Poprzednio…
Wyszukana metoda.
Widzisz? Kolejna skrzynka.
Podejrzewaliśmy, że sprawy są powiązane. Teraz mamy dowód.
Sprawca aktywuje swoich popleczników.
To cała siatka.
Niezależnie od miasta
Sicarius szuka ofiar na Drugiej Ulicy.
- Przyszedłeś mnie zabić? - Zabiłem godzinę temu.
Przyszedłem zobaczyć, jak umierasz.
Zawsze wiedziałem.
Rodzina mnie wykończy.
Tę potrzebę mamy we krwi.
- Kim jesteś? - Dobrze wiesz.
Zabiłeś moją siostrę. Alison.
Twoja podświadomość chce zabijać. Odwracam twoją uwagę.
Rozmawiasz ze mną, by sobie z tym poradzić.
Myślisz, że jak ci wszystko po kolei opowiem,
to powstrzymasz kogoś innego.
Jesteś żywym źródłem wiedzy.
Nie mogę pozwolić, by twoja historia pozostała nieznana.
Rodziny twoich ofiar chcą cię poznać.
- To część szkolenia. - Co?
- W agencji rządowej. - Gdzie to pani usłyszała?
Jest o tym podcast.
Witamy w podcaście Akta Sicariusa.
Mogę mówić ci po imieniu?
Spójrz na mnie. To smutne, a ja jestem żałosny.
Wiesz, co jest bardziej żałosne?
Ktoś, kto robi z tego hecę.
I każdy, kto tego słucha.
FRIARS TOWN, KAROLINA PÓŁNOCNA
To prawda.
- Przepyszna carbonara. - No nie?
To gdzie ta knajpa?
Właśnie ją otworzyli. Przy Drugiej, tuż obok mojego biura.
Mamo, patrz!
To dla cioci Ryleigh.
Dziękuję, słonko.
Czas do łóżka.
- Pomóc ci umyć zęby? - Nie.
No dobrze.
Ma to po mamie.
Przykro mi to mówić, siostro.
„Wszyscy myślą, że mają dobry gust i poczucie humoru,
ale wszyscy nie mogą mieć gustu”.
Bardzo śmieszne. Też znam ten film.
Dlatego nie wspomniałaś o tym, jak urządziłam kuchnię?
Nowe płytki?
- Kali. - Co?
Te kolory. Gdzie ty masz oczy?
Wzajemnie się podkreślają.
Aż krzyczą: „Mam zły gust”.
Wszystko w porządku?
Mama upadła. Znowu.
Tata w domu?
Nie, sąsiad zawiózł ją do szpitala.
Wiem.
Musisz jechać.
Przepraszam.
- To się wymyka spod kontroli. - Nie ma za co.
Zadzwonię, jak będę mógł.
Chodź.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Jeśli czegoś potrzebujecie,
dajcie znać mnie albo Jesse’emu.
Dzięki.
Zwłaszcza wtedy, gdyby Jesse miał wymienić te płytki.
Stara.
OCHRONA ALPHEUS
ROZBROJONO Brak zdarzeń
OBECNIE
KORONER HRABSTWA DURHAM
- Pani Wilson. - Tak.
Emory Joy, prokurator.
Dziękuję za pani czas.
Żaden kłopot.
Nie wy pierwsi prosicie o pomoc.
- Dostała pani akta sprawy? - Tak.
Kaliyah Burke i jej córka Avery zaginęły.
Cztery lata temu uznano je za zmarłe, gdy okolica była pod wodą.
Nikt nie przewidywał suszy.
To jej samochód?
Tak. Jej czteroletnia córka Avery była w bagażniku.
W porządku?
- Znaleźliście ciało Kaliyah? - Nie.
Bardzo przykra sprawa.
Proszę mi jednak powiedzieć,
skąd myśl, że ma to coś wspólnego z Sicariusem?
Przeszukaliśmy okolicę i znaleźliśmy to.
Skrzynka Haeberlin.
Pusty zestaw.
Takich używał Sicarius, prawda?
Tak.
Oboje wiemy jednak, że EliasVoit przyznał się do zamordowania 63 osób.
Kaliyah Burke i jej córki nie było wśród nich.
Czemu by to zataił?
Nie wiem.
Musimy go spytać.
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
Luke, ratujesz mi życie.
Dobrze, że nie musiałem cię ratować przed tym wodospadem z pękniętej rury.
Trzech inspektorów i nikt nie zauważył, że zaraz pęknie?
Zawsze coś się dzieje tuż po domknięciu transakcji.
Tak.
Przeprowadzka, studia Henry’ego…
Nie wiem, ile on i Michael jeszcze zniosą.
Od tygodni się nie uśmiechają.
Długo to potrwa?
Wykonawca mówił o dwóch, może trzech tygodniach.
Nie możemy tyle mieszkać u Penelope.
O rany. Cześć.
Jesteście. Spodziewałam się was później.
To moja wina.
Uznałam, że nie ma co zwlekać.
Ma sens.
Niezręczna sytuacja. Bo…
Wiesz co?
Mówiłam, że będę o 10.
Masz może goś…
- Świetnie się bawiłem. - Ja też.
- Zadzwonię. - Jasne, super.
Pa.
- Ekstra. - Idź.
Wiem, że to ja tu tak wparowałam,
ale nie mówiłaś, że masz nowego faceta.
To nie mój facet.
To pan Środa?
- Tak. - Pan Środa.
Czyli są inne dni?
Nie.
Tylko sobota.
Czekaj.
Wiedziałeś o tym?
Nie sądziłem, że zostanie do czwartku.
Skąd ktokolwiek mógł wiedzieć?
To nie miała być tajemnica.
Minął ponad rok,
ale wciąż nie czułabym się komfortowo,
opowiadając o moich lubieżnych wybrykach…
Wdowie.
Rozumiem.
Od dziś będę z najdrobniejszymi szczegółami
opowiadać ci o moich podbojach.
Jak współlokatorce.
Zapnij pasy.
Trochę się boję, ale…
Dzięki, że możemy tu zostać.
To dla mnie zaszczyt i przyjemność was gościć.
Pokój chłopców jest gotowy.
Jak i moje gigantyczne łóżko, doskonałe na platoniczne nocowanki.
- Zmienię pościel. - Na pewno?
Wyciągnęłam z głębi szafy śpiwór.
Zachowaj go na weekendowe biwaki
z dziećmi.
Zostały zawieszone do odwołania
ze względu na okoliczności.
- No nic. - Jasne.
- Hej. - O czym myślisz?
Rodzina Jareau potrzebuje mentalnego wsparcia.
Pomożesz mi?
Tak.
Zuch chłopak.
Po tym, jak opiekę przyznano twojemu wujowi.
- Po śmierci rodziców. - Gdy ich zabiłem?
Tak.
Kiedy Cyrus zaczął cię zabierać?
Ratunku!
Szybko, może po miesiącu.
Złamał mnie i zostałem jego synem.
Służącym.
Wykorzystywał cię, by wabić ofiary?
Nie. Najpierw pomagałem mu pozbywać się ciał.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Nie.
Co widziałeś po drodze?
- Nic. - No właśnie.
Żadnych tablic czy znaków.
Dlatego wybrałem to miejsce.
Zawsze w Durham?
Uważał tamtejszych szeryfów za tępych leni.
Pamiętasz, ile było ofiar?
Piętnaście.
Może 20.
- Wszystkie zakopane? - W większości.
Część wrzuciliśmy do rzeki.
Dwie do jeziora.
Jesteś w stanie zlokalizować szczątki?
Żywioły i ług zrobiły swoje.
Cyrus zadbał o to, by ich nie znaleziono.
Pozwól, że spytam.
Te informacje są w aktach.
Po co te przesłuchania?
Jesteś sfrustrowany.
Nie marnujemy czasu?
No cóż.
Po to powstała nasza jednostka.
Analizujemy zachowanie.
- No tak. - Tak.
- Mamy jego profil. - Owszem.
Mamy, ale nie wiemy, w jaki sposób się zmieniał.
Dlatego rozmawialiśmy z DeSalvo, Kemperem i Bundym.
A teraz z Voitem.
Chcemy odkryć, jak Lee Duval stał się Eliasem Voitem i Sicariusem.
Myślisz, że pewnego dnia zdołamy określić
ukryte schematy zachowań seryjnych zabójców?
W tym sęk.
Chciałbym kiedyś odkryć jednolitą teorię pola obłąkańców.
Choć to pewnie złudna nadzieja.
Zawsze się wyróżniają. Jak Voit.
Może są wyjątkowi.
Takie chore płatki śniegu.
Dobrze.
Poznaj prokuratora Emory’ego Joya z hrabstwa Durham.
- Miło mi. - Również.
Przejrzałam raport NCBI.
Technicy odezwali się w sprawie skrzynki?
Laboratorium wciąż ją bada.
W aucie lub na ciele znaleziono DNA innych osób?
Nie.
Więc nie macie dowodów łączących Voita z tą sprawą.
Mam dowody sugerujące pytania, na które tylko Voit może odpowiedzieć.
Razem możemy wyciągnąć z niego prawdę.
Skoro zamordował tę kobietę i jej córkę,
to czemu nam nie powiedział?
Co w tej zbrodni sprawiło,
że nie chciał się do niej przyznać?
Jeśli mam się skłaniać
ku tej popularnej skądinąd tezie o nawróceniu Voita,
to pewnie ze względu na wstyd związany z odebraniem życia dziecku.
Dzieci nie pasują do profilu.
To prawda, ale zauważyłem,
że Voit nieustannie stara się
balansować po bezpiecznej stronie granicy kary śmierci.
Odsiaduje dożywocie.
Reprezentuję Karolinę Północną.
Chcemy, by Voit zapłacił najwyższą cenę za swoje zbrodnie.
Uważa pan, że Voit zataił dokładną liczbę ofiar,
by mieć asa w rękawie.
Ciężko go skazać na śmierć,
gdyby to oznaczało, że pominiemy jakąś ofiarę.
Rodzinom trudno to zaakceptować.
A mnie – informować je o tym.
Chwileczkę.
Analizujesz tę celę. Strażników, drzwi, każdą słabość.
Nigdy nie załapię.
Nie mów tak.
Każdy od czegoś zaczyna. Musisz tylko ćwiczyć.
Oczyść umysł.
Tak jest! Brawo.
Planujesz ucieczkę.
Sporo listów od fanów.
Zawsze 11 sekund.
Pozazdrościć konsekwencji.
Dla strażników to tylko praca.
Przychodzą, pracują, fajrant.
Uwięzieni we własnej rutynie.
Może ukrócisz ich cierpienia,
gdy stąd wyjdziesz.
Nigdzie się nie wybieram.
Jeszcze nie.
Dokąd miałbym iść?
Po kolei.
Mówiłem, że tu jest moje miejsce.
Znasz mojego syna. Odebrałeś mi go.
Kolejny krewny chce rozmawiać.
Oczywiście.
Chcą zamknąć jakiś rozdział.
Chcą odnaleźć sens w bezsensie.
Gdy twoje dziecko utonie, nie spytasz wody, co sobie myślała.
Chodzi im tylko o poczucie winy i cierpienie.
O pokutę.
To dlatego sam się na to godzę.
Nie pochlebiaj sobie.
Ty chcesz powspominać.
Jest pan proszony.
Rozumiem prokuratora, ale czuję, że się rozczaruje.
To prawda. Voit powiedział wszystko.
Rozmawiam z nim od tygodni. Jest jak otwarta księga.
A co z tamtą skrzynką?
Nie wiemy, ile zakopał dla siebie.
Dobrze przemyślał, komu dać zestaw.
Eliasie, poznaj prokuratora z hrabstwa Durham.
Joy.
Emory Joy.
Odrobiłeś lekcje.
Pamiętam pana.
Z czasów, gdy był pan zastępcą szeryfa.
Czyli z czasów, gdy chowaliście z wujem ciała?
Tak.
Prokurator miał już z nim do czynienia.
- Chcemy porozmawiać… - Voit wie, że to sprawa osobista?
Myślicie, że Voit zna różnicę między jurysdykcją stanową a federalną?
Czy wie, że chodzi o zabójstwo w stanie, w którym grozi za nie kara śmierci?
Oczywiście, że tak.
O co mnie podejrzewacie?
Kaliyah Burke.
Żona i matka.
Analityczka giełdowa we Friars Town.
Miała biuro na Drugiej. Wiesz o tym.
Pogrywa z nim?
Pogrywa ze wszystkimi.
Pytanie dlaczego.
Piątego listopada 2022 roku ktoś włamał się do domu Kaliyah,
wyłączywszy system alarmowy.
Doszło do szamotaniny.
Wiemy tylko, że Kaliyah i jej córka zostały uprowadzone
jej własnym autem.
Dopiero po dobie zauważono ich zniknięcie.
Cztery lata goniliśmy własny ogon.
Nie mieliśmy nic.
Wczoraj znaleziono samochód Kaliyah w Yasper Creek.
Na pewno? To bagna.
Już nie.
W bagażniku było ciało Avery Burke,
która wciąż miała na sobie piżamę z dnia porwania.
Miała skręcony kark.
Pięćdziesiąt metrów dalej znaleziono pustą skrzynkę Haeberlin.
Nie potrzebowałeś Avery, więc szybko zakończyłeś jej cierpienie.
Z Kaliyah trwało to dłużej.
Bóg jeden wie, co jej zrobiłeś.
A moje najważniejsze założenie? Nie ma ciała, nie ma przestępstwa.
Dlatego ukrywałem ofiary w kontenerach.
Jeden znaleziono w Yakimie na początku 2022.
Drugi wysadziłeś tuż przed zabiciem wuja.
Miejsce się skończyło.
Otrułeś Cyrusa. Gliniarze deptali ci po piętach.
Chciałeś wrócić do rodziny w Seattle,
ale nie mogłeś się powstrzymać.
Masz to we krwi.
Gdy skończyłeś, musiałeś improwizować.
Gdyby nie zmiana klimatu, ciało faktycznie by się nie znalazło.
Co on się tak gapi na te zdjęcia?
- Zwykle tak nie przeciąga. - Wiem.
Podobno się zmieniłeś.
Gdzie ona jest?
Wiesz coś o tym?
Pokażę wam, gdzie jest.
O nie.
Jeśli chcesz odzyskać ciało, sam cię tam zaprowadzę.
- Wybacz spóźnienie. - A były fajerwerki.
To nie koniec.
Emily, oto smutna historia
Kaliyah i Avery Burke.
NCBI nie podejrzewało dotąd Voita ani jego siatki.
Na początku śledztwa wyglądało to na powtórkę ze sprawy Laci Peterson.
Rok 2002, Modesto, Kalifornia. Kobieta zabita…
- W ciąży. - …przez niewiernego męża.
Wszyscy podejrzewali niewiernego męża Kaliyah.
Niejaki Tristan Burke.
Powiedział żonie i szwagierce,
że jego matka jest w szpitalu.
To była wymówka,
by pobałamucić kochankę.
W tych okolicznościach mógł to zrobić.
Nie można go wykluczać.
To prawda.
Potrzebujemy dostępu do historii wiadomości Tristana.
Mógł się kontaktować z Voitem.
Chwileczkę.
Skrzynka jest podejrzana, ale znamy Voita.
- To nie on. - Przez profil ofiar?
Przez wszystko.
- To zbyt intymne. - Intymne?
Kaliyah i Avery zabito w afekcie, to nie dzieło psychopaty.
To dlaczego Voit się w to miesza?
Założę się, że chce uciec.
Przestań. Nie ma szans.
Z całym szacunkiem dla policji, mógł dostrzec jej słabość.
Tymczasowo będzie pod opieką Joya.
Dave, JJ, Tyler.
Nie możemy pozwolić, by Voit uciekł.
Tara, Luke. Ściągnijcie tu Tristana Burke’a.
Stwórzcie profil.
Penelope, wrócimy do rozmów Voita.
Mogliśmy coś przegapić?
Na pewno nie.
Ale niech będzie.
Wreszcie zaczerpniesz świeżego powietrza.
Wal się.
Nie wywołuj wilka z lasu.
Nie mam wyboru.
Zawsze jest wybór.
Zostaw mnie w spokoju.
Idę po kawę.
Choć przez pewien czas zastanawiałem się…
Obaj wiemy, że sobie z nami pogrywasz.
Nie pogrywam.
One zasługują…
na sprawiedliwość.
- Jest. - Panie Voit.
Voit. Jest więcej ofiar?
Zabiłeś Kaliyah?
Ty! Zabiłeś moją córkę, śmieciu!
- Puśćcie mnie! - Co zrobiłeś z ciałem?
Ja ci pokażę sprawiedliwość!
Proszę pana. Już dobrze.
- Wszystko będzie dobrze. - Odebrał mi córeczkę.
Wiem.
Co ja sobie myślałem?
Że dorwę gościa chronionego przez pół stanu?
Pańskie emocje są zrozumiałe.
Nic nie rozumiem.
Do wczoraj wszyscy mówili, że zrobił to mąż Kaliyah.
Znaleźli samochód. A w nim…
malutką Avery.
Teraz mówią, że to Sicarius?
Rozumiem.
Trudno to przetrawić.
Szczerze mówiąc…
Nie pogodziłem się z zabójstwem.
Sam nie wiem.
Chciałem, by dalej mówili o zaginięciu
albo porwaniu. To oznaczało nadzieję.
Nadzieję, że ona i moja wnuczka wrócą do domu.
Żywe.
Jak się trzyma rodzina?
To dar od Boga.
Moja żona…
zmarła na COVID. Ale moja córka Ryleigh…
Nie jest sobą, odkąd zniknęła Kaliyah.
Wiedziała o romansie Tristana. Żałuje, że milczała.
Uznała, że to nie jej sprawa.
Gdy nie udało się go skazać,
pozostało jej zadbać,
by nie dostał niczego, co należało do naszej rodziny.
Czy Ryleigh zechce z nami porozmawiać?
Tak.
Pomoże, jak będzie mogła.
Gdy już wydaje się gotowa,
by żyć dalej…
coś…
coś znów wciąga ją w otchłań.
JEDNOSTKA ANALIZ BEHAWIORALNYCH
Dziękujemy, że zechciał pan z nami porozmawiać.
Agentka Tara Lewis.
Agent Luke Alvez.
Proszę usiąść.
To wszystko było aż niewiarygodne.
Chcieli mnie zamknąć za zabicie córki i żony.
Cieszę się, że dotarliście do prawdy.
To zasługa prokuratora Joya.
Joya?
- Tak. - Nie sądzę.
Od razu się na mnie uwziął.
Podłożył mi w aucie nadajnik, założył podsłuch mojej byłej.
Próbuje mnie wrobić.
Liczyłem, że mnie zaprosiliście, żeby dorwać za to tę gnidę.
Wie pan, dlaczego jest pan podejrzany?
W noc zaginięcia Kaliyah i Avery pojechał pan…
Co mam powiedzieć?
Że byłem gównianym mężem?
Dobrze.
Kłamałem, zdradzałem.
Winny.
To nie czyni mnie zabójcą.
Co tu właściwie robimy?
Zaginięcie pana żony i córki zgłosiła Ryleigh.
Na przesłuchanie stawił się pan po tygodniu.
Zasugerował pan nawet,
- że żona zabrała córkę i odeszła. - Dość.
Nie róbmy tego.
Dopiero po siedmiu dniach pozwolił pan przeszukać dom.
I znaleźli ślady krwi w kuchni.
Jestem zabójcą i idiotą?
- Tego nie mówimy. - Kończymy rozmowę.
Co wy na to?
Wszyscy gliniarze są tacy sami.
Macie sprawcę. Seryjnego mordercę.
A mimo to
próbujecie mnie zamknąć.
No nic.
- Chcesz mieć czysty strzał? - Nie kuś.
Idziemy. Prowadź do niej.
Chwileczkę.
Może to podstęp, by uciec.
Tak, ale może nie o to chodzi.
Voit, gdzie ona jest?
Niedaleko.
Voit!
Stój!
Będziemy strzelać!
Co ty odpierdalasz?
Kopcie tu.
Tutaj.
Żona zaraz przyjdzie.
Przepraszam za najście.
Wykonujecie swoją pracę.
Nie było tu przypadkiem regału?
- Tak. Skąd pan wie? - Z dowodów zdjęciowych?
- Tak. - Przepraszam.
Żaden kłopot.
Obecność FBI mnie nie dziwi,
ale dlaczego dopiero teraz?
Zwykle czekamy na wniosek o pomoc,
ale tym razem dołączyliśmy,
bo sprawca, Elias Voit, zabijał w całym kraju.
Voit.
To ten Sicarius?
Tak.
On zabił moją siostrę i jej dziecko?
Tego chcemy się dowiedzieć.
TECHNIK POLICYJNY
Otwórzcie.
To Kaliyah.
Voit wiedział, gdzie jest.
Z ostatniej chwili.
To szczątki Kaliyah Burke.
Na ciele ani na rzeczach nie ma jednak jego DNA.
- Żadna niespodzianka. - To słuchaj.
Zgadnij, czyje DNA było wszędzie.
Tristana Burke’a.
Tristan to w takim razie członek
zewnętrznego kręgu Sicariusa. Przeoczyliśmy go.
Nie gotuj się tak.
Ja niczego nie przeoczyłam.
Kopałam tak głęboko, aż się zera i jedynki skończyły.
Sprawdziłam też komunikator,
który przekazał nam Voit.
Tristan i Voit nigdy się nie kontaktowali.
Nie rozumiem.
Skąd wiedział, gdzie szukać ciała?
Powiem wam, jak to zrobił.
To nie oznacza, że zabił.
W tę samą grę grywałem z moim dawnym partnerem, Jasonem Gideonem.
„Jestem sprawcą”.
Sporządził własny profil i wyobraził sobie siebie jako sprawcę?
Nie musiał.
Zrobił to instynktownie, bo to seryjny morderca.
Racja. Jak muzyk, który kontynuuje
niesłyszany wcześniej utwór.
Poza tym zna miejsce pochówku jak własną kieszeń.
Sądząc po ziemi,
możliwe było tylko jedno miejsce.
Magiczna sztuczka.
Magii tam nie było.
Ale to sztuczka.
Nie chciał uciec. Chciał wykorzystać tę starą sprawę,
by sąd stanowy skazał go na karę śmierci.
Otrzymaliśmy raport w sprawie skrzynki.
Została wyprodukowana w 2023 roku.
- Po aresztowaniu Voita. - To bez sensu.
Chyba że ktoś chce wrobić Voita.
Wrobić? On znalazł ciało.
JJ ma rację.
Voit chce wykorzystać tę sprawę,
więc trudniej będzie skazać zabójcę.
Może Voit to zaplanował.
Albo ktoś inny.
Garcia, zgarnęli Tristana?
Tak. Właśnie go do was wiozą.
- Oddzwonię. - Czekamy.
Musimy przekonać Voita,
że prawdziwemu zabójcy ujdzie to na sucho.
- Porozmawiam z nim. - Ja to zrobię.
Niezły występ.
Co tu robisz?
Wiem, że chcesz,
żeby skazali cię na śmierć.
Wierz mi, że bardzo bym tego chciał.
Problem w tym, że osoba lub osoby odpowiedzialne
za zabójstwo Kaliyah i Avery nie zostaną ukarane.
Gówno wiesz, Tyler.
Twój zespół to rozgryzł.
Gdyby to zależało od ciebie i Joya, raport w sprawie skrzyni
gdzieś by zaginął, a Tristan Burke i Elias Voit
czekaliby już na karę śmierci.
Powiedz policji prawdę.
Wiesz, że gdybym nie wziął w tym udziału,
ciała Kaliyah nigdy by nie znaleziono?
Nikt nie poniósłby odpowiedzialności za jej śmierć.
Lepszy Sicarius niż nikt.
Możesz to zmienić.
A ty możesz robić swoje.
Przeczytaj akta sprawy.
Tam znajdziesz wszystko.
Jeśli tego nie ogarniesz,
Sicarius umrze za twoje grzechy.
Gdy to się skończy,
podam do sądu tego frajera Joya i was, pieprzone agenciki.
Doczekacie się.
Ustaw się w kolejce.
Bawi cię to?
Posłuchaj.
Gdybyś nie dymał na boku i nie ściemniał, nie byłoby cię tu.
Twoje DNA było na skrzyniach i ciele Kaliyah.
Bo to moje skrzynki.
Co z tego?
Użyłem ich do przeprowadzki po ślubie.
- Były w piwnicy. - „Co z tego?”
Zabójca ukradł je, porywając Kaliyah i Avery?
Nie wiem.
Na to wygląda.
Powiedz mi coś.
Co?
Czemu się pobraliście?
Kaliyah zaszła w ciążę.
Mówiłem, że zapłacę za aborcję.
Nie chciała tego słuchać.
Potem moja mama się dowiedziała.
Musiałem to zrobić.
Nawet nie wiesz, ile razy modliłem się o wolność.
Twoje modlitwy zostały wysłuchane.
Nie.
Żaden ze mnie świętoszek.
Ale zabójca też nie.
Nie mam pojęcia, co tu widzę.
Zakładając, że to zbrodnia w afekcie,
a nie dzieło psychopaty, motyw wciąż pasuje do Tristana.
Prawdziwy zabójca liczył na to od początku.
Pomyślmy o miejscu porzucenia zwłok.
Jest na odludziu. Ten, kto je wybrał, dobrze je znał.
- Od lat. - To nie Tristan.
Przeprowadził się tu po ślubie.
Nie lubi natury.
Jeśli to zbrodnia w afekcie,
zabójca musiał dobrze znać Yasper Creek,
a także być blisko Kaliyah i jej męża.
To musi być ktoś z rodziny.
Nie ma mowy.
Wiemy, jak strata Kaliyah i jej córki wpłynęła na ich krewnych.
Wiem. Ale Garcia musi ich sprawdzić.
Panie Faust. Przepraszamy za najście.
Gdzie tam.
Zapraszam.
Ryleigh jest tam.
Dzwonił prokurator Joy.
Bardzo nam przykro.
Przynajmniej wróci do domu.
- W czym możemy pomóc? - Chcemy porozmawiać z Jessem.
Ze mną? Po co?
- Zapraszam z nami. - Poważnie?
- O co chodzi? - O nic.
Jesse.
Nie rozumiesz.
Racja, nie rozumiem.
Jesse Poole, lat 37.
Urodzony we Friars Town.
Stolarz z zawodu, długoletni wolontariusz w leśnictwie.
Spędził sporo czasu w Yasper.
To nie tak, jak myślicie.
A jak myślimy?
Nie wiem.
Dlaczego uciekałeś?
Wolno mi mieć prawnika?
Tak.
Zaczekasz tu.
Nie.
Co jest, kurwa?
Nie zostawiajcie mnie z tym świrem!
Słyszycie mnie?
- Halo? - Uda się?
Rossi miewał bardziej pochrzanione pomysły.
Chcę adwokata! Pieprzonego prawnika!
Muszę z panem porozmawiać.
Wiem, że trudno to zrozumieć…
Nie sądzicie chyba, że ją zabił.
Sądzimy.
Proszę.
Mój mąż to dobry człowiek.
Jesse nikogo by nie skrzywdził.
Jeśli uważacie, że to nie ten Sicarius, to przyjrzyjcie się znowu Tristanowi.
Przyjrzeliśmy się.
Ktoś próbował ich wrobić.
Nie Jesse.
- Dlaczego? - Właśnie, dlaczego?
Oto jest pytanie.
W tej chwili
mamy dwa punkty zaczepienia z trzech. Okazję i środki.
Jaki miał motyw?
Co mógł zyskać na podwójnym zabójstwie?
Są tylko dwa
fundamentalne motywy zabójstwa. Afekt lub korzyść.
Czasem występują w parze, jak tutaj.
Co? Moja siostra go odrzuciła?
I Jesse mnie też zabije?
Twój mąż nie ma motywu.
Był wierny do szpiku kości.
Przez lata nie raz widzieliśmy,
jak cienka granica między żalem a poczuciem winy może się zacierać.
To pozornie zrozumiałe, że członek rodziny niszczy to,
co przypomina mu zmarłą osobę,
jednak profil krewnego w żałobie sugeruje,
że zrobi on w zasadzie wszystko,
by pielęgnować wspomnienia.
Ten dom tyle znaczył dla twojej siostry.
Wiele w nim zmieniła, prawda?
Ciekawi nas, że gdy go przejęłaś,
usunęłaś wszelkie ślady siostry.
Regał w salonie, płytki w kuchni.
- Jak śmiecie. - Do czego zmierzacie?
Panie Faust, czy wie pan,
dlaczego żona oddała dom dziadków Kaliyah,
a nie obu córkom?
No cóż…
To nic nie znaczy.
„W przypadku śmierci Kaliyah dom przejdzie na własność Avery”.
Albo mów, albo stul pysk.
Afekt i korzyść.
Twój mąż właśnie wszystko wyśpiewuje.
Powiedz nam to sama.
Pomógł ci zamordować twoją siostrę i ukochaną siostrzenicę.
- Nie. - Chcieliście wrobić Tristana.
Gdy zrozumieliście, że to się nie uda,
pomógł ci pewien popularny podcast.
Liczyłaś, że nutka true crime pomoże.
Dlatego podłożyłaś skrzynkę.
Ty tępy gnoju!
Dość tego.
Ryleigh, powiedz im, że to nieprawda.
To nie fair.
Kaliyah dostała wszystko.
- Ryleigh… - Wszystko.
A ja? Ochłapy.
To ja podcierałam mamie tyłek.
A ona?
Mimo wszystko
wybrała Kaliyah
zamiast mnie.
Nie.
Ryleigh? Nie.
Dziękuję.
„Co narodziło się w gniewie, umiera we wstydzie”. Benjamin Franklin.
Jak się masz?
Bywało lepiej.
Chcesz pogadać?
Nic innego nie robię.
Jak to?
Terapia.
Przez lata po śmierci Alison
miałem tylko jeden cel.
Znaleźć jej zabójcę. Załatwić go.
A potem…
Wszystko się zmieniło.
Jestem tutaj,
ale zagubiony.
Dlaczego tak się czujesz?
Nawet Voit jest lepszym profilerem ode mnie.
Mówiłem ci, to psychol.
On to czuje.
Nigdy nie wskazałbym Ryleigh i jej męża.
Bo twoje osobiste doświadczenie mówi ci,
że krewnych się nie zdradza.
A jednak się zdarza.
Potrzebujesz czasu, by pozbyć się uprzedzeń.
Rozumiem.
Muszę się odłączyć.
To wymaga czasu i praktyki.
A jeśli się nie uda?
Uda się.
Skąd ta pewność?
Bo jestem zajebistym profilerem.
Nie otwierajcie. Jeszcze nie.
Możecie otworzyć.
I co?
W domu, a jakby poza domem.
Super, co?
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiem. To głupie.
Henry!
Głupie? W życiu.
Ani trochę.
Robiliśmy tak, gdy byłem mały.
Wystarczy użyć wyobraźni.
Będziemy udawać, że śpimy pod gwiazdami.
Masz rację, Henry. To głupie.
Mogliśmy namalować gwiazdy na suficie.
- To by miało sens. - Nie! Tak ma być.
Będziemy się dobrze bawić,
upieczemy pianki.
Nad kuchenką. Będzie ekstra.
- Co wy na to? - Czemu nie?
I o to chodzi.
Głupie? Ja ci dam.
Proszę.
Głupie?
Czy nie?
O rany.
Pan Sobota?
Tak. Pomylił dni.
Idź.
Wykluczone.
Psiapsióły przed gaduły.
Mówię poważnie.
Dziękuję.
Wiesz, ile listów dostaję każdego dnia?
Taka specyfika tego miejsca.
To porąbane.
Tu masz rację.
Wbiłem sobie do głowy, że jeśli mnie zabiją,
to ci idioci przestaną widzieć we mnie bohatera.
To by nic nie dało.
Nie.
Bo pasożyty jak Brian Garrity zrobiłyby ze mnie męczennika.
Zgadza się.
To moja wina.
Wszystko. Zabójstwa, siatka,
proces, zeznania.
To jedna wielka…
zaraźliwość społeczna.
W międzyczasie wpadło trochę listów.
NIE jestem kimś żałosnym. NIE jestem kimś żałosnym.
Jestem żałosny. Wiesz, co jest bardziej żałosne?
Ktoś, kto robi z tego hecę.
I każdy, kto tego słucha.
Napisy: Konrad Szabowicz