Jestem szeryfem w tym hrabstwie, od kiedy skończyłem 25 lat.
Trudno w to uwierzyć.
Mój dziadek strzegł prawa. Mój ojciec też.
Ja i on byliśmy szeryfami w tym samym czasie. On w Plano, a ja tutaj.
Chyba był z tego dumny. Ja byłem.
Niektórzy ze starych szeryfów nigdy nie nosili broni.
Wielu ludzi nie dawało temu wiary.
Jim Scarborough nie nosił. Ten młodszy Jim.
Gaston Boykins też nie nosił. W hrabstwie Commanche.
Zawsze lubiłem słuchać o starych wiarusach.
Nigdy nie zaprzepaszczałem takiej okazji.
Nic nie można poradzić na porównywanie się do starych wiarusów.
Zastanawiamy się jak oni wówczas pracowali.
Kiedyś wysłałem pewnego chłopaka na krzesło elektryczne do Huntsville.
Moje aresztowanie i moje zeznanie.
Zabił czternastoletnią dziewczynkę.
Gazety napisały, że to była zbrodnia z namiętności,
ale on powiedział mi, że nie było w tym żadnej namiętności.
Powiedział mi, że planował zabicie kogoś od kiedy sięgał pamięcią,
że gdyby go wypuścili, zrobiłby to jeszcze raz.
Powiedział, że wie, że pójdzie do Piekła.
Żeby być tam przez 15 minut.
Nie wiem, co o tym sądzić.
Naprawdę nie wiem.
Widzicie, teraz zbrodnie są zupełnie inne.
Nie, żebym się ich obawiał.
Zawsze wiedziałem, że wykonując tę pracę, trzeba być gotowym na śmierć.
Ale nie mam zamiaru wyzywać losu,
albo mieć do czynienia z czymś, czego nie rozumiem.
Człowiek naraża swoją duszę na niebezpieczeństwo...
i musi powiedzieć: "W porządku...,
będę częścią tego świata."
Tak, proszę pana. Po prostu wszedłem przez drzwi.
Szeryfie, on miał coś przy sobie,
jakby pojemnik z tlenem, na rozedmę płuc, albo na coś...
i wąż od tego schowany w rękawie.
Ma mnie pan. Sam pan zobaczy, jak pan przyjdzie.
Tak, proszę pana. Mam wszystko pod kontrolą.
>>> Dark Project SubGroup <<<
<> http://kinomania.org
Tłumaczenie: Sabat1970
Korekta: omickal
Jak się masz? O co chodzi?
Proszę wysiąść z samochodu, proszę pana.
Co to?
Chciałbym, żeby pan wysiadł z samochodu.
- Do czego to? - Dziękuję.
Mógłby się pan nie ruszać? Proszę.
Nie ruszaj się.
Gówno.
Aqua... >>> Wody... <<<
Aqua. Por Dios... >>> Wody. Na Boga... <<<
Aqua...
Nie mam wody.
Aqua...
Powiedziałem ci, że nie mam "aqua".
- Mówisz po angielsku? - Tak...
Gdzie ten ostatni?
Ultima hombre. Ten, który przeżył.
Musiał ktoś być. Dokąd poszedł?
Chyba pójdę tam, skąd przyszedłem.
La puerta... Hay lobos... >>> Drzwi... Tu są wilki <<<
Nie ma tu żadnych "lobos".
Jeślibyś stanął, żeby sprawdzić swój szlak...
...odstrzeliłbyś moje dupsko.
Ale gdybyś stanął...
to stanąłbyś w cieniu.
Tak...
- Co jest w walizce? - Jest pełna pieniędzy.
Co za dzień.
- A skąd masz pistolet? - Z kątowni.
- Kupiłeś go? - Nie. Znalazłem.
- Llewelyn... - Co? Przestań sapać.
Co dałeś za ten pistolet?
Nie musisz wszystkiego wiedzieć, Carla Jean.
To muszę wiedzieć.
Jak nie zamkniesz jadaczki, to wezmę cię na tył i przelecę.
Gadu-gadu, kij do zadu.
Gadaj, gadaj...
Świetnie.
Nie chcę wiedzieć. Ani gdzie byłeś cały dzień.
I tak ma być.
No dobrze...
- Llewelyn? - Tak?
Co robisz, skarbie?
- Wychodzę. - Dokąd?
Zapomniałem czegoś zrobić, ale wrócę.
Co zamierzasz zrobić?
Coś piekielnie durnego, ale i tak idę.
Jeśli nie wrócę, powiedz mamie, że ją kocham.
Twoja mama nie żyje, Llewelyn.
Cóż, więc sam jej to powiem.
Ile?
69 centów.
To i benzyna.
Nie widział pan po drodze, żeby gdzieś padało?
Po jakiej drodze?
Widziałem, że jest pan z Dallas.
Dlaczego interesuje cię, skąd jestem?
Koleżko.
Nie miałem nic złego na myśli.
"...nic złego na myśli."
Po prostu zabijałem czas.
Jeśli pan tego nie zaakceptuje, nie wiem, co jeszcze mógłbym zrobić.
Potrzebuje pan czegoś jeszcze?
Nie wiem. Potrzebuję?
- Czy coś jest nie w porządku? - Z czym?
Z czymkolwiek.
O to mnie pytasz? Czy coś jest nie w porządku z czymkolwiek?
- Potrzebuje pan czegoś jeszcze? - Już mnie o to pytałeś.
Cóż, będę chyba zamykał.
- Będziesz zamykał? - Tak.
- O której zamykasz? - Teraz. Zamykam teraz.
Teraz nie pora. O której normalnie zamykasz?
Normalnie jak robi się ciemno. O zmierzchu.
Sam nie wiesz, o czym mówisz, prawda?
Proszę pana...?
Powiedziałem, że sam nie wiesz, o czym mówisz.
- O której chodzisz spać? - Proszę?
Jesteś troszkę głuchawy, co? Zapytałem, o której chodzisz spać?
Mniej więcej, koło 21.30. Chyba koło 21.30.
Mógłbym przyjść wtedy.
Po co miałby pan przychodzić? Będzie zamknięte.
Ty tak twierdzisz.
Cóż, muszę już zamykać.
Mieszkasz w tym domku z tyłu?
Tak.
Mieszkasz tutaj całe życie?
Wcześniej to miejsce należało do ojca mojej żony.
Wżeniłeś się w ten interes?
Mieszkaliśmy w Temple w Teksasie przez wiele lat.
Tam założyliśmy rodzinę. W Temple.
Przyjechaliśmy tutaj 4 lata temu.
Wżeniłeś się w ten interes.
Skoro tak chce pan to ująć...
Niczego nie muszę tak ujmować. Po prostu tak jest.
Ile najwięcej przegrałeś w rzucie monetą?
Proszę?
Ile najwięcej przegrałeś w rzucie monetą?
Nie wiem. Nie jestem w stanie powiedzieć.
Orzeł czy reszka?
- Orzeł czy reszka? - Tak.
- Ale o co? - Po prostu: orzeł czy reszka?
Cóż...
muszę wiedzieć o co tutaj gramy.
Musisz wybrać. Ja nie mogę wybrać za ciebie.
To nie byłoby sprawiedliwe.
- Ale ja nic nie postawiłem. - Owszem, postawiłeś.
Stawiałeś całe swoje życie, tylko o tym nie wiedziałeś.
Wiesz, jaka data jest na tej monecie?
Nie.
1958.
Przemierzała świat 22 lata, żeby dotrzeć tutaj.
I teraz tutaj jest,
więc musisz powiedzieć: orzeł albo reszka.
Wybieraj.
Niech pan posłucha, muszę wiedzieć, co mogę wygrać.
Wszystko.
Jak to?
Możesz wygrać wszystko. Wybieraj.
Dobrze więc...
zatem orzeł.
Dobra robota.
Proszę nie wkładać jej do kieszeni.
Nie do kieszeni. To twoja szczęśliwa moneta.
- Więc gdzie mam ją schować? - Gdziekolwiek, byle nie do kieszeni.
Tam pomieszałaby się z innymi monetami i stała się zwykłą monetą...
którą jest.
Llewelyn?
Co, do diabła?
Odessa.
Po co mielibyśmy jechać do Odessy?
Nie "my", tylko ty. Zatrzymasz się u matki.
Jak to?
Mamy północ w niedzielę.
Gmach sądu otwierają za 9 godzin od teraz.
Ktoś tam przyjdzie i sprawdzi numer rejestracyjny mojej terenówki.
Około 09.30 pojawią się tutaj.
Więc jak długo będziemy musieli...
Skarbie, co sprawiłoby, że przestałabyś szukać swoich 2 milionów dolarów?
Co mam powiedzieć mamie?
Spróbuj stanąć w drzwiach i wrzasnąć: "Mamo, wróciłam do domu!"
- Llewelyn... - Dalej, pakuj swoje manele.
Cokolwiek zostawisz, możesz już nie zobaczyć.
Cóż... nie próbuj przyjeżdżać z przeprosinami.
Kotku, stało się. Nie mogę tego cofnąć.
Kurewska przejażdżka?
To ta terenówka?
Tiaa...
Masz śrubokręt?
Kto pochlastał opony?
Chyba Meksykańcy, nie my.
- A tu zdechły pies. - Zgadza się.
- Gdzie odbiornik? - Wezmę go.
Kwitną tu petunie.
Potrzymaj to, proszę.
Działa?
- Masz coś? - Nawet nie drgnie.
No dobra...
Daj mi to.
Myślałam, że jakiś samochód się pali.
Bo się pali, ale Wendell mówił, że coś stało się też na pustyni.
Wskakuj.
Kiedy hrabstwo zacznie mi płacić za wypożyczanie konia?
Z każdym dniem coraz bardziej cię kocham.
To bardzo miło.
- Uważaj na siebie. - Zawsze uważam.
- Nie zrób sobie krzywdy. - Nie zrobię.
Nie skrzywdź nikogo.
Skoro tak mówisz...
Nie sądziłem, że samochód pali się w taki sposób.
Tak, proszę pana. Powinniśmy przynieść kiełbaski.
Czy to nie wygląda jak Ford z 77', Wendell?
- Może być. - Raczej na pewno. Nie mam wątpliwości.
Ten staruszek, zastrzelony na autostradzie?
Tak jest. To jego samochód.
Facet zabił zastępcę Lamara, zabrał jego samochód,
zabił tego człowieka na autostradzie, zamienił na jego samochód,
a potem dotarł tutaj i znowu zamienił na Bóg wie co.
To bardzo liniowe, szeryfie.
- Wiek przygina ludzi do ziemi. - Tak, proszę pana.
- Ale tam jest jeszcze coś. - No cóż..
- Jedziemy konno, Winston. - Jest pan pewien?
Bardziej, niż pewien.
Jeśli coś przytrafiłoby się tutaj koniowi Loretty,
mówię ci, nie chciałbyś być za to współodpowiedzialny.
Ten sam ślad opon prowadzi w obydwie strony,
zrobiony mniej więcej w tym samym czasie.
Całkiem wyraźnie widać to w piachu.
Ktoś oderwał plakietkę z przeglądu od drzwi.
Znam tę terenówkę.
Należy do gościa imieniem Moss.
Llewelyn Moss?
Właśnie tego.
- Myślisz, że przemycałby narkotyki. - Nie wiem.
Ale raczej w to wątpię.
Dobra, to właśnie tam.
A niech to, nawet psa zastrzelili.
- Chyba nie udał się interes. - Chyba nie.
Popełnili błąd, lub dwa.
Jaki kaliber pan tam ma, szeryfie?
9 milimetrów. Kilka łusek z automatycznego colta .45.
Ktoś przywalił do tego z dubeltówki.
Jak sądzisz, czemu kojoty się nimi nie zajęły?
Nie wiem...
Przypuszczalnie nie gustują w Meksykanach.
Ci chłopcy wyglądają na szefów.
Coś tu się jeszcze stało.
Tutaj egzekucja, a tam dziki zachód.
Meksykański brązowy towar.
Ci tutaj już napuchli. Więc to stało się wcześniej.
Ustawili się do wymiany i nagle... coś poszło nie tak.
- Może nawet nie poszło o pieniądze. - To możliwe.
- Ale w to nie wierzysz? - Nie.
Raczej nie.
Ale niezły bałagan. Prawda, szeryfie?
Nawet jeśli nie, to dopiero się zacznie.
Słucham pana.
Szukam Llewelyna Mossa.
- Sprawdził pan jego przyczepę? - Tak.
Więc pewnie jest w pracy. Chce pan zostawić wiadomość?
- Gdzie pracuje? - Nie mogę powiedzieć.
Gdzie pracuje?
Proszę pana, nie mam prawa podawać żadnych informacji o naszych mieszkańcach.
Gdzie pracuje?
Czy pan mnie słyszał?
Nie mamy prawa podawać żadnych informacji.
Dlaczego aż do Del Rio?
Pożyczę samochód od Eldona.
Nie stać cię na własny?
Nie chcę go rejestrować. Zadzwonię za kilka dni.
- Obiecujesz? - Tak, obiecuję.
Mam złe przeczucia, Llewelyn.
A ja dobre, więc się równoważą.
Przestań się tak zamartwiać.
Mama rozpęta Piekło.
Zjedzie cię z góry na dół.
Powinnaś być do tego przyzwyczajona.
Jestem przyzwyczajona do wielu rzeczy. Pracuję w Wal-Mart.
Już nie, Carla Jean. Przeszłaś na emeryturę.
- Llewelyn? - Tak, psze pani?
Wrócisz, prawda?
Pewnie, że tak.
Biuro szeryfa!
Spójrz na zamek.
- Wchodzimy? - Wyciągaj gnata.
- A ty? - Schowam się za tobą.
Biuro szeryfa!
- Chyba nie zostawili łusek. - Chyba masz rację.
- To, co zostało z zamka? - Najwyraźniej.
- Kiedy tutaj był, szeryfie? - Nie wiem.
- To daje do myślenia. - Szeryfie...?
Wygląda na świeże.
Rany, szeryfie! Chyba się z nim minęliśmy!
Musimy puścić informację. Przez radio.
Dobra.
Jak to zrobimy?
Że niby szukamy typa, który niedawno napił się mleka?
To naprawdę daje do myślenia.
Tyle to sam wiem.
Myślisz, że ten gościu, Moss, ma pojęcie, co za skurwysyny go szukają?
Nie wiem. Powinien wiedzieć.
Widział to samo, co ja, a to zrobiło na mnie wrażenie.
Zabierz mnie do motelu.
- Do jakiegoś konkretnego? - Do taniego.
MOTEL "REGAL" CENNIK
Powiedz, która opcja?
Co zrobić?
Wybierz opcję z przypisaną taryfą.
Jestem sam, więc wielkość łóżka nie ma znaczenia.
Mówi Roberto. Nie ma mnie w tej chwili. Proszę zostawić wiadomość.
Halo?
Zastałem Llewelyna?
Llewelyn? Nie, nie ma go.
Spodziewa się go pani?
Dlaczego miałabym się go spodziewać? Kto mówi?
Mogę w czymś pomóc?
Macie czarne od Larry'ego Mahana. Rozmiar 11.
Sprawdzę.
- Sprzedajecie skarpetki? - Tylko białe.
Noszę tylko białe. Macie tutaj łazienkę?
Nie zatrzymuj się. Przejedź tylko obok wejść do pokojów.
- Który pokój? - Po prostu obwieź mnie dookoła.
Chcę sprawdzić, czy ktoś tu jest.
Jedź dalej. Nie stawaj.
Nie chcę wpakować się w jakąś kabałę, kolego.
Wszystko gra.
Może po prostu wysadzę cię tutaj i nie będziemy się sprzeczać?
Zabierz mnie do innego motelu.
Nie chcę się w nic mieszać.
Słuchaj, już się wmieszałeś i próbuję cię z tego wyciągnąć.
Zabierz mnie do innego motelu.
Raport z laboratorium w Austin o tym człowieku z autostrady.
- Jaki pocisk? - Nie było pocisku.
- Nie było pocisku? - Właśnie, proszę pana. Nie było.
Cóż, Wenell, z całym szacunkiem, ale to zupełnie bez sensu.
To prawda, proszę pana.
Powiedziałeś: "Rana wlotowa na czole, brak rany wylotowej"
Tak jest.
Twierdzisz, że strzelił mu w czoło, a potem wygrzebał pocisk scyzorykiem?
- Nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. - Ja też nie.
- Mogę dolać panu świeżej, szeryfie? - Tak, Noreen. Lepiej to zrób.
Rangersi i DEA jadą dziś rano na miejsce. Chce pan do nich dołączyć?
Pojawiły się tam jakieś nowe ciała?
Nie, proszę pana.
Więc chyba mogę sobie podarować.
"SPRZĘT NA RANCZO" U TINY BROŃ * AMUNICJA * ŁUKI
- Kaliber 12. Potrzebujesz naboje? - Tak. 2 pudełka.
Te mają kopa.
Macie sprzęt kampingowy?
- Tyczki do namiotu? - No...
- Masz już namiot? - Tak jakby.
Jak dasz mi numer seryjny namiotu, mogę ci zamówić tyczki.
- Nieważne. Wezmę namiot. - Jaki namiot?
Żeby miał dużo tyczek.
- Mogę dostać inny pokój? - Chce pan zmienić pokój?
Nie, chcę zatrzymać swój pokój i wziąć jeszcze jeden.
- Jeszcze jeden... dodatkowy? - Tak, proszę pani.
- Ma pani mapę pokojów? - Tak, mamy coś takiego.
Dziękuję.
Może numer 38...?
Może pan wziąć ten zaraz obok pańskiego, jeśli pan chce.
Numer 137. Nie jest zajęty.
Nie. 38 będzie w sam raz.
Ten ma dwa, podwójne łóżka.
No me mate. >>> Nie zabijaj mnie <<<
Jak to znaleźliście?
Nie zabijaj mnie...
Nie powinieneś tego robić.
Nawet taki młody człowiek, jak ty.
Robić czego?
Jeździć autostopem.
To niebezpieczne.
Wiesz jak wygląda Anton Chigurh. Zgadza się?
Tak jest. Poznałem go.
Kiedy widziałeś go ostatni raz?
28 listopada ubiegłego roku.
Jest pan całkiem pewien tej daty. Prosiłem, żeby pan usiadł?
Nie, ale jestem facetem, dla którego warto poświęcić krzesło.
Pamiętam daty, nazwiska, numery. Widziałem go 28 listopada.
Ten pistolet zerwał nam się ze smyczy. Straciliśmy kupę pieniędzy,
a tamci stracili swój towar.
Tak, rozumiem.
Z tego konta można wybrać 1.200 $, co 24 godziny.
Minimum 1.000 $.
Jeśli twoje wydatki wzrosną, proszę nas powiadomić.
Dobrze.
Jak dobrze zna pan Chigurha.
- Co chciałby pan wiedzieć? - Chciałbym poznać pańskie zdanie o nim.
Ogólnie. Jak bardzo jest niebezpieczny?
W porównaniu do czego? Do dżumy?
Jest wystarczająco zły, skoro wezwał pan mnie.
To psychopatyczny morderca. Co z tego?
Pełno ich wszędzie.
Wczoraj zabił trzech ludzi w motelu w Del Rio
i jeszcze dwóch innych w tym cholernym pierdolniku na pustyni.
Dobra. Można to powstrzymać.
Wydaje się pan całkiem pewny siebie.
Wiódł pan coś w rodzaju słodkiego żywota, panie Wells?
Szczerze mówiąc, słodycz nie miała z tym wiele wspólnego.
- Tak się zastanawiam... - Tak?
Mógłby pan anulować mój mandat za parkowanie?
To miał być żart... jak sądzę?
Przepraszam.
Wie pan co...
policzyłem piętra tego budynku z ulicy.
I...?
I jednego brakuje.
Zajmiemy się tym.
Jeden pokój. Na jedną noc.
To będzie 26 $.
Dobra.
Będzie pan tutaj całą noc?
Tak jest. Będę tutaj do 10 rano.
To dla pana. Nie proszę, żeby zrobił pan coś nielegalnego.
Ktoś mnie szuka, nie policja.
Proszę do mnie zadzwonić, jeśli ktoś zamelduje się tu w nocy.
A mówiąc "ktoś", mam na myśli kogokolwiek.
Niemożliwe.
Bez obaw. Nic ci nie zrobię.
Tylko mnie stąd wywieź...
Miał pan wypadek?
Dam ci 500 dolców za tę kurtkę.
Pokaż mi forsę.
Miał pan wypadek?
Tak.
Dobra, daj mi forsę.
Jest tutaj. Daj mi ciuchy.
Daj mu pieniądze do ręki.
Daj.
Daj mi też ten browar.
Za ile?
Daj mu to piwo.
Medico... >>> Lekarza... <<<
Por favor... >>> Proszę... <<<
Jest coś na temat tych samochodów?
Szeryfie, dowiedziałam się wszystkiego, czego można się było dowiedzieć.
Wszystkie były zarejestrowane na zmarłych ludzi.
Właściciel tego Bronco nie żyje od 20 lat.
Mam czegoś poszukać o tych z Meksyku?
Nie. Boże... nie.
Raporty z tego tygodnia.
Ten agent DEA znowu dzwonił. Nie chcesz z nim porozmawiać?
Będę próbował trzymać się od niego z daleka.
Jedzie tam znowu. Chciał wiedzieć, czy pojedziesz z nim.
Jak serdecznie z jego strony.
Mogłabyś zadzwonić do Loretty
i powiedzieć, że pojechałem do Odessy, zobaczyć się z Carlą Jean Moss?
Tak, szeryfie.
Zadzwonię do niej, jak tam dojadę.
Zadzwoniłbym teraz, ale chciałaby, żebym wrócił do domu i pewnie bym tak zrobił.
Mam z tym zaczekać, aż wyjdziesz z budynku?
Raczej tak.
Nie chcę, żebyś kłamała, jeśli to nie jest absolutnie konieczne.
Jak to było, co mówił Torbet o prawdzie i sprawiedliwości?
Codziennie poświęcamy się od nowa. Jakoś tak.
Chyba zacznę się poświęcać dwa razy dziennie.
Dojdę do trzech razy, zanim się to skończy.
Co, do diabła?
Szeryfie.
Sprawdzałeś ostatnio ładunek?
Chyba się poluzowało.
Z iloma ciałami wyjechałeś?
Żadnego nie zgubiłem, szeryfie.
Nie mogłeś pojechać tam vanem?
Nie mam vana z napędem na 4 koła.
Nie wypiszesz mi mandatu za nieprawidłowo zabezpieczony ładunek?
Zabieraj stąd swoje dupsko.
Zdaje mi się, że nie tak wyobrażałeś sobie swoją przyszłość,
kiedy pierwszy raz zobaczyłeś te pieniądze.
Nie bój się. Nie jestem tym, który cię ściga.
Wiem o tym. Widziałem go.
Widziałeś go? I nie jesteś trupem?
Kim on niby jest? Najgorszym czarnym charakterem?
- Tak bym go nie opisał. - A jak byś go opisał?
No cóż, powiedziałbym...,
że nie ma poczucia humoru. Nazywa się Chigurh.
- Sugar? - Chigurh. Anton Chigurh.
- Wiesz jak cię znalazł? - Tak, wiem jak mnie znalazł.
- To się nazywa transponder. - Wiem, jak to się nazywa.
Więcej mnie nie znajdzie.
- Nie w ten sposób. - W żaden sposób.
Zabrało mi to około 3 godzin.
Byłem unieruchomiony.
Nie. Nic nie rozumiesz.
Czym się zajmujesz?
- Jestem na emeryturze. - Czym się zajmowałeś?
Byłem spawaczem.
Acetylen? Migomat?
Obojętnie. Jeśli da się zespawać, zespawam to.
- Żeliwo? - Też.
- Nie miałem na myśli lutowania. - Ja też nie.
- Stopy. - Co powiedziałem?
Byłeś w Wietnamie?
Tak, byłem.
Ja też.
Czy to znaczy, że jesteśmy kuplami?
Musisz oddać mi te pieniądze. Nie mam innego powodu, żeby cię chronić.
Za późno. Wydałem je.
Około miliona na kurwy i whisky, a resztę po prostu przepuściłem.
Skąd wiesz, że on nie jest w drodze do Odessy?
Dlaczego miałby jechać Odessy?
Żeby zabić twoją żonę.
Może to on powinien się przejmować. Mną.
Nie przejmuje się.
Nie nadajesz się do tego. Ty tylko znalazłeś te samochody.
Jestem po drugiej stronie rzeki. Hotel "Eagle".
Carson Wells.
Zadzwoń jak będziesz miał dosyć.
Może nawet pozwolę ci zatrzymać część pieniędzy.
Skoro mam się dzielić, to może pogadam z tym Chigurhem?
Nie, nic nie rozumiesz. Nie możesz się z nim dogadać.
Nawet gdybyś oddał mu pieniądze, i tak by cię zabił,
żeby mieć święty spokój.
To bardzo dziwny osobnik. Można nawet powiedzieć, że ma zasady.
Zasady, gdzie najważniejsze są pieniądze, narkotyki i wszystko z tym związane.
Nie jest taki, jak ty.
Nie jest nawet taki, jak ja.
Nie gada tyle, co ty. Za to ma u mnie plusa.
Carla Jean, dziękuję, że przyszłaś.
Nie wiem, po co. Mówiłam panu, że nie wiem, gdzie on jest.
- Nie odezwał się? - Nie.
- W ogóle? - Ani słowa.
- Powiedziałabyś mi, gdyby się odezwał? - Cóż... nie wiem.
Niepotrzebne mu problemy z panem.
- To nie ze mną ma problemy. - A z kim?
Z bardzo złymi ludźmi.
Ci ludzie go zabiją, Carla Jean. Nie odpuszczą.
On też nie odpuści. Nigdy nie odpuszcza.
Potrafi sobie radzić.
Znasz Charliego Walsera, który ma rzeźnię na wschód od Sanderson?
Cóż...
wiesz, jak zwykle zarzynał wołu, walił go w czoło młotem,
potem wiązał i podrzynał gardło...
Więc Charlie miał takiego wołu związanego i gotowego do spuszczenia krwi,
kiedy nagle wół oprzytomniał i zaczął się miotać.
Prawie 300 kilo bardzo wkurwionego inwentarza... Wybacz, że przeklinam... Cóż...
Charlie złapał rewolwer, żeby strzelić cholerstwu w głowę,
ale w tej całej szamotaninie, kula odbiła się i trafiła Charliego w ramię.
Teraz Charlie nie może podnieść prawej ręki ponad głowę.
Chodzi o to, że nawet w konfrontacji między człowiekiem i krową,
rezultat nie jest przesądzony.
Jeśli Llewelyn zadzwoni, powiedz mu, że zapewnię mu ochronę.
Oczywiście teraz zarzynają bydło zupełnie inaczej.
Używają pistoletu pneumatycznego.
Wstrzeliwuje taki bolec prosto w mózg i zaraz wciąga z powrotem.
Zwierzę nawet nie wie, co je zabiło.
- Dlaczego mi pan to mówi, szeryfie? - Sam nie wiem.
Zastanawiam się nad czymś.
Cześć, Carson.
Chodźmy do twojego pokoju.
Nie musisz tego robić.
Jestem tylko handlarzem. Mógłbym sobie pójść do domu.
Mógłbyś?
Może moglibyśmy pójść do bankomatu. Mam tam 14 kawałków.
Wszyscy moglibyśmy się rozstać.
Do bankomatu...?
Wiem, gdzie jest walizka.
Gdybyś wiedział, miałbyś ją ze sobą.
Jest na brzegu rzeki. Wiem gdzie.
- Wiem coś lepszego. - Mianowicie co?
Wiem, jak będzie.
- Jak będzie. - Zostanie przyniesiona do mnie...
i postawiona u moich stóp.
Nie wiesz tego na pewno.
W 20 minut mogłaby być tutaj.
Nie wiem tego na pewno. Ale ty wiesz, co się teraz stanie, Carson.
Zaakceptuj swoją sytuację. Byłoby w tym więcej godności.
Idź do diabła.
Dobrze.
Pozwól, że cię o coś zapytam,
skoro zasady, którymi się kierujesz, przywiodły cię do tego,
jaki one mają sens?
Masz pojęcie, jak szalony jesteś?
Chodzi ci o naturę tej rozmowy?
Chodzi mi o twoją naturę.
Możesz...
możesz mieć te pieniądze, Anton.
- Halo? - Tak?
Czy zastałem Carsona Wellsa?
Nie w sensie, o który ci chodzi.
Musisz przyjść, spotkać się ze mną.
Kto mówi?
Wiesz kto.
- Musisz ze mną porozmawiać. - Nie muszę.
Myślę, że musisz.
Wiesz, dokąd się wybieram?
Dlaczego miałoby mnie to obchodzić?
- Wiem, gdzie jesteś. - Tak? Gdzie jestem?
Jesteś w szpitalu za rzeką, ale nie tam się wybieram.
Wiesz, dokąd się wybieram?
Tak, wiem dokąd. - To dobrze.
Wiesz, że jej tam nie będzie?
Nie ma większego znaczenia, gdzie ona jest.
Więc po co tam jedziesz?
Wiesz, jak to się skończy, prawda?
Nie wiem.
Myślę, że wiesz.
Oto, co mogę zaoferować:
przyniesiesz mi pieniądze, a ja dam jej spokój.
W przeciwnym razie, będzie odpowiedzialna.
Tak samo, jak ty.
To najlepszy układ, jaki możesz dostać.
Nie powiem, że ocalisz siebie, bo nie możesz.
Tak, na pewno coś ci przyniosę.
Zdecydowałem uczynić cię moim specjalnym projektem.
W ogóle nie będziesz musiał mnie szukać.
- Motel w Del Rio? - Tak, proszę pana.
Żaden z nich nie miał dokumentów, ale to Meksykanie.
Byli Meksykanami.
Oto jest pytanie: Dlaczego przestali nimi być?
I kiedy?
Tak jest, proszę pana.
Wendell, zasięgnąłeś informacji na temat tego zamka?
- Tak, został wypchnięty. - Dobrze...
Chce pan tam pojechać?
Nie, to wszystko, co chciałem wiedzieć.
Wygląda na to, że ci chłopcy umarli z przyczyn naturalnych.
Jak to, szeryfie?
- Naturalnych dla pracy, jaką wykonywali. - Tak, proszę pana.
Mój Boże, Wendell...
to jest jak wojna, nie mam na to innego słowa.
Kim są ci ludzie?
W zeszłym tygodniu, złapali pewne małżeństwo w Kalifornii.
Wynajmowali pokoje starszym ludziom, zabijali ich, grzebali w ogródku
i spieniężali czeki z ubezpieczenia społecznego.
Najpierw ich torturowali. Nie wiem dlaczego.
Może zepsuł im się telewizor...?
I trwało to do czasu, aż... cytuję:
"...Sąsiedzi przerazili się, kiedy z posesji wybiegł człowiek,
mając na sobie jedynie psią obrożę."
Nie można nawet wymyśleć czegoś takiego. Nie da się.
Ale do tego było trzeba, żeby zwrócić czyjąś uwagę.
Kopanie grobów w ogródku nikogo nie zainteresowało.
W porządku. Też się czasem z tego śmieję.
Cóż innego można zrobić?
Powiedz mi coś,
kto, według ciebie, przechodzi przez tę bramę do Stanów Zjednoczonych Ameryki?
Nie wiem... Amerykańscy obywatele?
Niektórzy amerykańscy obywatele. Kto, według ciebie, decyduje?
- Pan, zdaje mi się. - Zgadza się.
Jak decyduję?
- Nie wiem... - Zadaję pytania.
Jeśli otrzymam przekonujące odpowiedzi, przechodzą, jeśli nie, nie przechodzą.
Czy jest coś, czego w tym nie rozumiesz?
Nie, proszę pana.
Więc zapytam ponownie: Dlaczego jesteś tutaj bez ubrania?
Mam szlafrok.
- Pogrywasz sobie ze mną? - Nie, proszę pana.
- Nie pogrywaj ze mną. - Dobrze, proszę pana.
- Jesteś w czynnej służbie. - Nie, jestem weteranem.
- Wietnam? - Tak. Dwie tury.
Która jednostka?
12 Batalion Piechoty.
Od 7 sierpnia 1966 do 2 lipca 1968.
- Wilson! - Tak, proszę pana?
Niech ktoś pomoże temu człowiekowi. Musi dostać się do miasta.
- Jak leżą te kowbojki? - Świetnie, ale potrzebuję całą resztę.
Nie ma sprawy.
Dużo ludzi przychodzi tutaj bez ubrania?
Nie, proszę pana. To dość niezwykłe.
Ona nie chce z tobą rozmawiać.
Owszem, chce. Poproś ją.
Wiesz, która jest godzina?
Nie obchodzi mnie to i nie waż się odkładać słuchawki.
Mówiłam, że tak się skończy... i tak się kończy...
- Llewelyn? - Hej, ty...
- Co mam robić? - Wiesz co się dzieje?
Nie wiem. Był tu szeryf z hrabstwa Terrell.
Co mu powiedziałaś?
A co miałam mu powiedzieć? Jesteś ranny, prawda?
- Dlaczego tak mówisz? - Słyszę to w twoim głosie.
Spotkaj się ze mną w motelu "Serce Teksasu" w El Paso.
Dam ci pieniądze i wsadzę do samolotu.
Llewelyn, nie zostawię cię bez pomocy.
Nie. Tak będzie lepiej.
Jeśli ciebie nie będzie, a ja nie będę miał pieniędzy,
nie będzie mógł mnie tknąć, a ja będę mógł tknąć jego.
Jak go już znajdę, przyjadę do ciebie.
Jak znajdziesz kogo? Co mam zrobić z mamą?
- Da sobie radę. - Da sobie radę?
Dam sobie radę?! Mam raka!
Nie sądzę, żeby ktoś ją niepokoił.
Kim jesteś?
Ja?
- Tak. - Nikim.
Jestem księgowym.
Dał Meksykanom odbiornik.
Uważa...
Uważał, że im więcej ludzi szuka...
To niemądre.
Wybraliście jedno, właściwe narzędzie.
Rozumiem.
Zamierzasz mnie zastrzelić?
To zależy.
Widzisz mnie?
Zawsze wiedziałam, że do tego dojdzie. Przepowiedziałam to 3 lata temu.
Nawet nie jesteśmy małżeństwem 3 lata...
Trzy lata temu wypowiedziałam te słowa: "Nie i dobrze."
I do czego doszło?
Upał 30 stopni, mam tego raka... Spójrz tylko, nawet nie ma dokąd pójść.
Jedziemy do El Paso w Teksasie. Wie pan, ile osób tam znam?
Nie, proszę pani.
Właśnie tyle.
- Nie widzę mojego Prednizonu. - Zapakowałam go, mamo.
- Po prostu go nie widzę. - Zapakowałam go. Tutaj.
Po prostu zaczekaj tam. Kupię bilety i załatwię wózek na bagaże.
Potrzebuje pani pomocy z walizkami, madame?
Mój Boże, jeden dżentelmen ostał się we wschodnim Teksasie.
Tak, dziękuję. Jestem stara i źle się czuję.
- Którym autobusem pani jedzie? - Jedziemy do El Paso, nie wiem po co.
Nieczęsto widuje się Meksykanina w garniturze.
Jedziecie do El Paso? Znam. Gdzie się zatrzymacie?
Carla Jean, jak się masz?
Szeryfie, czy ta historia o Charliem Welserze jest prawdziwa?
Kim jest Charlie Welser?
Czy jest prawdziwa...? Nie mogę być pewien szczegółów,
- ale to z pewnością prawdziwa historia. - Tak, pewnie...
- Szeryfie, może dać mi pan słowo? - Tak jest.
Jeśli powiem panu, dokąd zmierza Llewelyn,
obieca mi pan, że tylko pan pojedzie z nim porozmawiać, nikt inny?
Tak jest.
Llewelyn nigdy nie poprosiłby o pomoc.
Nie wydaje mu się, żeby jakiejś potrzebował.
Carla Jean, nie zrobię krzywdy twojemu mężczyźnie.
A on potrzebuje pomocy. Czy mu się tak wydaje, czy nie.
W czym problem, sąsiedzie?
Tak, to pobierze troszkę prądu. Więcej, niż zwykle.
- Jesteś stąd? - Z Alpine. Urodzony i wychowany.
Proszę.
Z którego lotniska byś skorzystał?
- Lotnisko czy lądowisko? - Lotnisko.
Cóż... dokąd się wybierasz.
- Nie wiem. - Po prostu przemierzasz kraj, co?
Bracie, sam to kiedyś robiłem. Cóż...
Są tu lądowiska. Latnisko jest w El Paso.
Jeśli myślisz o konkretnym miejscu, lepiej pojedź do Dallas.
Więcej połączeń.
Nie podpinasz ich, kolego?
- Możesz zabrać te skrzynki z kurami z paki? - O co ci chodzi?
Hej!
Panie wysportowany!
Cześć!
- Jesteś gość? - Tak, to ja.
Mam piwo w pokoju.
Czekam na żonę.
- To jej tak wypatrujesz? - Jej też.
Zatem czego jeszcze?
Tego, co nadejdzie.
Tak, ale tego nigdy nie wiesz.
Piwo... oto, co nadchodzi.
Przyniosę skrzynkę z lodem tutaj. Możesz pozostać żonaty.
Nie, proszę pani. Wiem, do czego prowadzi piwo.
Piwo prowadzi do następnego piwa.
Zadzwońcie po policję.
Po waszych miejscowych stróżów prawa. Nie mam ich częstotliwości.
Kupić ci filiżankę kawy, zanim pojedziesz do domu?
Żadnych pieniędzy w jego pokoju?
Kilka setek przy nim. Tamci "hombres" pewnie zabrali resztę.
Chyba tak... Raczej im się śpieszyło.
Wszystko przez te pieniądze, Ed Tom. Pieniądze i narkotyki.
To już przekracza wszystko.
Co to znaczy? Do czego to doprowadzi?
Gdybyś 20 lat temu powiedział mi,
że zobaczę dzieciaki z zielonymi włosami i kółkami w nosach,
przechadzającą się po ulicach naszego Teksasu,
prędzej bym skonał, niż ci uwierzył.
Znaki i cuda.
Kiedy przestajesz słyszeć "proszę pana" i "proszę pani",
reszta nadchodzi szybko.
To przypływ. To posępny przypływ.
- To nie tylko to. - Nie tylko to.
Jednak nic nie wyjaśnia, co robi ten człowiek.
To jakiś cholerny, obłąkany morderca, Ed Tom.
Nie jestem pewien, czy obłąkany.
A jak byś go nazwał?
Czasami wydaje mi się, że jest jak duch.
- Jest prawdziwy. - Czyżby?
To w motelu "Eagle". To przekracza wszystko.
Jest trochę gruboskórny.
Nie tak bym go określił.
Jednego dnia zabija recepcjonistę, odchodzi i zabija emerytowanego pułkownika.
Trudno w to uwierzyć.
Wraca prosto na miejsce zbrodni. Kto robi coś takiego?
Jak można to usprawiedliwić?
Szczęśliwej podróży, Ed Tom.
Przykro mi, że nie mogliśmy ci pomóc, chłopcze.
Z tyłu!
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Kto inny prowadziłby twoją terenówkę?
Usłyszałeś ją?
- Niby jak? - Usłyszałeś...?
- Jaja sobie robisz? - Skąd ten pomysł?
- Któryś kot ją usłyszał. - Skąd by wiedział, że to moja terenówka?
Wydedukowałem to. Jak wszedłeś.
- Ile ich tu masz? - Kotów? Nie wiem. Kilka.
Zalezy co masz na myśli, mówiąc: "masz"?
Niektóre są półdzikie, niektóre to wyrzutki.
- Jak się miewasz, Ellis? - Sam widzisz.
- Muszę powiedzieć, że się postarzałeś. - Bo jestem starszy.
Dostałem list od twojej żony. Pisze do mnie regularnie.
Informuje mnie, co nowego w rodzinie.
- Nie wiedziałem, że jest o czym. - Napisała, że odchodzisz ze służby.
- Chcesz kawy? - Chętnie.
Jak świeża jest ta kawa?
Generalnie parzę świeży dzbanek co tydzień, nawet jeśli coś zostało.
Ten, który cię postrzelił, umarł w więzieniu.
W Angoli... tak.
Co byś zrobił, gdyby go wypuścili?
Nie wiem. Nic.
Nie byłoby sensu.
Jestem zaskoczony, że tak mówisz.
Im więcej czasu poświęcasz na odzyskanie tego, co zostało ci zabrane,
tym więcej przecieka ci między palcami.
Po pewnym czasie próbujesz tylko zacisnąć mocniej palce.
Twój dziadek nigdy nie prosił mnie, żebym został jego zastępcą.
- Loretta twierdzi, że odchodzisz. - Tak.
Jak to możliwe?
Sam nie wiem. Czuję, że przegrywam.
Wydawało mi się, że jak się zestarzeję, Bóg w jakiś sposób pojawi się w moim życiu.
Nie zrobił tego.
I wcale go za to nie winię.
Gdybym był Nim, miałbym to samo zdanie o sobie, co On.
Nie wiesz, co On myśli.
Wysłałem odznakę wujka Maca i jego winchestera Rangersom.
Mają to umieścić w swoim muzeum.
Ojciec opowiadał ci kiedyś, jak wujek Mac zdobył swoją nagrodę?
Zginął na własnym ganku, w hrabstwie Hudspeth.
Przyjechało ich tam siedmiu, czy ośmiu.
Chcieli tego, domagali się tamtego...
Wujek Mac wszedł do domu i zabrał swoją strzelbę,
ale oni mieli przewagę.
Zastrzelili go w drzwiach do własnego domu.
Ciotka Ella wybiegła i próbowała zatamować krwawienie,
a wujek Mac ciągle próbował pochwycić strzelbę.
A tamci siedzieli na koniach i patrzyli jak umiera.
W końcu, jeden z nich, powiedział coś po indiańsku,
odwrócili się i odjechali.
Wujek Mac wiedział, co się święci, nawet jeśli Ciotka Ella nie.
Przestrzelone lewe płuco i... tak to było.
Jak to powiadają...
Kiedy zginął?
W 1909.
Nie, chodzi mi, umarł od razu, czy później, w nocy?
Wydaje mi się, że w nocy.
Pogrzebała go nazajutrz, kopiąc w tej skalistej ziemi.
To, co tam masz, to nic nowego.
Ten kraj daje ludziom w kość.
Nie powstrzymasz tego, co ma nadejść.
Nic nie będzie czekać na ciebie.
To się nazywa próżność.
AGNES KRACIK 1922 - 1980
- Wiedziałam, że to nie koniec. - Nie.
Nie mam tych pieniędzy.
To, co miałam, już dawno wydałam, a jeszcze mam rachunki do zapłacenia.
Pochowałam dzisiaj matkę.
Za to też jeszcze nie zapłaciłam.
Nie przejmowałbym się tym.
Muszę usiąść.
Nie masz powodu, żeby mnie krzywdzić.
Nie.
Ale dałem słowo.
- Dałeś słowo? - Twojemu mężowi.
Przecież to bez sensu.
Dałeś słowo mojemu mężowi, że mnie zabijesz?
Twój mąż miał szansę, żeby cię ocalić.
Zamiast tego próbował ocalić siebie.
To nie tak. Nie tak, jak mówisz.
- Nie musisz tego robić. - Wszyscy mówią dokładnie to samo.
Co mówią?
Mówią: "Nie musisz tego robić."
Bo nie musisz.
To najlepsze, co mogę zrobić.
Wybieraj.
Wiedziałam, że jesteś szalony, jak tylko zobaczyłam cię, siedzącego tam.
Doskonale wiedziałam, co mnie czeka.
Wybieraj.
Nie.
Nie będę wybierać.
Wybieraj.
Moneta nie może decydować. Tylko ty sam.
Mam tyle samo do powiedzenia, co ta moneta.
Proszę pana... kość wystaje panu z ramienia.
Dobra, dajcie mi tu chwilę posiedzieć.
Jedzie karetka. Tamten facet po nią zadzwonił.
Dobra...
Dobrze się pan czuje? Kość wystaje panu z ramienia.
Co byś chciał za koszulę?
Do diabła, proszę pana. Dam panu koszulę.
Patrz na tę pierdoloną kość.
Zawiąż mi to... Po prostu zawiąż.
Do diabła, proszę pana. Ja tylko chciałem pomóc.
- To kupa forsy. - Weź.
Weź i...
nie widzieliście mnie. Już mnie nie było.
Tak jest, proszę pana.
- Część z tego jest moja. - Wciąż masz swoją cholerna koszulę.
- To nie było za to. - Może, ale ja straciłem koszulę.
Może pójdę pojeździć?
- Dobrze. - Jak myślisz?
Nie mogę planować ci dnia.
Może się przyłączysz?
Boże, nie. Ja nie jestem na emeryturze.
- To może pomogę ci tutaj. - Lepiej nie.
- Jak ci się spało? - Sam nie wiem.
Coś mi się śniło.
Cóż, teraz masz na to czas. Coś ciekawego?
One zawsze mają związek z naszym życiem.
Ed Tom, będę grzeczna.
Zatem dobrze...
Śniły mi się dwa. W obu był mój ojciec.
To nieco osobliwe.
Jestem teraz starszy o 20 lat, niż on kiedykolwiek był, więc...
...w pewnym sensie jest młodszy.
Pierwszego za dobrze nie pamiętam,
ale spotkałem go gdzieś w mieście i dał mi pieniądze,
a ja je straciłem.
Drugi dział się w starych czasach.
Jechałem konno poprzez góry, nocą.
Jechałem przez przełęcz.
Było zimno, na ziemi leżał śnieg...
On minął mnie i pojechał dalej, nic nie powiedział, po prostu pojechał.
Był owinięty kocem i jechał ze zwieszoną głową.
Gdy mnie mijał, zobaczyłem, że wiózł ogień w rogu,
tak jak ludzie dawniej robili nocą...
i widziałem ten róg w blasku z jego środka,
jakby blask Księżyca.
I we śnie wiedziałem, że jedzie naprzód,
żeby gdzieś tam rozpalić ogień, w tym mroku, w tym zimnie.
Wiedziałem, że nieważne kiedy tam dotrę, on tam będzie.
I obudziłem się.