เดอะฮอบบิท ก า ร ผ จ ญ ภั ย สุ ด ค า ด คิ ด
ผู้เฒ่าบิลโบ้: โฟรโด้หลานรัก
ครั้งหนึ่งเจ้าเคยขอ
ให้ข้าบอกเจ้าถึงเรื่องราว การผจญภัยทั้งสิ้นของข้า
และในเวลาที่ข้ายังพูดได้อยู่นี้ ข้าได้บอกความจริงกับเจ้าแล้ว...
...แม้ข้าไม่อาจเล่าให้ฟัง ทั้งหมดก็ตาม
ข้าแก่แล้ว โฟรโด้
ข้าไม่ใช่ฮอบบิทคนเดิม
ข้าคิดว่ามันคงถืงเวลา ที่เจ้าจะได้รู้...
...ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น
มันเริ่มต้นเมื่อนานมาแล้ว...
ในดินแดนที่ไกลออกไป ทางทิศตะวันออก...
...ที่ที่เจ้าจะไม่เคยพบเจอ ที่ไหนมาก่อนบนโลกนี้
ยังมีเมืองแห่งเดล
ที่เลื่องลือเรื่องค้าขาย ไปอย่างกว้างไกลมหาศาล
เต็มไปด้วยผู้คนไหลหลั่ง
สันติและเรืองรอง
เมืองนี้เปรียบดังประตูสู่อาณา- จักรยิ่งใหญ่แห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ
เอเรบอร์
ด้วยรากฐานที่มั่นคงของ "ธรอร์" ราชาแห่งขุนเขา
ผู้เป็นใหญ่ เหนือเจ้านายคนแคระทั้งปวง
ธรอร์ปกครองอย่าง เป็นปึกแผ่น...
...ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตระกูลของเขาจะยืนนาน...
...สายเลือดของเขาจะมั่นคง ตลอดอายุขัยของบุตรชาย...
...และหลานชายของเขา...
อา...โฟรโด้ เอเรบอร์นั้น
ถูกสร้างขึ้น ลึกเข้าไปในตัวหุบเขา...
...ความงามแห่งเมืองป้อมปราการนี้ ถือได้ว่าเป็นตำนาน
ความมั่งคั่งของมัน แผ่ขยายไปทั่วผืนดิน...
...จากอัญมณีเลอค่า ที่สกัดจากหิน...
...และจากทองเนื้อนพคุณ...
...หลั่งไหลเหมือนแม่น้ำ ที่ไหลผ่านภูผาหิน...
ทักษะของคนแคระนั้น หาผู้ใดเปรียบมิได้...
...สรรพสิ่งที่ทันสมัย ด้านความงามอันเลิศล้ำ...
...ล้วนทำขึ้นมาจากเพชร มรกต ทับทิม และไพลิน
ครั้งหนึ่งพวกเขาขุดลึก ลงไปในความมืด
และที่นั่น พวกเขาได้พบกับ
ดวงใจแห่งขุนเขา
อาร์เค่นสโตน
ธรอร์ขนานนามให้มันเป็น อัญมณีแห่งองค์ราชันย์
เขาใช้มันเป็นสัญลักษณ์ที่บอกถึง สิทธิในการปกครองดุจเทพเจ้า
ทุกคนต้องจ่ายภาษีเพื่อแสดง ความเคารพต่อเขา
แม่แต่ราชาแห่งเอลฟ์ แธรนดูอิล
แต่ปีแห่งความสงบและอุดมสมบูรณ์ คงอยู่ได้ไม่นาน
วันหวานค่อยกลับกลายเป็นขม...
...และยามค่ำคืนที่เฝ้าระแวง เข้ามาเยือน
ความหลงไหลในทองของธรอร์ ทวีความรุนแรงจนถึงที่สุด
โรคร้ายเริ่มที่จะเติบโต ภายในตัวเขา
มันคือความเจ็บป่วย ทางด้านจิตใจ
และที่ใดที่ความเจ็บป่วยนั้น เติบโตขึ้น
...สิ่งเลวร้ายจะมาเยือน
ในครั้งแรกพวกเขา ได้ยินเสียงคล้ายพายุหมุน...
ลงมาจากทางทิศอุดร
ต้นสนบนภูเขาเบียดเสียด และแตกออกจากกันด้วยลมร้อน
(คราง)
(ลมหวน)
เบลิน! สั่นกระดิ่ง
(เบลินคราง)
เรียกยามมา เดี๋ยวนี้!
เบลิน: นั่นมันคืออะไร?
มังกร
มังกร!
มันคือมังกรจากทิศอุดร
(ทั้งคู่ฮึดฮัด)
สม็อคมาแล้ว
(ผู้คนกรีดร้อง)
(หวูดร้องดัง)
(สม็อคคำราม)
(ผู้คนกรีดร้อง)
ความตายที่เกิดจากความมัวเมา ได้รับการตอบสนองในวันนั้นเอง
เมืองแห่งมนุษย์นี้ ไม่มีความหมายกับสม็อค
ดวงตาของมันจับจ้องที่สิ่งอื่น
มังกรนั้นเกิดความโลภในทอง ด้วยความปราถนาที่มืดดำและรุนแรง
(ภาษาคนแคระ)
อา!
ไม่!
(สม็อคคำราม)
ธอร์ริน: มาเร็ว
แล้วเอเรบอร์ก็สลายไป
ส่วนมังกรนั้น เฝ้าคอยปกป้องสิ่งที่ปล้นสะดมมา
ตราบเท่าที่มันยังมีชีวิตอยู่
ธอร์ริน: หนีเอาตัวรอดให้ได้
อา! ช่วยเราด้วย
แธรนดูอิลไม่ยอมแลกชีวิตคนของเขา กับความโกรธเกรี้ยวของมังกร
ไม่มีความช่วยเหลือใดๆ ส่งมาจากเอลฟ์เลยในวันนั้น...
หรือในวันใดๆ นับแต่นั้นเป็นต้นมา
เมื่อถูกปล้นมาตุภูมิ...
เหล่าคนแคระแห่งเอเรบอร์ ต้องออกเดินดงพงป่า...
...ผู้ที่เคยยิ่งใหญ่ ถูกกดให้ต่ำลง
เจ้าชายหนุ่มแห่งคนแคระ ต้องทำงานใดๆ ที่พอจะหาได้...
...แม้เป็นงานหนัก ในหมู่บ้านของมนุษย์
แต่เขาจดจำได้เสมอ...
...ถึงขุนเขาที่ถูกปกคลุม ใต้แสงจันทรา...
...ถึงต้นไม้ที่สว่างสุกใส ดั่งคบเพลิง...
ที่ได้เห็นมังกรไฟ บินอยู่บนท้องฟ้า...
...และเมืองทั้งเมือง ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
และเขาไม่เคยยกโทษให้...
...และไม่เคยลืมเลือน
(นกร้อง)
โฟรโด้ที่รัก นั่นเป็นเวลาที่ข้าเข้าร่วมด้วย
จะด้วยความบังเอิญ หรือเป็น ความปรารถนาของพ่อมดก็ตาม...
...โชคชะตาได้ตัดสินให้ข้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานนี้
มันเริ่มขึ้น...
เอาละ มันเริ่มขึ้นดังที่เจ้า คงพอจะคาดเดาได้
ในหลุมที่อยู่บนพื้นดิน...
ที่ที่ฮอบบิทคนหนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่
ไม่น่าพิศมัย หลุมสกปรกและเปียก เต็มไปด้วยหนอนและกลิ่นโคลน
นั่นแหละคือหลุมของฮอบบิท
แต่ก็ยังหมายถึงอาหารดีๆ หัวใจที่อบอุ่น...
...และบ้านที่แสนสะดวกสบาย
(หัวเราะ)
(ผู้เฒ่าบิลโบ้กระแอม)
ขอบใจ
นี่คืออะไร
นั่นมันของส่วนตัว อย่าเอามือ เหนียวๆ ของเจ้ามาแตะ
มันยังไม่พร้อม
พร้อมสำหรับอะไร?
สำหรับการอ่าน
ผู้เฒ่าบิลโบ้: ของพวกนี้ มันคืออะไร
โฟรโด้: หนังสือตอบรับ สำหรับคำเชิญเข้าร่วมสังสรรค์
อา ขอบใจ วันนี้แล้วหรือนี่?
พวกเขาบอกว่ากำลังมา
ยกเว้นตระกูลแซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์ ที่อยากให้ลุงไปเชิญด้วยตัวเอง
พวกเขาพูดอย่างนั้นจริงหรือ? รอข้าตายเสียก่อน
พวกเขาคงจะยอมเสียล่ะมั้ง นี่คงจะคิดว่าข้ามีอุโมงค์...
...ที่เต็มไปด้วยทอง มันก็แค่กระผีกหนึ่งเท่านั้นเอง
แถมยังมีกลิ่นของพวกโทรลล์
ท่านกำลังทำอะไรอยู่
(ผู้เฒ่าบิลโบ้คราง)
ปลอดภัยไว้ก่อน
รู้ไหม ข้าจับได้ว่านางจิ๊ก เครื่องเงินไปครั้งหนึ่ง
- ใครกัน? - โลบีเลีย แซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์
นางขโมยช้อนทั้งหมดของข้า ยัดไว้ในกระเป๋า เฮอะ!
ผู้หญิงน่ากลัวคนนี้
ให้แน่ใจว่าเจ้าจับตาดูนางเสมอ หลังจากที่ข้า...
เมื่อข้า... เมื่อข้า...
เมื่อท่านอะไร?
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
รู้ไหม บางคนเริ่มแปลกใจ เรื่องของลุงแล้วล่ะ
- หือ? - พวกเขาคิดว่าลุงกำลังจะบ้า
บ้า? โอ อืม
ไม่คบหากับใคร
ไม่คบหากับใคร ข้าน่ะหรือ? ไม่ใช่แล้ว
ทำตัวเป็นเด็กดี และเอานี่ไปติดที่ประตูทีสิ
- ท่านคิดว่าเขาจะมาไหม? - ใครหรือ?
แกนดาล์ฟน่ะ
โอ้โฮ เขาไม่ปล่อยโอกาสนี้หลุด จากญาณวิเศษของเขาไปได้
เดี๋ยวเขาคงแสดงอะไรดีๆ ให้เราเห็นกัน
โฟรโด้: ดี งั้นข้าไปก่อน - ไปไหน
โฟรโด้: ป่าอีสท์ฟาร์ธิงน่ะ ข้าจะทำให้เขาประหลาดใจ
ผู้เฒ่าบิลโบ้: งั้นไปเถอะ เจ้าคงไม่อยากไปสาย
เขาไม่ชอบคนมาสายรึ โอ้ ไม่
ข้าไม่เคยสาย
ในช่วงเวลานั้น ข้าตรงเวลาเสมอ
พวกเขาให้เกียรติข้า อย่างแท้จริง
และไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิด...
...เกิดขึ้นเลย
(อ้าปากค้าง)
สวัสดีตอนเช้า แกนดาล์ฟ: เจ้าหมายความว่าอะไร
เจ้าอวยพรให้ข้าโชคดี ในตอนเช้า...
หรือเจ้าจะบอกว่ามันเป็นเช้าที่ดี ไม่ว่าข้าจะชอบหรือไม่ก็ตาม
หรือเจ้าอาจอยากบอกว่าเจ้า รู้สึกดีในเช้านี้เป็นพิเศษ
หรือเจ้าเพียงแค่พูดว่า เช้าวันนี้จะเป็นเช้าที่ดี หือ?
ข้าว่าทุกความหมายรวมกัน
แกนดาล์ฟ: อืม
มีอะไรให้ข้าช่วย
ที่ยังพอมีเหลือ
ข้ากำลังมองหาใครสักคน เพื่อร่วมในการผจญภัย
การผจญภัย?
ไม่ ข้านึกไม่ออกว่ามีใครใน บรีตะวันตก ที่สนใจในการผจญภัย
มันเป็นสิ่งที่อันตราย รบกวนใจ และอึดอัดใจ
ข้าคงทำให้เจ้าไปสาย สำหรับอาหารค่ำ
อือหือ
อืม
โอ้ อา
สวัสดีตอนเช้า
คิดว่าข้าควรจะอยู่ให้มีคน "สวัสดีตอนเช้า" จากคนอย่าง
...ลูกชายของเบลล่าดอนน่า ทุค เหมือนตอนที่ข้าไปขายของหน้าบ้าน
อะไรนะ?
เจ้าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แม้ไม่ทั้งหมด บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์
ขอโทษนะ ข้ารู้จักท่านหรือ
เจ้ารู้ชื่อข้า แม้เจ้าอาจจำไม่ได้ว่าข้าชื่อนั้น
ข้าแกนดาล์ฟ
และแกนดาล์ฟแปลว่า...
...ตัวข้าเอง
แกนดาล์ฟหรือ คงไม่ใช่แกนดาล์ฟพ่อมดผจญภัย
...คนที่ทำดอกไม้ไฟที่ สุดยอดแบบนั้นน่ะนะ?
เจ้าทุคเฒ่า ชอบเอามาแสดงในงานอีฟ กลางฤดูร้อนเสมอๆ หึหึ อะแฮ่ม
ไม่นึกว่าท่านยังทำเหมือนเดิม
แล้วจะให้ข้าไปทำอะไรเล่า
ทำอะไรได้อีก...? อะแฮ่ม
เอาละ ข้าดีใจที่รู้ว่าเจ้ายังจำ อะไรเกี่ยวกับข้าได้บ้าง...
...แม้จะจำได้แค่ดอกไม้ไฟของข้า
ใช่ ดีล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว
มันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีมาก สำหรับเจ้า...
...และทำให้ข้าสนุกไม่น้อย
ข้าจะแจ้งให้คนอื่นๆ รู้
แจ้งใคร? อะไร? ไม่ ไม่ ไม่... เดี๋ยวก่อน
พวกเราที่นี่ไม่ได้อยากผจญภัย ขอบคุณ แต่ไม่ใช่วันนี้ ไม่...
ข้าว่าท่านควรลองดอกไม้ไฟ "เหนือภูผา" หรือ "ข้ามคงคา" บ้าง
สวัสดีตอนเช้า
(แกนดาล์ฟฮัมเพลง)
(ทำจมูกฟุดฟิด)
(ฮอบบิทพูดเจื้อยแจ้ว)
(ถอนหายใจ)
(กริ่งประตูดัง)
ดวาลิน พร้อมให้บริการ
อืม เอ่อ...
บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์ ก็เช่นกัน
เราเคยรู้จักกันไหม?
ไม่เคย
ทางไหนไอ้หนู? อยู่ข้างล่างนี่หรือเปล่า?
อะไรอยู่ข้างล่างนั่น?
อาหารเย็น
เขาบอกว่าจะมีอาหาร และจะมีเยอะด้วย
เขา...เขาบอกหรือ? ใครล่ะที่บอก?
ดวาลิน: อืม
อืม
ดีมาก มีอีกไหม?
อะไรนะ? โอ ใช่ ใช่ อา
บริการตัวเองนะ
อืม มันก็แค่ ข้าไม่ได้คาดว่าจะมีคนมาหา
(กริ่งประตูดัง)
มันมาจากประตูนั่น
เบลิน พร้อมให้บริการ
- สวัสดีตอนเย็น - ใช่ ใช่ เย็นแล้ว
- ข้าว่าอีกสักพักฝนคงตก - หือ?
ข้าสายหรือเปล่า?
สายเรื่องอะไรหรือ?
โอ้! ฮ่าฮ่า!
สวัสดีตอนเย็น พี่ชาย
(ดวาลินกับเบลินหัวเราะ)
ด้วยเคราของข้า...
เจ้าเตี้ยลงและอ้วนขึ้น กว่าตอนล่าสุดที่เราพบกัน
เบลิน: อ้วนขึ้นแต่ไม่เตี้ยลง
ฉลาดทั้งคู่เลยนะพวกเราเนี่ย
(ทั้งคู่หัวเราะ)
เอ่อ ขอโทษนะ? โทษที ข้าไม่ชอบขัดจังหวะ
แต่เรื่องก็คือ ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้ามาถูกบ้านน่ะ
ดวาลิน: กินหน่อยไหม?
ใช่ว่าข้าไม่ชอบแขกมาเยือน ข้าชอบแขกพอๆ กับฮอบบิทข้างบ้าน
แต่ข้าอยากรู้จักพวกเขาเสียก่อน ก่อนที่พวกเขาจะมาเยือน
- นี่มันอะไร? - ข้าไม่รู้
- ข้าว่าชีสมันไหม้เกินไป - ดวาลิน: นั่นมันรอยจากแม่พิมพ์
เรื่องก็คือ ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้า เป็นใคร ไม่รู้สักนิด
ข้าก็ไม่อยากนั่งบื้อ แต่ข้าต้องบอกว่าข้าคิดอย่างไร
- ข้าขอโทษด้วย - เบลิน: เจ้าคิดอย่างนั้นหรือ?
(กระแอม)
ข้ายอมรับคำขอโทษ
- อา - ทีนี้ หมดเลยพี่ชาย อย่างก
(กริ่งประตูดัง)
- ดวาลิน: เดี๋ยวมาต่อกันไหม? - ข้ากินได้อีกหากเจ้ายินดีพี่ชาย
(คร่ำครวญ)
ฟิลีและคิลี
พร้อมให้บริการ
- เจ้าต้องเป็นคุณบ็อกกิ้นส์แน่ๆ - ไม่ เจ้าเข้ามาไม่ได้นะ
- เจ้าเข้าผิดบ้าน - อะไรนะ?
- ยกเลิกแล้วงั้นหรือ - ไม่เห็นมีใครบอกเลย
- ไม่ ไม่มีอะไรยกเลิก - ค่อยโล่งหน่อย
ระวังดาบพวกนี้หน่อยนะ ข้าลับมันเสียจนคม
- ที่นี่สวยนะ - ฟิลี: ใช่
- เจ้าสร้างเองหรือ? - เปล่า มันเป็นมรดกครอบครัวน่ะ
นั่นกล่องของสำคัญของแม่ข้า พวกเจ้าอย่าทำแบบนั้นได้ไหม?
ฟิลี คิลี ช่วยหน่อย
คุณดวาลิน ฮ่าฮ่า
เบลิน: ดันไอ้นี่เข้าไปหน่อย ไม่งั้นเข้าไม่ครบทุกคนแน่เลย
บิลโบ้: ทุกคนหรือ? มีอีกกี่คนล่ะเนี่ย
- ดวาลิน: เจ้าอยากให้เอาไว้ตรงไหน - โอ ไม่
- ดวาลิน: หนักจริงๆ - ไม่ ไม่ ไม่มีใครอยู่บ้าน!
ออกไปเลย ไปที่อื่นไป
มีคนแคระในห้องอาหาร ของข้าเยอะเกินไปแล้ว
ถ้านี่เป็นความคิดเล่นตลก ของใครสักคนล่ะก็...
...ข้าบอกได้เลยว่ามันห่วยมาก
(คำราม)
โกลอิ้ง: ถอยไปเจ้าเซอะซะ!
(คนแคระคุยกัน)
แกนดาล์ฟ
พวกนั้นมันของ... ขอร้อง อย่าเอา ไวน์ข้าไป คืนที่เดิม คืนที่เดิม
ไม่ใช่แยมนั่น ขอร้องล่ะ ขอร้อง
ราเยอะไปหน่อยนะ ว่าไหม? มีมีดตัดชีสหรือเปล่า?
- มีดตัดชีสรึ เขากินทั้งก้อนแน่ๆ - บิลโบ้: อั่ก
อย่านั่งเก้าอี้ปู่มังโก้... ไม่ เอาจนได้ ได้โปรดเอาไปคืน
- ข้าไม่ได้ยินที่เจ้าพูด - บิลโบ้: มันของโบราณ ห้ามนั่ง
นั่นมันหนังสือ ไม่ใช่เรือเหาะ แล้วก็วางแผนที่คืนด้วย
- ขอโทษ คุณแกนดาล์ฟ? - ว่าไง?
ให้ข้าบริการด้วยชา คาโมมายล์สักแก้วไหมล่ะ
โอ ไม่ ขอบใจโดริ ข้าว่า ไวน์แดงสักหน่อยก็พอ
- โนริ: อุ๊บ! ระวัง - ใช่ อา
เอ่อ ฟิลี คิลี เอ่อ...
โออิ้ง โกลอิ้ง
ดวาลิน เบลิน ไบเฟอร์ โบเฟอร์ บอมเบอร์...
- โดริ โนริ โอริ! - ไม่ ไม่ใช่ถ้วยรางวัลข้า ขอบใจ
ไม่ ขอบใจ
(ภาษาคนแคระ)
แกนดาล์ฟ: ใช่ น่าจะจริงของเจ้า ไบเฟอร์
เหมือนเราเป็นหนึ่งในพวกคนแคระ นั่นเลย
เขามาสาย เขาเดินทางไปเหนือเพื่อ พบญาติเรา เดี๋ยวเขาก็มา
คุณแกนดาล์ฟ นี่ไวน์แดง แก้วเล็กๆ ตามที่ขอ
แถมด้วยช่อผลไม้
แกนดาล์ฟ: โอ ไชโย
โกลอิ้ง: บอมเบอร์เริ่มกินขาแกะ ขาที่สองแล้วล่ะ
แกนดาล์ฟ: อืม
(คนแคระคุยกัน)
ดวาลิน: ไกลขนาดนั้น ไม่มีทาง
โบเฟอร์: พนันกันไหมล่ะ?
บอมเบอร์ งับ!
(ทุกคนเชียร์)
แกนดาล์ฟ: ข้าช่วยเอง
(คนแคระคุยกัน)
ดวาลิน: โอ้ เจ้างั่งพริ้วนั่น!
- ใครอยากได้เบียร์บ้าง - คิลี: ทางนี้น้อง
ดวาลิน: ข้าว่าเราลองอย่างอื่น ได้เลย
(ทุกคนหัวเราะ)
โบเฟอร์: เอาละ นับถึงสามนะ!
หนึ่ง สอง...
ยกเลย!
(โนริเรอ)
(ทุกคนหัวเราะ)
(เรอ)
โบเฟอร์: ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้!
ขอโทษนะ นั่นมันแผ่นรองจาน ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้ว
แต่มันมีรูเต็มไปหมด
มันเป็นอย่างนั้นเอง งานถักน่ะ
และมันเป็นเกมที่วิเศษเช่นกัน หากเจ้ามีกึ๋นพอน่ะนะ
คนแคระพวกนี้ช่างก่อกวน และน่าปวดหัวเสียจริง!
บิลโบ้ที่รัก มีเรื่องอะไรกวนใจหรือ?
เรื่องอะไรงั้นหรือ ข้าถูกคนแคระล้อมรอบนี่ไง
พวกเขามาทำไมกัน?
อ้อ พวกเขากำลังสนุกกับการรวมตัว เจ้าคุ้นเคยกับพวกเขามาก่อนนี่นา
ข้าไม่อยากคุ้นเคยกับพวกเขาหรอก
ดูสภาพครัวข้าสิ โคลนเข้าไปติดบนพรมหมดแล้ว
พวกนั้นรื้อตู้กับข้าวข้า
ไม่ต้องบอกถึงสิ่งที่พวกเขาทำ กับห้องน้ำอีกล่ะ
พวกเขาทำท่อประปาพัง ข้าไม่เข้าใจ พวกเขามาทำอะไรในบ้านข้า!
ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ข้า ควรทำอย่างไรกับจานของข้าดีล่ะ
ฟิลี: เรียบร้อย โอริ ส่งมาให้ข้า
เอากลับไปได้ ขอโทษนะ
นั่นมันเครื่องปั้นดินเผาจาก เวสท์ฟาร์ธิ่งของแม่ข้า
มันอายุมากกว่า 100 ปี!
และอย่าทำอย่างนั้นได้ไหม? เจ้าจะทำให้มันทื่อ
โบเฟอร์: โอ พวกเจ้าได้ยิน ใช่ไหมหนุ่มๆ
เขาบอกว่าพวกเราจะทำมีดเขาทื่อ
(ร้องเพลง) ♪ ทำมีดทื่อ ทำส้อมงอ ♪
♪ ทุบขวดแตกและดึงจุกออก ♪
♪ ทำแก้วเป็นรอยและทำจานแตก ♪
♪ ทำแบบนั้นบิลโบ้ไม่ชอบ ♪
♪ ตัดผ้าขาด ทำไขมันหก ♪
♪ ทำกระดูกหล่นบนพื้นพรม ♪
♪ ทำนมหกใส่พื้นครัว ♪
♪ ทำไวน์กระฉอกเลอะทุกประตู ♪
♪ ทิ้งตะขอไว้ในหม้อต้ม ♪
♪ โยนมันไว้ใกล้ๆ เสา ♪
♪ พอทานเสร็จก็เลอะไปหมด ♪
♪ กองมันเอาไว้เพื่อให้คนเก็บ ♪
♪ ทำแบบนั้นบิลโบ้ไม่ชอบ ♪
(ทุกคนหัวเราะ)
แกนดาล์ฟ: บิลโบ้
(ทุบประตู)
เขามาแล้ว
แกนดาล์ฟ
จำได้ว่าท่านเคยบอกว่าที่นี่ หาได้ไม่ยาก
ข้าหลงทางถึงสองครั้ง
ข้าจะหาไม่เจอเลยถ้าไม่ใช่ เพราะเครื่องหมายบนประตูนั่น
เครื่องหมาย? ไม่มีเครื่องหมายที่ ประตู มันถูกทาสีใหม่อาทิตย์ก่อน
มีเครื่องหมายที่ข้าทำไว้
บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์ ข้าขอแนะนำ ผู้นำกลุ่มของเรา
ธอร์ริน โอเค่นชิลด์
เอาละ...
...นี่คือฮอบบิท
บอกข้าสิ คุณแบ็กกิ้นส์ เจ้าเคยต่อสู้ไหม?
- ว่าไงนะ? - ธอร์ริน: ขวานหรือดาบ
เจ้าชอบอาวุธแบบไหน?
แหม หากท่านอยากรู้... ข้ามีทักษะที่ไม่เหมือนใคร
...แต่ข้าไม่เห็น ว่ามันเกี่ยวกันตรงไหน
ลองดูดีๆ
เขาเหมือนคนขายของ มากกว่าหัวขโมย
(ทุกคนหัวเราะ)
มีข่าวที่ประชุมในเอเรด ลูอินไหม? พวกเขามากันหมดหรือเปล่า?
- ใช่ มาจากทั้งเจ็ดอาณาจักร - เบลิน: มากันหมด!
ดวาลิน: เหล่าคนแคระแห่ง ไอรอนฮิลล์ว่าอย่างไรบ้าง?
เดนจะมากับเราไหม?
พวกเขาไม่มา
(ทุกคนพึมพำ)
ธอร์ริน: พวกเขาบอกว่านี่เป็นการ เดินทางของพวกเราเท่านั้น
บิลโบ้: พวกเจ้าจะออกเดินทางหรือ?
บิลโบ้สหายรัก ให้พวกเราได้อธิบายอีกสักหน่อย
ไกลไปทางทิศตะวันออก...
...เหนือดินแดนและแม่น้ำ
...ลึกกว่าป่าเขาและดินแดนร้าง
...ที่ตั้งของยอดเขาโดดเดี่ยว
"หุบเขาเดียวดาย"
ใช่ โออิ้ง รู้สึกถึงลาง บางอย่าง...
...และลางนั้นบอกว่าได้เวลาแล้ว
เหล่ากาเหว่าบินเข้าไปในหุบเขา ดังคำทำนาย
"เมื่อฝูงนกหวนคืนสู่เอเรบอร์...
...การครองครองโดยสัตว์ร้าย จะได้สิ้นสุดลง"
เอ่อ สัตว์ร้ายไหน?
นั่นจะต้องหมายถึง สม็อคผู้น่าสะพึงกลัว
...ผู้เป็นหนึ่งและยิ่งใหญ่ ภัยพิบัติแห่งยุคสมัยของเรา
ผู้มีลมหายใจลุกเป็นไฟ
ฟันคมเหมือนมีดโกน เล็บแข็งเหมือนตะขอเกี่ยวเนื้อ
- ลุ่มหลงในโลหะทรงคุณค่า - ใช่ ข้ารู้ว่ามังกรเป็นอย่างไร
ข้าไม่กลัวมันหรอก ข้าจะสู้มัน
ข้าจะให้มันลิ้มรสของโลหะคนแคระ ที่ปักอยู่กับตัวของมัน!
โนริ: โอริ หนุ่มน้อย! นั่งลงก่อน
งานของเราจะเป็นเรื่องยาก หากมีทัพตามล่าเรา...
...แต่เรามีเพียง 13 คน
และไม่ใช่ 13 ที่นำโชค
...หรือที่สว่างสุกใส
โนริ: เจ้าว่าใครสลัวๆ ไม่สุกใส?
โออิ้ง: เขาพูดว่าอะไรนะ?
ฟิลี: เราอาจดูมีคนน้อย...
...แต่เราเป็นนักสู้กันทั้งหมด เราจะสู้จนคนแคระคนสุดท้าย
และอย่าลืม เรามีพ่อมดร่วมทางด้วย
แกนดาล์ฟคงฆ่ามังกรมาเป็นร้อย สมัยเขายังหนุ่ม
โอ แหม ไม่ ข้าไม่ได้บอกว่า...
- โดริ: เท่าไร? - อะไรนะ?
ท่านฆ่ามังกรมาแล้วเท่าไร?
(ไอ)
เอาเลย บอกจำนวนเรามา
(ทุกคนคุยกันอู้อี้)
ขอโทษนะ ได้โปรด
(ตะโกนภาษาคนแคระ)
ถ้าเราอ่านสัญญาณ เหล่านี้ได้...
...ไม่คิดหรือว่าคนอื่นๆ ก็น่าจะอ่านได้ด้วย?
ข่าวลือเริ่มที่จะแพร่กระจาย
ไม่มีใครเคยเห็นมังกรสม็อค มา 60 ปีแล้ว
ทุกสายตามองไปทางทิศตะวันออก ที่ภูเขาเพื่อดูเชิง...
...หวั่นใจ และชั่งน้ำหนัก ความเสี่ยงกันอยู่
เพราะบางทีความมั่งคั่งของเขา คงไม่มีใครปกป้องได้อีกแล้ว
เราจะนั่งดูคนอื่นเรียกร้อง ในสิ่งที่เป็นของเราหรือ?
หรือเราจะคว้าโอกาสนี้ เพื่อนำเอเรบอร์กลับคืนมา?
(ทุกคนเชียร์)
เบลิน: ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ประตูหน้ามันถูกผนึกเอาไว้
ไม่มีทางเข้าหุบเขานั่น
เบลินที่รัก เรื่องนั้นน่ะ มันไม่ใช่เรื่องจริงเสียทีเดียว
ท่านได้มันมาอย่างไรกัน?
พ่อของท่านให้ข้ามา
ถ้าจะพูดให้ชัด จากเธรนพ่อของท่านไงล่ะ
บัดนี้มันเป็นของท่านแล้ว
ฟิลี: หากมีกุญแจ...
...ก็ต้องมีประตู
อักษรรูนเหล่านี้พูดถึง ทางลับไปยังห้องโถงล่าง
มีทางเข้าอีกทาง
ใช่ ถ้าเราหามันเจอ แต่ประตู คนแคระ เมื่อปิดไว้จะมองไม่เห็น
(แกนดาล์ฟถอนหายใจ)
คำตอบนั้น ซ่อนอยู่ที่ไหน สักแห่งในแผนที่ผืนนี้...
และข้าไม่มีความสามารถ ที่จะหามันได้
แต่มีคนอื่นๆ ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ ที่สามารถทำได้
งานที่ข้าคิดไว้ จะต้องใช้การลักลอบเป็นหลัก...
บวกกับความกล้าหาญ อีกนิดหน่อย
แต่ถ้าเราระมัดระวังและรอบคอบ ข้าเชื่อว่ามันจะสำเร็จได้
นั่นเป็นสาเหตุที่เราต้องมี หัวขโมยสักคน
อืม และต้องเป็นคนที่เก่ง ข้าคิดว่าต้องเชี่ยวชาญเลยล่ะ
โกลอิ้ง: เจ้าอย่างนั้นหรือ?
เจ้าว่าอะไรนะ?
- เขาบอกว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ - เฮ้
ข้า? ไม่ๆๆๆ ข้าไม่ใช่หัวขโมย ชีวิตข้าไม่เคยขโมยอะไรเลยสักชิ้น
แหม เกรงว่าข้าคงเห็นด้วย กับคุณแบ็กกิ้นส์
เขาเป็นหัวขโมย ที่หาตัวจับได้ยาก
ไม่ใช่
ถูกต้อง ป่าไม่ใช่ที่สำหรับคนที่ ต่อสู้หรือป้องกันตัวเองไม่ได้
คิลี: เขาจะไม่เป็นไร
(พูดคุย)
พอได้แล้ว!
หากข้าบอกว่าบิลโบ้ แบ็กกิ้นส์ เป็นหัวขโมย แสดงว่าเขาเป็น
ฮอบบิทมีชื่อเสียงในด้าน ฝีเท้าที่แผ่วเบา
จริงๆ แล้วพวกเขาสามารถไปไหนมาไหน โดยไม่มีคนเห็นหากต้องการ
และในขณะที่มังกรนั้นคุ้นเคย กับกลิ่นของคนแคระ...
กลิ่นของฮอบบิท คือกลิ่นที่ มันไม่เคยรู้จักมาก่อน...
ทำให้เราได้เปรียบ อย่่างเห็นได้ชัด
ท่านขอให้ข้าหาสมาชิกคนที่ 14 ของคณะนี้ ข้าเลือกคุณแบ็กกิ้นส์
เขามีอะไรหลายอย่าง มากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก
และเขาก็มีสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ มากกว่าที่พวกเจ้าจะรู้
แม้กระทั่งตัวเขาเอง
ท่านต้องเชื่อข้าในเรื่องนี้
ดีมาก
- เราจะทำตามวิธีของท่าน - ไม่ ไม่
- ธอร์ริน: เอาสัญญาให้เขา - ข้าพนันว่าได้ ข้าว่าไม่ได้
เบลิน: เหมือนเคยนั่นแหละ
สรุปค่าใช้จ่าย ที่จ่ายออกไป...
...เวลาและค่าตอบแทนที่ต้องใช้
...การจัดการศพ เป็นต้น
การจัดการศพ?
(บิลโบ้ถอนหายใจ)
ข้าไม่อาจรับประกันความปลอดภัย ของเขาได้
รับทราบ
และไม่อาจรับผิดชอบ ชะตากรรมของเขาเช่นกัน
ตกลง
ข้อตกลง: จ่ายเมื่อเสร็จงานจนถึง แต่ไม่เกิน 1/14 ของกำไรรวมถ้ามี
อืม ฟังดูยุติธรรมดี
"คณะปัจจุบันจะไม่รับผิดชอบ ต่อความบาดเจ็บอันเกิดจาก...
...หรือเป็นผลจากบาดแผล รวมถึงแต่ไม่จำกัดลักษณะของแผล...
...การตัดอวัยวะ...
แล้วการฌาปนกิจล่ะ?
ไม่ต้อง มันจะละลายเนื้อออกจาก กระดูกของเจ้าในพริบตา
(คร่ำครวญ)
- สบายดีไหมไอ้หนู? - หือ ใช่
เวียนหัวนิดหน่อย
คิดถึงเตาเผาที่ถูกโหมด้วยปีกสิ - บิลโบ้: อากาศ
ข้าต้องการอากาศ
มันจะสว่างวาบ ความเจ็บปวด หายไป แล้วก็หายวับไปเลย
เจ้าจะเหลือเป็นแค่กองขี้เถ้า
บิลโบ้: อืม
ไม่เอา
แกนดาล์ฟ: โอ้ โบเฟอร์ ช่วยได้มากนะนั่น
ข้าไม่เป็นไร ให้ข้าได้นั่งเงียบๆ สักครู่
เจ้านั่งเงียบมานานเกินไป
บอกข้าสิ เมื่อไรที่การรองจาน ให้แม่เจ้าวางจานข้าว...
...กลายเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งยวดสำหรับเจ้าไปแล้ว?
ข้าจำฮอบบิทหนุ่มผู้ที่ออก ตามหาเอลฟ์ในป่าเสมอๆ ได้
เขาจะอยู่ข้างนอกนานๆ กลับบ้านก็มืดค่ำ...
...ทั้งโคลน กิ่งไม้ และหิ่งห้อย ติดตามตัว
ฮอบบิทหนุ่มผู้ไม่ชื่นชอบ อะไรมากไปกว่า...
...การค้นหาไปไกล เกินเขตชายแดนของไชร์
โลกไม่ได้อยู่แค่ในหนังสือ และแผนที่ของเจ้า
มันอยู่ข้างนอกโน่น
ข้าไม่สามารถออกไป เฉยๆ ได้
ข้าคือ "แบ็กกิ้นส์" คนสุดท้าย
เจ้ายังเป็น "ทุค" อีกด้วย
รู้ไหมว่า ลุงของลุงของลุงของลุง ของเจ้า "บุลโรเลอร์ ทุค"...
...เป็นคนตัวใหญ่มาก เขาขี่ม้าแท้ๆ ได้เลย ใช่ไหม?
- ใช่ - ใช่ แหม เขาขี่ได้
ในสมรภูมิทุ่งสีเขียว เขาบุกเข้าไปในกลุ่มก็อบลิน
เขาเหวี่ยงกระบองของเขาอย่างแรง จนตัดหัวราชาก็อบลินออกไปเลย...
...แล้วมันก็กระเด็นไปในอากาศ ไกล 100 หลา ตกลงไปในรูกระต่าย
และนำมาซึ่งชัยชนะ
และเกมกอล์ฟก็ถูกคิดค้นขึ้นมา นับแต่บัดนั้น
ข้าว่าตรงนั้นท่านแต่งขึ้นเอง
แหม เรื่องราวที่ดี ควรได้รับการเสริมเติมแต่ง
เจ้าจะมีเรื่องเล่าเป็นของตัวเอง หนึ่งหรือสองเรื่องเมื่อกลับมา
ท่านสัญญาได้ไหม ว่าข้าจะได้กลับมาอีก?
ไม่ได้
และแม้เจ้ากลับมาได้...
...เจ้าจะไม่เหมือนเดิม
ข้าก็คิดอย่างนั้น
ขอโทษนะแกนดาล์ฟ ข้าลงชื่อไม่ได้หรอก
ท่านมาหาฮอบบิทผิดคนแล้วล่ะ
ดูเหมือนเราจะไม่ได้ หัวขโมยแล้วสิ
นั่นคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
โชคมักไม่ค่อยเข้าข้างเรา
ทั้งหมดนี้ สรุปแล้วเราเป็นอะไร?
พ่อค้า คนงานเหมือง...
...ยาจก คนทำของเล่น
เหะ เหะ อย่างน้อยๆ มีสิ่งที่มาจากตำนานจริงๆ
คือในหมู่เรามีนักรบอยู่ บ้างนิดหน่อย
นักรบเก่าแก่
ข้าจะใช้คนแคระนักรบเหล่านี้ ทุกคน
...เพื่อสู้รบร่วมกับกองทัพ จากไอรอนฮิลล์
เพราะเมื่อใดที่ข้าเรียกหา พวกเขาตอบรับเสมอ
จงรักภักดี มีเกียรติ...
...เปี่ยมด้วยความเต็มใจ
ข้าไม่ขออะไรมากไปกว่านั้น
ท่านไม่ต้องทำอย่างนี้
ท่านมีทางเลือก
ท่านสร้างเกียรติยศ ร่วมกับคนของเรา
ท่านสร้างชีวิตใหม่ให้พวกเรา ในบลูเมาเท่นส์
ชีวิตแห่งสันติภาพและอุดมสมบูรณ์
ชีวิตที่มีค่ามากกว่า ทองทั้งหมดในเอเรบอร์
จากปู่ข้าถ่ายทอดสู่พ่อข้า สิ่งนี้ตกมาถึงมือข้า
พวกเขาฝันถึงวันที่คนแคระแห่ง เอเรบอร์จะกอบกู้มาตุภูมิของตน
ไม่มีทางเลือก เบลิน
ไม่ใช่สำหรับข้า
ถ้าอย่างนั้นข้าจะช่วยท่าน หลานชาย
เราจะทำมันให้สำเร็จ
(คนแคระฮัมเพลง)
(ร้องเพลง) ♪ ไกลกว่าภูเขาคลุมด้วยหมอกเย็น ♪
♪ ลึกลงไปยังคุกใต้ดิน ♪
♪ และถ้ำเก่าแก่ ♪
♪ เราต้องจากไป ♪
♪ ก่อนจะสิ้นวัน ♪
♪ เพื่อตามหาทองที่หายไปนาน ♪
♪ ต้นสนคำรามออกไปไกล ♪
♪ ลมร้องครางในยามค่ำคืน ♪
♪ เปลวไฟสีแดงแผ่ขยายไปทั่ว ♪
♪ ต้นไม้แดงดั่งคบเพลิง ♪ ♪ ที่ติดไฟ ♪
(คราง)
สวัสดี
ใช่
(ไก่ร้องกุ๊กๆ)
นี่ คุณบิลโบ้จะออกไปไหนล่ะ?
- ช้าไม่ได้ ข้าสายแล้ว - สายเรื่องอะไร
ข้ากำลังจะไปผจญภัย!
โดริ: ข้าบอกแล้ว เสียเวลามาทำไมไม่รู้
โกลอิ้ง: ถูกเผงเลย
โดริ: คิดไร้สาระที่จะใช้ฮอบบิท พวกฮาล์ฟลิ่งเนี่ยนะ?
แล้วมันความคิดของใครกันล่ะ?
บิลโบ้: เดี๋ยว!
เดี๋ยว!
ธอร์ริน: เฮ้ย เฮ้ย
(ม้าแคระร้อง)
เฮ้ย เฮ้ย
ข้าลงชื่อแล้ว
ตรงนี้
(ม้าแคระพยักหน้า)
เบลิน: ทุกอย่างดูเหมือนจะ เข้าที่เข้าทางแล้วนะ
ยินดีต้อนรับ เจ้านายแบ็กกิ้นส์...
...สู่คณะเดินทางของ ธอร์ริน โอเค่นชิลด์
(ทุกคนหัวเราะและพูดเจื้อยแจ้ว)
ให้ม้าแคระเขาตัวหนึ่ง
ไม่ ไม่ มันไม่จำเป็น
ขอบคุณ แต่ข้าแน่ใจว่า ข้าเดินไหว
รู้ไหมข้าเดินทางช่วงวันหยุด ไม่ใช่น้อย?
เคยไปไกลถึงฟร็อกมอร์ตัน มาแล้วครั้งหนึ่ง อา!
(ม้าร้อง)
โออิ้ง: ไม่เอาน่าโนริ จ่ายมาเลย
คิลี: ขาดไปเหรียญ โออิ้ง: ขอบใจไอ้หนู
นั่นเรื่องอะไรหรือ
อ๋อ พวกเขาเดิมพันว่า เจ้าจะมาหรือไม่น่ะ
ส่วนใหญ่พนันว่าเจ้าไม่มา
แล้วท่านคิดว่าอย่างไร?
แหม...
สหายที่รัก ข้าไม่เคยสงสัย เจ้าเลยสักวินาทีเดียว
(จามแล้วถอนหายใจ)
เป็นเพราะขนม้าน่ะ ทำให้เป็นแบบนี้
(คราง)
ไม่ เดี๋ยว เดี๋ยว หยุดก่อน
หยุด! เราต้องกลับไป
แกนดาล์ฟ: นี่มัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
- ข้าลืมผ้าเช็ดหน้า - โบเฟอร์: เอ้า ใช้นี่แทน
ใช้เสีย
(ทุกคนหัวเราะ)
ธอร์ริน: เดินทาง
แกนดาล์ฟ: เจ้าจะต้องจัดการ เรื่องนั้นโดยไม่มีผ้าเช็ดหน้า...
...และยังมีเรื่องอื่นๆ อีก บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์...
...ก่อนที่เราจะไปถึง จุดหมายปลายทาง
เจ้าเกิดบนเนินเขาและ แม่น้ำเล็กๆแห่งไชร์
แต่บัดนี้บ้าน คือสิ่งที่อยู่ข้างหลัง
โลกคือสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า
(กรน)
สวัสดี ไอ้หนู ว่าไงเด็กดี?
มันเป็นความลับเล็กๆ ของเรานะไมร์เทิล
เจ้าต้องไม่บอกใคร ชู่ว ชู่ว
(เสียงร้อง)
นั่นมันตัวอะไร?
ออร์ค
ออร์ค?
พวกฆ่าปาดคอ ข้างนอกมีพวกมันอยู่เยอะแยะ
ดินแดนว่างเปล่า มีพวกมันเต็มไปหมด
พวกมันบุกเข้ามาในชั่วพริบตา ตอนทุกคนหลับอยู่
รวดเร็วและเงียบกริบ ไม่มีเสียงร้องนอกจากเลือด
(ทั้งคู่หัวเราะ)
ธอร์ริน: เจ้าคิดว่า นี่เป็นเรื่องตลกหรือ?
เจ้าคิดว่าการบุกรุกยามค่ำคืน โดยออร์คเป็นเรื่องตลกงั้นหรือ?
เราไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ธอร์ริน: ไม่ เจ้าไม่รู้อะไรเลย
เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ โลกนี้เลย
เบลิน: อย่าถือสาน่ะ ไอ้หนู
ธอร์รินเขามีเหตุผลที่จะ เกลียดออร์คมากกว่าใครๆ
หลังจากมังกรยึด หุบเขาเดียวดาย...
...กษัตริย์ธรอร์ได้พยายามกอบกู้ อาณาจักรคนแคระโบราณแห่งมอเรีย
แต่ศัตรูของเราไปถึงที่นั่นก่อน
มอเรียถูกยึดครองโดยฝูงออร์ค...
...นำโดยผู้ที่ชั่วช้าที่สุด ในบรรดาออร์คทั้งปวง
อซ็อก ผู้โสมม
ออร์คกันดาบัดร่างยักษ์...
...ได้สาบานตนว่าจะกำจัด เชื้อสายของดูรินให้สิ้น
เขาเริ่มต้น...
...ด้วยการตัดเศียรกษัตริย์
(คำราม)
ไม่!
เบลิน: เธรน พ่อของธอร์ริน บ้าคลั่งจากความโศกเศร้า
เขาหายตัวไป จะถูกจองจำ หรือสังหาร...
...ไม่มีใครทราบได้
เมื่อไร้ผู้นำ
ความพ่ายแพ้และความตาย...
...ก็มาเยือนเรา
นั่นเป็นตอนที่ข้าพบเขา
เจ้าชายคนแคระหนุ่ม...
...ผู้ทำให้เจ้าออร์คตัวซีด ต้องยอมก้มหัว
เขายืนหยัดสู้กับศัตรู ผู้เลวร้ายนี้เพียงลำพัง
(อซ็อกคำราม)
ด้วยชุดศึกเก่าๆ...
...กวัดแกว่งเพียงกิ่งไม้โอ๊ค เป็นประดุจดังโล่
(ธอร์รินตะโกน)
(อซ็อกกรีดร้อง)
ในวันนั้น อซ็อกผู้โสมม ได้เรียนรู้ว่า...
...สายเลือดของดูรินนั้น ไม่มีทางทำลายได้โดยง่าย
(ธอร์รินตะโกนภาษาคนแคระ)
(ทุกคนตะโกน)
กองกำลังของเราบุกเดินหน้า...
กดดันพวกออร์คให้ถอยไป
แล้วศัตรูของเรา...
...ก็ปราชัย
แต่ไม่มีงานเลี้ยงฉลอง...
...หรือเสียงเพลงใดๆ ในคืนนั้น...
...เพราะจำนวนคนตาย มีมากมายเกินกว่าจะโศกเศร้า
มีเพียงไม่กี่คนที่รอดตาย
และข้าบอกกับตัวเองบัดนั้น...
...ว่าเขาคือคนที่ข้าจะติดตาม
เขาเป็นคนเดียว...
...ที่ข้าจะเรียกว่า "ราชา"
แล้วเจ้าออร์คตัวซีดนั่นล่ะ?
เกิดอะไรขึ้นกับมันบ้าง?
มันกลับลงไปในหลุมที่ จากมา อย่างเงียบๆ
เจ้าโสโครกนั่นตายจาก บาดแผลตั้งนานแล้ว
(คำราม)
(ภาษาทมิฬ)
(ฟ้าร้องดัง)
นี่คุณแกนดาล์ฟ ท่านทำอะไรกับ ฟ้ารั่วนี่ไม่ได้เลยหรือ?
ฝนมันกำลังตกน่ะ เจ้านายคนแคระ...
...และมันจะยังตก ไปจนกว่าฝนจะหมด
หากเจ้าต้องการเปลี่ยนสภาพอากาศ ของโลก เจ้าควรหาพ่อมดคนอื่น
- มีคนอื่นอีกหรือ? - แกนดาล์ฟ: อะไรนะ?
- บิลโบ้: พ่อมดอื่นๆ น่ะ - แกนดาล์ฟ: พวกเรามีอยู่ห้าคน
ผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่เรา คือซารูมาน พ่อมดขาว
และยังมีพ่อมดสีน้ำเงิน อีกสองคน...
รู้ไหม ข้าคิดว่าข้าลืมชื่อ พวกเขาไปเสียแล้วล่ะ
และใครคือคนที่ห้า?
แหม นั่นคงเป็นราดากัสท์ พ่อมดสีน้ำตาล
เขาเก่งไหม? หรือพอๆ กับท่าน?
ข้าคิดว่าเขาเป็นพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ ในแบบของเขา
เขามีวิญญาณที่อ่อนโยน ชื่นชอบการอยู่ร่วมกับสัตว์อื่น
เขาเฝ้าจับตาดู ที่ดินแดนในป่าใหญ่...
...ไปทางทิศตะวันออก และนั่นเป็นสิ่งที่ดี
เพราะความชั่วร้ายจะมองหา หนทางก้าวเข้าสู่โลกนี้เสมอ
ไม่ดี ไม่ดีเลย
(ดมกลิ่น)
อี๋
(ผิวปาก)
โอ ไม่ เซบาสเตียน
(เซบาสเตียนครางหงิงๆ)
สบายดีไหม
(เซบาสเตียนคราง ราดากัสท์ปลอบ)
ไม่เอาน่า
ถอยไป! เว้นที่ว่างให้เขาหายใจ
นั่นแหละ นั่นแหละ
ข้าไม่เข้าใจ ทำไมมันไม่ได้ผล
มันควรได้ผล หากมันไม่ใช่เวทมนตร์
เวทมนตร์รึ
โอ้ และมันเป็น
มนต์ดำ มืดมิดและทรงพลัง
(หนาวสั่น)
(คร่ำครวญ)
(สัตว์ทำเสียงแหลม)
(ร้องเพลงภาษาต่างด้าว)
(เซบาสเตียนคราง)
สิ่งมีชีวิตน่ากลัวพวกนี้ มาจากไหนกัน?
(เสียงนกร้อง)
ป้อมปราการเก่าใช่ไหม?
พาข้าไปที
ธอร์ริน: เราจะตั้งค่าย ที่นี่ในคืนนี้
ฟิลี คิลี ดูแลม้าแคระ เจ้าจงอยู่กับพวกเขา
เกษตรกรผู้หนึ่งและครอบครัว เคยอาศัยอยู่ที่นี่
ธอร์ริน: โออิ้ง โกลอิ้ง จุดไฟ โออิ้ง: ได้
อยู่แล้ว
ข้าคิดว่าคงจะดีกว่า ถ้าเราไม่หยุดอยู่กับที่
เพื่อที่เราจะไปถึง หุบเขาซ่อนเร้นนี้
ข้าบอกท่านแล้ว...
...ว่าข้าจะไม่เฉียดไปใกล้ที่นั่น
ทำไมล่ะ พวกเอลฟ์อาจช่วยเราก็ได้
เราจะได้ทานอาหาร ที่พักผ่อน และคำแนะนำจากพวกเขา
ธอร์ริน: ข้าไม่ต้องการ คำแนะนำของพวกเขา
เรามีแผนที่ที่เราอ่านไม่ออก ลอร์ดเอลรอน อาจช่วยเราได้
ช่วยรึ?
ตอนที่มังกรโจมตีเอเรบอร์
มีความช่วยเหลือใดๆ มาจากเอลฟ์บ้าง?
ตอนออร์คปล้นมอเรีย...
...ทำลายโถงศักดิ์สิทธิ์ของเรา
พวกเอลฟ์ได้แต่ดู แต่ไม่ทำอะไร
และท่านเคยขอให้ข้า ตามหาคนที่ทรยศปู่ของข้า
ทรยศพ่อข้า
ท่านไม่ใช่ปู่หรือพ่อของท่าน
ข้าไม่ได้ให้แผนที่และกุญแจไป เพื่อให้ท่านฝังใจอยู่กับอดีต
ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนเก็บ พวกมันไว้
ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม? แกนดาล์ฟ ท่านจะไปไหน?
แกนดาล์ฟ: ข้าจะไปหาแนวร่วม แถวนี้ คนที่พอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง
- ใครหรือ? - แกนดาล์ฟ: ข้าเอง คุณแบ็กกิ้นส์
วันนี้ข้าคุยกับคนแคระ มามากพอแล้ว
มาเร็ว บอมเบอร์ เราหิวแล้ว
เขาจะกลับมาไหม?
(คนแคระคุยกัน)
เขาอยู่มานาน
ใครหรือ? แกนดาล์ฟ
เขาเป็นพ่อมด เขาทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
เอ่อ ช่วยพวกเราหน่อยสิ ส่งไอ้นี่ให้พวกหนุ่มๆ
หยุดเลย เจ้ามีเยอะแล้ว
- โกลอิ้ง: ได้ สตูว์นั่นก็ไม่แย่ นะบอมเบอร์ ห่วยกว่านี้ก็เคยกิน
โนริ: โดริน่าจะเป็นคนทำนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
โดริ: ตลกเข้าไป
มีเรื่องอะไร?
- เราควรจะเฝ้าม้าแคระพวกนั้น - แต่พวกเราเจอปัญหาเล็กน้อย
คิลี: เราเคยมี 16
ฟิลี: ตอนนี้เหลือ 14
คิลี: เดซี่และบังโก้หายไป
แหม ท่าจะไม่ดีแล้ว ฮ่า ฮ่า
นั่นมันไม่ดีเอาเสียเลย เราควรบอกธอร์รินไหม?
เอ่อ ไม่ อย่าไปกวนเขาเลย
ในฐานะหัวขโมยอย่างเป็นทางการ เราคิดว่าเจ้าควรจะไปดูเสียหน่อย
เอาละ เอ่อ...
- ฟังนะ มีอะไรอยู่ใต้รากไม้นี้ - เราคิดอย่างนั้น
มันเป็นอะไรที่ใหญ่มาก บางทีอาจอันตรายไม่น้อย
เฮ้
มีแสง
อยู่ตรงนี้
หมอบลง
(คำรามและหัวเราะ)
มันคืออะไร?
โทรลล์
โอ้
(ม้าแคระร้อง)
เขาเอาไมร์เทิลและมิ้นท์ไป
ข้าคิดว่ามันกำลังจะกินพวกม้านั่น เราต้องทำอะไรสักอย่าง
ใช่ เจ้าน่าจะทำ
โทรลล์ภูเขานั้นช้าและโง่ และเจ้าตัวเล็ก พวกมันคงไม่เห็น
ปลอดภัยแน่นอน เราจะคอยอยู่ข้างหลัง
ถ้าเจ้าเจอปัญหาให้ทำเสียง นกฮูกโรงนาและนกฮูกสีน้ำตาล
บิลโบ้: สองครั้งเหมือนนกฮูกโรงนา สองครั้งเหมือนนกฮูกสีน้ำตาล...
เหมือนกับ...พวกเจ้าแน่ใจนะว่า นี่เป็นความคิดที่ดี?
เบิร์ต: เนื้อแกะเมื่อวานนี้ เนื้อแกะวันนี้...
และ ให้ตายสิ ถ้าพรุ่งนี้ มันไม่เหมือนเนื้อแกะล่ะ
วิลเลี่ยม: หยุดบ่นได้แล้ว
พวกนี้มันไม่ใช่แกะ มันเป็นม้าแก่
โอ้! ข้าไม่ชอบม้า ไม่ชอบเลย พวกนี้ไขมันน้อย
แหม แต่มันก็ดีกว่าชาวนาแก่ หนังเหี่ยวๆ ล่ะน่า
ผอมจนเหลือแต่กระดูก นี่ข้ายัง นั่งแคะกระดูกออกจากฟันอยู่เลย
(ทอมจาม)
เฮ้อ น่ารักตายล่ะ ลอยไปลงหม้อแล้วน่ะ
วิลเลี่ยม: มันอาจทำให้ รสชาติดีขึ้นก็ได้
อา ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวจัดให้
- โอ ไม่ อย่า! - ทอม: โอ้ว!
(ทอมคราง)
นั่งลง!
(จาม)
(ทอมคัดจมูก)
เอาละ หวังว่าเจ้าจะชอบ เนื้อม้าแก่พวกนี้
ข้าไม่ชอบส่วนที่มันเหม็นๆ
- โอว - ข้าบอกให้นั่งลง
ข้าหิว!
ทีนี้ คืนนี้เราจะได้กินม้า หรืออย่างไรกัน
เบิร์ต: หุบปากเจ้าเสีย เจ้าจะเผลอกินของที่ข้าให้ไป
วิลเลี่ยม: ทำไมเขาจึงได้เป็นกุ๊ก รสชาติเหมือนกันไปหมด
คือมีรสเหมือนไก่
ทอม: ยกเว้นไก่
วิลเลี่ยม: อะไร เหมือนปลาต่างหาก!
แค่บอกว่า ขอบใจสักคำล่ะไม่มี
(ม้าร้อง)
โอ้ "ขอบคุณท่านเบิร์ต" "สตูว์อร่อยจังเบิร์ต"
- มันยากตรงไหน? - ชู่ว ชู่ว ชู่ว ชู่ว
เบิร์ต: แค่ต้องโรยมูลกระรอกลงไป
เฮ้ย นั่นมันเหล้าของข้า
(ทอมคร่ำครวญ)
ขอโทษที โอ้ว!
อู้หู นี่มันกลมกล่อมมากเลย
ไหนลองชิมดูหน่อยสิ ใช่ไหมล่ะ?
เจ๋งใช่ไหมล่ะ?
(เบิร์ตหัวเราะ)
นั่นคือสาเหตุที่ข้าได้เป็นกุ๊ก
(วิลเลี่ยมคราง)
วิลเลี่ยม: โอ้ ท้องข้ากำลังบ่น ข้าต้องหาอะไรกระแทกปาก
เนื้อ ข้าอยากกินเนื้อ - ท็อป: อา อา!
(ทอมทำจมูกฟุดฟิด)
(กรีดร้อง)
เวรละ!
เบิร์ต เบิร์ต ดูสิ่งที่ออกมาจากจมูกข้าสิ
มันมีแขนขา และทุกอย่างครบ
เบิร์ต: มันคืออะไร?
ข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่ชอบ วิธีที่มันกระดิกไปมา
เจ้าเป็นใคร กระรอกตัวใหญ่หรือ?
ข้าคือหัวขโมย... เอ่อ ฮอบบิท
ฮอบบิทหัวขโมยหรือ?
เราเอาเขามาทำอาหารได้ไหม?
ก็น่าจะลองดู
เจ้านี่คงกินได้ไม่เกินหนึ่งคำ
โดยเฉพาะเมื่อถลกหนัง และเลาะกระดูกออกแล้ว
อาจมีฮอบบิทหัวขโมยอื่น แถวๆ นี้
น่าจะพอทำพายได้
จับเขา! ทอม: เขารวดเร็วเกินไป
วิลเลี่ยม ใช่ มานี่เจ้าตัวน้อย...
ได้ตัวละ
มีพวกตัวเล็กๆ อย่างเจ้าอีกไหม ที่ซ่อนอยู่ ซึ่งก็ไม่ควรซ่อน?
ไม่มี
มันโกหก
ไม่ ข้าเปล่าโกหก! ยกมันขึ้นมาไว้เหนือไฟ
ทำให้มันยอมบอกเสีย!
(เสียงร้องแหลม)
ปล่อยเขา!
เจ้าว่าอะไรนะ?
ข้าบอกว่า...
ปล่อยเขา
(คำราม)
(บิลโบ้ตะโกน)
(ทุกคนตะโกน)
(ทอมร้องเสียงแหลม)
(คำราม)
วิลเลี่ยม: หยิบกระสอบ! ยัดพวกมันไว้ในกระสอบ!
(ม้าแคระร้อง)
(ทอมกรีดร้อง)
โอ้ว!
(กรีดร้อง)
คิลี: ไม่เอาน่า! ลุกขึ้น!
บิลโบ้: ไม่!
วางอาวุธพวกเจ้า...
...หรือจะให้เราดึงแขนเขาออก
(ปักดาบ)
โนริ: โอ้! มันร้อน! มันร้อน! มันร้อน! มันร้อน!
อย่ารบกวนการปรุงอาหาร
เราแค่นั่งทับพวกมัน เดี๋ยวก็เละเป็นวุ้น
น่าจะเอาพวกมันไปโรยผงเสจ และย่างไฟให้เกรียม
เบลิน: นี่มันจำเป็นจริงๆ หรือ?
ฟังดูดีนะ
บอมเบอร์: แก้มัดข้าเถอะท่าน โกลอิ้ง: กินคนที่ตัวขนาดเจ้า
วิลเลี่ยม: คงไม่ต้องใช้ เครื่องเทศ
เราไม่ได้มีเวลาทั้งคืนนะ
รุ่งอรุณใกล้เข้ามาแล้ว ทำอะไรก็รีบทำ
ข้าไม่ชอบเลยที่ ต้องกลายเป็นหิน
บิลโบ้: รอเดี๋ยว
เจ้ากำลังทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง
เจ้าไม่สามารถใช้เหตุผลกับพวกเขา พวกนี้เป็นพวกกึ่งสติปัญญา
กึ่งสติปัญญา? นั่นสำคัญกับเราอย่างไร?
ข้าหมายถึงเครื่องปรุง
เครื่องปรุงมีปัญหาอะไร?
แหม เจ้าได้กลิ่นมันไหมล่ะ?
ต้องมีเครื่องปรุงกลิ่นหอมกว่านี้ กว่าผงเสจก่อนนำไปเสิร์ฟ
บอมเบอร์: เจ้าทรยศ! - เจ้ารู้วิธีทำอาหารอะไรบ้าง?
เบิร์ต: หุบปาก
ให้เจ้าเฟลอร์ก้าเบอร์เบอร์ ฮอบบิทนี่พูด
เคล็ดลับในการใช้คนแคระ เป็นอาหารคือ...
เบิร์ต: คืออะไร? ไม่เอาน่า บอกความลับเรามา - มันคือ เอ่อ...
ใช่ ข้าจะบอกเจ้า ความลับคือ...
...ถลกหนังพวกมันก่อน
โนริ: อะไรนะ? ถลกหนังเรา?
ทอม ส่งมีดแล่เนื้อมาให้ข้า
ข้าจะถลกหนังเจ้า เจ้าตัวน้อย...!
ดวาลิน: ข้าจะจำไว้ ข้าจะจำไว้
ขยะมากมายพวกนี้มันอะไรกัน
ข้ากินพวกมันทั้งเนื้อหนัง มาตั้งเยอะ
กินทั้งผ้าพันคอ รองเท้า กินทุกอย่าง
ทอม: ถูกของเขา
กินคนแคระดิบๆ ไม่เห็นแปลกตรงไหน
กรอบอร่อยจะตายไป
โอ้ แต่ไม่ใช่หมอนั่น เขาติดเชื้ออยู่
- หือ? - เขาอะไรนะ?
ใช่ เขามีหนอนในลำไส้
ทอม: อี๋! บอมเบอร์: แหวะ!
จริงๆ แล้ว พวกนี้ทุกคน เต็มไปด้วยปรสิต
มันเป็นเรื่องที่แย่มากๆ ถ้าเป็นข้าจะไม่กินพวกเขา
ปรสิต? เขาบอกว่าปรสิตใช่ไหม?
พวกเราไม่มีปรสิต เจ้าสิมีปรสิต!
โออิ้ง: เจ้าพูดอะไรไอ้หนู?
(คิลีคราง)
ข้ามีปรสิตตัวใหญ่เท่าแขน
ปรสิตของข้าตัวใหญ่ที่สุด ข้ามีปรสิตตัวมหึมา
(คนแคระคุยกัน)
คิลี: เรางงไปหมดแล้ว โอริ: ใช่ ข้างง
ใช่ เรางง งงมากๆ
งั้นเจ้าจะให้เราทำอย่างไร?
ปล่อยพวกมันไปให้หมด งั้นหรือ?
- แหม... - คิดหรือว่าข้าไม่รู้แผนของเจ้า?
เจ้าตัวเฟอร์เร่จอมคุ้ยเขี่ยนี่ คิดว่าเราโง่
- เฟอร์เร่? - โง่?
แกนดาล์ฟ: รุ่งอรุณจะจัดการ พวกเจ้าทุกคน
- นั่นใครน่ะ? - ข้าไม่รู้
เขากินได้ไหม?
(ทรอลล์ฮึดฮัด)
(ทุกคนหัวเราะ)
เอาขาเจ้าออกไปจากหลังข้า
(คำราม)
(คนแคระคุยกัน)
อา
ขอถามได้ไหมว่า ท่านไปไหนมา?
ข้าไปดูข้างหน้า
- แล้วทำไมท่านจึงกลับมา? - เพราะข้ามองมาข้างหลัง
เจอเรื่องร้ายๆ
ยังดี ที่พวกเขายังอยู่ครบ
ไม่ ขอบคุณหัวขโมย ของท่านดีกว่า
เขาเฉลียวที่รู้จักถ่วงเวลา
พวกท่านที่เหลือ ไม่มีใครคิดถึงเรื่องนั้น
พวกมันคงลงมาจาก เอทเท่นมัวร์
ธอร์ริน: พวกโทรลล์ภูเขาลง มาไกลเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?
อู้ห์ ไม่เคยนานแล้ว
นับตั้งแต่ที่อำนาจมืด ครอบครองดินแดนแถบนี้
พวกมันไปไหนมาไหน กลางวันไม่ได้
ต้องมีถ้ำอยู่แถวๆ นี้
(แมลงบินหึ่ง)
โนริ: โอ้กลิ่นเหม็น นั่นมันอะไรกัน
แกนดาล์ฟ: มันเป็นเสบียง ของทรอลล์
ระวังสิ่งที่เจ้าสัมผัส
(คนแคระไอ)
รู้สึกเสียดายที่ต้องปล่อย เอาไว้อย่างนี้
- ทุกคนน่าจะเอาไปใช้ - เห็นด้วย
- โนริ โนริ: หือ?
หยิบพลั่ว
ดาบเหล่านี้ไม่ได้สร้างขึ้น โดยทรอลล์
และพวกมันก็ไม่ได้ตี ขึ้นโดยช่างตีดาบที่เป็นมนุษย์
พวกมันถูกตีโดยกอนโดลิน...
...โดยเอลฟ์ชั้นสูง แห่งยุคเริ่มต้น
ท่านไม่อาจหาดาบที่ดีกว่านี้ ได้อีกแล้ว
โบเฟอร์: วางมันลง โกลอิ้ง: ดีมาก
โบเฟอร์: เอาละ เร็วเข้า
เราน่าจะมีเงินออม ระยะยาวละ
ธอร์ริน: ออกไปจากที่สกปรก นี่กันเถอะ
มาเร็ว ไปกันเลย
โบเฟอร์ โกลอิ้ง โนริ
แกนดาล์ฟ: บิลโบ้ บิลโบ้: หือ?
เอ้านี่
นี่มันขนาดพอดีเจ้า
ข้ารับไว้ไม่ได้
ดาบนี่เป็นสิ่งที่เอลฟ์สร้าง...
...แปลว่ามันจะเปล่งแสงสีน้ำเงิน เมื่อออร์คหรือก็อบลินมาอยู่ใกล้
ชีวิตนี้ข้าไม่เคยใช้ดาบเลย
และข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ต้องใช้มัน
แต่ถ้าต้องใช้ จงจำไว้ว่า
ความกล้าหาญที่แท้จริง ไม่ใช่ รู้ว่าเมื่อใดควรพรากชีวิต...
...แต่เป็นเมื่อใด ควรรักษามันไว้ต่างหาก
ธอร์ริน: มีอะไรกำลังมา!
- แกนดาล์ฟ - แกนดาล์ฟ: อยู่รวมกันไว้
รีบเข้า! หยิบอาวุธมาป้องกันตัว!
โจร! ยิง! ฆ่ามัน!
แกนดาล์ฟ: ราดากัสท์
นั่นคือราดากัสท์ พ่อมดสีน้ำตาล
เอาละ...
ท่านมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?
ข้ากำลังตามหาท่าน แกนดาล์ฟ
มีบางอย่างผิดปกติ
บางอย่างผิดปกติไปมาก
จริงหรือ?
โอ้
ขอเวลาข้าห้านาที
โอ เมื่อกี้ข้านึกออก แต่ตอนนี้ลืมไปแล้ว
มันติดอยู่ที่ลิ้นข้าเนี่ย
โอ มันไม่ใช่ความคิดอะไร จริงๆ จังๆ
มันก็แค่พวก...
...แมลงกิ่งไม้น่ะ
แกนดาล์ฟ ป่ากรีนวู้ดผิดปกติแล้วล่ะ
ความมืดเข้าปกคลุมอยู่เหนือมัน
สิ่งต่างๆ หยุดการเจริญเติบโต
อย่างน้อยก็ ไม่มีอะไรดีเลย
อากาศเสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ
แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือใย
แกนดาล์ฟ: ใย? เจ้าหมายถึงอะไร?
แมงมุม แกนดาล์ฟ
แมงมุมยักษ์
พวกนี้เป็นไข่ของอันโกเลี่ยน หากข้าไม่ใช่พ่อมดคงไม่รู้
ข้าตามรอยพวกมันมา
พวกมันมาจากดอล กัลดัวร์
แกนดาล์ฟ: หือ?
ดอล กัลดัวร์?
แต่ป้อมปราการเก่านั่น ถูกทิ้งร้างไปแล้ว
ไม่ใช่ แกนดาล์ฟ
มันไม่ได้ร้าง
ราดากัสท์: อำนาจมืดสถิตอยู่ในนั้น...
...ความมืดอย่างที่ข้า ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
มันคือเงาดำของความน่ากลัว จากในอดีต
ผู้ที่สามารถเรียกวิญญาณ...
...ของคนตายได้
ข้าเห็นเขา แกนดาล์ฟ
เด่นออกมาจากความมืด...
...ผู้ใช้เวทมนตร์มาถึงแล้ว
ผู้ใช้เวทมนตร์: ราดากัสท์
(นกร้อง)
ราดากัสท์: ด่วน! ด่วน! ด่วน!
รอข้าด้วย!
(อ้าปากค้าง)
ขอโทษที
ลองเจ้านี่ดูสักหน่อย
มันจะช่วยรักษาสติเจ้าเอาไว้
และผ่อนคลาย
(ราดากัสท์ถอนหายใจ)
ผู้ใช้เวทมนตร์ ตอนนี้น่ะหรือ ท่านแน่ใจหรือ?
นั่นมันไม่ได้...
...มาจากโลกของคนเป็น
(ราดากัสท์อ้าปากค้าง)
นั่นหมาป่าใช่ไหม? มีหมาป่าอยู่ข้างนอกนั่นด้วยหรือ?
หมาป่า? ไม่ นั่นไม่ใช่หมาป่า
(คำราม)
(ทุกคนตะโกน)
ธอร์ริน: คิลี หยิบธนูเจ้ามา
ฝูงวอร์ก
- แสดงว่าฝูงออร์คอยู่ไม่ไกล - ฝูงออร์ค?
ท่านบอกใครเรื่องการเดินทางไหม นอกจากญาติของท่าน
- ไม่ได้บอก - ท่านบอกใคร
เปล่า ข้าสาบานได้
เกิดอะไรขึ้นภายใต้นาม แห่งดูรินแล้วตอนนี้
ท่านกำลังถูกตามล่า
- เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ - ไม่ได้ เราไม่มีม้าแล้ว...
(วาร์กร้องโหยหวน)
โอริ: พวกมันเข้ามาใกล้แล้ว
ข้าจะล่อพวกมันไปเอง
พวกนี้เป็นกันดาบัดวาร์ก ท่านไม่มีทางวิ่งชนะมันได้
พวกนี้เป็นกระต่ายรอสโกเบล
ลองดูกันสักตั้งไหมล่ะ
(วาร์กหอน)
(ออร์คพูดภาษาทมิฬ)
ราดากัสท์: มาเลย! มาเลย!
ไหนลองจับข้าดูสิ! ฮ่าฮ่า!
(พูดภาษาทมิฬ)
(ราดากัสท์หัวเราะ)
(วาร์กคำราม)
มาเลย
รวมกลุ่มกันไว้
ไปเลย!
ธอร์ริน: โอริ ไม่! กลับมานะ
ทุกคน มาเร็ว เร็วเข้า!
ท่านจะพาเราไปไหน?
(ดมกลิ่น)
(คำราม)
(วาร์กร้องเสียงแหลม)
(คำราม)
(ออร์คคำราม)
(อาวุธปะทะกัน)
(พูดภาษาทมิฬ)
(วาร์กหอน)
แกนดาล์ฟ: ไปเลย!
วิ่ง!
(วาร์กหอนและเห่า)
พวกมันอยู่นั่น!
ทางนี้! เร็วเข้า!
(คำราม)
พวกมันมีมาอีก!
ธอร์ริน: คิลี! ยิงใส่พวกมัน!
เรากำลังโดนตีกรอบ!
โดริ: แกนดาล์ฟไปไหน
ดวาลิน: เขาทิ้งเราไปแล้ว
(หัวเราะ)
ปักหลักสู้มัน!
ทางนี้ เจ้าพวกโง่!
ธอร์ริน: มาเร็ว! ไปได้!
เร็วเข้า! ทุกคน!
โบเฟอร์: มาเร็ว!
ธอร์ริน: ไป ไป ไป!
แปด เก้า สิบ
คิลี! หนีเร็ว!
(วาร์กคำราม)
(เสียงแตร)
(ตะโกน)
(คำราม)
พวกเอลฟ์
ดวาลิน: ไม่รู้ว่าทางนี่มันพา ไปไหน เราจะไปไหม?
อยู่แล้ว ตามทางไปเลย
ข้าว่านั่นคงฉลาดกว่า
โกลอิ้ง: ตอนนี้เลย พี่ชาย
(คราง)
หุบเขาแห่งอิมลาดริส
ในภาษาคนทั่วไป มันเป็นที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่ง
ริเวนเดลล์
แกนดาล์ฟ: นี่เป็นบ้านแห่งสุดท้าย ทางตะวันออกของทะเล
ท่านวางแผนมาตลอด
ที่จะให้เราลี้ภัยกับศัตรูของเรา
ที่นี่ไม่มีศัตรู ธอร์ริน โอเค่นชิลด์
ความผิดปกติที่จะพบได้ใน หุบเขานี้คือที่สิ่งท่านนำมาเอง
ท่านคิดว่าพวกเอลฟ์จะยินดียินร้าย กับการเดินทางของเราหรือ?
พวกเขาจะพยายามที่จะ หยุดยั้งเรา
แน่นอน พวกเขาจะทำแบบนั้น แต่เรามีคำถามที่ต้องการคำตอบ
เราจะทำสำเร็จได้ ต้องใช้ไหวพริบที่ดี
และความเคารพ
และเสน่ห์อีกพอสมควร
ซึ่งเป็นสาเหตุที่ท่าน จะต้องให้ข้าเป็นคนเจรจา
ลินเดียร์: มิธรานเดียร์
อา ลินเดียร์
เตรียมพร้อมเอาไว้
(ภาษาเอลฟ์)
ข้าต้องพูดกับลอร์ดเอลรอนด์
(ภาษามนุษย์) ลอร์ดเอลรอนด์ไม่อยู่ที่นี่
ไม่อยู่หรือ?
ท่านอยู่ที่ใด?
(เสียงแตร)
(ธอร์รินตะโกนภาษาคนแคระ)
ธอร์ริน: เตรียมสู้ประชิด!
- แกนดาล์ฟ - ลอร์ดเอลรอนด์
(ภาษาเอลฟ์)
(ภาษามนุษย์) น่าแปลกที่ออร์ค เข้ามาใกล้ชายแดนเราถึงเพียงนี้
บางสิ่งหรือบางคน ล่อพวกมันเข้ามา
(ภาษามนุษย์) นั่นคงเป็นพวกเรา
ขอต้อนรับ ธอร์ริน บุตรแห่งเธรน
ข้าเชื่อว่าเราคงไม่เคย พบกันมาก่อน
ท่านได้ลักษณะของปู่ท่านมา
ข้ารู้จักธรอร์ ตอนที่เขาปกครองใต้ขุนเขา
จริงหรือ? ข้าไม่เห็นเขาพูดถึงท่าน
(ภาษาเอลฟ์)
โกลอิ้ง: เขาพูดอะไร?
พวกเขาดูแคลนเราใช่ไหม?
เปล่า เจ้านายโกลอิ้ง เขากำลังเสนออาหารให้ท่าน
(ทุกคนพึมพำ)
แหม ถ้าอย่างนั้นก็ รีบไปกันเถอะ
โบเฟอร์: เฮ้ มาเถอะ
ลองดูสิ คำเดียวก็พอ
ข้าไม่ชอบกินผัก
เนื้ออยู่ไหน?
(คำราม)
พวกเขามีมันฝรั่งไหม?
ท่านกรุณาเชื้อเชิญเรา
ผู้ไม่ได้แต่งตัวเหมาะสม สำหรับอาหารค่ำ
แหม ท่านไม่เคยอยู่แล้ว
(แกนดาล์ฟหัวเราะ)
(คนแคระหัวเราะ)
(หัวเราะ)
นี่คือ ออร์คริสท์ ดาบของก็อบลิน
ดาบที่มีชื่อเสียง...
...ตีขึ้นโดยเอลฟ์ชั้นสูงแห่ง ทิศตะวันตก ญาติของข้า
สมกับท่านแล้ว
และนี่คือ แกลมดริง...
...ค้อนพิชิตศัตรู ดาบราชันย์แห่งกอนโดลิน
ของพวกนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อ สงครามก็อบลินในยุคบุกเบิก
อย่าคิดมากไอ้หนู ดาบต้องตั้งชื่อ ตามคุณค่าของมันในสงคราม
ท่านจะว่าอย่างไร ดาบของข้ายังไม่เคยออกศึกเลย?
ข้าไม่แน่ใจว่านั่นคือดาบ
ดูเหมือนที่เปิดซองจดหมาย มากกว่า
พวกท่านได้มันมาอย่างไร?
เราพบมันในคลังเสบียงของทรอลล์ บนถนนใหญ่สายตะวันออก...
...ก่อนเราจะถูกออร์ค ซุ่มทำร้ายไม่นาน
แล้วท่านไปทำอะไร บนถนนใหญ่สายตะวันออก?
ธอร์ริน: งานของเราไม่ใช่สิ่ง ที่เอลฟ์ควรใส่ใจ
แกนดาล์ฟ: เพื่อเห็นแก่ความดี ธอร์ริน แสดงแผนที่ให้เขาดูเถิด
มันเป็นมรดกของคนของข้า
มันเป็นสิ่งที่ข้าต้องปกป้อง ดุจดั่งความลับ
โปรดช่วยข้าจากความดื้อรั้น ของคนแคระ
ความหยิ่งทะนงของท่าน จะนำหายนะมาสู่เรา
ท่านอยู่ท่ามกลางคน ไม่กี่คนในมิลเดิ้ลเอิร์ธ
...ที่อ่านแผนที่นั่นได้ แสดงให้ลอร์ดเอลรอนด์ดูเถิด
ธอร์ริน ไม่
เอเรบอร์
ท่านสนใจสิ่งใดในแผนที่นี้?
มันก็แค่หลักฐานโบราณ
อย่างที่รู้ สิ่งของแบบนี้ บางครั้งปิดบังข้อความสำคัญเอาไว้
ท่านยังอ่านภาษาคนแคระโบราณ ได้มิใช่หรือ?
(เอลรอนด์พูดภาษาเอลฟ์)
อักษรรูนดวงจันทร์รึ?
เป็นเช่นนั้น
เป็นเรื่องง่ายที่จะพลาด
เอลรอนด์: เอาละ ในกรณีนี้ มันเป็นความจริง
ที่อักษรรูนดวงจันทร์สามารถอ่าน ใต้แสงจันทร์...
...หรือเมื่อบรรยากาศและฤดูกาล ตรงกับวันที่มันถูกเขียนขึ้น
ท่านอ่านได้หรือไม่?
เอลรอนด์: อักษรรูนเหล่านี้ถูก เขียนในวันส่งท้ายกลางฤดูร้อน...
...ด้วยแสงของพระจันทร์เสี้ยว เมื่อเกือบ 200 ปีที่ผ่านมา
ดูเหมือนว่าท่านจะถูกกำหนด ให้มาริเวนเดลล์
ท่านมาพร้อมกับโชคจริงๆ ธอร์ริน โอเค่นชิลด์
แสงจันทร์เดียวกันนั้น ส่องเหนือเราในคืนนี้
"ยืนหยัดข้างศิลาสีเทา เมื่อนกเดินดงเคาะหัว...
...และดวงอาทิตย์ตกลงด้วยแสง สุดท้ายของวันแห่งดูริน...
...จะส่องสว่างเหนือรูกุญแจ วันแห่งดูรินหรือ?
มันคือจุดเริ่มต้นของปีใหม่คนแคระ แสงจันทร์สุดท้ายของใบไม้ร่วง...
...กับแสงตะวันแรกของฤดูหนาว ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าพร้อมๆ กัน
นี่ถือเป็นข่าวร้าย
ฤดูร้อนกำลังจะผ่านไป วันแห่งดูรินใกล้จะมาถึงแล้ว
เรายังพอมีเวลา
- เวลาสำหรับอะไร? - เพื่อหาทางเข้า
เราจะต้องไปอยู่ที่นั่นให้ ถูกที่ถูกเวลาพอดีเป๊ะ
เพราะมีแค่เวลานั้น ที่ประตูจะเปิดออกได้
อ้อ นี่คือสาเหตุที่ท่าน จะเข้าไปในภูเขานั่นหรือ?
ท่านมีปัญหาอะไรหรือ?
มีหลายคนที่คิดว่านั่นไม่ใช่ เรื่องฉลาดที่ควรทำ
ท่านหมายถึงอะไร?
ท่านไม่ใช่ผู้เดียวที่ เฝ้ามองมิดเดิ้ลเอิร์ธอยู่
(วาร์กหอน)
(วาร์กคำราม)
(พูดภาษาทมิฬ)
อซ็อก: (พูดภาษาทมิฬ)
(อซ็อกตะโกนภาษาทมิฬ)
(คำราม)
(อซ็อกคำราม)
(พูดคุย)
ไม่ เจ้าก็ทำเหมือนกัน
- หรือเจ้าไม่ได้ทำแบบเดียวกัน - ดวาลิน: โดริ! นี่ รับไป
บอมเบอร์!
(ทุกคนหัวเราะ)
จะได้ความช่วยเหลือจากเราหรือไม่ คนแคระเหล่านี้จะเข้าภูเขาอยู่ดี
พวกเขาตั้งใจกอบกู้มาตุภูมิ ขอพวกเขาคืน
ข้าไม่เชื่อธอร์ริน โอเค่นชิลด์ ดูเหมือนเขาเป็นคำตอบของทุกคน
ข้าก็เช่นกัน
ไม่ใช่ข้าที่ต้องตอบท่าน เรื่องนั้น
เลดี้กาลาเดรียล
มิธรานเดียร์
(ภาษาเอลฟ์)
(ภาษามนุษย์) ข้าไม่รู้ว่าลอร์ด เอลรอนด์ ส่งความคิดอะไรให้ท่าน
ผู้ชาย: เขาเปล่า
ข้าต่างหาก
อา
ซารูมาน
ท่านยุ่งๆ นะช่วงหลังนี่ เพื่อนข้า
บอกข้าสิ แกนดาล์ฟ...
...ท่านคิดหรือว่าแผนการเหล่านี้ ของท่านจะไม่มีคนสังเกตุเห็น?
แกนดาล์ฟ: ไม่มีงั้นหรือ?
ไม่
ข้าเพียงทำในสิ่งที่ข้า รู้สึกว่าถูกต้อง
(ภาษามนุษย์) มังกรนั่นติดอยู่ ในใจท่านมานาน
เป็นจริงดังนั้น ท่านหญิง
สม็อคไม่จงรักภักดี ต่อผู้ใดทั้งสิ้น
แต่หากเขาเข้าข้างศัตรู...
...มังกรจะทำให้เกิดผลกระทบ ที่เลวร้าย
ศัตรูที่ไหนกัน?
แกนดาล์ฟ ศัตรูพ่ายไปแล้ว
เซารอนนั้นสิ้นฤทธิ์ เขาไม่สามารถฟื้นฟูได้อีกแล้ว
แกนดาล์ฟ 400 ปีมานี้ เราอยู่อย่างสงบสุข...
...สันติภาพยากจะหาที่ใดมาเทียบ
จริงหรือ? เรามีสันติจริงหรือ?
โทรลล์ลงมาจากภูเขา
พวกมันจะปล้นหมู่บ้าน ทำลายฟาร์ม
ออร์คซุ่มโจมตีเราบนท้องถนน
แต่ก็ยากที่จะนำไปสู่สงคราม
ท่านจะต้องเข้าไป ยุ่งเกี่ยวเสมอ...
...มองหาปัญหาที่ไม่มีอยู่จริง
ปล่อยให้เขาพูด
มีสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ ชั่วร้ายยิ่งกว่าสม็อค
สิ่งที่มีพลังมากนัก
เราอาจทำไม่รู้ไม่เห็น แต่ข้าสัญญาว่ามันจะไม่ละเว้นเรา
ความผิดปกตินั้น ปรากฏเหนือป่ากรีนวู้ด
ชาวป่าที่อาศัยแถบนั้น เรียกมันว่าเมิร์กวู้ด
และพวกเขาพูดกันว่า...
อะไร? อย่าเพิ่งหยุดสิ
บอกมาว่าพวกชาวป่าพูดว่าอะไร
พวกเขาพูดถึงผู้ใช้เวทมนตร์ ที่อยู่ในดอล กัลดัวร์
พ่อมดผู้เรียกคนตายให้ฟื้น
นั่นมันไร้สาระ
ไม่มีพลังแบบนั้นอยู่ในโลกนี้จริง
ผู้ใช้เวทมนตร์ไม่ต่างอะไรจาก มนุษย์ธรรมดา
เป็นแค่ผู้ร่ายมนต์ที่หลงไหล ในมนต์ดำ
และข้าก็คิดเช่นนั้น
- แต่ราดากัสท์ได้เห็น... - ซารูมาน: ราดากัสท์?
อย่าพูดถึงราดากัสท์ พ่อมดน้ำตาล ต่อหน้าข้า
เขาเป็นสหายที่โง่นัก
แหม เขาแปลก ข้าเห็นด้วย เขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ
ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เขาทานเห็ดมากเกินไป
ทำให้สมองเน่าและฟันเหลือง
ข้าเตือนเขาแล้วนะ
มันไม่เหมาะสมที่อิสทารี่ คนหนึ่งจะไปเดินอยู่กลางป่า...
กาลาเดรียล: ท่านพาบางสิ่งมาด้วย
มันมาจากราดากัสท์ มาหาท่าน
เขาเจอมันในดอล กัลดัวร์
แกนดาล์ฟ: ใช่
กาลาเดรียล: แสดงให้ข้าดู
ซารูมาน: ...ฟังข้า
ข้าจะคิดเสียว่าพูดกับตัวเอง สำหรับความใส่ใจของเขา
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม...
นั่นคืออะไร?
ของที่ระลึกแห่งมอร์ดอร์
ดาบแห่งมอร์กูล
สร้างเพื่อราชาพ่อมด แห่งอังมาร์
และถูกฝังไปพร้อมกับเขา
เมื่ออังมาร์สิ้นลง...
...เหล่าชาวทิศอุดร นำร่างกาย และสิ่งที่เขามีทั้งหมด...
...ไปผนึกไว้ภายใต้สุสานสูง แห่งรูดัวร์
ลึกเข้าไปภายใต้หินนั้น พวกนั้นฝังเขาไว้...
...ในสุสานที่มืดมิด...
...ไม่ให้เจอกับแสง
เป็นไปไม่ได้
มีคาถาที่ทรงฤทธิ์ กำกับสุสานพวกนั้นเอาไว้
พวกเขาไม่สามารถเปิดมันได้
มีหลักฐานอะไรที่พิสูจน์ว่าอาวุธนี้ มาจากหลุมฝังศพของอังมาร์
- ข้าไม่มี - เพราะไม่มีใครมีหลักฐานน่ะสิ
มาตรวจสอบสิ่งที่เรารู้กันดีกว่า
ออร์คฝูงหนึ่ง...
...กล้าหาญข้ามเขตแดนบรูเนน
และกริชอายุเก่าแก่ก็ถูกค้นพบ
และพ่อมดมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่า "ผู้ใช้เวทมนตร์"...
...ได้ครอบครองถิ่นฐาน ในป้อมปราการที่ผุพัง
แม้จะไม่ได้พังทั้งหมดก็ตาม
คำถามคือ คณะคนแคระนี้ ทำให้ข้าสงสัยยิ่งนัก
ข้าไม่เห็นด้วย แกนดาล์ฟ
ข้ารู้สึกว่าไม่สามารถให้อภัย คณะเดินทางนี้ได้
หากพวกเขามาหาข้า ข้าอาจละความผิดหวังนี้ไว้ข้างกาย
แต่ข้าจะไม่แสร้งว่าเข้าใจเหตุผล ของท่านที่สร้างความหวังให้พวกเขา
กาลาเดรียล: พวกเขากำลังไปแล้ว
แกนดาล์ฟ: ใช่
กาลาเดรียล: ท่านรู้
(ซารูมานบ่นอุบอิบ)
ข้าเกรงว่าจะไม่มีอะไรแล้ว
ท่านลอร์ดเอลรอนด์
คนแคระพวกนั้นไปแล้ว
ธอร์ริน: ระวังตัวเอาไว้
เรากำลังอยู่บนตะเข็บ ชายแดนป่า
เบลิน เจ้ารู้เส้นทาง นำพวกเราไป
เบลิน: ได้
ธอร์ริน: เจ้านายแบ็กกิ้นส์...
...ข้าขอแนะนำให้เจ้ารีบ
กาลาเดรียล: ท่านจะตามเขาไป แกนดาล์ฟ: ใช่
กาลาเดรียล: ถูกของท่านที่จะช่วย ธอร์ริน โอเค่นชิลด์
แต่ข้าเกรงว่าการเดินทางครั้งนี้ ถูกขับดันโดยสิ่ง...
...ที่เรายังไม่เข้าใจ
ปริศนาของดาบแห่งมอร์กูล ต้องได้รับการเฉลยก่อน
บางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดที่ มองไม่เห็น ปิดบังตนจากสายตาเรา
มันจะไม่แสดงตน
ยังหรอก
แต่มันเข้มแข็งขึ้นทุกวัน
ท่านต้องระมัดระวัง
มิธรานเดียร์?
ทำไมต้องเป็นฮาล์ฟลิ่ง*? (* กึ่งมนุษย์)
ข้าไม่รู้
ซารูมานเชื่อว่ามันเป็นพลัง ที่ยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียว...
...ที่สามารถฉุดรั้ง ความชั่วร้ายได้
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าได้พบ
สิ่งที่ข้าพบคือสิ่งเล็กๆ...
...ทุกๆ วันของมนุษย์...
...ที่เก็บงำความมืดเอาไว้กับตัว
แสดงเหมือนว่าเมตตาและ รักซึ่งกันและกัน
ทำไมต้องเป็น บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์น่ะหรือ?
บางทีอาจเป็นเพราะ ข้าเกรง​​ว่า...
...เขาคือคนที่มอบ ความกล้าหาญให้กับข้า
อย่ากลัวไปเลยมิธรานเดียร์
ท่านไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
(ภาษาเอลฟ์)
(ฟ้าร้องเสียงดังก้อง)
ธอร์ริน: เฮ้! ยึดเอาไว้!
บิลโบ้: อา ดวาลิน: บิลโบ้
(บิลโบ้ตะโกน)
เราต้องหาที่กำบัง!
ระวัง!
(ทุกคนกรีดร้อง)
โกลอิ้ง: ระวัง พี่ชาย!
คิลี: ยึดเอาไว้!
นี่ไม่ใช่พายุฝน
มันคือพายุกระหน่ำ!
ดูสิ!
เอาละ ให้พรข้าด้วย
ตำนานเป็นจริง
ยักษ์! ยักษ์หิน!
หาที่กำบัง เจ้าโง่!
ยึดไว้ให้แน่น!
คิลี: เกิดอะไรขึ้น? ฟิลี: จับมือข้าไว้!
(ทุกคนกรีดร้อง)
ธอร์ริน: ไป ไป ไป! เบลิน: วิ่ง! ออกไป! ออกไป!
วิ่ง! โดริ: ระวัง!
ระวัง!
ธอร์ริน: กระโดด!
มาเร็ว!
ยึดเอาไว้!
ไม่!
ไม่! คิลี!
(ทุกคนหอบ)
โกลอิ้ง: ไม่เป็นไร! พวกเขายังไม่ตาย!
บิลโบ้ไปไหน? ฮอบบิทนั่นไปไหน?
(บิลโบ้คำราม)
อยู่นั่น!
ธอร์ริน: รับเขาไป!
อา!
คว้ามือข้าไว้ บิลโบ้!
โดริ: โอริ ระวัง! โอริ: เอาไป!
ดวาลิน: ข้าจับได้แล้วไอ้หนู! โอริ: คว้าไว้! คว้าไว้!
(คำราม)
มาเลย รับเขาไว้
โกลอิ้ง: มาเร็วไอ้หนู ขึ้นไปเลย
ข้านึกว่าเราจะทำหัวขโมย หายไปเสียแล้ว
เขาหายไปนับตั้งแต่ จากบ้านมา
เขาไม่ควรมากับเราเลย
ไม่มีที่สำหรับเขา
ดวาลิน!
ดวาลิน: ดูเหมือนจะปลอดภัย ธอร์ริน: ตรวจคนข้างหลังให้ครบ
ถ้ำในภูเขามักไม่ค่อยว่าง
ดวาลิน: ตรงนี้ไม่มีอะไร
ใช่ เอาละ มาจุดไฟกันดีกว่า
ไม่ ห้ามจุดไฟ ไม่ใช่ที่นี่
พักผ่อนกันก่อน
เราจะออกเดินทาง แต่เช้าตรู่
เราควรรออยู่ในหุบเขา จนกว่าแกนดาล์ฟจะมา
- นั่นคือแผนของเรา - เปลี่ยนแผนแล้ว
โบเฟอร์ เฝ้ายามแรก
(ฟ้าร้องดัง)
(ดมกลิ่น)
(คำราม)
(พูดภาษาทมิฬ)
(คนแคระนอนกรน)
เจ้าคิดจะไปไหน?
กลับไปที่ริเวนเดลล์
ไม่ ไม่ เจ้าจะไม่ หันหลังกลับไปใช่ไหม?
เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของคณะเรา เจ้าเป็นพวกเรา
ข้าเปล่า เอ่อ จริงหรือ?
ธอร์รินบอกว่าข้าไม่ควรมา และเขาพูดถูก
ข้าไม่ใช่ทุค ข้าคือแบ็กกิ้นส์ ไม่รู้สิว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่
- ข้าไม่ควรจากบ้านมา - เจ้าคิดถึงบ้านล่ะสิ ข้าเข้าใจ
- ไม่ ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ - ไม่มีใครเข้าใจ
เจ้าคือคนแคระ เจ้าชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้
อาศัยริมถนน ไม่หยุดอยู่กับที่ ไม่มีถิ่นฐานที่แน่นอน!
โอ้ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้...
(กระแอม)
ไม่ เจ้าพูดถูก
ไม่มีถิ่นฐานที่แน่นอน
ข้าขอให้เจ้าโชคดี
ข้าหวังอย่างนั้นจริงๆ
นั่นมันอะไร?
บิลโบ้: หือ?
ตื่น! ตื่น!
โอ้โห!
(ทุกคนคำรามและกรีดร้อง)
ดูนั่น! ดูนั่น!
โดริ: หลบไป!
(ก็อบลินคำราม)
โกลอิ้ง: เจ้าสกปรก!
ดวาลิน: ถอยไป!
โกลอิ้ง: เจ้าต้องรับผิดชอบ!
เสร็จละ
โดริ: เอาละ เอาละ อย่าดัน
ดวาลิน: ออกไป! เอามือเจ้าออกไป จากข้า! ออกไปเสีย!
ออกไปเสีย!
(ก็อบลินคำราม)
(บิลโบ้อ้าปากค้าง ก็อบลินคำราม)
(บิลโบ้ตะโกน)
(ก็อบลินคำราม)
ใครที่โง่ขนาดพกอาวุธ เข้ามาในอาณาจักรของข้า
สายลับ? หัวขโมย? หรือนักฆ่า?
คนแคระปองร้ายท่าน
คนแคระหรือ?
เราเจอพวกมันหน้าบ้าน
ดี อย่าอยู่เฉยสิ ค้นตัวพวกมัน
ทุกซอกทุกหลืบ
เจ้ามาทำอะไรในพื้นที่นี้?
พูดมา!
ดีล่ะ ถ้าพวกมันไม่ยอมพูด เราจะทำให้พวกมันพูดไม่ออก
เอาเครื่องทรมานมา
เอาเครื่องหักกระดูกมา
- เริ่มจากคนที่เด็กสุด - ธอร์ริน: เดี๋ยว!
แหม แหม แหม
ดูสิว่ามันเป็นใคร
ธอร์ริน บุตรแห่งเธรน บุตรแห่งธรอร์...
...ราชันย์ใต้ขุนเขา
อ้อ! แต่ข้าลืมไป เจ้าไม่มีขุนเขาแล้วนี่หว่า
และเจ้าก็ไม่ได้เป็นราชา...
...ซึ่งแปลว่าเจ้าไร้ตัวตน
ข้ารู้จักคนที่ยอมจ่ายเงินก้อนโต แลกกับหัวของเจ้า
แค่หัวนะ
ไม่เอาอย่างอื่น
บางทีเจ้าคงรู้ว่าข้าพูดถึงใคร
ศัตรูเก่าของเจ้า
ออร์คตัวซีด ผู้ขี่วาร์กเผือก
อซ็อก ผู้โสมม ถูกกำจัดไปแล้ว
มันถูกสังหารในการรบ เมื่อนานมาแล้ว
เจ้าเลยคิดว่าวันโสมมจะจบลง อย่างนั้นหรือ?
(หัวเราะ)
แจ้งไปยังออร์คตัวซีด
บอกเขาว่าข้าเจอรางวัลแล้ว
(หัวเราะ)
(คราง)
ใช่!
ใช่
ใช่!
กอลลัม! กอลลัม!
(ก็อบลินคำราม)
อา!
เจ้าพวกก็อบลินน่าเกลียด!
ก็ดีกว่ากระดูกเก่าๆ "ล้ำค่า"
ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
(กอลลัมคร่ำครวญ)
กอลลัม: กระดูกมากมาย "ล้ำค่า"
หุบปาก! ถลกหนังมันออก
เริ่มจากหัวของมัน
(กอลลัมพึมพำ)
(ร้องเพลง) ♪ พื้นดินที่แข็งแรง ♪ ♪ ทำมือข้าแพลง ♪
♪ มันเกลียดเท้าข้า ♪
♪ ทั้งหินและศิลา ♪ ♪ ก็เหมือนกระดูกเก่าๆ ♪
♪ เนื้อล้วนๆ ไม่ต้องมีอะไร ♪
♪ เย็นชืดและไร้ลมหายใจ ♪
♪ มันช่างน่ากินเสียนี่กระไร ♪
(ก็อบลินกรีดร้อง)
ขอพรให้เราและสาดเรา "ล้ำค่า"
นี่มันเนื้อพอดีคำ
กอลลัม, กอลลัม! อา
ถอย ถอยไป
ข้าขอเตือนเจ้า อย่าเข้ามาใกล้
มันมีดาบของเอลฟ์ แต่มันไม่ใช่เอลฟ์
ไม่ใช่เอลฟ์ ไม่ใช่
มันคืออะไร? "ล้ำค่า"
มันคืออะไร?
ข้าชื่อบิลโบ้ แบ็กกิ้นส์
แบ็กกิ้นส์หรือ?
แบ็กกิ้นส์คืออะไร ล้ำค่าไหม?
- ข้าเป็นฮอบบิทมาจากไชร์ - โอ
เราชอบกินค้างคาว ก็อบลิน และปลา แต่ยังไม่เคยลองกินฮอบบิทมาก่อน
นุ่มไหมนะ? ชุ่มฉ่ำหรือเปล่า?
อย่านะ ไปห่างข้าเลยไป!
ถ้าจำเป็น ข้าจะใช้ดาบนี่
อา!
ข้าไม่อยากมีเรื่อง เจ้าเข้าใจใช่ไหม?
พาข้าไปที่ทางออก แล้วข้าจะไปตามทาง
ทำไมล่ะ? มันหลงหายไปหรือ?
ใช่ ใช่ และข้าต้องเลิกหลง ให้ได้เร็วที่สุด
อูห์! เรารู้ เรารู้ ทางปลอดภัยสำหรับฮอบบิท
เส้นทางที่ปลอดภัยในความมืด
หุบปาก!
- ข้าไม่ได้พูดอะไร - เราเปล่าคุยกับเจ้า
โอ้ใช่ เราเปล่า เราเปล่า "ล้ำค่า"
ฟังนะ ข้าไม่รู้เจ้าเล่นเกมอะไร แต่ข้า...
เกมหรือ?!
โอ้เรารักเกม ใช่ไหม "ของล้ำค่า"
มันชอบเกมไหม? ชอบไหมนะ? มันอยากเล่นหรือเปล่า?
ก็ไม่แน่
อะไรที่มีรากแต่คนมองไม่เห็น?
สูงใหญ่กว่าต้นไม้แต่ก็ไม่ใช่
สูง สูง สูงขึ้นไปเท่าไร
มันก็ยังไม่เติบโตขึ้นเลย
- ภูเขา - ใช่ ถูกต้อง
โอ อีกคำถามดีกว่าไหม?
ใช่! ถามอีกที ถามอีกที ถามเรา
ไม่! เลิกเล่นได้แล้ว
จัดการมันเสีย! จัดการมันเดี๋ยวนี้!
กอลลัม กอลลัม!
ไม่! ไม่! ไม่!
ไม่ ข้าอยากเล่น จริงๆ
ข้าอยากเล่น ข้าเห็นว่า...
...เจ้าเก่งเรื่องนี้
ดังนั้น ทำไมเราไม่...
...เล่นเกมทายปริศนา? ดีไหม?
แค่เจ้ากับข้า
ใช่ ใช่ แค่เรา
ใช่ ใช่
และถ้าข้าชนะ...
...เจ้าจะต้องพาข้าไปที่ทางออก ตกลงไหม?
ใช่ ใช่
แล้วถ้ามันแพ้? ทำอะไรดี?
ดี ถ้ามันแพ้ "ล้ำค่า" เราก็จะกินมันเสีย!
ถ้าแบ็กกิ้นส์แพ้ เราจะกินมันทั้งตัว
ยุติธรรมดี
เอาละ แบ็กกิ้นส์ทายก่อน
ม้าขาวสามสิบตัวบนเนินสีแดง
ตอนแรกพวกมันเคี้ยว แล้วก็เคี้ยวซ้ำๆ
แล้วพวกมันก็หยุดนิ่ง
ฟันใช่ไหมล่ะ?
ฟัน โอ้ ใช่ ของล้ำค่าของข้า!
แต่เรา... เรามีแค่เก้าซี่
ตาเราแล้ว
มันร้องไห้แต่ไม่มีเสียง
มันกระพือแต่ไม่มีปีก
มันกัดแต่ไม่มีฟัน
มันบ่นแต่ไม่มีปาก
ขอเวลาเดี๋ยว เอ่อ...
โอ้ โอ้!
เรารู้! เรารู้!
หุบปาก!
ลม
มันคือลม ใช่ ลมแน่ๆ
ฉลาดมากฮอบบิท
ฉลาดมาก
อ๊ะ-อ๊ะ-อ๊ะ
กล่องที่ไม่มีบานพับ หรือกุญแจหรือฝา
แต่มีสมบัติสีทอง ซ่อนเอาไว้ภายใน
กล่อง
โอ้ อืม...
กล่อง ฝาปิด และกุญแจ
- ว่าไง? - มันน่าเกลียด
- กล่อง กุญแจ - ยอมแพ้หรือยัง?
ให้เวลาเราหน่อยสิ "ล้ำค่า"! ให้เวลาเราหน่อย!
(คำราม)
ไข่!
เปียก กรอบ ไข่ใบเล็กๆ ใช่
ยายสอนเรา ให้กินมันให้หมด ใช่!
(กระพือปีก)
(กอลลัมถอนหายใจ)
กอลลัม: เรามีคำถามให้เจ้า
ทุกสิ่งที่มันเขมือบ
นก สัตว์ ต้นไม้ ดอกไม้
แทะเหล็ก กัดโลหะ
บดหินแข็งเป็นอาหาร
ตอบเรา
ขอเวลาข้าสักครู่ ทีข้ายังให้เวลาเจ้าตั้งนาน
นก สัตว์... สัตว์? ต้นไม้ ดอกไม้
อันนี้ข้าไม่รู้
กอลลัม: มันอร่อยหรือเปล่า?
มันรสชาติดีไหม?
มันกรอบไหม?
ขอข้าคิดสักครู่
นึกไม่ออกแล้ว
แบ็กกิ้นส์นึกไม่ออกแล้ว
หมดเวลา
เวลา
คำตอบคือเวลา
(คำราม)
จริงๆ แล้วมันก็ไม่ยาก
คำถามสุดท้าย
โอกาสสุดท้าย
บิลโบ้: โอเค
ถามเรา
- ถามเรามา! - ใช่ ใช่ เอาละ
ในกระเป๋าข้ามีอะไร?
นั่นมันไม่ยุติธรรม
มันไม่ยุติธรรม! มันผิดกฎ!
ถามคำถามอื่น
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่
เจ้าบอกว่าให้ถามคำถาม แหม นี่แหละคำถามข้า
ในกระเป๋าข้ามีอะไร?
(คราง)
ทายสามครั้ง "ล้ำค่า" ทายได้สามครั้ง!
ทายสามครั้ง ดีละ เจ้าต้องเดาแล้ว
มือ!
ผิด ทายอีกครั้ง
(คราง)
ก้างปลา ฟันก็อบลิน หอยเปียก ปีกค้างคาว...
(คำราม)
มีด! โอ หุบปาก!
ผิดอีกแล้ว ทายครั้งสุดท้าย
เชือก หรือไม่มีอะไรเลย
เจ้าทายสองครั้งในคำตอบเดียว แต่ก็ผิดทั้งคู่
(ร้องไห้)
บิลโบ้: เอาละ...
ไม่เอาน่า ข้าชนะเกมแล้ว เจ้าสัญญาว่าจะพาข้าไปที่ทางออก
กอลลัม: เราพูดอย่างนั้นหรือ? "ล้ำค่า"
เราพูดจริงหรือ?
มีอะไรในกระเป๋ากันแน่?
นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า
เจ้าแพ้
แพ้?
มันอยู่ไหน?
ไม่!
(กรีดร้อง)
มันไปไหน!
ไม่! ไม่!
มันหายไป!
ขอแช่งเราและสาดเรา!
ของล้ำค่าข้าหายไป!
- เจ้าทำอะไรหาย? - อย่าถามเราไม่ใช่เรื่องของเจ้า!
ไม่!
กอลลัม กอลลัม!
(หอบ)
มันมีอะไร...
...ที่น่าเกลียด
ในกระเป๋าใบเล็กนั่น?
เขาขโมยมัน!
(กรีดร้อง)
เขาขโมยมัน!
ก็อบลินตัวใหญ่: (ร้องเพลง) ♪ กระดูกจะแตกออก ♪
♪ คอจะถูกบิด ♪
♪ เจ้าจะถูกทำร้ายและทารุณ ♪
♪ เจ้าจะถูกแขวนลงมา ♪
♪ เจ้าจะตายที่นี่ ♪ ♪ และไม่มีใครพบ ♪
♪ ลึกลงไปในเมืองก็อบลิน ♪
ข้ารู้จักดาบนั่น มันเป็นดาบฆ่าก็อบลิน!
ดาบจอมขย้ำ!
ดาบที่ตัดมาแล้ว 1000 หัว!
ฟันพวกมัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้หมด!
ตัดหัวมันออกเสีย!
หยิบอาวุธ
สู้
สู้!
(ทุกคนคำราม)
เขาจะเหวี่ยงค้อนพิชิต! เป็นผู้ชนะ!
สุกสว่างดั่งกลางวัน!
โนริ: ธอร์ริน!
(คราง)
ตามข้ามา เร็ว!
วิ่ง!
(กอลลัมคำราม)
กอลลัม: ส่งมาให้เรา!
(คำราม)
(กอลลัมคำราม)
มันเป็นของเรา
มันเป็นของเรา!
(กรีดร้อง)
โจร!
แบ็กกิ้นส์!
แกนดาล์ฟ: เร็วเข้า!
โดริ: เร็วขึ้นอีก!
(ก็อบลินคำราม)
ดวาลิน: ตั้งท่า!
ลุย!
ตัดเชือก!
แกนดาล์ฟ: มาเร็ว เร็วๆ!
ดวาลิน: มาเร็ว เร็วเข้า! ฟิลี: บอมเบอร์!
บอมเบอร์: ไป ไป ไป!
ธอร์ริน: กระโดด!
โออิ้ง: กระโดด ไอ้หนู!
แกนดาล์ฟ: มาเร็ว!
ดวาลิน: ผลัก!
โดริ: เร็วเข้า!
เร็วเข้า!
โกลอิ้ง: ระวังข้างหลัง! - คิดหรือว่าจะหนีข้าพ้น
เอาละ ท่านจะทำอะไร ท่านพ่อมด?
(ส่งเสียงพึมพำ)
อันนี้ใช้ได้
(ทุกคนกรีดร้อง)
(ทุกคนพึมพำ)
โบเฟอร์: แหม นั่นคงจะแย่ที่สุดแล้วล่ะ
ดวาลิน: พูดโง่ๆ!
นี่มันล้อเล่นแน่ๆ!
แกนดาล์ฟ
(ก็อบลินคำราม)
พวกมันมีมากเกินไป เราสู้ไม่ได้แน่
สิ่งเดียวที่จะช่วยเราได้ คือแสงสว่าง!
มาเร็ว! ที่นี่! พึ่งขาของเจ้า
โออิ้ง: เบลิน ดวาลิน: มาเลย!
(คราง)
รอเดี๋ยว!
ของล้ำค่าของข้า รอก่อน!
กอลลัม กอลลัม
(ฝีเท้าเดิน)
แกนดาล์ฟ: เร็วเข้า! เร็ว!
ทางนี้
(อ้าปากค้าง)
โดริ: เร็วเข้า แกนดาล์ฟ: มาเร็ว มาเร็ว เร็วเข้า
เอาละ ดี!
(กรีดร้อง)
แบ็กกิ้นส์!
โจร!
ขอแช่งมันและทำลายมัน! เราเกลียดมันตลอดไป!
ห้า หก เจ็ด แปด
ไบเฟอร์ โบเฟอร์ นั่นแค่ 10
ฟิลี คิลี! 12 คนแล้ว
และบอมเบอร์ ได้แล้ว 13
บิลโบ้ไปไหน?
ฮอบบิทของเราไปไหน?
ดวาลิน: เจ้าฮาล์ฟลิ่งนั่น มาหายไปตอนนี้น่ะหรือ?
โกลอิ้ง: ข้าคิดว่าเขา อยู่กับโดริ!
อย่าโทษข้า! เอาละ ล่าสุดเจ้าเห็นเขาที่ไหน?
คิดว่าข้าเห็นเขาหนีไป ตอนแรกที่พวกเราถูกจับ
แกนดาล์ฟ: แล้วเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้น?
- บอกข้า! - ข้าจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้น
เจ้านายแบ็กกิ้นส์เห็นสบโอกาส ก็เลยคว้ามันเอาไว้
เขาไม่คิดถึงอย่างอื่นนอกจาก เตียงนุ่มๆ และสุขภาพตัวเอง...
...ตั้งแต่แรกที่ก้าวออก จากประตู
เราจะไม่ได้เห็นฮอบบิท ของเราอีกแล้ว
เขาไปไกลแล้วล่ะ
ไม่ เขาไม่ได้ไป
บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์
ในชีวิตข้า ข้าไม่เคยรู้สึกดีใจ ที่ได้เจอใครแบบนี้มาก่อน
บิลโบ้ เรานึกว่าเจ้าไปเสียแล้ว
เจ้าผ่านพวกก็อบลินนั่น มาได้อย่างไร
เจ้าทำได้อย่างไร บอกมาสิ
(หัวเราะ)
เอาละ มันสำคัญตรงไหนล่ะ? เขาก็กลับมาแล้ว
มันสำคัญ ข้าอยากรู้...
เจ้ากลับมาทำไม?
ฟังนะ ข้ารู้ท่านสงสัยข้า สงสัยมาตลอด
และถูกของท่าน ข้าคิดเรื่องหนีอยู่บ่อยๆ
ข้าคิดถึงหนังสือของข้า
และเก้าอี้นวมกับสวนของข้า
เพราะนั่นเป็นที่ของข้า
นั่นคือบ้าน
และสาเหตุที่ข้ากลับมา ก็เพราะ...
...พวกท่านไม่มี บ้าน
มันถูกแย่งไปจาก พวกท่าน
หากทำได้ ข้าจะช่วยพวกท่าน นำมันกลับคืนมา
(คำราม)
(ภาษาทมิฬ)
หนีเสือ
ดันมาปะจระเข้ หนีเร็ว
หนี!
(วาร์กหอน)
(คำราม)
ธอร์ริน: ไป!
ขึ้นไปบนต้นไม้!
ทุกคน! มาเร็ว ปีน! บิลโบ้ ปีน!
ธอร์ริน: เร็วเข้า!
(คราง)
ธอร์ริน: พวกมันกำลังมา!
(คนแคระตะโกน)
โบเฟอร์: จับเอาไว้! โกลอิ้ง: จับเอาไว้พี่น้อง!
(พึมพำ)
(คำราม)
อซ็อก
(คำราม)
(ดมกลิ่น)
(ภาษาทมิฬ)
เป็นไปไม่ได้
(คนแคระกรีดร้อง)
(วาร์กเห่าและหอน)
ดวาลิน: มันกำลังจะล้ม!
(คนแคระกรีดร้อง)
(หัวเราะ)
แกนดาล์ฟ: ฟีลิ!
(คนแคระตะโกน)
(คำราม)
ไชโย!
(ทุกคนหัวเราะ)
แกนดาล์ฟ: ไม่!
(อ้าปากค้างแล้วกรีดร้อง)
โอ้ ไม่นะ
คุณแกนดาล์ฟ
โอริ: โอ้ ไม่ โดริ!
(คำราม)
(คราง)
(คำราม)
โอริ: ช่วยด้วย!
(อซ็อกตะโกน)
ไม่!
(คำราม)
(กรีดร้อง)
ธอร์ริน! ไม่!
(คราง)
(ภาษาทมิฬ)
(บิลโบ้ตะโกน)
(วาร์กคำราม)
(คนแคระตะโกน)
(ตะโกน)
(กรีดร้อง)
(นกอินทรีร้อง)
(คำราม)
นั่นมัน
(บิลโบ้กรีดร้อง)
(คำราม)
ธอร์ริน!
แกนดาล์ฟ: ธอร์ริน!
ธอร์ริน
(แกนดาล์ฟพึมพำ)
ฮาล์ฟลิ่งนั่นล่ะ?
ไม่เป็นไรแล้ว
บิลโบ้อยู่นี่ เขาปลอดภัยดี
(ถอนหายใจ)
เจ้า!
เจ้าทำอะไรไป?
เจ้าเกือบทำให้ตัวเองถูกฆ่า!
ข้าไม่ได้บอกหรือว่า เจ้าจะเป็นภาระ?
ว่าเจ้าจะไม่รอด ท่ามกลางป่าเขา?
ว่าไม่มีที่สำหรับเจ้า ในหมู่เรา?
ในชีวิตข้า ไม่เคยผิดพลาด ถึงเพียงนี้มาก่อน
(ทุกคนเชียร์และหัวเราะ)
แต่ข้าขอโทษ ที่สงสัยเจ้า
ไม่ ข้าสงสัยตัวเอง เหมือนกัน
ข้าไม่ใช่วีรบุรุษ หรือนักรบ
แม้แต่หัวขโมย ก็ไม่ใช่
(นกอินทรีโบยบิน)
นั่นใช่ที่ข้าคิดไหม?
แกนดาล์ฟ: เอเรบอร์...
...หุบเขาเดียวดาย...
...อาณาจักรแห่งสุดท้าย ของคนแคระแห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ
บ้านของเรา
(เสียงนกร้อง)
โออิ้ง: นกกา!
นกนั่นจะบินกลับขึ้นไป บนภูเขา
โออิ้งที่รัก นั่นมันนกเดินดง
แต่เราจะถือว่าเป็นสัญญาณ
- เป็นลางดี - ท่านพูดถูก
ข้าเชื่อว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ผ่านไปแล้ว
(คำราม)
นีลฟินน์: (ร้องเพลง) ♪ ไกลกว่าเขาที่หมอกคลุม ♪
♪ ทิ้งให้เรายืนอยู่บนที่สูง ♪
♪ ก่อนหน้านั้นคืออะไร ♪
♪ เราได้เห็นอีกครั้ง ♪
♪ ว่าอาณาจักรของเราอยู่ไกล ♪
♪ ภูเขาไฟอยู่ใต้ดวงจันทร์ ♪
♪ คำพูดจากใจเราจะกลับไปเร็ววัน ♪
♪ เพื่อเพลงแห่งเคหา ♪
♪ จะสะท้อนออกมา ♪
♪ คนที่รู้จักเราจะรู้จักทำนอง ♪
♪ บางคนที่เราไม่เคยลืม ♪
♪ บางคนที่เราไม่เคยอภัย ♪
♪ ยังไม่เห็นเบื้องหลังของเรา ♪
♪ เราจะสู้ตราบที่ยังมีลมหายใจ ♪
♪ ทุกดวงตาจ้องที่ประตูลับ ♪
♪ ณ หุบเขาเดียวดาย ♪
♪ เราจะขี่พายุที่รวมมาได้ ♪
♪ จนกว่าจะได้ทองของเราคืน ♪
♪ เราอยู่ใต้ภูเขาหมอกเย็น ♪
♪ ที่ที่เราหลับเย็นสบาย ♪
♪ และฝันถึงทองมากมาย ♪
♪ เราต้องตื่นขึ้นมา ♪
♪ เพื่อดำรงชีวิตชีวา ♪
♪ และในความมืดเราถือไฟฉาย ♪
♪ ตะเกียงที่เผาไหม้นานมา ♪
♪ จนวันหนึ่งหนา ♪
♪ หัวใจของเราปรารถนา ♪
♪ ชะตากรรมที่ไม่มีใครทราบ ♪
♪ อาร์เค่นสโตน ♪
♪ ที่ถูกขโมยไป ♪
♪ ต้องคืนกลับมาโดยไว ♪
♪ เราต้องตื่นขึ้นมา ♪
♪ เพื่อดำรงชีวิตชีวา ♪
♪ เพื่อเพลงแห่งจิตและวิญญาณ ♪
♪ บางคนที่เราไม่เคยลืม ♪
♪ บางคนที่เราไม่เคยอภัย ♪
♪ มันยังสิ้นสุดเพียงเท่านี้ ♪
♪ เราจะสู้ตราบที่ยังมีลมหายใจ ♪
♪ ทุกดวงตาจ้องที่ประตูลับ ♪
♪ ณ หุบเขาเดียวดาย ♪
♪ เราจะขี่พายุที่รวมมาได้ ♪
♪ จนกว่าจะได้ทองของเราคืน ♪
♪ เราอยู่ใต้ภูเขาหมอกเย็น ♪
บรรยายไทย bonfelder@hotmail.com