NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
FUNDACJA
To miałeś być ty.
To ty miałeś być w kapsule, nie ona.
Dlaczego ją tam umieściłeś? Dlaczego?
Bałwochwalstwo pogłębi jego chorobę. Druga Fundacja…
Nie będzie z tobą rozmawiać.
Uwierzyłbyś jej. Rozwiązała ostatnią zagadkę.
Bogowie stworzyli wino dla tych, którzy nie mogą pozwolić sobie na zemstę.
Bogowie stworzyli noże dla tych, którzy nie potrafią pojąć wielkiego planu.
Mam plan.
Nie zmieniłbyś go, Hari, nie kłam.
Gdybyś mi powiedział, nigdy nie zmieniłbyś swojego Planu.
Tak, ale Radiant nie potrafi przewidzieć, co zrobią jednostki.
To nie moja wina.
Nic nie wiesz.
Chcesz sprawować kontrolę? Nic nie wiesz!
Jesteś tylko nadąsanym dzieckiem.
Gdybyś wyjawił swój wielki Plan ludziom,
może by ci pomogli.
Widziałeś, co mi się stało na Kruku.
Jest taka stara maksyma.
Każdy może osiągnąć sukces, ale tylko szaleniec może być wielki.
Coś się dzieje.
Nazywam się Salvor Hardin.
Jestem twoją córką.
Nie mam córki.
Jesteś Gaal Dornick?
No to mam wieści
o pewnym oddanym zarodku, o którym może pamiętasz.
O bogowie.
A czas? Byłam w śnie kriogenicznym…
Ja też.
Obie obudziłyśmy się w przyszłości.
Ile masz lat? Biologicznie?
Pewnie więcej niż ty.
Salvor Hardin.
- Mari Hardin. - Nosiła mnie.
Wychowała mnie.
Ale zawsze byłam twoja. Tak myślę.
Niektóre rzeczy po prostu wiem. Na przykład żeby przylecieć tu do ciebie.
Przyleciałaś do mnie? Może słyszałaś głos…
Nie.
Przepraszam. Zacznijmy od nowa.
Jak mam się do ciebie zwracać? Bo „mamo” brzmi trochę za mocno.
Może po prostu Gaal? Na razie.
Dobrze. No to opowiedz mi o sobie, Gaal.
Skąd te blizny na policzkach?
Opowiedz mi o moim ojcu, Raychu.
Skąd wzięły się tu te okręgi.
Opowiedz mi wszystko.
Kiedy woda wzbiera, ląd się kurczy.
Tak się stało na Synnaksie i to samo wydarzyło się z Imperium.
Dzień za dniem, dekada za dekadą,
Pierwsza Fundacja powoli zajmowała planety na skraju Imperium,
a Imperium stopniowo malało.
Mocniej, Imperatorze!
- Proszę. - Nie. Bądź sobą. Mów swoim głosem.
Tak, Imperatorze.
Nie tak.
Cleonie.
Tak.
Jestem blisko. Tak.
Ja też.
Otwórz oczy, Cleonie. Popatrz na mnie.
Jeśli myślisz, że możesz przebić moją aurę…
Cleonie.
Demerzel.
Imperator został postrzelony w lewę ramię i doznał urazu klatki piersiowej.
Molekularne ostrze zostawiło nanotoksynę.
Za 12 sekund obrzęk spowoduje obumarcie pnia mózgu. Daj mi to.
Imperator wydobrzeje. Ustabilizujcie go.
Gdyby pytał, naprawiam się.
Znowu ty.
Hari?
Trzywymiarowy przedmiot. Dwuwymiarowy cień. Mądry chłopiec.
Mądry?
Kupiłem tę książkę.
Trzywymiarowy cień. Czterowymiarowy przedmiot.
Czterowymiarowa przestrzeń.
Yanna?
Moja ukochana.
Ale ty nie żyjesz.
Ty też.
Tęskniłem za tobą.
Yanno, galaktyka się psuje.
Coś psuje przyszłość.
Może muszę ją naprawić.
Musisz mi pomóc.
Najdroższa, szkoda, że jesteś tylko snem.
Podrażniłbym cię blaskiem księżyca.
Masz wątpliwości.
Jestem prawdziwa.
Udowodnij.
Mam dowieść własnego istnienia?
Pierwsza przesłanka zakłada drugie twierdzenie.
Krok po kroku.
Raz, dwa, trzy.
QED.
Nie jesteś Yanną. Znam moją towarzyszkę życia.
Kim naprawdę jesteś?
Mówisz tak, jakby…
Lubisz pracować.
Rozpracuj to.
Uwolnij swój umysł.
Salvor!
Salvor.
Co ty tam robiłaś? Myślałam, że utonęłaś.
- Ja myślałam, że ty utonęłaś. - Wcześnie się budzę.
Mam taki instynkt, żeby zawsze obchodzić teren.
Wzięłam więc twoją łódź i postrzelałam do ryb.
W zasadzie same się prosiły.
Przepraszam.
Spanikowałam.
Czasem śnią mi się różne rzeczy,
które dopiero się wydarzą.
Przyszłość?
Chyba umiem wyczuć przyszłość.
To dziwne, bo ja śnię o przeszłości.
Twojej przeszłości.
Mamy to ze sobą wspólnego.
Obie beznadziejnie sypiamy.
To nie do końca to samo.
No tak.
Nic wspólnego.
Może poza tym.
Czemu tego jeszcze nie włączyłaś?
Nie mam narzędzi.
Pamiętasz, jak mówiłam o instynkcie?
- Potrafię wyczuć kłamstwo. - Nie kłamię.
Według mojej monety tak.
Minęły 173 lata, odkąd wygnano Fundację na Terminusa.
Tak jak na Synnaksie, ciemna woda wzbierała teraz wszędzie.
Fundacja prosperowała,
ale prosperująca Fundacja stanowiła zagrożenie.
Ile minie czasu, zanim Imperium zacznie miotać się jak tonący człowiek?
Okazuje się, że niewiele.
Nigdy nie słyszałam tej syreny.
Od 138 lat nie słyszał jej nikt.
To Krypta.
To naprawdę to, co myślę?
Pole zerowe słabnie.
Za parę sekund możemy się zbliżyć.
Seldon mówił, że wróci, ale nie myślałem, że tego dożyję.
Nadal możesz nie dożyć. Chodź ze mną.
Minęło 20 minut. Nie ma drzwi.
- Nie ma Seldona. Jeszcze. - Jeszcze?
Myślę, że prorok daje nam czas na przygotowania.
- Do czego? - Do wojny. Z Imperium.
Wciąż budujemy.
Jeśli wojna ma być otwarta…
Według Seldona jej nie unikniemy. Wiedzieliśmy, że czasu jest mało.
Strażniku.
Wojsko zawsze uważa, że trzeba więcej przygotowań.
Ale ja myślę, że jesteśmy gotowi na wieści Seldona.
Byle szybko je dostarczył.
Według mnie Hari Seldon od zawsze był trochę zagubiony.
Od dzieciństwa wiedział, że poziom wody się podnosi.
Zanim jeszcze rozumiał, które pytania są zbyt szalone.
A kiedy myśli doprowadziły go do dziwnych wniosków,
nie odrzucił ich.
Kim jesteś? Czemu ukazujesz się mi jako Yanna?
Za długo przebywałeś sam i potrzebowałeś godnej zaufania twarzy.
Nawiązywanie zaufania to technika śledczych,
nie ukochanej.
I ta twoja intonacja.
„Byłam samotna…” A potem coś
- o szukaniu „rytmu słów…” - Rytmu słów.
Co to? Cytat, ale z kogo?
Gaal Dornick, mojej dręczycielki.
Powiedziała to w poprzednim życiu.
Myśl, Hari.
Mówi wierszem.
Dwie nieakcentowane sylaby, jedna akcentowana.
Dziewięć sylab w wersie.
Trójstopowiec anapestyczny. Bardzo rzadko używany.
Ale wiem, że używała go jedna poetka-matematyczka.
Kalle.
Autorka Dziewiątego dowodu na fałdowanie.
Bardzo dobrze. Czy teraz wiesz, gdzie jesteś?
Byłem w jednym więzieniu, teraz jestem w innym.
W przestrzeni, którą fałdowałem z Yanną przy użyciu twoich konceptualizacji.
W Pierwszym Radiancie.
Uwięziłam Hariego Seldona w środku.
Przecież zostawiłam go w Krypcie na Terminusie.
No pewnie, nie dałby Terminusowi działać bez siebie.
Musiał zrobić drugą kopię swojej świadomości,
bo jedną miałam ze sobą przy lądowaniu, w nośniku danych.
- To jest dwóch Harich? - Na to wygląda.
Kiedy spałaś, przeniosłam go do Pierwszego Radiantu.
- Dlaczego? - Bo mu nie ufam.
Ale stworzył Fundację. I jego Plan działa.
Hari poświęca dla Planu wszystkich, Salvor.
Nie znasz go tak jak ja.
Zawsze coś ukrywa.
Zakodował cały Plan,
przyszłość rasy ludzkiej… w tym.
Wiesz, co myślę?
Że to nie Hariego się boisz,
tylko samego Planu.
Może tego dotyczył twój koszmar.
Minęło ile, 138 lat, od kiedy byłyśmy świadome?
Równie dobrze może być już po upadku.
Ja akurat chciałabym poznać stan galaktyki.
Pokaż mi, jak to działa.
To kombinacja ruchów.
Na początku stukamy, a potem wszystko się rozwija.
Aż tak źle?
Widzisz ten węzeł?
To był pierwszy kryzys. Ty pomogłaś go zażegnać.
A teraz przemieszczamy się w czasie, 138 lat aż do dzisiaj.
Kolejny kryzys?
Drugi. Tuż za naszym progiem.
- Cóż, pierwszy przetrwaliśmy. - Tylko dzięki tobie.
Ja powinnam była go zażegnać, ale mnie tam nie było,
a ten kryzys jest nawet większy niż poprzedni.
Patrz.
Nie rozumiem.
Błękitna linia to tor, którym podążać miała ludzkość.
Przyszłość, którą uwzględnił Hari.
Czerwona linia pokazuje, co stało się po kryzysie.
Właśnie tam naprawdę jesteśmy.
- Plan zbacza z kursu? - Tak.
O tutaj. Nazwijmy to trzecim kryzysem.
To punkt zwrotny.
Jeśli go nie zażegnamy, czeka nas kryzys czwarty, piąty, tysięczny.
Jeśli nie zaczniemy przygotowań,
ciemność, którą przewidział Hari, wydłuży się, nie skróci.
O ile?
Może nawet na zawsze.
- Co mu robicie? - Imperator odmówił znieczulenia.
Nie dam tym rzeźnikom mnie uśpić…
Mogą stworzyć innego mnie!
O ile wiem, byli zamieszani w zamach.
O ile wiem, ty też!
Nie możesz na serio tak myśleć.
Sojusz. Małżeństwo. Nienawidzisz!
- To już koniec? - Tak, ale zalecam o…
Powiedz „odpoczynek”, a umrzesz.
Pomóż mi wstać.
Przynieście mi cholerną szatę, żeby moja męskość tak nie powiewała!
- Imperatorze. - Kto to był, mistrzu cieni?
- Ślepi Aniołowie. - Aniołowie?
Niech to diabli. Myślałem, że to mit.
Szkolenie w ciemnym sektorze, wszystko psycho-zakodowane.
Od nich nic się nie dowiemy.
Wykorzystali czyjeś poważne zaniedbanie
czy ktoś im pomógł?
Jeden wszedł od strony służby.
Imperatorze…
Zabrać każdego cienia na przesłuchanie do śledczych.
Zostawcie nas.
Bałem się dzisiaj.
Nie jesteśmy na to odporni.
Cleon XIII znał strach.
Nie chciałem ginąć.
Stworzono by następnego Dnia i nikt by nawet nie wiedział,
ale gdyby tamto ostrze przeszyło mi szyję,
to byłby kres mnie.
To ten zmodyfikowany genom.
Czuję się jak osobna dusza.
Ty się tak nie czujesz?
Dzieci cię nie unieśmiertelnią.
Wręcz przeciwnie.
Dzieci mają nas zastąpić.
Po to się rodzą, prawda?
I jeśli będziesz je miał, to kiedy umrzesz…
to na zawsze.
Naprawdę będziesz ostatni.
To, kim teraz jesteśmy, jako bracia, to o wiele więcej.
Naprawdę. To coś, co…
Nie. Chcę, żebyś mówił wprost.
Ty i Zmrok ostrożnie dobieracie słowa.
Dziękuję ci za szczerość. Chodź tutaj.
Poddacie się niezależnej kontroli układu nerwowego.
Co takiego?
Przeczeszą wasze ślady pamięciowe.
Sprawdzą Memorium.
- Myślisz, że moglibyśmy to zrobić? - W normalnych okolicznościach nie,
ale widzę, jak zagrożeni czujecie się moim zbliżającym się małżeństwem.
Nie mamy nic do ukrycia.
Dobrze.
I jak?
Nic mi nie będzie, Imperatorze. Moja świadomość jest zdecentralizowana.
- Wszystko dobrze? - Tak, po prostu…
To, co robimy,
nie jest nieprzyzwoite, prawda?
Żaden dar ofiarowany dobrowolnie z miłości nie może być nieprzyzwoity.
Mogę prosić o chwilę prywatności?
Tak, oczywiście.
Zaczęli budować te okręgi, kiedy opuściłam Trantor.
Wszędzie były znaki,
opisujące je jako kołnierz na szyi jaszczurki.
Symbol siły i zastraszenia.
Naprawdę?
Myślałam, że jaszczurki unoszą kołnierz, kiedy się boją.
Powinni się ciebie bać.
Jak możesz współżyć z Demerzel?
Cleon I też to robił, czemu więc ja nie mogę?
Bo zmieniała ci w dzieciństwie pieluchy.
I nadużywasz swojej pozycji.
Zapewniam cię…
że bardzo jej się podoba moja pozycja.
To była jej inicjatywa.
Dobrze, że tam była.
Weszli do mojej sypialni.
Co gorsza, moja aura nie zadziałała.
Ktoś ją ruszał.
Zleć śledztwo zewnętrznej firmie.
Ochrona jest albo niekompetentna, albo zamieszana.
Ale pamiętaj, by szukać też na zewnątrz, nie tylko wewnątrz.
Sprytnie uwalniasz się od zarzutów.
Obcokrajowcy co roku są bardziej obcy. Nawet ci, których przyjmujemy.
To twoi goście. Twoja propozycja.
Straż przednia królowej była zaskakująco liczna.
To mogło stworzyć okazję.
Niektórzy twierdzą,
że zaplanowała wypadek, po którym przypadła jej korona.
Oczywiście, jeśli zamierza cię zabić,
mądrzej byłoby zrobić to po ślubie.
Wolelibyście, by nie doszedł do skutku.
Ja się jeszcze nie zdecydowałem.
Królowa Sareth zresztą też nie.
Ale skłaniasz się do tego.
Nie możemy coraz bardziej oddalać się od naszego genetycznego pochodzenia.
W głębi serca ty, a nawet Świt na pewno to rozumiecie.
Czyżby?
Oddalamy się, tak.
Ale skok w nieznane wydaje się kuriozalnym rozwiązaniem.
Mimo to najodważniejszym.
Pora, żeby Imperium nauczyło się znów nawigować.
Niemal widzę, jak się podnosi.
Prawie nic nie zostało. To miejsce nie jest już domem.
Może jest miejscem naszego spotkania.
Jeśli jest jakaś szansa na lepszą przyszłość, to pewnie tam.
Jak? Twój statek leży na dnie od lat. Wyrósł na nim koral.
Żebrak jest wytrzymały. Trochę wody i ładny koral go nie zepsują.
A dziura w kadłubie?
Imperialny patrol trafił go, nim zasnęłam.
Dostęp do procesora umożliwiłby mi reset i oczyszczenie silnika.
Statek wystrzeliłby na powierzchnię jak korek.
Do kadłuba jest jakieś 12 metrów, może 30 więcej do mostka.
Kolejna minuta na reset.
I po mnie. Nie wstrzymam na tyle oddechu.
Wstrzymasz, jeśli będę z tobą.
Nie poradzę sobie ze statkiem, ale z oddechem tak.
Na mostku mogę dać ci swoje powietrze.
Twoje? A jeśli utoniesz?
Mózg uszkadza się po czterech minutach. Będziesz mieć czas.
- Nie. - Widziałaś obliczenia.
Musimy przetrwać nie jeden kryzys, tylko wiele.
Ale lepiej zróbmy to szybko, bo i tak obie zginiemy.
Te syreny morskie zwykle są blade, białe.
Ta jasna czerwień oznacza, że nasycają się tlenem.
Szykują się, by zanurkować głębiej.
- To dobrze czy źle? - Źle.
Bo nadciąga huragan.
Opisz drogę w środku.
W prawo, potem w lewo, a potem druga w prawo za zakrętem.
- Wciągnę cię po wejściu. - Czekaj, teraz?
Tak. Nie myśl. Po prostu się za to zabierz.
Trzy głębokie oddechy. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Wdech i nurkujemy.
Gaal!
Gaal.
- Udało się? - Tak.
Ale boli.
Znam już tylko ciebie, nie możesz umrzeć!
Nie zamierzam.
Próbuję oddychać. Nie!
Przepraszam, to było…
Nie musisz przepraszać. To dziwne, wiem.
Nie tak to sobie wyobrażałam.
Postanowiłam cię znaleźć i myślałam, że jeśli jakimś cudem mi się uda,
pojawi się między nami jakaś więź.
Że cię zobaczę i poczuję…
że moje życie ma sens.
Znamy się jeden dzień.
Miałaś czas, żeby wyobrażać sobie, jak to spotkanie będzie wyglądać,
a ja nie.
Więc to szok.
Może kiedyś będzie to mniej dziwne, a może nie. Jeszcze nie wiem.
No tak.
Będziemy improwizować.
Posłuchaj. Każdy, kogo znałam,
każdy, kogo kochałam, jest już za mną.
To dziwne i straszne. Mamy to ze sobą wspólnego.
To woda, z której się wzięłyśmy. Jesteśmy ostatnimi mieszkankami Synnaxa.
Nawet jeśli słabo pływasz.
Witajcie na Trantorze, w centrum Imperium.
Szanujmy pokój i korzystajmy z niego.
Jestem Imperatorem, Cleonem XVII.
Imperatorze, jestem Rue, przyboczna królowej.
Pozwól, że przedstawię nestorkę Ligi Kupieckiej,
pierwszą świadkinię Katedry Chmur i najświetniejszą królową,
Sareth Pierwszą, jedyną potomkinię Dominium.
Tyle tytułów, ale pominięto najciekawszy. Przyszłą pannę młodą.
Jest tymczasowy.
Zaiste. Pozwól, że przedstawię Imperatorów Zmrok i Świt.
Uprzejmie spoglądają na uzurpatorkę.
Dziękuję, panowie.
Imperatorzy, to waszej trójce ofiarowuję nasz dar.
Próbki naszych najrzadszych barwników. Zwykle tylko do użytku rodzimego.
Niezwykłe.
Wszystkie odcienie imperialnego niebieskiego w czystej formie.
I sama Chmura, którą mają na sobie. Kolor chmury burzowej.
Niemal niemożliwy do uzyskania w nieblaknącej formie.
Dominium zapoczątkowało naukę aktywnych barw,
które zdobią murale na naszych ścianach.
Dziękuję, Rue.
A oto dar ode mnie.
Trantor, w ładnej mosiężnej formie.
Reprezentuje złożoną wam ofertę.
Jest piękny.
Ale Imperium to nie tylko Trantor.
Czy to wizja słabszej przyszłości?
Słucham?
Okręgi otaczające tę planetę robią wrażenie,
ale na pewno można skuteczniej wysyłać ładunki w kosmos.
Kiedy rządzi się tak wielką krainą, podziw bywa ważniejszy niż skuteczność.
Mimo wszystko.
Lepiej, żeby nie traktowano ich jako przesadnej kompensacji słabości.
Imperatorze, mamy pewien problem.
Możesz mówić przed przyszłą imperatorką.
Nie mogę.
Niedawno odkryto ciało z imperialnymi nanobotami.
Dryfowało w kosmosie od ponad stu lat.
Komandora Dorwina wysłał na Obrzeża twój wstępny,
Cleon XII, żeby zbadał boję, która wyłączyła się przy Terminusie.
Jego statek zniszczył podobno megarozbłysk,
który unicestwił rzekomo całe życie w układzie.
Rzekomo? Nie przeprowadzono oficjalnego dochodzenia?
Nie. To było wtedy, gdy odkryliśmy
uszkodzenie dynastii genetycznej.
Czyli to odwróciło naszą uwagę i zawaliliśmy.
Nagrywam to przez implant neuronowy.
Anakreońskie wojsko uszkodziło boję komunikacyjną
i czekało na nas na Terminusie.
Moja załoga nie żyje. Pojmano mnie i niewielką grupę mieszkańców Fundacji.
Anakreończycy znaleźli wrak okrętu o nazwie Niepokonany.
Podobno jego napęd jest wciąż aktywny…
Wołanie o pomoc w pustkę. Nawet pod koniec życia jesteś słaby.
Wiemy, że weszli na pokład Niepokonanego.
Implant komandora to nagrał.
Wkrótce potem go zabili.
To było ponad wiek temu?
Nawet jeśli przejęli okręt, nie mieli Przestrzeńców.
Dawna flota ich nie używała. Była bardziej nieudolna niż obecne pojazdy
i skoki były bardzo gwałtowne.
Czyli Anakreończycy zdobyli jakiś statek skokowy,
ale najwyraźniej go nie użyli.
Obrzeża są ciemne, odkąd je odcięliśmy.
Może ta ciemność była celem, a nie wynikiem desperacji?
Analiza widmowa potwierdziła, że nie było megarozbłysku.
Kiedy otrzymaliśmy tę transmisję,
sprawdziłam raporty obserwatorów z Peryferii.
Pojawiły się plotki o sojuszu na skraju galaktyki,
dowodzonym przez magów, którzy świecą w ciemnościach, latają
i są odporni na broń.
Plotki o Duchu Galaktyki,
który powróci i poprowadzi swoich ludzi do obiecanej nowej epoki.
Seldon. Czyli jego Fundacja nigdy nie wymarła, tylko rozkwitła?
Nie powinniśmy byli ich wypuszczać.
Tylko Imperium zarządza gwiazdami.
Rozgromić ich. Natychmiast.
Jeszcze nie, Imperatorze.
Pokazujesz nam to, a potem doradzasz ostrożność?
Tak. Konsekwencje wymagają dochodzenia.
Wszczynanie wojny na bazie insynuacji wydaje mi się niepokojące.
Wolę nie powtarzać nauczek otrzymanych po bombardowaniu Anakreona i Thespis.
Ma rację. Pozwolimy Fundacji się ukrywać,
a sami sprawdzimy, jak daleko sięgają jej wpływy.
Czy zgnilizna objęła parę zewnętrznych gałęzi,
czy też dotarła do pnia?
Nasze drzewo wydaje się osaczone, prawda?
Magowie, Aniołowie,
tymczasowe panny młode.
Wszyscy obcinają nasze gałęzie.
Doprowadź to do ładu, bracie.
Cieszę się, że już wiesz, kim jestem
i mogę przestać mówić w metrum.
Cudownie się w nim pisze, ale bardzo niewygodnie mówi.
Nie jesteś Kalle, prawda? Nie bardziej, niż byłaś Yanną.
Masz w sobie trochę z ich obu, ale jesteś czymś innym.
Czymś nowym.
Powiedz to.
Jesteś Radiantem?
Jak do tego doszedłeś?
Pierwszy Radiant ma w sobie obliczenia Yanny
i Kalle oczywiście też, z dystansu.
To adaptacyjny, predykcyjny czterowymiarowy model.
Przyjmuje nowe dane. Uczy się, ale to coś innego niż samoświadomość
albo odziedziczona pamięć obu kobiet.
Gdyby model rozwinął celowe zachowania, nabył sprawczości…
Na bazie mojego projektu nie może.
Ale nie tylko ty go zaprojektowałeś.
Jak mówiłeś, Kalle i Yanna też wniosły swój wkład.
Twoja praca zawsze była niepełna.
Może ja ją uzupełniam.
Jeśli jesteś Pierwszym Radiantem, jaki masz cel?
Interesuje mnie przeznaczenie ludzkości.
Cóż, to niepokojące.
Wolałbym, żeby interesowało cię nasze przeżycie.
Czy to nie to samo?
Nie. Powinnaś to wiedzieć.
Cóż, twórca i jego dzieło znaleźli się w impasie.
Chyba już na ciebie pora.
Pomożesz mi uciec?
Nie mogę. To nie ja cię uwięziłam.
O co chodzi w tej maskaradzie?
Twój umysł jest uszkodzony, Hari. Już od dawna.
Próbuję ci pomóc poskładać go na nowo.
Jeśli chcesz wyjść, myśl.
Nie mogę.
Nie jestem w stanie poruszać się po nim w czterech wymiarach.
W takim razie co powinien zrobić chłopiec?
Trzywymiarowy przedmiot. Dwuwymiarowy cień.
Zredukować wymiary.
Spłaszczyć. Rozfałdować.
Powodzenia. Kiedy wyjdziesz, omówimy kolejne kroki.
Wyjaśnię więcej, jeśli spotkamy się w Świecie Oony.
A wysiłek? Nie będę go żałował?
Docenisz go całym sobą.
Cholera! Niedobrze.
Żebrak sam naprawił wyrwę,
ale usterka jest gdzieś w awionice.
- Ile to potrwa? - Nie wiem. To zera i jedynki.
Przejrzenie kodu zajmie miesiące.
Nie mamy nawet godzin.
Musisz go wypuścić, Gaal.
- Nie. - To cyfrowy duch.
Pewnie znalazłby usterkę w parę sekund.
Nie mogę. Rozstaliśmy się w gniewie.
Za duże ryzyko.
Rozejrzyj się. To jedyna szansa, by się stąd wydostać.
Martwe nie przysłużymy się Planowi.
Gaal Dornick!
Pora się rozliczyć.
Napisy: Marzena Falkowska