/Padły strzały z broni.
/Niepokoje społeczne mają miejsce /na całym obszarze Los Angeles.
/Setki policjantów patroluje ulice.
/Dym unosi się nad całym miastem.
/Kierujemy to do każdego, /kto znajduje się w centrum.
/Bilans to 38 zabitych i ponad...
/Karetkom ciężko dostać się do...
PISARZE WOLNOŚCI
/...gdzie kierowca ciężarówki, Reginald Denny, /został wyciągnięty z własnego pojazdu.
LOS ANGELES, KALIFORNIA 1992 r.
/Miasto przypomina strefę /działań wojennych.
/Tłumy zebrały się pod Parker Center.
/...tu, w Hollywood, gdzie złodzieje /splądrowali wiele sklepów.
/Doszło do 3600 pożarów.
/Gęsty, czarny dym pochodzący /z niezliczonej ilości pożarów
/unosi się nad Hollywood, Centrum, /Compton, Watts, a także Long Beach.
/Wojny gangów oraz napięcia /na tle rasowym sięgają zenitu.
/Z pamiętników uczniów sali 203 /w Woodrow Wilson H.S.
/W Ameryce
/dziewczyna może zostać księżniczką
/ze względu na swoją urodę i wdzięk.
/Ale aztecka księżniczka zostaje /wybrana ze względu na swoją krew...
Eva?
Eva, co ci mówił tatuś?
/...by walczyć za swoich ludzi, /tak jak robili to tatuś i dziadek,
/przeciwko tym, którzy twierdzą, /że jesteśmy od nich gorsi,
/iż nie jesteśmy równi w urodzie /i błogosławieństwach.
/To był pierwszy dzień szkoły,
/a ja czekałam na mojego tatę, /by odprowadził mnie na przystanek.
Roberto!
Eva!
/Po raz pierwszy zobaczyłam, /czym jest wojna.
Eva! Eva!
Policja! Otwierać!
/Zabrali mojego ojca /za dokonanie odwetu.
/Był niewinny, ale zabrali go,
/gdyż był szanowany przez moich ludzi.
/Nazwali moich ludzi gangiem, /gdyż walczymy o naszą Amerykę.
Podnoś się!
/Kiedy wprowadzono mnie w życie gangu,
/stałam się trzecim pokoleniem.
/Biją cię, byś nigdy się nie załamał.
/To moja rodzina.
/W Long Beach wszystko /zależy od twojego wyglądu.
/Jeśli jesteś Latynosem, /Azjatą czy Czarnym,
/mogą cię sprzątnąć, /kiedy tylko opuścisz dom.
/Walczymy ze sobą o terytorium.
/Zabijamy się z powodu rasy, /dumy i szacunku.
/Walczymy o to, co nasze.
/Myślą, że wygrywają, /kopiąc mi teraz dupsko,
/ale sami wkrótce polegną.
/Wypowiedziano wojnę.
- Pani kawa. - Dziękuję.
ROK PIERWSZY 1994 r.
Przyniosłam plany zajęć. Chciałabym, żeby rzuciła pani na nie okiem.
Dobrze, a to klasy, z którymi zaczniesz.
Angielski w pierwszej klasie, cztery grupy, łącznie około 150 uczniów.
Część z nich dopiero wyszła z poprawczaka.
Jeden czy dwóch może nosić na kostce bransoletkę, monitorującą miejsce pobytu.
Odnośnie planów zajęć, będziemy musieli je skorygować.
Jeśli spojrzeć na ich rezultaty, te listy ze słownictwem,
a także część książek, jak np. "Odyseja" Homera,
będą dla nich zbyt trudne.
W porządku.
A także, większość z nich jeździ trzema autobusami, by się tu dostać.
To prawie 90 minut w jedną stronę.
Mój Boże.
Dlatego nie zadawałabym im zbyt dużo prac domowych.
Marnowałabyś potem wiele czasu na zaległe prace.
Dobrze. Dziękuję.
- Jesteś z Newport Beach? - Tak.
Wiesz, szkoda, że nie było cię tutaj choćby 2 lata temu.
Mieliśmy jedne z najlepszych wyników w nauce w naszym okręgu,
ale od kiedy zasugerowano społeczną integrację,
straciliśmy ponad 75% naszych najlepszych uczniów.
Wybrałam Wilson właśnie ze względu na program integracyjny.
Sądzę, że to, co się tutaj dzieje, jest naprawdę ekscytujące, nieprawdaż?
Mój ojciec działał na rzecz przestrzegania praw obywatelskich.
I pamiętam, że kiedy oglądałam w telewizji zamieszki w LA,
zastanawiałam się nad pójściem na prawo.
I pomyślałam, "Boże, kiedy bronisz dziecko na sali rozpraw, bitwa jest już przegrana".
Sądzę, że do prawdziwej walki powinno dojść tutaj, w pracowniach.
Tak, to było bardzo
przemyślane sformułowanie.
Erin,
uważam cię za uroczą, inteligentną kobietę.
Ale to twoja pierwsza praca jako nauczyciel.
Jako szefowa tego wydziału, muszę być pewna,
że poradzisz sobie z tym, czemu musimy tu stawiać czoła.
Poradzę.
Wiem, że muszę się jeszcze dużo nauczyć jako nauczyciel, ale jestem dobrym uczniem.
Naprawdę, i bardzo chcę tu pracować.
- Piękne perły. - Dziękuję. Dostałam je od taty.
Nie zakładałabym ich na lekcje.
Kochanie?
Co?
Czy wyglądam jak nauczycielka?
Hej!
- Witam. - Cześć.
Siadaj tutaj, stary.
Cześć.
Hej, panienko, mogę prosić o nóżki do tej galaretki?
Nazywam się Erin Gruwell. Witajcie na angielskim w pierwszej klasie.
/Daję dziwce tydzień.
Cześć.
No dobrze. Brandy Ross?
Gloria Munez.
Alejandro Santiago.
Andre Bryant.
Eva Benitez.
Eva, nie Eva.
Eva.
Muszę iść do łazienki.
- Dobrze, upewnij się, że wzięłaś... - Tak, wiem.
Ben Samuels?
/Ten biały dzieciak liczy, /że pomylił klasy.
/Muszę się stąd wydostać.
- Sindy Ngor. - Tutaj.
Dobrze przeczytałam?
- Jamal Hill? - Stary, co ja tu robię?
Cała ta kolorowa klasa wygląda jak kiepska powtórka "Glin".
Wiecie, co mam na myśli? To prawda.
- Jesteś Jamal? - Tak.
Więc, nie bez powodu jesteś wpisany do tej klasy.
- To jakaś bzdura. - To klasa dla gamoni, ot co.
To znaczy, że jesteś zbyt tępy.
- Stary, powiedz mi to w twarz. - Dopiero tak zrobiłem.
Kumasz? Tępy.
- Stary, wiem, że nie mówisz do mnie. - Dobra...
Słuchaj, ziomuś, skopię ci dupsko.
Proszę, możecie usiąść?
Zająłem twoje miejsce w drużynie. Dlatego teraz klepiesz jęzorem.
Proszę, zajmijcie swoje miejsca.
Słuchaj, nie ma dla ciebie miejsca. Nie wiem, czemu marnujesz swój czas,
przychodząc na treningi w 2-letnich Nike'ach.
Gówno o mnie wiesz, ot co.
Spieprzyłeś całą sprawę.
Jamal?
Co, teraz mówisz w twarz?
Posadź swoje dupsko, ziomuś!
Zaraz stąd wylecisz.
Co jest, ziomuś?
Mówię, co jest? Siadaj, ziomuś!
Przepraszam, czy mogę prosić o pomoc?
Zrób coś! Wycofaj się!
Chcesz mnie pomacać?
Siadaj, ziomuś. Wycofaj się, bo nie będę się powtarzał.
Spojrzysz mi w twarz, co?
Chyba niedosłyszałeś, ziomuś!
Wylecisz stąd!
Chłopcze, usiądź.
Nie bój się, jeszcze się spotkamy.
Powiedz mu, żeby posadził dupsko.
Posadź dupsko.
Dzięki. Zabierz go, stary. To jakieś brednie!
Erin?
Erin, to Brian Gelford.
Uczy angielskiego w przedostatnich, a także elitarnych klasach.
- Cześć. Erin Gruwell. Miło mi. - Witam, mi także.
- Słyszałem, że byłaś dziś świadkiem zajść. - Tak szybko do tego doszło.
Proszę się nie zniechęcać.
Należy poświęcić nieco czasu, a za parę lat będziesz mogła uczyć przedostatnie klasy.
To czysta przyjemność.
Do tego czasu i tak większość pani uczniów odejdzie.
- Co ma pan na myśli? - Z czasem przestają przychodzić.
Jeśli będę wykonywała moją pracę, może zaczną pchać się drzwiami i oknami.
- Prawda? - Tak.
- Ładne perły. - Dziękuję.
/Gdyby to zależało ode mnie, /nawet nie chodziłabym do szkoły.
/Mój kurator groził mi,
/mówiąc, że albo szkoła, /albo obóz dla rekrutów.
/Cymbał.
/Myśli, że problemy z Long Beach
/nie dotkną mnie w Wilson.
/Mój kurator nie rozumie, /że szkoły są jak miasta,
/a miasto jest niczym więzienie,
/podzielone na odrębne sekcje /w zależności od bandy.
/Mamy Małą Kambodżę.
/Getto.
/Kraina Białasów.
/I my, Południowcy, bądź Mała Tijuana.
/Tak już jest i każdy o tym wie.
/Ale wkrótce napotykasz małych /karierowiczów, chcących ci wlać,
/żądając szacunku, /na który nie zasługują.
/To wygląda tak, jedna banda próbuje /delikatnie wedrzeć się na terytorium innej,
/bez szacunku, /jakby rościli sobie do niego prawa.
/Ktoś z zewnątrz nigdy by tego nie dostrzegł, /ale my czuliśmy to w kościach.
/Coś się zbliżało.
Spokój!
Zacznijmy z pierwszym na liście, Homer.
"Odyseja" Homera.
Znam Homera Simpsona.
Nie, ten Homer był starożytnym Grekiem,
ale może był łysy, tak samo jak Homer Simpson.
No dobrze.
Co tam?
Proszę, ciszej.
Pani Gruwell, właśnie zabrał mi torbę.
Morda! Nikt nie dotykał twojej torby.
Tak, widziałam.
Jamal. Jamal. Idź po jej plecak.
Ale niczego nie zrobiłem!
- Jamal. Jamal. - No dobrze.
Zaraz! Proszę, zostańcie na swoich miejscach!
Zostańcie na swoich miejscach! Proszę!
Skośnooka zdziro!
/Prosimy o powrót do sal.
/Prosimy o natychmiastowy powrót do sal.
Stać cię tylko na tyle?
/Prosimy natychmiast opuścić trawnik, /a także część rekreacyjną.
/...do sal, albo zostanie wszczęte przeciwko /wam postępowanie dyscyplinarne.
/Zrobicie najlepiej dla siebie, /swoich kolegów,
/a także szkoły, wracając do sal.
/Prosimy o powrót do sal.
Wstawaj, dziwko!
/Wszyscy uczniowie są zobowiązani /do natychmiastowego powrotu do sal.
Erin?
Erin.
Cześć, skarbie.
Wszystko dobrze?
Chodź do mnie.
Jesteś tego pewna?
Nie tak sobie to wyobrażałam.
Nie mów mojemu ojcu.
Mam nadzieję, że nie widział wiadomości.
- Jak tam w pracy? - Tato.
- Pytałem twojego męża. - Póki co, dobrze.
To dobra firma.
Zarządzam działem przetwarzania informacji.
- Myślałem, że jesteś architektem. - Jest, po prostu zrobił sobie przerwę.
Póki co, całkiem niezłe pieniądze.
A ty ile zarabiasz, 27 000 dolarów przed opodatkowaniem?
Skoro wiesz, to po co pytasz?
Więc co zjemy?
Z twoją głową mogłabyś zarządzać dużą korporacją.
Zamiast tego, nie śpię po nocach, gdyż jesteś nauczycielką w więzieniu.
Słyszysz samego siebie?
Ile to razy słuchałam o marszach na rzecz praw człowieka?
Te gangi to bandyci, a nie działacze. Czytasz prasę?
To samo mówili o Czarnych Panterach.
Założę się, że twoje dzieciaki nie wiedzą nawet,
kim byli Rap Brown czy Eldridge Cleaver.
Chcesz zmarnować swój talent na ludzi, którzy mają gdzieś wykształcenie.
To łamie moje serce.
Mówię ci prawdę.
Cóż...
Przykro mi. Nic na to nie poradzę.
- Uważasz, że to dla niej odpowiednie? - Owszem, tak.
Słuchaj, Steve,
skoro Erin uważa, że może uczyć te dzieciaki, to da radę.
Twoje gadanie jedynie ją zdenerwuje.
Nie lubi twojej pracy. I co z tego? Czemu się tym przejmujesz?
Nie wiem, już tak jest. Nie przywykłam do rozczarowywania go.
Daj mi znać, kiedy będę mógł umyć zęby.
Nie znoszę tego, że nie mamy osobnych umywalek.
Chodź, już jest wolne.
Dobra. Dzięki.
Nie wierzę, że wspomniał o mojej płacy.
Co mu się stało?
Kiedy dorastałam, był dla mnie jak Atticus Finch,
a teraz rozmawia o płacy? Myślę, że za dużo gra w golfa.
Tak, potrzebuje interwencji.
Dlaczego bycie nauczycielką nie jest dla niego wystarczające?
Skarbie, uspokój się.
Wiesz, poza poślubieniem mnie,
nigdy go poważnie nie rozczarowałaś. Ubóstwia cię.
Lubi cię. Po prostu nie...
Po prostu uważa, że nie jestem dla ciebie odpowiedni, ale to nic.
Tak postępują ojcowie. Jestem pewny, że też kiedyś taki będę.
Słuchaj, po prostu przestań martwić się, że nie jesteś jego idealną córką.
Nie mieszkasz w jego domu, ale w naszym.
Dopóki czegoś nie znajdziemy.
- Albo dopóki czegoś nie zbudujesz. - Tak.
Z dodatkowymi umywalkami.
Jesteś nauczycielką, ponieważ tak na siebie mówisz.
Mam pewien pomysł.
Będziemy przerabiać poezję. Kto z obecnych lubi Tupaca Shakura?
To 2Pac.
2Pac Shakur. Wybacz. Podnieście rękę.
Naprawdę? Myślałam, że będzie was więcej.
Wydrukowałam tekst tej piosenki.
Chcę, żebyście wsłuchali się w frazę, którą umieściłam na tablicy.
To przykład rymu wewnętrznego.
To, co robi, jest tak naprawdę bardzo wyrafinowane i dobre.
/"Man-child in the promised land /couldn't afford many heroes
/Moms was the only one there /Pops was a no-show
/And, no, I guess you didn't know /that I would grow to be so strong
/You looking kinda pale, was it the ale? /Oh, pops was wrong
/Where was the money that you said /you would send me?
/Talked on the phone /and you sounded so friendly"
- Myślisz, że nie znamy 2Paca? - Biała kobieta chce nas uczyć o rapie.
Nie, to nie tak. To, co chciałam zrobić...
Nie masz pojęcia, co tu robisz, prawda?
Pracowałaś wcześniej jako nauczycielka?
Nauczycielka dostaje baty!
Dobrze, Jamal, wystarczy! Jamal! Dość!
Wiesz co? Chcę, żebyś przesiadł się natychmiast do pierwszej ławki.
- Co? - Dalej.
Mam dość tych wygłupów w mojej klasie.
No proszę.
Zastanawiałem się, kiedy z twojej twarzy zniknie ten uśmieszek.
Zamień się z Benem.
- Dalej. - Nie mogę siedzieć tam samemu.
- Będzie dobrze. - Wcale nie.
Nie usiądę koło niego.
Nie ruszę się stąd bez mojego zioma.
Nie usiądę tam sama!
- Dobrze. - Morda.
Dobrze, wiecie co?
Chcę, żebyście przenieśli się do tej części sali.
Ty z tyłu, tutaj. Sindy i wy, do tyłu.
Dalej. No już.
Zabierajcie swoje żółte dupska z powrotem do Chin.
- Wypierdki mamuta. - Rusz się, zanim zgniotę ci jaja.
Zabieraj dupsko, chłopcze.
Odwal się od mojej ławki.
Wszyscy zadowoleni z nowych granic?
Eva?
Gdzie się wybierasz?
Hej! Hej!
Co za gówno! Daj spokój!
Co u licha?! Do diabła!
Oddawaj moją kasę!
To gówno zjadło moją forsę! Chcę moją kasę!
Spójrz, do czego doprowadzasz. Cholera!
Naucz się mówić w tym języku! Jesteś z tego kraju, co?
Oddawaj kasę!
Dalej! Spadamy!
Dalej, dziewczyno! Spadamy!
/Paco był przerażony.
/W samochodzie powiedział,
/"Nie możesz występować przeciwko /własnym ludziom, własnej krwi".
/Te same słowa słyszałam /wiele razy z ust mojego taty.
/Tylko ja widziałam Paco.
/Reszta była odwrócona.
/Więc kiedy przesłuchiwała mnie policja, /wiedziałam, że muszę go chronić.
No dobrze, wszyscy, musimy zaczynać, żeby lekcje nie były zbyt opóźnione.
Dyrektor Banning chciałby coś powiedzieć w związku ze zdarzeniami zeszłej nocy.
Rozmawiałem z policją.
Jak już zapewne wiecie, są osoby zamieszane
w strzelaninę z ostatniej nocy, które uczęszczają do Wilson.
Grant Rice został aresztowany jako główny podejrzany.
Pani Gruwell,
jedna z pani uczennic, Eva Benitez...
- Eva. - ...rozpoznała go jako zamachowca.
Jest głównym świadkiem w tej sprawie.
Nasza polityka mówi, by nie dyskutować na ten temat w salach.
- Dziękuję za uwagę. - Dziękujemy.
Hej, Tiny, sprawdź to.
Hej. Hej!
Tak?
No dobrze.
Gloria?
Proszę, przeczytaj pierwsze zdanie z tablicy.
Dlaczego ja?
Bo wiem, jak kochasz czytać.
Zamknij magazyn.
"Odyseuszowi brakowało «zmysła» orientacji."
Żadne z tych zdań nie jest poprawne.
Proszę, byście przepisali te zdania, używając odpowiednich czasów,
a także pisowni, na czwartej stronie w waszych zeszytach.
Nie mam czwartej strony. Wyrwała się.
Dobrze, czemu nie użyjesz następnej czystej strony?
Co się dzieje?
Co to jest? Daj mi to.
PODAJ DALEJ JAMAL
- Co to jest? - Daj spokój.
Uważasz, że to zabawne?
Tito?
Śmiałbyś się, gdyby to była twoja podobizna?
Ale nie jest.
Zamknijcie zeszyty.
Może powinniśmy porozmawiać o sztuce. Tito ma talent, nie sądzicie?
- Tak, pewnie. - Dalej, Tito.
Wiecie co?
Widziałam kiedyś podobny rysunek w muzeum.
Tyle, że to nie był Czarny, ale Żyd.
I zamiast wielkich warg miał naprawdę duży nos,
jak u szczura.
Ale to nie był jakiś określony Żyd,
to była podobizna wszystkich Żydów.
Te rysunki były umieszczane w gazetach
przez najbardziej znany gang w historii.
To byliśmy my.
Wydaje wam się, że wiecie wszystko o gangach?
Jesteście amatorami.
Ten gang wpędziłby was w kompleksy.
I zaczynali w biedzie i złości, a każdy patrzył na nich z góry.
Dopóki jeden człowiek nie postanowił przynieść im sławę,
odrębność, a także kozła ofiarnego.
Przejmujecie dzielnice?
Nie możecie się z nimi równać. Oni przejmowali całe kraje.
Chcecie wiedzieć jak?
Wybili całą resztę.
Tak, pewnie.
Tak, wybili wszystkich, którzy im się nie podobali,
a także wszystkich, których winili za trudy swojego życia.
A jedną z ich broni było właśnie to.
Widzicie, drukowali takie obrazki w gazetach.
Żydów z dużymi, długimi nosami. Czarnych z dużymi, grubymi wargami.
Opublikowali także naukowe dowody,
mówiące, że Żydzi i Czarni reprezentują niziny gatunku ludzkiego.
Żydzi i Czarni są bardziej jak zwierzęta.
A ponieważ są jak zwierzęta,
nie miało znaczenia, czy żyją, czy nie.
W rzeczywistości, życie byłoby o wiele lepsze, gdyby wszyscy gryźli ziemię.
Właśnie tak doszło do Holocaustu.
Właśnie tak o sobie myślicie.
Gówno wiesz, panienko.
Nie, nie wiem, Marcus! Może mi wytłumaczysz?
Gówno ci wyjaśnię!
Masz pojęcie, w jakich warunkach żyjemy?
Stary, my tu byliśmy pierwsi.
Zamknij ryj, ziomuś.
Już dobrze! Dobrze!
Więc mówicie, że gdyby nie było tutaj Latynosów,
Kambodżan, Czarnych, Białych, czy kogokolwiek innego,
gdyby ich nie było, żyłoby się wam lepiej, prawda?
Oczywiście, że lepiej!
Byłoby lepiej, gdyby nie było tutaj ciebie!
Pewnie.
Zaczyna się od takich rysunków,
a później jakiś dzieciak ginie na ulicy, nie wiedząc nawet, kto go zastrzelił.
Gówno wiesz!
Nie wiesz, jaki ból towarzyszy nam w życiu.
Nie wiesz, z czym musimy sobie radzić.
Nie masz szacunku dla naszego życia.
Chcesz nas tutaj uczyć gramatyki,
a później musimy tam wrócić.
Co powiesz na to?
Co tu takiego robisz, że masz wpływ na moje życie?
Nie czujesz się szanowana. To chcesz powiedzieć, Eva?
Może i nie jesteś. Ale żeby być szanowanym, trzeba szanować innych.
To bzdura.
Słucham?
Czemu powinienem cię szanować?
Bo jesteś nauczycielką?
Wcale cię nie znam.
Skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz?
Skąd mam wiedzieć, że nie jesteś złą osobą?
Nie mam zamiaru cię szanować tylko dlatego, że nazywasz siebie nauczycielką.
Biali zawsze oczekują szacunku, jakby im się należał.
Jestem nauczycielem. Nie ma znaczenia, jakiego jestem koloru.
Chodzi jedynie o kolor.
Chodzi o ludzi decydujących na co zasługujesz,
o ludzi, którzy chcą czegoś, na co nie zasługują,
o Białych, którym wydaje się, że rządzą tym światem.
Widzisz, ja nienawidzę Białych.
- Nienawidzisz mnie? - Tak.
- Nic o mnie nie wiesz. - Wiem, na co cię stać.
Widziałam, jak biały gliniarz strzelił mojemu
przyjacielowi w plecy, bo ten sięgał do kieszeni.
Do kieszeni.
Widziałam, jak biali gliniarze weszli do mojego domu
i zabrali mojego ojca bez powodu, poza tym, że mieli taką ochotę.
Poza tym, że mogli.
I mogą, ponieważ są biali.
Więc od zawsze nienawidziłam Białych.
Ben, chcesz coś powiedzieć?
Mogę stąd iść?
Panienko, nie zachowuj się, jakbyś chciała zrozumieć naszą sytuację,
jakbyś była naszą niańką.
- Myślisz, że o to chodzi? - O nic innego.
Kiedy patrzę na świat,
nie widzę nikogo mojego pokroju z pełnymi kieszeniami,
chyba że rapują albo dryblują piłką.
Więc masz dla mnie coś innego?
A co jeśli nie potrafisz rapować albo dryblować piłką?
- Tak nie ma. Dobrze o tym wiem. - Sama prawda.
I wydaje wam się, że w ten sposób ukończycie szkołę?
Doszedłem do liceum. Nikt mnie nie powstrzymał.
Kobieto, będę miał szczęście, jak dożyję 18 lat. To wojna.
Świętujemy ukończenie każdego dnia,
gdyż nie boimy się chronić tego, co nasze.
Przynajmniej kiedy umierasz za swoje, umierasz z szacunkiem jak wojownik.
Racja.
Więc kiedy nie żyjesz, szanują cię? To twoje rozumowanie?
Racja.
Tak.
Wiesz, co się stanie, jak umrzesz?
Zgnijesz w ziemi.
A ludzie będą żyć dalej i na dobre o tobie zapomną.
Kiedy będziesz gnił,
myślisz, że będzie miało znaczenie, że byłeś kiedyś gangsterem?
Będziesz martwy.
I nikt, nikt nie będzie o tobie pamiętał,
bo to będzie wszystkim, co pozostawiłeś po sobie na tym świecie.
Podnosisz rękę?
Ta rzecz, o której mówiłaś wcześniej, ten Holocaust?
- Holocaust, tak. - Co to jest?
Niech podniosą rękę osoby, które wiedzą co to Holocaust.
Niech podniosą rękę osoby,
które zostały kiedyś postrzelone.
A to? Dyskutowaliśmy o Holocauście.
Nie, nie będą w stanie tego przeczytać.
Możemy spróbować. Te książki tylko tu leżą.
Spójrz na ich oceny z czytania.
Jeśli dam te książki twoim dzieciakom, nigdy więcej ich nie zobaczę.
Jeśli zwrócą i tak będą zniszczone.
A to? "Romeo i Julia". To wspaniała gangsterska opowieść.
Nie, nie książki. Dajemy im to.
To też "Romeo i Julia", ale w skróconej wersji.
Ale nawet te, zobacz, jak je traktują.
Widzisz, jakie są porwane? Rysują na nich.
Pani Campbell?
Wiedzą, że dostają te, gdyż wszyscy myślą, że są zbyt głupi na prawdziwe książki.
Nie mam takiego budżetu, by co semestr kupować nowe książki,
kiedy te dzieciaki ich nie oddają.
Więc co mam zrobić? Kupić je sama?
To zależy od ciebie, ale to wyrzucanie pieniędzy w błoto.
Jest ktoś inny, z kim mogę o tym porozmawiać?
- Przepraszam? - Przykro mi, ale nie rozumiem.
Czy Wydział Edukacji w Long Beach zezwala,
by te książki zwyczajnie tu leżały i nie były wcale używane?
Pozwól, że ci wyjaśnię.
Nazywamy to poleceniem po stronie szkoły.
To oznacza, że zarówno ja, jak i dyrektor mamy kompetencje,
by podejmować takie decyzje bez uzgadniania ich z Wydziałem,
który ma ważniejsze sprawy na głowie. Teraz rozumiesz, jak to działa?
Przepraszam. Nie miałam zamiaru naruszać pani kompetencji.
Nigdy bym tego nie zrobiła. Po prostu...
Nie wiem, jak zainteresować ich czytaniem.
Nie można zmusić kogoś do nauki.
Najlepsze co możesz zrobić, to spróbować nauczyć ich przestrzegania dyscypliny.
To będzie dla nich olbrzymim osiągnięciem.
Jako że znasz Margaret lepiej ode mnie,
czy mogłabym liczyć na wsparcie z twojej strony?
Naprawdę uważam, że opowieści jak "Dziennik Anne Frank" i...
Byłyby dla nich wspaniałe,
a ona zdaje się nie rozumieć, że mogą odnosić się do tych historii,
biorąc pod uwagę, czemu muszą stawić czoła.
Oczywiście. To uniwersalna opowieść.
Anne Frank i Rodney King są niemal wymienni.
- Żartujesz sobie ze mnie? - Tak.
Boże, posłuchaj samej siebie.
Jak śmiesz porównywać ich do Anne Frank?
Oni nie żyją w ukryciu.
Oni jeżdżą po odkrytym terenie z bronią automatyczną.
To ja żyję w strachu. Nie mogę wieczorem wyjść z domu.
I winisz te dzieciaki?
To była wzorowa szkoła, dopóki się tu nie pojawili.
Spójrz, w co ją zmienili.
Czy to ma sens,
żeby dzieci, które chcą się uczyć, cierpiały,
gdyż ich liceum przemienia się w szkołę reformatorską?
Ponieważ dzieciaki, które nie chcą, ani nie powinny tutaj przebywać,
są do tego zmuszane
przez geniuszy zarządzających szkołami w naszym okręgu.
Integracja to wymysł.
My, nauczyciele, nie możemy o tym mówić, inaczej stracimy nasze prace z powodu rasizmu.
Więc proszę, przestań udawać cheerleaderkę. Jesteś śmieszna.
Nie masz zielonego pojęcia o tych dzieciakach.
A także nie masz odpowiednich kwalifikacji, by oceniać nauczycieli,
którzy muszą tu przetrwać.
Zagramy w grę, dobrze? Spodoba wam się, obiecuję.
Słuchajcie, możecie siedzieć w ławkach czytając, lub możecie zagrać w grę.
Bez względu na wybór, jesteście tu do dzwonka.
Dobrze. To nazywa się "grą z linią".
Zadam wam pytanie.
Jeśli to pytanie będzie was dotyczyło, dochodzicie do linii,
a potem cofacie się do następnego pytania.
- Proste, prawda? - Tak, pewnie.
Pierwsze pytanie,
ilu z was ma nowy album Snoop Dogga?
Buchnąłeś go?
Dobrze, cofnijcie się.
Następne pytanie,
ilu z was oglądało "Chłopaków z sąsiedztwa"?
Dobrze. Następne pytanie.
Ilu z was mieszka na osiedlach?
Ilu z was zna kogoś, przyjaciela, bądź krewnego,
kto przebywał w poprawczaku lub więzieniu?
Ilu z was było w poprawczaku
czy więzieniu przez pewien okres?
Areszt się nie liczy.
A liczy się obóz dla uchodźców?
Sama zdecyduj.
Ilu z was wie, gdzie można teraz dostać narkotyki?
Ilu z was zna kogoś z gangu?
Ilu z was należy do gangu?
Tak, pewnie.
Dobrze, to było głupie pytanie, prawda?
Tak.
W szkole nie wolno wam przynależeć do gangu.
Przepraszam za to pytanie. Moja wina.
Dobrze, teraz zadam wam bardziej poważne pytanie.
Niech podejdą do linii osoby, które straciły przyjaciela w wojnie gangów.
Niech zostaną przy linii osoby, które straciły więcej niż jednego przyjaciela.
Trzech.
Czterech, bądź więcej.
Dobrze, chcę, żebyście oddali im teraz cześć.
Gdziekolwiek jesteście, wymówcie ich imiona.
Bardzo wam dziękuję.
Teraz, mam coś dla każdego z was.
Każdy ma własną historię
i ważne jest, by ją opowiedzieć, nawet samemu sobie.
Więc naszym zadaniem będzie
pisać każdego dnia w tych oto dziennikach.
Możecie pisać, o czym tylko zechcecie, o przeszłości, teraźniejszości, przyszłości.
Możecie prowadzić go jak pamiętnik, bądź pisać w nim
piosenki, wiersze, dobre i złe rzeczy, wszystko.
Ale musicie pisać każdego dnia.
Miejcie długopis w pogotowiu. Kiedy tylko poczujecie inspirację.
Nie będą oceniane.
Jak mogę stawiać 5 czy 4 za pisanie prawdy, racja?
A także nie będę ich czytała, chyba że mi na to pozwolicie.
Będę chciała zobaczyć, że coś piszecie, ale zrobię jedynie tak.
Przebiegnę wzrokiem, by zobaczyć, że napisaliście tego dnia.
Jeśli chcecie, bym przeczytała, mam... przepraszam, szafkę tutaj.
Ma zamek. Będę otwierała ją w trakcie lekcji,
a wy będziecie mogli zostawić tu swój pamiętnik, jeśli chcecie, bym go przeczytała.
Zamknę tę szafkę na koniec każdej lekcji.
Dobrze?
Więc możecie podejść jeden za drugim i...
...zabrać swój własny dziennik.
Kiedy tylko będziecie gotowi.
Eva powstrzymuje się, ale wiem, że chce wziąć udział.
Jest taka uparta.
Najbardziej zaskoczyła mnie Brandy, która zawsze milczy,
ale była pierwszą osobą, która podeszła i zabrała dziennik.
Skarbie, tutaj. Tutaj, usiądź.
- Nie szkodzi. - Przeniosę to.
Mogę stać. Jedzenie leci prosto na dół.
- Jak długo będziesz to jeszcze robiła? - Nie wiem.
- Chcesz pomóc? - Nie bardzo. Kiepsko maluję.
- Jesteś architektem. - Dobrze, po prostu nie mam ochoty.
O co chodzi? Coś nie tak?
Nie, wszystko dobrze.
Wiesz, chcę o tym wszystkim słuchać.
Po prostu...
Czuję się, jakbyśmy nie rozmawiali o niczym innym niż twoja praca.
Przykro mi.
- Więc, co tam w pracy? - Nic.
O tym też nie chcę rozmawiać.
Chcę odpocząć. Chcę pobyć w domu.
Chcę pobyć z moją nauczycieleczką.
Zawsze marzyłem o tym, żeby zostać zatrzymanym po szkole.
Przykro mi, ale moje brudne szmatki do tablicy zostawiłam w pracy.
Czy wszyscy nauczyciele wkładają w to tyle dodatkowego wysiłku?
Nie wiem. Na bieżąco staram się coś wymyślać.
Reszta nauczycieli zbytnio ze mną nie rozmawia. Mówię o Brianie i Margaret.
- Kochanie, nie chcę myśleć. - Przepraszam. Dobrze, nie myśl.
- Chcę jedynie... - Prawie skończyłam, dobrze?
Więc jak długo jeszcze?
Jeszcze trochę. Obiecuję.
Dziękuję, że przyszliście. Susan to wspaniała uczennica. Dziękuję.
- Dobrze było cię widzieć. - Dobrej nocy.
- Jim, bardzo dziękuję. - Dzięki, Brian.
Doceniam, że przyszliście na Dzień Otwarty.
Szerokiej drogi.
WITAMY RODZICÓW SALI 203
/W każdej wojnie /mamy do czynienia z wrogiem.
/Widziałam, jak moja matka została /niemal zatłuczona na śmierć.
/Widziałam także, /jak krew i łzy skapywały z jej twarzy.
/Czułam się bezużyteczna, /wystraszona i wściekła na raz.
Zostań tam, Brandy! Miej dzieci na oku!
- Oddawaj kasę! - Miej dzieci na oku!
/Ciągle czuję uderzenia pasa /na moich plecach i nogach.
/Pewnego razu, /nie starczyło mu na czynsz.
/Tej nocy wysadził nas na ulicy /i wskazał palcem na beton.
/Powiedział: /"Znajdźcie sobie miejsce".
/Clive to był mój ziom. /Wiele razy uratował mi skórę.
/Byliśmy jak jedna pięść, /ja i on, jedna armia.
- Ciężki. - Tak.
To prawdziwy gnat. Teraz nikt nam nie podskoczy.
Ale musimy poćwiczyć, bo to, to ma moc.
Strzelisz i...
/Siedziałem tam, /dopóki nie zjawiła się policja.
/Ale kiedy przyjechali, wszystko co /powiedzieli to: ciało, broń i Czarnuch.
/Zabrali mnie do poprawczaka. /Pierwsza noc była najstraszniejsza.
/Więźniowie walący w ściany,
/pokazujący swoje gangsterskie znaki, /wykrzykujący, kim są i skąd pochodzą.
/Płakałem mojej pierwszej nocy. /Nikt nie może się dowiedzieć.
/Następne pięć lat spędziłem /na zmianę w celach i na wolności.
/Każdego dnia martwiłem się: /"Kiedy będę wolny?".
Mój brat nauczył mnie, czym jest życie dla młodego Czarnego.
Robisz, co musisz, jako alfons, diler, czy ktokolwiek inny.
Naucz się niezbędnych kolorów, granic gangów.
Możesz stać na jednym rogu, a na innym już nie.
/Naucz się trzymać gębę na kłódkę. /Złe słowo i jesteś martwy.
Jeśli spojrzysz w moje oczy, ujrzysz słodką dziewczynę.
Jeśli spojrzysz na mój uśmiech, nie dostrzeżesz niczego złego.
/Jeśli zdejmiesz ze mnie koszulkę, /ujrzysz siniaki.
/Co ja zrobiłam, że tak się wściekł?
/W wieku 16 lat widziałem /więcej ciał niż grabarz.
/Za każdym razem, kiedy opuszczam dom, /jestem narażony na postrzelenie.
/Dla świata na zewnątrz to jedynie /kolejne ciało leżące na rogu.
/Nie wiedzą, /że był moim przyjacielem.
/Podczas wojny w Kambodży
/obozy pozbawiły mojego ojca godności.
/Czasami próbuje skrzywdzić /moją mamę i mnie.
Czuję się, jakbym musiała chronić swoją rodzinę.
Nie mogłem zdecydować, którego chcę cukierka, kiedy usłyszałem strzały.
Schyliłem się, by ujrzeć mojego kolegę
z krwią wydobywającą się z rany na plecach, a także z ust.
Następnego dnia podwinąłem koszulkę i włożyłem broń,
którą znalazłem w pobliżu domu.
/Nie wiem nawet, /jak doszło do tej wojny.
/To dwie strony, /które weszły sobie w drogę.
/Kogo interesuje historia, /która za tym stoi?
/Jestem córką mojego ojca.
/I kiedy poproszą mnie, bym zeznawała, /będę broniła swojego mimo wszystko.
/Nikogo nie interesuje, co robię. /Czemu miałbym chodzić do szkoły?
/Moi przyjaciele to żołnierze, /nie z wojny, ale z ulic.
/Walczą o przetrwanie.
/Nie znoszę chłodu broni, /przylegającej do mojej skóry.
/Przyprawia mnie o dreszcze.
/To szalone życie. /Kiedy zaczniesz, nie ma odwrotu.
/Za każdym razem, kiedy kogoś wkręcam
/i robię z niego członka naszego gangu, /to kolejny chrzest.
/Oddają nam swoje życie, /a my darujemy im nowe.
Straciłem wielu przyjaciół, którzy zginęli w niewypowiedzianych wojnach.
Dla mnie i żołnierzy, warto.
Ryzykować życie, unikając kul, pociągając za spust.
Warto.
O Boże.
To...
Panie Gruwell? Pański stolik jest gotowy. Proszę za mną.
- Tato, ja wezmę. - Dobrze.
Tato, nie wiem, co mam z tym zrobić.
Nie jestem pracownikiem społecznym. Jestem ledwo nauczycielką.
Dziękuję.
Te dzieciaki mają po 14-15 lat
i wystarcza im, że przetrwają dzień.
A ja mam je uczyć?
Posłuchaj mnie.
Nie jesteś odpowiedzialna za ich życie poza salą lekcyjną.
- Wykonuj swoją pracę najlepiej jak potrafisz. - W jaki sposób?
Administracja nie daje mi żadnych pomocy naukowych,
żadnych książek, żadnego wsparcia.
Więc co powinnam zrobić?
Wypełniaj swoje obowiązki do końca roku szkolnego,
ale zaklep sobie inną posadę.
Sukces przychodzi z doświadczeniem.
Więc zdobądź więcej doświadczenia.
Ale bez względu na wszystko, musisz pamiętać, że to tylko praca.
Jeśli nie jesteś odpowiednia do tej, znajdź inną.
Będziesz sprzedawała biustonosze w hipermarkecie?
Nie na cały etat.
Mam małe problemy z dostaniem książek i innych rzeczy dla tych dzieci.
Więc dodatkowe pieniądze dadzą mi więcej wolności,
by robić to, co chcę.
A ty dzięki temu będziesz mógł grać po pracy w tenisa w Evanem.
Dobrze, pozwól, że coś powiem.
Chcesz znaleźć dodatkową pracę, by płacić za swoją pracę.
To tylko tymczasowe. Obiecuję.
Kiedy polepszą się ich oceny, otrzymam większą pomoc od szkoły.
I dostanę zniżkę dla pracowników. Czy to nie wspaniale?
- Chcesz nowy telewizor? - Pewnie.
Przepraszam, jeśli zamówiłabym książki hurtowo,
dostałabym jakiś rabat?
- Te książki są nowiutkie. - Wiem.
Dobrze, chłopaki i dziewczyny. Słuchajcie.
Jedyny problem tkwi w tym,
że jest o członku gangu i zawiera przemoc,
więc nie możecie przerabiać jej jako część programu nauczania.
Więc, zrobię co w mojej mocy, by uzyskać pozwolenie, jasne?
Ciężko było wzbudzić ich zainteresowanie.
Do niedawna, jedyną osobą, którą nienawidzili bardziej niż siebie nawzajem byłam ja.
Zjednoczyła ich pani, a to duży krok.
W czy mogę pani pomóc?
Chciałabym robić z nimi więcej i potrzebuję wsparcia kogoś, kto ma władzę.
Musi pani zainteresować tym własnego zwierzchnika i dyrekcję.
Nie mogę ingerować w wewnętrzną politykę szkoły.
Mój dyrektor słucha tylko mojej zwierzchniczki,
a ona nie jest zbyt chętna do współpracy.
Będzie musiała sobie pani z tym poradzić.
Wolałabym, by poradził sobie z tym ktoś przy władzy.
Panno Gruwell, stosowany system
opiera się na latach doświadczeń edukacyjnych.
- Musi się pani do niego stosować. - Nie, nie będę.
Staram się wykonywać swoją pracę.
Jaki sens ma program integracyjny,
jeśli uczestniczący w nim licealiści czytają na poziomie piątej klasy?
Ja wprowadziłem ten program.
Z całym szacunkiem,
ten program magazynuje jedynie te dzieciaki,
dopóki nie będą w odpowiednim wieku, aby zniknąć.
Doceniam pani intencje,
ale nie mogę nic zrobić z podstawami programowymi.
Doktorze Cohn, dlaczego oni mają marnować czas na przychodzenie,
skoro wiedzą, że my marnujemy nasz czas ucząc ich?
Mówimy im: "Chodźcie do szkoły. Zdobywajcie wykształcenie".
A potem: "Nie uczą się, więc po co marnować nasze środki".
Myślę o wycieczkach.
Większość z nich nigdy nie opuściła Long Beach.
Nigdy nie dostali szansy,
aby dowiedzieć się, co czeka na nich na zewnątrz.
A naprawdę tego chcą. Wiem to.
To całkowicie satysfakcjonujący system.
Niczego nie osiągną
wykonując ćwiczenia i podnosząc oceny.
Ale jeśli pani Campbell nie daje pani książek
ze względu na ograniczenia budżetowe,
nie zaakceptuje też wycieczek.
Zdobędę pieniądze.
Muszę tylko wiedzieć, że nie napotkam żadnego oporu.
Nie mogę obiecać im czegoś, czego nie mogę im dać.
To dowiedzie tylko ich racji.
Mówię tylko, że pani Campbell nie musi się o nic martwić.
Pracujesz w hotelu Marriott?
Tylko na weekend.
Grasz w tenisa z Evanem w sobotę.
I możesz zagrać partię golfa z moim tatą w niedzielę.
Mam grać w golfa?
Dodatkowo dostanę zniżki pracownicze
na pobyt w hotelach Marriott na całym świecie.
Słyszałem o wielu połączeniach,
ale sprzedawczyni, nauczycielka i hotelarka to coś nowego.
Powiedziałaś, że ten niepełny etat jest tylko tymczasowy.
Bo tak jest, ale nie wiem na jak długo.
- A co, jeśli nie? - Co nie?
Nie chcę, abyś miała trzy różne prace.
- Ale ja wyrabiam, Scott. - Nie o to chodzi.
Możesz robić wszystko! To już wiemy.
Po prostu...
Nawet mnie nie zapytasz.
- Staram się tylko wykonywać swoją robotę, Scott.
- Poprzez kolejne dwie fuchy?
Nie rozumiem, Erin.
Scott, to czas dla nas, aby ruszyć w pogoń za pragnieniami
z naszej młodości, zanim mieliśmy rodzinę.
Może to idealny czas, abyś wrócił do szkoły
i zdobył tytuł architekta.
Czyż nie byłoby wspaniale?
Co?
Nic.
/Ma pani pozwolenie na wycieczkę. /Dr Carl Cohn
Zaaranżowałam spotkanie z komitetem rodziców. Nie powinno być problemów.
- Dziękuję bardzo. - Nie ma za co.
- Miło było cię zobaczyć, Paula. - Ciebie też.
- Cześć. - Witam.
Dyrektor Banning otrzymał telefon od doktora Cohna.
Najwidoczniej zabierasz uczniów na wycieczkę?
Tak, ale podczas weekendu, więc nie przeszkodzi to w zajęciach.
Wiem, że jesteś zajęta
i od kiedy sama za to płacę, nie chciałam cię martwić.
Zaraz wracam.
Nie, nie. Erin?
- Wracaj do samochodu. - Tato, on tutaj mieszka.
Przyprowadzę go. Idź do samochodu i zablokuj drzwi.
- Jak się nazywa? - Andre Bryant.
Andre.
/Od kiedy ojciec odszedł, matka nie może /na mnie spojrzeć, bo jestem do niego podobny.
/Mój brat siedzi w kiciu.
/Ona patrzy na mnie i myśli, /że ja też tam wyląduję.
/Nie rozumie mnie.
/W ogóle mnie nie rozumie.
Wychodzę.
- Jak leci? - Hej.
Gdzie się wybierasz? Potrzebuję cię.
Nie teraz, stary. Mam coś do zrobienia.
Wieczorem. Załatwię to wieczorem.
Mam coś do zrobienia i nie mogę targać tego ze sobą.
Zapomnij. Znajdę kogoś innego.
Nie mogę czekać na ciebie cały dzień.
Przykro mi z powodu twojego brata. Słyszałem o dożywociu.
Nie dostanie. Facet, z którym był, przyznał się.
Komu? Twojemu bratu?
Hej. Ty jesteś Andre?
- Co słychać? - Cześć.
- Co? - Zapnij pasy.
Ty też, młoda damo.
Byliście kiedyś w Newport Beach?
Że co? Byliśmy tam podczas zeszłorocznej podróży do Paryża.
Paryża.
W porządku.
Przyniosłam ci coś.
To dobra książka. Czytałam ją w szkole.
Jest o młodocianym gangsterze. Pomyślałam, że może chciałbyś przeczytać.
Co powiedział obrońca?
Powiedział, co muszę mówić, kiedy będę zeznawać.
Jestem z ciebie dumny, dziecinko.
Nikt nie jest niewinny, dziecko.
Nikt.
Robili nam to wiele razy i zawsze uchodziło im to na sucho.
Więc nie chodzi o to, co było albo czego nie było.
W czasie wojny musisz odnosić zwycięstwa, bo następnego dnia możesz przegrać.
Jeśli masz wystarczająco dużo zwycięstw,
pewnego dnia wygrasz.
ROK PIERWSZY SEMESTR WIOSENNY
MUZEUM TOLERANCJI
/Na początku wycieczki dają /karty ze zdjęciami dzieci.
/Możesz dowiedzieć się, /kim byli i w jakim żyli obozie.
/Na końcu wycieczki /dowiadujesz się, czy przeżyli.
/Dostałem małą dziewczynkę z Włoch.
Tito, twoja czapka.
/Nazwali to Kristallnacht. /Noc kryształowa.
/Splądrowano i spalono setki synagog.
/Zniszczono ponad 7000 /żydowskich sklepów.
/Zabito ponad stu Żydów.
/Mały ośrodek dla dzieci w Isieux, /we francuskiej prowincji Ain.
/Wśród dzieci przeniesionych /tego dnia do Birkenau
/była jedenastoletnia /Liliane Berenstein,
/która przed odejściem /zostawiła list do Boga.
/Mój chłopczyk zginął. /Zabili go po wyjściu z pociągu.
/Nie wiem, czemu /tak bardzo się przejąłem.
/Całe życie widziałem śmierć.
/Ale ten chłopczyk /miał dopiero 5 lat.
/Pani G miała dla nas wspaniałą kolację /w hotelu, w którym pracowała.
/Zaprosiła ludzi, którzy przetrwali /Holocaust, aby się z nami spotkali.
/Była tam Elisabeth Mann.
Moi rodzice, siostra i dwójka braci.
/Gloria Ungar.
Jeśli widzieliście kogoś z numerem na przedramieniu,
to był jeden ze szczęśliwców.
Ludzi, którzy po przybyciu do Auschwitz,
byli tatuowani i zaciągani do niewolniczej pracy.
Inni nie, wliczając w to wielu moich krewnych.
Więc uciekliśmy, niektórzy byli dziećmi.
Miałem wtedy 11 i pół roku.
/Eddie Ilam.
Nie wiedziałem, gdzie uciekać,
ale pamiętałem jedno miejsce, to w którym mieszkałem.
Kiedy tam przybyłem, nie było tam ani jednego Żyda.
Byłam w najgorszym obozie. W Auschwitz.
/I Renee Firestone.
Kiedy przyjechałam, zostałam odebrana rodzicom.
Moja młodsza siostra miała wtedy 14 lat,
była ze mną jakiś czas.
Później i nas rozdzielili.
/Straciła całą rodzinę w obozach.
/Przybyła do tego kraju z /4 dolarami w kieszeni i niemowlęciem.
/Nigdy nie zapomnę tych ludzi.
I została zabita, bo nie chcieli...
/Nie mogę uwierzyć, /że pani G zrobiła to dla nas.
/Cześć, kochanie. /To ja.
/Wciąż jesteśmy w restauracji, /gdybyś chciał wpaść.
/Nawet nie zamówiliśmy /jeszcze deseru,
/a dzieciaki przeżywają /niewiarygodne chwile.
/Musisz to zobaczyć.
/Jeśli wrócisz wcześniej, wpadnij. /Jest dopiero 21:30.
/Dobra, do zobaczenia. /Kocham cię, pa.
/Ile razy mam ci powtarzać?
/Chodź tu ze swoim dupskiem!
/Tęsknię za moją mamą.
Mieliście całe lato na przeczytanie i przemyślenie tej książki.
Pomyślałem, że najlepiej będzie, jeśli...
na początek Victoria przedstawi nam punkt widzenia Czarnych.
Victoria?
/Czy na moim czole jest napisane:
/"Narodowa Rzeczniczka /Uciemiężonych Czarnych"?
/Skąd mogę znać punkt widzenia /Czarnych na "Kolor Purpury"?
/Koniec, jeśli nie zmienię klasy, /to skrzywdzę tego głupka.
/Nauczyciele traktują mnie /jak kamień z Rosetty
/dla Afroamerykanów.
/Co, Czarni nauczyli się czytać
/i w cudowny sposób doszli /do tego samego wniosku?
/Dlatego zdecydowałam sprawdzić klasę /mojej przyjaciółki, Brandy.
- Dobrze cię widzieć. - Hej. Jasne.
- Jak minęło lato? - Świetnie.
Wciąż Białas.
Dobra, gotowi?
- Witam, pani G. - Cześć.
- Cześć, pani G. - Cześć.
TOAST ZA ZMIANĘ
Dobra, ludziska. Słuchajcie! Oto czego od was oczekuję.
Każdy z was niech podejdzie i weźmie jedną z tych toreb,
zawierających po 4 książki, które przeczytamy w tym semestrze.
W porządku.
To bardzo wyjątkowe książki
i pod pewnym względem przypominają mi każdego z was.
Ale zanim weźmiecie książki,
weźcie po jednym kieliszku z musującym sokiem jabłkowym
i niech każdy z was wzniesie toast.
Wzniesiemy toast za zmianę.
A to oznacza, że od tego momentu
każdy głos mówiący: "nie potrafisz", milknie.
Każdy powód, który podpowiada, że nic się nigdy nie zmieni, znika.
A osoba, którą byliście wcześniej,
z tą osobą już koniec. Teraz wasza kolej.
Jasne?
Gotowi na imprezę?
- Co? - Przestań.
W czym rzecz?
Miałam chłopaków, odkąd skończyłam 11 lat.
- Ja ci wierzę. - Zamknij się.
Zawsze byłam osobą,
która miała zajść w ciążę przed 16-tką i porzucić szkołę.
Jak moja mama.
Tak nie będzie.
Nikt nigdy nie słucha nastolatki.
Każdy uważa, że powinieneś się cieszyć, bo jesteś młody.
Oni nie widzą wojen, które staczamy każdego dnia.
Pewnego dnia moja wojna zakończy się.
A ja pozostanę przy życiu.
I nie będę tolerowała obelg z niczyich ust.
Jestem silna.
Mama wyrzuciła mnie, kiedy wstąpiłem do gangu.
Ale chciałbym, aby zobaczyła mnie, kiedy skończę szkołę.
Chciałbym mieć osiemnastkę.
Pani G? Mogę przeczytać coś z mojego pamiętnika.
Byłoby wspaniale.
Kto to?
Jest z nami od pierwszej klasy, głupku.
- Jak się nazywa? - Nie wiem.
To było najgorsze lato mojego krótkiego, 14-letniego życia.
Zaczęło się od telefonu.
Moja matka płakała i błagała
prosząc o więcej czasu, jakby to był jej ostatni oddech.
Chwyciła mnie mocno i płakała.
Jej łzy niczym kule uderzały w moją koszulkę. Powiedziała, że zostaliśmy eksmitowani.
Przepraszała mnie. "Nie mam domu" - pomyślałem.
Powinienem poprosić o tańszy prezent na Gwiazdkę.
W dzień eksmisji z samego rana obudziło mnie pukanie do drzwi.
Przed drzwiami stał szeryf, robił, co do niego należało.
Spojrzałem w niebo. Czekałem na cud.
Matka nie ma rodziny, na której może polegać, żadnych wpływów.
Po co martwić się szkołą i ocenami, skoro jestem bezdomnym?
Autobus zatrzymuje się przed szkołą. Czuję jakbym miał wymiotować.
Noszę zeszłoroczne ubrania, stare buty i starą fryzurę.
Wciąż myślę, że mnie wyśmieją.
Zamiast tego witają mnie przyjaciele,
z którymi chodziłem na angielski w zeszłym roku.
I dociera do mnie, że pani Gruwell,
moja szalona nauczycielka angielskiego,
to jedyna osoba, która napawa mnie nadzieją.
Podczas rozmów z przyjaciółmi o lekcjach i naszych wycieczkach
czuję się lepiej.
Otrzymuję swój plan zajęć i pierwszą lekcję mam z panią Gruwell w sali 203.
Wchodzę do klasy i czuję, jakby
wszystkie życiowe problemy nie były już takie ważne.
Jestem w domu.
Tak, jesteś.
Ale jesteś uczennicą z wyróżnieniem.
Jeśli przeniesiesz się do klasy pani Gruwell,
pomyśl jak odbije się to na twoich aktach.
To się dla mnie nie liczy. Moje oceny pozostaną takie same.
Niech pani posłucha.
Kiedy przeniosłam się do szkoły, miałam średnią 4.0.
Ale kiedy ubiegałam się o zaawansowany angielski i matmę,
powiedziano mi, że lepiej będzie, jak zostanę w klasie na moim poziomie.
Kiedy w końcu się tam dostałam, nauczyciel powiedział:
"Victoria, nie każdego dnia afroamerykański uczeń
dostaje wyróżnienie". Jakbym tego nie zauważyła.
A kiedy zapytałam innej nauczycielki,
dlaczego nie czytamy więcej "czarnej" literatury, odpowiedziała:
"Nie czytamy jej ze względu na seks,
narkotyki, przekleństwa, cudzołóstwo".
Pomyślałam, że wystarczyłoby proste, "To niestosowne".
Erin nie może tego zrobić!
Uczniowie z wyróżnieniem są moi.
Nie może ich uczyć. Jest tutaj dopiero od roku.
Uczennica prosiła o to.
I Gruwell ma Cohna w kieszeni.
Wkurza mnie, że są gwałtowni, łamią prawo, niszczą szkolną własność,
a na końcu czynimy ich kimś wyjątkowym. Nagradzamy ich jakby...
Po prostu nie wiem, czego ich to nauczy.
Cześć! Przepraszam za spóźnienie.
Jadłeś? Zamówię coś. Jesteś głodny?
Na które pytanie odpowiedzieć najpierw?
Czy jadłem, czy jestem głodny? Jadłem, nie jestem głodny.
Dziś zdarzyło się coś naprawdę świetnego. Dostałam ucznia z wyróżnieniem.
- Gratulacje. - Czy to nie wspaniale?
Sama o to prosiła.
Możesz uczyć uczniów z wyróżnieniem?
Co masz na myśli?
Do tej pory uczyłaś dzieci twojego pokroju.
Możesz uczyć kogoś mądrego?
Pewnie, że mogę.
Ale nigdy tego nie robiłaś?
Naprawdę to nie uczysz tego, czego uczą inni.
Moje dzieciaki dostają prawie 4.
Ale chodzi o to, że u ciebie.
Nie uczą się dokładnie tego, czego muszą uczyć się normalne dzieci.
Normalne? Właśnie, że tak.
Czytają "Dziennik Anne Frank".
Uczą się słownictwa, gramatyki, pisania i poezji.
Dobrze, przepraszam.
Gratulacje.
Co z tobą?
Na przyjęciu u Deb słyszałem, jak mówisz ludziom,
że jestem architektem, a moja praca jest tymczasowa.
Chcę, żebyś przestała, jasne? Lubię moją pracę.
Dobrze.
To ty powiedziałeś, że będziesz architektem.
Tak, cztery lata temu. Zanim wzięliśmy ślub.
Co? Wrócę teraz do szkoły
na dwa lata, a potem trzy lata stażu?
Będę już po 40.
W porządku. Myślałam, że wciąż chcesz.
Nie ma znaczenia, czy tego chcę, Erin. To nie znaczy, że tak się stanie.
Dlaczego nie?
/Pisanie pamiętnika to dziwna sprawa /dla kogoś takiego jak ja.
/Nie tylko dlatego, /że nigdy wcześniej nie pisałam,
/ale również dlatego, /że wydaje mi się,
/że ani ja, ani nikt inny /nie będzie zainteresowany
/rozmyślaniami trzynastolatki.
/Na zewnątrz same okropieństwa.
/O każdej porze dnia
/biedni i bezbronni ludzie /zostają pozbawiani swych domów.
/Rodziny są rozdzielane.
/Gdybym mogła być sobą, /byłabym zadowolona.
/Wiem, że jestem kobietą /z wewnętrzną siłą
/i wielką odwagą.
/Jeśli Bóg pozwoli mi żyć, /osiągnę w życiu więcej niż moja matka.
/Antyżydowskie rozporządzenie /szybko weszło w życie.
/Żydzi muszą nosić żółtą gwiazdę. /Żydzi muszą oddać rowery.
/Żydzi nie mogą jeździć tramwajami /i innymi pojazdami.
/Żydzi nie mogą odwiedzać teatrów,
/kin i innych miejsc rozrywki.
/Żydzi nie mogą uprawiać sportów.
/Pływalnie, korty tenisowe, lodowiska
/i inne boiska sportowe /są zakazane.
/Nie umiem wyrazić, jak przytłaczająca /jest niemożność wyjścia na zewnątrz.
/Boję się, że nas zdemaskują /i zastrzelą.
/Nikt nie jest obojętny na ten konflikt. /Cały świat jest w stanie wojny.
/I nawet myśl o postępach Aliantów
/nie przybliża końca.
Cześć.
Kiedy Anne buchnie Hitlera?
- Co? - No wie pani, zabije.
Eva, to "Dziennik Anne Frank", a nie "Szklana Pułapka".
Czytaj dalej.
/Rozmawialiśmy o najbardziej /prywatnych sprawach,
/ale nie poruszyliśmy jeszcze /tematów bliskich memu sercu.
/Wciąż nie mogę zrozumieć Petera.
/Jest powierzchowny?
/Czy to może nieśmiałość wstrzymuje go, /nawet przy mnie?
- Czy Anne i Peter będą ze sobą? - Nie powiem ci.
/Niemożliwe jest dla mnie /zbudowanie życia na fundamentach
/chaosu, cierpienia i śmierci.
/Widzę świat powoli /przeistaczający się w dzicz.
/Czuję cierpienia milionów, /ale kiedy teraz patrzę w niebo,
/czuję, że w jakiś sposób /wszystko zmierza ku lepszemu.
- Eva, co jest? - Dlaczego nie powiedziała pani, że ona umrze?
Dlaczego nie powiedziała pani, że zostanie złapana?
Nienawidzę zarówno pani, jak i tej książki.
Eva.
Skoro ona zmarła, to co ze mną? Co pani na to?
- Anne Frank zmarła, ale... - Nie wierzę, że ją złapali!
To nie powinno zdarzać się w powieściach. To nie jest właściwe.
- Bo to prawda? - Nie mówię do ciebie!
Mówisz przy mnie. Wychodzi na to samo.
Według mnie ona wcale nie umarła.
Ilu miałaś przyjaciół, którzy zginęli?
Zbyt wielu do policzenia.
A ile książek o tym przeczytałaś?
Widziałaś to w telewizji czy w gazecie?
Dlatego ta historia wciąga.
Była w naszym wieku.
Anne Frank rozumiała nasze położenie, moje położenie.
I ta kobieta, Miep Gies, która pomogła się im ukryć...
Lubię ją.
Wypożyczyłem z biblioteki wszystkie książki na jej temat.
Użyłeś swojej karty bibliotecznej?
Nie.
Dobra, posłuchajcie. Marcus podsunął mi pewien pomysł.
Zamiast pisać notatkę na temat "Dziennika Anne Frank",
waszym zadaniem będzie napisanie listu do Miep Gies,
kobiety, która pomogła schronić się Frankom.
Ona wciąż żyje i mieszka w Europie.
W liście opiszecie wasze odczucia na temat książki.
Opowiecie o własnych przeżyciach. O czym tylko zechcecie.
Ale chcę, aby te listy były idealne,
więc przygotujcie się na więcej niż jeden szkic.
Przeczyta te listy?
Póki co to tylko zadanie. Ja je przeczytam.
Powinniśmy dać jej szansę na przeczytanie.
- Tak, może pani to zrobić? - No cóż, nie wiem.
Może powinna przyjechać i porozmawiać.
Kolejna wielka kolacja.
Zaczekajcie.
Ludzie! Posłuchajcie! To starsza kobieta.
Nie wiem, jak się z nią skontaktować. Nie wiem, czy w ogóle podróżuje.
I byłoby to naprawdę kosztowne.
Możemy zebrać pieniądze.
Pani G?
Kiedy Miep Gies przyjedzie, mógłbym towarzyszyć jej podczas wejścia?
/Lokalna restauracja pomaga uczniom /w zbiórce pieniędzy.
SMAK ZMIANY
Próbuję znaleźć numer telefonu
do fundacji Anne Frank w Bazylei, w Szwajcarii.
/Co finansuje fundusz szkolny, /jeśli nie naszych uczniów?
/Nauczycielka inspiruje uczniów /do opisania własnych przeżyć.
/Pokaz tańca, by zdobyć pieniądze /na przemówienie gościa.
/Wejdź, Margaret.
/Kobieta ukrywająca Anne Frank /gościem Liceum Wilsona.
/Pani G sama wysłała /nasze listy do Amsterdamu,
/do Miep Gies.
/Kiedy pani G coś sobie wymyśli,
/nic jej nie powstrzyma.
/Więc kiedy zebraliśmy pieniądze /na jej przyjazd, oto jest.
/Ale, cholera, nie spodziewałem się, /że jest taka niska.
Premia za Żyda wynosiła około 2 dolarów.
Ktoś chciwy pieniędzy powiedział Gestapo.
4 sierpnia wkroczyli do mojego biura,
a mężczyzna z bronią, wycelowaną we mnie, powiedział: "Cisza".
"Ani słowa".
Udali się prosto na strych.
Czułam się taka bezradna.
Słyszałam krzyki Anne, rzucane przedmioty.
Uciekłam więc do mojego domu.
Szukałam kolczyków, bibelotów, no wiecie,
wszystkiego, czym można by ich przekupić.
Więc wzięłam wszystkie te rzeczy,
a żołnierz wyciągnął swoją broń
i przyłożył mi do głowy.
Za ukrywanie Żyda groziła śmierć lub zesłanie do obozu.
Inny żołnierz rozpoznał mój akcent.
Był Austriakiem jak ja,
ale zostałam adoptowana przez holenderską rodzinę.
Więc powiedział temu z bronią, żeby mnie puścił.
Nie ma dnia, w którym zapomniałabym o 4 sierpnia
i nie myślała o Anne Frank.
Tak?
Nigdy wcześniej nie miałem bohatera.
Ale pani jest moim bohaterem.
Nie, młody człowieku.
Nie jestem bohaterem.
Zrobiłam, co musiałam, bo tak należało.
To wszystko.
Wszyscy jesteśmy zwyczajnymi ludźmi.
Ale nawet zwyczajna sekretarka, gospodyni czy nastolatek
potrafią, na swój własny sposób, zapalić małe światełko
w ciemnym pokoju.
Tak?
Przeczytałam wasze listy,
a wasza nauczyciela dużo mi opowiadała o waszych doświadczeniach.
Wy jesteście bohaterami.
Jesteście bohaterami każdego dnia.
Wasze twarze na zawsze pozostaną w moim sercu.
Głodna?
Wiesz, co powiesz na sali rozpraw?
Wiem, co muszę powiedzieć.
Dobrze.
- Wiesz, jak to jest. - Wiem.
Mężczyzna, który wpakował twojego ojca do więzienia,
wiedział, że posyła tam niewinnego człowieka.
Ale wiesz...
On po prostu...
dbał o siebie.
Czego, do cholery, wszyscy ode mnie oczekują?
Mamo.
Co ty tutaj robisz?
Chcę wrócić do domu. Nie chcę już żyć na ulicy.
Przepraszam.
Chcę się zmienić, a sam nie dam rady.
Potrzebuję cię, mamo.
Potrzebuję cię.
Która to była godzina?
Mówiłam już, 21:00-21:30.
I wyraźnie w sklepie widziałaś
oskarżonego, Granta Rice'a?
Mówiłam, że grał w gry wideo.
Co stało się później? Co widziałaś?
Wkurzył się, bo przegrał,
zaczął wrzeszczeć i grozić wszystkim.
Groził wszystkim? Groził tobie?
Nie, właścicielowi sklepu.
Chciał z powrotem pieniądze z gry.
I co zrobił właściciel?
Też zaczął krzyczeć. I wywiązała się bójka.
Wtedy on, oskarżony, przewrócił coś i wyszedł ze sklepu.
I co później? Co widziałaś?
Widziałam...
Paco to zrobił.
Paco zabił faceta.
Powinnaś być martwa za to, co dziś zrobiłaś.
Ze względu na ojca wciąż żyjesz.
Ale dla nas i tak jesteś martwa.
I pewnego dnia poczujesz, jak cierpią zdrajcy.
Mój ojciec już się do mnie nie odezwie.
Muszę ukryć się na jakiś czas, ponieważ mnie nachodzą.
Zamieszkam z ciotką.
Moja ciotka mieszka jeszcze dalej,
więc zastanawiałam się, czy mogłabym...
zostawać tutaj dłużej, z panią,
żeby zrobić swoje zadania, bo kiedy wracałabym do domu, byłoby za późno.
Możesz zostać, ile tylko zechcesz.
Mogę nawet odwozić cię do cioci, jeśli będzie zbyt późno.
Pani G, nie świrujmy.
Chyba mam twój kolor.
Wpadnij do recepcji, kiedy będziesz wychodzić,
mam dla ciebie wskazówki. Dobra, w porządku.
Dosyć! Wystarczy!
Macie dodatkowe trzy sekundy. Naprzód!
/W 1961 roku grupa zaangażowana w prawa /obywatelskie pojechała autobusem na Południe,
/aby walczyć z segregacją.
/Czarni siedzieli z przodu, /Biali z tyłu.
/Byli atakowani, ostrzeliwani, /ale nie spoczęli.
/W Montgomery, w Alabamie, Jim Zwerg /zaoferował, że wysiądzie pierwszy,
/wiedząc, że czeka na nich motłoch.
/Był pobity niemal na śmierć, /więc inni mogli uciec.
/Dla mnie to niewiarygodna odwaga.
/Bałem się samego przebywania w klasie, /wstydziłem się,
/bo w szkole zawsze byłem "tym głupim", /nawet wśród kolegów.
/Ale nigdy więcej.
/I muszę mieć w sobie jakąś odwagę,
/bo mogłem skłamać, żeby stąd uciec, /ale zostałem.
/Zostałem.
Hej, wróciłam.
Przepraszam za spóźnienie, ale odwoziłam dzieciaki.
Nie chciałam, żeby wracały autobusem.
Nigdy nie uwierzysz, co się stało.
Jestem wykończona.
Jednak to takie miłe. Nigdy nie chcą wracać do domu.
Wspaniale się razem bawimy. Wezmę prysznic.
Z kolejnym kieliszkiem rozboli cię głowa.
Spakowałeś torby i myślisz, że to wino przyprawi mnie o ból głowy?
Dlaczego to robisz?
Bo nie poświęcam ci wystarczająco dużo uwagi?
Nie, nie o to chodzi.
Po prostu czuję, że żyję życiem, którego nie akceptuję.
Erin, to...
zbyt trudne.
Twoje życie jest zbyt trudne?
Uważam, że to, co robisz, jest szlachetne.
I jest dobre. Jestem z ciebie dumny.
Naprawdę.
Chcę tylko żyć moim życiem i nie czuć się z tym źle.
- Nie staram się, żeby ci było źle. - Nie musisz się starać.
Nie planowałam brać odpowiedzialności za te dzieci.
- Więc kto cię o to prosił? - Nikt mnie nie prosił!
Nawet nie są twoje.
Dlaczego musieli mnie prosić? Scott...
W końcu odkryłam, co powinnam robić, i uwielbiam to.
Kiedy pomagam im nadać sens własnemu życiu,
wszystko w moim życiu nabiera dla mnie sens.
Jak często to się zdarza?
- Więc po co mnie potrzebujesz? - Jesteś moim mężem.
Dlaczego nie możesz stać przy mnie, wspierać mnie jak żony swoich mężów?
Bo nie mogę być twoją żoną.
Żałuję, że nie zabrzmiało to łagodniej.
Erin...
Gdybyś musiała wybierać pomiędzy nami
a klasą,
kogo byś wybrała?
Gdybyś mnie kochał, jak mógłbyś mnie o to pytać?
Erin, spójrz na mnie.
To wszystko co we mnie siedziało.
Tylko tyle. Nie jestem jednym z tych dzieci. Nie ma we mnie większych możliwości.
Widzisz, też nie chcesz tutaj być.
Bo gdybyś chciała, czy co wieczór zostawałabyś w klasie?
To nieprawda. Chcę tu być. Kocham cię.
Kochasz wyobrażenie o mnie.
Ale to wspaniałe wyobrażenie.
Wiem.
Tato? Cześć.
Chciałam zadzwonić do kogoś innego
i automatycznie wybrałam ciebie. Przepraszam.
Zadzwonię jutro, dobrze?
Muszę zadzwonić. Kocham cię.
/Pani G kazała przeczytać /"12 Gniewnych Ludzi".
/Opowiada o tym, jak jeden przysięgły /stara się zmienić decyzję pozostałych 11.
/Dało mi to nadzieję.
/Dziś o 14:00 wydawano werdykt /w procesie mojego brata.
/Nie miał żadnej prawniczej drużyny marzeń, /tylko obrońcę z urzędu,
/który pewnie myślał, /że broni winnego.
/I nagle do mnie dotarło, /to była tylko książka, nic więcej.
/Mój brat dostał 15 lat.
/Temida nie chce wpakować /złych kolesi do więzienia.
/Chce jedynie, żeby ktoś /zapłacił za przestępstwo.
Masz teraz czas?
Wie ktoś, gdzie jest Andre?
Nie widziałem go w autobusie.
Ja też z nim nie gadałem.
ROK DRUGI SEMESTR JESIENNY
Pani G?
W następnym roku też dostaniemy tę samą salę?
Nie wiem. Będziecie już w wyższej klasie.
Co ma pani na myśli?
Ja uczę pierwsze i drugie klasy.
To znaczy, że nie będzie pani z nami?
Cóż...
Nie uczę trzecich klas. Myślałam, że to rozumiecie.
Nie chce nas pani uczyć w przyszłym roku?
Chcę, ale nie mogę.
- Dlaczego? - Przez System Edukacji.
Takie są przepisy.
Pani G nie ma odpowiedniego stażu pracy.
A kogo to obchodzi?
Cholera, nie mogą tego zrobić. Nie mają prawa.
Pani G, to nasze miejsce.
Wszyscy się lubią. Wszyscy się znają.
To jedyne miejsce, gdzie możemy być sobą.
Nie ma innego takiego miejsca dla nas.
To prawda.
Nie mogę uczyć młodszych i starszych.
Nie może pani?
Pani G, możemy z tym walczyć jak Jeźdźcy Wolności.
Tak, będziemy jeździć autobusem.
Ale tym razem, kiedy zechcą nas powstrzymać,
dokopiemy ludziom z ministerstwa.
Marcus.
Albo możemy pójść do gazet. Zwrócą ich uwagę.
Albo możemy wymalować na budynku administracji
słowo "dupki" w różnych kolorach.
To jest coś. Możemy to zrobić.
Co?
To moje książki, nie Scotta. Pakuję niewłaściwe książki.
Skarbie, zrób sobie przerwę.
Usiądź.
Nie mogę uwierzyć, że się rozwodzę.
Nigdy nie myślałam, że to może się wydarzyć.
Co ja teraz zrobię?
W przyszłym roku nawet nie będę miała tych dzieci.
Myślisz, że powinnaś z nimi zostać?
Czy lepiej będzie, jak ruszą dalej?
Nie wiem.
Jak powiedziałeś, to tylko praca.
No tak.
Ale czy praca jest skończona?
Posłuchaj mnie.
To co zrobiłaś z tymi dziećmi...
Nie umiem wyrazić tego słowami.
Ale jedno jest pewne, jesteś niesamowitą nauczycielką.
Wyjątkową.
Zostałaś obdarzona odpowiedzialnością, córeczko.
Zazdroszczę ci tego.
Podziwiam cię.
Ilu ojców mogło powiedzieć to swoim córkom
i naprawdę tak myśleć?
/Jej sugestie są naruszeniem /naszego statutu związkowego.
Nie może uczyć swoich uczniów w kolejnym roku.
Jest tu dopiero od dwóch lat.
Mamy nauczycieli z dziesięcioletnim stażem,
którzy pracują i angażują się o wiele dłużej
dla osiągnięcia wyższej pozycji.
Nie wspominając ich doświadczenia w pracy z trudną młodzieżą.
Jesteśmy zobowiązani Programem Szkolnictwa.
Nie chcę zmieniać Programu Szkolnictwa.
Chcę tylko zostać z moimi dziećmi w następnym roku.
Nie może. To przysługuje mnie.
Ministerstwo Edukacji nie zezwoli na to.
Awanse nauczycieli zostaną zakłócone,
plany emerytalne będą ponownie sprawdzane,
nieposzanowanie nauczycieli, którzy pracowali dłużej
i skupiali się na klasie,
a nie na relacjach z ludźmi i artykułach prasowych.
Nie prosiłam o te artykuły.
Właśnie się rozwodzi.
Zostawali do późna w klasie, jedli i grali w gry!
Zatrzymajmy się na chwilę. Dobrze?
Miałem nadzieję, że przedyskutujemy to
i może dojdziemy do porozumienia.
- Nie ma mowy o porozumieniu. - Margaret.
Carl, posłuchaj.
Odkładając na bok wszystkie oczywiste urazy,
nawet dochodząc do porozumienia
i pozwalając jej uczyć, nie ma w tej chwili ścieżki
w programie nauczania, aby mogła to robić.
Chyba że Brian wymieni się na drugoroczniaków.
Nie.
Więc nic nie mogę zrobić.
To koniec?
Niech pani wierzy lub nie, pani Gruwell,
są inni zdolni nauczyciele w tej szkole.
Jeśli zrobiła pani postępy, o których pani mówi,
pani uczniowie powinni być gotowi na krok naprzód.
Mogą nawet nauczyć się czegoś od bardziej doświadczonych nauczycieli.
Nie możecie ich uczyć. Nawet ich nie lubicie.
A co to ma do nauczania?
Jestem nauczycielem od ponad 30 lat.
Mam uczniów, z którymi wciąż utrzymuję kontakt.
Wiem, jak to jest być uwielbianą przez klasę.
Nie ma pani pojęcia, ile stoczyłam bitew
walcząc o bycie lepszym pedagogiem.
I co? Nagle nie jestem w stanie uczyć pani uczniów?
Jeśli przejdą do naszej klasy i zawiodą,
będzie to wina ich nieprzygotowania!
Ponieważ pani zawiodła, nie oni!
Andre? Zaczekaj chwilę, zanim wejdziesz.
Słyszałam o skazaniu twojego brata. Przykro mi.
Dlatego opuszczałeś zajęcia?
Musiałem coś zrobić.
A co do tego.
Formularz do samodzielnego ocenienia pracy, jaką wykonujesz.
Wystawiłeś sobie jedynkę. Co o tym powiesz?
- Czuję, że na tyle zasługuję. - Naprawdę?
Wiesz, co to jest?
To słowa "pierdolcie się" do mnie i wszystkich w tej sali.
Nie chcę żadnych wymówek. Wiem, przeciwko czemu walczysz.
Wszyscy walczymy przeciwko czemuś.
Więc lepiej się zdecyduj, bo dopóki masz jaja, żeby
spojrzeć mi w oczy i powiedzieć, że tylko na tyle zasługujesz,
nie pozwolę ci oblać,
nawet jeśli będzie to oznaczać wizyty u ciebie każdego wieczora,
dopóki nie skończysz pracy.
Widzę, kim jesteś.
Rozumiesz mnie?
Rozumiem cię.
I nie oblejesz.
Masz chwilę. Zbierz się do kupy i wejdź.
Chcę nowy formularz.
Jedynka. Ocipiałeś?
Chcę, abyście wiedzieli, że wraz z doktorem Cohnem bardzo się staraliśmy.
Ale zdecydowano, że w przyszłym roku nie możemy zostać ze sobą.
Co?
Zaczekajcie.
Chwila, ludzie.
Nie, to nie uleci, mamuśka!
Po pierwsze, nie jestem tutaj niczyją matką, jasne?
To nie oznacza matki.
To oznaka szacunku dla ciebie.
Posłuchajcie mnie.
Wszyscy.
Nie wykorzystujcie mnie jako przyczyny tego, że nie dacie rady.
Doszliście do przedostatniego roku.
Pomyślcie, jak to zrobiliście.
Każdy w tej sali ma szansę na skończenie szkoły.
Niektórzy zrobią to jako pierwsi w swojej rodzinie.
Pierwsi z możliwością nauki w college'u.
Niektórzy mogą dojść do tego szybciej.
Ale wszyscy będziecie mieć szansę.
I to wasza zasługa. Nie moja.
A teraz mam...
w głowie ostatni projekt.
- Pani G. - Tak?
/Pani G chce, abyśmy zebrali nasze /pamiętniki w książkę jak Anne Frank.
/Załatwiła biznesmena, Johna Tu,
/który ofiarował 35 komputerów, /abyśmy mogli pracować.
/Powiedziała, że mamy coś /do powiedzenia ludziom.
/Nie byliśmy już dziećmi w klasie.
/Byliśmy pisarzami. /Z własnym głosem i historią.
/I nawet, jeśli nikt inny /tego nie przeczyta,
/książka ta pozostanie śladem /po naszej obecności,
/po tym, co się zdarzyło, /co miało znaczenie.
/Nawet jeśli działo się tylko dla nas. /Nie zapomnimy tego.
/Pani G nie obiecała żadnej publikacji,
/ale sami mogliśmy /do tego doprowadzić.
/Zapytała, czy może wymyślić tytuł,
/coś co wyrazi nas samych.
/Dziennik Pisarzy Wolności
Właśnie odebrałam telefon od Karin Polacheck
z Ministerstwa Edukacji.
Odbędzie się spotkanie z doktorem Cohnem o twojej klasie.
- Wiesz coś o tym? - Nie.
Ci uczniowie, ta klasa, oni stali się rodziną.
Dla kogo? Dla pani?
Dla siebie.
Sala 203 jest dla nich rodzajem domu.
Swoją całą nadzieję pokładają w byciu grupą.
Kiedy tylko wyjdą z sali,
proszę uwierzyć, ich stare nawyki powrócą.
Ich poziom czytania i pisania wzrasta, pani Campbell.
Na papierze. Ale co osiągnęła w rzeczywistości?
Co z nowymi uczniami w przyszłym roku?
Może powtarzać to co roku?
Jej metody są niepraktyczne,
niemożliwe do regularnego stosowania.
Co jeśli każdy nauczyciel postępowałby w ten sposób?
Mamy miliony dzieci,
które musimy przeprowadzić przez system edukacji,
i musimy tak to realizować,
by jak najwięcej uczniów osiągnęło jak najwięcej korzyści,
nie tylko wyjątkowe przypadki.
Naprawdę myśli pani, że może stworzyć taką rodzinę w każdej klasie,
dla każdego ucznia?
Nie wiem.
Dziękuję.
/Dziennik Pisarzy Wolności
Hej, idzie pani G!
Co się stało?
Więc? Będziemy razem w przyszłym roku?
Nie.
- Co? - Co?
Będziemy razem do samego końca.
Tak!
/Wielu z "Pisarzy Wolności" /zostało pierwszymi w rodzinie
/absolwentami szkoły średniej /i udało się na studia.
/Podążając za niektórymi uczniami /pani G opuściła szkołę Wilsona
/i podjęła pracę na /Uniwersytecie Kalifornijskim w Long Beach.
/"Dziennik Pisarzy Wolności" /został opublikowany w 1999 roku.
/Erin Gruwell i Pisarze Wolności /założyli fundację,
/aby odtworzyć sukces sali 203 /w klasach na terenie całego kraju.
/Erin Gruwell i Pisarze Wolności /2006 r.