Poprzednio…
Tu nasza wspólna droga się kończy.
Nie zostawiaj mnie.
- To koniec. - Pogadajmy o tym w domu.
Nie wracam do domu.
- Kto to panu zrobił? - Ona!
Garrity wycofał pozew.
- Gdzie on jest? - Nie wiadomo.
Przepraszam. Musiałem.
Zagrozili, że skrzywdzą Sheilę.
Kto taki?
Chodzi o program o kryptonimie Złota Gwiazda.
- Czyj telefon sklonowałeś? - Sebastiana Gaspara.
Obsługiwał ludzi nasłanych na Gwiazdę.
Telefon Gaspera zawierał listę zleceń.
Każdy z najemników miał określony cel.
Złota Gwiazda to nie jedna osoba.
To program. A to jego uczestnicy.
Pięcioro członków. Pięć ramion.
Wszystko wskazuje na Stuart House.
Cały czas budowaliśmy profil Damiena.
Może zwabimy go w pułapkę?
Z jednym dorwiemy wszystkich.
Nie mamy jak się z nim skontaktować.
Ale wiemy, kto może.
Rozmawiałeś z Gwiazdą w sieci Sicariusa.
Napisz do niego.
Mogę to zrobić.
Panowie. Zabrać osadzonego do FBI.
Niniejszym potwierdzam przekazanie Eliasa Voita
do dyspozycji Departamentu Sprawiedliwości.
Wszelkie wykroczenia lub przestępstwa
popełnione w tym okresie
spowodują unieważnienie zawartego porozumienia.
Jakieś pytania?
Podpisz.
Sześciu agencików nie śpi całą noc.
Jednego z nami nie ma, bo strachu czuje moc.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
- Nie mamy czasu… - Dave?
Hej, Dave?
- Voit. - Nie.
- Dave, przestań. - Dość tych gierek.
Dave, no weź.
Jesteś tu?
Halo?
Dawno się nie widzieliśmy.
Chcę się przywitać.
Proszę cię.
Jesteś tam? To ja, Elias.
Dawno nie byłem u spowiedzi.
Chciałbym z tobą pomówić.
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
GDZIEŚ W IOWA
Co tak długo?
Ciężko cię znaleźć.
Udało ci się.
Mamy kłopoty, co?
Ja też tęskniłem.
Skoro tu jesteś, mamy kłopoty.
No dobrze.
Mów.
Ci, którzy nas ścigali…
Zabiłem ich.
Ale?
Peter i Dana zaginęli.
A Aiden?
Nie żyje.
Jak…
Chciał tym razem to powstrzymać.
FBI go dorwało.
Sprzątnęli go.
No tak.
Całe FBI.
My będziemy następni.
Posłuchaj.
Może nie zauważyłaś,
ale ludzie zaczynają dostrzegać,
co się dzieje z takimi jak my.
Mam znajomych.
Można im ufać.
Czy my kiedykolwiek mogliśmy komuś zaufać, Damien?
Ufasz mi?
Tak.
Właśnie wychodziłem.
Nie trzeba. Radzimy sobie.
- Zaczekaj. - Dave.
Nie mów, że poszedłem w odstawkę.
Nie mówię. Stwierdzam tylko, że wszystko pod kontrolą.
To Voit. Musimy panować nad wszystkim.
A nade mną nie panujecie?
Mówisz do siebie.
Od lat to robię. Tak buduję profil.
A po zakończeniu sprawy przestajesz. Tym razem…
Czy ktoś jeszcze…
Wyjdź.
Przepraszam, źle to ująłem.
Muszę pobyć sam.
Co się dzieje?
Voit nie skontaktuje się z Damienem.
Nie chce czy nie może?
Mogę, ale to kretyński pomysł.
Ja się odezwę, on odpowie.
A potem co, mam improwizować?
Facet nie jest zbyt rozmowny.
Ile będziesz potrzebować czasu, gdy się odezwie?
Zależy, dwie minuty powinny wystarczyć.
Przecież potrafisz ściemniać.
Od miesiąca mówisz, że nie jesteś Sicariusem.
Wyślesz wiadomość, a potem dostaniesz wytyczne.
Dobrze.
Ale muszę mieć interfejs T1.
Wytłumaczysz to nam. Bo ty komputera nie dotkniesz.
Ja to zrobię.
Jeszcze raz nagnę granice prawa i etyki dla tej sprawy.
Nie słyszałam.
Dołączę. Bądź grzeczny.
- Chodź. - Wspaniale.
Damy radę to zdjąć? Wżynają mi się.
Nie.
Pytałem tylko Prentiss.
Komik nam się trafił.
No dobra.
VPN postawiony, co teraz?
Weryfikacja dwuetapowa.
Piszesz do niego w open webie,
a on wysyła link do darknetu.
Jaka domena?
Nice-n-neighborly.com.
Co? Serwis ogłoszeniowy
pełen niezbyt kryjących się rasistów?
Zgadza się.
Straszne szambo, odkąd służby przestały się wtrącać.
Idealne dla takich jak Damien i ja.
Jestem. Co mam napisać?
„Szukam Współczesnego Prometeusza, proszę o wiadomość”.
Zrozumie.
Mógłbym tu pracować.
Przytulnie, bez okien.
- Ale to bym wywalił. - Łapy przy sobie.
- Odłóż to. - Nie trzeba.
Chciałam go spalić.
Co jest między wami? Bo wyczuwam iskry.
Już… Nie.
Nie zostanę tu.
Zaraz… Tak.
Idę na open space.
Cuchniesz.
W izolatce ciężko o prysznic.
Nie w tym sensie.
Jak…
Jakbyś się zesrał.
Ma rację, chłopie.
Strasznie capisz.
Rozumiem, że się nie myjesz.
Ale że się nie podcierasz?
Zastanówmy się, co Elias mu napisze.
Co wiemy?
Złota Gwiazda to pięć osób, z których jedna nie żyje.
Zidentyfikowaliśmy Jade Waters. To ta od igieł.
Porzuciła wóz w Utah.
Raczej ktoś jej pomógł uciec.
Profil wskazuje, że zaufa tylko innemu członkowi Gwiazdy.
Zapewne Damienowi. Jest wyszkolony.
Można zakładać, że współpracują.
Zwolennicy teorii spiskowych widzą w FBI wroga.
Zakładam, że Jade i Damien także.
- Słusznie zakładasz. - Wykorzystasz to.
Powiesz Damienowi, że to FBI nasłało na nich ludzi.
Masz informacje o śledztwie,
ale przekażesz mu je osobiście.
Wystarczy ci na 90 sekund?
Będę mówił powoli.
Współczesny Prometeusz.
To podtytuł Frankensteina Mary Shelley.
Dlaczego jest taki ważny?
Poleciłem mu tę książkę, żeby mógł zrozumieć siebie.
Bo jest potworem?
Nie jest.
W filmach to potwór, a w książce ultrainteligent.
To jego twórca był potworem.
Kto stworzył Damiena?
Nie wiem.
On też nie.
To nieprawda.
Wiemy, kto go stworzył.
Założyciel Stuart House.
Dzięki teoriom spiskowym.
Doktor Lewis,
czym się różni spisek od teorii spiskowej?
Spisek można udowodnić, teorii nie.
Na przykład handel dziećmi istnieje.
To spisek.
Ale nie odbywa się w piwnicy pizzerii.
To już teoria spiskowa.
A teraz zastosuj tę logikę.
Jak teoria spiskowa miałaby stworzyć Damiena?
Ktoś go przygotował,
wysłał do Stuart House, gdzie go dręczono…
Wybrała go prywatna grupa najemników.
Wysyłali go na misje pogłębiające traumę.
Trwający dziesięć lat projekt psychologiczny?
Co najmniej. Skoordynowany i zorganizowany.
Eksperyment w Stanford przy tym blednie.
Pytam ponownie.
Czym się różni spisek od teorii spiskowej?
Trudno je dziś odróżnić.
Minęły dwie godziny. Nie zadzwoni.
Wraca do pudła.
- Moment. Ktoś się odezwał. - Co pisze?
Wysłał link do zaszyfrowanego komunikatora.
Puszczę diagnostykę.
Code Carriers.
Brak zagrożenia
To nie jest pułapka.
- Namierzysz go? - Po minucie od zalogowania się.
Przekierowywanie
Jest.
No to niech nie czeka.
Aktywuję namierzanie.
Zaraz się zorientuje.
Zignoruj go i rób swoje.
- Gość nam zwieje. - Zaryzykuję.
Chryste…
Przestań.
WPUŚĆ
Halo?
Jestem.
Udowodnij, że to ty.
„Strzeżcie się, bowiem ma siła wynika z braku lęku”. Mary Shelley.
Kopę lat.
Co cię do mnie sprowadza?
Nabałaganiłeś.
Siedem trupów w dwa tygodnie?
Co ci do tego?
Jest o tobie głośno.
Służby mają cię na oku.
Źle to dla mnie wygląda.
Mówiłeś, że z OPSEC masz spokój.
Bo mam.
„Paranoja”. Twoje słowa.
Niezmiennie.
Ale gdy durny pies przyniósł na komisariat bezoką żonkę,
uznałem, że sprawdzę, co wie FBI.
A wie sporo, przyjacielu.
Ile?
Tu nie mogę.
Musimy się spotkać.
Mówiłeś, że jest tylko jedna zasada.
Anonimowość.
A teraz chcesz się spotkać?
Chcę tylko pomóc przyjacielowi. Jak zawsze.
W swojej sieci wskazałeś mi członków oddziału.
Ale to co innego.
To chcesz czy nie?
Rozłączył się.
Ty im podałeś nazwiska? I nic nie mówiłeś?
Nie pytaliście.
Zabrać go.
Chwileczkę.
Mam godzinę i miejsce. W Davenport.
Czyli działamy.
- Mam spakować szczoteczkę? - Szlag.
- Czyli tak? - Nie.
To nie twoja sprawa.
Boże.
Politico wie o zatrzymaniu.
Zarzuty wycofano.
To bez znaczenia.
Mają twoje zdjęcie i raport.
Jest źle.
Ile mam czasu?
Póki dyrektor się nie dowie. Może dobę.
Dasz nam chwilę?
Voit to wykorzysta.
Wiem.
Stwórzmy profil.
Zastanówmy się, co zrobi.
Voit chce ruszyć w teren.
Odmówimy.
Nawet dyrektor tak nie zaryzykuje.
Wyjazd do FBI to jedno,
na transport do Davenport nie ma szans.
Voit potrafi wymusić zgodę. Zacznie…
Od czego?
No dobrze. Co wiemy o miejscu spotkania?
To park w Iowa.
Sporo przestrzeni.
No i dobrze, będzie widać Damiena.
Świetnie. On też was zobaczy.
Będziemy szukać sposobów, żeby Voit nie opuścił celi,
ale on już je przemyślał.
Może agent będzie udawał Voita?
Damien zna mój głos.
Jak agent się odezwie, to kaplica. Muszę iść ja.
Przyprze nas do muru.
Tam czuje się najlepiej. Wśród murów.
Co?
Zabezpieczył się podczas rozmowy.
Ty sukinsynu.
- Ja? - Tak, ty.
Przekazałeś Damienowi ukrytą wiadomość.
Jak?
To stukanie w blat podczas rozmowy
to alfabet Morse’a.
Nie powstrzymałaś go?
Byłam ciekawa, co zrobi.
Możemy to wykorzystać.
Wyjaśnię to.
Co wystukał?
„Znajdź cel. Polaris”.
- Co to jest, do chuja? - Nic.
Nic? Ot tak zmienił nagle zdanie?
Jak przekonać foliarza, żeby zrobił wszystko?
Trzeba mu podsunąć spisek. Obietnicę kolejnych tajemnic.
Polaris nie istnieje.
Zadziałało, nie ma za co.
Wracamy do punktu wyjścia.
Damien zjawi się jutro o 14, oczekuje Voita.
Mamy jedną drobną zmianę.
Ty będziesz tam zamiast mnie.
Ja?
Tak.
Chciałaś nad wszystkim panować.
Okoliczności się zmieniły, a my musimy się dostosować.
Bliżej wolności nie będzie.
Wykorzysta każdą szansę.
Nie pozwolimy mu.
Chyba że pozwolimy.
Gdyby uciekł…
Spust sam się naciśnie.
Nie ma mowy. Ryzyko ucieczki jest zbyt duże.
Departament się nie zgodzi.
Zgodzi się.
Do samolotu z nim.
Przekażcie dyrektorowi, że to jedyny sposób.
Zrobi to.
O to chodzi.
Czego ci trzeba?
- Załatwisz to? - Tak.
Bez odcisków palców?
Tak.
Proszę wyjść.
Idziemy.
Jak podsunąłeś mu najemników?
Chciał wiedzieć, kto go ściga.
Handel narkotykami w sieci to bitcoiny i rachunki powiernicze.
Może zabójstwa też tak działają?
Wy też do tego doszliście, tylko wolniej.
Zatem wiesz, że NSA szuka już
informacji na temat Polarisa.
Strata czasu, ale śmiało.
O kurde.
Dave o tym pisał.
To istnieje?
Ręce.
Stopy razem.
Gotowe.
Jak to ująłeś, Dave?
„Startujemy”.
Proszę.
Już.
Użyłem kontaktów.
Namierzyli telefon po lokalizacji GPS.
Powiadomili też lokalne władze
o obecności podejrzanego i FBI.
Anonimowo?
Oczywiście.
Nie pytaj.
Obserwuj.
Cześć, Brian.
Słuchajcie.
Jaki to generuje ślad węglowy?
I to ja jestem zabójcą?
Coś wam opowiem.
O facecie, którego postrzeliłem w samoobronie.
Tylerze Greenie.
Adwokat poinformował mnie o zeznaniach lokalnego policjanta.
Ten policjant powiedział,
że niejaka Penelope Garcia
szeptała coś Tylerowi Greenowi na ucho. Wyglądali na parę.
Szok, co?
Albo i nie.
Dość tego.
Dlaczego, Luke?
Zasady transportu osadzonych zabraniają nam rozmów.
Bądź tak miły i zamknij ryj.
Żeby wszystko było jasne.
Tynelope to fakt, co wkurza Luke’a.
Pojedynek na mruganie?
Kto cię złapał?
Masz coś do powiedzenia? To słucham.
Mam coś do powiedzenia.
Chciałbym coś wyznać.
Chwileczkę.
- Penelope, nagrywaj. - Już.
Nagrywam.
Kontynuuj.
Miałem sporo czasu na wyobrażanie sobie tej chwili.
Naszego wyczekiwanego ponownego spotkania.
A ja o tobie nie myślałem.
W celi coś do mnie dotarło.
Musiałeś być przerażony, gdy zamknąłem cię w kontenerze.
Oto moje wyznanie.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Przyjmujesz przeprosiny, Dave?
Proszę.
Powiem ci w drodze powrotnej.
Zatrzymaj.
Jeszcze raz.
Garrity, Brian Jay.
Żądam adwokata.
Nie jesteś aresztowany.
Spędzisz tu 24 godziny, zanim zdecyduję,
czy cię aresztować.
Garrity, Brian Jay.
Adwokat.
Wiesz, jak cię znalazłam?
Nasz konsultant potrafi znaleźć każdego,
kto myśli, że potrafi się ukrywać.
Legalnie?
Brian, chcę ci pomóc.
Emily, nie zaprzeczasz.
Stoisz po złej stronie?
Nie stoję.
A gdzie szacunek do piątej poprawki?
Wiesz w ogóle, z czym się mierzysz?
Tak.
Ostrzegali, że tego spróbujesz.
No dobra.
Zastanówmy się, co zrobili.
Skopali cię jak psa.
Ujawnili moją kartotekę.
Wiesz dlaczego?
Żeby mnie załatwić.
A jak zniknę, co zrobią z tobą?
Rosjanie mają na to nazwę.
„Pożyteczny idiota”.
Kim oni są?
I co ci powiedzieli o Złotej Gwieździe?
O czym?
O Złotej Gwieździe. Co wiesz?
Nie wiem, co to jest.
Oczywiście, że wiesz.
Nie wiem.
Mówiłeś mi o tym przez telefon.
Ktoś podał ci te informacje, żeby mnie zniszczyć.
Czy ty siebie słyszysz?
Wiesz, jak brzmisz?
Jak szalony foliarz.
Garrity, Brian Jay.
Adwokat.
Natychmiast.
DAVENPORT, IOWA
Oto miejsce spotkania.
Gdy Damien się zjawi, wejdzie SWAT.
Alvez, Lewis, nie pozwólcie na to.
- Pozwolimy. - Ich od razu widać.
Damien pójdzie w długą.
Nie może być nikogo w promieniu 400 metrów.
Mowy nie ma.
Będziemy mieć was na oku.
W porządalu. Ale jak się posra,
to nie chcę, żeby było na mnie.
Przygotować go.
Departament Sprawiedliwości przekazuje skazanego
policji stanowej z Iowa.
Ten samodzielnie dotrze do punktu rozpoczęcia, ławki w parku.
Funkcjonariusze będą go mieć na oku.
Voit.
Snajperzy będą cię widzieć z trzech stron.
Bez wygłupów.
Dobrze.
Idę na ławeczkę.
Voit idzie. Snajperzy w pogotowiu.
Widzisz Voita?
Widzę.
Za nic nie spuszczaj go z oka.
- Już 14. - Czekamy.
Nie spóźni się.
Od północy zbliża się pojazd.
Pędzi w waszą stronę.
- Cel się zbliża. - Ognia.
Zasłonił okna kevlarem.
Jedzie do Voita.
- Celować w opony. - Opony.
Ani drgnij.
Bez obaw.
- Ruchy. - Zabezpieczyć wóz.
Tara, Luke, do Voita.
Tak jest. Ruszam.
Dobra.
- Masz go? - Mam.
Drzwi.
FBI, wyjdź z rękami w górze.
- Ale już. - Widzę go.
Proszę.
Pomóżcie mi.
Saperzy w drodze.
- Dziesięć minut. - Powtórz.
Kamizelka ma zapasowy detonator. Nie odetniemy bomby.
Zabierz Voita i Tarę.
Drugi detonator idzie przez komórkę?
Nie, ma osobny nadajnik. Jest podpięty do kamizelki.
Luke, musisz znaleźć źródło sygnału.
Radio, półdupleks.
Spróbuję go zakłócić.
JJ, zabierz Tarę i Voita.
Damien celowo umieścił tam telefon.
Chce nawiązać kontakt.
Ja bym tam zostawiła Voita, ale to nie moja decyzja.
- Co robimy? - Drugiej szansy nie będzie.
Zostajemy.
Jak się nazywasz?
Eddie.
Eddie Dayton.
Jak żeś tu trafił, Eddie?
Pracowałem dla gościa i babki.
Znasz ich imiona?
Damien. Jej nie znam.
Mieli za mało forsy,
więc odmówiłem współpracy.
Napadli mnie i obudziłem się z tym.
Powiedzieli mi, co mam robić.
Czyli co?
Jechać jak wariat przez park?
Ktoś miał czekać na ławce.
To ty?
Tak.
Kurwa, Chryste!
Numer nieznany
No dobra.
Zaczekaj. Nie wybuchnie?
Nie.
To Damien.
Jesteśmy.
Daj go albo to zdetonuję.
Jade, jak mniemam.
Zabrałeś przyjaciół.
Tak bym ich nie nazwał.
Wiesz, co takim robię?
Wiem.
Ty, Damien i Aiden wyłupiacie im oczy.
Choć ty lubisz igły do tatuażu.
Ofiary tatuaży nie miały, więc dziarasz się sama.
Prawda?
Prawda.
Wybrałaś coś dla mnie?
Tak.
Byle nie yin-yang albo korona cierniowa.
Może Polaris.
Zważywszy na kłamstewko.
Nie kłamałem.
Mam wierzyć pieskowi FBI?
Wiem coś, czego ty nie wiesz.
Co takiego?
Wiem, dlaczego się dziarasz.
- Co on robi? - Podpuszcza ją.
- Zaraz ich wysadzi. - Luke, znajdź to źródło.
Staram się.
Całe życie otaczają cię śmiecie.
Twój ojciec, personel Stuart House.
Miałaś gorzej niż Damien, ale to nic, bo on był inny.
Był twoim obrońcą.
I gdzie teraz jesteś? Rozmawiasz z FBI,
a on się ukrywa. Stąd te dziary.
W głębi serca wiesz, że tylko ty możesz się ochronić.
Uważaj.
Tara.
Garcia, znalazłem przewód.
Prowadzi do pagera.
- To źle? - Nie, to dziwne.
To użyteczne.
Pagery nie korzystają z wież.
Sygnał nie wraca.
Nie zdążę wyśledzić źródła.
Ale mają mały zasięg.
Pożycz telefon.
Z góry przepraszam.
Dlaczego milczysz?
Zastanawiam się.
Nad czym?
Jak szybko wybuch cię zmiecie.
Za szybko. Dlatego tego nie zrobisz.
Zrobię.
Nie zrobisz.
Jesteś zła, więc chcesz mi coś zabrać.
Oczy.
Co robisz?
Jeśli się nie mylę, zakłócę sygnał.
Wszystkie sygnały w obrębie parku.
Rozbroisz bombę.
Tak, a przy okazji rozłączę Jade.
Zrób to.
Zawrzyjmy układ.
Nigdy.
A jednak. Swój swego pozna.
Spojrzysz mi w oczy, a ja wskażę ci Polaris.
Potem mnie zabijesz.
Wiesz, że nie ma szans.
Jak na to, że mnie wysadzisz.
Wybuchnie za trzecim razem.
No weź.
Raz.
Nie zrobisz tego.
- Dwa. - Zabierzcie to.
Wytrzymaj.
- Zabierz Voita. - Jak idzie, Garcia?
Proszę.
Już prawie.
Prawie.
SYGNAŁ ZAKŁÓCONY
Jest.
Czysto. Nie zdetonuje bomby, ale to wciąż bomba.
Trzeba odłączyć detonator.
Czarny przewód?
Tak. Mów kiedy.
Widzisz dłonie?
Nie.
Strzelaj na mój znak.
Jest spięty. Zaraz może uciec.
Masz?
- Tak, jedziemy. - Ciąć?
- Będziesz żyć. - Tak?
- Żyjesz. - Żyję?
Tak.
- Nie umrzesz. - Żyję?
Gdyby uciekł…
Spust sam się naciśnie.
Powiem ci w drodze powrotnej.
A ty co odwalasz?
Przy FBI ostrożności nigdy za wiele.
Myliłem się.
Byłem pewny, że nie zdetonuje bomby, jeśli powiem…
Przeprosiny przyjęte.
Dawać gnoja do więźniarki.
Dłonie szeroko.
Dokumenty.
Ktoś od nas musi podpisać przekazanie.
Papiery są w środku?
- Pospieszę się. - Proszę.
Patrzę ci w oczy.
Jak dorwać Polarisa?
- Masz coś? - Nic. Na czym stoimy?
Dyrektor czeka na telefon.
Koniec czasu.
Możesz iść.
Brian.
Przez ciebie straciłam wszystko.
Nie proszę jako agentka, ale jako znajoma.
Pomóż mi.
Proszę.
Podali mi trzy słowa.
Jak to trzy słowa?
Trzy słowa, które wyciągną mnie z federalnego aresztu.
Jakie?
„Teresa ma kłopoty”.
Kim jest Teresa?
Nie wiem.
To miałem ci przekazać.
Cześć, to ja.
Oddzwoń. Chyba masz kłopoty.
Nie chcę dziś być sama.
Oczywiście. Rozumiem.
Przekażę agentowi Rossiemu.
Jest źle?
Aż tak?
Ograniczenie funkcji do odwołania.
Jednostka jest twoja.
Nie chcę jej.
Nie mamy wyboru.
Oberwało ci się. I co z tego?
Oboje wiemy, co to oznacza.
Zaraz znów staniesz za sterem.
Dave, to nie żarty.
Musisz działać.
Emily…
Miewałem lepsze chwile.
Rozejrzyj się.
My też. Zwłaszcza ja.
O czym ty mówisz?
Kazałam ci zabić Voita w terenie.
Mogłam zrobić z niego pedofila.
To nie to samo. No i przeżył.
To bez znaczenia.
Odkąd mnie zatrzymali, zdradziłam wszystkie swoje wartości.
A to znaczy…
Coraz ciężej jest odróżnić
spisek od teorii spiskowej.
Już dobrze.
Napisy: Konrad Szabowicz