Poprzednio…
Brian Garrity to typowy foliarz.
FBI sfingowało obławę, by ukryć zabójstwo
wicedyrektora Douglasa Baileya.
Wiesz, ile króliczych nor już odwiedził?
Lądowanie na Księżycu, zabójstwo Kennedy’ego.
Ponoć gadasz do siebie. Powinnam o czymś wiedzieć?
Śmiało. Uwierzy ci.
Twoja podświadomość chce zabijać.
Rozmawiasz ze mną, by sobie z tym poradzić.
Rodziny twoich ofiar chcą cię poznać.
Pragną odpowiedzialności,
której nie zapewnia wyrok.
Myślisz, że jak ci wszystko po kolei opowiem,
to powstrzymasz kogoś innego.
Nie mogę pozwolić,
by twoja historia pozostała nieznana.
Problem w tym,
że gdy my tu rozmawiamy, ktoś nowy już to robi.
Tylko jeszcze o tym nie wiecie.
Otwierać. Policja.
Jak się nazywa?
Al Smith.
Panie Smith. Policja.
Na pewno jest w domu?
Chyba tak. Widziałem go trzy dni temu. Kiepsko z nim.
To znaczy?
Nie odbiera poczty.
Ani telefonu. Raz nie umiał otworzyć drzwi.
Czyli kiepsko.
Panie Smith!
Jest tu kto?
Rutynowa kontrola.
Proszę pana?
Czy… To gaz?
Instalacja jest przestarzała.
O nie. Udusił się?
Przestań!
Nie! Co ty odpierdalasz?
Co jest? Przestań! Nie musisz tego robić!
- Al, nie. - Nie musisz.
Nie!
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
Przykro mi.
Harlan Ellison napisał: „Nie mam ust, a muszę krzyczeć”.
Kurwa mać!
Cholera.
Weź się w garść.
- Gdzie on jest? - Tam.
Dobra. Dzięki.
Nie ma sprawy.
Co ci się stało w rękę?
Nic takiego.
Kurde! Każdego już wpuszczają na szóste piętro?
Ciebie wpuścili, no nie?
Co u ciebie, Tom?
Dobrze. A u ciebie?
Nie wiem.
Słyszałem…
Przykro mi.
Co ty tu robisz?
Chciałem cię zobaczyć. I twój zespół.
- Jest źle? - Dziwnie.
Chodź. Dobrze trafiłeś.
Cześć, Emily. Agentka Prentiss, agent Tyler Green.
Miło pana widzieć.
Pracowałeś już z Greenem.
Pomogłem mu ukończyć szkolenie.
Raczej ja je przetrwałem.
Agent Millikin mi dokopał. Jak wszystkim nowym.
Tak poznałeś Luke’a?
Nie. Alvez i ja byliśmy w wojsku. Poznaliśmy się w programie ARC.
To program rehabilitacji żołnierzy.
Wspaniałe przedsięwzięcie.
Tak. Cieszę się, że mogę im pomagać.
Pomagamy chorym i rannym wrócić do życia w cywilu.
Dlatego do was przychodzę.
Badacie niejednoznaczne sprawy, prawda?
Pomagacie ustalić,
czy to samobójstwo, zabójstwo czy zwykły wypadek?
Zgadza się. Masz taką sprawę?
No cóż. Luke, mógłbyś?
To kapitan Al Smith.
Znajomy z programu. Zginął wczoraj rano.
Przyczyna śmierci?
Wybuch kuchenki gazowej.
Wszystkie palniki były odkręcone.
Sądząc po wybuchu, dość długo.
Trzymał pudełko z zapałkami.
Pomożemy.
Zaczniemy od autopsji psychologicznej, ale chyba niewiele możemy zdziałać.
Wiem. Znam statystyki, sam je wszystkim podaję.
Aż 87% weteranów zgłasza przynajmniej jedno traumatyczne zdarzenie,
a mniej niż połowa otrzymuje pomoc.
Ale to nie w stylu Ala.
Dlaczego korzystał z programu?
Lęk, depresja, natrętne myśli.
To objawy PTSD.
Pistolet był w sejfie.
Nie strzelił sobie w łeb, tylko się wysadził.
Zabił policjanta i dozorcę.
Dziwne. Nawet jak na PTSD.
Znałeś go?
Znam ten typ.
Wiem, co mnie przeraża. Powiedzmy, że tak to wygląda.
Reakcja łańcuchowa.
Jeden postanawia ze sobą skończyć,
a drugi mówi: „Dobry pomysł.
Może zrobię to samo”.
Dlatego chcę to wziąć. Poznać powód.
- Masz coś przeciwko? - Nie.
Dziękuję, agentko Prentiss.
Cześć.
Dostałeś maila.
Co knuje Voit?
Tara i Rebecca są u niego.
Musi tylko wybrać członka rodziny i powiedzieć: „Bu, to ja”.
Jedną osobę.
Wybiera spośród czworga.
Co on, pierścionek wybiera?
Chce wybrać ofiarę, którą zabił z jak najmniejszą dozą przemocy,
bo to będzie najmniej nieprzyjemne dla jego rozmówcy.
Powiedzmy mu, że to zawsze jest nieprzyjemne.
Cześć. Dzień dobry.
Ty też?
Ilu podcastów słuchasz?
Nie wiem, głównie wiadomości. A co?
Henry je pożera. Zwłaszcza te o Voicie.
Jeden z nich wspomina o mnie, tobie i BAU.
To nasza sprawa. Nie ma się co dziwić.
Nie, Emily. Nagrał go ktoś, kogo znasz.
Osobiście.
Kurwa!
- Emily! Bella! - No nie.
Rozumiem. Utrudniam ci pracę, prawda?
Przestań. Nagroda już czeka.
Źle do tego podchodziłem.
Stawiałem na spiski.
Ale seryjni zabójcy? Słuchacze walą drzwiami i oknami!
Nie chodzi tylko o kasę. To miły dodatek.
Chodzi o kapitał społeczny.
Jestem na topie. Nigdy nie byłem.
Moje hashtagi podłapywały góra trzy osoby,
a teraz tworzę virale.
Przyznaję, że co nieco podkoloryzowałem,
żeby zachęcić słuchaczy.
Zabijesz mnie?
Nie, to nielegalne.
Masz prawo nagrywać podcast, który jest stekiem kłamstw.
Że co? Wcale nie.
Elias Voit nazywał cię ojcem?
Zapłaciłem sanitariuszowi majątek za tę informację.
Może brzmiało to bardziej: „To ty, tato?”.
Nie jak w podcaście, w stylu: „Daj mi klapsa, tatku”.
Nie dlatego tu jesteś.
Twierdzisz, że Voit to seryjny zabójca
wyszkolony przez BAU jak w filmie Kandydat.
To bzdura. A ty ten bałagan posprzątasz.
Mógłbym.
Żaden problem.
Kończę właśnie pierwszy sezon.
Zrobię finał i zmienię temat.
Tak robimy w branży. Zaczynamy od jednej tezy,
a potem przeskakujemy na drugą.
Ale potrzebuję czegoś, żeby mi to wyszło.
Czego?
Czegoś, czego nie ma żaden inny podcast.
Oficjalnego wywiadu z naszym białym wielorybem.
- Nie sądzisz… - Daj spokój.
Nie chodzi mi o to, że jest otyły czy coś.
Choć podobno w więzieniu przytył. Potwierdzisz?
Nie.
To dobrze. Trzyma wagę.
Nie zgadzam się. Nie ma mowy.
Szkoda.
Współczuję wam.
Będę musiał opowiedzieć tę historię po swojemu.
Wynoś się.
Pozdrów Tarę.
Chyba ta. Nie, przepraszam.
Nie.
Ta. Tak.
Deena Ryan.
- Na pewno? - Tak.
- Na pewno. - Dlaczego ona?
Czy to ważne?
Ważne.
Zanim przyjdzie jej matka,
musimy potwierdzić, że mówisz całą prawdę.
Udusiłem Deenę. Umarła. To cała prawda.
To nie wystarczy.
Będzie chciała wiedzieć dlaczego.
Dlaczego odebrałeś jej córkę? Dokąd ją zabrałeś? Jak ją udusiłeś?
Chwileczkę.
Obie macie obrączki.
Wzięłyście ślub.
To wspaniale. Gratulacje.
Skup się. Proszę.
Przepraszam.
Oby się wam udało.
Inaczej. Wiem, że wam się uda. Na bank.
Zwłaszcza w obliczu tej sytuacji
ślub to akt wielkiego optymizmu, więc…
- Hej. - Co?
Wiemy, że się rozwodzisz, ale mamy zadanie.
Jasne.
Porozmawiam z departamentem.
Wpiszemy matkę Deeny na listę.
Dobrze.
A ja przejrzę akta Deeny.
Bądź szczery.
Nieźle. Uniknąłeś pytania.
Nie powiedziałeś, co zrobiłeś tej dziewczynie.
Nie chcę im nic mówić.
Więc czemu to robisz?
Kazałeś mi.
Po co mi anioł na ramieniu, jeśli nie będę go słuchać?
To urocze.
Co?
Masz mnie za anioła.
BIURO LEKARZA SĄDOWEGO, WASZYNGTON
Mam…
Zacznijcie beze mnie.
Jak się czujesz?
Zmęczony.
Rozumiem.
Luke Alvez, FBI. Badam śmierć kapitana Smitha.
Miło mi.
Skoro pan tu jest, to znaczy, że…
Nie miał rodziny.
Muszę go naszykować i zawieźć na cmentarz.
Mogę zobaczyć?
Ale nie wyciągaj.
Był w EOD?
Proszę?
Kapitan Smith był saperem.
Chyba tak. To ważne?
Możliwe.
Mogę o coś spytać?
Śmiało.
Czy zostało z niego tyle, żeby założyć mundur?
Nie wiem.
Przyczyną śmierci był uraz spowodowany wybuchem.
Odniósł też oparzenia czwartego stopnia.
Zginął na miejscu?
Tak. Policjant i dozorca nie mieli tyle szczęścia.
Wiem, że to dziwne, ale czy mózg jest cały?
PTSD?
Tak myślę.
Zdecydowanie widać uraz mózgu
spowodowany wybuchem niewielkiej rakiety,
ale jeśli chodzi o PTSD,
wskazuje na nie zmniejszenie objętości hipokampu.
U niego był idealny.
Mózg miał w normie?
Tego nie mówię.
Zauważyłam coś dziwnego na zdjęciu.
Tak dziwnego, że zleciłam rezonans.
To wysoce nietypowe.
- To nie od wybuchu? - Zbyt symetryczne.
Co mogło to spowodować?
Nie co. Kto.
Nie rozumiem, na co patrzę.
Rany między płatami wskazują na szpikulec
wbijany w mózg przez nozdrza.
Ktoś mu zrobił lobotomię.
Co? Dlaczego?
Nie wiemy.
Nie zrobiłby tego.
Też tak sądzimy. Dlatego trochę pogrzebaliśmy.
Okazało się, że to nie pierwszy przypadek.
To major Howard Newton. Zniknął tydzień temu.
Również u niego wykonano lobotomię. Poznajesz go?
Nie. A powinienem?
Promował program w Arlington.
Przeczuwałeś, że to coś więcej. I miałeś rację.
To nie ma sensu.
Program ARC pomaga żołnierzom.
Czemu ktoś nam to robi?
Bo cierpi i chce, by inni poczuli jego ból.
Nie musisz tego robić.
Pomogę ci.
Poczujesz się lepiej. Przysięgam.
Co zamierzasz zrobić?
A teraz się nie ruszaj.
Daj mi jeszcze jedną szansę. Tym razem się uda.
Błagam!
Nie.
Pani córka była…
Przepraszam. Nie.
Chciałem tylko przeprosić.
Wygodnie pani? Może wody?
Nie.
Chce mnie pani uderzyć?
Pewnie pani zdąży, zanim ktoś tu wpadnie.
Nie ma mowy.
Tego też nie chcę.
To czego pani chce?
Przepraszam. Czego pani ode mnie oczekuje?
Powiem ci, czego się dowiedziałam.
Kiedy umiera twoje dziecko, pochłaniasz wszystko.
Szukasz każdego szczegółu, żeby nadać temu sens.
Wiem, jakiego nacisku trzeba, by zmiażdżyć krtań.
Równo 14,3 kilograma. Wiedziałeś?
- Tak. - Oczywiście, że tak.
Też się tego nauczyłeś. To część szkolenia.
Co?
Szkolenia w agencji rządowej.
Tej samej, która przypadkiem cię złapała.
Bo nie dałeś się kontrolować, prawda?
- Pani Ryan, to zupełnie bezpodstawne… - O czym ona mówi?
Gdzie to pani usłyszała?
Nie mów, że nie wiesz.
Wiesz! Cały świat to wie! Jest o tym podcast!
Jaki podcast?
Jaki znowu podcast?
Uspokój się.
Opowiadają o tobie gorsze kłamstwa.
Tak działa algorytm.
Brian Garrity jest zły, ale nie najgorszy.
Ale jest najpopularniejszy.
A same dobrze wiecie,
że jest wiarygodny, więc niebezpieczny.
Niebezpieczny? Jezu, przestań.
Mylę się?
Daj idiocie megafon, a i tak będzie za głupi, by go użyć.
Niech dostanie swoje pięć minut i zniknie.
A jak usłyszą to moje córki?
Twoje córki o wszystkim wiedzą.
Podcast ich nie przekona.
A jeśli przekona kogoś innego?
Ktoś może to znaleźć. Źle zinterpretować.
Jeszcze mnie zacznie wielbić.
Wy nie miałyście pod sobą siatki całkowicie posłusznych ludzi.
Nie, ale wszystkich zamknęłyśmy.
To zwykły troll.
Jaka jest pierwsza zasada internetu?
Nie karmić trolli.
To było, zanim internet przejęli troglodyci.
Chcę to wyjaśnić.
- Jak? - W jego podcaście.
Nie.
Jak mam komukolwiek pomóc, skoro wszyscy wierzą
w kłamstwa tego pajaca?
Mogę z nimi rozmawiać, ale jak?
Nie wierzą mi w to, co im mówię.
Chcę przeprosić za swoje czyny.
Dobrze. Przemyślmy to.
Co da ci ta rozmowa? Większy rozgłos.
Zapewnisz atencję Garrity’emu.
Przysporzysz mu popularności.
Tak. Dlatego otrzyma listę warunków.
Oczywiście, warunki.
Mam zrobić podcast z więzienia?
Nie na żywo. Zedytujemy go.
FBI i departament będą miały pełną kontrolę.
W razie czego zarekwirujemy nagranie.
Czego żąda Voit?
Zapasowego nagrania.
Choćby notatki głosowej na telefonie.
- Dlaczego? - Jako zabezpieczenia.
Chce mieć pewność, że Brian nie wyjmie czegoś z kontekstu.
Jeśli to zrobi,
Voit będzie mógł udostępnić nagranie konkurencyjnemu podcastowi.
I nam to pasuje?
Czy chętnie pozwolę psychopacie stanąć w szranki z narcyzem?
Nie.
Ale jeśli pozbędę się Garrity’ego, zaryzykuję.
Myślałam, że Voit nie jest już psychopatą.
Masz rację. Nie jest.
Gdy widzę Briana…
Miałaś kiedyś zgagę,
która tak pali,
że aż czujesz nienawiść?
Strażnicy muszą sprawdzić cały sprzęt audio.
- Zdecydowanie. - I żadnego dotykania.
Oczywiście.
Garrity się zgodzi?
Już się zgodził. Przedstawił własne warunki.
Czuję tę zgagę.
Chodź, dam ci jakąś tabletkę.
Co mamy?
Dwie ofiary.
Obie należały do programu wsparcia weteranów.
Sprawca ich nie zabija.
To co… Cholera, lobotomia. Nieważne.
Sprawca ma związek z programem ARC.
Brał w nim udział lub został odrzucony.
Teraz się mści.
Na szczęście armia prowadzi szczegółową dokumentację.
Tyler, zrobisz coś dla mnie? Poręcz za mnie u Millikina.
Może dostanę się do ich akt.
Mundurowi albo się do mnie kleją, albo mnie wyrzucają.
U Luke’a wszystko gra?
Chyba tak. A co?
Nie wiem. Może to nic takiego. Sprawia wrażenie…
Widzisz? Dlatego zawsze pytam wyrocznię Alveza.
U Luke’a wszystko gra?
Nie wiem.
I tak bym wam nie powiedziała, bo nie jestem plotkarą.
Wracajmy do pracy. Sio.
Nie tego oczekiwaliśmy, ale guz się rozprzestrzenił.
Nic nie możemy zrobić.
A co ja mogę zrobić?
Mamy wybór. Mogę ją wypisać
albo zatrzymać tutaj. Zadbamy o jej komfort.
Ile czasu jej zostało?
Luke, ona bardzo cierpi.
Co cię martwi?
Ta sprawa.
Zaczynają zauważać.
Dobra. Ogarnę się.
Jeszcze jedno.
Żona przywiozła pierwszą ofiarę, Howarda Newtona.
Dobrze.
Dasz radę?
Muszę.
Minęło jakieś dziewięć dni.
To nie ma sensu.
Zadzwonił mi powiedzieć, że wraca do domu,
ale nie wrócił.
Kiedy wezwała pani policję?
O północy.
Kiedy znaleźli pani męża?
To nie oni. Ja go znalazłam.
O świcie wciąż go nie było, a ja wariowałam.
Wsiadłam w samochód. Znalazłam go dwie przecznice od domu.
Sprawca wiedział, gdzie mieszkacie.
Pewnie tak. Albo Howard uciekł i rozpoznał kilka ulic.
Jestem, kochanie.
Skarbie. Jestem tu.
Próbuje wypowiedzieć moje imię, Kimberly.
Pani Newton, tworzymy mapę,
oznaczając miejsca porwania i porzucenia ofiar.
Może nam pani pomóc?
Mogę spróbować, ale nie wiem, na ile.
Dziękujemy.
Luke, mógłbyś…
Tak, zostanę z majorem.
Zaraz wracam.
Twoja żona zaraz wróci. Jest w pokoju obok.
Potrzebujesz czegoś? Nie!
Zabij mnie.
Nie, stary. Trzymaj się.
Zabij mnie.
Wytrzymaj. Będzie dobrze.
RAPORT ZE ŚLEDZTWA
ALERT – ZAGINIONA OSOBA
Ofiara to Theodore Nguyen. Lobotomia, katatonia, jak inni.
Znaleziono go przed jego biurem. Brak kamer.
- Gdzie? - W Baltimore.
W Baltimore nie ma programu ARC.
To by się zgadzało, bo pan Nguyen nie ma związku z wojskiem.
Zajmuje się akupunkturą.
Akupunkturą?
Nas też to zaskoczyło.
Sprawca wymyka się ramom wiktymologii.
Coś łączy ARC z akupunkturą?
Nie. Nie oferujemy takich usług.
Akupunkturzyści leczą ból. W czym się specjalizował Nguyen?
Terapią na bóle głowy.
Jakie bóle głowy? Migreny?
Tak. Opracował własną terapię.
Jeśli sprawca na to cierpi, może go to motywować.
Nie robi się przez to lobotomii.
Chyba że ból jest dość silny.
Jak nazywają te bóle, na które cierpiał twój znajomy?
Bóle klasterowe.
Tak silne, że powodują zmiany widzenia lub…
Mogą prowadzić do stanów lękowych i agresji.
Ból jest tak silny, że niektórzy nazywają go „samobójczym”.
Podejrzany odniósł obrażenia i nabawił się zespołu stresu pourazowego.
Na początku próbował sobie z tym poradzić.
Dawał z siebie wszystko. Jest żołnierzem, wojownikiem.
Tak. Karał się za porażki.
Kaleczył się? Czy biczował?
Nie. Tatuażami. Zapewne na rękach i na całym ciele.
Symbolizują ból, przed którym próbuje uciec.
Gdy już nie mógł tego znieść, przyszedł do ARC po pomoc.
Nie ulżyli mu,
więc zaatakował za to innych weteranów.
Pani Garcia i ja to sprawdziliśmy.
Wolontariusze są rejestrowani.
Ofiary nie pokrywają się z żadnym pacjentem.
Ale jeśli go nie przyjęto, nie będzie go w rejestrze.
Zgadza się.
Znajdźmy pacjentów akupunkturzysty.
To on się wyróżnia.
Zdobędziemy listę weteranów, których leczył.
Musimy działać szybko.
Kolejny napad to tylko kwestia czasu.
Wyjaśnij mi coś.
Skoro to migreny samobójcze, czemu on krzywdzi innych?
Gdy jesteś psychopatą
i kogoś zabijasz, twój mózg zalewa dopamina.
To jedyne, co przynosi mu ulgę.
On ich nie zabija.
Nie, bo ich ból by się skończył.
Chce, by czuli to, co on. Ograniczenie.
Brama otwarta.
Próba mikrofonu. Król Karol.
Jesteś tego pewny?
Próba druga. Szedł Sasza suchą szosą.
To nagranie pomocnicze z rozmowy Eliasa Voita
i Briana Garrity’ego.
Panie Garrity, zgadza się pan?
Tak.
- Dobrze. Niech wejdzie. - Moment.
Jestem gotowy. BetterHelp padnie mi do stóp.
Rany. Ale jesteś niski.
Przepraszam. Spodziewałem się…
Tak. Zachowaj to do podcastu.
Dobrze.
Witamy w podcaście Akta Sicariusa: Elias Voit – człowiek czy tajemnica.
Mówi wasz prowadzący, Brian Garrity.
Ten odcinek będzie niesamowity.
Moim gościem jest Sicarius we własnej osobie, Elias Voit.
Dzień dobry.
Przedstawmy sytuację.
- Jesteśmy obecnie… - Nie mów.
Przepraszam. Jasne.
Jesteśmy w więzieniu.
Eliasie. Mogę mówić ci po imieniu?
Co to ma być?
Nie rób tego. Mikrofony są wrażliwe.
Mikrofony?
Rozsiewasz o mnie kłamstwa, a martwisz się o mikrofony?
Dobrze, kończymy.
Nie. Sam się w to wpakowałeś, mały człowieczku.
Nie ma już ucieczki.
Co wy…
- Taka była umowa. - Nie było mowy o neonie.
Spójrz na mnie, Brian.
Czemu mówisz słuchaczom, że szkolił mnie rząd?
Powiem ci czemu. Bo dzięki temu możesz to jakoś wyjaśnić.
Wydaję się mniejszy. Teraz też?
- Nie. - Słucham?
Nie. To dobrze. Ile z tego podcastu jest prawdą?
Nic. Bardzo dobrze.
Teraz ja będę ci się tłumaczył.
Jesteś blisko.
Trzeba być małym, żeby bać się uderzenia w stół,
ale jeszcze mniejszym, żeby w ten stół uderzyć.
Nie ma we mnie nic romantycznego.
Nie jestem genialny ani wyjątkowy.
Jestem aspołecznym psychopatą, który zabija dla adrenaliny.
To smutne, a ja jestem żałosny. Wiesz, co jest bardziej żałosne?
Ktoś, kto robi z tego hecę. I każdy, kto tego słucha.
Skończyliśmy.
Wiedziałaś, że tak będzie. Że Voit to zrobi.
Zabroniliśmy mu kontaktu fizycznego.
Ale czułam, że ma asa w rękawie.
Spokojnie.
Muszę ratować resztki kariery.
Zdradziłaś mnie. Miałem cię za przyjaciółkę.
Brian.
Od sześciu lat chcę ci coś powiedzieć.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Zawsze uprzykrzałeś mi życie,
więc nie zamierzam ci ułatwiać twojego.
Jak śmiesz? Miałaś służyć narodowi.
Narodowi, nie tobie!
Stawiasz mnie po stronie skazanego mordercy.
Nie wiem, co zrobię.
Kiedy słuchacze usłyszą ten odcinek,
będą wściekli przez pogardę Voita.
To go nie publikuj.
Obiecałem już reklamę wegańskiej diecie pudełkowej.
A wegańskiemu lobby lepiej się nie narażać.
To zmień temat. Może to dobra okazja.
- To znaczy? - Masz szansę.
Voit podał ci ją na tacy.
Tak.
Odcinek, w którym dowiaduję się, że zabójca jest po prostu zabójcą.
Dobre. Jesteś genialna.
Dziękuję. Chyba. Te słowa z twoich ust coś znaczą.
Jednak postanowiłaś go zabić?
Nie, ale problem podcastu właśnie został rozwiązany.
Nikt spośród pacjentów Nguyena nie pasuje do profilu.
Wielu płaciło gotówką,
bo nie mieli ubezpieczenia.
Jak w programie ARC.
Sprawca się nie wychyla.
Przegapiliśmy coś w sprawie bólu głowy?
Jakieś inne schorzenie?
Luke.
Znów myślisz, ale nie mówisz.
Śmiało.
No to tak. Przewlekłą encefalopatia pourazowa. CTE.
Leczymy ją coraz częściej.
Zwłaszcza odkąd znamy skutki wstrząśnienia mózgu.
CTE prowadzi do przemocy. Nie zawsze, ale czasami.
To jak bomba zegarowa w głowie.
Nie da się tego zdiagnozować. Dopiero podczas sekcji.
Często o tym myślisz?
W wojsku zawsze się zastanawiasz,
skąd nadleci następny pocisk.
- Tak. - Sprawca pewnie o tym myślał.
Nikt nie był w stanie mu odpowiedzieć,
dlaczego ciągle czuje taki gniew.
Z każdym napadem złości bardziej traci kontrolę.
Weźmy Nguyena. Wbił mu szpikulec tak głęboko w mózg,
że dotknął czaszki.
Nie chce już pomagać.
Muszę wiedzieć, jaka jest twoja decyzja.
- Dobrze. - To znaczy?
Muszę ją zobaczyć, zanim zdecyduję. Śpi?
Śpi. Ale mogę ją dla ciebie obudzić.
To moja wina?
Co takiego?
Gdybym ją przyprowadził wcześniej, może wykryłabyś guza szybciej.
Nie. To tak nie działa.
- Co? - CTE tak nie działa.
- Sprawca tak nie działa. - Skąd wiesz?
Przemoc związana z CTE lub bólami klasterowymi
jest nagła. Chaotyczna i impulsywna.
A sprawca prześladuje swoje ofiary. Porywa je.
Racja. Potem poddaje je sadystycznym torturom.
To zorganizowane działanie.
Czyli nic go nie boli?
Boli. To wynika z profilu.
Co ma te same objawy co bóle klasterowe lub CTE, ale nimi nie jest?
Guz.
- Jak strzelec z Teksasu. - Charles Whitman.
Tak. Miał guza uciskającego ciało migdałowate.
Zgadza się. Zanim zaczął strzelać, zadźgał żonę i matkę.
W liście samobójczym napisał,
że ma coś nie tak z głową.
Przyszedł do nas, bo myślał, że doskwiera mu migrena.
Ale to było coś znacznie gorszego.
ROSHETSKI klinika neurologiczna
- Co jest? - Czołem, doktorku.
Hej. Sprawca to sierżant David Graham.
Namierzyły go kamery.
Pasażer to neurolog, doktor Mark Trenk.
Zakładamy, że to kolejna ofiara. Coś jeszcze?
Po ARC udał się do departamentu ds. weteranów.
Znaleźli glejaka wielopostaciowego w korze przedczołowej.
- Da się to operować? - Tak, ale to ryzykowne.
Może się skończyć jak lobotomia.
Lekarz powiedział, że Graham nie zaakceptował diagnozy.
Dzięki.
Alvez. Straciliśmy już zbyt wielu ludzi. Jasne?
Tak jest.
Gdzie ja, kurwa, jestem?
Davidzie.
Pamiętasz mnie?
Sądziłem, że nie. Ale ja pamiętam ciebie.
Wiesz, co pamiętam?
„Mogę ci pomóc”. Tak mówiłeś.
„Mogę ci pomóc, Davidzie”. Ale nie możesz, prawda?
Powiedziałem, że spróbuję.
Powiedziałeś: „Mogę ci pomóc”. Kłamałeś.
Davidzie. Twój guz znajduje się pomiędzy fałdami mózgu.
Nigdy bym cię nie okłamał. Jestem uczciwym lekarzem.
Uczciwość?
Chcesz rozmawiać o uczciwości?
POLICJA
Idziemy. Wejdźcie po cichu i chodźcie za nami. Do roboty.
Dobrze znasz Biblię?
Powiem ci, co wiem o uczciwości.
Wiesz, co ludzie, którzy mnie szkolili, wbili mi do głowy?
„Sierżancie Graham, jak brzmi motto podoficera?”
„Pielęgnować uczciwość i moralną odwagę”.
„Czym jest uczciwość?”
„Uczciwość oznacza, że nie wolno mi nikogo oszukiwać”.
Nie masz za grosz uczciwości.
„Mogę ci pomóc”. Tak powiedziałeś.
Teraz się odwdzięczę.
„W nocy nie ulękniesz się strachu ani za dnia lecącej strzały.
Choć tysiąc padnie u twego boku, ciebie to nie spotka”.
Znasz to, Davidzie?
Tak się modliliśmy przed patrolem.
Psalm 91.
Zgadza się. Modlitwa żołnierza.
- Służyłeś? - Tak. Mój partner też.
Często odmawiam ten psalm. Na próżno.
Wiem. Wiem, co czujesz.
Po powrocie z ostatniej misji
nie mogłem się ogarnąć.
Już trzymałem lufę w ustach.
Znam smak metalu.
Ty pewnie też.
Tak.
Ale zrozumiałem, że to mi nie pomoże.
Ale to mi pomaga.
Wiem.
Jakim cudem ty jesteś tam, a ja tutaj?
Poprosiłem o pomoc ARC.
Próbowałem.
Wiem.
Czemu miałeś takie szczęście? Co zrobili?
Przydzielili mi kogoś.
Tak? Kogo?
Kogoś, kogo straciłem.
Chcę cię o coś spytać.
Czy to w ogóle coś zmienia? Towarzysz?
Tak.
Ona zmieniła wszystko.
I co teraz? Zostaniesz moim kumplem?
Będziesz mnie odwiedzał w pudle?
Co będziemy robić? Wymieniać się historyjkami?
Jeśli tego chcesz, to tak zrobię.
Nie chcę już cierpieć.
Wiem.
Ale nie pozwolę ci krzywdzić innych.
Odłóż szpikulec.
Niech nikt już nie umrze. Proszę.
Odłóż to.
- Tak. - Czysto.
Hej. Nie wciskam ci kitu.
Jeśli chcesz pogadać z innym żołnierzem, możesz na mnie liczyć.
Jak ma na imię twoja towarzyszka?
Roxy. Miała na imię Roxy.
- Wytrzymaj. - Dobrze.
Zaraz cię wyciągniemy.
Moja kochana.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Usłyszałem: „Uważaj. Zadziorna jest”.
Odparłem: „To dobrze, bo ja też”.
Uratowałaś mi życie.
ROXY Lojalna i kochana na zawsze – 2011–2026
„Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, osłonię go,
bo uznał moje imię”. Psalm 91.
Niezły show z tym podcastem.
Przemoc na pokaz. Nieźle.
Czasem trzeba dać ludziom to, czego chcą.
Wystraszyć ich i wyciągnąć im dywan spod stóp.
Jasne. Nie jesteś potworem. Jesteś żałosny.
To znaczy, że nie musisz nikomu mówić, co zrobiłeś Deenie Ryan.
Przestań.
No proszę. Umiesz mnie uciszyć.
Może nie jesteś aż taki żałosny.
Może. Ale po co się kastrować?
Dla słuchaczy czy BAU?
Chwileczkę. O to tu chodzi?
Nie wiem, o czym mówisz.
Analizujesz tę celę. Strażników, drzwi, każdą słabość.
To nieprawda. Przyznałem się. Zapłacę za to, co zrobiłem.
Możesz okłamywać siebie, ale mnie nie oszukasz.
Planujesz ucieczkę.
Daliśmy Voitowi ostatnie słowo. Chciał nam pokazać, co czuje.
Jesteśmy mu winni uwagę, a może i aprobatę.
Po raz ostatni mówił Brian Garrity.
Dziękuję, że byliście ze mną.
Nie ma we mnie nic romantycznego.
Nie jestem genialny ani wyjątkowy.
Jestem aspołecznym psychopatą, który zabija dla adrenaliny.
Opublikować nagranie? Tak
Jestem żałosny. Wiesz, co jest bardziej żałosne?
Ktoś, kto robi z tego hecę. I każdy, kto go słucha.
Odcinek finałowy
Jeśli znasz kogoś, kto ma myśli samobójcze,
możesz uzyskać pomoc
pod polskim numerem 800 70 2222.
Napisy: Konrad Szabowicz