‫خب، می‌بینم که...
‫وایسا، وایسا
‫[اومنی کلاید] ‫[کارآگاه خصوصی]
‫بنگ، بنگ، آقای اومنی. ‫بهتره فرار کنی
‫من یه تفنگ بزرگ خفن دارم که پره
‫شلیک نکن. هر کاری بگی می‌کنم
‫فقط منتظر باش و تماشا کن، آقای اومنی
‫وای، چقدر شیطونی
‫شیطون دوست دارم
‫تو فقط یه ژیگولوی باکلاسی
‫بی‌کلاس، عزیزم
Oh, gosh, you're fun.
You think so?
‫خانم استرن‌وود. ‫نوشیدنی میل دارین؟
‫کلاید، ای عوضی
‫آقای استرن‌وود عوضی بود، یادته؟
‫من کاری کردم از شرش خلاص بشی
‫کلاید، فکر کردم یه چیز خاص بینمونه
‫تلاشمونو کردیم
‫درسته. خب دیگه خیالبافی بسه
‫می‌دونم دوستم نداری. ‫خیلی واضح بیانش کردی
‫پس، می‌خوام زندگیمو پایان بدم
‫- اون چیه؟ ‫- چاه باز کن
‫چاه باز کن؟ من که فکر نکنم
‫می‌دونی خانم استرن‌وود،
‫فکر نکنم تا حالا ‫تو رو اینجوری دیده باشم
‫- چی می‌بینی؟ ‫- دوست داشتنی هستی
‫مکاری
‫تو آخرین راز ابدی هستی، خانم استرن‌وود
Scorching, beautiful..
...built for love.
‫نه از اون زن‌هایی که
‫چاه باز کن می‌خوره
‫- وای خدا! ‫- شربت قند
‫- همونطور که شک داشتم ‫- وای خدا
‫کلاید اومنی، کارآگاه خصوصی
‫من یه احمقم
‫ولی آقای اومنی، صبر کن...
Trouble at blondie's. I've gotta go.
But-but, Mr. Umney, I.. Wait, wait, wait.
‫برای شکرش یه کم قهوه بیار، ‫باشه دختر جون؟
‫- نگرانی آقای اومنی؟ ‫- نه چندان
‫این چیه اینجا، ورنون؟
‫خب، این عیسی مسیحه، ‫توی دریاچه جلیل قدم می‌زنه
‫و همسرم که شبیه دلبر رودیو ‫لباس پوشیده
‫عکس‌های جالبیه
‫ورنون، اینجا یه چیزی اختراع کردی
‫ما توی اولین گالری تصویر دنیا هستیم
‫که متحرکه و بالا و پایین میره
‫این هنر عصر مدرنه
‫کارآمد، مقرون به صرفه...
‫مراقب باش! اون تفنگ داره!
‫خدایا
‫وای خدا... سرکار زود باشین
‫یه پرنده پیر سرسختی، مگه نه؟
‫- نگران نباش، آقای اومنی ‫- اونجاست
That's it. I'm leaving.
- Where do you think you're... - Don't.
‫باید تو رو لو بدم
‫مشکلت چیه، آردیس؟
‫توی مغزت پاپ‌کورن داری؟
‫دیدم چیکار کردی، دانینجر. ‫عمدی نبود
‫گوشه خیابون منتظر اتوبوس وایساده بودم،
‫که تو بلند شدی و ‫به سه تا بیگناه شلیک کردی
‫نمی‌خواد نازک نارنجی بشی. ‫همه‌شون معتاد مردنی بودن
‫- نمی‌تونم فراموشش کنم ‫- اگه باهوش باشی می‌تونی
‫اگه خودتو به پلیس تحویل بدی ‫بهت آسون می‌گیرن
‫درسته. ‫خوب و آهسته سرخم می‌کنن
‫وقتی خواهر کوچیکم خودشو گم کرد،
‫توی گناه غرق شد،
‫فقط منتظر موندم و ‫فکر می‌کردم خدا ازش محافظت می‌کنه،
‫که سر عقل میاد،
‫و اوضاع درست میشه
‫می‌دونی چیه آقای دانینجر؟
‫خدا رفته ناهار بخوره
‫اگه بری پیش پلیس
‫صورت خواهر کوچولوت رو ‫میریزم توی چرخ‌گوشت
‫و توی یکی از پای‌های بلوندیز می‌پزمش!
‫ولش کن، دانینجر
‫به به! آقای اومنی بااستعداد
‫کلاید، مراقب باش!
‫همینجا بمون!
‫پشت پیشخوان!
‫وای خدا!
‫کلاید؟
‫- حالت خوبه، دختر جون؟ ‫- الان خوبم
‫باهام بیا خونه
‫نمی‌تونم. مادرم منتظره
‫بیا فرار کنیم مکزیک، ‫فقط من و تو و جاده
‫اینجوری نمیشه، کلاید
‫- می‌دونی که هیچوقت نمیشه ‫- برای ما فرق می‌کنه
‫ما یکی هستیم
‫به هم تعلق داریم، و یه روز
‫اینو بهت ثابت می‌کنم
‫- بجنبین بچه‌ها ‫- استن!
‫- بله، کلاید؟ ‫- یه لطفی بهم بکن، باشه؟
‫خانم مک‌گیل رو برسون خونه
‫به روی چشم
‫خودتو توی دردسر ننداز، عزیز جون
‫خفه شو، باستر. برو پی کارت
Whoo!
Whoo! Ha-ha-ha-ha!
‫عالیه
‫بجنب، یه بار دیگه
Whoo-hoo-hoo!
Wait. Come here. Come back.
There. Oh! Ha-ha-ha!
- George. - That's my...
Wait, wait. Now. Go!
Ohh! Ha-ha-ha!
Whoa. Okay, one more.
‫بچه‌ها، عجب روز محشریه
‫یه نفر باید توی تاریخ ثبتش کنه
‫درست در میانه این روز
‫یه صبح ثبت‌شده لس‌آنجلسی،
‫محصول لویی بی. مایر
Hmm.
‫نظرتون چیه، جورج و گلوریا؟
‫اوضاعتون رواله؟
‫دچار خماری نشدین؟
‫نگاه کن! باستر یه گربه
‫هی، چقدر عجیب؟
‫چرا وقتی بهت نیاز دارم ‫غیبت می‌زنه،
‫نادون احمق؟
‫- ورن ‫- آقای اومنی
‫چه بلایی سر عیسی اومد ‫که روی دریاچه جلیل راه می‌رفت؟
‫دلبر رودیو کجاست؟ این دیگه چیه؟
‫یادت باشه، مهمونی جمعه ست
‫یه لحظه وایسا ببینم. ‫کدوم مهمونی؟ قضیه چیه؟
‫بازنشستگی من
‫این مزخرفات چیه
‫آقای لندری داره میاد
‫آفای سم لندری، صاحب این ساختمون
‫اگه نمی‌خوای بیای، مشکلی نیست
‫به هر حال توی شش ماه گذشته
‫مثل یه دیوونه رفتار می‌کردی
‫- امروز چت شده؟ ‫- خودت می‌دونی
‫«بیگ سی» دارم
‫سرطان کشنده؟ از دیروز؟
‫دارم بازنشسته میشم و میرم آریزونا
‫که تا وقتی زنده‌ام با خواهرم زندگی کنم
‫باید قبولش کرد،
‫فکر نکنم دیگه اینجا منو بخوان
‫باید اینجا باشی، همینجا، ‫روی چهارپایه‌ت بشینی،
‫با عیسی و همسرت بالای سرت. ‫نه این!
‫تا کی، آقای اومنی؟
‫از اونجایی که همه چی رو می‌دونی
‫احتمالاً بتونی بهم بگی
‫تا کی باید این ماشین لعنتی رو برونم؟
‫خب... تا ابد
‫تا ابد، ورنون
‫- نمی تونی بازنشسته بشی ‫- نه؟
‫اونطور که به نظر میاد،
‫واقعاً انتخابی ندارم
‫این درست نیست
‫می‌دونی درست نیست، ورن
‫چی درست نیست، آقای اومنی؟
‫خداحافظ، آقای اومنی
‫پرونده میویس ولد رو برام بیار، دختر جون
‫کلاید عزیز، از دست نق زدن‌ها و
"Dear Clyde, I have had all the groping
‫تمسخرهات خسته شدم
‫زندگی کوتاه‌تر از اونه که
‫گرفتار یه کارآگاه پیر طلاق‌گرفته ‫با دهن بوگندو بشم
‫چیزای خوبی هم داشتی، کلاید
‫ولی دارن زیر چیزای بدت غرق میشن
‫یه لطفی به خودت بکن و بزرگ شو
‫عاشق همیشگیت، آرلین کین
‫پی‌نوشت: برمی‌گردم آیداهو پیش مامانت
‫سعی نکن باهام تماس بگیری
‫خوشش اومده بود
‫گفت خوشش اومده
‫روز بدی داشتی کلاید؟
‫ساموئل دی. لندری ‫در خدمت شما
‫سم لندری؟
‫تو...
‫همونی که صاحب ساختمونه؟
‫همه‌ش تقصیر منه
‫متاسفم کلاید، واقعاً میگم، ولی...
‫ملاقات با تو... خب...
‫اون چیزی نبود که انتظارشو داشتم
‫اول از همه...
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم ‫ازت خوشم می‌اومد
‫ولی باید کارمو انجام بدم...
‫و راه برگشتی نیست
‫ولی تو شبیه هیچ تاجری که
‫تا حالا دیدم نیستی
‫به اون میگی کیف؟
‫این یه کامپیوتره، ‫یه ماشین تحریر که مغز داره
‫آها. خیلی‌خب
‫الان دارم می‌فهمم
‫یه مغز توی کیفت حمل می‌کنی
‫کفش‌هایی پوشیدی که
‫شبیه فرانکشتاین بوریس کارلوف هستن
‫تو چی هستی؟ ‫یه جور بازیگر فیلم ترسناک؟
‫نه. کلاید، من یه آدم ادبی‌ام
‫روی کفشت چی نوشته؟
‫- ریباک ‫- ریباک
‫مثل اسم یه غذا ‫توی منوی رستوران چینیه
‫خوشت اومد، آره؟
‫همه ایده‌هات رو می‌دونم، کلاید
‫- ناسلامتی من خودت‌ام ‫- آره
‫متوجه شباهتمون شدم
‫هرچند با عطری که زدی آشنا نیستم
‫اسمش آرامیسه
‫تا ۴۰ سال دیگه یا بیشتر اختراع نمیشه،
‫درست مثل کفش‌های کتونیم
‫این حرف‌های شیطانی چیه می‌زنی
‫شاید یه ربطی هم به شیطان داشته باشه
‫تو اهل کجایی؟
‫من از آینده اومدم، کلاید...
‫درست مثل...
‫یه داستان توی یه مجله زرد
‫خب، بیشتر انگار از تیمارستانی چیزی اومدی
‫ولی نه مثل یه داستان علمی تخیلی
‫نه دقیقاً
‫اسم پدرت چی بود، کلاید؟
‫گوزن چه ربطی به شقیقه داره؟
‫نمی‌دونی، مگه نه؟ ‫اسم مادرت چی؟
‫دارم چند تا سوال ساده ازت می‌پرسم
‫کجا مدرسه رفتی؟
‫اسم اولین دختری که
‫توی عمرت باهاش بودی چی بود؟
‫خیلی‌خب، برای من بازی در نیار
‫کجا بزرگ شدی؟
‫کارمل؟ جنوب کویری، نیومکزیکو؟
‫- مزخرفات رو بس کن ‫- می‌دونی؟ آره؟
‫آره، توی...
‫«سین دیگو! اونجا متولد شدم و بزرگ شدم»
‫سن دیگو. به نظرم درسته
‫به نظرت درسته چون من نوشتمش
‫سونی چیه؟
‫یه خوراکی جانبی ‫که با شام ریباک می‌خوری؟
‫یه شرکت الکترونیکی ژاپنیه
‫دیگه داری سر به سرم می‌ذاری، آقا
‫ژاپنی‌ها حتی نمی‌تونن ‫یه اسباب‌بازی مسخره بسازن
‫الان دیگه نه
‫بگو ببینم کلاید، الان چه موقعیه؟
‫- تاریخ رو می‌دونی؟ ‫- ۱۹۳۸
‫وایسا،‌ وایسا، ۱۹۳۹
‫احساس بدی نداشته باش. ‫نمی‌دونی چون من نمی‌دونم
‫همیشه توی رمان‌هام ‫خط زمانی رو مبهم نگه می‌دارم
‫بیشتر دنبال احساسم. ‫اسمشو زمان آمریکایی چندلر گذاشتم
‫- برای خواننده‌هام که جواب میده ‫- خیلی‌خب
‫بگو اینجا چه خبره
‫کم کم داری می‌فهمی، مگه نه؟
‫شاید اسم پدر و مادرم و
‫اولین دختری که شناختم رو ندونم، چون...
‫تو نمی‌دونی. درسته؟
‫داری راه می‌افتی
‫تو فقط مالک این ساختمون نیستی
‫مالک همه چیزی
‫خیلی سرعت گرفتی
‫مثل یه جت سریع
‫عکس روی دیوار سمت چپ در رو دیدی؟
‫این کارو نکن
‫«روی دیوار سمت چپ در،»
‫«عکس یک رهبر محترم آویزان است، ‫ولی همیشه کمی کج است»
‫«این روش من برای نگه داشتن او ‫در چشم بقیه است»
‫تو یه نویسنده‌ای. منو ساختی
‫کی؟ یا اصلاً سوال درستیه؟
‫اولین بار توی یه رمان جنایی ظاهر شدی
‫به اسم مرثیه‌ای برای یک بانو... ‫در ۱۹۷۷
‫از اون زمان تا الان ‫خیلی پیچیده‌تر و جالب‌تر شدی
‫اوایلش خیلی تک‌بعدی بودی
‫آره؟ چه بد
‫آخرین کتابت ‫«مثل فرشته‌ای رانده شده از بهشت» بود
‫اونو سال ۱۹۹۵ شروع کردم. ‫پنج سال طول کشید تا تموم بشه
‫زندگیم خیلی جالب بوده، کلاید
‫آره؟ خب، توی این یکی بدجوری گند زدی
‫نمی خواستم بیشتر از حد لازم بترسونمت
‫آره؟ ولی خیلی ترسوندیم، آقا
‫تو منو خلق کردی
‫و می‌تونی جورج واشنینگتن رو
‫به فرانکلین دونالد روزولت تبدیل کنی
‫پس می‌تونی هر کاری بکنی
‫باستر. بیا اینجا پسر
‫جورج؟ گلوریا؟
‫منم، کلاید. همسایه بغلی
‫به احترامتون، جورج و گلوریا
‫دیگه خبری از مهمونی نیست
‫دیگه سفری به پالم دزرت ندارین
‫دیگه آهنگ بیسی و الینگتون
‫بهارها از پنجره باز به گوش نمی‌رسه
‫دیگه از واق‌واق سگتون خبری نیست
‫که مثل خرده شیشه سرمو سوراخ کنه
‫کار تو بود
‫تو باعث شدی جورج زنشو بکشه، ‫حرومزاده عوضی!
‫کلاید، تو آدم باهوشی هستی
‫ولی خواننده‌ها عاشق قتل‌های ناجورن
‫چون توی دلشون می‌خوان قاتل باشن،
‫و به همسایه روی اعصابشون شلیک کنن
‫نامزد نق‌نقوشون رو خفه کنن
‫وانمود کنن حالشونو خوب می‌کنه
‫آره؟ ولی این هیچی رو خوب نکرد
‫اونا آدمای خوبی بودن
‫تو فکر می‌کنی خدایی، ‫ولی فقط یه زورگوی احمقی
‫من عقل‌کل‌های قوی‌تر از تو رو
‫توی کتاب‌های خودت شکست دادم!
‫«افشاگری‌های او مانند دارویی ناتوان کننده»
‫«به من ضربه زد»
‫«تمام قدرت از ماهیچه‌هایم خارج شد»
‫«پاهایم شبیه چند رشته اسپاگتی نرم شد»
‫«تنها کاری که می‌توانستم بکنم ‫این بود که روی صندلیم بیفتم،»
‫«و به او نگاه کنم»
‫خیلی متن خوبی نیست، ‫ولی جمله‌سازی سریع،
‫هیچوقت یکی از نقاط قوتم نبوده
‫ای حرومزاده
‫آره
‫فکر کنم هستم
‫مشتریت، میویس ولد رو می‌شناسی؟
‫یکی از شخصیت‌های ‫رمان «خواهر کوچک» بود
‫نوشته ریموند چندلر
‫- برات آشنا نیست؟ ‫- نه
‫نه. البته که نه
‫توی دنیای تو، چندلر هیچوقت وجود نداشت
‫ولی اون کسیه که
‫هر رمان جنایی به تقلید از اون نوشته شده
‫کلاید اومنی اسم یه وکیل ‫توی رمان حق‌السکوت بود
‫اینو به عنوان یه ادای احترام نوشتم
‫- یه نکوداشت ‫- نکوداشت؟
‫اگه از من بپرسی، ‫مثل یه کلمه‌ جذاب برای دزدیه
‫پس برای چی اومدی اینجا؟ ‫کارت چیه؟
‫برای تو اومدم، کلاید
‫- برای من؟ ‫- شرمنده
‫متاسفانه، از این به بعد مجبوری
‫به زندگیت با یه دید جدید نگاه کنی، کلاید
‫مثل یه...
‫خب، مثل یه جفت کفش
‫تو درش میاری و من می‌پوشمش
‫چقدر جذاب
‫و چه اتفاقی برای کلاید اومنی می‌افته؟
‫می‌خوایم یه چیزی رو متوجه بشی
‫این دفتر خاطرات شخصی منه
‫حتی بهش فکر نکن
‫این چیزاییه که از خودم در نیاوردم
‫زندگی منه
‫قسمت جالبش
‫چرا اومدی سراغ من؟
‫بفرما
‫داستان...
‫در مورد یه قبرستونه ‫[به یاد دنیل لندری] ‫[۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹]
‫من و لیندا هر هفته ‫برای دیدن قبر پسرمون می‌رفتیم
‫برات متاسفم، لندری
‫دیگه نمی‌تونم بیام اینجا
‫چرا؟ توی نوشتن یه کتاب عقب افتادی؟
‫چطور می‌تونی اینو بگی؟
‫چون تمام زندگیت کتابه
‫آره، کتاب می‌نویسم
‫تا نسبتاً عاقل بمونم
‫ولی اومدن به اینجا
‫مثل اینه که ‫دوباره و دوباره بخیه‌ها رو پاره کنیم
‫خب، من نمی‌خوام دنی رو تنها بذارم
‫کسی تنهاش نمی‌ذاره
‫زمین خیلی سرده،
‫و اون تنهای تنهاست
‫تا کی می‌خوای به سرزنش خودت ادامه بدی؟
‫یه دقیقه بهم فرصت بده، باشه عزیزم؟
Mom! Dad! Look at me!
- Yeah, they're gonna win. - Don't you dare.
- Go! Go! - Oh, yeah!
- You owe me! - Get outta here.
Danny.
Danny!
‫دنی کف استخره! بیاین!
‫سم! سم! سم!
‫دنی کف استخره!
‫یکی کمک کنه!
‫دنی! دنی! نه!
‫- بیارش بیرون! ‫- کمکش کنین!
‫بیارش بیرون!
‫کجایی؟
‫صفحه ۱۸۷
‫نه، نمیگم کدوم صفحه کوفتی هستی
‫کجایی؟ حالت چطوره؟
‫چون اینجا پیش من نیستی
‫دارم کار می‌کنم
‫داری فرار می‌کنی
‫رفتی توی دنیای شخصی خودت
‫وای خدا
‫می‌دونی چیه؟ ‫برای خودت خیلی عالیه، سم
‫چرا نمیری توی دنیای خیالیت زندگی کنی
‫چون دیگه مجبور نیستی ‫با این واقعیت مواجه بشی
‫که پسرمون رو از دست دادیم
‫از حقایق خبر دارم
‫خدایا. می‌دونی چیه؟
‫شاید منم اندازه تو دیوونه باشم، ‫ولی گاهی اوقات...
‫گاهی اوقات آرزو می‌کنم ‫کاش کلاید اومنی اینجا بود
‫قطعاً از من جوون‌تره
‫یادته وقتی آردیس مک گیل رو ‫از دیوونه شدن نجات داد،
‫وقتی خواهر کوچیکش رو ‫به خاطر تن‌فروشی از دست داد،
‫و چطور خانم نوریس رو دلداری داد،
‫و چطور مثل یه فرشته بهش امید داد
‫اونو به زندگی برگردوند
‫ذهنشو از موضوع منحرف کرد
‫تو فقط اونجا میشینی و ‫به اون صفحه زل می‌زنی
‫لیندا نمی‌دونست، ولی...
‫خودش این ایده رو بهم داد ‫که بیام اینجا
‫ایده‌های خوب زیادی بهم داده
‫نه تنها از یارو ریموند چندلر دزدی می‌کنی،
‫ایده‌های همسرت هم می‌دزدی
‫از کلاس پایین بودن زیاد شنیدم، ‫ولی این رسماً زیرزمینه
‫خبر جدید رو شنیدی؟
‫نویسنده‌ها بی‌شرم‌ترین
‫حرومزاده‌های خود محور در دنیان
‫ما دروغ میگیم، اغوا می‌کنیم، ‫روحت رو می‌دزدیم
‫هر کاری که توی کتاب خوب به نظر برسه
‫از من چای و همدردی نصیبت نمیشه
‫من یه نویسنده پرفروشم
‫ولی بلد نیستم حرفی برای دلداری زنم بزنم
‫تو جنبه دیگه‌ی شخصیت منی
‫هر کاری رو که من نمی‌تونم ‫تو می‌تونی انجام بدی
‫- برو پیش لیندا. کمکش کن ‫- تو دیوونه‌ای!
‫همونطوری که خانم استرن‌وود رو
‫از قورت دادن چاه باز کن نجات دادی، ‫اگه من بودم...
‫دچار حمله عصبی می‌شدم. ‫ولی تو عالی بودی
‫همینجا توی کفش‌های خودم می‌مونم، ممنون
‫همونطور که توی دنیای شما میگین ‫مردش منم
‫اصلاً معنیش کوفتیش چیه؟ ‫ما همه‌مون مردیم
‫بفرما. برو پی کارت. ‫کلی کار دارم
‫مزخرف نشو. من تو رو ساختم
‫اوپس. بابایی رو عصبانی کردیم؟
‫با پسر کوچیکت هم اینجوری حرف می‌زدی؟
‫لعنت بهت
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫تبدیلم کنی به یه سگ واق‌واقو؟
‫«افراد دانینجر می‌دانستند که نمی‌توانند»
‫«به این سادگی از من انتقام بگیرند»
‫«پس از دختر مورد علاقه‌ام انتقام گرفتند»
‫«خب، دقیقاً اون نه»
‫«بلکه خواهر کوچکش»
‫این کارو نکن، لندری
‫«و وقتی آردیس بچه بیچاره را پیدا کرد،»
‫«به نظر می رسید توسط ‫یک سیرک میمون‌های دیوانه»
‫«با شمشیرهای سامورایی»
‫«مورد حمله قرار گرفته است»
‫بس کن، مردیکه منحرف عوضی!
‫«و پوست صورتش را کنده بودند»
‫کشتنش کلاید، خواهر بیچاره‌مو کشتن
‫- می‌دونم ‫- چرا باید اینقدر زجر می‌کشید؟
‫آردیس، از اینجا برو
‫بهت گفتم اوضاع هیچوقت خوب نمیشه
‫این دنیای ما ‫یه هزارتوی بی‌رحم از حرص و نفرته،
‫و هیچ راهی برای بیرون رفتن ازش نیست
‫اشتباه می‌کنی. ‫این دنیا درخشانه چون تو توش هستی
‫چرا زورگوها همیشه برنده میشن؟
‫«آردیس به مرز جنون رسیده بود»
‫«و هیچ کاری نمی‌توانستم انجام دهم ‫تا متقاعدش کنم»
‫اونا همیشه برنده نمیشن. می‌دونی چرا؟
‫چون عشق هست
‫«او همه چیز را در دستان خود گرفته بود»
‫شنیدم چی گفتی، عزیزم
‫آردیس، گوش کن
‫نه!
‫تمام عشق دنیا رو برات آرزو می‌کنم
‫مجبور نبودی این کارو بکنی
‫یه فصل جدیده، رفیق
‫فکر کردی خیلی زرنگی،
‫جناب آقای خدای متعال؟
‫ولی تو فقط یه نسخه سطح پایین از خدایی
‫من عروسک خیمه شب‌بازیت نیستم. ‫نمی‌تونم کنترلم کنی
‫«همانطور انگیزه و اراده‌ام فروکش کرد»
‫«تسلیم شدم»
‫- «آخر کار بود» ‫- خیلی مزخرفی
‫- و داستان‌هات مزخرفه ‫- «رقابت نهایی...»
‫- شخصیت‌هات... ‫- «آخرین نبرد مسلحانه»
‫هیچکس تو رو یادش نمی‌مونه...
‫«به سراغ من می‌آمد»
‫«مانند گلوله‌ای از اسلحه»
‫ولی کلاید اومنی رو یادشون می‌مونه
‫درسته
‫جلوی این اتفاقات رو بگیر ‫تا بتونی هر کاری که می‌خوای بکنی
‫کلاید اومنی هیچوقت این کارو نمی‌کرد
‫می‌گفت این روش ترسوهاست
‫بذار زنده بمونم
‫این زندگی منه
‫خیلی دیر شده
‫اسم من روی پنجره‌هاست
‫همیشه می‌خواستم کارآگاه خصوصی بشم
‫از وقتی یه بچه کوچیک بودم
‫برای زندگی توی دنیایی که ‫می‌تونم درکش کنم
‫جایی که پسرهای کوچولو غرق نمیشن
‫و زن و شوهرها عشقشون به هم تموم نمیشه
‫همچین جایی اینجاست
‫جای من، زمان من، لس آنجلس، ۱۹۳۸
‫و اون کارآگاه خصوصی منم
‫این یعنی پایان کلاید اومنی؟
‫دقیقاً نمی‌دونم چی پیش میاد
‫چشماتو ببند
‫سعی می‌کنم سریع انجامش بدم
‫امیدوارم درد نداشته باشه، رفیق قدیمی
‫ولی اگه هم داشته باشه ‫هیچ اهمیتی برات نداره، عوضی متکبر
‫«بنابراین شهر را ترک کردم»
‫و در مورد اینکه کجا کارمو تموم کنم،
‫خب آقا
‫فکر کنم اینجا وقتشه. مگه نه؟
‫«پایان»
‫سم
‫من کلاید اومنی هستم
‫خدایا سم، چیکار کردی؟
‫تا داشتم زمین رو تمیز می‌کردم، ‫سبیل درآوردی؟
‫من کلاید اومنی هستم، خانم لندری، ‫از سال ۱۹۳۸
‫یه کم برای هالووین زوده، عزیزم
‫می‌تونم بیام داخل؟ استخر سرد بود
‫مگه انتظار دیگه‌ای داشتی؟
‫توی این هوا کسی نمیره تو استخر
‫فکر نکنم کسی بره
‫نه از وقتی که پسرتون غرق شده
‫دنی. شش سالش بود
‫سم در موردش بهم گفته
‫و متاسفم. ‫یه حادثه غم‌انگیز بود، خانم
‫و نیازی نیست خودتون رو مقصر بدونین
‫کی با سم حرف زدی؟
‫وقتی به دفتر اومد و ‫زندگی لعنتیم رو دزدید
‫پس...
‫این خونه‌ایه که تخیل ساخته
‫سم تخیل خیلی خوبی داشت
‫آره، می‌تونم تصورش کنم
‫با کفش‌های سیمانی ته دریاچه
‫سم در موردش حرف زده بود
‫بهش می‌گفت بازنویسی بزرگ
‫و می‌خواست تو رو از دنیات بیرون بیاره
‫و خودشو توی دنیات بذاره
‫فقط فکر می‌کردم یکی دیگه از خیالبافی‌هاشه
‫ولی...
‫وایسا، تو...
‫تو خیلی واقعی هستی
‫زندگی‌هامونو عوض کردیم
‫حتماً همین اتفاق افتاده
‫چه احساسی داشت؟
‫یه عالمه... نور روشن و سبز بود و بعد...
‫فکر کنم از اون دستگاه بیرون اومدم
‫مثل یه سوراخ‌کلید بین دو تا دنیا
‫ولی حس خوبی داره
Hm.
‫این ماسماسک...
‫حتماً جادوی سیاهه
‫توی روز خوبش
‫این یعنی سم رفته؟
‫احتمالاً الان لم داده و ‫پاهاشو گذاشته روی میز من
‫مشتری‌هامو می‌چاپه و ‫دنبال دختر مورد علاقه‌م می‌افته
‫البته اون مُرده
‫احتمالاً به زندگی برش می‌گردونه، ‫عوضی خودخواه
- Do you want a drink? - You oughta know.
Oh, hold the phone.
Hmm. Ahh.
‫تو شخصیت خیلی جالب‌تری داری
‫توی رمان‌ها خیلی ترسناکی
‫قتل ترسناکه، خانم لندری
‫الان باید چه غلطی بکنم؟
‫خب...
‫تو یه کارآگاه زبردستی و من یه خانم
‫همیشه می‌تونیم یه مرد ساده لوح و تنها رو پیدا کنیم
‫و برای بیمه بکشیمش
‫اینو توی دنیات نداشتی
‫منظورت متکبرانه صحبت کردنه ‫که باهوش به نظر برسی؟
‫آره
‫اینو داشتیم
‫سم لندری، کارآگاه خصوصی
‫سم لندری هستم
‫خدایا... زنگ
‫لندری هستم
‫دخترجون گفتم که سر کار بهم زنگ نزن
‫همه چی عالی میشه
‫چه لباس زیبایی، خانم لندری
‫خب، می‌خوام حس کنی خونه خودته
‫که اینطور...
Ahh.
You know how to work that machine?
‫نه اگه همه‌ش بهم بگی خانم لندری
‫نمی‌تونه سخت‌تر از پروندن هواپیما باشه
‫مثل کاری که توی رمان بال‌های فریب کردی
‫می‌دونی، اون بهترین رمان سم نبود
‫یه کم که به موفقیت رسید، ‫تنبل و سست شد
‫خبر جدید رو شنیدی خانم لندری؟
‫شوهرت خیلی بهت اهمیت می‌داد
‫نمی‌خواست به خاطر مردن بچه‌تون ‫دیگه زجر بکشی
‫برای همین من اینجام
‫برای همین همه چی به هم ریخته
‫و باید یه جوری برگردم
‫ولی نمی‌ونی، ‫چون سم داستان رو اینجوری ننوشته
‫خب، گور بابای اون
‫ولی سم حق داشت
‫بودن با تو تاثیر خیلی مثبتی داره
‫- آره؟ ‫- آره
‫خب، من اسمشو جهنم می‌ذارم
‫شام‌های یخ‌زده‌ای که توی یه جعبه می‌پزین
‫کتونی‌هایی که ‫شبیه کفش فرانکنشتاینه!
‫موسیقی که شبیه صدای
‫پختن چندتا کلاغ توی زودپزه
‫چیزای زیادی برای توصیف این دنیا وجود داره
The sushi.
Caller ID.
Three hundred-thread-count Egyptian cotton sheets
available by catalog.
Wait a minute.
Bite me, Clyde. I'm just a tramp.
I know who are. You're Cora Papadakis.
The hellcat from requiem for a lady.
You know, Sam stole that name
from a man called James M. Cain.
He was a greedy little thief.
- You're no good. You're a bum. - Oh, God.
Oh, just relax, will you? We're a married couple.
If you and my husband are the same person
then technically, we must be married.
Ardis McGill was always supposed to be my one true love.
But wait. We don't have to play by his rules, Clyde.
We can write our own story.
Oh, let's just drive to Mexico, baby
just you, me, and the road.
Let's make a baby.
I know it's gonna look..
...just..
...like you.
‫اینجا رو کی باز کردین، کارآگاه لندری؟
‫چند فصل پیش
‫که اینطور
‫خب... چه خبر؟
Um..
‫مشکوک شدی که همسرت ‫بهت خیانت می‌کنه؟
‫- سلام آقای لندری ‫- کندی [آب‌نبات]؟
‫نه، ممنون
‫اومدم استخر رو تمیز کنم
‫پس این روزها اسمشو این گذاشتن
‫آره
‫خب، خوشتیپ شدین
How's the writing going?
Peachy.
‫من اومدم خونه عزیزم!
‫- بنگ بنگ! ‫- نه!
‫نه! نه!
‫بهتره فرار کنی!
‫یه تفنگ بزرگ خفن دارم، ‫و قراره تیرشو بخوری
‫شلیک نکن. شلیک نکن. ‫هر کاری بگی می‌کنم
‫دنی کف استخره!
Danny's at the bottom of..
Sam! Sam! Go! Sam! Go!
‫مامان!
‫شلیک نکن! هر کاری بگی می‌کنم
‫- برو بیرون! ‫- آخ
‫- هی! صبر کن... ‫- دست از سر پسرم بردار
‫- احمق دو رو... ‫- خیلی‌خب، آروم باش. آروم باش
‫کارآگاه پیر طلاق‌گرفته‌ی دهن بوگندو
‫آروم باش. آروم باش خانم لندری
‫من فقط سم و دنی رو می‌خوام
‫خودتو جمع و جور کن، خانم لندری
‫فکر کردم می‌تونیم از نو شروع کنیم
‫فکر کردم می تونیم بچه‌دار بشیم
‫و به نظر می‌اومد...
‫هیس، هیس...
‫نه
‫چند تا لباس خریدم
‫قرار بود با یه ماه عسل دوم ‫سورپرایزت کنم
‫یا اولی، یا هرچی، ولی...
‫تو با اونی
‫هیچوقت قرار نیست تغییر کنه، خانم لندری
‫من اینم. اینجوری نوشته شدم
‫نه. نه
‫چون سم پایان رو تغییر داد
‫سم فکر می‌کرد خداست ‫ولی یه چیزی رو فراموش کرد
‫شخصیت تقدیرش مشخصه
‫کلاید اومنی ‫هیچوقت قرار نیست تغییر کنه
‫اگه بهش احساس بهتری میده ‫منم نمی‌خوام اینجا باشم
‫توی این دنیای پر از ناله شما،
‫که آکنده از ناخوشی و خشونت بی‌معنیه
Oh.
‫فقط برو
‫برگرد به هرجایی که ازش اومدی
‫توی یه چشم به هم زدن، خانم لندری
‫ولی خدا دستورالعملی بهم نداده
‫- می‌دونم داره بهم خیانت می‌کنه ‫- از کجا می‌دونی؟
‫- اونا رو با هم دیدم ‫- اونا رو با هم دیدی
‫پس اینطوری...
‫جریان رو فهمیدی
‫آره. توی انبار لوازم
‫میشه بپرسم...
‫البته که می‌تونی بپرسی. ازش بپرس
‫توی انبار چیکار می‌کردن؟
‫لازمه که به همچین جزئیات خصوصی ورود کنیم؟
‫برای همین به کارآگاه خصوصی،
‫میگن «خصوصی»، آقای وولریچ
‫خیلی خوب گفتم
‫- اینجا یه پرستار می‌خوایم ‫- اومدم
‫مردک‌هاش ثابت و گشاد شده
‫- خب، بیاین جابجاش کنیم ‫- بله، دکتر
‫یک، دو...
‫داریم از دستش میدیم
‫- نه ‫- کارآگاه لندری
‫نه. نه
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نه
‫من چیکار کردم؟
‫من چیکار نکردم؟
‫«آردیس مک گیل یک دختر واقعا عالی بود»
‫«واقعاً عالی»
‫«آنچنان که تا به حال ‫با کسی مثل او ملاقات نکرده‌ای»
‫منو برگردون
‫از طریق این شیشه نمایشگر... همین الان
‫وای
‫عزیزم، این واقعاً بده
‫باشه، باشه، بی‌نقص نیست
‫افتضاحه
‫- ولی کی گفته نمی‌تونی بهتر بشی؟ ‫- خدا
‫فکر کنم یه چیز یک‌طرفه ست. ‫نمی‌تونی فقط کلمات رو تایپ کنی
‫باید یه نویسنده واقعی باشی
‫که چه‌جوریه؟
‫یه نویسنده با دهنی پر از ‫حس همدردی بیدار میشه
‫همینگوی اینو گفته
‫از کجا می‌دونستم؟ ‫نمی‌دونستم. سم می‌دونست
‫سم نویسنده واقعیه
‫من فقط خودمم
‫فراموشش کن، عزیزم
‫نه. می‌خوام توی این کار بهتر بشم
‫اینو خوندی سم؟
‫دارم میام سراغت
‫راه ورودمو پیدا کردم
‫می‌تونم ببینمت، ‫ولی فکر نکنم تو بتونی منو ببینی
‫تا وقتی دستامو دور گردنت حلقه کنم
‫تا دفعه بعدی، رفیق ‫ترجمه از ایلیا