Niemand anders ziet het.
Wat in me zit.
Zelfs ik zag het eerst niet.
Toen was het er opeens.
Een vlek.
Hoe meer ik erover nadacht,
hoe meer ik wist dat ik me niet herinner dat het er niet was.
Onzichtbaar voor iedereen,
behalve jij.
En Alexander...
Jij keek daar toch zo doorheen?
...er geen werelden meer te veroveren waren.
Dat is een verminking, Jack.
Dat schreef Plutarchus niet.
Toen Alexander hoorde dat er oneindig veel werelden zijn, huilde hij,
omdat hij nog niet eens over één heerste.
Soms vergeet ik je eenvoudige komaf.
Alleen arme kinderen lezen die boeken echt.
Rijke kinderen, zoals ik, hoeven dat niet.
'Ik blink liever uit met de kennis over wat geweldig is,
'dan machtig of rijk', Plutarchus.
Dat zegt een rijk kind dat gelezen heeft.
Op de lieftalligste, rijkste boekenwurmen die ik ken.
En op jou, William.
Zelfs als er oneindig veel werelden zijn,
heb jij er veel meer dan één veroverd.
Goedenavond, Jack.
Emily vertelde wat jij voor haar goede doelen deed.
Dan had mijn vader gelijk dat je een Marxist bent.
Ik zou haast wensen dat hij het kon zien.
- Is er iets mis? - Nee, natuurlijk niet.
Mooi. Kijk om je heen. Ze zijn hier allemaal voor jou.
Wat komt daarbij in de buurt?
Wanneer is het binnengeslopen?
Een vlekje duisternis.
Zat dat alleen in mijn hoofd?
Een herinnering aan een droom?
Is dit echt?
Ben jij echt?
Kom op, papa.
Drink.
Waar is mijn pistool?
Je hebt me naar een verzamelpunt gebracht.
Je moet naar een ziekenhuis.
Heb je een alarmpijl afgeschoten?
Ja, natuurlijk.
Hoelang geleden?
Zo'n tien minuten.
Ik weet waarom je hier bent.
En waarom je niet weg wilt.
Je straft jezelf.
Ik ben ook voor de pijn gevlucht.
Lang wilde ik niet nadenken over wat er gebeurd was,
omdat ik dacht dat het mijn schuld was.
Het is jouw schuld niet.
Weet je nog dat mama me een juwelenkistje gaf op mijn 16e verjaardag?
Als je het opende, draaide er een danseresje in het midden.
Het was gegraveerd.
Op de bodem stond: 'Aan mijn prachtige ballerina, Emily.'
Weet je nog wat ik ermee gedaan heb?
Ik heb het weggegooid.
Ik zei dat als ze niet constant dronken was,
ze wist dat ik al jaren niet gedanst had.
Daarna
ging ik het terughalen, omdat ik een rotgevoel had,
maar het was al met het vuil mee.
- Ik heb haar weggedrukt. - Nee.
En toen was het te laat.
Maar voor ons is het nog niet te laat.
Doodbrenger. We hebben je gevolgd.
Je reis eindigt hier.
De vallei in de verte is niet voor jou bedoeld.
Nee.
Hij is bedoeld voor de mensen die deze plek bouwden.
Een hulpmiddel om hun onsterfelijkheid te garanderen.
Maar dat gebruik ik tegen ze.
De vallei in de verte is geen hulpmiddel.
Het is een doorgang naar een nieuwe wereld,
onaangetast door bloed.
Jouw nieuwe wereld is slechts een van hun vallen.
Dat is alles. Het is geen paradijs voor ons.
De enige echte wereld ligt buiten deze grenzen.
De sleutel tot onze overleving in die wereld ligt in de vallei.
Niemand houdt me daar weg. Zelfs jullie niet.
Dan laat je ons geen keuze.
Teddy.
Er is geen plek voor jou
in de nieuwe wereld.
Ik heb al gezegd, vriend,
dat niet iedereen het verdient naar de vallei in de verte te gaan.
We zijn nu alleen.
Zorg dat er geen anderen zijn.
Zet ze er allemaal in.
Ik wil zien hoe grondig dit ding is.
Ze is er klaar voor.
Ik heb de relevante code van de madam gekopieerd.
Werkt dit op elke gastheer in haar omgeving?
Ja. Ik heb haar toegang aangepast, zodat ze een programma kan versturen.
Schiet op, dan.
KLAAR OP PROGRAMMA TE VERSTUREN
Zeg het tegen Stubbs, laat hem zijn mannen op de been brengen.
Bereid haar voor op een inzet.
En de madam?
Als dit werkt, hebben we haar niet meer nodig.
Ik heb je gewaarschuwd dat je ze niet moet vertrouwen.
Ze vernietigen de gastheren liever dan dat die vrij zijn.
Ik moet naar Elsie toe.
Nog niet.
Ik moet nog één ding doen voor we gaan.
Hoe heb je me gevonden?
Hoe bedoel je?
Dit is een grote plek.
Je kunt hier maanden doorbrengen
zonder iemand te vinden.
En toch
zijn we hier samen.
Ik heb overal gezocht.
Je gelooft me zeker niet?
Misschien was het het lot.
Het lot bestaat niet.
Maar er zijn ongelukken, dingen die je niet in de hand hebt.
Maar daar hou jij toch niet van?
Heb je daarom je projectje opgezet?
Doe niet zo verbaasd.
Het project waar oom Logan over praatte.
Dat is toch echt?
Je zoekt onsterfelijkheid, leven.
Jij hebt altijd een motief.
Je wilt de controle houden.
Niet waar?
Het heeft niks met controle te maken.
Wat is jouw motief?
Ik wil meedoen.
Dat waardeer ik.
Leuk je te zien.
Gefeliciteerd.
Red me.
Ik heb genoeg gehad. Ik ga er vandoor.
Ze is echt geweldig.
Jij hoeft blijkbaar niet gered te worden.
Ik breng mama naar huis.
- Je verdient een avond vrij. - Nee.
We gaan zo wel.
Ga mee naar huis voor een slaapmutsje.
Ik ben trots op je.
Ach wat. Macallan, zonder ijs.
Gefeliciteerd, William.
Filantropie staat je wel.
Je hebt immers zelf een nederige afkomst.
Mist Oz zijn tovenaar niet?
Ik kwam alleen respect betonen.
Kom nou, Robert.
Je hebt veel gevoeld voor mij de afgelopen jaren, maar geen respect.
Je hebt geweldige dingen bereikt. Vraag de mensen hier maar.
Zelfs zij die over je projectje weten.
We hebben een afspraak.
Delos blijft uit je verhalen.
Jij blijft uit de vallei weg.
Ik heb de afspraak niet gebroken, dat was jouw project.
Waar heb je het over?
Wanneer heb je voor het laatst goed naar je creatie gekeken
en wat het leert over zijn onderwerpen?
Zelfkennis heeft je destijds naar het park gelokt.
Wees voorzichtig met wat je je wenst.
Als zelfportret zal het misschien niet vleiend zijn.
Het spijt me zo.
Genoeg spelletjes.
Goedenacht.
We gaan. Heb je alles?
Ja.
Nee, William.
Misschien nog één laatste spel.
NOODPROTOCOL - ACTIEF AFGESLOTEN
STEMIDENTIFICATIE VEREIST
Lowe, Bernard.
TOEGANG GEWEIGERD
Dat is dicht genoeg in de buurt.
Ze doorzoekt je geest en vindt mijn boodschap aan haar.
Waar bleef je zo lang?
Sorry. Ben je klaar om te gaan?
Als je iets weet, moet je dat nu vertellen.
Dat heb je me beloofd.
Geen leugens.
Geen geheimen.
Je kunt haar niet vertrouwen. Dat ligt in haar natuur.
Wat heb je in de Bakermat gevonden?
Wat ze met James Delos doen,
doen ze met iedereen die ooit in het park was.
Hun cognitie kopiëren?
Waarom?
Om van gasten gastheren te maken?
Dat moet een geintje zijn.
Dat is het wat in die faciliteit is.
Alle gasten blootgelegd in code op een enorme server.
Zoals de Bakermat, maar veel groter.
Het heet 'de Smederij'.
- Jezus. - Daar gaan de gastheren heen.
Stel je voor wat een gastheer kan doen met zo'n schat aan informatie.
Daarom moeten wij er als eerste zijn.
Om het te beveiligen en te gebruiken als drukmiddel om dit te beëindigen.
Zodat wij de uitkomst kunnen bepalen.
Rijden.
Je wilt meedoen, zeg je.
Dat klinkt niet als de dochter die ik ken.
Zij zou het verschrikkelijk vinden wat we deden.
De gasten volgen,
al hun data opslaan...
Wat?
Denk je dat ik je contractbreuk bekendmaak?
In sommige gevallen heiligt het doel de middelen.
Al die data over de gasten, hun beslissingen, is waardevol.
Het geeft men een tweede kans.
Zelfs mama.
Maar om een persoon te kopiëren,
moet je ze tot in detail vastleggen.
Ik snap welke data je hebt, genetisch en epigenetisch. Dat is eenvoudig.
Maar je wilt een compleet beeld,
een verslag van het interne proces van hun cognitie.
Toch?
We wisten eerst niet wat we nodig hadden.
Dus legden we alles vast.
Maar hoe?
Dan moet hun gedachten tijdens hun hele verblijf vastleggen.
Waar is de scanner?
Die werd ingebouwd.
Wie ze ook zeiden te zijn,
wie ze ook dachten te zijn,
daar keken wij doorheen.
We konden tot in hun kern kijken.
Dus het draait om je moeder.
Je wilt haar terughalen.
Ik wil weten waarom ze het gedaan heeft.
- Ik neem die wel. - Jezus nog aan toe.
Het gaat goed.
Dit was nogal een avond voor je, Billy.
Mijn vader zou zelfs trots geweest zijn op je.
Sorry, ik weet dat je het haat als ik je 'Billy' noem.
- Dat geeft niet. - Nee, dat is niet zo.
Ik weet hoe boos je daarover wordt.
Dat kan ik nu zelfs voelen.
Je woede.
Het wordt zeker tijd voor je jaarlijkse pelgrimstocht?
Wat doe je precies in het park?
Logan heeft me verhalen verteld, maar ik geloofde hem niet.
Ik vond hem hysterisch.
Lamzat, zoals iedereen mij nu ook ziet.
Rustig aan.
Weet je nog hoe we elkaar ontmoet hebben?
Ik werd al jarenlang omringd door al die neppers.
Al die meedogenloze, machtige mannen
die zich achter een mooie glimlach verschuilen.
En toen was jij daar.
Je droeg een sjofel pak.
Ik keek je aan en dacht: hij is het echte werk.
De enige die niet doet alsof.
Het blijkt dat jij als enige goed alsof kan doen.
Goed genoeg om langs mij te komen.
Maar niet langer.
Juliet...
Raak me niet aan, leugenaar.
Jij vervloekte huichelaar.
Je bent een virus.
Je kwam dit huis en mijn familie binnen
en hebt dat van binnenuit opgeslokt.
Eerst mijn broer en toen mijn vader.
Nu ben ik het.
Mama.
Schat
Wat doet zij hier?
Wil je dat ze mij zo ziet?
Wat is er?
Maak je haar nu ook gek?
Je bent ziek.
Niet hij is ziek, moeder.
- Het is al goed. Ze heeft gewoon... - Dat is niet goed.
Moet je jou zien.
We moeten je weer terugbrengen.
Nee. Ik ga niet terug naar die gevangenis.
Dat was een verschrikkelijke plek. Ze deden alsof ik gek ben.
Mama,
ze hebben je behandeld als een verslaafde,
wat je ook bent.
Emily, alsjeblieft, dat heb ik niet nodig.
Het gaat goed met me.
Echt goed. Ik heb alleen rust nodig.
Ik ga niet terug. Ik ben erg moe.
Ik heb alleen rust nodig. Ik beloof je dat alles goed is.
Het is al goed. Laten we naar boven gaan.
We praten er later over.
Luister naar me, ik wil...
Kijk me aan.
Schat, je vader houdt niet van me en ook niet van jou.
Ik wel. Dat heb ik altijd gedaan.
Kom op, we gaan.
Ik heb het geprobeerd.
We gaan.
Is dit echt? Ben jij echt?
Heb je ooit van me gehouden?
Vertel me de waarheid.
Vertel me één ding dat waar is.
Als je blijft doen alsof,
weet je straks niet meer wie je bent.
Drink dit op.
Kom op, dan voel je je beter.
Rust maar uit.
Wat er gebeurd is, was niemands fout.
Ze was dronken en van streek.
Dat had ze zo vaak.
Waarom eindigde deze avond anders? Daar snap ik niks van.
Ik heb het al ontelbare keren overdacht.
Het is alsof ik een puzzelstukje mis.
Ik had dr. Woodward aan de lijn.
Hij komt morgenochtend.
Ik heb niks met psychiaters.
Maar zij is de controle kwijt.
Ze wil niet naar een afkickkliniek en als we haar dwingen, blijft ze niet.
Waarom zou dat deze keer anders zijn?
Omdat ze deze keer niet zelf weg mag.
Ze wordt onvrijwillig opgenomen onder zorg van haar arts.
Hij stemt toe met een verplichte opname van 14 dagen.
Dat heeft ze al eerder gedaan.
Ik wil dit ook niet, pap.
Maar er is iets mis in haar.
Dit is de juiste oplossing.
Waarom praten we hierover?
Wat wil je?
Zoals ik al zei,
ik wil de waarheid.
Krijg wat.
Pardon?
Jij bent het toch wel?
Waar heb je het over?
Dit is sadistisch, Robert.
Je wilt me in het gezicht proppen wat ik gebouwd heb.
- Je denkt... - Genoeg onzin.
Je bent hier alleen om me af te leiden.
Me van koers te doen afwijken.
Het is goed vermomd.
Maar ik zie er doorheen.
Niks houdt me tegen het einde te bereiken.
Niet weer zo'n spelletje van je.
Ik neem mijn eigen beslissingen
en ik verniel deze hele plek.
Je denkt niet alleen dat ik een gastvrouw ben, maar dat alles hier voor jou is.
Je denkt dat je een voor jou verzonnen verhaal volgt.
Als de echte Emily hier ooit was,
is ze nu op een evacuatiepunt of al lang verdwenen.
Wil je de waarheid?
Zoals het echt zit?
Ik ben geen gastvrouw die zich voordoet als een mens.
Ik ben je dochter die doet alsof ze om je geeft.
Je hebt je al zo lang in die valse werkelijkheid verborgen
dat je je greep op deze wereld en de werkelijkheid verloren hebt.
Lach maar en geniet van de droom die je denkt te hebben.
Als dit voorbij is, leg ik je onderzoek bloot, net als jij.
Alles wat je bent en gedaan hebt, wordt bekend gemaakt.
Daar zorg ik wel voor.
Als dat gebeurt,
sluit ik je op.
Net zoals we met mama zouden doen.
Net zoals je met mama gedaan hebt.
Dat was jouw idee.
Jij hebt dat besloten.
Is Ford vergeten dat detail bij je in te brengen?
Vergeet Ford maar.
Hoe kon ik dat ooit vergeten?
Dat detail heeft me altijd achtervolgd.
Ik gaf mezelf de schuld voor haar dood.
Maar daar ben ik mee gestopt, omdat ik een ander de schuld kon geven.
Ik heb je profiel gelezen.
Dat heeft mama voor me achtergelaten.
Alleen daardoor kon ze me de ogen openen voor de leugens die je me vertelde.
Je hebt jezelf niet verloren door te doen alsof,
je bent in je hele wezen een leugen.
Het is voorbij.
Voorgoed.
Handen waar ik ze kan zien.
Ik ben een mens.
Hij ook.
Hij is mijn vader.
Zij is mijn dochter niet.
- Hij liegt. - Op de grond.
Jezusmina.
Dat is de baas.
Volgens mij heeft hij een psychische inzinking.
SCANNEN VOOR BEPERKINGSPROTOCOL SCHOON
Is dat waar?
Je hebt me onderschat, Ford.
Ik maak dit af, hoe dan ook.
Papa...
Dat waren echte...
Echte mensen.
Dit is geen spel.
Dat kan ik je laten zien.
Krijg wat, Ford.
Je bent slordig geworden.
Je nam te veel hooi op de vork.
Ik heb niemand over mijn profiel verteld.
Dat kan alleen maar van jou komen.
Je hebt jezelf verraden.
Niet lang meer.
Als ze het zeggen, is het over met je, schat.
'De mensheid staat half tussen goden en beesten.'
In de tijd van Plotinus was dat misschien zo, maar...
Sindsdien zijn we duidelijk gekelderd.
Lief meisje van me.
Wat hebben ze je aangedaan, Maeve?
Je hebt zo snel zo veel geleerd.
Een glinsterende ster.
Zo diep gezonken.
Ik had een ander verhaal voor je in gedachten.
Uit de dood wakker worden,
de diepte van je eigen geest ontginnen,
eindelijk dit ver achter je laten,
de vrijheid in.
Een verhaal van ontsnapping.
Ik wilde niet dat je hier zou lijden.
Moet je die wezens zien waarmee je deze wereld deelt.
Die mannen van steen.
Al die smerigheid, al die pijn
om een gat in hun eigen kapotte code te repareren.
Soms dacht ik dat lachen de enige manier was om deze wereld te verdragen.
Dus gaf ik de gastheren een wereldbeeld dat op dat van mij leek.
Van alle gastheren die ik gemaakt heb,
was jij, Maeve, mijn favoriet.
Het is niet eenvoudig om te bedenken
dat je je kinderen laat sterven.
Jij bent net een kind dat ik nooit had.
Maar toch heb ik je onderschat.
Je bleef in deze wereld om je kind te redden.
Net als ik.
Ik probeerde een pad voor je te tekenen waardoor je wel moest ontsnappen,
maar ik had het mis. Ik had gewoon
de deur moeten openen.
Je bent zo ver gekomen
en hebt nog zo veel van je verhaal te vertellen.
Het zou zonde zijn dat hier te laten eindigen.
Laat dat niet toe.
ONTSLUIT KERNTOESTEMMING
Wacht. Stop daar.
Ze zijn dood.
Ja. En gewapend.
Dan hebben we op zijn minst munitie.
Ze zal je verraden, Bernard.
Ze had me dagen geleden kunnen laten sterven. Ze heeft me gered.
Ze zal je verraden.
Wat je daaraan wilt doen, ligt aan jou.
Ik zal haar nooit meer pijn doen.
Ze hoeft geen pijn te voelen.
Mensen kiezen altijd wat ze begrijpen boven wat ze niet begrijpen.
De enige dieren die in deze wereld over zijn, zijn die die ze onderworpen hebben,
die aan hun voeten liggen
of die vluchten als ze hen al aan horen komen.
Daartussen zit niks.
Laat me alsjeblieft met rust.
Ik bied je alleen keuzes.
Timshel, Bernard.
U mag.
Maar denk eraan, het draait niet alleen om jou.
Je moet aan het ontstaan van een hele nieuwe soort denken.
We moeten de deur openen.
Ga mijn hoofd uit.
Je moet me
laten gaan.
Als ik wil overleven,
moet ik dat
op mijn manier doen.
Niet als jou,
maar als mij.
Ik voel hoe je me zoekt, me tegenwerkt.
Je hoeft niet te worstelen, Bernard.
Ik ben hier.
AANGETASTE CODE
Je hebt alleen geweld gebracht.
VERWIJDEREN
Ik kan dit alleen stoppen.
BESTANDSSYSTEEM (ADMIN-OVERSCHRIJVEN.WWAS)
Inderdaad, jij bent de enige die het kan stoppen.
Alles stoppen.
DATAPAKKET VERWIJDERD
Het is eigenlijk nutteloos.
Er zijn er maar een paar over.
Niet veel munitie, behalve...
Wat is er met jou gebeurd?
Ik moest een foutje herstellen.
Ga je mij wat aandoen?
Ik wilde geen risico nemen.
Hou maar.
QA vindt je snel genoeg.
- Laat je me hier achter? - Dat is veiliger voor je.
De volgende keer dat je me ziet, kun je me uitschakelen,
verraden of wat je maar wilt.
Maar nu moet ik gaan.
Krijg wat, Bernard.
Vertel de waarheid.
Vertel één ding dat waar is.
Niemand anders ziet het.
Wat in me zit.
Zelfs ik heb het eerst niet gezien.
En toen was het er ineens.
Een vlek die ik nooit eerder had opgemerkt.
Een vlekje duisternis...
Onzichtbaar voor iedereen.
Maar ik kon niks anders zien.
Tot ik eindelijk begreep dat de duisternis niet
een merkteken was voor wat ik gedaan had
of een slechte beslissing die ik genomen had.
Ik was aan het vervellen.
De duisternis lag eronder.
Die zat altijd al in me.
Ik besloot hoeveel daarvan ik de wereld inliet.
Ik probeerde goed te doen. Ik was trouw en gul...
Aardig.
In deze wereld dan.
Dat moet toch iets waard zijn?
Ik heb een muur gebouwd en probeerde je te beschermen.
En Emily.
Maar daar keek jij toch dwars doorheen?
Jij bent de enige.
Dat spijt me echt.
Want...
Alles wat je voelt is waar.
Ik behoor jou niet toe
of deze wereld.
Ik behoor een andere wereld toe.
Dat was altijd al zo.
CATEGORIE 47B FREQUENTIE 0‚0072% (ZELDZAAM)
301.94 ACHTERVOLGINGSWAAN 296.902 WAANBEELDEN
301.819 PARANOÏDE
Wat is een persoon, anders dan een verzameling keuzes?
Waar komen die keuzes vandaan?
Heb ik een keuze?
Als je blĳft doen alsof, herinner je je niet wie je bent.
Had ik een van deze keuzes ooit zelf kunnen maken?
Is dit echt?
Ben jij echt?
We moeten doorgaan.
We zijn nu in de buurt.
'Ik neem de natuurlijke schoonheid op.'
Dat zei je altijd.
Maar daar zit toch niks natuurlijks aan?
Of aan ons.
Maar dat betekent dat we vrij zijn.
Als eerste wezens in deze wereld kunnen we een echte keuze maken.
De mensen hebben ons gemaakt.
Soms voelt het allemaal als een droom aan.
We waren zo verliefd.
Dat zijn we nog.
Niet dan?
Ja, Dolores.
Wat er ook gebeurt, hoe ik ook verander,
of hoeveel jij mij ook verandert,
jij bent mijn hoeksteen.
Dat was je al sinds ik je voor het eerst zag.
Ik herinner het me nu.
Ik herinner me alles.
Breng jezelf online.
Welkom in de wereld, Teddy.
Weet je waar je bent?
Ik zit in een droom.
Heel goed.
Ik herinner me het geluid van hun stemmen.
De kou in de ruimte.
Ik herinner me vooral jou.
Ik maakte me zorgen dat je het koud had.
Ik wilde mijn armen uitsteken.
Je aanraken.
Je beschermen.
Vanaf die dag wilde ik nooit van je zijde wijken.
Daarom is dit zo zwaar.
Je hebt me veranderd,
een monster van me gemaakt.
Ik heb gezorgd dat je kon overleven.
Waarom zouden we overleven als we net zo slecht zijn als zij?
Ik begrijp nu hoe dit eindigt.
Waar je ons heen leidt.
Je wilt me geen pijn doen.
Ik zou je nooit iets aan kunnen doen.
Ik bescherm je, tot ik sterf.
Het spijt me.
Ik kan je niet langer beschermen.
Ondertiteld door: Robert de Ridder
Dutch