- Co ugotujesz? - Twoje ulubione danie.
Znowu?
- To ostatnia. - Zostaniemy bez pomidorów?
Puszkowane pomidory nigdy sie nie znudza. co?
Ale na pocieche...
mamy piec puszek cieciorki.
Starczy na co najmniej piec lat.
- Kieliszek wina? - Bardzo chetnie wypije.
Poszczescilo ci sie.
Da sie wypic.
- Wszystko dobrze, skarbie? - Tak, w porzadku.
Nie, nie w porzadku. Wszystko sie spieprzylo.
- Ale dzieci sa bezpieczne? - Calkowicie, jasne.
A gdybysmy nie zaplacili za ich wycieczke?
Nie potrafie sobie tego wyobrazic.
I wole nawet nie próbowac. Sluchaj, sa daleko, daleko stad.
Bezpieczne i cale. Jasne?
Nie zamartwiaj sie...
moja sliczna.
Nie przeszkadzam, prawda?
Nie.
Znalazlam w piwnicy.
Na smierc o nich zapomnialam. W sam raz na deser.
- Cudowny aromat. - Czy to butelka wina, Don?
- A tak, Geoff. - Dziekuje.
A po kolacji - czekoladki. Dzieki twojej zonce.
Skosztujmy. Jezyny...
Wanilia. Jesienna nuta.
Karen.
Bedzie glodny.
Kiedy wróci, zechce cos zjesc.
- A ona znowu swoje. - Jacob, nie...
Twój kochas zwial piec dni temu.
Jesli jeszcze zyje, nie ma apetytu na makaron...
- Tylko na twoja pieprzona szyje! - Nie mów tak!
- Przesadziles, Jacob. - Czemu?
Przeciez to prawda. Im szybciej to pojmie, tym lepiej.
Nikt nie ocalal. Z jednej strony my, tutaj, z drugiej oni - tam.
- Sam! - Cicho!
- Glos malego chlopca... - Czekaj! Nie wiesz, kto tam jest.
- Wpusccie mnie! - Don, to dziecko!
Ratunku! Wpusccie mnie!
Cholerajasna...
- Blagam! Wpusccie mnie! - Juz, juz!
Blagam!
Ratujcie mnie!
Wlaz!
- Wszystko dobrze? Co? - Tak.
- Skad tu przyszedles? - Z Sandford.
To pare mil w góre rzeki.
- Jak sie tu dostales? - Gonili mnie. Wrzeszczeli.
Balem sie. Uciekalem.
Pukalem do innych, domy byly puste.
Przeszedlem przez las i trzymalem sie rzeki, az trafilem do was.
- Kto cie gonil? - Moja mama.
I tata.
Chca mnie zabic.
- Sa tez inni. - Ilu?
- Mnóstwo. - Sam...
Zlapal mnie! Chwycil reke!
Ratunku!
Do wlazu, juz! Szybko!
- Nie widze! - Trzymaj mnie za reke!
Wracaj!
Za Jacobem! Szybko! Nie ma czasu!
- Nie mozemy ich zostawic. - Chod?!
Id?!
Gdzie jestes?
Alice, nie!
Geoff, chod?.
Daj mi reke! Daj reke, Sal!
Jacob! Pomóz mi!
Alice.
- Gdzie jestes? - Zostaw go!
Jest! Pusc!
Szybko.
Don! Pomóz nam!
Wejdz tam.
Jacob!
Szybko.
Kurwa. O cholera.
15 DNI PÓZNIEJ: W. BRYTANIA OBJETA KWARANTANNA
28 DNI PÓZNIEJ: W. BRYTANIA WYLUDNIONA PRZEZ WIRUS
5 TYGODNI PÓZNIEJ: ZAINFEKOWANI WYMIERAJA Z GLODU
11 TYGODNI PÓZNIEJ: ODDZIAL Y NATO POD DOW. USA WKRACZAJA DO LONDYNU
18 TYGODNI PÓZNIEJ: TEREN W. BRYTANll UZNANY ZA WOLNY OD WIRUSA
24 TYGODNIE PÓZNIEJ: RUSZA PROCES ODBUDOWY
28 TYGODNI PÓZNIEJ
Witamy w Londynie.
Doyle, dobrze sie tam na dole bawisz?
Pocaluj mnie w dupe.
To jest strefa walki? A gdzie walka?
Slysze.
- Chce cos odstrzelic. - Obijamy sie.
Osrodek medyczny, 20. pietro, trzecie okno.
- Grubas wali gruche w kiblu. - Znowu? Widzialem go wczoraj.
Nie widze. Gdzie jest ten twój kochas?
Widze! Trzyma faje w dloni!
Przy wyjsciu przeciwpozarowym. Widac potrzebuje szlaucha.
Znasz sie na waleniu wrecz.
Na walce wrecz.
- Moze to twój tatko, Doyle. - Wydalo sie.
Cholera.
- Tu plk Phillips. Prosze podac status. - Dzien dobry, panie pulkowniku.
Wlasnie patrze na nowy transport.
- Zajma nam cale przedpoludnie. - Zrozumialem.
Nikt mi nie mówil, ze przyjmujemy dzieci.
Za rogiem w prawo.
Jedno zielone, drugie piwne. Ciekawa cecha.
Zwykle dziedziczna. Wystepuje u któregos z rodziców?
U mamy. Tez tak miala.
- Ile masz lat, Andy? - 12.
Jestes chyba najmlodsza osoba w calym kraju.
Cisnienie krwi masz na medal.
Nie masz objawów zadnych ciezkich schorzen.
Wpuscimy cie.
Witaj ponownie w Wlk. Brytanii.
Jedziemy do strefy bezpieczenstwa i odbudowy
zwanej Dystryktem nr 1.
Miesci sie on na Isle of Dogs.
Choc jest to obszar bezpieczny, to pozostale czesci Londynu takie nie sa.
Wciaz jeszcze nie uprzatnieto wielu zwlok po pierwotnym wybuchu epidemii.
Szczury i psy grasuja wszedzie, podobnie jak choroby.
W trosce o wasze bezpieczenstwo wydano zakaz
przekraczania rzeki i opuszczania granic azylu.
Dolaczycie do 15 tysiecy cywilów mieszkajacych w Dystrykcie nr 1.
Zblizajac sie do celu, zauwazycie zwiekszona obecnosc wojskowa.
Armia USA odpowiada za wasze bezpieczenstwo.
Dolozymy wszelkich staran, by wasza repatriacja przebiegla sprawnie.
Ale w samym Dystrykcie czeka was mile zaskoczenie.
Mamy biezaca ciepla i zimna wode, nieprzerwane dostawy pradu,
osrodek medyczny, supermarket, a nawet pub.
Zaraz bedziemy w domu.
Tata!
Cieszysz sie, co?
Tak sie stesknilem.
Wszystko dobrze? U ciebie tez?
Myslalem, ze was juz nie zobacze.
Jako dowódca sluzb medycznych powinnam wiedziec wczesniej.
Nie ustalilismy procedur dla nieletnich.
Mamy klopoty z chorobami i z kanalizacja. Sam wirus jest wciaz niezbadany.
Jak rozumiem, nie przenosi sie miedzy gatunkami,
nie zakaza droga wziewna. a ostatni zakazony zmarl pól roku temu.
- Pól roku temu nas tu nie bylo. - Pani major...
Czego sie pani boi?
- Nawrotu. - Nawrotu nie bedzie.
- Ajesli jednak? - Wyeliminujemy wirus.
Czerwony alert.
No, dzieciaki.
Jak ci sie tu podoba, Andy?
Nie?le tu, tato.
Prosze spojrzec na kamere.
Tedy.
25 pieter. Mamy na górze penthouse.
Identyfikacja, prosze.
- Czym sie tu zajmujesz? - Kieruje sekcja.
Pilnuje swiatel, dostaw wody, ogrzewania. Popatrzcie na moja przepustke.
Moge wszedzie wchodzic. Tak naprawde to ja tu rzadze.
Jestes tu dozorca. prawda?
Nie. Jestem tu szefem.
Fajne?
- Niesamowite! - Lepsze od slonecznej Hiszpanii?
Mieszkalismy tam jak uchodzcy. 20 osób w namiocie i kible chemiczne.
- Wszystko smierdzialo sikami. - Cudo.
NA POWITANIE
Za pare miesiecy przeniesiemy sie do nowego domu.
Do nowego domu?
Tak.
Chyba rozumiecie...
ze nie bedziemy mogli wrócic do naszego dawnego domu.
Jest w strefie zagrozenia. I nie chcialbym tam wracac, nawet gdybym mógl.
Co sie stalo, tato? Co z mama?
Wlasnie...
Moze usiadzcie, aja wam wszystko opowiem.
Ukrywalismy sie z mama w pewnym budynku.
W malym wiejskim domku.
Nalezal do pewnych starszych panstwa.
Oni tez sie tam ukrywali.
I jeszcze trzy inne osoby.
No i...
staralismy sie jakos przezyc.
I nie?le nam sie wiodlo... Az do ataku.
Weszli do srodka przez okno w kuchni.
Przemieszczali sie blyskawicznie.
Scigali nas.
Usilowali zlapac mame.
W koncu nas osaczyli. W sypialni, jak w pulapce.
Wciaz widze,
jak oni ja...
gryza.
Bylem bezsilny.
Próbowalem tam wrócic.
Ale jej juz nie bylo.
Jej juz nie bylo.
Nie mogles nic zrobic?
Nie, nie moglem.
Udalo mi sie uciec.
Bieglem... bieglem, bieglem...
Dotarlem do obozu wojskowego.
Reszte znacie. Poddano mnie kwarantannie, czekalem na was...
Cieszymy sie, ze wciaz jestes z nami.
Wybaczcie.
DLA TATUSIA
- Doyle, ty parszywcu! - Jeszcze nigdy tak nie zbielales.
- Spadaj. - Dzien dobry.
Spadaj, tak mi sie ladnie snilo:
niedzielne popoludnie, blekitne niebo, leze sobie w lózku z zona...
Budze sie - i znów ten bajzel.
Rozumiem cie. Identycznie snila mi sie twoja zona.
- Nie zaczynaj ze mna. - Wypad, Kilroy.
- Nastepnym razem zastrzele. - Nara, glowo rodziny.
Mówilem: zastrzele!
Co tez dzis daja w TV?
Wszystko dobrze? Miales zly sen?
Martwie sie, ze zapomne, jak wyglada.
Nie zapomnisz.
Nie mam nawetjej zdjecia.
Nie zapomnisz jej.
Obiecujesz?
Andy, jak ustalilismy. Slyszales:
„Sa tam tylko psy i szczury”. Pójdziemy do domu po pare rzeczy i wrócimy.
- Trzeba bylo powiedziec tacie. - Uwierz mi.
Nie zauwaza nawet, ze wychodzilismy.
A wy dokad?
Baza, zablakana dwójka wymknela sie od pólnocy.
- Zablakane psy? - Nie, szczeniaki.
Caly Londyn jest mój!
Tego szukamy.
Gdyby mial kluczyki.
Zaczekaj tu.
W droge.
Masz.
Tam!
Tammy, to ty?
Tammy, to glupie. I wcale nie smieszne.
Wiedzialem...
To boli!
Nie.
Nie id?! Nie!
Doyle...
Mam twoje szczeniaki.
Zostaw mnie!
Przepraszam za te srodki prewencyjne.
To standard, jesli chodzi o ocalalych z zarazy. Dawno tego nie robilismy.
Ostatnia ocalala osobe znalezlismy dwa miesiace temu.
Moze mi pani opowiedziec, jak sie pani udalo przetrwac
po tak dlugiej nieobecnosci?
Czy sa inne osoby, które przezyly?
Dobrze.
Pobiore tylko próbke krwi.
Nie bedzie bolalo.
Czy miala pani bezposredni kontakt z zakazonymi?
Chce zobaczyc moje dzieci.
Oczywiscie.
Panie Harris.
- Odnalezlismy panskie dzieci. - Chwala Bogu. Dzieki!
Znalezlismy tez panska zone.
Beda mnie slyszec?
- Co to mialo znaczyc? - Widziales, ze umarla.
- Co? - Mówiles, ze widziales, jak umarla!
- Nie mówilem tak... - Mówiles!
Nie uzylem takich slów.
Sam nie wiem... Bylem skolowany.
Trudno to wam sobie wyobrazic.
- Ciezko wam to wyjasnic. - Spróbuj, tato!
Jak? Myslalem, ze mama... umarla.
Inaczej bym wam nie mówil. Bylem pewien.
Sluchajcie, nie rozumiem, co sie stalo...
Ale jest dobrze.
To najwazniejsze. Mama zyje.
Chce ja zobaczyc!
Nie ma watpliwosci. Zakazila sie wirusem.
Wiec dlaczego nie wystapily objawy?
- Nie wiem. - Hipotezy?
Anomalia genetyczna, dajaca naturalna odpornosc.
Wirus jest w krwi i slinie, wiec nie jest uodporniona.
Jest nosicielka.
Wiec moze zarazac innych?
Tak. Jak najbardziej.
Skoro ma wrodzona odpornosc, jest bezcenna.
Jej krew to klucz do stworzenia szczepionki, a nawet leku.
Alice...
Kochanie.
Tak cie przepraszam. Bylem przerazony.
Nie powinienem byl uciec. Wpadlem w panike.
Blagam, wybacz mi.
Potrzebujemy czasu na przeprowadzenie badan.
Przeprowadzi je pani na zwlokach.
Kocham cie, Don.
Boze i ja cie kocham...
Nie blokowac kanalów do bazy. Baza, mówi general Stone.
Oglaszam czerwony alert dla wszystkich jednostek.
Zrozumialem.
Do wszystkich posterunków. „Promien slonca” za 30 sekund.
Wybuch infekcji w osrodku medycznym. Odbezpieczyc bron.
- Takjest. - Zawiadomic jednostki powietrzne.
- Przygotowac pomieszczenia. - Zamknac w nich cywilów.
Dowództwo jest w bunkrze. Czy zamykac drzwi?
Zamykac.
Rozpoczac czerwony alert.
Tu Flynn, odbiór. Slyszales, czy zaczynam wariowac?
Mialem cie spytac o to samo.
Nic sie nie dzieje. Spokojnie. Zaraz wracam.
- Pewnie nic takiego. - Chybajednak cos.
Mówil, ze zaraz wróci.
Jestescie cali? Chodzcie!
Szybko.
- Raz! Raz! Idziemy! - Andy, trzymaj mnie za reke.
Z zyciem! Predzej!
Idziemy, idziemy!
- Nie pchac sie! - Cywilów izolujemy!
Sa ze mna! Wymagaja bezwzglednej ochrony, wyprowadzam je stad.
- Nie ma wyjatków. Czerwony alert. - Wiem. Dzieci sa ze mna.
- Andy! - Scarlet!
- Tammy. - Andy, czekaj!
- Czekaj! Idziemy! - Spokój!
Przechodzic! Juz!
- Czy to cwiczenia? - Nie! Widziano zakazonego!
- Zamykacie? - Dla waszego bezpieczenstwa.
- Nie zamykajcie nas! - Tak bedziecie bezpieczni.
- Musimy znalezc Andy'ego. - Znajdziemy.
- Odizolowac cywilów. - Zamykam sektor 1.
- Zamykam sektor 8. - Zamykam sektor 3.
Oswietlenie awaryjne. Zezwalam na uzycie przemocy fizycznej.
Snajperzy na stanowiska!
Jednostki naziemne do osrodka medycznego.
Sektor 1 zabezpieczony.
Prosze sie uspokoic.
Tata...
Mój tata!
Wszedl tutaj!
Personel ze strefy odosobnienia na stanowiska.
Strzelac tylko do zakazonych.
Zrozumialem.
Z prawej, dwójka zabitych.
Uwazac na „przyjaznych”.
Nie moge wycelowac!
O rany, ale pierdzielnik.
Cala grupa na dwunastej.
- Jeden na trzeciej! - Leza. mam czterech.
16 zabitych.
Dwójka przy jeepie!
- Jezu... - Nie widze, kto jest celem.
Przemieszczaja sie! Teraz w prawo!
Nie odrózniam celów.
Nie widze celów.
Whisky 3, czemu nie strzelasz? Zglos sie.
Koniec z selekcja celów. Strzelac do wszystkich.
Nie opanujemy tego.
Do wszystkich jednostek, tu szef medyczny Sierra Lima.
Prosze wypatrywac chlopca. Lat 12, imie - Andy.
Ma byc natychmiast ewakuowany ze strefy odosobnienia.
Musimy odszukac Andy'ego...
- Musimy go znalezc! - Spokojnie.
Znajdziemy go. Znajdziemy, slowo.
Wyprowadze was stad. Zaufaj mi.
- Nowy cel. - Koniec z selekcja celów.
- Potwierdz. - Strzelac do wszystkich na dole.
Bez wyjatków. Powtarzam...
Na trzeciej jestjeden z naszych!
- Likwiduje! - Na trzeciej!
Maly! Tutaj!
- Mam go. - Zlikwiduj!
Doyle, dwóch leci na mnie.
Cholera.
Tam?
To obled.
- Co sie dzieje? - Zabijaja wszystkich.
- Czemu? To nie ma sensu. - To ma wielki sens.
Czerwony alert.
Widzialem tate.
Gdzie?
Jestjednym z nich.
Krok 1: likwidacja zakazonych.
Krok 2: izolacja zdrowych.
Jesli i to zawiedzie...
krok 3: eksterminacja.
Nie przestana strzelac, póki wszystkich nie usmierca.
I co mamy robic?
Nie mam zamiaru tu czekac na eksterminacje.
Musimy sie stad wydostac.
I jesli nie dorwa nas zakazeni, padniemy od kul.
Nie masz wyboru, przyjacielu.
Ale teraz na zewnatrz jest ciemno. Snajperzy maja noktowizory, ale...
przynajmniej zainfekowani gorzej widza.
Czekanie na swit to dla was wyrok smierci.
Kim jestes?
Sierzant Doyle. Delta. Z dachu.
Nie na stanowisku?
A ty?
Wy róbcie sobie, co chcecie, ale ja stad wypierdalam.
Idziecie?
Chodzcie.
- Mniej strzelaja. - Opanowali sytuacje?
Albo stracili snajperów.
Sluchajcie. Patrzycie na mnie i tylko na mnie, jasne?
Biegniecie tam, gdzie ja. Jestescie moim cieniem.
Ty od tylu. Pilnujesz jej.
Gotowi? Juz!
Czekajcie.
Doyle, zglos sie.
- Flynn, mów. - Gdzie ty, kurwa, jestes?
- Na dole, Dystrykt 1. - Przejdz na prywatny kanal.
Zrozumialem.
Co ty tam, kurwa, robisz? Bedziesz mial przesrane.
- Juz mamy przesrane. - Nie zartuje. Jest fatalnie.
Lotnictwo dostalo rozkazy. Maja zbombardowac Dystrykt 1.
- Szybcy sa. - Nie opanujajuz epidemii.
Masz sie stamtad wyniesc, inaczej cie usmaza. jasne?
- Ile mamy czasu? - Juz leca. góra cztery minuty.
Wyladuje w Regent's Park. Stamtad cie zgarne.
- Nawiaze kontakt. - Mam nadzieje!
Musimy uciekac. Schylac sie i biegiem.
Za mna.
- Snajperzy! - Zawracamy!
Wracaj!
Andy, wracaj.
- Wracac. - Andy, do srodka!
Cholera.
To nic. Tylko mnie drasnal. Bedzie dobrze.
Kilka strzalów, jedno trafienie.
To panikarz, a nie snajper.
Dobra.
- Imie? - Sam.
Popatrz. Widzisz tamte drzwi?
Masz tam pobiec jak najszybciej, zygzakiem. Nie zatrzymuj sie.
- Mam byc przyneta? - Nie. Zacznie cie ostrzeliwac, ale spudluje.
Zdradzi swoja pozycje. Aja strzelam bez pudla.
- Chyba cie pogielo. - Nie wychylaj sie.
Za dwie minuty zginiemy wszyscy. Chcesz tego?
Nie.
Cholera.
Brawo, maly.
- Plot. - Uwaga. Za mna.
Juz.
Szybko.
Skacz.
Czerwony Lis 1 nalewa whisky.
Dalej. Pod rzeka przezyjemy.
Szybko!
Dalej! Dalej!
Biegiem! Szybko!
Sciagnac oddzialy biologiczne. Odwolac ze stanowisk.
Zrozumialem.
Zezwalam na uzycie broni chemicznej. Uzycie broni chemicznej dozwolone.
Trzymajcie sie mnie.
Znowu nas zostawili.
Myslisz, ze mamajeszcze zyje?
Tym razem juz nie.
- Troche zbladles. - Mdli mnie na widok krwi.
Nie odpowiedziales mi.
Czemu zdezerterowales?
Zobaczylem na muszce chlopca.
To juz nie byl cel bojowy.
Kiedy sie rozdzielilismy...
myslalam, ze i ciebie stracilam.
Juz sie wiecej nie rozstaniemy.
Bedziemy razem, cokolwiek sie stanie.
Cokolwiek sie stanie.
To bylo chore.
Slyszalem przez radio, ze inni tez tak sadza. Chore!
No, dobra... A ty?
- Co tu robisz? - Ich matka... miala wyjatkowa krew.
Wrodzona odpornosc na dzialanie wirusa.
Nie wszystkie cechy genetyczne sie dziedziczy.
Czasem w co drugim pokoleniu, czasem wcale, ale...
Dzieciaki mogly to odziedziczyc?
Jest taka mozliwosc.
Wiec ich przetrwanie jest wazniejsze niz moje.
Albo twoje.
Jasne.
- Mów. - Przezyles.
Wierzylem w ciebie. Zaraz cie zgarne, dobra? Ale uwazaj.
Czesc zakazonych przetrwala bombardowanie.
- Kiedy bedziesz? - Za 60.
- Minut? - Nie! Sekund.
Dzieci, szybko!
Kryc sie! Juz!
Widze cie! Schodze w dól.
Jezu, nie jestes sam! Kto to?
Co to zajedni?
Nie zabiore ich! Zestrzela nas w powietrzu!
Nie polecisz do bazy, tylko za kanal La Manche!
- Co? - Wywieziesz dzieciaki!
Wsiadaj! Nie wezme ich!
- Zabierzcie mnie stad! - Sam, wracaj.
Spierdalaj! Odczep sie od mojej plozy!
- Chcesz polatac, dupku? - Sam.
No, juz.
Zginiemy, zrób cos!
Chcecie mi podskoczyc?
Chodzcie, skurwiele!
Wstawac! Biegiem!
Nie ogladajcie sie. Biegnijcie.
Do przodu.
Pieprz sie, cioto!
Doyle! Zglos sie!
Przenies sie w bezpieczny teren. Na stadion. Zostaw tych ludzi. Nie zabiore ich.
Flynn, zglos sie. Wiem, ze slyszysz.
Pieprzyc czerwony alert. Musisz mnie stad zabrac.
Masz byc na stadionie, jak my!
Jestes caly?
Padasz ze zmeczenia? Ja tez.
Pomozesz mi. Oboje mi pomozecie, dobra?
Dobra, juz. Ruszamy. Szybko!
Gaz! Zawracamy!
- Tammy, Andy, do samochodu. - To gaz. Szybko.
Szybko, do samochodu.
Szybko, wsiadajcie.
Wsiadaj, Andy.
Jazda.
Zablokujcie drzwi.
Wentylacja!
- Nie chce zapalic. - Bedzie dobrze, próbuj.
Nie chce zapalic.
Dalej, próbuj.
- Nie chce zapalic! - Pieprze.
- Nic z tego. - Noga na sprzegle.
Wcisniesz na mój sygnal. I zawieziesz ich na stadion.
Schowajcie glowy.
Spotkamy sie na miejscu.
Dobra.
Wcisnij!
Jed?!
Boze...
Okej.
Cholera.
- Scarlet. - Cholera.
Strzelaja do nas.
KOCHAM LONDYN
Trzymajcie sie.
Cholera.
Dobra, idziemy.
Chodzcie tedy.
Trzymajcie sie poreczy.
Ostroznie.
Dobra.
Spokojnie, widze.
Schodzcie w dól.
Idzcie prosto, dzieci. Trzymajcie sie sciany.
Swietnie wam idzie. Super.
Wracaj! Do sciany!
Dobra.
Blisko sciany... Lekko w prawo, Andy.
Dobrze. Widze was. Mam noktowizor.
Swietnie. Rece na barierce. A teraz powoli schodami w dól.
Stój. Zatrzymaj sie!
Tammy, w lewo.
Dobra. Grzeczna dziewczynka. Powolutku. Wolniej.
Stop! Stop! Kochanie, jest dobrze!
Chwyc druga barierke. Troche w prawo.
- Scarlet, nic nie widze! - W prawo. Id? w prawo.
A teraz zrób wielki wykrok. Brawo.
Trzymaj sie barierki. Ostroznie.
Gdzie jestes?
Gdzie jestes, Andy?
Odpowiedz!
Gdzie jestes?
- Gdzie jestes? - Scarlet!
- Tammy, juz ide. Tu jestem. - Zgubilam Andy'ego.
- Spokojnie, jestem. - Zgubilam Andy'ego...
Wlasnie tak. Powolutku ku mnie.
Znajdziemy go.
Andy, gdzie jestes?
Tammy?
Nie!
Don!
Bedziemy razem, cokolwiek sie stanie.
Czy jestem jednym z nich?
Nie.
Nie, nie jestes.
Stac!
Gdzie Doyle?
Jestesmy tylko my.
Chodzcie.
Wsiadajcie.
28 DNI PÓZNIEJ
Czy ktos mnie slyszy?
Halo?
Jest tam kto?
Potrzebujemy pomocy.
DLA TATUSIA
POLISH