MÓJ BRAT NIEDŹWIEDŹ 2
Jak się cieszę, że dzień
Nowy witać mogę
Chwalę księżyc, że znów
Pokazał drogę
Moja dusza do świata się rwie
Pełną piersią oddychać się chce
Wielki Duchu
Usłysz dziś mój głos
Witaj magio
Słońce świeci tu
Miłość króluje
Popatrz dokoła
Witaj nowy dniu
- Uwaga! - Zaraz nas dopadnie!
- Pomóżcie jakoś! - Misiek, wymyśl coś!
Za późno! Już tu idzie!
- Mówiłem, że to nie łosiczka. - Z tyłu wyglądała tak samo.
- Co wam się znów porobiło? - Wiesz, w końcu jest wiosna...
- Czujemy miętę! - Co? Miętę?
- Pszczoły tokują. - Bobry wiją gniazda.
Żaby się zielenią. Też ruszyliśmy na łowy, rozumiesz?
Tylko uważajcie, żeby zwierzyna nie upolowała was.
Że co?! Jak to? Rany!
Witaj magio
Słońce świeci tu
Miłość króluje
Popatrz dokoła
Witaj nowy dniu.
Ale było super! Jeszcze raz!
Cześć, Kenai!
- Hej, Tug. - Dokąd się wybieracie, chłopaki?
- Na Jagodową Polanę. - Będzie uczta!
Czarne jagody, niebieskie, czerwone,
zielone jagody, brązowe, żółte, białe...
Ej, zaraz, chwilkę, nam nic nie zostawisz?
Starczy dla wszystkich. Idziesz?
Halo! Misiu!
Chętnie bym się wybrał, ale z dziewczynami nie ma żartów.
Na co ci one?
Nam lepiej w tundrze być samymi.
Tak. Jesteśmy kumplami - nie potrzeba nam nikogo.
Tak, ale miłość w końcu was dopadnie.
Misiaczku!
Możesz mi wierzyć, przed nią nie ma ucieczki.
Cześć, świetnie wyglądasz! Skoczymy razem coś zjeść?
Ty, widziałeś jaką Tug miał minę? "Z dziewczynami nie ma żartów".
No dobra, chyba pora położyć się spać.
Dopiero wstaliśmy ze snu zimowego! Chcesz spać?
Pewnie! Żeby wcześnie wstać i zdążyć przed innymi na Jagodową Polanę.
I zaklepać najlepsze miejsce?
No widzisz. I dlatego musimy się dobrze wyspać.
No dobrze, już dobrze. Dobra.
Wiem, że każdy niedźwiedź lubi jagody, ale ja to już straszliwie.
Dobranoc, Koda.
A ty lubisz je straszliwie czy normalnie?
Dobranoc, Koda.
- Nita! - Kenai!
Super!
- Kto pierwszy do wodospadu! - Czekaj!
Dogonię cię!
Nita!
Masz.
Zawsze będziemy przyjaciółmi!
Nita! Idziemy!
To cześć, Kenai.
Na razie!
Pa, Nita!
Do zobaczenia. Nita, pa...
Pa, Nita.
Kto to jest Nita?
- Co? - Wiesz, że mówisz przez sen?
Tak robiłeś: Nita! Nita!
- Co to za Nita? - Taka jedna. Stara znajoma.
- I co się z nią stało? - A ja wiem?
Pewnie jest już dorosła.
Już tu jest! Pan młody!
- Pan młody już jest! - Szybko! Gotowi?
Szybko, chcę go zobaczyć! Chcę zobaczyć Atkę!
Nita, już przyjechał!
Przygotujcie ceremonię!
Zdaje się, że zjechał tu z całym plemieniem.
Rybko, to małżeństwo jest dla nas bardzo ważne.
Pomożemy ci się przyszykować.
Oj, nie, nie trzeba. Ja... sama się przygotuję.
Nie ma co gadać. Umyj głowę.
- Włosy same ci wyschną raz dwa. - Nie ma mowy!
- Wytrzemy, będą błyszczeć. - Ale...
Upniemy je do góry - to podkreśli piękne oczy.
Nie, rozpuścimy naturalnie - to uwypukli owal twojej twarzy.
Nic podobnego, upniemy je.
- Rozpuścimy. - Nie!
Właśnie, że tak.
Zdenerwowana! Musi coś zjeść. Idę po suszone mięso.
Suszone mięso na nerwy?
Przecier z korzonków i deszczówki.
- Z rana? Nie, wykluczone! - Nie jestem głodna.
Będzie mi lepiej, gdy się ubiorę.
- Oczywiście! - Zaraz ci coś wybiorę!
Nie to miałam na myśli. Mam już suknię...
Renifer wyszczupla i odmładza.
Karibu! A do tego paciorki.
- Oszalałaś? - To coś? Z mamuta spadłaś?
- Nie! - Muszelki!
- Są już niemodne! - To nieśmiertelna klasyka!
Hej!
- Zgłodniałam z tego wszystkiego. - Lecę po mięso!
- Przyniosę korzonki. - Byle dużo!
Wyglądasz w tym tak ślicznie, jak twoja matka w dniu naszego ślubu.
Dziękuję, tato. Chcę, by coś mi dziś o niej przypominało.
Och, kochana jesteś, córeczko. Mama na pewno byłaby z ciebie dumna.
- Szkoda, że jej tu nie ma. - Ależ jest.
Nie czujesz?
Ci, których raz pokochaliśmy,
zostają z nami na zawsze.
Już czas, żebyś poznała Atkę.
Przodkowie! Zwracamy się do was,
by połączyć tych dwoje węzłem małżeńskim.
Raczcie spojrzeć na nich przychylnie.
Nita!
- To pewnie znak zesłany przez duchy! - Tak, to zły omen!
Nic nie rozumiem. To naprawdę dziwne.
W wiosce mówią, że to znak.
Ludzie w wiosce? A co oni tam wiedzą!
Czyjej chcesz rady? Ich czy specjalistki?
Specjalistki, oczywiście.
Wiadomo przecież, że żaden szaman nie dorównuje ci mądrością.
To żaden komplement.
Większość jest bystra jak woda w przerębli.
Ale do roboty. To mówisz, że lód ci pękł pod stopami?
A deczko ci nie przybyło? Mnie możesz powiedzieć.
- Nie. Nie mam kłopotów z linią. - No pozazdrościć, rusałko ty moja.
Dobra, nie ma co. Pogadam z duchami, zaraz się wyjaśni.
- Tak? - I co? Co one tam mówią?
Nie interesuj się. To nie o tobie było.
Co ty powiesz?
Kaka nie jest dla ciebie!
- Atka. - Nieważne. Ważne, żeś...
ty już po słowie z innym, pani ładna!
- Po słowie z innym? Ale z kim? - Z gościem, który dał ci to.
Świetna ostrość, nie? Obraz jak brzytwa.
- Kenai? - Nasz misiaczek?
- Och, nie, nie... To była zabawa... - Dobra, dobra, wszystkie tak mówią.
Musi być sposób, żeby to jakoś odkręcić.
Co, odkręcić? Co się stało, to się nie odstanie!
Po temacie! Karibu dotknięte, uważa się za sprzedane!
Jest jeden sposób.
Otóż... zrób na nie!
- Proszę? - Oj. Nie, poczekaj...
Zrównanie dnia z nocą!
- Coś ci mówi ten widoczek? - Wodospad Hokani...
To tam Kenai podarował mi amulet.
Musisz tam iść, gdy dzień zrówna się
z nocą, kiedy duchy przemienią zimę w wiosnę
i cisnąć amulet w ogień, aby uwolnić się od złożonego przyrzeczenia!
Zapamiętałaś, czy mam powtórzyć?
Ojej, to już za trzy dni. Lecę się przygotować do drogi.
Ale musi z tobą być ten, kto podarował ci amulet.
Kenai? Zamienił się w niedźwiedzia!
- No i? - Niedźwiedź to zwierzę.
Zwierzę, powiadasz. No to najszybciej znajdziesz go w lesie.
Nawet jeżeli go znajdę, jak się z nim dogadam?
To może być problem.
Co panikujesz? Już po płaczu.
Nie, to nie to. Spróbuj jeszcze raz.
A co to było? No już, postaraj się!
...a ten mamut stoi, gapi się i nic. To ja mu mówię:
"Następnym razem, jak kichasz, wyjmij drzewo z pyska".
I tak się zacząłem śmiać, że zgadnij którędy mi wyszły orzechy.
- Fuj! Skoro o tym mowa... - Tak, też jestem głodny!
Nie jem od jesieni. Jestem głodny jak wilk!
Hej, nie po oczach, uważaj!
Dobra, suń się, młody, patrz i podziwiaj mistrza w akcji.
Teraz to żadna sztuka. Najtrudniej jest zacząć.
To jest to! Zestaw korzonków - i to powiększony.
- Wiedziałem, że to dobre miejsce. - Na pewno.
Fajnie być dzikim. Taki instynkt to super patent.
Mowa.
- Ty, patrz, chcesz tę bulwę? - Kryj się!
Co się dzieje?
Właź! Już, chowaj się!
Nita?
Przestań! Nie! Nita! To ja, Kenai.
Kenai?
- Czy... to naprawdę ty? - Tak, we własnej osobie.
Rany! Wiedziałam, że będziesz wyglądał
jak niedźwiedź, ale nie wiedziałam... że aż tak!
Tak, no widzisz... Ty też się zmieniłaś. Ale wyrosłaś!
Ty, poczekaj. Rozmawiamy! Czyli rozumiesz, co mówię?
Tak. To dar od duchów, żebym cię rozumiała, jak już cię znajdę.
Zaraz. Momencik. To ty mnie szukałaś? Dlaczego?
A dlatego.
To ty wciąż go masz? A przecież minęło tyle lat...
Duchy przodków powiedziały, że amulet połączył nas na zawsze.
No co ty?
Chodźmy nad wodospad Hokani...
- Jak wtedy? - ...żeby go spalić.
Żeby go spalić! Spalić?! Jak to?
O co chodzi? Przecież to tylko wisiorek.
- Tylko wisiorek...? - Rozumiesz...
byliśmy wtedy jeszcze mali...
Nie mogę wyjść za mąż, dopóki go nie zniszczymy.
Niech no się zastanowię...
- Przykro mi. - Co?
Baw się dobrze, paląc sama "ten tylko wisiorek".
Nic nie rozumiesz. Musimy zrobić to razem.
- Inaczej nic z tego nie będzie. - Z czego nic nie będzie?
Nita, to mój brat, Koda. Koda - Nita. Nita - Koda.
To ty jesteś Nita! On wciąż mówi o tobie przez sen.
- Wcale, że nie! - Wcale, że tak!
Sam słyszałem: "Nita! Nita..."
Tak, ale my tu gadu-gadu,
a Koda i ja spieszymy się na Jagodową Polanę.
Zaraz! I co, to wszystko? Tak po prostu sobie pójdziesz?
No!
Nie ułożymy sobie życia, póki nie spalimy amuletu!
Ja jakoś sobie poradzę.
Jak chcesz. Jasne.
Poczekam, aż zamienią cię w człowieka i zgłosisz się do mnie.
- Mogą to zrobić? - Nie, skąd. To niemożliwe.
Nie? Skąd możesz wiedzieć?
A jak serio zamienią cię w człowieka?
Nie byłbyś już moim bratem, tak?
Nie, Koda, to nie tak...
Dobra. Niech będzie. Pójdziemy tam z tobą.
Ale potem my dwaj, tylko my i nikt inny, zasuwamy na Jagodową Polanę.
- Na mały palec? - Na mały palec.
No i pięknie. Gotowi?
Skoro inaczej nie można...
Do wodospadu to w tę stronę...
Tak, tak, tak! Wiem przecież!
Wcale nie. Ma fatalną orientację w terenie.
- Nieprawda! - Raz, w środku nocy,
musiał wyjść z jaskini i chyba godzinę...
...jak się poznaliśmy, nie wiedział, jak być niedźwiedziem.
Jak raz poszliśmy na orzechy,
wsadził głowę do starego pustego pnia.
Mówiłem mu, że to głupi pomysł, bo nie wiadomo, kto tam mieszka.
Nie słuchał, bo nic nie da sobie powiedzieć.
Skończ już.
A tam mieszkał skunks - z tydzień wszyscy wiali przed Kenaiem!
Chyba do dziś jeszcze się nie kąpał.
Miał masę przygód z zapachami. Mogę opowiedzieć.
- Na razie, dziewczyny. - Lecimy.
- Do zobaczenia! - I ten, miło było zapoznać!
Musimy iść się poopalać!
Wpadnijcie zobaczyć, jak nas chwyciło.
- Hej! Patrz, niedźwiedź. - Jaki opalony.
- Cześć, łosie. - Dobrze, że jesteś.
W końcu znaleźliśmy dwie wypasione łosice.
- Koło tego bajorka o tam. - Pa!
- Narazicho! - To pa!
Oni są jacyś dziwni.
A daj ty spokój. Co to jest w ogóle za poziom.
Rozmowa się nie klei...
Żeśmy wykombinowali, by obmyślić fajny tekst na wejście, typu:
"Która godzina?".
Albo z wrażliwego: "Gdzie panieńskim rumieńcem cielęcina pała..."
Nie, stary. Która poleci na lekturę? To nie sowa?
Lepiej: "Mała. Fajne masz purchle na rogach..."
No co jest?
- Człowiek! - Myśliwy!
- Uciekamy! W nogi! - Chodu! Matko!
Udawaj, że nas nie ma!
Nie bójcie się. To Nita, nasza dobra znajoma.
- Serio? - Bardzo nam przyjemnie.
- Jak leci? - Jestem Rutt, to...
Kenai, co się grzebiesz? Musimy rozbić obóz, zanim zajdzie słońce.
Bardzo mi miło.
- Promyczek kochany. - Chodźcie! Niedługo będzie ciemno!
Kobieto, opanujże się. Mamy masę czasu.
Przezorny wie, że przypadek może opóźnić marsz.
Dobra, pani przezorna, minuta cię nie zbawi.
Udzielę im porady w zakresie spraw damsko-męskich.
Specjalista się znalazł!
No nie! Chodźmy, szkoda czasu.
Wiecie co, chłopcy, tutaj chyba nie wystarczy tylko dobry tekst.
Że co? A, tak, wiadomo.
Akty straceńczej odwagi - oto co doprowadza kobiety do szaleństwa.
Ale z aktów odwagi to jestem kiepski.
Nie musisz być odważny, udawaj.
- Tak? - Pójdę do tych łosic, narobię ryku,
a wy wyskoczycie zza tamy na ratunek.
A, miodzio.
- Sprytne! - Cwany jest. Nie to, co ty.
- Odezwał się, cwaniak. - Kenai! Spieszymy się!
- Słyszysz? - Nic z tego.
Mówiłem ci, Kenai nie da sobie nic wytłumaczyć.
- Czym on się tak zdenerwował? - Pewnie ma już dosyć zimy.
Ale z niego głupek.
- To musiało na nich zrobić wrażenie. - Jasne.
Mam wielką ochotę na łosia!
Zaraz was rozerwę na strzępy!
Rozerwę na strzępy, nie słyszycie?
- On nam daje sygnał, nie? - Miodzio.
Chodź. Nie lękajcie się, panie.
Ja, Tuke, i mój druh, Rutt, was ocalimy.
- A jak! - To straszliwy zwierz!
Waszmość nie waż się tknąć dam, tak?
Miałbyś do czynieniaż z namiż.
- Tak! Pierwej musisz nas zabić, wżdy. - Co?
- Tylko bez takich! - No tak, daruj.
Może nie od razu zabić, ale... rozkulbaczyć, czy jak to się mówi.
Mało brakowało, co? Nie mogę żyć w takim stresie.
Proszę się pasać. Widzę ładne kłącze.
- Na razie! - Czekajcie! Co wy? A nasz plan?
Chwileczkę!
- A taka była przyjemna okolica. - Daj spokój. Co to, łosie jakieś?
- Ten mały nawet niczego sobie. - Przestań, wszystko im w rogi poszło.
To to był ten plan?
Ej, Kenai! Serio myślisz, że przestraszysz je w ten sposób?
Bądź tak miła i pomóż.
Często pakuje łeb tam, gdzie nie trzeba?
Bez przerwy!
- Koda! - A co, może nie?
Nie miotaj się tak. Zaraz, jakoś cię wydłubiemy stamtąd.
Zaraz... No zobaczymy...
Zawsze są kłopoty jak ktoś ma taki wielki łeb.
- Cześć. - Cześć.
O nie! Moja torba! Spadła, a w niej jest amulet!
Przecież masz ją tuż przed nosem, złap ją i już!
Nita! Ratunku!
Ty ją weź. Nie sięgnę, nie mogę... Jest, no, jest za tobą. Kenai, łap ją!
- Mam co innego na głowie! - O rany odpływa! Zrób coś! Szybko!
Przestań mnie bić!
O nie!
Odpływa!
Widzę ją!
To chyba to opóźnienie związane z przypadkiem.
Tam jest!
To kamień z serca.
Dobra, to kontrola. To nie...
Sio! To moje rzeczy!
Oż ty, zabieraj te łapska! To nie twoje!
Trzymajcie mnie!
Już gdzieś polazł! I zabrał amulet ze sobą!
Nikt i nic nie powstrzyma bandyty w masce.
Jak coś wpadnie w jego łapy, możesz się z tym pożegnać.
Tego amuletu już nie zobaczysz. Nie przed końcem tego zlodowacenia.
- Dzięki, Kenai! - Za co?
- To przez ciebie! - Jak to?
- Jakbyś się nie wygłupiał... - Nie...
Ale to ty rozwaliłaś tamę bobrom!
Żeby cię wyciągnąć z dziury, w której utkwiłeś!
Dosięgałaś torby, ale pozwoliłaś jej odpłynąć.
Ja nic nie widziałem! Trzeba było uważać!
I co ja mam teraz zrobić?
Amulet przepadł i teraz już nigdy nie wyjdę za mąż.
Kenai?
Nita, słuchaj! Chodź szybko! Mówię ci ale numer!
Kenai całą noc ścigał tego bandytę!
Myślałem, że zgubi trop - szop to cwaniak,
zostawia rozwidlone, fałsz...
Koda, gdzie jest Kenai?
Właśnie ci tłumaczę! Znalazł tajną bazę tego bandyty w masce!
Prowadź!
- Nita! Nita! No chodźże! - I co, masz? Masz amulet?
Nie, nie, jeszcze nie. Jest tam, na drzewie.
Na razie czekam, żeby... szopy zasnęły.
Nita, czekaj!
- Wracaj! Co ty kombinujesz? - Już dalej sama sobie poradzę.
- Lepiej tam nie idź. - Spokojnie! To nic wielkiego.
Nie, słuchaj, złaź stamtąd!
Przestań, poradzę sobie.
Co jest!? Nie uczyli was, głąby jedne, że pracuję na nocną zmianę? Czego?
Ojej, przepraszamy!
Oczywiście... To wszystko przeze mnie!
Mój błąd! Słuchaj, chyba masz coś naszego.
To... okrągłe, gdzieś takie duże...
Może mam, może nie. Ja mam towar, wy macie interes.
Popyt, podaż, kupno, sprzedaż. Znalezione nie kradzione.
Ale ty go ukradłeś! Kradziej!
Przyznaję się! Taka nasza fucha.
Zabieramy bogatym, a potem nie oddajemy.
To taka jakby banda!
Z moim bratem lepiej nie zaczynaj.
Jest wredny, dziki i zna karate z Ameryki.
Pokażcie, na co was stać! Dla niego to nic!
Co ty wyprawiasz?
Podpuszczam ich, by pozbyli się szyszek.
Przecież to jest las sosnowy!
No tak...
- To trochę potrwa. - Serio?
Panowie, chwila, może mały handelek?
Stop! Wstrzymać ogień! Spokój!
On ma coś na handel.
Handelek...
- A co masz? - Co mam? Raczej czego nie mam!
Mam...
- Promocję szyszek... - Co?
Co powiesz na patyk?
- Kamień! - Do mnie mówisz?
- To jakiś skandal! Proponuje mi patyk! - Uciekaj.
No mały. Puszczaj.
Mama!
Tak... Cześć.
Nita! Może lepiej już schodź!
Uważaj, są z tyłu!
Ojej! Niezła jest.
Ty, mam pomysł. Chodźmy.
- Nita! Wejdź na czubek! - Co?! Ja bym wolała zejść!
Posłuchaj mnie. Wiem, co mówię!
Szczyt wszystkiego! No nie, to rozbój w biały dzień!
Tak, dobrze! Idź na górę!
Nie uciekniesz!
Kenai!
Nawet nieźle się ruszasz, mała. Ale nam nie uciekniesz.
- Nita! Puść się! - Co? Znowu jakiś plan?
- Nie bój się! - Nie, nie słuchaj go!
Dawaj. Bądźże rozsądną dziewczynką, co?
No, oddaj wisior wujkowi.
Kenai! Uwaga, lecę!
Łap mnie!
- Ilu ich tam było! - Nie do wiary, że im uciekłam!
- Niezłe akrobacje! - A jak mnie złapałeś!
A ten zjazd?
- Ale jesteś super! - Ale jesteś super!
Nie wiesz, jak się cieszę, że znów jesteś sobą.
- O czym mówisz? Jakie "znów"? - Znów jesteś fajna!
Oj, byłaś trochę nabzdyczona, sama dobrze wiesz.
Chyba, żebyś nie wiedziała...
Ważne, że wreszcie wyluzowałaś.
Przepraszam cię...
Fuj! Co tak zajeżdża?
Na pewno nie ja, Koda.
Pierwszy raz czuję taki niewiarygodny smród.
- Chodźcie zobaczyć co to! - Ej! Ej, no! Ej!
Momencik, dobrze? Bo... Chciałam jeszcze...
Strasznie wolno ci to idzie, bracie.
Nie poganiaj. Krzywo się przylepi.
- Uważaj, obchlapujesz mnie. - Daruj.
- Straszny zwierz. - Siema?
- Dobrze, że jesteś. - Miodzio.
Te super łanie z nami nie gadają.
Pozostają niewrażliwe na nasz wdzięk.
To żeśmy wykombinowali, że im trafimy do serca przez nozdrza.
I tak, przykładowo, ja wybrałem esencję pleśniową
z kozim bobkiem i nutą zjełczałej huby.
A ja kompozycję opartą na ekstrakcie ze zbutwiałej larwy i zsiadłego błota.
I tu mam dla ciebie niespodziankę: to wcale nie błoto!
- Na was nie działamy? To niedobrze. - Spokojnie. Obmyśliłem nowy plan.
Tylko nie to. Widzieliśmy, jaki z ciebie ekspert w tych sprawach.
Kupa śmiechu. Chodź, spalmy ten amulet.
Oj, aż tak nam się nie spieszy.
- O, miodzio. - Powinniście panowie...
przepraszam...
poznać kobiecy punktu widzenia.
- Po co? - I działać według sensownego planu.
Sprytne.
Dzień dobry! Bawimy się w chowanego i szukam dobrej kryjówki.
- Ale słodkie śliczności. - Jaki rozkoszny brzdąc!
Cieść, maluśku. Akukuu.
Już, już! Jazda, teraz!
- Raz się żyje. - Powodzenia.
- Rany! Idźże! Czego stoisz? - To ja też?
Uszanowanie, kłaniam się.
Szukamy naszego kolegi.
- Taki brązowy? - Nie inaczej!
- Włochaty? - Tak!
- Taki gdzieś taki? - To on!
Pierwsze słyszę.
- Ha! Tu jestem! Wygrałem! - Ciebie nikt nie pokona, mały zbóju.
Ma pan świetny kontakt z młodzieżą.
Mamy przyjaciół wśród leśnej dziatwy.
Małego padalca, mrówki-bliźniaczki,
sprawujemy dyskretną opiekę nad grupą orzełków.
Stary! Patrz tylko, jak one się patrzą na tego miśka!
Uśmiechaj się.
Dałyby się panie zaprosić na wiązkę świeżych badyli?
Nie, dziękujemy, już jadłyśmy.
- Mogą być badyle. - Serio? Też je lubimy, nie, braciszku?
Cóż to za chłopiec piękny i młody
i cóż to za przy nim dziewica, ona mu z kosza daje jagody...
- W mordę. - Chyba źle się poczuł.
Proszę nie zwracać uwagi. Jak był mały, dostał głazem.
- To musiało być przykre. - A kto go na mnie stoczył?
- Koszmarna historia. - Niezły jest.
I kto się lepiej zna na swataniu łosi?
- Głupi ma szczęście. - Zazdrośnik.
- Przyznaję, nieźle ci poszło. - Widzieliście? Spisałem się, nie?
Przekonać kogoś, że do czegoś się nadają...
- Super. - Dzięki.
Hej, zaczekajcie na mnie.
- Koda, uważaj! - Spokojnie, da radę.
- Poszedł coś przegryźć. - Tak. Poza tym, ja zawsze uważam.
Patrz, jesteśmy szybcy.
Jeszcze kawałek i dojdziemy do rzeki!
- Co? - Przepłyniemy ją...
- Przepłyniemy? - ...i jesteśmy przy wodospadzie.
Dotrzemy tam jutro w południe.
No tak, to jest niezły plan, ale ja mam lepszy:
pokonamy ten szczyt, potem przełęcz
aż do lodowego mostu i w ten sposób ominiemy rzekę.
- To lepszy pomysł. - To beznadziejny pomysł.
Nie po drodze, bardzo dużo pod górę i o wiele za mało z góry.
- Głosuję za rzeką. - Ja też! Wygraliśmy. Idę jeść.
- Ale... to mój amulet. - No to co?
- I mój ślub, nie? - To jedź w góry na miesiąc miodowy!
Będziemy musieli iść całą noc, żeby zdążyć.
- Spotkamy się na miejscu. - Nita, co cię ugryzło?
Zobaczysz. Będę tam o wiele szybciej niż wy...
Rany, co ci się stało? Wyglądasz, jakbyś się bała ryb.
Ale numer, Kenai! Nie, no nie wierzę!
Ej, popatrz na mnie!
Jedna baba strasznie się mnie boi!
Jestem straszna ryba, zaraz cię zjem! Pstrąg ludojad!
- Ratunku, rybka! O nie! - Koda, no już. Słyszysz?
- Zaraz mnie pożre! - Koda, dość!
Wiesz, to tylko takie wygłupy z tą rybą.
Nie, to nie o rybę chodzi.
Boję się wody.
Dawno temu, jako mała dziewczynka wpadłam kiedyś pod lód.
To paskudna przygoda.
Dlatego wtedy nie wyłowiłam torby z rzeki.
To nie przez ciebie straciliśmy wtedy amulet.
To moja wina.
Najważniejsze, że się znalazł. Reszta to szczegół, wiesz.
A ty na co się gapisz?
- To jak, możemy już iść dalej? - Ale nie dam rady przejść przez rzekę.
Razem na pewno damy sobie radę.
Świat się stale zmienia
Czy tego chcesz, czy nie
Coś, co czułeś wczoraj, dziś inne zdaje się
Choć coś przewidywałem Gdzieś na serca dnie
Poznałem takich uczuć smak Że zaskoczyły mnie
A tyle spraw przegapiłem choć były tuż...
Ale to przeszłość już
Bo dobrze dziś wiem Że choć mi nie brak wad
Mam prawo poznać świat I chcę mu spojrzeć w twarz
Bo dobrze dziś wiem Chcę jak najwięcej czuć
Moje serce jak łódź
Po sztormie przybija do portu
O którym mówimy - to dom
Dom, dom
- To właśnie dom - To właśnie dom
Przyjaźń od zawsze nas łączyła
To sprawił los, że się zrodziła
Dziś znam dzięki tobie słodki smak słowa "dom"
To właśnie dom
Bo dobrze dziś wiem Że choć mi nie brak wad
Mam prawo poznać świat I chcę mu spojrzeć w twarz
Bo dobrze dziś wiem Chcę jak najwięcej czuć
Moje serce jak łódź
Po sztormie przybija do portu
O którym mówimy - to dom
Dom, dom
To właśnie dom
Nie ma innej drogi.
Ja ci pomogę.
- Nie, rozmyśliłam się! - Nie, teraz już za późno.
Damy radę. Tylko nie waż się mnie puścić.
Dobrze!
Bo dobrze dziś wiem Że choć mi nie brak wad
Mam prawo poznać świat Prawo poznać świat
I chcę mu spojrzeć w twarz Bo dobrze dziś wiem
Chcę jak najwięcej czuć Jak najwięcej czuć
Moje serce jak łódź Po sztormie przybija do portu
O którym mówimy - to dom To właśnie dom
Ha! Udało się! Udało!
Dom, dom
Och, dziękuję ci, Kenai.
To właśnie dom.
Cześć, co u ciebie? Gdzie ten twój kolega, co?
Z Nitą.
W ogóle się nie chce zadawać ze mną. Teraz tylko ona go obchodzi.
O kochany, ja znam ten ból. Mnie też rodzony brat wystawił do wiatru, wiesz?
Dla jednej takiej łani. A konkretnie to dla dwóch super super fajnych.
Żebyś też nie został sam jak palec.
- Nie, on taki nie jest. - Ta, ja też tak myślałem, nie?
I patrz, jak mnie ten Łosianova załatwił.
Dobra, to chodźmy, nikt nie woła.
- Pan sam to wymyśla? - Miodzio. Poeta!
Ta, dobra, no to trzym się, misiek.
- Wyrwałaś mi całą garść! - Nie zmyślaj.
Jak wchodziłem do rzeki, futro było całe,
a teraz są dwa łyse placki.
- To może ty łysiejesz, co? - Ja?
No wiesz... czy tobie już trochę nie lecą zakola?
Głupia...
Już nie pamiętam, kiedy ostatnio było mi tak wesoło.
Wesoło, ale zimno.
- W taką noc dobrze jest mieć futro. - Pewnie!
No... to już jutro...
- Pewnie zdążymy bez problemów? - Pewnie tak.
Odkąd tam ostatnio byliśmy, sporo się zmieniło.
Hm, mi to mówisz?
Jesteś szczęśliwy jako zwierzę?
To znaczy, nie marzyłeś...
by odzyskać... dawną postać?
Tak, czasem... Chodzi mi to po głowie.
Wiedziałem.
Koda...
- Ona mi cię zabierze! - Nie... Koda, czekaj!
Koda!
Koda! Odezwij się!
Koda!
Jesteś tam?
Koda? Jesteś tutaj?
Gdzie jesteś?
Koda?
- Koda? - Odczep się.
Słuchaj, Kenai myśli, że coś ci się stało.
- No chodź, pójdziemy do niego. - Nie! Mówię ci, zostaw mnie!
Proszę, nie podnoś głosu. Tu jest niebezpiecznie.
I bardzo dobrze! Wszystko mi jedno!
Nita!
Będzie dobrze, ale chodźmy już.
Szybko!
Szybko! Szybko! Biegnij! Szybciej!
Dobrze, zdążymy!
- Nita! - Złap mnie za rękę!
Ani drgnij.
Koda!
Uwaga!
Trzymaj się mocno!
- Koda! Trzymaj się. - O nie! Uważaj!
Koda!
Koda! I co ja bym zrobił, gdyby coś ci się stało?
Bo... chcesz mnie zostawić.
Mówiłeś, że chcesz znów być człowiekiem.
Już teraz wolisz ją ode mnie, prawda?
Tęsknię do tamtego życia, ale ty jesteś moim bratem.
Nigdy cię nie opuszczę.
Obiecuję.
Zgłodniałem od tego patrzenia...
Ej, braciszku. Może być skoczył po jakieś badyle, co?
Dobra.
- Czy ty płaczesz? - Nie. Znaczy, tak, troszkę.
Ale... no to co, nie? Te światła są takie piękne, że ja już...
Och, jaki on wrażliwy.
Aż się chłopak załamał. No miodzio, wiesz?
- Co jest? - Też jest niezłe ciacho.
Wrażliwy to ja jestem, jasne?
- Fajne masz kopyta. - Mówisz?
Tak. A wiesz, ja się na tym znam. Ty masz w dobrym guście.
Skubany. Zawsze miał gadane.
Już jest to zrównanie?
Tak, to już. Zaczęło się.
Moja mama jest gdzieś tam w górze.
Moja tak samo.
Też tęsknisz za swoją?
Tęsknię.
Wiesz... Nie musisz czekać na światła, by się z nią spotkać.
Ona zawsze jest z tobą.
O, tutaj.
Ci, których raz pokochaliśmy,
zostają już z nami na zawsze.
Już czas.
Koda, obiecaj, że będziesz grzeczny.
Jesteś takim kochanym misiem...
Czar prysł.
Żegnaj.
Gdy znajdzie cię głos
Który będzie wspierał cię
Pragnę, żebyś wiedział, że
To będę ja
A gdy czuła dłoń
Da przyjazny znak
Wskaże dobry szlak
To będę ja
Mogę dla ciebie zdobyć sto gór
Mogę dla ciebie przez czasu gnać nurt
A po rozstaniu
Niejeden raz
Zobaczysz blask
I to będę ja
To będę ja
To będę ja.
Słuchaj? Ty dałeś Nicie ten amulet, bo ją kochałeś?
- To było dawno temu. - Ona wciąż z tobą jest. O, tutaj.
Od razu widać.
Ach, Koda... To już nie ma znaczenia.
Ale... Jeśli dalej ją kochasz, to może jej powiedz?
Wiesz... to dosyć skomplikowana sprawa.
Tak czy owak, już jest za późno.
Obiecałem ci przecież, że dojdziemy pierwsi na Jagodową Polanę.
Nawet przysiągłem na mały palec.
Proponuję, żebyśmy się tam jutro wybrali z samego rana.
Umowa stoi?
Mamo? On jest taki smutny.
I to wszystko przeze mnie.
Ja sobie sam poradzę.
Przemieńcie go z powrotem w człowieka, żeby znów był szczęśliwy.
- Śpi jak zabity. - Aha.
Spryskać mu mordę wodą?
Albo stań nad nim, na jedno wyjdzie.
- Idź się paś. - Czekaj. Tak jakby się trochę ruszył.
- Pora wstawać, misiu! - Nie śpij na ziemi, bo ci tak zostanie!
- Co ty za bzdury gadasz? - Tak się mówi, nie?
Widzieliśmy małego.
Chcieliśmy go zatrzymać. Nie słuchał.
- Co? A dokąd on szedł? - Do tej Nity, nie?
- Mówił, że ci ją przyprowadzi czy coś. - Przyprowadzi?
Nie, nie! Przecież jak zbliży się do wioski, zabiją go myśliwi!
O żeż ty.
- Prawie gotowe... - Jeszcze tylko jedna rzecz...
- Ten przepiękny naszyjnik. - O nie, moja droga. Po moim trupie.
Ten będzie bardziej stosowny.
Nie pasuje do niczego!
Kochana, nie masz za grosz gustu!
Nita, to może ty sama zadecydujesz?
No, jeszcze raz jesteśmy gotowi.
A ty, moja droga?
Tak, jestem.
Chciałbym, żeby w takim dniu na twojej twarzy gościł uśmiech.
Czy coś się stało?
Tato, ja już sama nie wiem, co robić.
Myślałam, że kiedy spalimy ten amulet, więź zostanie zerwana, ale...
Ale moje serce należy...
Nie gniewaj się, tato.
Nie chcę wyjść za Atkę.
Nita...
Niedźwiedź we wsi! Łap go!
Koda? Stójcie! Nie róbcie mu krzywdy!
Za nim!
- Jest! Mam go. - Dobra. Trzymaj.
- O, tam jest! Na drzewie! - Łapcie go!
Stójcie! Nie! Zostawcie go!
Chodu! Uciekajcie!
Zabijcie go!
- Oszczepy! Za mną! - Szybko!
Atka, nie!
Nie zróbcie mu nic!
Teraz!
O nie... Uciekaj!
Za nim!
- Nita! Nic ci nie jest? - Trzeba ich zatrzymać!
Tam! Zabić go!
Chodźcie za mną!
Skała! Odsunąć się.
Nie pokazuj się.
Kenai!
Tu się schował. Mam cię!
Nieźle wyszło, nie?
Miodzio, nie?
Jacy wy dzielni!
Laski na nas lecą.
Szybko! Trzeba pomóc Kenaiowi!
Kenai!
Nie, stój!
Kenai!
- Coś ty zrobił? - No co?
To był mój przyjaciel!
Kenai...
Ja nic nie...
Nic nie rozumiem, wybacz...
Ja ciebie też.
Duchy przodków...?
Kenai, rozumiem, co mówisz...
Poprosiłem duchy, żeby zamieniły cię w człowieka.
- Jak to? - Żebyś mógł być z Nitą.
- Nie, Koda... - Dam sobie radę.
Tylko chcę, żebyś znowu był wesoły.
Nita... ja nie mogę...
Ale ja - tak.
Zdaje mi się, czy niedźwiedzie naprawdę rozmawiają?
- No. Miodzio, nie? - Jak leci, człowiek?
Tato.
Czy tego właśnie chcesz?
To cię uszczęśliwi?
Jesteś moją córką.
Będę cię kochał, cokolwiek postanowisz.
Nita?
I jak wyglądam, co?
Jak niedźwiedzica. Tylko dodali ci rogi.
- Co?! - Żarcik.
Życie ma wielki sens
Gdy właściwie z nim grasz
Ma smak każdy kęs Kiedy cel drogi znasz
Bracia, siostry, gdy tak chcecie żyć
Pamiętajcie, by sobą wciąż być
Wielki Duchu
Usłysz dziś mój głos
- Lubię, jak się dobrze kończy. - Ja tak samo.
I też, jak się dobrze zaczyna.
- Miodzio, nie? - Miodzio.
Popatrz dokoła
Witaj magio
Słońce świeci tu Bo słońce świeci tu
Miłość króluje
Popatrz dokoła
Witaj nowy dniu
Miłość króluje
Popatrz dokoła
Witaj nowy dniu