/Moje dziecko, moje maleństwo.
/Nareszcie wewnątrz mnie.
/Nikt mi go nie odbierze.
/Już nikt go nie skrzywdzi.
/Nikt.
Matthew.
Tłumaczenie: Highlander
INSIDE
/Cztery miesiące później
/Ma się lepiej.
Zatem, Sarah...
wybrałaś już imię dla dziecka?
W porządku, będziemy na ciebie czekać jutro, o 7.
Jeśli w nocy nic się nie wydarzy, możemy wywołać poród.
Nie martw się, Sarah. Wszystko będzie dobrze.
Masz kogoś, kto cię przywiezie jutro rano?
Zazwyczaj wysyłamy karetkę, ale w Wigilię, może...
Tak, ktoś mnie przywiezie.
Świetnie.
Dziękuję, doktorze. Do jutra.
Dobrze.
Rozkoszuj się swoją ostatnią spokojną nocą.
To nie potrwa długo.
Mam czwórkę dzieci.
Założę się, że to twoje pierwsze.
Pierwsze jest straszne.
W moim przypadku poród pierwszego dziecka trwał 13 godzin.
To do bani. Mówię poważnie, najgorszy ból w moim życiu.
Przeszłam to wszystko, ale urodziło się martwe.
Wie pani, że tu nie wolno palić.
Wszyscy tutaj są jak wrzody na tyłku.
Szkoda.
Muszę rzec, że po wszystkim co przeszłaś, nie powinnaś pracować.
Bez obaw, to tylko kilka spalonych aut.
Czułabym się lepiej gdybyś była w domu, a nie fotografowała zamieszki.
Nie panikowałabym.
Jean-Pierre wygląda na porządnego. Czy ty kiedykolwiek...
To mój szef.
Jaka szkoda.
Mam nadzieję, że pewnego dnia mi go przedstawisz, wiesz?
Co chcesz robić?
Wigilijny obiad u mnie czy u ciebie?
Nie jestem głodna, Louise.
Jestem naprawdę najedzona.
Teraz już wszystko będzie dobrze.
Chcę pobyć sama, Louise.
Proszę, idź do domu.
Halo? Tak.
Co?
Mam gdzieś, że chce zmiany nagłówka.
Gówno mnie to obchodzi! Możesz mu to przekazać.
Dokładnie. Zajmij się nim. Wytłumacz mu to.
Chcę nagłówek "Płonące samochody i totalny chaos" na pierwszej stronie.
Taki ma być nagłówek, koniec rozmowy. Dziękuję.
Dobrze. Nie, nic.
Dobrze, do zobaczenia. Wesołych Świąt.
Ten sukinsyn...
mnie wkurza.
Przedmieścia płoną i nie ma komu się tym zająć.
A ty, kochanie, jak się czujesz?
Bez ciebie jest mi ciężko.
To tylko banda bawiących się, znudzonych dzieciaków.
Samochody płoną, gliniarze są czujni...
Moi reporterzy to idioci. To tyle z Wesołych Świąt, co?
Bądź u mnie, punktualnie o 6 rano.
Naprawdę?
Myślę, że lepiej...
Skrócę swoją Wigilię, żeby moja pani nie czekała.
A ty?
Spędzisz tę noc z matką?
W nosie mam te Święta. Raczej spędzę tę noc samotnie.
Za rok tak już nie powiesz. Gwarantuję.
Nie, Louise, nie musisz jutro przyjeżdżać.
Mówiłam ci, że sama dobrze sobie radzę.
Już to omawiałyśmy.
Przyjdź w poniedziałek.
Nie. Jean-Pierre mnie podwiezie. Właśnie to postanowiliśmy.
Dałam mu klucze.
Nie jestem głodna. Położę się.
Cholera.
Nic nie widać.
Kto tam?
/Przepraszam, że zawracam głowę, /ale potrzebuję pomocy.
/Mogłabym wykonać krótki telefon?
- Nie masz komórki? /- Bateria mi padła.
- Co się stało? /- Na rogu zepsuł mi się samochód.
Nie, przykro mi, ale...
Mój mąż jutro pracuje. Już śpi.
/Nie będę hałasować. /To zajmie chwilkę, obiecuję.
/Proszę.
Nie, przykro mi.
Posłuchaj, spróbuj... w innych domach. Jest mnóstwo ludzi, którzy jeszcze nie śpią.
/Proszę, zajmę tylko chwilę.
/Nie chcę być sama, /tyle przemocy na ulicach.
Mówiłam ci, że mój mąż śpi!
/Twój mąż nie śpi, Sarah.
/On nie żyje.
Co?
/Otwórz drzwi, Sarah.
Kim jesteś?
Skąd wiesz jak mam na imię?
/Otwórz drzwi to się przekonasz.
Dzwonię na policję, słyszysz?
W porządku. Pierdol się!
Halo?
Przy moich drzwiach jest obca kobieta. Proszę się pospieszyć.
Nie wiem czego chce. Wie jak mam na imię...
Wie o mnie wszystko...
Jestem w ciąży!
Policja będzie tu za 5 minut! Po prostu się wynoś!
Dobry wieczór. Dzwoniła pani do nas twierdząc, że ktoś chce się do pani włamać?
Tak, to byłam ja. Proszę wejść.
Mieszka pani sama?
Tak.
- Kolejny facet bojący się ojcostwa? - To nie takie proste.
- Co to za kobieta? - Nie wiem, ale zna moje imię.
Które znajduje się na skrzynce pocztowej przed wejściem.
Wie o mnie różne rzeczy.
Jest pani pewna, że to kobieta?
Widziała pani twarz, lub...
Nie. Stała w mroku.
Próbowałam ją sfotografować, ale wyszło tylko to.
W porządku. Niewiele możemy na to poradzić.
Nikogo tu nie ma. Bez obaw, poszła sobie.
Pozamykam wszystko.
Powiadomimy nocny patrol.
Wszyscy nasi ludzie są na służbie, ale... wyślemy zawiadomienie.
Będą tu zaglądać w ciągu nocy, by się upewnić, że wszystko gra.
Dziękuję.
- Jak na Wigilię, to bardzo tu cicho. - Jak zawsze.
- Dobranoc pani. - Proszę się nie martwić, ona nie wróci.
Dobrej nocy.
/...27 listopada. Przypadkowa śmierć dwóch Francuzów, /synów imigrantów.
/Zamieszki rozprzestrzeniły się /w biednych rejonach przedmieść Paryża...
/i dużych miast.
/Duża liczba niewinnych ludzi, /policjantów i strażaków odniosła obrażenia.
/Dotknięte zostało ponad 300 gmin...
/4.900 pojazdów zostało spalonych...
/W zamieszki zaangażowało się /ponad 2.000 imigrantów...
Czego chcesz? Wkurzasz mnie.
/Komentarze od ministra spraw wewnętrznych, /ujawnione przez prasę...
To znowu ja, Jean-Pierre.
Widocznie jesz kolację.
Tego wieczora zdarzyło się coś dziwnego...
i mam nadzieję, że jutro będziesz mógł powiększyć dla mnie pewne zdjęcia.
Dobrze. Do zobaczenie rano.
Sarah?
Wybacz. Nie chcę niepokoić.
Jestem Jean-Pierre Montaiban, redaktor naczelny Sarah.
Sarah przychodzi do mnie na obiad świąteczny.
Wpadłem tylko sprawdzić czy z nią... Niepokoi mnie ta cała przemoc na ulicach.
Poprosiła mnie żebym ją podwiózł... dała mi klucze... jutro rano.
Tak czy owak widzę, że jej matka przybyła wcześniej.
Matka zawsze wie, gdy córka potrzebuje pomocy.
Oczywiście.
Czy wszystko w porządku?
Położyła się godzinę temu.
Lepiej już pójdę.
Do zobaczenia później.
Proszę, nie wychodź jeszcze. Napijesz się czegoś?
Bardzo chciałam cię poznać. Zgódź się na jednego drinka.
Pani Scarangella, jest pani podekscytowana tym, że zostanie babcią?
Długo trwało nim zasnęła. Nie budź jej.
Oczywiście, ma pani rację. Przepraszam.
To dobrze, że się trzyma.
Wiele przeszła przez ten wypadek. Ja oczywiście też.
Ostatnie miesiące były straszne.
Ale wiem, że te narodziny nas ocalą. Jeszcze jednego?
Co, u diabła?
Moja mała fotografka, rzuca zdjęcia gdzie popadnie.
Gdzie je zrobiła? Jakiś pomysł? Dzwoniła do mnie w tej sprawie.
Naprawdę? Co mówiła?
Ktoś ją niepokoił. To zdjęcie, które chciała powiększyć.
Powiększyć?
Nie mam pewności które. Chciała...
je powiększyć lub tylko wyostrzyć.
Na przykład tę twarz.
Kim jesteście? Co tu robicie?
Gdzie Sarah?
Może to ty powinnaś nam powiedzieć kim jesteś.
Tak po prostu wpadasz do czyjegoś mieszkania? Zniż głos, Sarah śpi.
Gdzie jest moja córka?
To kim ty jesteś?
To ty jesteś na zdjęciu.
Sarah?
Czy wszystko w porządku?
Mamo.
Mamo?
Mamo.
Sarah?
Mamo.
Pomocy.
Pomóż mi. Pomóż mi.
Cholera.
/Kim jesteś?
Otwórz drzwi.
Otwórz!
Otwórz drzwi.
Dlaczego ja?
Chcę jedno.
Co za facet pieprzyłby taką szaloną maniaczkę jak ty?
Otwórz, Sarah.
Nie obawiaj się.
Nie potrzebujesz już tego dziecka. Ja się nim zajmę.
O czym ty mówisz?
Wstąpmy sprawdzić jak się ma ta pani, dobrze?
Potem zabierzemy naszego szczęściarza na komisariat. Pana Abdela Shani Essadi.
Przysięgam, macie nie tego faceta. Ja nie bawię się koktajlami Mołotowa.
I jeśli miałbym podpalić jakieś auta, to nie miałbym ze sobą dowodu w portfelu.
Cholera.
- Ja nic nie zrobiłem. - Nie podskakuj.
Najpierw sprawdzimy czy pani Scarangella śpi...
a potem przymkniemy tego gościa...
I wrócimy po jego przyjaciół.
Nie możemy pozwolić byś spędził Wigilię samotnie w celi.
Twoi kumple są na wolności. Sprowadzimy ich do ciebie, żebyś mógł zrobić imprezę.
Święta chuj mnie obchodzą.
- Dobrze, nie obchodzisz świąt... - Wybaczcie.
Halo? Jak się masz, kochanie?
- Jego dziewczyna to wrzód na tyłku. - Szkoda gadać.
Ale jest w wozie z włączonym ogrzewaniem.
Nie. Kończymy służbę.
Sprawdzimy jak się ma pewna kobieta i zaraz wracamy.
Tak, kocham cię. Przestań.
- Daje ci się we znaki, co? - Chwila.
Stul pysk, dobra?
Nie ty, mówię do gówniarza w samochodzie.
Pani Scarangella, tu policja.
- Witamy, jak się pani ma? - Wesołych Świąt.
Wpadliśmy sprawdzić czy wszystko gra.
Powiadomiono nas, że jakaś kobieta niepokoiła panią wieczorem.
Nie. To było godziny temu, nic mi nie jest.
- Proszę bez wahania zadzwonić, jeśli wróci. - Oczywiście.
Przepraszam, co to za dźwięk?
To moja stara pralka hałasuje.
Taniej korzystać z niej w nocy, co?
- Spokojnej nocy. - Wesołych Świąt.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia, posterunkowi.
Stary, przydałaby się kawa...
Nie, słucham cię.
- Zapomnieli panowie o czymś? - Głupi szczegół.
- Zastanawiamy się jak będzie miało na imię. - Kto?
Pani dziecko.
Pilnuj jej.
Kurwa. Aresztuj ją! Aresztuj ją!
Ręce za plecy! Na podłogę!
To pieprzone pobojowisko.
Tu policja.
Nie ruszaj się!
Dobrze, wyciągnę nożyczki. Nie ruszaj się.
Otwórz drzwi! Otwórz drzwi!
Nie!
Już dobrze, możesz to zrobić. Otwórz drzwi.
/Otwórz drzwi!
O mój Boże!
Przepraszam, muszę kończyć.
- Musisz iść ze mną. - Co?
Coś poszło nie tak.
To brutalność policji, człowieku. Wiążesz mnie jak psa?
Zamknij ryja i ruszaj dupę.
- Czekaj chwilę. - Ruchy.
- Proszę, chcę stąd wyjść! - Weź to!
Puść mnie!
- Musimy się stąd wynosić! - Chodź tu!
Wszystko w porządku? Spokojnie, dobrze?
Będzie dobrze. Zbierz się do kupy!
Już dobrze, zaraz wracam. Zaczekaj tutaj.
- Wiesz jak tego używać? - Nie!
Po prostu pociągnij za spust i strzel. Po prostu wyceluj i naciśnij spust!
- Proszę, pozwól mi stąd wyjść. - Idziesz ze mną.
Zaraz wracam, zostań tu.
- Co się stało? - Poszła sobie?
Tak. Uciekła przez okno.
- Ona nadal tu jest. - Uspokój się!
Masz skrzynkę bezpiecznikową? Wiesz gdzie jest?
Patrz na mnie. Wiesz gdzie ona jest?
Na dole? Idziemy.
Czekaj, dam ci broń.
Weź ją, bierz.
Ostrożnie.
Cholera.
Masz jakieś bandaże?
Tu? W szufladzie? Trzymaj.
Trzymaj latarkę. Weź ją.
Nic nie widzę. Weź ją.
Trzymaj latarkę, do cholery!
Już dobrze, uspokój się.
- Zdejmij mi kajdanki! - Zamknij się!
Potrzymaj to. Trzymaj latarkę nieruchomo!
Muszę to naprawić. Zaczekaj tu na mnie.
Nie ruszaj się.
- Zabiłam moją matkę. - Już dobrze, tylko się uspokój.
/- Musimy się stąd wynosić. - Cholera.
Wezwę wsparcie i karetkę, dobrze?
Nic ci nie będzie.
Dobrze.
Załóż to. Możesz chodzić?
Zaczekaj w łazience. Daj rękę. Daj rękę! Pomóż jej.
Możesz iść?
Wszystko w porządku? Zaraz wracam.
Dalej, chodźmy.
Trzymaj latarkę.
Dobrze, wypuszczę cię, gdy przywrócę zasilanie.
Gdy już wyjdziesz, znajdź jakiegoś policjanta.
Trzymaj latarkę, tu nikogo nie ma!
Nie świeć mi w oczy!
Kurwa!
- Co? - Jakieś światło!
Co to, do cholery?
Cofnij się! Cofnij się!
/Proszę pani! /Ona nadal tu jest!
Dalej, wstań! Wstawaj! Cholera!
Gdzie są pieprzone klucze?
Sarah.
Gdzie jesteś, dziwko?
Zabijesz mnie ponownie, Sarah?
Raz już mnie zabiłaś.
/Mój synek, moje maleństwo.
/Nareszcie wewnątrz mnie.
/Nikt mi go nie odbierze.
/Już nikt go nie skrzywdzi.
/Nikt.
Powiedzieli, że nikt nie przeżył.
Posterunkowy?
Dziecko wychodzi.
Dziecko...
Mamusiu!
Uspokój się.
Jestem tutaj.
Chyba się zaklinowało!
Mamusiu!