KNOWING Zapowiedź
Lexington w stanie Massachusetts Rok 1959
SZKOŁA PODSTAWOWA
Lucinda, idziemy już!
Lucinda!
Lucinda, wracamy na lekcje.
Pamiętacie, że jutro nastąpi oficjalne otwarcie naszej szkoły?
Tak, pani Taylor!
I oczywiście pamiętacie konkurs z zeszłego miesiąca,
polegający na wybraniu najlepszych pomysłów na to, jak uczcić ten wyjątkowy dzień.
Wczoraj pracownicy szkoły wyłonili zwycięski pomysł, który pochodził z tej klasy.
A zwycięzcą jest...
nasza koleżanka...
Lucinda Embry.
No dalej.
Naszą ceremonię nadania imienia szkole zakończymy zakopaniem kapsuły czasu.
Tak?
Czym jest ta kapsuła czasu?
Oto ona.
Załóżcie swoje hełmy przemyśleń,
ponieważ chcę, żeby każdy z was narysował swoją wizję przyszłości.
Następnie zamkniemy wasze rysunki w kapsule, a po pięćdziesięciu latach
inna grupa dzieci, takich jak wy, otworzy ją, by zobaczyć, co narysowaliście.
Czy to nie fajowe?
- Tak, pani Taylor! - No to zaczynajmy.
- Piękny statek kosmiczny. - Pani Taylor?
Bardzo dobrze.
Koniec czasu! Proszę o oddanie prac.
Upewnijcie się, że podpisaliście się na kopercie.
Lucinda, musisz już kończyć.
Dziękuję.
Lucinda...
Miałaś namalować obrazek.
To był przecież twój pomysł.
W porządku, chcę, żebyście wszyscy...
Witam wszystkich naszych przyjaciół i kolegów!
My, uczniowie i pracownicy szkoły podstawowej imienia William Dawesa,
zakopiemy zaraz tę oto kapsułę czasu w ramach ceremonii nadania imienia.
Wzywamy również naszych spadkobierców, aby otworzyli ten skarbiec historii za 50 lat.
Za przyszłość i za nadzieje, jakie ze sobą niesie.
KAPSUŁA CZASU 1959-2009
Lucinda?
Lucinda!
Proszę, pomóżcie mi ją znaleźć.
- Szatnie, sprawdźcie szatnie. - Lucinda!
Lucinda?
Lucinda...
O mój Boże.
Proszę, niech przestaną szeptać.
CZASY OBECNE
Caleb, spójrz na to.
Siadaj sobie.
- O co chodzi? - Pierścienie Saturna czekają na twoją zgodę.
Czy ktoś odnalazł już życie na innych planetach?
Jeszcze nie. Chyba, póki co, jesteśmy tylko my.
A ile może być takich planet?
Jeśli policzysz gwiazdy podobne do naszego Słońca w tej galaktyce,
to spoglądasz na prawdopodobieństwo że jest tam pełno orbitujących planet, podobnych do Ziemi...
I jest 10 milionów światów, z 4 milionami na tyle dojrzałych, że mogą wyewoluować.
- To po co pytasz? - Sprawdzam, czy słuchasz.
- Dokąd biegniesz? - Obejrzeć mój program na Discovery!
Ale dzisiaj czas na słynne, niedzielne hot-dogi taty!
- Już czas na nie. - Nie zjem tego. Postanowiłem zostać wegetarianinem.
Kiedy planowałeś powiedzieć to facetowi, który robi tu zakupy?
Głuchy jesteś? Właśnie powiedziałem tobie, tato.
- Do spania. - Już prawie koniec.
Nie będziesz mógł się jutro skoncentrować na lekcjach.
Nie mam lekcji, mamy jutro 50. rocznicę, pamiętasz?
Pamiętam.
Caleb...
Kiedy powiedziałem, że zostaliśmy tylko we dwójkę...
miałem na myśli przestrzeń.
Nie miałem na myśli Nieba, czy czegoś w tym rodzaju.
- Na pewno mama, gdziekolwiek teraz nie jest... - Tato.
Przecież ty nawet nie wierzysz w Niebo.
Nigdy tego nie powiedziałem, Caleb.
Powiedziałem, że nie wiemy tego na pewno.
Jeśli chcesz w to wierzyć, nie ma sprawy.
W porządku?
No dobra.
- Ty i ja, razem i na zawsze. - I na zawsze.
Kocham cię.
Ja ciebie też, tato.
INSTYTUT TECHNOLOGII MASSACHUSETTS
W porządku, podam wam temat,
nad którym zastanowicie się podczas przygotowywania pracy semestralnej.
Temat przypadku wobec determinizmu we wszechświecie.
Ktoś chce się wypowiedzieć? Jessica.
Determinizm zakłada, że zdarzenia w naturze
są uwarunkowane poprzednimi zdarzeniami lub naturalnym porządkiem rzeczy.
Oraz że, zgodnie z tym, wszystko dzieje się z jakiegoś powodu.
Racja, to właśnie zakłada determinizm.
Spencer.
- Powiedz mi coś o Słońcu. - Jest gorące.
Rozwiń to.
Temperatura powierzchni wynosi niemal 6000 stopni Celsjusza.
- I około 15 milionów stopni w swoim jądrze. - Dobrze.
Stacy?
Powiedz coś o składzie.
W większości składa się z wodoru. A także z helu.
- Występuje również tlenek azotu. - Doskonale.
Pomyślcie o idealnych okolicznościach, dzięki którym ta kula ognia...
znajduje się w poprawnej odległości...
od naszej małej, niebieskiej planety.
Dzięki czemu umożliwia istnienie życia.
I dzięki czemu jesteście na tym interesującym wykładzie.
Niezła myśl, prawda?
Wszystko ma swój cel i porządek.
Wszystko jest określone.
Ale mamy też drugą stronę medalu.
Teoria losowości, która zakłada, że wszystko jest po prostu przypadkiem.
To, że istniejemy, nic nie znaczy.
To jedynie rezultat złożonych i nieprzewidywalnych reakcji chemicznych,
oraz biologicznych mutacji.
Nie ma żadnego wyższego znaczenia.
Nie ma celu.
A pan, panie profesorze?
Słucham?
W co pan wierzy?
W nic. Wypadki chodzą po ludziach.
Taki już jestem. Koniec wykładu.
Ostatnie słowa zabrzmiały jak wyjątkowo paskudny wypadek.
Od kiedy to profesor kosmologii z Harvardu przychodzi na moje wykłady?
Od czasu, od kiedy profesor astrofizyki z Instytutu Technologii wisi mu kawę.
Co dziś leży na twoim naukowym umyśle?
Pamiętasz młodszą siostrę Kim? Dorodną panią doktor?
Czy to ładnie mówić tak o własnej szwagierce?
To potwierdzony fakt.
Ale posłuchaj, w piątek przyjeżdża do miasta.
I stwierdziła, że jesteś intrygujący, co dla mnie jest dosyć gejowskim określeniem,
ale chyba tak nie jest, bo zdecydowała się zjeść z nami kolację.
- Słuchaj... - O nie...
Daj spokój, jesteś mi to dłużny za ostatnią ucieczkę.
- Caleb panikował... - No pewnie,
- a ostatnio bolało go gardło. - Zaczekaj.
Cholera. Cholera jasna!
Co jest?
Ceremonia u Caleba. Wybacz.
- A piątek?! - Pomyślę o tym!
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. WILLIAMA DAWSA 50 LAT NAUKI
Pięćdziesiąt lat temu, uczniowie i pracownicy szkoły podstawowej imienia Williama Dawesa
wyobrazili sobie, jak może wyglądać przyszłość.
Dziś ujawnimy ich dziedzictwo.
Chciałabym wszystkim przedstawić kogoś wyjątkowego.
Panią Priscillę Taylor.
Jako że pani Taylor była obecna podczas pierwszej ceremonii nadania imienia,
to nie kto inny, lecz ona poczyni dzisiejsze honory.
KAPSUŁA CZASU 1959-2009
Prawie o tym zapomniałeś.
Zdążyłem w sam raz, by usłyszeć, jak śpiewasz.
Byłeś tam najlepszy.
- Nie mogłeś tego słyszeć. - Ależ słyszałem.
Idę, zaczynają!
Powoli, powoli. Nie przepychajcie się.
Spokojnie, każdy dostanie kopertę.
Otwierajcie je ostrożnie!
LUCINDA EMBRY
- Shannon. - Witaj.
Co dostałeś?
Ale nuda... Wszyscy inni mają obrazki!
Caleb, możesz uważać, gdzie to kładziesz? Nie chcę, żebyś zgubił kolejny.
Wydaje zabawne dźwięki.
Postaraj się więc to ściszyć.
Tato?
Pamiętasz tego Jasona od piłki nożnej?
Robi w ten weekend nockę u siebie. Muszę mu dać znać, czy będę mógł wpaść.
Brzmi dobrze.
Mają łódkę, więc tata Jasona mógłby nas zabrać nad jezioro.
Pomyślę nad tym.
Czyli się nie zgodzisz.
Czyli pomyślę nad tym.
Co ty z tym robisz?
Nie powinieneś przynosić tego do domu, to własność szkoły.
Ale może te cyfry coś oznaczają.
Coś jak mapa, albo układanka.
To dobrze, ale nadal nie możemy tego zatrzymać.
Zwróć to jutro w szkole.
Rozumiesz?
Czas iść spać.
Dobranoc, mamo.
Dziewięć, jedenaście, zero jeden...
/11 września 2001: /DZIEŃ, O KTÓRYM NIGDY NIE ZAPOMNIMY
Pamięci 2996 ludzi, którzy zginęli tamtego dnia.
2996...
No bez takich!
O co tu chodzi?
/12 lutego 1959
/19 września 1985
/10 153 ludzi zginęło w Mexico City...
/zginęło 4056 ludzi...
/zabija 4,056 osób...
/17 stycznia 1995 /6,434 zabitych...
/21 grudnia 1988
/Jumbo Jet rozbija się /w Lockerbie, 270 osób nie żyje
/168 zabitych w zamachu w Oklahoma City /19 kwietnia 1995
/419 zabitych...
/213 osób ginie /podczas wybuchu w biurze...
/ginie 187 osób...
/346 zabitych w katastrofie...
/Huragan "Katrina" - pamięci 1577 ofiar
/26 lutego 2004 /229,886 ofiar tsunami
O mój Boże.
Tato!
Tato, spóźnimy się!
Dziękuję za podwiezienie, panie Koestler!
Tato.
Jesteś chory?
Nie, nic mi nie jest.
Nie zauważyłeś, że zachowujesz się dzisiaj dziwacznie?
Że niby zachowuję się dziwacznie? Po prostu miałem pracowitą noc.
W porządku.
- Narazicho, tato! - Cześć.
OBSERWATORIUM MIT WESTFORD, W STANIE MASSACHUSETTS
Spójrz na to.
- Spójrz na numery przy datach. - Widzę.
2996.
- Tyle osób wtedy zginęło. - No tak.
A teraz uważaj. Wiem, jak to zabrzmi.
Ale połączyłem te daty
z datami największych kataklizmów z ostatnich 50 lat w idealną sekwencję.
Poza tymi trzema.
Te wydarzenia jeszcze nie miały miejsca, zaczynając od tego pierwszego.
Zatem jutro, gdzieś na tej planecie, według tej przepowiedni zginie 81 osób.
W jakiejś katastrofie.
- Posłuchaj sam siebie. - Wiem.
Brzmi to całkiem wariacko, nawet jak na ciebie.
- Co to? - Otwórz.
/48 osób zginęło w pożarze schroniska
Dlaczego... Dlaczego mi to pokazujesz?
To właśnie tam zginęła Allison. W tym pożarze.
Który również jest na liście.
Przewidział to zakopany przez 50 lat kawałek papieru.
Potrafisz to wyjaśnić, Phil?
Całą noc nad tym pracowałem.
Przeglądałem tę listę raz za razem i naprawdę starałem się to zanegować,
ale po prostu nie mogłem.
- Może to jakiś chory żart. - No pewnie. Jasne!
Nie licząc tego, że widziałem na własne oczy, jak to wykopywali!
Widziałem, jak wyciągają tę kapsułę z ziemi i podają zamkniętą kopertę mojemu synowi.
Dobrze, pozwól, że cię o coś zapytam.
Te wszystkie niezaznaczone numery. Co oznaczają?
Jeszcze nie wiem. Może nic, ale...
Może te wszystkie liczby nic nie znaczą?
Phil, możemy zacząć od nowa?
Nie twierdzę, że jutro zginie 81 osób.
Po prostu staram się zrozumieć, dlaczego te zapisy tak twierdzą!
Dobra, zgadzam się, to jest straszne. Nawet bardzo.
Ale cofnij się w obliczeniach. Masz jeszcze te nieponaznaczane numery.
Numerologia, kabała, pitagorejczycy. To systemy, które opierają się na liczbach.
I są ich tuziny. A dlaczego?
Ponieważ ludzie widzą to, co chcą zobaczyć.
I uważasz, że tak jest i w moim przypadku?
Myślę, że tracisz tutaj swój obiektywizm, co wpływa na twój osąd.
Po prostu mówię, że wpływa to na twój osąd.
Nie uważasz podobnie?
Dokąd idziesz?
Wyjeżdżam z kampusu.
DOMOFON NIE DZIAŁA
Słucham?
- Pamięta ją pani? - Tak, pamiętam Lucindę.
Była taką smutną dziewczynką.
Napije się pan mrożonej herbaty?
Nie, dziękuję.
Dziękuję.
Pamięta pani dzień, w którym pani uczniowie zakopali kapsułę czasu?
Oczywiście. Dzieci były tak zachwycone!
A co z Lucindą?
Nie mogliśmy jej wtedy znaleźć.
Chowała się w schowku przy sali gimnastycznej.
Drapała drzwi paznokciami, niczym jakieś zwierzę.
Drapała drzwi?
Dlaczego się chowała?
Nie jestem pewna.
Pewnie unikała lekcji i wypisywała te swoje dziwne numery.
Musiałam ją pospieszać.
Wtedy ją znaleźliśmy.
A ja wiedziałam, że coś ją przestraszyło.
Nigdy nie udało nam się jej przekonać, żeby nam powiedziała, co to było.
Pani Taylor, mój syn odnalazł jej wiadomość z kapsuły czasu.
Pamięta to pani? Czy to właśnie napisała?
Panie profesorze...
Naprawdę poddaje pan próbie pamięć starej kobiety.
- Uwierzy pan, że minęło już 50 lat? - Tak, to dużo czasu.
Myślę, że to właśnie to.
Gdzie moje maniery... Nie zaoferowałam panu nic do picia.
Chciałby się pan napić mrożonej herbaty?
Nie, dziękuję.
Zastanawiałem się, czy nie mógłbym się z nią zobaczyć.
Przykro mi...
Lucinda zmarła parę lat temu.
Powiedziałem, że jestem ojcem Caleba Koestlera.
Chciałbym poznać nazwiska dwóch pracowników, którzy wczoraj rano wydobywali kapsułę czasu.
Nie rozumiem, dlaczego miałby to być dla pana jakikolwiek problem.
Caleb!
Kto to był?
Nie mam pojęcia.
Jacyś ludzie.
Co ci dali?
Tylko to. Fajne, co nie?
Co ci mówiłem na temat rozmawiania z nieznajomymi?
- Odrobiłeś lekcje? - Daj mi jeszcze pograć 10 minut.
Nie będę cię o to prosił ponownie. Chodź.
/Śmierć Lucindy Embry
/Mieszkanka znaleziona martwa
/Lucinda Embry-Wayland
Czołem!
Witaj, nieznajomy.
- W jakim wieku uczymy się pukać? - Przecież mówiłam, że wpadnę.
Mam dzisiaj nocną zmianę, pamiętasz? Dostałeś moją wiadomość?
Byłem zajęty.
- Mogłabyś nie bawić się moimi rzeczami? - Ty zawsze jesteś zajęty.
Owszem.
- Jak tam mój bratanek? - Zostaje wegetarianinem
- Że co? - Przeszkadza ci to?
Chyba nie zapodajesz mu znowu tych niedzielnych, tatusiowych hot-dogów?
Jeśli chciałbyś, żeby ktoś się nim zaopiekował na wieczór, żebyś mógł wyjść,
tak, jak robią to normalni ludzie...
Doceniam to, ale damy sobie radę.
I wierz lub nie, ale Caleb i ja nieźle się dogadujemy.
Więc możesz to zgłosić w kwaterze głównej.
Mama cię pozdrawia.
Tata również.
Grace!
Przestań.
Pewnie nie podoba ci się, że jesteś synem pastora.
O tak, jestem synem pastora!
W porządku.
Wciąż jesteś jego synem.
- Nie możesz odpuścić? - A nie może on odpuścić?
Za każdym razem, kiedy cię widzę, pyta o ciebie.
Martwi się o ciebie.
Tak powiedział?
- Nie musiał. - No pewnie.
Kiedyś będziesz musiał się do niego odezwać.
Tak nie może być już zawsze.
Allison by tego chciała.
Aby Caleb miał dziadka.
I vice versa.
Dobra, już idę. Idę sobie.
"Jak się miewasz Grace, co u ciebie?". Dziękuję, John, że pytasz.
Muszę jutro wcześnie wstać.
A co ma być jutro? Pomodlę się za to.
Proszę... Przestań.
W porządku.
/Eksperci twierdzą, że rozbłyski słoneczne mogą /zakłócać sieci komórkowe w ten weekend...
Eksperci...
/Problemem mogą okazać się...
/Kolejny pożar wymknął się spod kontroli...
81.
/...pożar trwał ponad 3 godziny, /zanim został ugaszony.
/Władze nie znają dokładnych przyczyn eksplozji, /ale w grę mogła wchodzić awaria systemu chłodzenia.
/Dzięki szybkiej misji ratunkowej, /kompleks ewakuowano bez żadnych strat.
/A teraz Carl przedstawi pogodę. /Chyba czeka nas upalny dzień.
/Dokładnie, Bob.
/Prognoza przewiduje wzrost /ciśnienia pod koniec tygodnia.
/Wygląda na to, że tegoroczne /babie lato trochę się przedłuży.
Halo?
Tato, gdzie jesteś?
Miałeś mnie dzisiaj podwieźć.
Caleb, bardzo cię przepraszam.
- Za dziesięć minut będę, w porządku? - Dobra.
Na razie.
/Szkoła podstawowa /imienia Williama Dawesa.
/Alternatywne trasy.
/Brak dostępnych alternatywnych tras.
/Witaj, nie możemy teraz odebrać, /więc zostaw nam wiadomość.
Cześć, Phil. John z tej strony.
Wybacz mi wczorajsze zachowanie.
Pewnie cię trochę postraszyłem, co nie?
Ale posłuchaj.
Nie mam jakichś szczególnych chęci poznawać kogoś, ale możemy wyskoczyć na kolację.
Chyba byłoby dla mnie dobrze wyrwać się z domu i...
/Współrzędne:
Niezaznaczone cyfry to miejsca.
To jedno z tych miejsc.
Witam!
- Wszystko w porządku? - Musi pan wrócić do samochodu.
- Komuś coś się stało? - Parę ran, ale nic poważnego.
Padnijcie!
Na pomoc!
Nic panu nie jest?
Proszę się cofnąć.
/...jako jedną z największych /katastrof lotniczych ostatnich lat.
/4 samoloty rozbiły się /w różnych stanach, od Maine po Miami.
Caleb, idź na górę, a ja porozmawiam z twoim tatą.
/...przyczyną mógł być /błąd w systemie nawigacji...
- Mam nadzieję, że nic mu nie powiedziałaś. - Oczywiście, że nie.
/Pierwsze dane szacują /liczbę zabitych na 81 osób.
Chcesz porozmawiać?
Właściwie...
to chcę iść spać, to wszystko.
Co się stało, tato?
Co się dzieje?
Samochód zepsuł się na autostradzie.
Nie chodzi tylko o to, prawda?
Idę spać.
Odrób lekcje i również idź do łóżka.
I żadnej telewizji.
Czemu? Zawsze oglądam godzinę przed snem...
Żadnych pytań, Caleb.
Chyba mogę zadawać pytania, kiedy mówisz mi o rzeczach, które nie mają sensu.
Nie pozwalasz mi grać w piłkę, nie pozwalasz mi zostać u Jasona,
a teraz jeszcze nie powiesz mi, co się dzieje, i dlaczego non stop dziwnie się zachowujesz?
Nie jestem już dzieckiem.
/81 pasażerów ginie /w katastrofie lotniczej w Lexington
O mój Boże.
Byłeś...
Byłeś tam?
Daty, liczba zmarłych, koordynaty GPS.
Wszystko podane na tacy. Dlaczego tego nie zauważyłem?
To nie był przypadek.
Jechałem tam w tym momencie. Przepowiednia się sprawdziła. To nie przypadek.
W porządku, John, nie twierdzę inaczej.
Więc jak to nazwiemy? Synchroniczność?
Dwa niepowiązane ze sobą wydarzenia.
Wykopanie kapsuły czasu, katastrofa lotnicza, które nadają znaczenie podmiotowi.
- Czyli tobie. - Wciąż widzę ich twarze.
Całe w płomieniach.
Posłuchaj.
Wychodzimy poza granice, John, nie mamy punktu odniesienia.
W grę może wchodzić mnogość znaczeń.
Pozostały dwie katastrofy.
O czym ty mówisz?
Te cyfry... to ostrzeżenia.
Skierowane do mnie.
Równie dobrze mogą nakazywać trzymać się z daleka.
Mogłeś dzisiaj zginąć i osierocić Caleba, John.
A ty znowu chcesz ryzykować?
Pozostały dwie katastrofy.
Mój akademicki umysł podpowiada mi, że nie powinienem mieć z tym nic wspólnego.
Ty również.
Caleb.
- Tato... - Już dobrze.
To tylko zły sen...
To tylko zły sen.
Trzymajcie się od nas z daleka!
Chcecie spróbować tego?!
/Mieszkanka znaleziona martwa
Caleb, popatrz sobie na wilki, ja dołączę do ciebie później.
- Wiesz, że wszystkie wilki rodzą się głuche? - Naprawdę?
Ale kiedy dorosną, słyszą wycie pobratymców z odległości 10 mil.
Nieźle, skąd tyle wiesz?
Przeczytałam w "National Geographic".
Witam.
Witaj.
Czy to pani córka?
- Tak, a czemu pan pyta? - Czemu pytam?
Ponieważ obok niej stoi mój syn.
Wyglądają, jakby już się zaprzyjaźnili.
Abby pewnie mówi mu o zwierzętach.
Już od dziecka się nimi fascynuje.
Caleb ma tak samo.
Interesuje się wymarłymi gatunkami.
Jestem John.
Witaj. Diana.
Co oni teraz robią?
Caleb pokazuje jej coś w języku migowym.
- Przepraszam, nie zauważyłam. - Nie, nie jest głuchy.
Czasami mylą mu się dźwięki.
Ma aparat słuchowy, ale nie jest głuchy.
Jest ekspertem od języka migowego.
Październik raczej nie charakteryzuje się upałami.
Klimatyzacja musiała się popsuć.
Tato, kupisz nam coś do picia?
Możemy też pójść?
Dołączycie do nas?
Pewnie. Byłoby miło.
- Abby, to pan John. - Witaj, Abby.
Czasami ciężko być samotnym rodzicem.
Wiem, jak się czujesz.
Też samotnie go wychowujesz?
Tak.
Wyrzuciłam go parę lat temu.
Nie mógł trzymać łap przy sobie, więc zdecydowałem, że mnie też nie zatrzyma.
Więc to jego...
Jego strata.
A ty? Jesteś w separacji?
Diana...
Nie spotkaliśmy się tutaj przypadkiem.
Muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Spytać się o parę spraw.
Dotyczących twojej matki.
Mojej matki? A co z nią?
Czy miała jakąś...
zdolność?
Zdolność?
Coś w rodzaju daru.
Kim pan jest?!
Nie znasz mnie, nazywam się John Koestler i uczę astrofizyki na MIT.
Mój syn uczęszcza do szkoły podstawowej imienia Williama Dawesa,
czyli do tej samej, co twoja matka.
50 lat temu umieściła tę kartkę w kapsule czasu.
To lista dat.
Zdarzeń, w które, według mnie, wierzyła, że się wydarzą.
- Nie wiem, o co tu chodzi... - Pomyślałem, że porozmawiam z tobą lub z twoim ojcem...
Mój ojciec nie żyje!
Uważam, że mogą istnieć tacy ludzie, jak twoja matka, Lucinda,
którzy mogą zobaczyć dane rzeczy, zanim te się wydarzą.
Abby, idziemy!
Skarbie!
Podążyłem za jedną z przepowiedni twojej matki,
i widziałem, jak 81 jest osób płonie żywcem we wczorajszej katastrofie lotniczej.
Co ona przewidziała. Co ona dokładnie przewidziała.
I nie mogłem nic zrobić.
Napisała, że jutro w Nowym Jorku zginie 170 osób.
- A za 3 dni, 19 października, 43 kolejne. - Trzymaj z dala ode mnie.
A także z dala od mojej córki.
Abby!
Chodźmy, skarbie.
Zostań tam.
Diana!
Diana, myślę, że to ma coś wspólnego z moim synem.
Nie wiem, jak, ani dlaczego, ale myślę, że jest w niebezpieczeństwie,
więc proszę cię, pomóż nam.
Nie mogę.
/...a także ostrzeżenia FBI /o możliwym ataku terrorystycznym.
/Departament Bezpieczeństwa Krajowego /podniósł stopień zagrożenia,
/a raporty wywiadu sugerują, że /ataki na miasta Wschodniego Wybrzeża
/mogą być nieuchronne.
/Policja ostrzega mieszkańców, /aby zachowali czujność.
/FBI, Nowy Jork, z kim połączyć?
Jutro nastąpi atak u zbiegu ulic Lafayette i Worth.
- Otoczcie rejon kordonem od 12 w nocy, jasne? /- Przełączę pana...
Zróbcie dokładnie to, co mówię, albo wiele osób zginie.
To nie jest żart.
Mówiłaś, że w razie czego zajmiesz się nim.
Wiem, że jest coś, o czym mi nie mówisz.
Nie pozwól mu oglądać wiadomości.
- Dlaczego nie obstawiono skrzyżowania? - Słucham?
Czemu nie obstawiono skrzyżowania? Nie dostaliście cynku o ataku?
Spokojnie. Jeśli pójdzie pan ze mną, wyjaśnimy tę sprawę.
Proszę pana, stać!
Stój!
Z drogi!
- Wysiadaj z metra. - Dlaczego?
- Bierz dziecko i wysiadaj. /- Co z tobą, koleś?
Ani kroku dalej, proszę pana.
- Ochrona metra! Proszę się zatrzymać. - To on!
Jego zatrzymajcie!
Ochrona metra!
Odwróć się!
Już!
Podnieś ręce!
Proszę! Więcej tego nie zrobię! Zwrócę je!
Wszyscy do tyłu!
...
/Oficjel Federal Aviation Administration /uznał za możliwe,
/że katastrofę w Lexington sprzed dwóch dni /spowodowało wyładowanie elektrostatyczne.
/Narodowa Administracja Oceanu i Atmosfery /zachowuje dziś milczenie.
/Ale tragiczny wypadek na Manhattanie, /przerwy w dostawie prądu na Long Island
/- i awaryjne lądowania na La Guardia i JFK. - Zderzyły się.
Musiałem zostać w pracy. Będę za 30 minut.
Nie. Nic mi nie jest. Widzimy się za pół godziny.
Caleb, idź do środka.
- Cześć. - Cześć.
- Pokażesz mi dom. - Pewnie.
19 października, tak?
Moja matka bez przerwy mówiła o tej dacie.
Powiedziała, że tego dnia umrę.
Przez całe życie ta rzecz nie dawała spokoju mnie i Abby.
Nie wierzę, że ktokolwiek może przewidzieć moją przyszłość.
Jakie to ma znaczenie?
Ostatecznie wszyscy umrzemy.
Nie chcę wiedzieć, co szykuje mi los.
Rok temu, moja żona pojechała służbowo do Phoenix, kilka dni przed moimi urodzinami.
Pożar wybuchł w hotelu o 5 nad ranem.
Śledczy powiedzieli, że udusiła się dymem, zmarła we śnie.
Nawet o tym nie wiedziała.
Gdy konała, byłem w ogrodzie przed swoim domem.
Zawsze myślałem, że człowiek jest w stanie wyczuć, kiedy jego ukochani są w niebezpieczeństwie, ale...
nic nie czułem, kompletnie.
Zdmuchiwałem sobie liście z trawnika.
Bardzo mi przykro, John.
Chodzi o to, że od tego czasu przyjąłem, że nikt nie mógł wiedzieć, co się wydarzy.
A życie to tylko szereg losowych wypadków i pomyłek.
Potem dostałem tę listę.
Gdyby wpadła mi w ręce przed wyjazdem Allison, uratowałbym jej życie.
Muszę wiedzieć.
Nadal tu jest.
Co to jest?
Widziałeś to?
Abby kiedyś tak robiła, pisała wspak.
Ostatnia liczba, to raczej nie jest 33.
To EE.
EE? Inicjały. Jakiś znajomy?
Nie wiem.
Miałam 9 lat, gdy przedawkowała.
Wróciłam tu jedynie raz z ojcem, aby zidentyfikować ciało.
Odziedziczyłam wszystko, ale nigdy nie wróciłam po żadną z jej rzeczy.
Gdy byłam mała, mama mówiła mi, że słyszy głosy,
które szepczą do niej,
mówią okropne rzeczy.
Pewnego dnia mój tata zabrał mnie od niej. Powiedział, że jest chora.
Mówiła, że przeniosła się tutaj, aby się przygotować.
Nie mam pojęcia, co przez to rozumiała.
Zrobiłam to dla niej na święta.
Nie wiedziałam, że to zachowała.
Godzinami wpatrywała się w ten obrazek.
Tam ją znaleźli.
W środku.
Napatrzyłeś się?
Tak. Możemy już iść.
Abby.
Abby!
EE nie jest jedną osobą.
Abby!
Co?!
- Już dobrze. - Byli tutaj.
Kto tu był, Caleb?
- Skrzywdzili was? - Nie. Mówili do nas.
- Co mówili? - Nie wiem. Gadali jednocześnie.
Powiedzieli, że możemy iść z nimi, jeśli chcielibyśmy.
Kto, skarbie?
Szepczący ludzie.
Zamknij drzwi.
Czego chcesz od mojego syna?
Odpowiadaj!
- Wiem, że byliśmy śledzeni od wielu dni. - Ja i Abby chyba też.
Dlatego nie napisała współrzędnych po ostatniej dacie.
Nie chodzi o jedno miejsce.
Chcesz powiedzieć, że moja matka mogła zobaczyć koniec wszystkiego?
I że jutro wszyscy zginiemy?
Była niezrównoważona. Mogła to sobie wymyślić.
Do tej pory miała rację.
W każdej kwestii.
Abby jest dla mnie wszystkim. Nie mogę pozwolić, by coś jej się stało.
Caleb, musisz się przespać.
Czasem słyszę ich szept, tak jak Abby.
Lucinda też ich słyszała?
Chyba tak.
Czy ja i Abby umrzemy?
Nie. Nigdy na to nie pozwolę, Caleb.
Słyszysz mnie? Nigdy.
Ty...
Abby? Co lubisz jeść na śniadanie?
Abby?
Co robisz, skarbie?
To Słońce.
Muszę coś sprawdzić. Bierz Abby. Jedziecie z nami.
Caleb!
John, co się stało?
/Ej!
Powiedz coś. Wydzwaniam, odkąd usłyszałem o wypadku w metrze.
John.
- Pamiętasz mój referat o nadaktywności słonecznej? - Pewnie.
Znalazłem dowód serii superrozbłysków z gwiazdy w gromadzie Plejad.
Zgadza się. Odczyty nie mieściły się na wykresach.
Myliliśmy się. Liczby są ostrzeżeniem, ale nie dla mnie czy grupki ludzi.
Ostrzegają wszystkich.
Oficjalnie posrałem się w gacie.
Superrozbłysk w naszym Układzie Słonecznym.
Fala promieniowania równa 100 mikroteslom, która zniszczy warstwę ozonową,
zabijając każdy żywy organizm na planecie.
- Musimy im powiedzieć, zadzwonić do NOAA. - Już wiedzą. Niebawem to ogłoszą.
Myślałem, że miało to jakiś cel.
Dlaczego dostałem przepowiednię kiedy już nie mogę nic zrobić?
Jak mam powstrzymać koniec świata?
Jedź do domu, Phil. Spędź wieczór z Kim.
Diano.
Byłam taka głupia.
Przez całe życie wiedziałam, że ma rację, udawając, że jest szalona.
Jeśli schowamy się pod ziemią, jest szansa?
To możliwe.
Znam jaskinie... przy drodze nr 40, za Groton.
Prawie nikt o nich nie wie. Chowałam się w nich, będąc dzieckiem.
Mogę spróbować tam...
- Dobrze. - Dobrze.
Caleb, spakuj rzeczy do plecaka.
Diana, załaduj żywność i wodę do auta. Sprężmy się w 10 minut.
- Pakuj. Ja wezmę torby. - Dobrze.
Allison chciała, żebym zadzwonił.
W dniu wyjazdu do Phoenix, kazała mi obiecać, że zadzwonię.
/Wiem, Jonathanie.
Nie rozmawialiśmy od tak dawna... sam już nawet nie wiem dlaczego.
- Muszę ci coś powiedzieć. /- Tak?
Pamiętasz swoje kazania w Pentacost o darach Ducha Świętego?
- Jednym był dar proroctwa. /- List do Koryntian. Pamiętam.
/Kościół winien szanować proroków.
Mam jedno proroctwo. Okaże się dość precyzyjne.
Uszanuj je i przyjmij jako prawdziwe.
Temperatura nie obniży się. /Będzie gorzej, dużo gorzej.
Zabierz mamę, Grace oraz żywność i zejdźcie pod ziemię: do piwnicy,
do jakiegoś kanału, jak najgłębiej, /najszybciej jak możecie.
Czy to nas uchroni przed ciepłem?
Nie wiem, tato, ale musimy spróbować.
/Wybacz, John, ale raczej /nigdzie się nie wybieram.
Doceniam twoją troskę, ale skoro nadszedł mój czas...
Jestem gotowy na każde wezwanie Boga.
/- A ty... - Tato.
- John. - Tato.
BRAK SYGNAŁU
Caleb, idziemy!
Caleb.
Caleb!
Przestań, Caleb!
Caleb!
Co robiłeś?
Ja to zrobiłem?
To nie jest droga na autostradę.
Zaczekajcie tutaj.
John!
John. Dlaczego tu wróciliśmy?
John, proszę. Co robisz? Musimy jechać do jaskiń.
Nigdzie nie jedziemy.
- Co? - Znała ostatnie koordynaty, chciała je zapisać.
Nauczycielka powiedziała, że jej przeszkodzono. Nie zdążyła.
Wydrapała je na tych drzwiach. Chciała nam wskazać kierunek.
- To bez sensu. Spójrz na siebie. - Te liczby to klucz do wszystkiego.
Błagam, John! Musimy jechać!
Bierzemy moje auto. Chodźcie.
Szybko. Bierzcie plecaki.
Są tutaj. Lepiej, żeby tu były.
Rzuć to na tył.
- Co z tatą? - Musi coś dokończyć.
Pojedzie za nami. Daje nam fory.
Diana.
Caleb!
BRAK SYGNAŁU
Dokąd jedziemy, mamo? Chowamy się przed szepczącymi ludźmi?
Tak, słonko. Nie znajdą nas tam, gdzie jedziemy.
Mamo, oni wiedzą, gdzie jesteśmy.
- Skąd wiesz? - Powiedzieli nam.
- Znowu ich widzisz? - Nie. Mówią do nas.
Jak, Abby? Jak do was mówią?
- Szepczą w naszych głowach. - O Boże.
O Boże!
Chcę zadzwonić do taty.
Telefon nie działa! Jest tuż za nami! Zadzwonimy, będąc na miejscu!
Zaczekajcie w środku.
Numer 5.
/To awaryjny przekaz ostrzegawczy.
/To nie test. /To awaryjny przekaz ostrzegawczy.
Zrób głośniej!
/...upał trwał dłużej i spowodował więcej /zniszczeń w infrastrukturze, niż myśleliśmy.
/Sugerujemy, aby ludzie zostali w domach, /aż do kolejnych więści.
/Weźcie zwierzęta do środka, /zbierzcie dodatkową wodę,
/i jeśli to możliwe, /szukajcie podziemnego schronu.
/Prezydent i jego doradcy zostaną /zabrani w bezpieczne miejsce.
/- Halo? - Tata?
Caleb! Nic ci nie jest? /Gdzie dokładnie jesteś?
Na stacji benzynowej. Nie wiem gdzie.
/Informacja o niszczącej sile rozbłysków...
/- Nie ruszaj się stamtąd. - Caleb, wracaj do auta!
/- Caleb! - John.
- Gdzie jesteście? /- W Westford.
Musiałam to zrobić dla dzieci. Zabieram je do jaskiń.
Znam liczby. Wskazują położenie domu twojej matki. Musimy tam jechać.
- Nie rób mi tego, proszę. - Wiem, jak to brzmi.
Mamy jechać tam, gdzie to się stanie? /Oszalałeś?
Ryzykujemy albo idziemy do piachu! Zostań tam! Prawie jestem!
Jaskinie to nasza szansa! Mówiłeś, że Słońce nie dotrze tak głęboko!
Nie ochronią nas! Nic nas nie ochroni!
Promieniowanie dotrze 1,5 km wgłąb ziemi!
/- Musimy jechać tam, gdzie każą liczby! - Nie wierzę ci!
- Zabieram dzieci! Musimy je ratować! /- Zostań tam! Caleb to mój syn!
/Diana!
/Caleb!
Abby!
Na pomoc! Porwali moją córkę!
Abby!
Dalej!
Gdzie ona się podziała?
Plądrują mój sklep. Jutro będzie im strasznie głupio.
Była tu kobieta! Krzyczała!
Była z dzieckiem! Dzwonił z budki. Ma 9 lat!
Ktoś zabrał auto razem z dziećmi i odjechał.
- Gdzie pojechała? - W tamtą stronę!
Przestańcie!
- Co z nią? Gdzie dzieci? - Teraz panu nie pomożemy.
Ładuj.
Teraz.
Jeszcze raz.
Teraz.
- Czas zgonu. - Punkt 12 w nocy.
Mamy rannego. Potrzebujemy pomocy.
Przepraszam.
Caleb!
Gdzie on jest?
Gdzie Caleb?!
Chcę swojego syna!
Już!
Tato, nie!
- Jesteś ranny? Co ci zrobili? - Wszystko gra, tato.
To mój przyjaciel. Powiedzieli, że mogę go zatrzymać.
- Caleb, idziesz ze mną. - Musimy iść z nimi.
Nie skrzywdzą nas.
Abby. Nic ci nie jest?
- Mama chciała tu być. - Wiem.
- Szepczący ludzie powiedzieli, że jest bezpieczna. - Chronili nas przez cały czas.
Wcześniej wysłali wiadomość, by przygotować drogę.
Teraz przybyli po nas.
Kim jesteście?
Czas iść, tato.
Wybrali nas, byśmy mogli zacząć od nowa. By wszystko rozpocząć na nowo.
Co to znaczy?
Nie rozumiem.
Dlaczego tak mówi?
Co?
Co mówi, Caleb?
Mówi, że pójdą tylko wybrańcy.
Ci, którzy usłyszeli wołanie.
Proszę...
Nie mogę iść z tobą, Caleb.
Nie mogę.
Przecież wybrali nas.
Nie wybrali nas, Caleb.
Wybrali ciebie, was oboje.
Caleb, musisz zaopiekować się Abby, musisz dodawać jej sił.
Nie.
Nie chcę iść bez ciebie.
Mogli zabrać cię siłą, ale nie zrobili tego.
- Sam musisz podjąć decyzję. - Ale obiecałeś...
- Powiedziałeś, że zawsze będziemy razem. - Będziemy.
Nie zostawiam cię, ale musisz pójść z nimi.
Posłuchaj mnie, Caleb. Przestań.
Będziemy razem, wszyscy. I mama także, wiem to.
Posłuchaj. Weź to.
Zatrzymaj. Pewnego dnia zrozumiesz, co oznacza.
Kocham cię, tato.
Gdzie jest Caleb?
Jest bezpieczny.
/Zostaniemy na wizji jak najdłużej.
/Powiemy tylko to, /co powtarzaliśmy przez cały ranek.
/Znajdźcie sobie schronienie pod ziemią.
To wcale nie koniec, synu.
Wiem.
Subtite Source: Knowing.2009.720p.BluRay.DTS.x264-DON Upload to subscene.com by ViSTA™-HDVN (8/6/2009)