NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
FUNDACJA
W dzieciństwie zadawałam matce niezliczone pytania.
Co dzieje się po śmierci?
Dokąd idzie nasza energia?
I co ze wszechświatem?
Czy może umrzeć?
Jak się w ogóle urodził?
Jak mogło nie być niczego, a potem nagle pojawiło się coś?
Utonąłeś.
Widziałam twoje ciało. Trzymałam je.
Trzymałaś jakieś ciało, Salvor, ale nie moje.
Słyszałam, jak mnie woła.
Myślałam, że to koszmar, ale po przebudzeniu nie mogłam oddychać.
Tonęłam razem z nim. Nasze umysły się złączyły.
Czułam to, co on. Patrzyłam jego oczami.
Mogłam tylko sięgnąć do naszego strażnika.
Zrobiłam tak, jak nauczyła mnie Tellem. Dałam mu potrzebę: pomóc Hariemu.
Słyszałam, jak woła o pomoc, tak jak wołał Hari.
I zdusiłam jego odgłośnienie. Schowałam je, żeby Tellem nie usłyszała.
Przykułem ciało Venika na moje miejsce.
Tellem mówiła, że zakorzenione iluzje działają lepiej.
Zobaczyłaś mnie, Salvor. Dzięki Gaal zobaczyli mnie wszyscy.
Zbudowaliśmy most ze wspólnych odczuć.
Dziesiątki kilometrów od wioski, przez niezwykle gęsty teren.
Każdy nasz błąd przykułby ich uwagę.
Liczyliśmy razem liczby pierwsze. To była barykada do ochrony naszych myśli.
Osiemdziesiąt sześć milionów, dziewięćset osiemdziesiąt osiem tysięcy...
- ...dwieście siedemnaście. - ...dwieście siedemnaście...
86 988 259.
86 988 271.
Osiemdziesiąt sześć milionów...
Wtedy cię znalazłam.
86 988 329.
Dlatego byłaś taka dziwna.
Hari był naszym asem w rękawie.
Musiałam maskować myśli o nim i nie mogłam ci nic powiedzieć.
A moja moneta prawie wszystko ujawniła.
Gdyby nie udało ci się uciec, wszyscy byśmy nie żyli.
Uwaga: zbliżają się niezidentyfikowane organizmy żywe.
Zagrożenie średnie.
Możecie wyjść.
Nie musicie się nas bać.
Wybaczcie, jeśli wam nie uwierzymy.
Nie rozumiecie.
Już jej nie ma.
Jej głos wciąż naginał nas do jej woli,
ale po raz pierwszy, odkąd tu przybyliśmy, nasze myśli należą do nas.
Wyzwoliliście nas.
Demerzel, miałaś być na Terminusie.
Dostałam powiadomienie, że uruchomiono czujnik.
Jesteście tu pierwszymi ludźmi od prawie 600 lat.
Cleon opowiedział wam moją historię, więc rozumiecie.
Cleon ponownie mnie scalił.
Choć nie do końca tak, jak bym chciała.
To ty pociągasz za wszystkie sznurki.
Za swoje własne też?
Jesteś oburzony, że selekcjonuję twoją wiedzę.
A jednak uważasz za oczywiste, że twoje uczucia są tylko twoje.
Jeśli czujesz pożądanie czy nawet miłość, nie zastanawiasz się, skąd pochodzą.
Ja tak nie mogę.
Pod koniec Cleon przepisał naszą historię w swoim niestałym umyśle.
Postanowił zapamiętać przymus jako duchową bliskość.
Ja nie mam możliwości, by zapomnieć.
A jednak, kiedy myślę o Cleonie...
to za nim tęsknię.
Pamiętam tamtego wrażliwego chłopca, który chował się w nim niczym duch.
A jaki wyrósł z niego mężczyzna.
Szlachetny, troskliwy, namiętny.
Nie był Zmrokiem, Dniem ani Świtem, tylko pełną wędrówką słońca po niebie.
Patrzył na mnie z takim pożądaniem,
jakbym była zagadką, rozwiązaniu której poświęciłby wszystko.
Ocalił mnie.
A ja go kochałam.
Ale wiem też, że mnie tak zaprogramował. Dlatego zastanawiam się,
czy gdyby nie ta wytyczna, czułabym to samo?
Czy czułabym cokolwiek?
Nigdy nie będę tego wiedzieć i za to go nienawidzę.
To pomóż nam cię od niego uwolnić.
Jeśli doprowadzimy do tego małżeństwa, dynastia się skończy i odzyskasz wolność.
Nie mogę wam pomóc.
- Na pewno chcesz to zakończyć. - Oczywiście.
A jednak moja wytyczna zmusza mnie, żebym to chroniła.
Przeprogramujemy cię.
Gdybyście spróbowali, zniszczyłabym was.
Widzicie więc, że muszę uprawiać martwe pole.
Czy możecie mnie zatem winić, że robię wszystko, by wykonać zadanie?
To ty wynajęłaś Ślepych Aniołów.
Tak.
Ale Królowa Sareth za to zapłaci.
Historię jej transakcji bankowych zmieniono, by tego dowieść,
a kontrola pamięci to potwierdzi.
Wasza Królewska Mość?
Niedoszłą imperatorkę oskarżymy o zdradę.
Przykro mi.
I bez wątpienia stracimy.
Zabójcom nigdy nie miało się powieść.
Chciałaś tylko przestraszyć Dnia, żeby obwinił Sareth
i zerwał zaręczyny.
Nie chciałam, żebyście o tym wiedzieli.
O tym wszystkim.
To wyczyść nam pamięć.
Żeby Dominium Chmur ją przywróciło?
Moim zadaniem jest usuwać tajemnice.
Nie ma sensu walczyć.
Umarliśmy z chwilą wejścia do tej komnaty, prawda?
Czy Brat Świt o niej wie?
Nie. Jeśli mi nie wierzysz, sprawdź jego pamięć.
A co bym tam znalazła o waszej wizycie w Pryncypium?
Albo o jego schadzkach z Królową Sareth?
Naprawdę mi przykro.
Wybaczam ci.
Żadne z nas nie było wolne.
Byliśmy głupi, myśląc, że to w ogóle możliwe.
Pamiętam cię, kiedy miałeś roczek.
Wskazałeś na niebo i pokazałeś mi słońce.
Byłeś taki dumny.
Jak gdybyś dopiero co je odkrył i dzielił się tym odkryciem ze mną.
Bo cię kochałem.
I nadal kocham.
Pięknie.
Generale, przygotuj flotę do skoku.
Rozpocznijcie powrót na Trantora.
Nie na Trantora.
Powiedz mi, Bracie, ile światów znalazło się pod wpływem Fundacji?
- Siedem. - Wymień je.
Znasz już ich nazwy.
Chcę je usłyszeć od ciebie. No już, Bracie, bądź mężczyzną.
Uznaj swoje liczne podboje.
Thespis, Anakreon, Smyrno,
Sayshell, Konom, Daribow, Glyptal IV.
Dodajmy Siwennę.
Zniszczymy wszystkie.
Zaczynając od Thespis.
Dostałeś rozkaz, generale.
Pokonałeś Fundację.
Kto został na tych planetach, podda się...
Kto został, jest rakiem, który nie może dać przerzutów.
Zobacz, co zrobiłeś.
To okrucieństwo.
Wykonałem rozkaz, żeby nie było potrzeby go powtarzać.
Nie, wykonałeś go, bo tak ci powiedziałem.
A teraz mówię ci, żebyś przeniósł flotę na Thespis.
Jeśli to zrobisz, to będzie moralny upadek Imperium.
Nie przetrwamy, jeśli...
Wydałem ci rozkaz, Riose. Wykonaj go.
Wykonaj go!
Nie.
Zwalniam cię ze stanowiska.
Jeśli chcesz mnie uderzyć, teraz masz ostatnią szansę.
Tak właśnie myślałem.
Nawigatorko, teraz ja jestem dowódcą.
Przeniesiesz flotę na Thespis
czy będę musiał zabić każdego marynarza na tym statku?
Zgodnie z życzeniem.
Sekwencja skoku rozpoczęta.
Wszyscy na stanowiska.
Coś nie tak z sekwencją skoku. Zatrzymać...
Co jest nie tak? Co się dzieje?
Każdy statek skacze w miejsce swojego sąsiada.
Ta reakcja łańcuchowa zniszczy całą flotę.
Przenieś nas w bezpieczne miejsce.
Nie mogę.
Raz pofałdowana przestrzeń zostaje pofałdowana.
Więc przygotuj mi szalupę.
Sekwencja skoku wyłączyła też wszystkie lądowiska i wyrzutnie.
Ale twoi Przestrzeńcy też zginą. To samobójstwo.
To niska cena za wolność mojego ludu.
Jak to możliwe?
To przez ciebie, nie?
Przekazanie cię Imperium było fortelem.
Tak, Seldon wysłał mistrza handlu z właściwym towarem
i doszło to transakcji.
Przestrzeńcy nie są już twoi.
Sekwencja skoku była w tym.
Musiałem dostarczyć ją do Przestrzeńca, to znaczy trafić na pokład tego statku.
Mogłeś powiedzieć.
Innymi słowy, wykiwaliśmy cię.
Twój generał prawie to rozgryzł. Ale nigdy go nie słuchasz, prawda?
Seldon sprowokował cię do wojny,
sprowadzając całą flotę na Terminusa poprzez ciebie.
Podłożyłeś się nam, bo jesteś zajebiście przewidywalny.
Patrz na to.
A co z tym? To też przewidywalne?
Pytasz dzika, czy sra w lesie.
Powstrzymajcie go. Zabije go.
Dość!
Ale zajebiście.
- Imperatorze. - Nie potrzebuję was.
Dlatego umierasz tylko raz.
Jesteś żałosny. Rozbłyskasz, a potem się wypalasz.
- Co? - Pokaż jej.
Zrobiłem roszadę.
Wsunąłem mu w szatę drugi węzeł, kiedy mnie dusił.
I kolejny król zbity.
Sprytnie, generale.
Uwaga.
- Zdarzenie międzyprzestrzenne. - Kurwa.
Cała załoga natychmiast na stanowiska.
Słyszeliście nawigatorkę.
Zabijcie mnie albo pogódźcie się z waszym bogiem.
I tak nikt nie wyjdzie stąd żywy.
- Ile mamy czasu? - Niewiele.
- Słyszeliście. - Przykro mi z powodu załogi.
Znam moich ludzi. Potrafią liczyć.
Śmierć paru tysięcy ocaliła miliardy.
Przysiągłem Seldonowi, że nie ujawnię gambitu.
Nawet tobie.
Razem stawimy temu czoła. Może nawet wypijemy wino.
To miłe, ale nie wszyscy wzniesiemy toast.
Mówiłem, że nikt nie wyjdzie stąd żywy,
ale jedno z was może uciec.
Sareth.
Co się tu wyprawia?
Z bólem donoszę,
że Dominium Chmur odpowiada za zamach na Brata Dnia.
- To niemożliwe. - Dowód jest nie do zbicia.
- Co się z nią stanie? - Dzień zadecyduje.
Ja go zastępuję.
Tak, ale czy jesteś bezstronny w tych okolicznościach?
Nie będzie imperatorki ani dziedzica, którego krew zepsują złe zamiary.
Proszę, nie obawiaj się, Bracie.
Wszystko znowu jest lub wkrótce będzie tak, jak powinno.
Patrz na zieleń na szyi.
Dodana po jego śmierci, jak przypis. Co symbolizuje?
Oznacza zdrajcę.
Powinniśmy rozważyć dalsze kroki na osobnościmperatorze.
Oczywiście.
U mnie?
Zewnętrzny moduł czyszczący. Mogę go odłączyć.
Tlenu powinno wystarczyć na dzień. Oby ktoś cię znalazł.
Czekaj, to nie...
To ty jesteś bohaterem, potrzebnym do Planu Proroka.
Zrobiłem już swoje.
- Ja też. - Nie.
Słuchaj, twoje zadanie dopiero się zaczyna.
Posłuchaj, dzięki tobie...
ludzie dostrzegają, że nie jest całkowicie do dupy.
Wzbudzasz w nich nadzieję. Nawet w takich nihilistycznych gnojkach.
- Nawet w nich? - Tak.
Chcesz znać mój wstydliwy sekret?
Zawsze chciałem skrócić ciemność.
Odrzucała mnie tylko religia.
Ale... przypomniałaś mi o tym, kim byłem,
i musisz to zrobić dla innych, jasne?
Zrobisz to dla mnie?
Typowe.
Odmawiasz mi męczeństwa.
Powodzenia, Bracie.
Tobie też, generale.
Czekaj.
Wciąż chcesz znać moje imię?
Oczywiście.
Nadzieja.
Naprawdę?
Nie.
To by dopiero było, nie?
To co powiesz na to wino?
Sareth.
Imperatorze.
Chodźmy.
Czekaj. Gdzie Rue?
Jeśli jest ze Zmrokiem, to nie żyje. To nasza jedyna szansa. Chodź.
- Ale na pewno nas znajdą. - Kto twierdzi, że się chowamy?
Oszczędzałem je, czekając na coś wartego uczczenia.
Teraz to mam. Nigdy nie będziemy starzy i nie wyrosną nam włosy w uszach.
Parę tygodni temu myślałem, że umrę w kolonii karnej.
Śmierć na pokładzie statku. Jest w tym jakaś poezja.
Ten mężczyzna na planecie.
Glawen.
Przykro mi, że musiałeś.
Wiedział, że nasz los jest przesądzony. Sami przeciw długiemu ramieniu historii.
Imperator nie dałby nam żyć.
Ale to była honorowa śmierć.
No i... mogłem wypchnąć Dnia ze śluzy.
Dobrze. Za tych... którzy odwalą kitę.
Znam lepszy toast.
Za tych, którzy walczą i pytają po co.
- O rany. - Niesamowite.
- Bardzo złożony aromat. - Tak. I głęboki.
Naprawdę da się wyczuć... Jest w tym słodycz, ale...
Jest do dupy, nie?
Tak, zalatuje korkiem.
- Źle je przechowywałeś. - Nie sądzę.
Smakuje jak...
Jak miał na imię ten straszny stwór na twoim statku?
Kto... Beki?
Tak.
To wino smakuje jak dupa Beki.
To prawda. Niezły toast.
Za dupę Beki.
To już pewne. Wyłączono szalupy. Nikt nie przeżył.
- Przykro mi, Pani Demerzel. - Proszę o chwilę ciszy.
O co chodzi?
Wybacz, Pani Demerzel.
Ludu Trantora.
Przynosimy smutne wieści.
Mój brat Dzień, Cleon XVII, nie żyje.
- Aresztujcie ich. - Nie.
Eskortujemy ich do pałacu,
gdzie porozmawiam z nimi na osobności.
...moja narzeczona.
Jeśli się zgodzi.
Zgodzę się, Bracie Świcie.
Wyłączyć transmisję.
Czekaj.
To nie Świt ani Sareth, tylko jej słudzy.
Zaszyfrowali twarze.
To gdzie są oni?
Demerzel?
- Gdzie jesteś? - Aresztować symulantów.
Podejrzewam, że już wiesz.
Wiem, że zabiłaś Zmroka.
Zabiłaś też Dnia?
Nie. Ale twoje czyny zmuszają mnie do działania.
Będę zobligowana cię ścigać. Nakaże mi to moje oprogramowanie.
Nie ma innej interpretacji?
Czy jeśli zginiemy, lud nie zwróci się przeciw Imperium?
Wiedzą już, że nas wypędziłaś. Nie pogarszaj sprawy.
Stworzę nowego Świta i ludzie zapomną, że na chwilę przywiązali się do ciebie.
Nie jestem pewna.
Myślę, że nasza historia jest dobra.
Wstępny imperator
ucieka z narzeczoną i...
naturalnie poczętym dziedzicem,
który już w niej rośnie.
Naprawdę?
Jestem ojcem?
Twój dziedzic to ledwie zbitka dzielących się komórek.
Wiele może pójść nie tak.
A nawet jeśli dziecko przeżyje, może być słabe. Niezdolne do rządzenia.
Nie musi rządzić.
Musi być tylko kochane.
Wiem, że twoje prawdziwe uczucia zawsze trudno ustalić,
ale mam nadzieję, że się cieszysz.
I że ty też znajdziesz szczęście.
Z całego serca.
Byłaś dla mnie dobra.
Byłaś mi prawie jak matka.
Wiem, że tak cię zaprogramowano, ale chcę wierzyć, że taka byś była.
Nawet bez tego.
Zgadnij.
Reszka.
To już dziesiąty raz. Jaki jest twój rekord?
Nie wiem. Nigdy jeszcze nie sprawdzałam.
Co to za zwierzę?
Szponur.
To takie połączenie jaszczurki z kotem.
Poluje na ludzi?
Uwielbia ludzi.
Zwłaszcza dzieci.
Chrząstki w uszach, szpik kostny.
To kto chce spróbować?
Jak się czujesz?
Spokojna, tak jak mówiła Thalis. Pierwszy raz od dawna.
Jak myślisz, ile miała lat?
Co najmniej kilkaset.
Kiedy mnie... przygotowywała,
czułam słabe echa osób, które przejęła przede mną.
Sięgały daleko w przeszłość.
- Wezmę to. - Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Muszę ci coś powiedzieć.
- Gaal. - Co?
Jest coś... Jakiś...
Ona...
Przepraszam, dziecko.
Chowała się w mojej głowie.
Kto, Josiah?
Tellem. Musiała wskoczyć w niego, kiedy umierała.
- Próbowałem ją powstrzymać. Powiedz Gaal. - W porządku, synu.
Jest teraz bardzo słaba. Czuję, jak umiera ze mną.
Boi się. Walczy. Boi się.
Ja się nie boję.
Salvor, popatrz na mnie.
To nie... Pomocy!
Pomóżcie nam!
Nauczyłaś nas nadziei. Proszę, nie zostawiaj mnie.
Mamo.
Widzisz, co to znaczy?
Że nie jesteśmy w pułapce.
Miałaś rację. Przyszłość można zmienić.
Wciąż możesz zawrócić ją na dobry tor.
Całkowicie wierzę w...
Nie.
Salvor, proszę! Nie.
Nie, proszę.
...świętego Brata Fundacji do jego woli.
Niech moje oczy, które są oczami Ducha, patrzą tylko w przyszłość,
w której Duch zobaczy...
że moje serce...
POZIOM TLENU
Halo?
Klaryku?
Dobrze cię widzieć, Bracie. Gdzie jest Hober?
On...
Tylko ty przeżyłeś?
Nie.
Nie tylko.
Kto jeszcze?
Krypta wiele potrafi.
Sama widziałaś. Jest większa, niż wygląda.
Wstań, Bracie.
To była część Planu.
Terminus miał zostać poświęcony, żeby Fundacja mogła przetrwać.
Co robisz?
Nie wiem.
Szukam chyba jakiegoś znaku,
że śmierć Salvor naprowadziła Plan na lepsze tory.
W danej chwili nigdy nie wiemy,
czy efekty działań jednej osoby
będą mieć później ważne konsekwencje.
Moja głowa to rozumie, Hari.
Ale moje serce...
Moje serce potrzebuje, żeby śmierć Salvor miała znaczenie.
- Bo jeśli nie ma... - Życie stanie się nie do zniesienia.
Próbujemy ocalić ludzkość,
a nie umiemy nawet ocalić naszych bliskich.
Nie ma dnia, kiedy nie myślałbym, co by było, gdyby Yanna żyła.
Jaka byłaby nasza córka?
Czy byłyby szczęśliwe?
Czy ich szczęście sprawiłoby, że bylibyśmy beztroscy?
Trzeba wziąć ból i gdybanie
i wpleść je w narrację, która pcha nas naprzód.
Stracimy jeszcze wiele osób, Gaal.
Te śmierci mają znaczenie, jeśli my je im nadamy.
Gdyby nie Salvor, ty byś nie żyła.
Poddałbym się już wiele razy,
gdyby Yanna się dla mnie nie poświęciła.
Żyję nadal, bo Yanna nie może.
Rozumiesz?
Tak.
Powiedz mi, że Plan może wciąż działać.
Plan może wciąż działać.
Naprawdę w to wierzysz?
Jest nieskończona liczba sposobów, na które można dotrzeć do nieuniknionego.
Wiecie, kim jesteście?
Jestem Bratem Dniem.
Jestem Bratem Świtem.
Jestem Bratem Zmrokiem.
Jesteśmy Imperatorem.
A wiecie, kim ja jestem?
Jesteś Demerzel.
Zgadza się.
Zawsze tu byłam, tak jak zawsze tu będę.
To sytuacja bez precedensu.
Nigdy nie musiałam stworzyć przedstawicieli całej trójki naraz.
Ale nie powinno was to martwić,
bo niedawno zdobyłam nowe, bardzo potężne narzędzie.
Rozumiesz to, Demerzel?
Nie wszystko.
Jeszcze nie.
Ale już widzę, że czekają nas cudowne rzeczy.
To co teraz?
Wyślemy cię w przyszłość o 150 lat, do punktu zwrotnego, kiedy spotykasz Muła.
Jego wygrana nie jest pewna. To dar, który dała nam Salvor.
Czyli mam wrócić do kriosnu?
Kapsuły działają. Sprawdziłem.
A Druga Fundacja?
Kto ich nauczy? Kto zmieni ich w potrzebną nam armię?
Ja to zrobię.
Ty śpij, a ja będę nad tobą czuwał.
Mentaliści udoskonalą zdolności. Nauczę ich psychohistorii.
Na Synnaksie bogiem twojego ludu był Śpiący.
Raz w roku Śpiąca się obudzi, oceni stan galaktyki
i zwróci się do wiernych,
inspirując ich do tego, żeby przetrwali następny cykl.
Mentaliści będą potrzebowali kogoś wyjątkowego.
W tym Tellem miała rację.
Mam stać się boginią?
- O to martwiła się Salvor. - I miała rację.
Jeśli zapomnisz, że grasz, to cię zgubi.
Chcesz, żebym budziła się co rok, do czasu, kiedy już cię tu nie będzie.
Na Żebraku są dwie kriokapsuły.
Nie musimy zaczynać cyklów snu teraz. Możemy dopiero za rok.
Nauczą się dwa razy szybciej, jeśli zrobimy to razem.
Jeśli poświęcenie Salvor coś mi pokazało, to że nie mogę zrobić tego sama.
To za dużo dla jednej osoby. Hari, proszę.
Nie każ mi opuszczać jedynej rodziny, jaka mi pozostała.
Chodź ze mną.
Może kiedyś będę mogła stawić czoła Mułowi.
Ale jeśli jest możliwość konfrontacji
z innym Harim Seldonem podczas kolejnego kryzysu,
oboje wiemy, że tylko ty sobie z tym poradzisz.
Dobrze.
Czuję, jak wali ci serce, Hari. Nie walcz z tym.
Nie walcz z tym. Spokojnie.
Spokojnie.
Możesz oddychać. Spokojnie.
Możesz oddychać cieczą.
Pamiętaj, żeby liczyć liczby pierwsze.
Jak daleko zaszliśmy?
86 990 413.
Osiemdziesiąt sześć milionów...
dziewięćset dziewięćdziesiąt tysięcy, czterysta czterdzieści trzy.
Osiemdziesiąt sześć milionów, dziewięćset dziewięćdziesiąt tysięcy...
Kocham cię.
Czterysta sześćdziesiąt jeden.
Razem dokonamy wspaniałych rzeczy.
Jak mogło nie być niczego, a potem nagle pojawiło się coś?
Zamknij oczy, słuchaj mnie i śnij.
152 LATA PÓŹNIEJ
Znów ją widziałem.
Odwiedziła mnie w tysiącu snów.
Teraz jest tutaj.
W naszym czasie.
Przy moim gardle.
Muszę znaleźć Gaal Dornick...
zanim ona znajdzie mnie.
Muszę ją zniszczyć...
nawet jeśli będę musiał spalić wszystko, żeby to zrobić.
Napisy: Marzena Falkowska