- Dziękuję wam. - Czekaliśmy na pana.
- Saro. - Panie Mifune.
Zespół doktora Johansona czeka na dole.
Chodźmy do nich.
Patrzy pan, panie Mifune, na organizm jednokomórkowy,
który może przeistaczać się w większe masy wielokomórkowe.
Organizm jednokomórkowy, który może działać samotnie,
ale również jako większa, połączona masa wielokomórkowa,
zdolna do manipulowania swym kształtem i gęstością.
Panie Mifune, czegoś takiego nigdy na Ziemi nie widziano.
I ten organizm...
To właśnie Yrr.
Czy to jako jedna komórka, czy też ich milion.
To właśnie zainfekowało panią Delaware?
Tak. I w trakcie kontaktu próbowało połączyć się z jej komórkami.
Sam, pokaż panu Mifune to, co otrzymaliśmy.
Stworzyłam obraz naszej ewolucji i wyjścia z mórz na ląd,
który to nadaliśmy ze statku, a potem...
otrzymaliśmy odpowiedź.
Co to ma być?
To obraz superoceanów otaczających superkontynent
250 milionów lat temu, gdy kontynenty stanowiły jedność.
- Panthalassa? - Tak.
Panthalassa widziana z dna Oceanu Antarktycznego,
tak jak widzieliby ją Yrr.
Tak by ją zapamiętali.
Nie rozumiem.
Yrr muszą posiadać swego rodzaju kolektywną pamięć,
przekazywaną poprzez DNA z generacji na generację.
Pamiętają to sprzed 250 milionów lat?
- Tak. - Dlatego wysłali tę wiadomość.
Co chcieli zakomunikować?
Że byli tutaj, i będą dalej, o wiele dłużej niż my.
I choć ewoluowaliśmy z mórz, choć mamy wspólne pochodzenie,
to nie pozwolą nam ich zniszczyć.
Uważamy jednak, że sama odpowiedź od nich
jest znakiem, że Yrr gotowi są rozmawiać.
Że gotowi są odwołać atak i zawrzeć pokój.
Co teraz? Gdy wiemy już, czym są?
Dowiemy się o nich wszystkiego
i wypuścimy do morza, gdzie ich miejsce.
ODWET OCEANU
Nie masz nic przeciwko?
Musiałam się przewietrzyć.
Stąd jest najlepszy widok.
Choć dziwnie się czuję, wiedząc, co tam jest.
W 1991 roku...
Wtedy byłem tu pierwszy raz.
Byłem jeszcze w marynarce. Cała okolica skuta była lodem.
Nawet o tej porze roku.
Musieliśmy się przedzierać.
A teraz?
Cóż...
sama chyba wiesz.
Wiem.
Wiedziałam o tym już wcześniej, a jednak...
jest jakoś inaczej...
gdy się to widzi.
Myślisz, że uda się odwrócić to, co zrobili jej Yrr?
Testujemy kilka leków, ale jeśli jakiś znajdziemy,
zanim go wypróbujemy, lepiej przewieźć ją do szpitala.
Czemu ją zostawiłem?
Nie wiedziałeś, że coś jej grozi.
- Nikt nie wiedział. - Charlie mówiła, że coś widziała.
- Gdybym jej posłuchał... - Luther...
Nie możesz się za to winić.
Rozumiesz?
Muszę wracać do laboratorium. Może mógłbyś z nią zostać?
Trochę do niej pomówić?
Czy ona coś słyszy?
Możliwe, że słyszy dźwięki i wyczuwa, że ktoś tutaj jest.
- Jeśli to może pomóc... - Może.
Dobra.
Czy to bezpieczne?
Gdyby przenosiło się powietrzem, już byśmy o tym wiedzieli.
Unikając bezpośredniego kontaktu, powinniśmy być bezpieczni.
Nie sądzę, by chciały zabić Alicię, kiedy ją zainfekowały.
Co masz na myśli?
Myślę, że chciały się o nas więcej dowiedzieć.
Mogły to zrobić wcześniej. Czemu teraz?
Bo teraz nawiązaliśmy kontakt.
Wcześniej mogły nie wiedzieć, że jesteśmy inteligentni.
Jeśli Yrr zaskoczyła skala naszej inteligencji, to...
wiedzą już, że jesteśmy też bardziej niebezpieczni.
Czy to... humbak?
Młode humbaka.
W latach 60. wprowadzono zakaz polowań na humbaki,
kiedy populacja była na skraju wyginięcia.
Zostało mniej niż 500 okazów.
Ostatnio naliczono ich ponad 25 tysięcy.
Choć tyle nam się udało.
Może Yrr to wiedzą.
A jeśli tak?
Włączmy śpiew humbaka do ich sygnału i odeślijmy go.
By pokazać im, że nam zależy?
Że możemy się zmienić.
Do roboty.
Chcieliście mnie widzieć.
Proszę wejść.
Pana pierwszy oficer, pan Kofi...
Co z nim?
Jest z Nigerii.
Tak, to prawda.
Ma tam jakąś rodzinę?
W Lekki, tak.
Powiecie mi, o co chodzi?
Proszę.
- Kiedy do tego doszło? - Dopiero usłyszeliśmy.
Musa.
Pozwól na chwilę.
- Nie żyją... - Tak.
- Co je zabiło? - Ketamina.
Dostępna w każdym szpitalu.
Blokuje receptory bólu w mózgu,
powoduje zaburzenia wzroku oraz słuchu
i uczucie oderwania od rzeczywistości.
Stąd też używa się jej jako narkotyku.
- Jest toksyczna? - Nie dla ludzi,
chyba że w bardzo wielkich dawkach.
Ale dla Yrr? Owszem.
- Dr Roche? - Tak?
Czy możemy użyć jej przeciw Yrr?
Poza laboratorium?
Wykonany test opierał się o kilka komórek Yrr.
Użycie tego przeciw całemu kolektywowi?
To zupełnie coś innego.
Możemy sprawdzić to w basenie księżycowym.
Ocean to nie jest, ale da nam to pogląd
skuteczności przeciw Yrr.
Dobra, poczekajcie...
My...
Ludzie, znaleźliśmy Yrr,
nawiązaliśmy z nimi kontakt.
Czemu nagle chcemy je zabić?
Bo nas atakują!
Odpowiedziały, więc są otwarte na pokój.
Pokój? Właśnie zniszczyły dużą część zachodu Afryki.
- O jakim pokoju mówimy? - Chwila...
Tsunami, które uderzyło w Nigerię, mogło zostać wywołane
przed nawiązaniem z nimi kontaktu.
- Nie dało się tego powstrzymać. - Mamy broń, która działa.
- Powinniśmy jej użyć. - Nie wiemy tego.
Nie wiemy tego, jak bardzo zespoleni są z naturą.
Jeśli je zabijemy, możemy wyrządzić oceanom niewyobrażalne szkody.
A Jasper...
jeśli ocean umrze,
to umrzemy i my.
- Doktorze Johanson. - Tak?
Jeśli dr Roche ma rację,
jeśli Yrr wiedzą, że mamy broń, która może ich zabić,
to możemy negocjować z pozycji siły.
Kiedy to ludzie wymyślili broń, której potem nie użyli?
Jeśli reszta świata dowie się, że wiemy, kto jest naszym wrogiem,
i do czego Yrr są zdolni,
to rzucą się na nich z każdą dostępną bronią.
Aby zminimalizować szkody dla oceanów,
powinniśmy przetestować ketaminę
i sprawdzić, czy można użyć jej strategicznie.
Zgadzam się.
Ja również.
Musimy wiedzieć.
Dobra, zróbmy to.
Skąd wiedziałaś?
Co?
Że Yrr nie chcieli skrzywdzić Alicii?
Że chcieli się tylko więcej o nas dowiedzieć?
Nie wiedziałam.
Po prostu... tak czułam.
Luther!
Kofi, raport!
Straciliśmy zasilanie. Nawigacja nie działa.
- Nie działa też napęd. - Morton?
Dryfujemy.
Luther!
Kapitanie?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...
Cecile...
On nie żyje.
Nie żyje.
Kofi, wyślij sygnał SOS.
Wywołaj GMDSS.
Załoga, szykować się do ewakuacji.
I dajcie mi Johansona na mostek.
Ruchy!
- Zrestartować system. - Tracimy kontrolę!
My nie dryfujemy.
Coś nas przyciąga.
Zejdź do maszynowni, musimy odpalić silniki.
Tak jest, kapitanie.
W chwili śmierci Yrr...
krzyk, który wydały...
musiał przedostać się do oceanu...
Status?
Jest statek w Longyearbyen w Svalbard.
Dotrą tu za 17 godzin.
Brak odpowiedzi z powietrza.
Wiemy, jak je zabić.
- Owszem. - Więc...
czemu nie wlejemy do oceanu każdej kropelki ketaminy?
Zabiliśmy garstkę Yrr
w basenie księżycowym na statku pośrodku oceanu,
i popatrz, jak odpowiedzieli.
Teraz...
musielibyśmy zabić je wszystkie.
W...
W oceanie jest 1,35 miliardów bilionów litrów wody.
Powiedz mi, jak ktokolwiek gdziekolwiek
miałby wytworzyć odpowiednią ilość ketaminy.
Chcieliśmy pokazać im, że mamy broń, którą możemy z nimi walczyć.
Już to wiedzą.
Naszą jedyną szansą, Jasper...
jest zawrzeć pokój.
Postaram się utrzymać nas na wodzie.
Musimy im powiedzieć.
Musimy powiedzieć Yrr,
że zrozumieliśmy ich przekaz.
Że jesteśmy częścią nich.
Tak jak nasze dzieci i wnuki są częścią nas...
Jak to zrobić?
Sam, myślisz, że uda ci się do nich dotrzeć?
Mamy wiadomość gotową do wysłania,
jeśli tylko uruchomimy system.
Okej.
Charlie, dasz radę sama popłynąć HOV-em?
- Chyba tak. - Dobrze.
Jeśli wszczepimy Roscovitzowi Yrr,
jest szansa, że połączą się z jego komórkami tak,
jak próbowały u Alicii.
Wtedy złączą się i staną jednością.
Wszczepimy ich Roscovitzowi,
Charlie weźmie go HOV-em i przekaże go Yrr w oceanie.
Czemu po prostu nie opuścić go do wody?
Nie...
Musimy zrobić to głęboko.
Tam, gdzie Yrr jest więcej.
Musimy ewakuować ze statku każdego, kogo możemy.
Cecile...
uciekaj.
Weź Alicię i uciekaj.
Musisz wracać do dzieci.
Sara.
Idź z nimi. Zapewnij im, co trzeba.
- Tak jest. - Sara.
Pomóż mi przygotować Alicię.
Dobrze.
- Sam? - Pracuję nad tym.
Leon, idź z Charlie.
Pomóż jej się przygotować.
Riku...
Pójdziesz z nimi.
To, co tu zaczęliśmy, trzeba będzie skończyć.
Dobra, weźcie ją na pokład. Przyjdę, jak tylko będę mogła.
Dobrze.
Kapitanie?
Dwie minuty.
Potem odlatuj.
- Co wy na to? - Dr Roche!
Proszę już iść.
Jest szansa, że jego limfocyty wciąż żyją.
Jeśli tak jest, mogą połączyć się z Yrr.
W klatkę piersiową, nad serce.
Tuż przed wypuszczeniem go, dobrze?
Dobrze.
Dobra, trzymajcie.
No dobra...
Ktoś cały czas będzie z tobą.
- Dobrze? - Tak.
- Co jest? - To ten lód...
Nie przebijamy się.
Charlie, słyszysz nas?
Charlie, słyszysz?
- Charlie, słyszysz? - Słyszę, Sigur.
Daj na głośnik.
- Charlie? - Tak?
Kapitan cię poprowadzi.
Sprawdź tempo zejścia.
Jak zaczniesz przyspieszać...
kompensuj, popuszczając powietrze do systemu wyporności.
Tak jak z kamizelką podczas nurkowania.
Pamiętasz?
Rozumiem.
Nie wiemy, jacy są szybcy,
więc ustaw sonar na wąski i szybki skan z przodu.
A potem obracaj się całą łodzią.
Tak jest.
Obserwuj kierunek na żyrokompasie
i w razie potrzeby korzystaj z prądów morskich.
Kierunek bez zmian.
Ewentualne różnice poziomów wyrównuj zbiornikiem balastowym.
Cokolwiek?
Zmniejsz częstotliwość.
Chyba się udało.
Odbieram jakiś sygnał.
Co widzisz?
Charlie, co tam widzisz?
Są tutaj.
Yrr tu są.
Schodzę do głębi.
Charlie, tracimy sygnał.
Charlie, słyszysz? Charlie?
Przerywa...
Przerywa... Kapitanie...
Charlie?
Jest w zbyt złym...
Słyszycie mnie?
Sigur? Słyszycie...
Nie zrozumiałem.
Nie słyszę was.
Luther nie da rady, nie możemy ryzykować.
Ona...
Charlie, działaj zgodnie z planem.
Mamy tylko jedna szansę...
i zamierzam ją wykorzystać.
Nie boję się. Nie skrzywdzą mnie.
Charlie...
Charlie? Zabije cię samo ciśnienie...
Charlie... Charlie?
Charlie!
Kapitanie, lód...
Napisy: Andrzej Rogoś