NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
FUNDACJA
I znowu na dół.
To nas w zasadzie skanuje.
Na wypadek gdyby któreś z nas popełniło samobójstwo z nudy.
Gdyby to było możliwe, czy nadal byśmy oddychali?
Zawiedliśmy Proroka.
Niekoniecznie.
Mieliśmy pójść do Pałacu Imperialnego i patrz, gdzie jesteśmy.
- Właśnie tam. - Tak.
A to pewnie sala dyplomatyczna.
Dziękuję, że się nie śmiałaś, kiedy paplałem o winie od Proroka.
Po stu latach w końcu się mu przydałem, a po tygodniu to spieprzyłem.
Mogłem zatrzymać vordaliński pył.
Zauważyliśmy ich w porcie i dziś zatrzymaliśmy.
Twierdzą, że przybyli w celach dyplomatycznych.
Co to za szaty?
Ornaty klaryków. Kościół Hariego Seldona.
Kiedy tylko generał Riose dotarł na Obrzeża,
Obrzeża same się do nas odezwały.
Ciekawe.
Prześlemy dane z przejścia granicznego.
Kontynuować w tej sytuacji przygotowania
do ślubu z Królową Sareth?
Chyba że masz wątpliwości.
Jeśli to zrobię, nie będzie odwrotu.
Sytuacja się dla nas zmieni, ale...
zawsze będzie tu dla ciebie miejsce.
Z moją nową rodziną.
Z moimi dziećmi...
nawet jeśli nie będą do mnie podobne.
I tak będą Imperatorami.
Oczywiście.
Dziękuję Imperatorowi za jego powitanie.
Chętnie będę wraz z nim rządzić.
Chcę, żebyście wszyscy...
Zaciskał szczękę, kiedy mówiłam.
...poślubiam nie tylko...
Ukrył to przed tłumem, ale z bliska było widoczne.
Ma tutaj taką żyłkę, która...
Czemu mam wrażenie, że tego nie pochwalasz?
- Nie daję upomnień, tylko rady. - W twoich ustach brzmią podobnie.
Dzień jest tobą zauroczony. Może dlatego, że traktujesz go z pogardą.
To głupota, ale nie czuje się przez ciebie zagrożony.
Takiemu mężczyźnie nie możesz zrobić jednego.
Nie wolno ci go ośmieszyć.
Będę ostrożna, ale...
Królowo-oblubienico Sareth.
Byłaś dziś w centrum uwagi.
Mieszkańców Trantora zachwyciły twoje obietnice.
Dziękuję.
Ale przynosisz pewnie nie tylko gratulacje.
Skoro ślub został już ogłoszony, proszą o ciebie nasi lekarze.
Ostateczne badanie przed spłodzeniem sukcesora.
Znajdziemy na to czas.
Źle mnie zrozumiałyście. Przyszłam zaprowadzić królową teraz.
Wiem, Demerzel. Wiem, kim jesteś.
Znam twoją mechaniczną naturę.
Muszę poznać rodzinne sekrety.
Nie będę żyć w nieświadomości.
Masz dobre informacje.
Jestem humanoidalnym robotem.
Guwernantka opowiadała mi o pogromie.
Mówiła, że was zniszczono.
Ktoś jeszcze przeżył?
O ile wiem, jestem ostatnia.
Służę dynastii od rządów Cleona I.
Służyłaś komuś przed nim?
Nie bezpośrednio.
Co to znaczy?
Przez długi czas wszystkie roboty obowiązywały trzy prawa.
Nie pozwalały mi krzywdzić ludzi ani pozwolić, by działa się im krzywda.
- A teraz? - Obowiązuje mnie jedno prawo.
- Jakie? - Służę Imperium.
Wkrótce będę Imperatorką.
Dlatego tak dopytuję.
Gdy przyjdzie czas, chcę wiedzieć.
Będziesz mi służyć?
Będę służyć Imperium.
Dziękuję za zainteresowanie.
Jestem Oran, nadworny lekarz.
Specjalizuję się w sprawach rozmnażania.
Proszę spróbować się odprężyć.
Zaczniemy od prostego badania macicy,
żeby upewnić się, że może pani nosić potomstwo Imperatora.
Moje łono na pewno jest dość silne, by nosić dziecko Cleona...
nawet jeśli będzie kopać.
Tak. Z pewnością.
Widzę, że zgodnie z naszą prośbą królowa pobudziła jajniki chemicznie.
Zaraz panią znieczulimy, żeby pobrać komórki jajowe.
Niczego nie pobierzecie, póki nie zawrzemy ślubu.
- Może jestem staroświecka. - Nie możesz oponować.
To jakiś żart, Demerzel? Oczywiście, że mogę.
Przyjmując oświadczyny, oddałaś łono na własność Imperium.
Dobrze wiesz, jak to jest być jego własnością, prawda?
Dominium Chmur jest równie zainteresowane potomstwem królowej.
Przystajemy więc na pobranie komórek. Ale w swoim czasie.
Właśnie. Po ślubie wyprodukuję mnóstwo jajeczek.
Nie musisz się też martwić samym procesem.
Wiem, że masz swój układ z moim przyszłym mężem.
Nie będę ingerować.
Chcesz dalej bawić się jego berłem?
Mogę nosić jego dzieci, a tobie zostawić harówkę.
Trzeba poczekać na owulację.
Na razie wystarczy.
Przed nami wiele lat.
Cudownie.
Mam nadzieję, że proces odwrócenia niepłodności u Dnia
też jest tak bolesny.
Cóż, zabieg Imperatora jest prosty.
Utworzenie nowych nasieniowodów zajmuje nanosondom około 20 sekund.
Przynajmniej brzmi to nieprzyjemnie. To sprawiedliwe.
Dobrze. Chyba dość się już pan na dzisiaj naszperał.
- Na razie zakończymy. - Dobrze.
Chciałabym porozmawiać z królową na osobności.
W porządku.
Myślisz, że Imperator zabił twoją rodzinę. Wiem, że dlatego tu przybyłaś,
więc jeśli fantazjujesz o zemście, proszę, pomyśl o nich.
Twoich rodzicach. Twoim rodzeństwie. Spalonych żywcem przez samo powietrze.
Zabitych z precyzją, z którą wykonuję moją pracę.
86 988 301, 86 988 329...
Gaal?
Salvor?
- Tellem cię tego nauczyła? - Przepraszam, po prostu...
Co z tobą?
Nie możesz tak znikać. Musimy o tym pogadać.
Hari wziął mój statek.
Musiał. Nas zaakceptują, ale jego nigdy.
Nie chcę, żeby nas akceptowali.
Musimy stąd odlecieć.
Tellem ma parę małych statków. Zwiniemy jakiś.
Nie odlecimy. Potrzebujemy ich.
Do Muła, tak?
Tylko po to.
Zachowujesz się, jakby Muł był jakąś abstrakcją.
Nie jest. Czułam go w głowie i widziałam twoje zwłoki.
Dlatego chcesz postawić całą naszą przyszłość na Tellem.
Musisz schować te myśli.
Czemu? Jakie myśli ty chcesz przed nimi ukryć?
Odkąd tu przylecieliśmy, ciągle słyszę o otwartości.
Na Terminusie mogłam wszystkich przejrzeć.
A tutaj? W ogóle.
Nie mogę odczytać Tellem. Nie mogę odczytać nikogo.
Coś jest tu nie tak.
Jesteście na siebie złe. Kiedy zjecie, humor wam się poprawi.
Na mnie zawsze to działa.
- Kiedy co zjemy? - Będzie uczta.
Dzień dobry.
Kiedy przyjmujemy kogoś nowego, to ważne wydarzenie.
Przykro mi przez tę sytuację z Harim. Przez to, że odleciał.
- Mnie też. - Znajdziemy równowagę.
Obiecuję.
W międzyczasie czeka nas praca.
Umiem korzystać z sieci rybackiej.
Salvor.
To nasze śniadanie?
Mięczaki.
Świetne źródło białka,
ale te gówienka żyją tak głęboko, że jesteśmy zdani na łaskę prądu.
Jeśli jednak odpowiednio długo poczekamy, możemy mieć ucztę.
Więc to naprawdę rzadka okazja.
Doceniamy dobre wieści.
Tellem jest zachwycona.
Bo jest tu Gaal.
Twoje talenty też są ważne. Czułem je, kiedy się...
- Pocałowaliśmy? - Dotknęliśmy.
Tyle wystarczy.
- A to ty mnie pocałowałaś. - Nie oponowałeś.
Inaczej co by to była za iluzja?
Przepraszam.
Naprawdę.
Czasem za łatwo przyjmuję cudze twarze.
Komuś chyba nie podobał się twój dar.
Ludzie widzieli we mnie potwora, więc mnie w niego zmienili.
Zanim tu dotarłem, wszędzie, gdzie byłem,
czułem, jak inni wzdragają się na mój widok.
Ja też?
Trochę.
Ale wierz mi,
będziesz tu bliżej ludzi niż gdziekolwiek indziej.
Właśnie to jest tutaj wspaniałe. Nikt się nie ukryje.
No dobra. Umieram z głodu. Chodź.
Dobrze.
- Dobra. - Obróć to.
Co to jest?
Czujesz coś?
Ból. Jakby krzyczały.
Też byś krzyczała, gdyby cię gotowano.
Nazywamy to widzeniem, ale język jest nieprecyzyjny.
Zaangażowane są wszystkie zmysły, słuch też. Ogólna empatia.
Nigdy nie czułam nic...
Rozwijasz się, dziecko.
A tu jesteś wśród swoich. W harmonii jesteśmy silniejsi.
Może zjemy same liście.
Czemu? Rośliny czują ból.
Cierpiące drzewa wysyłają przez korzenie sygnały chemiczne.
Co to jest jak nie krzyk?
Cierpienie jest wpisane w życie.
Ludzkość udaje, że nie, ale ich zdolność do ignorowania cierpienia innych
otwiera drogę do nadmiaru, przywilejów, podboju.
Człowiek, który to wszystko posiadał, Imperator Kandor,
uwielbiał kąpać się w fioletowym pigmencie z tych mięczaków.
Dlatego zostało ich tak mało.
Zmarł od przesytu, młody i purpurowy.
My jesteśmy inni. Nie ignorujemy bólu, który powodujemy. Honorujemy go.
Jeśli czujesz wszystko, nie bierzesz więcej niż trzeba.
Straciłaś apetyt?
Próbuję po prostu ogarnąć, że wszystko, co zjem,
będzie cały czas na mnie wrzeszczeć.
To niska cena za prawdę.
Czyli jestem już widząca?
Zostało jeszcze parę kroków, ale nie jesteś już ślepa.
- Czyli mrużę oczy. - Jak noworodek.
Hej. Wierzcie lub nie, ale właśnie was szukałem.
Niesamowite miejsce.
Skaczemy losowo.
Tylko inny Przestrzeniec znałby nasze położenie.
- Co zrobiłeś? - Zaczekaj.
Te współrzędne dał mi człowiek nazwiskiem Hari Seldon.
Jest dobrym prognostą. To jego specjalność.
Ściśle strzeżemy naszych tras. Nikt nie może ich poznać i dalej żyć.
- Kosmos szybko cię zabije. - Nie. Mam coś dla was.
- Opalesk. - Tak.
Dla was. Możecie z nim zrobić, co chcecie.
Fundacja go produkuje i może wyprodukować więcej.
Nie da się syntetyzować opalesku.
A jednak radośni mali naukowcy Seldona znaleźli na to sposób.
Wasze modyfikacje sprawiły, że jesteście zależni
od tego mikroelementu.
Nie wiem, czy Imperium wam to zrobiło,
ale wiem, że to wykorzystują.
To tama, która was powstrzymuje. Ile waszych dzieci biorą?
Nawiguje dla nich 10% naszego potomstwa.
Właśnie. Inaczej nie dostajecie opalesku.
I twierdzą, że pozostali są wolni.
Nie jesteście wolni.
Zawsze mogą wstrzymać dostawę,
jeśli średni Cleon uzna, że już was nie potrzebuje.
Ale nas potrzebuje.
Widzieliście mój statek? Przeskanujcie go.
Czego mu nie trzeba? Przestrzeńców do nawigacji.
Co się stanie, kiedy Imperium zdobędzie taką technologię?
Myślisz, że nadal będą słać wam witaminy?
Chcesz, żebyśmy współpracowali.
A opalesk byłby naszą zapłatą?
Opalesk byłby waszą zapłatą, ale wolność byłaby waszą nagrodą.
Zachowacie wasze córki i waszych synów. Całe wasze potomstwo.
Będziecie żyć dla siebie. Wyobrażasz sobie, co by było,
gdyby tama pękła i moglibyście wypłynąć w przestwór wszechświata?
Stworzono nas, żebyśmy wypływali, tak jak mówisz.
Poza galaktykę, w przestwór wszechświata.
Tak. I ta wolność może być wasza.
Musicie tylko pomóc nam kopnąć Imperium w jaja.
Jeśli ktoś potrzebuje wyjaśnienia,
zakańczam dynastię genetyczną.
- Oglądałem to. - Trudno.
Myśli, że się zmieni.
Odkrył chęć do prokreacji. Jakoś nie przepełnia mnie podziw.
Wejść.
Przepraszam.
Świetlna obejrzała nagranie z Siwenny i prosi o rozmowę.
Nie widziałam jeszcze tak małej osobliwości.
Statek z własnym umysłem.
Nasz kontakt sądził, że to jakieś organiczne komputery.
Czy Fundacja może zasilać statki,
hodując samą tkankę mózgową?
- Co robisz? - Nic jej nie jest?
Co się teraz dzieje? Czy tak się zgadzacie na ofertę?
Opalesk jest kuszący, ale ryzyko jest za duże.
Masz rację.
Imperium dostaje 10% naszego potomstwa.
Ale jeśli dowiedzą się, że z tobą rozmawialiśmy, zażądają 20%.
Tego nie zniesiemy.
Dostałam wiadomość z siedliska.
Szeptostatek, którego szukacie, jest aktualnie u Przestrzeńców.
- Nie wiedziałem, że tak możecie. - Przejmijmy go.
Nie. Siedlisko przybędzie do nas.
Gaal? Kim jest Muł? Wciąż o nim myślisz.
Muł to pogromca. Stanowimy dla niego zagrożenie.
Za 152 lata nas znajdzie.
Skąd to wiesz?
Widzi to, co będzie, a czego jeszcze nie ma.
Chcę wam coś powiedzieć. Wam wszystkim.
Poznaliście Hariego. Przyleciał tu z nami.
Dawno temu wymyślił, jak użyć matematyki, żeby przewidzieć przyszłość.
Było to tak precyzyjne, że przypominało magię.
Ale potem odkrył istnienie odstępców,
którzy mogą zmienić obliczenia.
Takich jak Muł.
Albo my.
Zawsze byłam inna.
Byłam samotna i nawet w dzieciństwie myślałam liczbami.
W moim świecie było to niebezpieczne, ale nie przestałam.
Liczby ogrzewały mnie, gdy było zimno. Oświetlały mi drogę w ciemności.
A pewnego dnia wysłały mnie w galaktykę.
Teraz myślę, że przez cały ten czas mój umysł liczył i liczył,
wszystko po to, żeby zrozumieć moc, z jaką się urodziłam.
Hari przewidział ciemność.
Upadek Imperium, który pociągnie za sobą wszystko inne.
Myślę, że to dlatego tak wielu z was niedawno się odnalazło.
Nie jest nas nagle więcej.
Jest po prostu o wiele więcej cierpienia.
Krzyki są o wiele głośniejsze. Jak u gotujących się mięczaków.
Musimy pokierować zmianami i naprawić, co możemy,
żeby to, co zastąpi Imperium, nie było gorsze.
Znęcano się nad wami. Nie jesteście nikomu nic winni.
Ale jeśli przestaniemy się ukrywać, to zachęci kolejnych widzących.
I kiedy Muł po nas przyjdzie, będziemy już gotowi.
Potrzebna jest tylko przezorność i planowanie.
Potrzebna jest wiara.
Generale, oferujemy Hobera Mallowa, który próbował pośredniczyć w zdradzie.
Dziękuję, że przybyłaś osobiście, Centralna.
Zrobiłam to dla siebie.
Moją córkę oddano do waszego statku.
Chciałam ją zobaczyć.
Rozpromienia mnie radość.
Szukamy statku, który widziano na Siwennie.
I oto jest, a ty za jego sterami. Kim jesteś?
Dobre pytanie.
Porozmawiamy o tym teraz czy...
Może oszczędzisz swoje żebra? Jesteś agentem Fundacji.
Jak działają statki?
Zabrakło mi tchu. Ostro negocjowałem i...
W porządku. Niech będzie.
Chcecie statku, to go, kurde, macie.
Nawet nie jest mój.
Musicie coś wiedzieć o szeptostatkach. Mają rozbudowany system bezpieczeństwa.
Kurwa.
Grzeczna Beki. Chodź.
Szlag.
Zobaczmy, co potrafi to cacko.
- Będzie skakał. - Nie ucieknie.
Nie ma dość miejsca na skok.
Zginie z nim pół siedliska.
Jego statek skoczył ze środka hangaru.
Magowie znają nową sztuczkę.
Technologia Fundacji wyprzedziła naszą.
Szeptostatki są zwinniejsze i mogą nawigować bez pomocy Przestrzeńców.
To nie wszystko.
Seldon wysłał Mallowa do Przestrzeńców,
żeby zwabić ich obietnicą wolności.
Pochodzi ze Smyrno, planety Fundacji, zakładamy więc, że działa w jej imieniu.
Czyli Przestrzeńcy zdradzili Imperium?
Nie. Ale sam fakt, że Terminus o to zabiegał,
sugeruje, że Fundacja szykuje się do wojny.
Mogli wynająć Ślepych Aniołów? Są zdolni do zabójstwa?
To właśnie nasz problem.
Nie wiemy, do czego są zdolni.
Jakie mam rozkazy?
Mam czekać na rozmieszczenie...
Kurwa.
Wiesz, czego chce?
Obawiam się, że chce mi zaimponować.
Musimy coś zrobić, Bel.
- Przestań, marynarzu. - Nie graj rangą.
Już raz się mu postawiłeś.
Zignorowałeś rozkaz, a teraz mamy być ślepo posłuszni?
Zignorowałem rozkaz, który skazałby marynarzy na śmierć.
Moich podwładnych.
- Z cywilami jest lepiej? - Wal się, Glawen.
Wiesz, co zrobi, jeśli znowu odmówię?
- Zabije cię. - Nie.
Zabije ciebie.
Wsadzi mnie na wiele lat do pustej celi
i będzie zmuszał do oglądania hologramu z twoją śmiercią.
A ktoś inny i tak wykona ten rozkaz.
Powiedzmy, że rozpuszczę wici, że mam ściśle tajne informacje.
Zbliżę się do niego. Ominę aurę
i milion innych nieznanych tarcz, i go zabiję.
Stworzą nowego, naładują tym samym gównem
- i będziemy w punkcie wyjścia. - Ale...
Albo jeszcze ambitniej. Wezmę flotę i rozwalimy pałac z orbity.
- Wtedy stworzą trzech nowych. - Nie jeśli ich też rozwalimy.
I jeśli naprawdę kończą dynastię...
Dobra. Powiedzmy, że pokonamy Imperium. Co dalej?
Barr powiedział, że Fundacja jest silna. Może przejąć rządy.
Na pewno nie są na to gotowi. Wiesz, jak duże jest Imperium.
Powiem ci, jak będzie, jeśli Imperium upadnie,
bo widziałem całe regiony kosmosu, które popadły w bezprawie.
Słabi... są przedmiotami.
Kurwa. Gwałciciele są królami.
Biedni...
Biedni są niewolnikami.
Życie jest czystą pustką...
bólem.
Co?
Chyba...
Chyba musiałem się upewnić, że wciąż tam jesteś.
Że to wszystko przemyślałeś.
To racjonalne obawy.
Niektóre.
Czy to coś zmienia?
Nie.
Ale teraz boimy się chociaż razem.
Świetnie. Dokładnie tego chciałem.
Wciąż promieniejesz od pochlebstw.
Przyznaję, że masz wrodzoną charyzmę.
Niektórzy powiedzieliby nawet, że nieokiełznaną.
Wiem, że trudno ci w to uwierzyć,
ale mój własny publiczny urok jest wynikiem genetycznego doskonalenia.
Nawet pośród Cleonów są tacy, którzy są bardziej...
swobodni na podium niż inni.
Ale jestem wdzięczny za twoją charyzmę.
Mężczyzna, który jest gotów zaakceptować równą partnerkę, ma publiczną wartość.
Nie sądzisz?
Czy coś nie tak?
Tak sobie myślałam,
że nie rozmawialiśmy o mojej rodzinie.
Rozmawialiśmy.
Jesteś dyletantką, a jednak zostaniesz imperatorką.
Taka narracja spodoba się obywatelom.
Chodzi mi o to, że...
mimo że będą z tobą tylko spowinowaceni...
będą też twoją rodziną.
Chcę więc, żebyś ich poznał.
Jak miło.
Mojego subtelnego ojca, który nigdy nie podniósł na mnie głosu,
nawet kiedy przypadkiem wylałam w błoto fiolkę bezcennego pigmentu.
Powiedział tylko, że błoto jest teraz ładniejsze.
Mojego brata Thurstona,
który kiedyś przez dwa dni niósł rannego towarzysza,
choć sam miał złamany obojczyk.
Moją matkę,
którą niektórzy uważali za nieprzystępną,
ale która potrafiła narysować nasze twarze z pamięci.
Idealne podobizny.
Moją siostrę Shennin,
która lubiła palić cygara, rozstrzygając sprawy państwowe,
i która kiedyś, gdy byłyśmy małe,
pół nocy polowała na pająka, żebym mogła zasnąć.
I jej synka.
Małego Marréosa.
To, co ich spotkało, to była tragedia.
Uczcimy ich pamięć.
Chciałabym powiedzieć im, jak wpłynąłeś na ich życie.
Nawet jeśli pośrednio.
Ale nie mogę...
dlatego mówię tobie.
Jesteś tu dzięki niezwykłemu połączeniu szczęścia i mojej łaski.
W odpowiedzi na oba musisz stwierdzić jedynie:
„Jestem wdzięczna”.
Jestem wdzięczna, Imperatorze.
Dobrze.
Muszę spotkać się ze Świtem w ukryciu.
- Zorganizujesz to? - Twoja wola jest moją, królowo.
Możemy tu mówić swobodnie?
Kiedy kończymy 17 lat, pokazują nam każdą dzielnicę Trantora.
Wielki obchód.
Mnie nauczył fascynujących rzeczy.
Na przykład tego, że Occuli nie działają w radiatorach.
Mogłeś tylko potwierdzić.
To cleońska tradycja.
Lepiej użyć dziesięciu słów niż jednego.
Wiesz, że nawet mimo szyfrowania twarzy
spotykając się tak, ryzykujemy życie?
- Wiem. - Na pewno?
To nie jest gra.
Świt próbował uciec kiedyś z pałacu przez miasto.
Zginął przez to.
Dostajemy tę przestrogę.
Od Demerzel?
Rozmawiałam z nią.
Zabiła moją rodzinę.
Na rozkaz Dnia.
Powiedziała ci to?
A on to potwierdził.
To co teraz? Wycofasz się z małżeństwa?
Wtedy Dzień mnie zabije. Wiesz o tym.
Odkąd wybrano mnie na jego żonę, jestem więziona.
- Czego chcesz ode mnie? - Nie urodzę temu potworowi dziecka.
Nie mogę.
Twój brat nie jest taki jak ty.
To prawda.
Wiem to od samego początku.
Macie inne oczy.
- Nasze oczy są takie same. - Nie.
Twoje są dobre.
Mogę stać się taki jak on.
Nie wierzę w to.
Poślubię Dnia. To pewne.
A moje cleońskie dziecko...
może mieć twoje oczy.
Mój sługa ukradł to medykom.
Użyj tego, a odzyskasz płodność.
Na bogów, wiesz w ogóle, o co prosisz?
Zmrok i ja już jesteśmy niepotrzebni. Jeśli Dzień się dowie, to wyrok śmierci.
Twój genom jest prawie identyczny. Nikt się nigdy się nie dowie.
Pozbywa się ciebie.
Nigdy nie zasiądziesz na tronie.
Kiedy umrzesz, będzie tak, jak gdybyś nigdy nie istniał.
Ale...
jeśli jedyny, prawdziwy dziedzic będzie twój...
zachowasz swoją spuściznę.
Nie chcesz tego?
Nie chcesz rzucać cienia?
Podobno zabieg nie jest bolesny.
Żadna jego część.
Sareth.
Powstrzymałam lekarzy przed zapłodnieniem,
ale po ślubie nie będzie już szans.
To samobójstwo.
Nie.
To bezkrwawy zamach stanu.
Chodźcie ze mną.
- Kto ma mówić pierwszy? - Constant.
Imperatorze.
- Zgodnie z obyczajem mamy prezent. - Czyżby?
To wasza skrucha?
Zadośćuczynienie?
To atomowa popielniczka.
- Co za absurd. - Nadchodzi wojna.
Prorok wysłał nas, by negocjować.
Jak na dawno zmarłego, wydaje ważne rozkazy.
Powrócił.
I przyniósł ze sobą nadzieję. Dla nas wszystkich.
Więc kim wy jesteście?
Jego kapłanami?
- Misjonarzami? - Jesteśmy...
sprzedawcami.
Pozwoliłeś, by planety na Obrzeżach zdziczały.
Nie ufają obcym,
ale lubią oglądać show.
Kiedy przynosimy im nowinę,
musimy najpierw zapewnić im rozrywkę.
Tymczasem wy troje
jesteście cywilizowani.
Nie patrzę więc na was z góry.
A stamtąd byś mógł?
Wysłano nas, żebyśmy nawiązali relacje dyplomatyczne.
Poprosili o uznanie Fundacji na galaktycznej arenie.
Zabiegamy o suwerenność.
Jesteście imperialną placówką.
Własnością, nie partnerem.
Jak zwał, tak zwał.
A sojusz z Fundacją da wam gwarancję tego,
co dla Imperium najważniejsze.
Pokoju.
Czyli jednak przybyliście dać show.
Sprzedajecie nam pokój, a za plecami podżegacie do buntu.
Przestrzeńcy odmówili waszemu człowiekowi, który próbował skusić ich do zdrady.
No proszę.
Tępy wzrok pełen szczerego zdziwienia.
Wiesz, Klaryku, myślę, że mówisz prawdę,
ale dziewczyna wygląda, jakby usilnie o czymś myślała.
No już, mała. Wyduś to z siebie.
Dobrze.
Te same twarze. Ta sama sala.
- W Imperium nic się nigdy nie zmienia? - Straż.
Co się tu wyprawia?
Kapitan Timandra zauważyła już w porcie.
Wykryto podwójne fale mózgowe.
Hari Seldon.
Ty podstępny draniu.
Myślałem, że sprzeciwiasz się wpływom zza grobu,
ale oszukałeś śmierć i do tego przemieściłeś się całe lata świetlne.
No to powiedz to, co przybyłeś powiedzieć.
Aż tak daleko się nie przeniosłem.
To, co ze mnie zostało, wciąż jest na Terminusie.
To tylko drobny odprysk mnie.
Jesteś na Terminusie?
To fascynujące.
Czemu więc jesteś też tutaj?
By wzmocnić słowa mojego klaryka.
I ostrzec cię, że Fundacja nie jest bezsilna.
Mamy technologię, statki, broń zdolną do niszczenia.
Proponujemy pokój nie dlatego, że boimy się przegranej,
a dlatego, że wiemy z matematyczną pewnością,
że w razie wojny wygramy.
Wiesz, że cię badałem?
W młodości miałem czas na czytanie.
I czytałem o tobie.
Zaniepokoiła mnie wiedza, że jeden człowiek wiele nie zmieni,
ale potem przeczytałem, że mnie to nie dotyczy.
Powiedziałeś, że dynastia genetyczna osłabiła Imperium.
Pamiętasz? Nazwałeś nas winogronami.
Kto mu powie?
Nieważne, ja to zrobię.
To koniec klonów.
Młoda narzeczona już grzeje mi łoże.
Na podeście wkrótce pojawi się czwarty tron.
Twoje prognozy są przeterminowane.
Tak jak i ty.
Demerzel, niech generał Riose okrąży Terminusa
i w ramach posiłków wezwie statki rezerwowe.
Jeśli Fundacja ma wartościową technologię, sporządź inwentarz, bo należy do nas.
Tak, Imperatorze.
Dzięki za popielniczkę.
Constant!
Wiedziałam, że jest w mojej głowie,
ale nie mogłam powiedzieć, boby mnie powstrzymał.
Tłumił twoją wolę.
Co to za duch, którego słuchacie?
Trzyma starca w nieświadomości i używa ciała dziewczyny.
Kochacie go, wybaczycie mu, ale i tak...
przekroczył granicę.
Kiedy nauczymy się wątpić, gdy Thespianie przynoszą dary?
Twój Prorok postawił cię w bardzo niekorzystnej sytuacji.
Zabrać ich.
DANE NAWIGACJI
BRAK HISTORII
DIAGNOSTYKA
PAMIĘĆ NAWIGACJI
Co robisz?
W końcu otwieram oczy.
- Jak to? - Byłam tu rano z Loronem.
Rozmawialiśmy ze sobą.
Popatrzył na tę łódź,
rzuciłam monetą i nagle nie mogłam odczytać wyniku.
Ktoś mnie blokował.
Loron patrzył na tę łódź,
bo tylko jej historia nawigacji została usunięta.
Po co usuwać dane z połowu?
Co byś zrobiła, gdyby cię złapali?
Byłam ostrożna. Patrz.
Usunęli dzisiejszą trasę, ale nie nadpisali pamięci.
- Ta łódź była gdzie indziej... - Przestań.
Nie wszystko tu rozumiesz i na razie musisz to zaakceptować.
Nie. Ty i Hari powiedzieliście, że to wykracza poza jedną osobę.
A teraz myślisz, że sama zmienisz przyszłość?
- Salvor. - Nie. Posłuchaj.
Ciągle słyszałam, że jestem wyjątkowa.
Takie myślenie namieszało mi w głowie.
- Ja tak nie myślę. - Na pewno?
Bo patrzą na ciebie jak na, kurwa, zbawczynię.
No i spoko. Jeśli tylko nie zaczniesz w to wierzyć.
Nie musisz im ufać, ale musisz ufać mnie.
To nie czas, żeby węszyć.
Rozumiesz?
Dobra, łódko. Zobaczmy, gdzie wczoraj byłaś.
Lepiej było przy tym nie węszyć.
- Ty ku... - Cicho.
Próbowaliśmy ci tego oszczędzić, Salvor.
Jego widoku.
Przykro mi.
Chcę, żeby to miejsce było azylem.
Ale tak, jak ci mówiłam, kiedy rozmawiałyśmy o mięczakach,
czasem trzeba przyswoić ból,
bo czasem odrobina śmierci jest potrzebna.
Napisy: Marzena Falkowska