Poprzednio...
Kurde! Każdego już wpuszczają na szóste piętro?
Alvez i ja byliśmy w wojsku. Poznaliśmy się w programie ARC.
To program rehabilitacji żołnierzy.
Pomagamy chorym i rannym wrócić do życia w cywilu.
Guz się rozprzestrzenił. Nic nie możemy zrobić.
Lojalna i kochana na zawsze
Wybaczcie. Masz chwilę?
Przepraszam.
Widziałaś, jak cię obczaił? Wyglądasz jak jego żona. Zostawiła go.
Witamy w podcaście Akta Sicariusa. Mówi Brian Garrity.
Moim gościem jest Sicarius we własnej osobie, Elias Voit.
Wpadło trochę listów.
NIE jestem kimś żałosnym.
Wiesz, co jest bardziej żałosne?
Ktoś, kto robi z tego hecę. I każdy, kto tego słucha.
To Lance Kingston zrobił te zdjęcia,
ale nie on je wysłał.
Twój fan je ukradł.
Lance to tylko środek do celu. Kozioł ofiarny.
Mamy wtargnięcie na parterze.
Jedna ofiara. Zewnętrzny korytarz.
Widzicie kogoś?
Nie.
Skurwiele!
Przeładuj!
- Za mną. - Tak jest.
Otworzono ogień. Potrzebne wsparcie.
Przyjąłem. Wsparcie w drodze.
Nie.
Zamknij się!
Proszę, nie.
Jeszcze krok.
Spokojnie. Chcemy pomóc.
- Nie chcę umierać. - Nie umrzesz.
Nie okłamuj jej.
Proszę odłożyć broń.
Jak się pan nazywa?
Srak, pajacu. Dlaczego nie chcecie mi ich dać?
- Czego? - Moich leków! Potrzebuję ich.
Dobrze. Proszę ją puścić i odłożyć broń,
a obiecuję...
Myślisz, że cię nie widzę?
- Mam ją zastrzelić? - Nie.
Dajcie mi leki!
Możesz strzelać?
- Nie. - Znajdź pozycję strzelecką.
Jak się pani nazywa?
Melissa.
Nie rozmawiaj z nią! Mów tylko do mnie!
- Jestem na pozycji. - Rozumiesz?
- Mogę strzelać. - No proszę!
Facet czuje już smak krwi.
A co, jeśli spudłuje? Babka oberwie.
- Proszę pana. - Dość tych bzdur!
Liczę do trzech.
- Albo dacie mi leki... - Proszę, nie.
- ...albo rozwalę jej łeb. - Lowell, czysto. Strzelaj.
Jasne?
- Jeden. - Dajcie mu to, czego chce!
- Dwa. - Wtedy pan też zginie!
- Strzelaj. - Trzy!
Co jest, kurwa?
Strzeliłem.
Jasna cholera. Coś ty zrobił?
Przerwać ćwiczenie!
To była ostra amunicja.
- Jasna cholera. - Sprowadź O’Connora.
- O’Connor. - Dajcie lekarza.
Zabezpieczyć broń. Sprawdzić magazynki.
Mam ślepaki.
Ja też.
Billy, nie jesteśmy uzbrojeni. Odłóż broń.
Odezwij się.
Lekarz jest w drodze.
Nie żyje.
Strzeliłem.
- Ochrona. - Zamknąć budynek, już.
Mamy strzelca.
To nie są ćwiczenia.
Tak jest.
Billy, za 30 sekund wpadną tu agenci.
Zabiją cię.
Nie chcesz mieć więcej krwi na rękach.
Proszę. Oddaj broń.
Pomogę ci, Billy.
Nie rozumiem.
Co ty sobie myślałeś?
Byłem na pozycji.
Strzeliłem.
Uwaga. Ogłaszam alarm.
Budynek zostaje zamknięty.
Wszyscy mają pozostać na miejscach.
To nie są ćwiczenia. Powtarzam: to nie są ćwiczenia.
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
„Nie rozwijamy się, gdy czujemy wstyd.
Wstyd nie pozwala nam zmienić siebie ani innych”.
Brené Brown.
Toma Millikena zastrzelono?
Podczas ćwiczeń ekipy od zakładników.
- Z ostrą amunicją? - Jest co analizować,
więc Rebecca poprosiła o pomoc BAU.
Alvez już wie?
Jest na miejscu z JJ.
Tom był dla niego jak rodzina.
Brian, co ci mówiłam o sobotnich telefonach?
Nie zawracałbym ci głowy, gdyby to nie było ważne.
Mam dowód przedzbrodni.
Co to, kuźwa, jest przedzbrodnia?
- To Tara? - Cześć, Brian.
O co chodzi z tą przedzbrodnią?
To coś, co się dzieje przed popełnieniem przestępstwa.
Słowo rozumiem. Ale co masz?
Śmiem twierdzić, że to rodzaj manifestu.
Zaadresowany do mnie, od fana. Cytuję:
„Niektórzy nazywają mnie fanem, ale On musi nazywać mnie Bogiem”.
Nadawca wielokrotnie napisał to samo zdanie.
Pamiętacie postać Nicholsona z Lśnienia?
Zaczął świrować i pisać w kółko jedno zdanie.
„Sama praca, brak zabawy”.
- Znam ten film. - Musisz to zobaczyć.
Napisał to nie tylko wielokrotnie,
ale też w formie różnych figur.
To jakiś obłęd. Jakby...
Żaden ze mnie profiler, ale ten ktoś chce zrobić coś złego.
Gdzie jesteś?
Niedaleko. Dosłownie tuż za rogiem.
Serio, rzuć okiem.
Dobrze, przygotuję ci przepustkę.
Nieszczęścia chodzą parami.
David i ja się tym zajmiemy.
Dziękuję. Ja zbieram się do ośrodka.
Jasne.
Albo rozwalę jej łeb.
- Raz. - Dajcie mu to, czego chce.
- Dwa. - Wtedy pan też zginie!
- Trzy! - Kto jeszcze wie?
Wybrani, odkąd zamknięto budynek.
Dyrektor, prokurator, prezydent.
Media dowiedzą się za jakąś dobę.
Raczej nie mamy przyjaciół w administracji.
Taki incydent z niedoszłym agentem to świetny pretekst,
by zwolnić cały wydział.
Peter, tak mi przykro.
Trudno mi w to uwierzyć.
To Peter O’Connor, prawa ręka Millikena.
Tom chwalił ciebie i twój zespół.
Niedawno coś wam podrzucił.
Tak. Śledztwo w sprawie niejasnej śmierci.
I sam stał się przedmiotem takiego.
Nie aż tak niejasnej.
Billy Lowell oddał strzał.
Tylko w jego broni była ostra amunicja.
Tak, to oczywiste.
Ale nadal musimy orzec,
czy było to działanie celowe.
Oczywiście.
Dawno nie byłam na ćwiczeniach,
ale antyterroryści często ćwiczą z aktorami i prawdziwą bronią?
Dość rzadko.
Ale Tom miał własne metody i wolną rękę.
Gdy chciał coś zrobić, robił to.
Uznał, że kandydaci potrzebują
prawdziwego doświadczenia.
W ćwiczeniach brali udział wszyscy kandydaci?
Agenci Helm, Barlow i Lowell. Trzyosobowa jednostka.
Agent Lowell przebywa w areszcie.
- Musimy przesłuchać Helma i Barlowa. - Jasne.
Ciało zostało przekazane koronerowi?
- Właśnie teraz. - Przepraszam.
Luke.
Daj mi chwilę.
Mówiłam mu, że powinien odpuścić.
Tak.
- Brian. - Tara.
Cóż, cieszę się, że cię widzę.
Gdzie Emily?
Uznała, że my rzucimy na to okiem.
Dobrze.
Biorąc pod uwagę naszą przeszłość,
wolałbym, żeby Tara...
Nie. Tędy.
„Niektórzy zwą mnie fanem, ale On musi nazywać mnie Bogiem”.
A nie mówiłem? Jack Nicholson.
Kiedy to dostałeś?
- Wczoraj. - Wczoraj?
Otworzyłem dziś.
Stempel z Kensington w Pensylwanii.
Już widzieliście coś takiego?
Daj nam chwilę.
Niczego nie dotykaj.
Identyczny listy wysłał do Voita.
Po co wysłał to Garrity’emu?
Słucha jego podcastu.
Wiadomość trafi do Voita.
Jeszcze napisał „on” wielką literą.
Tak. Przyrównał Voita do Boga.
A sam chce mu dorównać.
Próbuje przekonać Garrity’ego, by znów pomówił z Voitem?
Liczy, że Voit jego też nazwie bogiem?
Dawny bóg koronuje nowego.
Co ty na to?
Nie spodoba ci się to,
ale musimy iść z tym do Voita.
Oczywiście. Wiem, że musimy iść do Voita.
Czemu ma mi się to nie podobać?
To ty nie lubisz z nim przebywać.
Ale ty musisz zadbać o to,
by Garrity nie pomyślał, że go zwodzimy.
A będziemy go zwodzić.
Nie może wyjawić tego, co wie.
Racja, wiem.
To, że wyglądam jak jego była, nie znaczy, że mogę w tym pomóc.
Dobrze. Masz inny pomysł?
Nie mam.
Nie proszę, żebyś go niańczyła.
Niech wraca do domu i czeka na dalsze polecenia.
Niech myśli, że bierze udział w śledztwie.
Ufa ci.
Dobrze.
Dziękujemy, że nam o tym powiedziałeś.
Masz czas wieczorem?
- Proszę? - Na kolację i drineczka.
Wiem, że to kiepski moment,
bo szukacie seryjnego mordercy.
Jestem po ślubie, Brian.
Kiedy...?
Gratuluję.
- Dziękuję. - Szczęściarz.
Szczęściara.
Skupmy się.
Musisz nam pomóc w tajnym śledztwie.
- Tajnym? - Zgadza się.
Wróć do domu i czekaj,
aż ten ktoś znów się z tobą skontaktuje.
Gdy to zrobi, zadzwoń do mnie i zdecydujemy, co dalej.
- Zadzwonić? - Tak.
Nie mam twojego numeru.
Dam ci służbowy.
Przez centralę.
Chcesz pogadać?
Nie tłum emocji jak przy zatwardzeniu.
Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Nie muszę ci mówić,
że im bardziej tłumisz żal, tym bardziej będzie bolesny.
Właśnie to zrobiłaś.
- Co? - Miałaś mi nie mówić,
- ale powiedziałaś. - Nie zmieniaj tematu.
Dobrze jest pogadać z kimś,
kto jest po twojej stronie.
Czyli moi.
Rozumiem cię.
Naprawdę.
Wiem o tym.
Wiem, co powiesz.
Zbyt dobrze go znałem, żeby zachować bezstronność.
Zajmiesz się tym.
Ale pamiętaj. Kieruj się dowodami.
Nie szarżuj ze względu na relację z ofiarą.
Tyler czeka.
Dzięki.
- Jeden. - Dajcie mu to, czego chce.
- Dwa. - Wtedy pan też zginie!
Trzy!
Dlaczego?
Trzy!
Dlaczego?
Będziemy to oglądać w kółko,
aż odpowiesz na moje pytanie.
Byłem...
Proszę?
Byłem na pozycji.
- Byłem na pozycji. Strzeliłem. - Nie da się ukryć.
Dlaczego Lowell nie mówi nic
poza powtarzaniem „Byłem na pozycji, strzeliłem”?
Chryste. Milliken wbijał nam to do głów.
Co?
Opracował scenariusz,
w którym porywacza nie można wziąć żywcem.
Billy, Joey i ja byliśmy w jednej drużynie.
Każdy miał po kolei spróbować.
Czyli strzelić do sprawcy?
Tak.
Joey i ja mogliśmy to zrobić z zamkniętymi oczami,
zwłaszcza gdy mieliśmy pistolety laserowe
i ćwiczyliśmy na manekinach.
Ale z Billym było coś nie tak.
Nie wychodziło mu.
Zamierał w bezruchu, co rozwścieczało Millikena.
Wiem, jak wygląda wściekły.
Nieciekawy widok.
To była jego praca. Miał przygotować agentów.
Bez wątpienia.
Dlatego Billy go tak wkurzał.
Agencie Lowell,
skąd to wahanie?
Chodzi o ludzkie życie, synu. Rozumiesz?
Tak.
Chcesz popatrzeć? Kup sobie bilet.
Dobrze. Ale...
Żadnych wymówek. Jeśli możesz strzelić, strzelaj.
Dobrze.
- Co? - Tak jest.
Nie.
Powtórz. Jestem na pozycji. Strzelam.
- Jestem... - Jestem na pozycji.
- Strzelam.
Strzelam.
Dobrze.
Jeszcze raz.
Tak.
Powtarzaliśmy to wiele razy.
Potem przeszliśmy z manekinów na aktorów.
I na pistolety ze ślepakami.
Ale to nie pomogło Billy’emu.
Był beznadziejny.
Wiedziałem, że to tylko kwestia czasu,
zanim mu odbije.
Upomnienia mogę zrozumieć.
Ale to było przegięcie.
Możesz strzelać. Strzelaj.
- Jeden. - Dajcie mu to, czego chce.
- Dwa. - Strzelaj.
Wtedy pan też zginie.
Strzelaj.
Trzy.
Cholera!
Szlag.
Jaja sobie, kurwa, robisz?
Zginęła kolejna zakładniczka.
Co mam zrobić, żeby ci to wbić do tego tępego łba?
Jestem na pozycji.
Mam strzelić?
Pan...
Pan strzeli.
Bingo.
Jeszcze raz.
Zawsze możesz zrezygnować.
Dalej!
Zrezygnować.
Wiesz, co to znaczy?
Odejść w hańbie.
Czaję. Milliken cię dręczył.
Zagrażał twojej przyszłości.
Nie mogłeś tego znieść. Co innego można zrobić?
Strzeliłem, ale go nie zabiłem.
Billy.
Nie pogrywaj ze mną.
Przeszukujemy twoją szafkę.
Gdy porównamy znalezione naboje z tymi z magazynka...
Miałem ślepaki jak wszyscy, przysięgam.
- A jednak. - Wiem.
Nie rozumiem.
Milliken sam rozdał nam broń i amunicję.
Sprawdzaliśmy wszystko dwa razy.
Mówisz, że używałeś
- broni i amunicji Millikena? - Tak.
- Przestań kłamać. - Nie kłamię. Sprawdźcie to.
Agencie Lowell. W tym scenariuszu
ćwiczyliście pojawienie się terrorysty w biurze.
Pozostali wspominali,
że Milliken nieco odbiegł od scenariusza.
Grał świra, który nie dostał leków.
Czy ktoś z was wiedział, że Milliken zażywa antydepresanty?
Wspominał o tym?
Zaczekaj.
Porozmawiajmy na osobności.
- Co robisz? - Tom mówił, że bierze citalopram.
Co z tego? To nie ma związku.
Oczywiście, że ma.
Zachowywał się coraz bardziej nieobliczalnie.
Szukasz wymówki, a nie motywu.
Luke, Tyler.
Co mamy?
Brak przyznania się, ale to zabójstwo.
Ja nie wykluczam samobójstwa.
Samobójstwa? Że co?
To Milliken rozdawał broń,
a przy tym pozostawał pod wpływem niewłaściwie przyjmowanych leków.
Nie, to niemożliwe.
Mamy wyniki badań balistycznych.
To amunicja z broni Millikena.
Chyba chciał, żeby Lowell to zrobił.
Chyba?
Tom całe życie pomagał weteranom z problemami psychicznymi.
Nie odebrałby sobie życia.
Chwileczkę.
Macie dwie sensowne teorie.
Wybierzcie jedną.
Myślisz, że to kolejny test?
Tak, ale nie tylko dla nas.
Sprawdza własną powściągliwość.
Dlatego wysłał to Garrity’emu.
Próbuje się hamować.
Jeśli mu się nie uda,
ktoś zginie.
Zakładając, że jeszcze nikogo nie zabił.
To możliwe.
A teraz chce być nazywany Bogiem,
bo wie, że może okazać litość.
Zdecydować, kto ma żyć, a kto umrzeć.
Ale musisz przekazać mu pałeczkę.
Dlatego używa wielkiej litery, pisząc o tobie.
Bez twojej aprobaty nie poczuje tego, co chce poczuć.
Może to kolejny powód, by wysłać to Garrity’emu.
Chce znów mnie usłyszeć.
Nie ma szans.
Może gdyby usłyszał kogoś innego,
stałby się nieostrożny i by się ujawnił.
Kogo?
Mnie.
Tak.
Nie.
Jeśli to mój fan, chce iść w moje ślady.
Czyli przeczytał twoje książki.
- To nie podręczniki. - On cię szanuje.
Ty pomogłeś mnie pojmać.
Jeśli usłyszy twój głos w podcaście,
skontaktuje się z tobą.
Tylko tobie może się poddać.
No cóż.
Ufa ci.
Wiesz, że mam rację. Inaczej by cię tu nie było.
Wybacz, że przeszkadzam.
Żaden kłopot. O co chodzi?
Nie znaleźliśmy w raportach wzmianki o tym,
że Milliken groził bronią Lowellowi.
Nie jestem zaskoczony.
Zgłoszono to?
Nie mnie, ale słyszałem plotki,
że wiele anonimowych raportów wysłanych Komisji
celowo opóźniano.
Układy?
To tylko pogłoski.
Ja wiem tylko, że był skuteczny.
Zdawali u niego najlepsi.
Czyli przymykano oko,
jeśli czasem przesadził?
To twoje słowa. Ale nie zaprzeczę.
Ta nowa grupa mnie dobija.
Przypominają mi się stare nawyki.
Nie wiem.
Nie rób tak. Mów.
Cindy. Nie jest zadowolona.
Bywało gorzej, prawda?
Cóż.
To cena dojrzałości i mądrości.
Zaczynamy rozumieć, że nie musimy całe życie czegoś znosić.
- Ty znosisz ją? - Nie. Ona mnie.
Przez większość swojego życia próbuje ogarnąć moje.
Chodzicie na terapię?
Tak. Dwa razy w tygodniu.
Ale chodzi o mnie.
Nie wiem, co się dzieje.
Przynoszę pracę do domu.
Krzyczę na nią jak na podwładną. Jest źle.
Posłuchaj.
Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że świadomość problemu to jedno,
a praca nad nim to co innego.
- To tylko słowa. - Trzeba działać.
Nie wiem, co bym bez niej zrobił.
Rozumiesz?
Może pora odpocząć?
Wypiłeś.
Kolejne?
Nie, dzięki.
Dawaj. Ja stawiam.
- Dobra. - O to chodzi.
Musimy ponownie przesłuchać kandydatów.
W porządku?
To nie fair.
Jak to śmierć.
Nie śmierć.
Żal.
Kuźwa.
Przepraszam.
Nie powinienem ci tego mówić.
Rozumiem.
Tylko...
Nie chcę, żebyś myślała,
że porównuję nasze sytuacje.
Luke, przestań.
Rozumiem.
Każdy przeżywa żałobę po swojemu.
W końcu minął ponad rok,
a nie ma dnia, żebym nie widziała w chłopcach
jego oczu albo poczucia humoru.
To zajebiście boli.
Żałoba nie jest łaskawa.
Ani racjonalna, ani sprawiedliwa.
Zaufaj mi.
Jeśli nie dopuścisz do siebie emocji,
odetniesz się od nich,
będzie jeszcze gorzej.
To co?
Jak możemy dać ci tę przestrzeń?
Myślałem, że zdołam się tym zająć.
Ale musicie mi pomóc.
Pomożemy.
Pomożemy ci.
Dzięki.
Co jeszcze możesz nam powiedzieć
o zachowaniu Millikena?
Nie spędzałem z nim czasu poza ćwiczeniami.
A przed odprawami i po ćwiczeniach?
Może w godzinach jego pracy?
Tak, czasami.
To prawda, że podczas ćwiczeń był groźny.
Ale ostatnio, gdy był sam...
Cóż, było dziwnie.
To znaczy?
Poszedłem do niego w sprawie procedury.
Wszedłem tam, a on siedział za biurkiem.
Nie widział mnie, ale ja jego tak.
Płakał.
Joey mi powiedział.
Mówił, że wył jak bóbr.
To bez sensu.
Przygotowywaliśmy się do kolejnej oceny,
ale to był spokojny dzień.
Coś go zdenerwowało.
Coś ci powiem. Znałem Toma Millikena ponad 20 lat.
- Nigdy nie widziałem, żeby płakał. - Luke.
Ja też nie.
Joey mi to powiedział.
Joey nie wiedział, co zaniepokoiło agenta Millikena. A ty wiesz?
Pewności nie mam.
Była taka plotka.
Jego żona chciała odejść.
Cindy? Nie.
- To jego żona? - Tak.
Nie mam pewności,
że tak było. To tylko plotka.
Trzymasz się?
Cindy.
Luke.
- Dobrze cię widzieć. - Tak mi przykro.
Zrobiliśmy je, gdy odszedł z wojska.
Pamiętam tamte czasy.
Nowa misja co pół roku.
Długie telefony do domu.
- Albo tygodnie bez rozmów. - Tak.
Po przejściu na emeryturę powiedział, że się ustatkujemy.
Kupimy dom, skończą się przeprowadzki.
Powiedział mi,
że najlepszą decyzją w jego życiu było dołączenie do FBI.
Czuł, że wreszcie macie...
Czas dla siebie. Tak.
- Tak. - Wiem.
Czasem ci, którzy pomagają innym,
sami nie potrafią sobie pomóc.
Nie rozumiem.
BAU analizuje jego śmierć.
Pojawiły się nowe informacje,
które sugerują, że mógł działać autodestrukcyjnie.
Że miał skłonności samobójcze.
Tom?
Kto ci to powiedział?
- Nie mogę powiedzieć. - Mowy nie ma.
I nie tylko dlatego, że jestem jego żoną.
Chciałaś odejść?
Nie pytałbym, gdybym nie musiał.
Też w to nie wierzę. Ale jeden z podopiecznych Toma widział,
jak histerycznie płakał.
Jak facet płacze, to chce się zabić?
Luke, jesteś profilerem. Wiesz lepiej.
Wiem, że było mu ciężko z tym, jak bardzo cię ranił.
Tak.
Ponad 30 lat tłumił swoje uczucia, niszcząc naszą relację.
Ale Tom był symbolem nadziei.
Znalazł nowego terapeutę.
Brał nowe leki.
Wreszcie zaczął rozumieć emocje. Swoją prawdę.
Rzeczywiście przez to płakał, co pomagało i jemu, i nam.
Nie planowałaś rozwodu.
Nie zostawiłabym go, dopóki nad sobą pracował.
Wiedział o tym.
W takim razie jedyne,
z czym miał problemy, to praca.
Ludziom jak Tom, którzy czuli się odpowiedzialni
za przygotowanie kolejnego pokolenia wojowników,
trudno było wybrać między wzbudzaniem miłości i strachu.
Ja go kochałem.
Jako jeden z niewielu.
Mówił mi, że najlepiej by było, gdyby oblał całą ostatnią grupę.
To dlatego ten młody człowiek postanowił go zabić?
Tak?
- Masz chwilę? - Oczywiście.
Posłuchaj.
Podążam tropem dowodów, jak kazałaś.
Lowell strzelił do Toma.
Nie zabił go ani przypadkiem, ani umyślnie.
- To samobójstwo? - Nie.
Nie wiem, czemu o tym nie pomyślałem.
Choć Tom skupiał się na wadach Lowella,
oblałby całą grupę.
- Wszyscy za jednego. - To najważniejszy rodzaj więzi.
Wspominając o rezygnacji,
Tom zagroził, że obleje wszystkich.
W tym Barlowa i Helma.
Uważasz, że jeden z nich... Albo obaj...
Ktoś celowo podrzucił Lowellowi ostrą amunicję.
Był idealnym kozłem ofiarnym.
Mieli też plan B.
Nieobliczalność Millikena sugeruje, że mógł się zabić.
Tak czy siak, byli kryci.
Aż do teraz.
Dopóki tego nie udowodnimy,
a mamy tylko godzinę.
Luke.
Dobra robota.
To ma sens.
Ale nie mam pewności.
Barlow i Helm nie są do tego zdolni.
Da się to sprawdzić.
- Przeprowadźmy kognitywne. - Racja.
Lowella blokuje trauma.
Nie może nam przedstawić okoliczności.
- Zrób to. - Nie.
Luke.
Źle zaczęliśmy znajomość. Będzie niespokojny.
A może twoja obecność go otrzeźwi?
Też tak sądzę.
W razie czego jesteśmy tuż obok.
Nie chcę tego robić.
- Agencie Lowell. - Nie.
Od początku chciałeś mnie wrobić.
Posłuchaj, Billy. Przepraszam.
Przepraszam.
Chcę być z tobą szczery.
Agent Milliken...
Tom był moim przyjacielem.
Wręcz rodziną.
Trudno było mi słuchać o tym, co mówił i robił.
Zachowałem się nie w porządku.
Przepraszam.
Dobrze.
Jeśli zgodzisz się na przesłuchanie kognitywne,
spróbujemy ustalić, co się stało.
Razem możemy odkryć prawdę.
Dobrze.
Od czego zaczniemy?
Czemu dołączyłeś do FBI?
Zawsze myślałem...
że jestem słaby.
Tata o to zadbał.
Musiałem mu coś udowodnić.
Zgłosiłem się do FBI.
Przyjęli mnie.
Tata nie mógł uwierzyć.
Ale...
No cóż.
Oczekiwania zaczęły...
Rosnąć?
Tak.
Zwłaszcza że dołączyłem do jednostki ds. zakładników.
Wtedy...
Wtedy zaczęły się ataki paniki.
Agent Milliken ci nie współczuł.
Przeciwnie.
Nie...
Jakoś...
Był jak Jekyll i Hyde.
Cóż.
Polecił mi terapeutę,
ale wciąż powtarzał,
że nikt nie ma czasu na moje problemy.
Że zginą ludzie.
Nie poddałeś się.
Chciałem coś udowodnić.
Ojcu?
Tak.
Agent Milliken ci go przypominał?
Tak.
Za każdym razem,
gdy podnosił na mnie głos,
słyszałem głos ojca.
Aż drżałem.
Billy, zamknij oczy.
Weź głęboki oddech.
Wróćmy do tamtej chwili.
Dobrze. Agent Milliken rozdał wam broń.
Zademonstrował, że w magazynku są ślepaki?
Zgadza się.
Joey, Owen i ja sprawdziliśmy jeszcze raz.
A potem?
Rozpoczęliśmy ćwiczenie.
Na pewno?
Tak.
Billy, zamknij oczy.
Agent Milliken krzyczał,
żebyście w końcu zaczęli ćwiczenie.
Cholera, Lowell. Stawką jest ludzkie życie.
Jeśli się nie uda, ktoś zginie.
To proste.
Spójrz na mnie.
Myślisz, że się znęcam?
Jak ze mną sobie nie radzisz, to roboty też nie ogarniesz.
Za biurkiem też ktoś musi siedzieć.
Chcesz patrzeć? Kup sobie bilet.
Słyszę ojca.
- Dość wymówek. - Zaczynam się trząść.
Masz strzelić. Rozumiesz?
- Robi mi się niedobrze. - Jeszcze raz.
Wymiotuję.
Co zrobił Milliken?
Wściekł się.
Jak wszyscy.
Joey i Owen mówili,
że znowu się zaczyna.
Co dalej?
Poczułem...
Poczułem dłoń na plecach.
Czyją?
Dasz radę, Billy.
O’Connora.
- Szefa sztabu Millikena? - Tak.
Pamiętam,
jak mnie poklepał.
Dasz radę.
- Upuściłeś. - Szlag. Dzięki.
Chryste.
Myślałem, że mi pomaga.
Przeładuj!
Ale...
Nic nie rozumiem.
Dlaczego mi to zrobił?
Potrzebował kozła ofiarnego.
To ja pociągnąłem za spust.
Słowo przeciwko słowu. Kto mi uwierzy?
- Dzięki, Peter. - Do usług.
Dostałaś raporty?
Tak.
Musimy się przyjrzeć jeszcze jednej sprawie.
Jakiej?
Sądzimy, że Milliken prowadził dziennik. Trzymał go w sejfie.
Gdy jego żona przyszła po rzeczy, nie było cię tu i nie mogłeś go otworzyć.
Mogę go wyjąć.
Nie widzę żadnego dziennika.
Odsuń się.
NABOJE 9 mm
Peterze O’Connor, jesteś zatrzymany za zabójstwo Toma Millikena.
Co wy odpierdalacie?
Agent Milliken zginął od własnej kuli.
Amunicję trzymał w tym sejfie.
Cindy mówiła, że poza nim tylko jedna osoba znała szyfr.
Ty.
To szaleństwo. Oddałem mu wszystko.
Widać. Nie mogłeś się powstrzymać.
Podsunąłeś nam wątek Komisji.
Tyle anonimowych skarg,
w tym od kandydata, który wyleciał,
a tydzień później odebrał sobie życie.
Matthew O’Connora.
Twojego brata.
Nikogo to nie obchodziło, więc wziąłeś sprawy w swoje ręce.
Ta Komisja to jakiś żart.
Gdzie w tym sens? Robili, co chcieli.
Zawsze kogoś faworyzowali.
Twój brat na to nie zasłużył.
A Milliken już tak.
A Billy? Też zasłużył?
Zabierzcie go.
Raz, dwa. Tracz tarł tarcicę tak takt w takt.
Scenariusz jest dobry,
ale mam kilka sugestii.
Parę zapowiedzi przerwy na reklamy.
Nie, trzymaj się scenariusza.
Już to przerabialiśmy.
Nie rozumiesz powagi sytuacji?
Rozumiem,
ale jeśli to fan podcastu,
to pewnie się domyśli,
że to zasadzka.
To nie jest zasadzka.
Rozumiesz.
Brian, wszystko gotowe.
Dasz sobie radę.
Mamy nadzieję,
że uda się nam sprowokować fana do telefonu.
Utrzymaj go na linii na tyle długo, żebyśmy go namierzyli.
Albo stworzyli jego profil.
Wiem. Mówiliście.
Mówiliśmy też, że jeśli zmienisz jedną sylabę,
ktoś może zginąć.
Czy to jasne?
Jak słońce.
Pora napisać historię.
Witaj, Brian.
Gość specjalny?
Będzie obserwować.
Zignoruj go. Mówię poważnie.
Nie wspominaj o tym, że tu jest.
Nie byłoby lepiej, żeby ten gość sobie z nim pogadał?
Koniec pytań. Trzymaj się scenariusza.
Penelope.
Emily, możemy zaczynać. Jestem gotowa.
„Witajcie w specjalnym odcinku Akt Sicariusa.
Na żywo z siedziby FBI.
Dołączy do nas znany pisarz i agent specjalny David Rossi”.
Miło cię gościć.
Dziękuję za zaproszenie.
„To odcinek na żywo, nie wstydźcie się.
Czekamy na telefony.
Numer znajdziecie na mojej stronie”.
„David, o twojej karierze można mówić bez końca,
ale skupmy się wyłącznie na Eliasie Voicie, Sicariusie.
Zacznijmy od początku”.
„Kiedy dowiedziałeś się o odkryciu przez dr Tarę Lewis
zakopanego kontenera w hrabstwie Yakima?”.
Moje pytanie do agenta Rossiego dotyczy Benjamina Reevesa.
Czy to prawda, że Reeves...?
Słyszałam, że Druga to najpopularniejsza nazwa ulicy w USA...
Na nagraniu ze sklepu z narzędziami widać,
choć nie rozpoznałem Voita,
że sięga do kieszeni
i próbuje wyciszyć telefon.
To dlatego postanowił pan
prześledzić połączenia z regionu?
Zgadza się.
Dziękuję za telefon.
„Sprawdziłeś ten trop
i musiałeś przeanalizować setki połączeń.
Ponieważ znałeś godzinę połączenia, mogłeś się skupić na Seattle”.
Zgadza się. A że...
UKRYTE IP
Przerwę ci, bo mamy kolejnego rozmówcę.
DOPASOWANO IP
Witaj, dodzwoniłeś się do Briana Garrity’ego i Davida Rossiego.
Z kim mamy przyjemność?
Nazywajcie mnie Bogiem.
Dobrze, będziemy tak mówić.
Masz jakieś pytanie?
Dlaczego pająki sicarius?
Emily, wyodrębniłam linię.
Namierzyłaś go?
Niezupełnie.
Stosuje środki zaradcze?
Na pewno uczył się od Voita.
Zostaw linię aktywną,
ale zatrzymaj transmisję.
- Dobrze. - ...sprawy Sicariusa.
Jako fan podcastu wiesz zapewne
o zeznaniach Voita w sprawie pająków.
Niech odpowie David Rossi. Dlaczego?
Poznaję ten głos.
To Lance Kingston.
To nie nasz Bóg.
Nie. To jego zakładnik.
Nie zadowala cię odpowiedź Voita?
„Nie.
Czy pająki sicarius
były częścią szkolenia kontrwywiadowczego?”
„W poprzednim odcinku mówiłem, że ubarwiłem pewne aspekty akt
w celu zwiększenia dramatyzmu.
Prawda jest taka, że kłamałem.
Elias Voit nie ma nic wspólnego z FBI.
Nie jest powiązany z żadną agencją rządową ani programem”.
Czyli Voit jest wyjątkowy?
Jest rzadki, ale nie wyjątkowy.
Tak jak ty.
„Próbujesz mnie sprofilować?”
Nie mógłbym, nawet gdybym chciał, bo z tobą nie rozmawiam.
Rozmawiam z Lance’em Kingstonem, którego przetrzymujesz.
Penelope, mów.
Jestem blisko. Bardzo.
Nie mamy czasu.
Wiem.
Wiem też, dlaczego go przetrzymujesz...
LANCE OZNACZA
...i używasz jako pośrednika.
Jego śmierć cię nie zaspokoi.
- Ramona Havener. - Co z nią?
Voit ją oszczędził, a jej zeznania doprowadziły do jego skazania.
Nie oszczędził jej. Przekazał ją Arthurowi Kielowi,
wiedząc, że ten ją skrzywdzi.
„Arthur Kiel tego nie zrobił”.
Bo znaleźliśmy ją pierwsi.
Czemu Voit jej nie zabił?
No cóż...
Ramona przypominała mu jego byłą żonę Sydney.
Mam go.
Jest w magazynie w Richmond w Wirginii.
To garaż wynajmowany przez Kingstona.
Magazyn, Richmond, Wirginia.
Robi się.
Boże, jesteś tam?
Jest tam?
- Kto? - Voit.
Nie.
- Boże, nie! - Co się...?
Lance?
Nie rób tego. Nie!
- Brian. - Kurwa, powiedz mu, czy tam jest!
Błagam, nie! On mnie zabije!
- Tak, jest tutaj. - Nie.
Nie. Nie rób tego. Przestań!
Lance?
Voit tu jest. Możesz z nim porozmawiać.
ROZŁĄCZONO
O Boże.
Co się stało?
Przez ciebie zginął człowiek.
Napisy: Konrad Szabowicz