SMĘTARZ DLA ZWIERZAKÓW
Ile tu drzew.
Pięknie, prawda?
Zdecydowanie to nie jest Boston.
Jasne.
Mamo, każ mu przestać. Męczy Churcha.
Churchowi to nie przeszkadza.
Church to mały problem. Przed nami jeszcze 8 godzin jazdy.
Co?
-Mało zabawne. -Bardzo zabawne.
WITAJCIE W LUDLOW
Nabrałem was.
-Gage, rozbawiło cię to? -Mnie tak.
I co powiecie?
Tylko tyle?
Niesamowity dom, nie sądzisz?
A zamiast podwórka mamy cały las.
To wszystko jest nasze?
Ten cały teren to kraina Ellie-Meli Wielkiej i Okrutnej.
Chcesz jako pierwsza wejść do środka?
To idź.
Rano przywieźli nasze rzeczy, powinny być już w środku.
Dobrze.
Drań. Nic ci nie jest?
Tylko mnie trochę przestraszył.
-Dobrze już, Gage? -Wszystko dobrze.
-Duże auto? -Nasz zuch.
To było duże auto, co?
Jesteś gotowy, maluchu?
Wchodzimy. Raz, dwa, trzy!
Dom!
Szybko się zaadaptował.
A ty? Jesteś gotowy na wiejskie życie?
Zobaczmy. Chodź.
Pani Creed.
Kot został w aucie.
To stało się tak szybko. Będziesz tęsknić?
Chyba nikt nie tęskni za nocnym dyżurem na OIOM-ie.
To chyba nie jest odpowiedź.
Potrzebowałeś tego.
My tego potrzebowaliśmy.
Będę mógł spędzać więcej czasu w domu,
z dziećmi.
I swoją niepracującą żoneczką.
O tym nie pomyślałem. Muszę się zastanowić.
-Przestań. -Nie!
-Zostaw. A co ty na to? -Nie!
Dzień dobry, Marcello.
Gotowy na burzę?
Mamy już kogoś?
Krwotok z nosa. Gabinet 4.
Poważna sprawa.
Słyszysz to?
Co oni robią?
To wygląda na jakąś procesję.
Co to procesja?
Coś jak parada, ale na poważnie.
Chodźmy obejrzeć coś w telewizji. Mam dość rozpakowywania.
Nie wiem, czemu się martwisz, mamo. Wszystko jest w porządku.
Dzieci są szczęśliwe.
Dobrze jest trochę zwolnić tempo.
Mamo, możemy później porozmawiać?
Kocham cię. Pa.
Ellie, jesteś głodna?
SMĘTARZ DLA ZWIERZAKÓW
Hej! Zejdź stamtąd!
Najważniejsze,
żeby szybko usunąć żądło.
Duże, co?
Głównej nagrody nie dostanie,
ale wyróżnienie na pewno.
Proszę bardzo.
Zacznie się goić.
Jesteś córką lekarza?
Eleanor Creed, ale proszę mówić do mnie Ellie.
A ja jestem Judson Crandall.
Ale wystarczy Jud.
Dobra. Wstawaj.
Co tu jest?
Cmentarz dla zwierząt. Nie widziałaś znaku?
Tak. Ktoś napisał go z błędem.
Tyle zwierzaków?
Całe miasto od pokoleń chowa tu zwierzęta.
Widziałam tu dzieci. Miały maski.
Wielu robi z tego całą ceremonię.
A ten napis sam wyciąłem.
GENIALNY TROPICIEL
To mój pies, Biffer.
I naprawdę...
był świetnym tropicielem.
Ellie?
Wiesz, że nie powinnaś oddalać się bez pytania.
Mamo, to Jud, nasz sąsiad.
Użądliła mnie pszczoła. Jud wyciągnął żądło. Było duże.
Miło panią poznać.
Pana też. Jestem Rachel, mama Ellie.
Po tym lesie
lepiej nie chodzić w pojedynkę.
Łatwo się w nim zgubić.
Dziękuję, Jud.
Wracamy, dobrze?
Nie możesz się tak sama oddalać. Nie wiem wtedy, gdzie jesteś.
Zmyj błoto i połóż na tę ranę sodę oczyszczoną.
-Tato? -Tak?
Dlaczego zwierzaki nie żyją tyle co ludzie?
Cóż...
pamiętasz, jak rozmawialiśmy o metabolizmie?
-O zegarze w ciele? -Tak.
Ludzie mają wolniejszy metabolizm, spowolniony zegar, więc żyją dłużej.
Natomiast koty i psy mają szybki metabolizm.
-Kiedy ich czas się kończy... -Umierają i są chowane na cmentarzu.
Tak.
Ellie odkryła dziś w lesie urocze miejsce, niedaleko domu.
Takie miejsce to nic złego.
Chowa się tam zwierzęta, żeby o nich pamiętać.
Nic w tym strasznego. Naturalna rzecz.
Umieranie też jest czymś naturalnym.
Wszyscy w końcu umrzemy i zostaniemy pochowani.
Tatuś chce powiedzieć, że kiedy chowamy w ziemi zwierzątko,
jego dusza żyje dalej i idzie do nieba.
Jak dusza babci Creed.
Pamiętasz, że patrzy na ciebie z nieba?
Nie wiemy do końca, czy to tak się odbywa.
Próbujemy ci powiedzieć, żebyś się tym nie przejmowała.
Church i mama, i ja... wszyscy będziemy żyć bardzo długo.
A Gage?
Oczywiście, skarbie. Jest jeszcze malutki.
A twoja siostra, mamo?
Czy nie była dzieckiem, kiedy umarła?
Rachel...
Rachel?
Wszystko w porządku?
O co ci chodziło?
Zabawne, bo o to samo chciałem spytać ciebie.
Ellie ma prawie 9 lat.
-Możemy z nią o tym rozmawiać. -Ellie jest dzieckiem.
I śmierć ją przeraża.
-Nie powinniśmy ukrywać przed nią prawdy. -Myślisz, że to robię?
Myślę, że mówienie jej o życiu pozagrobowym
i o tym, że zmarli na nią patrzą...
opóźnia proces zrozumienia.
Naprawdę uważasz, że nie ma żadnego życia
po śmierci?
Nie ma nieba, nic?
Nie ma.
Zrobimy test na paciorkowce.
Może to alergia,
ale lepiej się upewnić.
Powiedz, że zaraz będzie lunch.
Jeśli będę musiał obejrzeć kolejne powiększone migdałki...
Judy poszła po kanapki.
Jego głowa!
To Victor Pascow. Studiuje tu.
Jeździł na desce i nagle wpadł pod auto. Ciągnęło go.
Karetka nie zdąży, wezwać helikopter.
Musimy podać mu krew,
by go ustabilizować przed transportem.
Nie pozwolę ci umrzeć, Victor. Cholera!
0 RH+. Cztery jednostki.
Leż, nie wstawaj. Pospieszcie się z tą krwią.
Trzeba unieruchomić szyjny odcinek kręgosłupa.
Widać jego mózg.
Kelly, idź!
Victor, proszę! Gdzie ta krew? Zaraz się wykrwawi.
Nie. Zostań ze mną, Victor!
Jestem tu. Zostań...
Wracaj, Victor. Wracaj.
Wracaj.
Niech to szlag.
Louis.
Granicy nie można przekroczyć.
Louis?
Nie żyje.
Co się stało?
Chłopak zginął potrącony przez samochód na kampusie.
Miał niecałe 20 lat.
Nazywał się Victor Pascow.
Nie spodziewałem się, że coś takiego mnie tu spotka.
Chodź do środka.
Zrobię ci kolację. Weźmiesz prysznic.
Przykro mi.
On znał moje imię.
Co?
On...
Nic. Nieważne.
Jud? Tu Ellie. Upiekłam ciasteczka.
Jesteś w domu?
Często grzebiesz w cudzych rzeczach?
Przepraszam.
To twoja żona?
Tak.
Miała na imię Norma.
Ładna.
Co się z nią stało?
Zachorowała i umarła.
Może całkiem nie odeszła.
I patrzy na ciebie z nieba.
Tak myślisz, Ellie?
Chcesz poznać mojego kota?
-Ma na imię Church. -Church?
Skrót od Winstona Churchilla, który żył wiele lat temu.
Wiem, kto to Winston Churchill.
To musisz być bardzo stary.
Niestety tak.
Bardzo ładnie!
Bardzo dobrze.
Świetnie. Brawo, skarbie!
-Bij brawo. -Świetnie, skarbie.
Dzięki za zaproszenie.
Dawno nie jadłem dań z domowej kuchni.
Jak długo tu mieszkasz?
-W Ludlow czy w tym domu? -I tu, i tu.
Całe życie. W obu wypadkach.
Hej, zuchu!
-Church! Lubi cię! -I ja go lubię.
Church dobry kotek.
-Tak, Church to dobry kotek. -Jasne, że tak.
Tak się zastanawiam...
Powiedziano nam, że do posesji należy 50 akrów lasu.
Czy cmentarz dla zwierząt jest na naszej ziemi?
Tak, to leży na waszym terenie.
Dokąd sięga granica posesji?
Jest...
dużo dalej, niż chciałoby ci się iść.
Louis.
Chodź, doktorze.
Próbowałeś mi pomóc.
A teraz ja pomogę tobie.
To miejsce, w którym spoczywają zmarli.
Nie chodź tam,
gdzie chodzą umarli.
Stój!
Ziemia tam jest zepsuta!
Obudź się, tato!
Hej, koleżko. Chodź tutaj.
Chodź do taty.
Kocham cię, tatusiu!
Dziękuję.
Tatuś musi wstawać.
Cześć.
Dzień dobry, śpiochu.
Zbudziłeś tatę?
-Która godzina? -Późna. Długo spałeś.
-Cześć. -Cześć, Ellie.
-Co macie? -Cukierki, lizaki...
I ogromne żelki.
Które z was to przebieraniec, a które to duch?
Ty wyglądasz na ducha. I już w akcji.
-Świetnie wyglądacie. -Dziękuję.
Pattersonowie dają największe cukierki...
Ellie...
weź swoją miotłę.
Porozmawiajcie sobie, a ja zaraz wracam.
Co tam, Jud? Straszysz dzieci?
Muszę ci coś pokazać.
Dobrze.
O nie. Church.
Jedna z tych cholernych ciężarówek.
Tato!
Cholera.
-Tato! -Ellie nie może tego zobaczyć.
Musimy z Zoe i Tylerem iść zbierać cukierki.
Kochanie, tylko przywitam się z Judem.
-Dobrze. -Rzucę na ciebie urok.
Już mnie zauroczyłaś, skarbie.
Zaczekaj w aucie. Zaraz przyjdę.
Jedź z dziećmi. Zajmiemy się tym, jak wrócisz.
Louis!
Musimy zrobić to dzisiaj.
Jasne.
To pewne?
Tak.
Był cały powykręcany.
A to...
znaczy...
że musimy powiedzieć Ellie.
Nie. Możemy jej powiedzieć, że uciekł?
Rozumiem, kochanie. To trudne.
Ciężko ci rozmawiać o śmierci po przeżyciach z siostrą,
ale może czas się z tym zmierzyć.
Ja...
Bardzo żal mi Churcha.
Rachel, oboje wiemy, że tu chodzi o Zeldę.
Od przyjazdu tutaj nie mogę przestać o niej myśleć.
Nienawidziła mnie,
bo moje plecy nie były powykręcane tak jak jej.
Obiecała, że pewnego dnia skończę tak jak ona.
Że już nigdy nie wstanę z łóżka.
Rodzice zostawili mnie z nią samą.
Miałam przynieść jej kolację, ale użyłam windy.
Wiedziałam, że nie powinnam, ponieważ źle działała.
Siostra umarła przeze mnie.
Patrzyłam, jak wywożą jej ciało,
ale czułam, że nie odeszła.
W nocy słyszałam,
jak się rusza
i mnie woła.
Rachel.
Nie wiedziałam, kogo wezwać. Ale gdybym zaniosła jej to jedzenie...
Rodzice nie powinni cię z nią zostawiać. Za nic.
Jestem potworem.
Nie, nie jesteś potworem. Daj spokój.
Nie jesteś potworem.
Coś ci powiem.
Zajmiemy się tym dziś z Judem. Dobrze?
I powiemy Ellie,
że Church uciekł.
-Dobrze? -Tak.
Cokolwiek, ale nie, że umarł.
Mam miejsce.
Co jest?
Nic. Załatwmy to już.
Jest zimno.
Ellie kochała tego kota, prawda?
Najbardziej na świecie.
A ty kochasz Ellie.
Oczywiście.
Więc chodź za mną.
Co?
-Wiem, jak tam wejść. -Jud, zaczekaj.
Tu nie można?
Rany...
Co ja robię, do diabła?
Jud, zaczekaj.
Co to za cholerne miejsce?
Iść taki kawał, żeby pochować kota.
Co to było?
To tylko nur.
Chodź.
Co to za miejsce?
Czujesz to?
Tak.
Pochowaj zwierzaka.
Pomógłbym, ale musisz zrobić to sam.
I usyp z kamieni kopczyk.
-Taki jak tamte. -Dobrze.
Co my właściwie tu robimy?
Chowamy kota twojej córki.
I to wszystko?
Nic poza tym.
Dobra robota, Louis.
Wiedziałem, że tak będzie.
Która godzina?
Już późno.
Załatwiliście to z Judem?
Tak, już po wszystkim.
Dziękuję.
Co się stało?
Chodzi o Churcha.
Tak.
Tatuś i Jud poszli wczoraj szukać Churcha...
Szukaliśmy wszędzie
i go nie znaleźliśmy.
Myślimy, że...
-Church uciekł. -Właśnie.
Wcale nie uciekł.
Cóż...
Wczoraj w nocy był za oknem.
Może ci się przyśniło, że tam jest.
To normalne, że ciężko ci w to uwierzyć.
Musisz się pogodzić z tym, że może nie wrócić do domu.
-Przykro mi. -Ale on wrócił wczoraj w nocy.
Patrz.
Jest tam.
-Mówiłeś, że nie żyje. -Bo nie żył.
Zapewne...
był nieprzytomny albo w szoku.
Dobrze, że nie jesteś weterynarzem.
Jud.
Musimy pogadać.
Kot Ellie chodzi po domu, jakby nic się nie stało.
A niech mnie diabli.
Co to ma znaczyć?
Czyż nie tego chciałeś?
Oszczędzić córce prawdy?
Obaj to widzieliśmy. Kot był martwy.
Nie twierdzę, że tak nie było.
-Jak więc to wyjaśnisz? -Nie wyjaśnię.
Bo nie ma jak.
Musisz się bardziej postarać, Jud.
Są miejsca na tym świecie,
które były tu na długo przed nami.
Miejsca, których racjonalny mózg lekarza nie zrozumie.
Nikt nie wie, co tam jest, co się dzieje w tej kamienistej ziemi.
Ale jeszcze bardziej nieprzeniknione są ludzkie serca.
To, co wczoraj zrobiliśmy,
było dla Ellie.
Ale teraz to twój kot.
Ludlow Tribune - archiwum online
Uznany za nieżywego byk pojawił się na głównej ulicy miasta
Zwłoki weterana z Wietnamu znikają z domu pogrzebowego
Cmentarz dla zwierzaków w Ludlow
Co za cholera?
664 River Road, Ludlow, stan Maine
TEREN INDIAN
LUDLOW - TERENY PUBLICZNE
MOKRADŁA MAŁEGO BOGA
Dokąd mnie zabrałeś, Jud?
Ale śmierdzisz, Church. Co ty tam robiłeś?
Czekaj, coś tu jest...
coś obrzydliwego na twoim futerku.
I już.
Spójrz na mnie.
W porządku?
Tak?
Chcę wrócić do naszego starego domu.
Cóż...
przeprowadziliśmy się tu, żeby zwolnić tempo życia
i spędzać z wami więcej czasu... Podnieś się.
Żeby tata mógł być z wami i układać was do snu.
Zadbać o wasze bezpieczeństwo.
Połaskotać trochę przed snem.
Dobrze, skarbie.
Twoja ręka się zagoi, a wszystko inne się ułoży. Wierzysz mi?
Dobranoc.
-Tatusiu? -Tak?
Zamknij drzwi. Nie chcę, żeby Church tu przychodził.
Dobrze.
Kocham cię.
Jak się czuje?
Już dobrze. Biedactwo.
A co z Churchem?
Pewnie to przez ten wypadek.
Zabiorę go jutro do weterynarza.
A ty?
W porządku.
Ale...
Chodź tu.
Ostatnie miesiące były trudne.
Co? Jezu!
Ptak jeszcze żyje.
Niech to szlag!
Jezu Chryste.
Church.
Church?
Wyjdź stamtąd, kolego.
Church?
Twój koniec
i koniec tych, których kochasz,
jest bardzo bliski, doktorze.
Rachel, co się stało? Nic ci nie jest?
Nie chcę o tym mówić.
-To przez tego ptaka? -Nie.
Chyba to był błąd, że się tu przeprowadziliśmy.
Coś tu jest nie tak, Louis.
-Pamiętasz, na czym nam zależało? -Tak.
Zbliżają się urodziny Ellie.
Urządźmy dla niej przyjęcie.
Moglibyśmy
zaprosić przyjaciół z Bostonu.
Nawet twoich rodziców.
Dobrze?
Odwrócimy to wszystko.
Uda nam się. Odwrócimy to.
Ładne rysunki.
Co to jest?
Nie wiem. Gage to narysował.
Gage?
Miałem 11 lat, kiedy straciłem Biffa.
Wbiegł na drut kolczasty, rany się zainfekowały.
Tata musiał go uśpić, żeby się nie męczył.
-Tata cię tam zabrał? -Nie.
Pewien staruszek, Stanny Bouchard. Powiedział mi o tym miejscu.
Wendigo.
Kiedyś dużo się o tym mówiło na północy.
To była legenda,
którą przekazywali sobie miejscowi Indianie i która dotarła do nas.
Tylko że oni w tę opowieść wierzyli.
Bali się jej.
-Widziałem takie na drzewach. -To znaki ostrzegawcze.
Indianie wyryli je, zanim stąd uciekli.
-Uciekli? -Tak, znali moc tego miejsca.
Czuli, jak ich przyciąga.
Zaczęli wierzyć, że ten las należy
do jakiejś innej siły.
Ziemia była tam zła.
Zepsuta.
Ziemia tam jest zepsuta.
Tak.
A więc ruszyli dalej.
Ale najpierw zbudowali ten wał.
Żeby ludzie nie mogli dotrzeć w to miejsce. Ale się nie udało.
Losy terenów Indian wciąż niejasne
Wendigo to być może tylko postać z legendy,
ale tam coś jest.
Coś, co wskrzesza martwe istoty.
Co się stało z twoim psem, Jud?
Wrócił.
Tak jak zapowiedział Stanny B.
Ale był zmieniony.
Kiedy zaatakował moją matkę, tata go uśpił,
po raz drugi.
Myślałem, że z kotem Ellie będzie inaczej.
Biff zawsze był trochę wredny.
Ale Church był...
-miłym kotem. -Próbował zranić Gage'a.
Bardzo mi przykro, Louis.
Jak już raz poczujesz moc tego miejsca,
to wymyślasz najróżniejsze powody, żeby tam wrócić.
Jednak myliłem się.
Czasem martwe jest lepsze.
Nie ruszaj się.
Po prostu zaśniesz.
A niech cię! Church!
Szlag.
Chodź.
Powodzenia.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Brawo, Ellie.
Chcę kawałek z samego brzegu.
Wciąż myślisz o Churchu?
To moja wina, że znikł. Wygoniłam go ze swego pokoju.
Nie, skarbie.
Church cię kocha.
Może to cię pocieszy.
Ściśnij go.
-Jest kochany, tatusiu. -Tak?
Ty też jesteś kochana.
A teraz idź i miej wspaniałe urodziny.
Sześć...
siedem... osiem... dziewięć...
dziesięć.
Jestem potworem!
Gdzie się pochowaliście? Gdzie jesteście?
Wychodźcie! Gdzie jesteście?
Church?
Church!
Church. Wróciłeś do domu.
Kochanie, gdzie jest...
Gage!
Church!
Ukochanej córce
Wciąż myślę,
że usłyszę, jak wchodzi po schodach,
jakby wracała ze szkoły.
Nie mogę tu zostać.
Muszę tylko dokończyć parę spraw.
Przyjedź szybko.
Kocham cię.
Też cię kocham.
Bądź grzeczny, dobrze? Opiekuj się mamusią. Zobaczymy się za kilka dni.
Widziałem, jak Rachel i Gage wyjeżdżali.
Do Bostonu.
Do dziadków.
A więc zostałeś tu sam?
Tak.
Dołączę do nich za kilka dni. Muszę dopiąć kilka spraw w klinice.
Dobrze.
To trudny czas na rozłąkę.
Tak.
Gdy zobaczyłem, że tu idziesz, poczułem ulgę.
Bo myślałem o tym, żeby wpaść do ciebie.
Nie powinienem był pokazywać ci tego miejsca.
Ale to zrobiłeś.
Wiem, co chcesz zrobić, Louis...
ale ona... wróci odmieniona.
Cholernie mi przykro, że to zrobiłem.
Ellie jest pierwszą osobą od lat, która tak poruszyła moje serce.
Nie chciałem, żeby była smutna.
To przez to przeklęte miejsce. Żywi się naszym smutkiem,
zatruwa umysł.
Niech to diabli.
Muszę...
zamknąć oczy na minutkę.
Cześć. Myślałem, że śpisz.
Czekałam na wieści od ciebie. Dzwoniłam wcześniej.
Wiem, widziałem. Byłem u Juda.
Trochę wypiliśmy.
Możesz już do nas przyjechać?
Gage cię potrzebuje i...
Jestem strasznie zmordowany.
Możemy jutro porozmawiać?
Dobrze.
Kocham cię.
Też cię kocham.
Do widzenia.
Cholera.
Louis... zatrzymaj się.
Wybacz, że nie mogłem ci pomóc.
Musisz pozwolić jej odejść.
To akurat mogę naprawić.
Pascow!
Chodź tu. Już dobrze.
Wracaj do domu.
Pascow mówi, żeby wracać do domu.
Mamo, jedźmy do domu!
Nic tam nie ma.
Tatuś jest zawsze przy tobie.
Tak mi przykro.
Tato?
Gdzie ja jestem?
Moja córeczka.
Ellie, jesteś w domu!
W domu.
Co to jest?
Włosy się splątały.
Gdzie jest mama i Gage?
Pojechali do dziadków.
Wrócą tu?
Tak.
Pamiętam swoje urodziny.
Church pojawił się na drodze.
Tak się ucieszyłam, że wrócił.
Nadjechała ciężarówka.
A potem było ciemno.
Już jest dobrze.
Wróciłaś.
Skąd?
Czas iść spać. Zgaszę światło.
Ja umarłam, prawda?
Nie, kochanie.
Jesteś tutaj.
Zostaniesz ze mną?
Oczywiście.
Słyszę las.
Okna są zamknięte, skarbie.
Ale nie tak.
W głowie.
Czy mama wie o mnie?
Proszę, El...
zamknij oczy.
Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię, tatusiu.
Ja też cię kocham, El.
El?
Ellie, ostrożnie.
Ellie, przestań. Przestań.
Dość tego!
Czemu znów włożyłaś tę sukienkę?
Co jej powiesz?
Rozmowa odrzucona
Coś się zdarzyło zeszłej nocy.
Gage chyba miał zły sen i zaczął powtarzać nazwisko chłopaka, który zginął.
Przestraszyłam się, Gage też i...
Musimy porozmawiać. Proszę, oddzwoń.
Jest godzina 16:00. Nadajemy raport o natężeniu ruchu.
Korek na autostradzie I-95 ciągnie się przez kilka mil.
Wszystko będzie dobrze, tak?
-Tak? -Mama.
-Zadzwoń do Juda.
Nie ma ofiar śmiertelnych, ale dwie osoby przetransportowano do szpitala.
-Halo? -Jud, tu Rachel.
Rachel. Jesteś...
u rodziców?
Wracam do domu. Coś jest nie tak.
-Martwię się o Louisa. -O Louisa?
Możesz sprawdzić, co się z nim dzieje?
Dzwonię do niego od rana i...
-Nie odpowiada? -Nie.
Dzwoniłam już tyle razy.
Pójdę tam i sprawdzę.
Dzięki, Jud. Niedługo tam dotrę.
Do zobaczenia, Rachel.
Louis? Jesteś tam?
Cześć, Jud.
Jak dziś twoja głowa?
Wali w niej jak młotem.
Nie pamiętam, kiedy wyszedłeś.
Bo odpłynąłeś.
Muszę wracać do środka.
Czekam cały ranek na telefon od Rachel. Nie chcę go przegapić.
W porządku?
Jeśli coś zrobiłeś, Louis,
jeszcze można to odkręcić.
Nie martw się o mnie.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
Jeśli to wszystko, to...
już pójdę.
Wiem, że tu jesteś!
-Cześć, Jud. -Przestań, Ellie.
Nie tak szybko.
Twoja słodka Norma...
smaży się w piekle za to, co jej zrobiłeś.
Widziałam ją tam, Jud.
Bzdura. Nic o niej nie wiesz!
Tęskniłeś za mną, Judson?
To nie moja Norma!
Ellie cierpi. Ty jej to zrobiłeś!
To nie jesteś ty!
Powiedziałeś Louisowi o tym miejscu.
A teraz musimy cierpieć...
już na wieki.
Ale przyszłyśmy,
żeby zabrać cię ze sobą,
żebyś mógł cierpieć z nami.
Tylko spróbuj!
El?
Cholera.
Rachel.
Co wy...
Dzięki Bogu nic ci nie jest. Tak się martwiłam.
Dzwoniłam, a ty nie odbierałeś...
Gage miał złe sny i powtarzał nazwisko tego zmarłego chłopaka...
Ale jestem z tobą. I tylko tego mi trzeba.
Tylko ty, ja i Gage. Poradzimy sobie z tym.
Już dobrze. Chodź, kochanie.
Mój zuch!
Synek tatusia! Urosłeś? No powiedz.
Myślę, że bardzo urósł.
Jak ty pięknie pachniesz!
Tak ładnie pachniesz! Przytul się.
Louis... co się dzieje?
Potrzebowałem więcej czasu z nią.
Chodź tu.
Kochanie.
Nie byłem gotów się z nią pożegnać.
Przerażasz mnie.
Powiedz mi, o co chodzi.
To moja wina, że zginęła.
Musiałem ją tu sprowadzić.
Ellie-Meli.
Wspaniała i Okrutna.
Jest takie miejsce głęboko w lesie...
za cmentarzem dla zwierząt.
Przywraca życie umarłym.
Nie cieszysz się, mamo?
Przytul swoją córkę.
Przytul córkę.
Muszę położyć Gage'a spać.
Rachel!
Ona mnie tu nie chce.
Chce, tylko potrzebuje czasu.
Nie szkodzi.
Ja też jej tu nie chcę.
Wszystko dobrze.
-Kładź się, kochanie. -Rachel.
Rachel, otwórz drzwi. Pozwól mi to wyjaśnić.
Wiem. Wyjaśnię ci to.
Kim ona jest?
To jest Ellie.
Nie.
Pochowaliśmy ją.
Dano nam ją z powrotem. Dostaliśmy drugą szansę.
To tak nie działa, Louis.
Działa. Jest w lesie miejsce, o którym ci mówiłem.
Zrozumiałem to, gdy pochowałem tam Churcha.
Zakopałem martwego kota, a to miejsce przywróciło mu życie.
Ale powrócił odmieniony.
Widziałaś ją. Dotknęłaś jej. To nasza córka.
-Odkopałeś ją? -To nasza córka, kochanie.
Proszę cię.
Zrobiłem to, co uznałem za słuszne. Niech Bóg zabierze sobie własne dziecko!
-Ellie? -Jesteś bezpieczny.
Ellie!
Ellie, dziecinko, mama i tata po prostu...
Cholera.
Mamo!
Wszystko dobrze, skarbie. Mamie nic nie jest.
Mama...
Nie, nie, nie.
O nie, Boże.
Nie.
Rachel.
Już nigdy nie wstaniesz z łóżka.
Nie!
Nie opieraj się, ty krowo.
Ellie?
Cholera.
Jud?
O Boże.
O Boże. Jud.
Szlag by to trafił!
Louis! Weź dziecko!
Louis!
Rachel!
Ellie chce mnie zabić.
Złapię go.
Puść go! Tata cię złapał.
Chodź.
Gage, zostań w aucie. Nie otwieraj nikomu drzwi.
Nawet Ellie.
Pozwoliłaś mi umrzeć tam na drodze. Nic nie zrobiłaś.
Tak jak ze swoją siostrą.
Bałam się.
Kłamiesz.
Modliłaś się, żeby siostra umarła.
Tak.
Pamiętasz, jak tata powiedział, że nie ma nic po śmierci?
Mylił się.
Tylko że to nie jest niebo.
Zaraz się przekonasz, mamo.
Nie mów do mnie „mamo”.
Nie jesteś moją córką.
Ellie nie żyje.
A więc idź do niej!
Rachel!
O Boże, Rachel. Ukryłem Gage'a.
Nie grzeb mnie w tamtym miejscu.
Co?
Niech to szlag!
Rachel!
Spóźniłeś się.
Gdzie mama?
Mama już gryzie ziemię.
Coś ty zrobiła, El?
Ty to zacząłeś, tato.
Kiedy nas tu przywiozłeś.
Kiedy pochowałeś Churcha.
Kiedy mnie pochowałeś!
Nie walcz ze mną.
Tak będzie lepiej.
Ty nie żyjesz!
Proszę, przestań.
Zostaw mnie!
Chciałem, żebyśmy byli rodziną. Ale to niemożliwe.
Możliwe, tatusiu. Naprawdę.
Napisy: Agata Deka