Dzień dobry, wita was Mochana...
Kochana... Wybaczcie.
Potrzebuję dziś trochę waszej cierpliwości.
Mam nadzieję, że kofeina zaraz zadziała,
bo wasza mama ma za sobą trudny weekend.
Kiedy Dickens pisał:
„Była to najlepsza i najgorsza z epok”,
kto mógł wiedzieć, że mowa o weselu mojej córki?
Czy raczej...
o weselu naszej córki.
To była tylko część problemu.
Skarbie, śpisz?
Nie, już nie śpię.
Nie za dobrze spałam.
Ja też nie.
Mam złe przeczucia.
Jesteś panną młodą.
To normalnie, denerwujesz się.
Spałaś tu po to, żeby nie widzieć Luca
i nie przynieść pecha.
Powinnam spać u mamy.
Jak przed pierwszym ślubem.
No nie wiem. Zobacz, jak to się skończyło.
Jesteś pewna, że się umawiają?
Tak. Umawia się z Brodym.
Kiedy ich ostatnio widziałam, tulili się na kanapie.
Pewnie czekają, aż zacznę mu mówić „tato”.
Może przygotujesz się w jej domu?
W swojej starej sypialni? Mama by tego chciała.
Już za późno.
Wszystko jest gotowe w kościele.
To twój ślub.
Nie chcę, żebyś czegoś żałowała.
Śpisz?
Scotty?
- Kochanie, śpisz? - Tak.
Co ty tu robisz?
Daniel się obudził, karmiłem go.
Daniel śpi. Może wróć do łóżka?
Tęsknię za seksem, ale bardziej chce mi się spać.
- Halo. - Cześć, to ja.
Chciałeś uprawiać seks ze słuchawką?
Planuję wesele, muszę być dostępny.
- Wszystko jest w porządku, prawda? - Tak. Trochę zaufania.
Czekaj, mam drugi telefon. Halo.
- Musimy pogadać. - O Sarah?
Jest na drugiej linii.
Nie, o mnie. Nic jej nie mów.
Oddzwoń, jak będziesz mógł.
Planuję wesele, ale dobrze. Sarah?
- Kto to był? - DJ.
Czekaj, ktoś dzwoni.
- Halo. - Tu Paige. Pogadasz z mamą?
Nie pozwala mi zabrać Andrew na wesele.
Dziwnie mówisz. Kim jest Andrew?
Mam na twarzy maseczkę i nie chcę jej zepsuć.
Andrew to mój chłopak.
- Masz chłopaka? - Paige ma chłopaka?
Jest strasznie fajny.
- Pogadam z nią. - Proszę.
Spoko.
- Paige ma chłopaka, który... - Boże.
- Jeszcze raz usłyszę o... - Dobrze.
- Koniec. - OK.
Czy w hotelu wszystko gotowe?
Tak, dopytam Justina.
Ciągle sypia z tą managerką?
- Tak. - Ona ciągle ma męża?
- Podobno się rozwodzi. - Zawsze się tak mówi.
- Halo. - Wiem, że mamy się nie widzieć,
ale może wolno nam pogadać.
- Tęsknię za tobą. - Ja za tobą też.
- Twoi rodzice już są? - Będą po południu.
Zobaczę tatę, nie widziałem go tak długo.
Do tego przyjeżdżają razem.
- Tak, to dziwne. - Bierzecie ślub!
- Zaczyna się.
Luc, pogadaj z mamą.
- Co ci się stało? - To maseczka.
- Jest za wcześnie. - Rozmawiasz z nią?
Daj mi ją.
Mamo, możemy porozmawiać jak dorośli?
Nie jesteś dorosła. To by było niewłaściwe.
Nie to nie.
- Zajmę się tym. - Dzięki.
Muszę iść, ktoś dzwoni do drzwi.
Nie mogę się doczekać.
- Kocham cię. - Pa.
Tommy!
Przyjechałeś!
Mam cię poprowadzić do ołtarza.
Oczywiście, że przyjechałem.
Daniel śpi, wracaj do łóżka.
Nie chcę.
Dlaczego nie pomożecie Paige?
To nie nasza sprawa.
Nic z tego.
Niewiarygodne.
Dzwoni do mnie Andrew.
Oddzwonię.
- Pa. - Pa.
- Halo. - Cześć, tu Saul.
Mamy mały problem.
- Ale wiesz co? Nie panikuj. - Co?
Panikuję!
Jak mam nie panikować po czymś takim!
Nie mamy tortu. Pomylili daty.
Rozwiązanie jest takie:
Jonathan i ja całą noc piekliśmy babeczki.
- Babeczki? - Kocham babeczki.
Tak. Zrobimy tort z babeczek.
Też nie jestem zachwycony.
To teraz bardzo modne.
Nie wierzę. Mówiłeś o tym Sarah?
- Ona mnie zabije. - Wiedziałem, że spanikujesz.
Nie gadam z tobą.
Muszę ozdobić 200 babeczek.
Coś ci powiem, Kevin.
Zadzwonię do Sarah, bo jesteś mięczakiem.
- Cześć, Paige. Jak się czujesz? - Może być.
Nie zepsuję mamie jej dnia.
- Zapytaj, czy Luc wstał. - Luc wstał?
Daję go. To Kevin.
- Cześć, Kevin. - Cześć. Jak leci?
Świetnie.
Mam obok dwoje dzieci, przyjeżdżają moi rodzice.
Biorę ślub. Niezły dzień.
- Co myślisz o babeczkach? Zaczekaj. - O babeczkach?
Mama do mnie dzwoni.
Oddzwonię.
- Halo. - Jak tam?
Nie pytaj. A ty?
Szukam czegoś starego dla Sarah.
- Czego? - Czegoś starego.
Wiesz, coś starego, coś nowego i tak dalej.
Coś znajdę i dam jej w kościele.
Rozmawiałaś już z nią?
Nie. Unika mnie.
To takie straszne.
Nie martw się, będzie dobrze.
Muszę lecieć. Widzimy się w kościele.
Jasne. Pa.
Nie możesz ciągle wpadać na śniadanie.
To mnie nie zapraszaj.
Nie mogę cię nie zapraszać. Nie lubię, jak wychodzisz wieczorem.
Nie mogę się doczekać poranka.
Rozumiem, mam tak samo.
Co robisz?
Szukam czegoś dla Sarah.
Ciągle to masz?
Daj mi to.
Już dałem, 45 lat temu. Ciągle to masz?
Oczywiście, że mam.
Mamo!
Sarah. Cześć.
- Właśnie wychodzę. - Dobrze.
Co tu robisz?
Przyszłam po coś starego.
Myślałam, że przyniosę ci do kościoła.
Pomyślałam, że byłoby miło wybrać coś razem.
To ja się zbieram.
Życzę ci wspaniałego wesela.
Dziękuję.
Mówiłaś już komuś?
Nie.
Nie chcę nic mówić, dopóki nie zadecydujemy.
Wiesz już, co ja myślę.
Wiem.
Wiem, ale...
Im dłużej o tym myślę, tym bardziej się cieszę.
Zrozum, to nie miało się wydarzyć.
Wiesz, jakim wspaniałym byłbyś tatą?
Nie o to chodzi.
To błąd, dobrze o tym wiesz.
Nie powinnaś mieć tego dziecka.
Mamo!
Już idę!
BRACIA I SIOSTRY
Może ta piękna klamra do włosów?
Może ja jestem czymś starym.
Może torebka? Chcesz torebkę? Mam torebkę!
- Dlaczego to brzmi jak aukcja? - Co tu robisz?
- To tylko dla kobiet. - Właśnie. Sprawdzam was.
Saul mówił mi o babeczkach.
Nie szkodzi.
- Wyglądasz jak modelka! - No.
Jak mogłam urodzić coś tak pięknego.
Nie ruszaj jej, jest w porządku.
Nie pasuje, ale kogo to obchodzi?
Mój chłopak i tak jej nie zobaczy.
- Twój chłopak? - Tak, Andrew.
Ale mama lubi nie zapraszać ludzi.
- Więc go nie będzie. - Dlaczego nie?
Bo Paige ma 14 lat.
Chwileczkę.
Pamiętam pewną dziewczynę, miała prawie 14 lat
i była zakochana w Daveym Martinezie.
- Napisała piosenkę. - To coś innego.
Jak to leciało? Kiedy nasze usta się spotkały.
- Zaśpiewajcie. - Nie!
- Kiedy nasze usta się spotkały... - Przestańcie śpiewać.
Zawirował mi świat cały.
Byłam jak kołowrót mały.
Przestańcie.
- Moje myśli się zerwały. - Dobrze!
- Zawirował mi świat cały.
- Andrew może przyjść na wesele. - Naprawdę?
Tak.
Dziękuję! Zadzwonię do niego.
Poczekaj, muszę pogadać z jego rodzicami.
Co się stało, Kitty?
Nic takiego.
To straszne.
Przypomniałam sobie malutką Paige.
A teraz?
Wiem, ja też...
Właśnie coś wymyśliłam.
Zaraz wracam.
Dobra, co się dzieje?
Jestem w ciąży.
Jesteś w ciąży?
Cicho, nie chcę nikomu mówić.
Myślałem, że nie możesz!
Ja też. Ale się stało.
Wspaniale! Cieszysz się?
Coraz bardziej. To Seth.
Tak myślałem, że to jego.
Nie, Seth się nie cieszy.
Znalazłam! Na pewno się zgodzi.
Puderniczka Idy. Idealnie.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Może zaśpiewam trochę solo?
Spoko.
Dlaczego znowu się śmiejesz?
Podoba mi się manifestacja heteroseksualności.
Dasz radę.
Saul się nauczył, Cooper też.
Nawet Tommy załapał. To łatwe.
Łatwo ci mówić, z takimi biodrami.
Skąd umiesz tak tańczyć? Gabriella cię uczyła?
Nie, to przez ojca.
Jego mama uczyła tańca.
Zobaczę go w garniturze.
- Mam nadzieję, że mama nic nie zepsuje. - Wesela? Skąd.
Dlaczego nie? Zepsuła swój związek.
On ją kochał, ona go zdradziła.
Może były też inne przyczyny.
Nie byli sobie pisani czy coś.
- Prawda? - Wzięli ślub.
A ona go zdradzała.
Dlatego im nie wyszło.
- Bez związku: co u Tyler? - Rozwodzi się.
I jest od wieków w separacji.
- Może to rodzice. - Tak.
Nie widziałem ich razem od 20 lat.
Nie rozumiem. Najpierw lewa stopa?
- Potem obrót? - Cześć.
Kochanie!
Jak się masz?
Ça va?
Cześć.
- Cześć. - Cześć, chłopaki.
Miło cię widzieć, Justin.
- Où est papa? - Nie dał rady.
- Co? - Ma strasznie dużo pracy.
Próbował się wyrwać, ale nie dał rady.
Przesyła uściski. Bardzo mu przykro.
A tobie?
Tobie jest przykro?
Sarah, patrz, co znalazłam.
Idealnie. Puderniczka twojej babci.
- Wyczyściłam ją. - Nie.
Miło, że grzebiesz gdzieś na strychu,
ale chciałabym mieć coś twojego.
Zakradaliśmy się tu jako dzieci.
Bawiliśmy się z tym jak ze skarbem.
Naprawdę?
Ten pierścionek?
To pierścionek opieki.
Zakładałaś go tylko na wyjścia.
Do nas przychodziła opiekunka.
- Świetnie. Załóż go. - Srebro się nie nadaje.
- Boże! - Co?
Pamiętam to.
Nie chcesz tego, straszny kicz.
Uwielbiałam ten wisiorek.
Ciągle pytałam, dlaczego go nie nosisz.
Mówiłaś, że nie chcesz go zgubić.
Myślałam, że jest magiczny
i jeśli go założę, zamienię się w księżniczkę.
Znalazłam coś starego.
Dobrze.
Dzięki, mamo.
Która godzina?
Dziesięć minut później niż ostatnio.
Byłoby szybciej,
gdybyś nie robił z każdej dzieła sztuki.
Muszę zastąpić piękny, trzypiętrowy tort jakąś przekąską.
Możemy najwyżej zadbać, żeby były ładne.
Ludzie kochają babeczki, będą hitem.
Zresztą w romantycznym związku
nie chodzi o tort ani nawet ślub.
To symbol.
Kiedy ludzie zawierają związek,
chcą coś pokazać światu.
Nie wystarczy, że wyznają sobie miłość?
Nic nie rozumiesz.
- Co to ma znaczyć? - Nic.
Saul, proszę cię.
Chyba nie sugerujesz, że mamy się pobrać?
Niczego nie sugeruję. Spakujmy to.
Uważaj na krem.
- Cześć. - Ale jesteś elegancki!
Powinienem wręczać Oscary.
Co tu robisz? Jeszcze czas.
Jestem spóźniony. To ich rzeczy, zostają tu na noc.
Mona, zlecisz zaniesienie tego do 412?
Jasne. Będziecie z Mikiem na grillu?
Nie chcemy być jedyną parą przed siedemdziesiątką.
Nie wybieramy się.
Zapomniałem, że wszyscy myślą, że jesteście razem.
Jest łatwiej, kiedy nikt nic nie wie.
Czyli tak ma na imię? Mike?
Tak.
Zrobiło się trochę za poważnie.
- To skomplikowane, wiem, ale... - Tyler.
Potrzebujemy trochę przerwy.
Zastanówmy się, co się dzieje.
Moje małżeństwo się skończyło. To się dzieje.
Muszę iść. Będę na weselu.
- Sarah? - Nie możesz jej zobaczyć!
Nie możesz.
- Muszę z nią porozmawiać. - Nie.
- To ważne. - Kevin!
Ale tylko rozmowa.
Dobrze.
- Co się stało? - Tata nie przyjechał.
O nie! Dlaczego?
Nie wiem. Mama coś gadała
o tym, że jest zajęty pracą.
Na pewno coś zrobiła. Okłamała go. Zabroniła przyjechać.
Ironiczne, co?
Ty cierpisz, że tata nie przyjechał,
a mój by bardzo chciał tu być.
Słuchasz serca, dobrze robisz.
- Jestem dumna z... - Słuchajcie.
Koniec, mamy mało czasu.
Cześć!
Cześć. Jesteśmy pierwsi?
Owszem, szanuję punktualność. Gdzie Kitty?
Jedzie z mamą.
Wyglądasz wystrzałowo!
Oraz jak ktoś, kto musi siku.
- Jasne, korytarzem do końca. - Dzięki.
Kitty mi powiedziała.
- Tak? - Tak. To fantastycznie.
Może porozmawiajmy później.
Też nie byłem pewien, czy dam radę być ojcem.
Ale to cudowne.
Może myślisz, że to zły moment, ale kiedy jest dobry?
- Muszę siusiu! - Dobrze, chodźmy.
- Cześć! - Cześć.
Nie powinienem przychodzić.
Ale musiałem zobaczyć, jak wyglądasz w dniu ślubu naszej córki.
Wow.
Brody. Co za bałagan.
Już idę, naprawdę, tylko trudno mi w tych butach.
- Cześć. - Cześć.
Nie znamy się. Brody.
- A ty musisz być Kitty. - Tak. Miło cię poznać.
- Dzięki. - Późno już, musimy iść.
Idziesz na wesele?
- Nie. - Nie idzie.
Wiesz, że nie wolno mu pójść.
Sarah pewnie zatrudniła ochronę.
Nora, spokojnie. Nic nie szkodzi.
Przykro mi. Dziwna sytuacja.
- Ale Sarah... - Nie ma sprawy.
Dobrze. Widzimy się w aucie.
Będę czekać. Pospiesz się.
- Zadzwonię, jak będę mogła. - Baw się dobrze.
- Rób dużo zdjęć. - Zrobię.
Mamo, ostrożnie z zamkiem.
Dobrze.
Gdzie moje coś niebieskiego?
- Co? - Niebieskie.
- Chustka taty. - Wiem. Nie ruszaj się.
Saul przyniósł ją z pralni.
- Nie widziałam jej od rana. - Wiem.
Sarah, płytki oddech przesyła do mózgu mniej tlenu.
- Kitty? - Przepraszam.
Niezbyt dobrze się czuję.
- Pięć minut, drogie panie. - Nie wyglądasz dobrze.
- To normalne. - Nie.
Stresujemy się. Tylko ty wyglądasz ślicznie.
Mama ma rację, to nerwy. Idę do łazienki.
Kevin.
Nic jej nie będzie. Idę do Luca.
- Mamo! - Co?
Panna młoda jest z lewej?
Chyba tak, nie wiem.
To ślub, nie pogrzeb.
Wiem. Myślę o Tyler.
Chodzi o to, co mówiliśmy? To były żarty.
Mieliście rację.
Może rozbijam rodzinę? Nie chcę być taki.
Wiesz, jak było w naszej rodzinie.
Wyluzuj. To może być plus.
Jesteśmy na weselu.
Wiesz, co sprawia, że pijane dziewczyny są napalone?
- Tequila. - Nie.
Desperacja.
A nic tak nie pobudza desperacji,
jak widok innej damy wygrywającej życie.
A ty co, Jack Nicholson?
Jestem twoim bratem i chcę pomóc.
Nie potrzebujesz jej.
Cześć, idziecie może na ślub do Walkerów?
Tak. Zaraz się zacznie.
Sorki, denerwuję się w kościołach.
Ciekawe, dlaczego.
Znajdę tu gdzieś drinka?
To kościół.
Racja.
Nie bez powodu mam ksywę „Juwenalia”.
Gdzie siusialnia?
Siusialnia jest na końcu korytarza.
- Na pewno znajdziesz. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Jeśli Bóg istnieje.
Smutno ci, że nie ma twojego taty?
Dopóki jest ze mną drużba, nic mi nie jest.
Jestem z tobą.
- Jak sytuacja? - Gotowi.
- Dobrze. Masz obrączki? - Ups.
- Nie. - Ups.
To nie żarty.
Nie, tylko nie...
- Mam cię! - Bardzo śmieszne.
Kiedyś dostanę zawału i umrę.
- Przepraszam. - Czego chcesz?
Prawie zapomniałam.
Spinki twojego ojca. Może się przydadzą.
- Jasne. - Denerwujesz się?
Nie jest tak źle. Kiedy już tam wyjdziesz...
Nic mi nie będzie. Usiądź już.
- Zaraz się zacznie. - Dobrze.
Boże.
Wszystko w porządku?
Tak, dziękuję.
- To tylko... - Kac?
Też mam.
- Nie. - Masz grypę? Odsunąć się?
To nie grypa.
Ciąża!
Tak mi przykro, też byłam. Najgorzej.
Ale gratuluję!
Ciociu, jesteś w ciąży?
Nie, skąd. Jestem...
Paige, co ty robisz?
Próbuję... naprawić sukienkę.
Zostawię was.
Przepraszam, jest tam moja siostra?
Muszę z nią pogadać.
Nie wiem. To ta laska w ciąży?
W ciąży? Kto jest w ciąży?
Powodzenia, mamo.
- O Boże. - Nie.
Co mówiła Paige? Słyszałaś coś?
Nic. O co chodzi?
Ślicznie wyglądasz. Pa.
Paige nie jest w ciąży, serio.
- Ma chłopaka. - Oszalałaś.
Oddychaj. Zaraz bierzesz ślub.
- Oddychaj. - O Boże.
Chodź tu. Będziesz po mojej lewej.
Dlaczego po lewej?
- Dlaczego nie po prawej? - Zasady.
Jakie znowu zasady!
Luc nie rozmawia z matką, jego ojciec nie przyjechał.
Kitty wymiotuje, Paige jest w ciąży.
Nie jest w ciąży.
Dajcie mi chwilę.
Wszyscy czekają.
No to jeszcze poczekają.
Mam głowę pełną cudzych problemów.
Nie chcę ślubować w tym stanie.
Idę się przejść.
- Zaraz wracam. - Nie. Sarah!
Boże. Wdech, wydech.
Szybko poszło. Gdzie ryż i pan młody?
Jeszcze się nie zaczęło.
Musiałam odpocząć.
Chcesz piwa?
Co tu w ogóle robisz?
Chciałem zobaczyć, jak moja córka wychodzi z kościoła.
Jako mężatka.
Serio?
Zawsze czułem, że jesteś moją córką.
Pamiętam, jak kończyłaś liceum.
Byłeś tam?
- Nie było cię. - Byłem.
Potknęłaś się, prawie upadłaś.
Nie ogarniałam obcasów.
Ale złapałaś równowagę.
Po mistrzowsku.
Pomyślałem: sportsmenka! Musi być moja.
Widziałem cię też w przedstawieniu. Oklahoma, w takim parku.
Byłaś świetną Adą czy jak jej tam.
- Ado Annie. - Właśnie.
Niewiarygodne.
Ładny wisiorek.
Dzięki.
Z zasobów mojej mamy.
To moje coś starego.
Mama mówi, że to kicz.
Zawsze mi się podobał.
Lata temu dostałem go od matki
i dałem twojej mamie.
Ona jest miłością mojego życia.
Czuję, jakbym właśnie wyszła z siebie.
Jakbym...
patrzyła na nas z góry.
I co?
Zaraz się przewrócę.
Złapię cię.
Skarbie?
Widziałaś moją matkę?
Nie. Może jest w łazience?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przez chwilę myślałem, że panna młoda zwieje.
Sarah jest pełna niespodzianek.
Kevin i ja odbyliśmy dziś zaskakującą rozmowę.
Przepraszam.
Musiałam komuś powiedzieć.
Niezbyt dokładnie przedstawiłaś moją wersję.
Cóż...
Mamo, chcieliśmy pogratulować.
Tak, pani Laurent.
Mówi się Laurent.
Pani Laurent.
Chodźmy do Olivii.
- Paige. - Tak?
Ślicznie wyglądasz.
Dzięki.
Słuchajcie, muszę kogoś zapytać.
Paige nie jest w ciąży, co?
Albo oszalałam, albo urosły jej piersi.
Rozumiem.
To kto był z wami w łazience?
- Kiedy? - Przed chwilą.
Jakaś pani. Mówiła, że ktoś w środku jest w ciąży.
Nikogo ze mną nie było w łazience.
Przepraszam.
- Wszystko OK? - Tak. A ty, jak się masz?
- OK. - Bawisz się?
Jeszcze jak.
- Mamo. - Cześć.
Jean-Claude powiedział mi o tacie.
Jest bankrutem?
Co się stało?
Podjął trochę złych decyzji.
Czuje się upokorzony.
Dlaczego nie mówiłaś?
Wiem, jak bardzo podziwiasz ojca.
Nie chciałam zniszczyć jego wizerunku w twoich oczach.
Wystarczająco dużo zrobiłam, żeby zniszczyć własny.
Wcale nie.
Ależ to piękne.
Piramida z babeczek.
Jakby wesele organizowali Egipcjanie.
Wcale nie. To niezgodne z tradycją.
Gdzie twoje poczucie humoru?
Ty i ja mamy w życiu różne priorytety.
Na litość boską.
Weźmy ślub, Saul.
Nie wierzysz w małżeństwo.
Ale ty tak. A ja wierzę w ciebie.
Uważaj, bo jeszcze powiem „tak”.
Powiedz.
Tak.
Dlaczego siedzisz sama?
Nie siedzę sama.
Jestem na warcie.
Co się z tobą dziś dzieje?
Miałaś coś z żołądkiem, jesteś chora?
- Nic mi nie jest. - Coś jest, Kitty.
Powiedz mi, ale już.
Jestem w ciąży.
Kitty...
Wiem, sama w to nie wierzę.
Jak długo wiesz?
Dopiero parę dni. To skomplikowane.
Co powiedział lekarz?
Martwi się.
Jeśli znowu zachoruję, nie będę mogła się leczyć.
Ale byłoby cudownie, gdyby Evan miał rodzeństwo.
Sarah mnie wkurza, ale nie wyobrażam sobie bez niej życia.
Ja sobie nie wyobrażam życia bez ciebie.
Brzmisz jak Seth.
Czyli urodzisz to dziecko?
Nie wiem.
Ale...
bardzo bym chciała.
Proszę o uwagę.
- Cisza. - Dziękuję.
Chciałbym wznieść toast za moją piękną żonę.
Ale angielski nie jest moim pierwszym językiem.
Więc zrobię coś innego.
Dobrze.
Dzięki.
- Cześć. - Hej.
Założę się, że urocza panna młoda napije się bąbelków.
Dziękuję, wolę piwo.
Moja krew.
Cieszę się, że tu jesteś.
Świetna impreza.
Tu jesteś.
Proszę wódkę, nie rozcieńczaj.
Co tu robisz?
Powiedziałeś, że masz córkę.
Byłam ciekawa.
Nie sądziłam, że wpadnę na jej ślub,
ale jest przepięknie, a twój mąż to ciacho.
Wybaczcie spóźnienie, auto się zepsuło.
Badziewie z wypożyczalni.
- Przepraszam, kim jesteś? - Lori Lynn, jestem twoją siostrą.
Nie mówiłeś jej?
Lori Lynn, proszę...
Wiesz co?
Zobaczę sobie te babeczki.
Świetny pomysł.
Pogadamy później.
Przepraszam.
Nie myślałem, że...
Powiedziałeś o mnie córce, była ciekawa,
więc wynajęła auto i wpadła na moje wesele?
To trudny dzieciak.
Jestem pod wrażeniem.
Cześć.
- Cześć. - Wszystko w porządku?
- Tak. - O nie.
Poznałaś Lori Lynn?
- Kto? - Lori Lynn, moja najmłodsza córka.
Jest tu któreś z twojej trójki?
W zasadzie to mam czworo.
Mówiłeś, że troje.
Dokładnie pięcioro.
- Pięcioro, jeśli wliczamy... - Sarah.
No tak.
Brody, w co my się pakujemy?
Zgaduję, że w przeraźliwy chaos.
Tak.
Wszyscy jesteśmy dorośli.
Czasem nie wiadomo na pewno.
Byłam ciekawa, dokąd się wymknęliście.
- Co robicie? - Odpoczywamy.
Chodźcie. Chcę zobaczyć, jak moi rodzice tańczą.
- Damy radę. - Tak?
- Chodźmy. - Boże przenajświętszy.
Ze wszystkich wesel, na których pracowałem, to jest...
Najbliższe apokalipsie?
Było parę niespodzianek, ale widziałem gorsze.
Bo jeszcze nie widziałeś, jak tańczymy.
Panie i panowie.
Proszę o uwagę.
Jako najważniejszy konsultant weselny
proszę o skupienie się na parkiecie.
Para młoda zatańczy teraz swój pierwszy taniec.
Hej.
Przyszłam popatrzeć. Nie przeszkadzam?
Pewnie, że nie.
Justin...
Wysyłałam ci sprzeczne sygnały, to nie było w porządku.
Nie obchodzi mnie, co mówią ludzie.
Ty mnie obchodzisz.
Zatańczysz?
Wow.
Jedna sprawa.
Raczej za mną nie nadążysz.
Pozwól, że sama ocenię.
Cześć.
Zatańczysz?
Chętnie.
Kiedy wspominam ten dzień,
myślę, że to najlepsza z epok.
Rodziny, tak jak życie, zmieniają się.
Wszystko się zmienia, ale to wciąż rodzina.
Eklektyczna, związana ze sobą grupa.
Trzeba się rozwijać, dostosować.
Teraz...
Patrzę na moje życie i wielką rodzinę
i myślę, że wspaniale wyraziła to
George Eliot.
„Nigdy nie jest za późno, by stać się tym, kim mogłeś się stać”.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska