawała mu Czarna Różdżka,
chełpił się tym, że jest niezwyciężony.
Tej samej nocy inny czarodziej skradł mu Różdżkę
a dodatkowo poderżnął gardło.
Tak Śmierć zabrała pierwszego brata.
Drugi brat powędrował do domu.
Obrócił Kamień trzykrotnie w dłoni.
Ku jego radości pojawiła się przed nim dziewczyna, którą pragnął poślubić,
zanim przedwcześnie zmarła.
Ale szybko stała się smutna i zimna, bo nie należała do świata żywych.
Szalony z beznadziejnej tęsknoty,
zabił się, by do niej dołączyć.
I tak Śmierć zabrała drugiego brata.
Trzeciego brata
Śmierć szukała przez wiele lat, ale nie mogła go znaleźć.
Dopiero w podeszłym wieku najmłodszy brat
zdjął z siebie Pelerynę-Niewidkę i oddał ją synowi.
Wtedy pozdrowił Śmierć jak starą przyjaciółkę i z radością
odszedł z nią z tego świata, jak równy z równym.
To ta opowieść. To Insygnia Śmierci.
Nadal nie wszystko rozumiem.
Czarna Różdżka.
Najpotężniejsza w historii.
Kamień Wskrzeszenia.
Peleryna-Niewidka.
Razem stanowią Insygnia Śmierci.
Razem czynią człowieka panem Śmierci.
Ten symbol był na nagrobku w Dolinie Godryka.
Panie Lovegood, czy rodzina Peverellów
ma coś wspólnego z Insygniami Śmierci?
Ignotus i jego bracia, Kadmus i Antioch,
są uważani za pierwszych właścicieli Insygniów
i inspirację opowieści.
Ale herbata wam wystygła.
Zaraz wracam.
Wynośmy się stąd.
Nie będę jej pił, gorącej czy zimnej.
Dziękuję.
- Nie przyniósł pan wody. - Wody?
Na herbatę.
No tak.
Ależ ze mnie gapa.
I tak już sobie pójdziemy.
Nie możecie!
Proszę pana?
Jesteście moją jedyną nadzieją.
Złościły ich moje artykuły.
Więc ją porwali.
Porwali moją Lunę.
Moją Lunę.
Ale tak naprawdę chodzi im o ciebie.
Kto ją porwał?
Voldemort.
Przestańcie! Mam go!
Zdradziecki łotr. Nikomu nie możemy zaufać?
Porwali ją, bo popierał mnie.
Był zdesperowany.
Rzucę zaklęcia.
Witaj, piękna.
Nie stójcie tak! Łapać ich!
Harry.
Powiedz, Grindelwald. Gdzie to jest?
Grindelwald.
Cześć, Tom. Wiedziałem, że kiedyś przyjdziesz,
ale chyba wiesz, że nie mam już tego, czego szukasz.
Powiedz, Grindelwald. Gdzie to jest?
Powiedz, kto to ma.
Czarna Różdżka została przy nim.
Pogrzebana razem z nim.
Z Dumbledorem.
Insygnia istnieją.
Ale on szuka tylko ostatniego. Wie, gdzie ono jest.
Czarna Różdżka będzie jego przed świtem.
- Nie dotykajcie jej! - Zostawcie go!
Twój chłopak oberwie znacznie bardziej,
jeśli nie będzie grzeczny.
Co ci się stało, brzydalu?
Nie tobie.
- Jak masz na imię? - Dudley. Vernon Dudley.
Sprawdź.
A ty, kochanie?
Jak cię zwą?
Penelopa Clearwater. Jestem półkrwi.
Nie ma tu Vernona Dudleya.
Słyszałeś, brzydalu? Według listy kłamiesz.
Dlaczego chcesz ukryć tożsamość?
To lista jest zła.
Zmiana planu.
Nie zabieramy ich do Ministerstwa.
Wezwijcie Dracona.
No i?
- Nie jestem pewien. - Draco. Przyjrzyj się dobrze, synu.
Jeśli to my przekażemy Pottera Czarnemu Panu,
wybaczy nam wszystko. Wszystko będzie jak dawniej. Rozumiesz?
Ufam, panie Malfoy, że nie będzie zapomniane, kto go złapał.
Ośmielasz się tak do mnie mówić w moim domu?
Lucjuszu.
Nie obawiaj się, kochany. Podejdź.
Jeśli to nie on, a wezwiemy Czarnego Pana, to nas pozabija.
Musimy mieć całkowitą pewność.
- Co mu się stało w twarz? - Właśnie, co?
Takiego go schwytaliśmy. Pewnie złapał coś w lesie.
A może to zaklęcie żądlące. To twoje dzieło, kochana?
Dajcie mi jej różdżkę. Sprawdzę ostatnie zaklęcie.
Mam cię.
Co to?
Skąd to masz?
Znaleźliśmy w jej torbie. Chyba teraz jest mój.
Oszalałaś?
Wynoście się!
Cyziu. Zamknij chłopców w piwnicy.
Chcę z nią porozmawiać jak kobieta z kobietą.
Hermiona nie może zostać z nią sama.
Ron?
Harry?
Luna?
Miecz powinien być w mojej skrytce w Banku Gringotta. Skąd był u was?
Co jeszcze zabraliście z mojej skrytki?
Niczego nie zabrałam. Proszę.
Nie wierzę.
Musimy coś zrobić.
Stąd nie ma wyjścia. Próbowaliśmy wszystkiego. Jest zaklęta.
Krwawisz, Harry.
Trzymasz to w skarpecie?
Proszę nam pomóc.
- Wypuść ją. - Odsuń się.
Ty. Goblinie. Idziesz ze mną.
Zgredek?
Co ty tu robisz?
Zgredek przyszedł uratować Harry'ego Pottera.
Zawsze będzie go ratował.
Możesz się tu, i stąd, deportować? Zabierzesz nas ze sobą?
Oczywiście. Jestem skrzatem.
Może być.
Zabierz Lunę i pana Ollivandera...
Do Muszelki na przedmieściach Tinworth.
Zaufaj mi.
Niech pan daje znać.
Pan? Podoba mi się.
Na szczycie schodów za 10 sekund.
Kto weźmie jego różdżkę?
Zapytam cię po raz ostatni, goblinie.
Dobrze się zastanów, zanim odpowiesz.
Nie wiem.
Nie wiesz? To co robiłeś w pracy?
Kto się włamał do mojej skrytki?
Kto go ukradł? Kto? No?
Ostatnim razem miecz był w skrytce.
SZLAMA
To może sam z niej wyszedł?
U Gringotta jest najbezpieczniej.
Łgarz!
Masz szczęście, goblinie.
W przeciwieństwie do niej.
Takiego!
Expelliarmus!
Drętwota!
Stójcie!
Rzućcie różdżki.
Powiedziałam!
Podnieś je, Draco!
No, no... Kogo my tu mamy?
To Harry Potter.
Nowy i piękny, w sam raz, żeby spotkać Czarnego Pana.
Wezwij go.
Wezwij go!
Drętwota!
Głupi skrzat!
- Mogłeś mnie zabić! - Zgredek nie chciał zabić.
Chciał tylko okaleczyć lub poważnie zranić.
Jak śmiesz odbierać różdżkę czarownicy?
Jak śmiesz sprzeciwiać się swoim panom?
Zgredek nie ma pana.
Zgredek jest wolnym skrzatem.
I przyszedł uratować Harry'ego Pottera i jego przyjaciół!
Hermiona.
Jesteśmy już bezpieczni.
Wszyscy.
Harry Potter.
Zgredek.
Zgredku... Wytrzymaj.
Trzymaj się.
Wyleczymy cię.
Hermiona coś znajdzie.
W torbie. Hermiona?
Pomóż mi!
To takie piękne miejsce...
na spotkanie z przyjaciółmi.
Zgredek jest szczęśliwy, że jest ze swoim przyjacielem...
Harrym Potterem.
Zamknijmy mu oczy.
Nie sądzisz?
I już.
Wydaje się, że śpi.
Chcę go pogrzebać.
Jak należy. Bez magii.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI J.K. ROWLING
HARRY POTTER I INSYGNIA ŚMIERCI: CZĘŚĆ I