NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
FUNDACJA
Ufasz mi?
Żałuję, że cię poznałem.
Ale poznałeś i jesteśmy tu teraz,
a cała galaktyka obraca się wokół działań jednej osoby - ciebie.
Raych...
Chyba nie mogę tego zrobić.
A ty, lepiej niż ktokolwiek inny, wiesz, co jest tu na szali.
Nienawidzę tego, co zrobiłeś.
Wiem. Gniew ci pomoże.
Nie czuję gniewu.
Kocham cię.
To też wiem, synu.
Zrób to.
Idź prosto do kriokapsuły. Jest zaprogramowana na ciebie.
Nie zatrzymuj się, żeby się z nią pożegnać.
Nie mieszaj jej w to.
Raych.
Wciąż śnię, prawda?
To nie jest sen.
Jak możesz wciąż żyć?
Nie żyję. Umarłem na Wybawieniu.
Wszystkich oszukałeś.
Myślą, że ci na nich zależy. Ale tobie nie zależy na nikim.
Są tylko punktami na wykresie.
Dlatego przegrasz.
Bo nie obchodzi cię, kto przeżyje.
- Nie miałeś umierać. - Ale zmieniłeś Plan.
Wplątałeś mnie w niego, bo mi nie ufałeś. Gdybyś mi ufał, mógłbym żyć.
A wystrzelili mnie ze śluzy jak śmieć...
żebym dryfował zamrożony przez całą wieczność.
Nie byłeś śmieciem.
Nie.
Byłem twoim synem... i pozwoliłeś mi umrzeć.
Ale czemu mnie to dziwi? Obaj wiemy, że nie był to pierwszy raz.
Wszystko dobrze?
Od ponad stu lat nie miał nóg. À propos nóg, skąd je wziąłeś, Hari?
Mówiłem wam, że nie wiem. Do Świata Oony skierowała mnie Kalle.
Jak? Byłeś uwięziony.
Ukazała mi się, kiedy postradałem zmysły.
Zasugerowała, że jest przejawem samego Pierwszego Radiantu.
Poznałam ją. Była materialna, ale sprzęt nie widział jej jako żywej.
A mnie tak?
Tak.
Moje ciało jest takie, jak na chwilę przed śmiercią.
Wszedłem do jaskini z Kalle. Stałem nieważki w ciemności i czekałem.
A potem przebudziłem się przy was, czując, jak szarpie mnie grawitacja.
Sklonowała cię.
Czyli po 150 latach dynastia genetyczna ma rywala.
Dostrzegam tę ironię.
Ktoś chciał cię znów żywego.
I to po wysiłku, jaki włożyłeś, żeby zmienić się w ideę.
Patrzcie. Wychwyciłam jakieś transmisje.
Fundacja rozprzestrzeniła się po Obrzeżach.
Sprzedają psychohistorię jako magię.
Sprzedają ciebie. Proroka.
Nie mnie. Jego. Drugiego Seldona.
Żadna niespodzianka. Ludzie lubią klękać.
Zbliżamy się do Ignis.
Lądujemy na Ignis. Chyba że znów przejąłeś mi statek.
Ignis. Tysiąc lat temu posiadłość Imperium.
Różnorodne formy życia, ale żadnych ludzi, odkąd odlecieli.
W takim razie kto nas wzywa?
Wchodzimy w atmosferę.
- Kurwa! - Co?
Negatywne cząsteczki jonów wywołały restart systemu.
Co to znaczy?
Że lecę z wyłączonym silnikiem.
- To źle? - Tak!
- Wylądujesz? - Cicho!
- Drzewa! - Wiem!
No już!
Jesteś ranny?
Tylko trochę. Od dawna nie czułem fizycznego bólu. Jest rozkoszny.
Może w małych dawkach.
- Przeprowadź diagnostykę. Wrócę. - Dokąd idziesz?
Do dżungli. Ktoś nas obserwował.
Może najpierw pomóż naprawić statek.
Narobiliśmy niezłego hałasu.
Jeśli ktoś nas szuka, wolę spotkać go na zewnątrz.
Szlag! Schody są uszkodzone. Wyjdę przez śluzę.
Pozwalasz, żeby twoja wizja na ciebie wpływała. Przestań.
Wiedziałam, że będzie trudno.
Musieli nałożyć embargo na nagrania zamachu.
Nagrania z jego komnaty też są zakazane.
A w sprawie mojej rodziny?
Nic nie ma. Przykro mi.
Dziękuję. Wkrótce będziemy mieć inną prośbę.
Zamach nastąpił w sypialni Dnia.
Muszę się tam jakoś dostać.
To na pewno jedyny sposób?
Nie chcesz, żebym oddała swoje ciało za informację?
Spokojnie. Dam tylko tyle, ile zechcę.
Mam nadzieję. Czasem się zastanawiam, gdzie podziała się tamta nieśmiała Sareth.
Zginęła z resztą rodziny.
Chce kopulować.
Liczyłeś na to. Sojusz ma być realny, nie papierowy.
Tak, wszystko dobrze się składa, ale...
w tym względzie przyzwyczaiłem się do ciebie.
Jesteś mężczyzną, imponującym pod każdym względem.
Nie spotykała takich.
Właśnie.
A skoro to zaproponowała, będzie gotowa. To nie powinno długo potrwać.
I czuję, że jesteś gotowy.
- Będę blisko. - Dobrze.
Myśl o mnie.
Wejdź, Sareth. Czekałem na ciebie.
Dziękuję, że się zgodziłeś.
Rozumiem, że sprawy miłosne są dla młodych dam istotne.
Prywatna komnata. Mogę?
Proszę. Rozejrzyj się.
Rety. Co za podobizna. Robi wrażenie.
Dziękuję.
Jest w naprawie?
To przez pleśń. Pasożyty.
Jest stara. Pierwotnie przedstawiała Cleona I,
ale odnawiają ja dla każdego Dnia, podkreślając jego wkład w Imperium.
To nad tobą to okręgi orbitalne? Bardzo dramatyczne.
Mój brat je zaczął, ja dokończyłem.
Są zaskakująco widoczne.
Pierwotnie miały być niewidoczne z ziemi,
ale chciałem, żeby ludzie postrzegali je jak okowy obejmujące świat.
Trzeba im przypominać, że żyją tylko dlatego,
że tak postanowiłem.
Twoja aura. Masz ją też w sytuacjach intymnych?
Zawsze.
I to tak mocno podkręconą? A gdybyś chciał,
nie wiem... dostać klapsa?
Są tu pewnie łopatki, które odcisnęłyby królewski herb
na pośladkach.
Zamówię takie.
Masz bardzo wygodne łóżko.
Według starego porzekadła
królewska głowa nie spoczywa lekko na poduszce.
Czyżby?
Inni królowie potrzebują po prostu lepszych poduszek.
Chyba opowiadałeś już ten dowcip.
Nadal śmiejesz się z poduszki?
Nie. Z ciebie.
Odkryjesz, że kiedy mężczyzna i kobieta są razem,
żeby wszystko dobrze się ułożyło, mężczyzna musi być na górze.
Głupio mi.
Nauczysz się. Podciągnijmy tę suknię.
Kolana?
- Nie. - Co ty...
Dam radę.
To mój palec u stopy. Dobrze. Już.
- Chcesz, żebym... - Cicho.
Już to robiłaś.
Ale nigdy nie w ten sposób.
Udajesz. Wiem, że miałaś kochanka.
Zginął w wypadku, który cię ukoronował.
Nie dziwi mnie, że wiesz tyle o ostatnich dniach mojej rodziny.
Nie chcesz ze mną spać.
Wiem, czemu tu jesteś. Prawie zginąłem w tym pokoju.
To był ten?
Widziałem, jak się przechadzasz, wyobrażając sobie,
dlaczego im nie wyszło.
Żałujesz, że mnie nie zabili, co?
Może myślisz, że to przywróciłoby jakąś równowagę?
Może zapłaciłaś za taki wynik?
Tak! Sprawdzałam, jak zabójcy się tu dostali.
Nie dlatego, że ich wynajęłam.
Chcę wiedzieć, czy jest tu bezpiecznie.
Próbowałeś w ogóle przyjąć moją perspektywę?
Wiesz, czym jest inna perspektywa?
Niby skąd? Najbliżsi ci ludzie są tobą.
Myślisz, że cię nie ochronię?
Przetrząsam cały Trantor. Znajdę zdrajców...
Szukasz już wiele dni, na próżno.
Wybacz, ale mnie to nie uspokaja.
Jeśli odrzucasz moją ofertę małżeństwa, powiedz to!
Wydając na siebie wyrok?
Znajdź zdrajcę i zaręcz bezpieczeństwo. Wtedy ją przyjmę.
Oczywiście. Zaręczam!
- Więc ją przyjmuję! - A teraz wyjdź!
Słyszałaś wszystko?
Nie. Byłam po stronie służby.
Podejrzewa, że zabiłem jej rodzinę. Oskarżyłem ją o zamach.
Zrobiło się burzliwie. Zaręczyliśmy się.
Gratuluję.
Śmierci jej rodziny nie da się powiązać z tobą.
Zadbałam o to.
Musimy na nią uważać.
Jest sprytna i gotowa realizować własne plany.
Ma więcej szczęścia, niż na to zasługuje.
A ty jesteś niespełniony.
30 LAT WCZEŚNIEJ...
Dziękuję, Imperatorze.
Mów mi Cleon.
To miłe.
Jesteś apetyczna. Jak możesz być taka pyszna?
Jem dużo soli, Cleonie.
Jestem doprawiona.
Jak masz na imię?
Rue. Rue Corintha z Dominium.
Piękne imię. Piękna osoba.
No dobrze. Osłabię efekt, na wypadek, gdybyś chciała się odgryźć.
Niezwykłe.
Możemy przewinąć wstecz? Do kiedy mnie wybrałeś?
W teraźniejszości sytuacja robi się bardzo interesująca.
Wrócimy do tego. Oczekiwanie zaostrza apetyt.
Dobrze. Oto wcześniejsza część dnia.
Złożono to z wielu obiektywów na Dworze Gossamer.
Tu jesteś.
Próbują chyba przyciągnąć twoją uwagę.
Jedna pewnie zaraz coś zwichnie.
Tragedia.
A jak ty próbujesz przyciągnąć uwagę?
Ja? Nie podnoszę wzroku znad gry.
Przynosi to oczekiwany efekt?
Widzę tylko twoje stopy, więc nie wiem. Ale żarty dają nadzieję.
To pamiętam. Potem wspomnienia się urywają.
Teraz możesz wrócić do seksu.
Masz świadomość, że je straciłaś? Wspomnienie?
Nie.
Wyciągnęłam do ciebie dłoń, a potem byłam w drodze do domu...
ze śladem ugryzienia na ramieniu i pełnym kontem bankowym.
Wszystko miało sens, jakby niczego nie brakowało.
Naprawdę?
Myślałem, że to jak puste miejsce, które drażni,
jak bawełniany wacik w umyśle.
Pomyślałam, że skoro masz taką możliwość, to...
Nigdy nie edytujesz swoich wspomnień?
Imperator mógłby usunąć chwile, które woli zapomnieć.
Ale nie mogłeś zabrać ich historii.
Nie. Są przechowywane w Memorium, z resztą normalnych wyników kontroli.
Ale to fascynujący pomysł.
Jaki?
Brak jakiegokolwiek żalu.
Zrobiłabyś to?
Nigdy. Akceptuję żal.
Chcę pamiętać widok ze szczytu góry.
Nawet jeśli będę musiała pamiętać też upadek.
Masz szczęście, że możesz zaufać swoim wspomnieniom.
Chyba jednak nie do końca potrafisz skradać się od tyłu.
Bardzo dobrze. Może pomyśl...
Rzuć to.
Ręce do góry. Zdejmij maskę.
Cześć, Sal.
Nie. Musiałeś już umrzeć.
- Rozczarowana? - Nie, ale...
Ale jesteś sobą. Zaglądasz darowanemu koniowi w zęby.
Żebrak powiedział, że zapadasz w kriosen.
Co mi zostało na Terminusie? Zrobiłem to samo.
Statek wciąż jest zakodowany na mnie.
Zsynchronizowałem pobudkę z Żebrakiem.
Miałem wrócić wtedy, kiedy ty postanowisz to zrobić.
Ale skąd się tu wziąłeś?
Skaczesz po całym kwadrancie.
Wyłapałem twoją trasę na Świecie Oony.
Dotarłem tu tuż przed tobą.
I chwilę potem... słyszałem już twój melodyjny głos.
Przepraszam.
Nie chciałem być taki oschły, kiedy mówiłem o Salvor i wizji.
Siedzi mi w głowie,
więc nie ma sensu mówić, żebym przestała o tym myśleć.
Albo mi pomóż, albo nic nie mów.
Psychohistoria zakłada, że przyszłość nie jest pewna.
Ale wszystkie moje wizje się ziściły.
Na Synnaksie śniłaś o wielkiej fali, która cię pochłania.
Nie pochłonęła. Jesteś tutaj.
To skąd mamy wiedzieć, które nasze działania uratują Salvor?
Nie możemy tego wiedzieć. I czy w ogóle powinniśmy?
Chcesz, żebym ją sobie odpuściła, bo nie obchodzi cię nic poza...
Hej! Jest też dzieckiem Raycha.
A poprzez to moją wnuczką.
Gdybym wiedział...
To co? Postąpiłbyś inaczej?
Nie wiem. Chciałbym myśleć, że tak.
Ale zarodek to coś zupełnie innego niż prawdziwa osoba.
Jeszcze wtedy nie zdecydowaliśmy,
czy będziemy mieć dziecko.
Bo wiedział, że go nie będzie. Oboje tego chcieliśmy.
Teraz ją przy sobie masz. Nie każdy dostaje coś takiego.
Gdzie jest Pierwszy Radiant?
W kokpicie. A co?
Uśmiecha się.
Schowaj go. Nie mów mi gdzie.
Teraz.
Zidentyfikuj nieznajomego, którego wprowadzasz na nasz statek.
Oficjalnie to mój statek.
Hugo Crast z Terminusa.
Jest moją latarnią. Mówiłam wam.
Chyba kimś ciut więcej.
Otwórzcie śluzę.
ZAMKNĄĆ
Hari, otwórz drzwi.
Otwórz je, Hari.
Hugo, ile mierzysz?
Nieco poniżej dwóch metrów.
- Żebrak pokazuje, że 181 cm. - Co ty robisz?
Według Żebraka wasza waga jest za niska o trzy kilogramy.
Żartujesz? Mogłam wypocić je w dżungli. Otwórz.
To nie Hugo.
Hari, trzy kilogramy to nic. To parę piw.
To masa, a ta Hugo się nie zgadza.
To może być sprzęt. Cokolwiek.
Przełączyłem na ręczne. Nie otworzysz tego.
Doktorze, to ja, Hugo. Byłem przy pierwszym kryzysie.
To ja załatwiłem Thespian.
„Hura dla Hugo”. Pamięta pan?
Nie pamięta.
Hugo jest jednym z nas. To jego statek.
Jego statek? Thespijski?
To jest w nim genetycznie zakodowany.
Właśnie. Żebrak go zna.
Przekaż mu kontrolę.
Nie mogę. Przypisał mi go na stałe.
Tak? Przywróciłem oryginalne ustawienia, kiedy byłem w środku.
Cholera! Otwórz albo oddam mu kontrolę.
Salvor, czekaj.
Zrób to.
Żebraku, uruchom protokół.
Transfer statku do Hugo Crasta.
Teraz sam może otworzyć śluzę.
Otwórz ją.
Hari, mamy problem.
Salvor, uważaj!
Wyłącz zewnętrzną broń statku albo ją zabiję.
Hari!
- Salvor! - Gaal!
Wyłącz ich umysły.
Więc się zaręczyliście.
Podejrzewał, że mu zagrażam. Musiałam go uspokoić.
Zawsze mówiłaś, że bliskość do tronu ma swoje korzyści.
Zabójcy na pewno weszli do jego komnaty.
Użyli ostrzy i krew ochlapała fresk za łóżkiem.
Ale następnego dnia jadł z nami kolację.
Czy to możliwe? Może jednak go zastąpiono.
Markley, musimy wiedzieć, co zaszło w dniu zamachu.
Nikt nie zdobędzie tych nagrań.
Imperator ma kontrole pamięci, tak jak konkubiny
i inni pracownicy pałacu.
Nie kasuje się ich,
tylko przechowuje w tak zwanym Memorium.
Możesz tam wejść?
Tak. Ale wspomnienia Cleona? Nigdy ich nie udostępnią.
Może nie wspomnienia Dnia.
Ale na pewno ktoś go opatrywał.
- Claviger? - Kustosz Yartell. Polecenie Imperatora.
Dzień chce kontroli pamięci z Asklepium.
Mam datę, zakres godzin i numer skrytki.
Daj mi to.
Próba zamachu.
Powinien je już mieć.
Oby ktoś kontrolował te zamówienia.
Kasuje wszystko z tego dnia,
- aż do asystenta kucharza. - Wykonuję tylko rozkazy.
Dziękuję.
Niepokoi mnie to, Demerzel.
Czyli tylko Dzień ma prawo modyfikować swoje wspomnienia?
Zgadza się. Twoje i Świtu też.
Nie może tak być.
Powinniśmy współdzielić to prawo.
Kiedyś tak było. Ale po ataku Dzień nabrał wobec was podejrzeń.
Przecież widział skany. Wie, że jesteśmy niewinni.
A jednak trzymał swoje wyłączne prawo w tajemnicy.
Gdyby Dzień usunął wspomnienia moje czy Świtu,
skąd byśmy o tym wiedzieli?
Wasze wspomnienia są zachowane w Memorium. A mojej pamięci nie da się zmodyfikować.
W razie pytań są więc dwie kopie zapasowe.
Nie wiedziałbym, żeby pytać.
Nie czułbym, że czegoś brakuje.
Gdyby Dzień podjął tak drastyczny krok, powiedziałby mi o tym.
A jak wiesz, muszę zawsze robić to, co najlepsze dla Imperium, nie tylko Dnia.
Powiedziałabym ci, Bracie Zmroku.
Zawsze tu będę, tak jak zawsze tu byłam.
Brat Dzień wiele na siebie bierze.
Dziękuję, Markley.
Puść to.
Zobaczmy, kogo dosięgnął miecz
i co się potem stało.
Molekularne ostrze zostawiło nanotoksynę.
Za 12 sekund obrzęk spowoduje obumarcie pnia mózgu.
Daj mi to.
- Pół głowy. - To niemożliwe.
- To Demerzel. - Jest maszyną?
Trantor je miał, tysiące lat temu.
Żadna nie przeżyła.
Dotknęłam jej dłoni. Była ciepła i żywa.
To nie krew.
Ale i tak by prysnęła.
Była z nim w sypialni.
I jest robotem.
Wiedziałem, że tu trafimy, odkąd Dzień wyprosił nas z sali tronowej.
To on podejmuje decyzje, wysyłając na misje prowokatorów.
A teraz przejął to prawo.
- Na pewno tego nie chciał. - Nie rozmawiałem z nim.
Ja też nie. Nie miałem na tyle pokory, żeby przyznać, że tego potrzebuję.
Zobaczmy.
A jeśli korekty genomu nie wystarczyły, by nasze odciski się zgadzały?
Nie mów tego.
Gdyby wiedział, że nie jesteśmy już z nim identyczni, zabiłby nas.
Teraz bądź cicho.
Cleonie, stoimy przed tobą,
synowie, bracia, my sami, prosząc o audiencję z dostojną pamięcią
źródła wszystkiego, czym jesteśmy.
Nasze ręce opowiadają nasze historie i jest to twoja historia.
Proszę, wysłuchaj naszego pytania.
To pewnie moja dłoń.
Jestem pamięcią Cleona I. Kto się do mnie zwraca?
My. XVI i XVIII przedstawiciel twojej istoty.
Dziękujemy za nasze życie.
Zadajcie pytanie, Bracia.
Brat Dzień przejął wyłączne prawo, by edytować nasze wspomnienia
i nie możemy się nawet dowiedzieć, czy to zrobił.
Czy to w zgodzie z twoim zamysłem?
Sprzeczacie się, tak?
Ma za dużo władzy.
Trzy strony Imperatora są niewyważone. Musimy je ponownie skalibrować...
Wystarczy.
Jesteście jednym człowiekiem.
Jeśli się poróżnicie, zhańbicie mnie i moje dzieło.
Jedność jest waszym naturalnym stanem.
Zazdrość wobec Dnia to zazdrość wobec was samych.
Genetycznie jesteśmy identyczni,
ale nasz temperament może się różnić, a ten Dzień...
pozwala, żeby nasza despotyczna strona...
Jestem świadom własnego temperamentu i jego licznych odcieni.
Biorę je pod uwagę.
Jak to?
To nie wasza sprawa.
Jak możesz?
Nie stworzyłeś tego interfejsu, byśmy mogli prosić cię o pomoc?
Jestem tu, by dać wam to, czego potrzebujecie. Nic więcej.
Marzenie żyje w was...
Bo utrzymałeś je przy życiu w sobie.
Kustoszu, chcemy zobaczyć dane z naszej skrytki pamięci.
A konkretnie: jak duże są nasze pliki?
Nie wiedziałem, że Imperatora interesują metadane.
Nie znaleźliście tego, czego szukaliście?
Nie.
Dobrze. Muszę tego poszukać.
Znajdź przy okazji to samo dla wszystkich Cleonów.
Żeby mieć porównanie.
Wszystkich? Od którego?
Od pierwszego. Było nas tylko osiemnastu.
Dasz radę.
To chwilę zajmie. Poczekajcie, proszę.
Bezczelność.
Powinienem odciąć mu kciuki.
Masz poczucie, że nie jesteśmy tu już na szczycie?
Myślisz... To znaczy...
Nic nam nie zagraża, prawda? Jesteśmy Imperatorem.
Pamiętasz go?
Imperator Algren? Przedcleoński.
Tak. Patrz na pracę pędzla. Zieleń na szyi.
Dodana po jego śmierci, jak przypis. Co symbolizuje?
To wyryty pasek.
Oznacza zdrajcę. Wiarołomcę. Stracono go za zdradę stanu.
Jest nas wielu, ale jesteśmy śmiertelni.
Mogłem się tego spodziewać. Mogłem się tego wszystkiego spodziewać.
A Dzień?
Zawsze chciał się zapisać w historii, w taki czy inny sposób.
A było...
mało konfliktów w trakcie mojego panowania,
które nie ciągnęłyby się od setek lat
i żadnego nie zażegnałem.
Demerzel spacyfikowała dla mnie galaktykę,
ale Dzień, nawet jako chłopiec, wstydził się mnie za to.
Pytał, jaką nazwę nada mi historia.
Na pewno nie orędownika pokoju, zdobywcy ani nawet zdrajcy.
Jeszcze nie umarłeś.
Nic nie jest przesądzone.
Kiedy człowiek jest stary, nie interesuje go to, co pamięta,
tylko to, jak jest pamiętany.
Ostatecznie wszyscy jesteśmy tylko wspomnieniami.
Może Dzień zrobił ci przysługę, oddając twój stołek.
Możesz mieć to, czego zawsze chciałem.
Czego chciałeś?
Tego, co każdy młody.
Życia.
Miłości.
Byłem taki piękny.
Imperatorze.
Zostaw nas.
78?
To suma katafilów mojej pamięci.
Ile ja mam?
29.
Popatrzmy na resztę Cleonów.
89, 87, 82,
83, znowu 87.
To rozprasza obawy.
Wygląda na to, że jestem na dobrej drodze, żeby osiągnąć średnią, nim skończę...
- Co? - O co chodzi?
Cleon I miał 213 katafilów pamięci?
Był wyjątkowy.
To sensowne, że miał szerszy zakres doświadczenia.
Tak.
Ale aż o tyle?
Prowadził tak pełne życie?
Czy to w naszym czegoś brakuje?
Co robimy?
Zupełnie nic, póki nie znajdę nam jakiejś przewagi.
Salvor?
Jesteś cała?
Fizycznie? Tak.
- Intuicja cię nie zawiodła. - Teraz to marna pociecha.
Zabrali moją broń.
- Więc jesteśmy więźniami. - Czyimi i gdzie?
To poprzedza dynastię genetyczną.
Letni pałac Imperatora Kandara V. Cleonowie zostawili go, by niszczał.
Nie ma straży.
To dziwne jak na więzienie.
Słyszycie to?
Musimy iść tędy.
Nic nie słyszę.
Ja tak. Głosy. Szepty.
Pochodzą stamtąd.
Jestem Tellem Bond, siódme wcielenie Pa’a,
bogini światła, mądrości, latających istot i Drugiej Komnaty Wieczności.
Pa’a was wita. Uczyńcie jej znak i przedstawcie się.
Bogini, jestem Hari Seldon z Uniwersytetu Streelinga.
To moje towarzyszki.
Nie mogą mówić same?
Gaal Dornick z Synnaxa.
Salvor.
Witajcie, Hari Seldonie, Gaal Dornick
i Salvor Hardin z Terminusa.
Jesteście naszymi gośćmi.
Podarunki płyną czasem pod prąd.
Jedzenie, od boga do człowieka.
Dziękujemy za twoją gościnę, bogini.
Skąd wiemy, że to bezpieczne?
Mogłam was zabić we śnie. Czy zbudziłabym was, żeby was otruć?
Dlaczego w ogóle nas ogłuszyłaś?
Mieszkam daleko. Mało kto mnie odwiedza.
Musiałam poznać wasze zamiary. Ale jeśli to cię ogranicza,
czy czujesz się bezpieczna?
Czuję się uzbrojona.
Dokładnie przyglądasz się bogini, Hari Seldonie.
Przepraszam. Po prostu słońce bardzo jasno nad tobą świeci.
Pa’a jest boginią światła.
Faktycznie. Jednak choć słońce świeci jasno,
nie rzucasz żadnego cienia.
Twoje wcielenie nie jest zbyt cielesne, bogini.
Mogę prosić tego, kto tu rządzi, o zakończenie tej maskarady?
Prawdziwa Tellem Bond, jak sądzę?
Tak myślałam, że to zauważysz.
Umysłowo niekompletni rekompensują braki innymi zmysłami.
Wybaczcie, ale chciałam obserwować was, nie będąc obserwowaną.
Kiedy spędzicie z nami trochę czasu, pojmiecie naszą ostrożność.
Co was tutaj sprowadza?
Instynkt.
Jakby ktoś nas wzywał. Słyszycie to?
Tak.
Macie na myśli głos? Mój głos.
Tak to powinno działać. Jesteśmy azylem
i usłyszeliście nasze powitanie.
Wy dwie, bo jesteście takie jak my. Macie wszystkie swoje zmysły.
Niektórzy nazywają nas mentalistami, ale ja wolę „widzących”.
Ja przybyłam pierwsza.
Uznałam Ignis za dobre schronienie dla innych widzących, więc ich wezwałam.
Jak latarnia przepływające statki. Ale pożyczam twój symbol.
Wyobrażam sobie opiłki żelaza przyciągane magnesem.
Albo ćmę płomieniem.
Nie tak śmiertelnie.
Tak czy inaczej, od kiedy się znaleźliśmy, jesteśmy bezpieczni i silni.
Telepaci o różnych zdolnościach i talentach.
Ta mała bogini to ty jako dziecko.
Moje zdolności wzięto za boskość, co prawie przypłaciłam zdrowymi zmysłami.
Nie czcijcie dzieci. To nie jest dla nich dobre.
Większość miała gorzej.
Prześladowani na ojczystych planetach, uciekli, zanim ich zabito.
Loron ma oparzenia.
Josiah bliznę.
Wiesz, jak to jest, prawda, Gaal?
Uciec, zanim cię zabiją.
Widzę małe blizny, część twojej ucieczki.
Czy to nie ironia być widzącą, ale niewidzianą przez swojego boga?
Ja ciebie widzę, nawet jeśli twój bóg nie potrafi.
A ty stałaś na skraju swojej społeczności, desperacko próbując się wpasować.
Odczytujesz nas.
Wasze umysły są przejrzyste jak woda.
Co straciłyście. Kogo straciłyście.
Przepraszam, że musieliśmy użyć wizerunku twojego mężczyzny.
Jesteś bardziej sentymentalna, niż to okazujesz.
Pocałował mnie. Wkurwiliście mnie tym.
Nie sądziłem, że do tego dojdzie. Przepraszam.
Ale bardziej cię złości, że uznałam cię za sentymentalną.
Lubię cię.
To ty udawałaś, że jesteś Raychem. Byłaś w mojej głowie.
Hari Seldon jest sławny, martwy i bardzo trudny do odczytania.
Musiałeś myśleć o śmierci i odrodzeniu, żebym mogła zrozumieć, co się stało.
I zrozumiałaś? Co się stało?
Nie mam pojęcia. Hari jest w środku bardzo mętny.
Ale widzę, że masz plan.
I myślisz, że to miejsce oraz moi widzący są jego częścią.
Zgadza się. Mam plan i są jego częścią.
Przyjdź do mnie jutro, omówimy to.
To stresujące, kiedy wszyscy tu jesteście
i tak głośno myślicie.
Moi ludzie muszą odpocząć.
Ile odczytałaś w moich odmętach?
Wystarczająco.
O co chodzi?
Tego szukasz?
Nazywa się Pierwszy Radiant.
Tak, to on.
Usilnie próbowali o nim nie myśleć.
Hari kazał Gaal go schować.
Znajdę go i zniszczę.
Nie będzie Drugiej Fundacji.
Napisy: Marzena Falkowska