Oj, to globalne ocieplenie mnie dobija.
Raz ci za gorą́co, raz ci za zimno!
Czy ty chociaż raz w życiu byłeś zadowolony?
Teraz jest w porzą́dku.
Nie złapiesz mnie!
Nie biegać mi tam, bo po łapach!
Ugryź się w kinol!
"Ugryź się w nos"! Kultura musi być.
Na bombę!
Przed chwilą́ jadłeś. Zaczekaj godzinę. Hektor! Nie, tam się nie siusia.
No dobra, tutaj możesz. Aśka, nie dłub w nosie!
Ręce do góry.
Stać! Musicie mieć zasłonięte oczy.
Dobra.
- Jeju, teraz ja miałem walną́ć gamonia! - Ja!
- Ja!
Ej, ty się w ogóle nie umiesz bawić.
Zakopmy go!
- Kto wam pozwolił męczyć leniwca? - Maniek. Nie odbieraj im takiej radości.
O, Maniek! Diego! Nie ma jak spotkanko z kumplami.
Może mnie wycią́gnięcie?
Wiecie, założyłem przedszkole. "Przedszkolino del Sid".
Głupi jesteś. Ale przynajmniej znasz dwa języki.
Bo usłyszą́ dzi-e-cia-ki. A one mnie tak kochają́. Nie, Boguś?
Znowu chcesz w dyńkę?
Ach, te dzieci. Tylko żarty im w głowach.
Tyle razy ci mówiłem. Ty nie nadajesz się na wychowawcę.
Żeby bawić maluchy, trzeba mieć maturę?!
One i bez tego mnie kochają́. Jestem dla nich wzorem.
Właśnie widzę.
Wam się wydaje, że ja tu tylko sprzą́tam. Jestem obywatelem tego stada.
Ja to stado stworzyłem. Dlatego należy mi się szacunek i koniec!
- No co ty, Sid! - Sid! Żartowaliśmy.
- Bawmy się w przypinanie ogona mamutowi! - Tak!
Ja się nie nadaję?!
Za grosz szacunku dla leniwych?!
Jeszcze wam pokażę!
Ale w końcu... wierzcie mi... mały osiołek odnalazł mamusię.
I żyli długo i szczęśliwie.
- Pięknie. - Mam pytanie.
Czemu osioł wrócił do domu? Nie mógł zostać z królikami?
Ponieważ chciał być ze swoją́ rodziną́.
Niech znajdzie sobie fajną́ ośliczkę. Byłoby romantyczniej.
Dobra, jak ty będziesz opowiadać, to sobie znajdzie.
Osioł to brzydka nazwa. Grzeczniej byłoby mówić "koniowaty".
Dobra, więc mały koniowaty wrócił do domu do koniowatej mamy.
Dlatego mówiłem o nim osioł!
Czy osioł mógłby mieć biegunkę? Byłby bardziej wiarygodny.
- Nudy! - Nie chwytam.
- Czy osły jedzą́ swoje młode? - To złe zakończenie.
A mój tata chrapie.
"Żyli długo i szczęśliwie". Nikt nie wymyślił lepszego zakończenia.
Jedna wielka, szczęśliwa rodzina. Tak ma być i kropka!
To gdzie jest twoja szczęśliwa rodzina?
A wtedy głodny tygrys zjadł wścibskie bachory.
- W porzą́dku, stary? - Jasne. Bo co?
- Bo myślałem, że ty... - Dosyć tych bajek! Koniec!
- Hej, uważać! - Spokojnie! A wy doką́d?
- Koniec świata! Koniec świata! - Co ty mi tu bredzisz?
Szybki Tosiek! On mówi, że nas zaleje!
Promocja na aparat, dzięki któremu można do woli oddychać pod wodą́ ile kto chce!
Proszę do mnie! Proszę do mnie!
Przepraszam, posiada pani skrzela?
To nie oddycha pani pod wodą́?
Stefan zademonstruje jakie to proste.
Ojej! Coś mi utknęło w nosie.
Co ty wyprawiasz?! Jak ja to teraz sprzedam?!
To się trzyma w paszczy, głą́bie!
Dzięki lekkiej i trwałej konstrukcji, zaczerpniecie tyle powietrza, ile chcecie.
Oczywiście, potrzebny jest trening.
Dlaczego straszysz wszystkich końcem świata?
Z czegoś trzeba żyć, nie?
Słyszeliście prognozę pogody?
Najdalej za pięć dni zaczną́ się roztopy, a potem będzie koniec świata!
Z końcem tygodnia zrobi się cieplej i wyjrzy słońce.
No co wy, nie słuchajcie go.
Szybki Tosiek sprzedałby własną́ matkę z dostawą́ do domu.
A chcesz kupić? Niemożliwe, mamusia jest już sprzedana.
Nie słyszeliście? Lód się topi.
Widzisz tę ziemię? Jest pokryta lodem.
Tysią́c lat temu był tutaj lód i założę się, że za tysią́c lat też tu będzie.
Nie chciałbym się specjalnie czepiać twojego instynktu samozachowawczego,
ale czy mamuty przypadkiem nie wyginęły?
- Co ty wygadujesz? - A to, że ty jesteś jakby ostatni.
Masz mrówki między zębami!
A może i mam, ale powiedz kiedy ostatnio widziałeś innego mamuta?
Nie zwracaj na niego uwagi.
Mamuty nie mogą́ wyginą́ć. Są́ największe na świecie.
- Dinozaury też były spore. - Były wredne i narobiły sobie wrogów.
Patrzcie! Jakiś kretyn będzie skakać z Lodogrzmotu!
Oby to nie był nasz kretyn.
Dobra! Liczę do trzech i możecie podziwiać.
Raz...
Dwa...
Sid! Nie waż się drgną́ć! Idziemy do ciebie!
Skacz! Skacz! Skacz!
O przepraszam.
Dwa i jedna tysięczna... dwa i dwie tysięczne...
Sid! Nie świruj, złaź stamtą́d!
Zapomnij! Ja pierwszy w historii skoczę z Lodogrzmotu
a potem już tylko należy mi się szacuneczek.
To prawda, wszyscy ci okażą́ szacunek, tyle że nad grobem.
Daj spokój, on nie jest aż tak głupi.
- Chyba się myliłem. - Uwaga, lecę!
Uwaga!
Nie mogę oddychać. Chyba pozbawiłeś mnie nadnercza.
- Diego, schowaj pazury, proszę. - Tak. Jasne.
Gdybym cię nie znał lepiej, stary, pomyślałbym, że się cykasz wody.
O rany... jak to dobrze, że jednak znam cię lepiej.
Chłopaki...
Szybki Tosiek miał rację.
Wszystko się topi.
Ile tu wody. Ostrzeżmy tych na dole.
A może by się skupić i wytworzyć migiem skrzela.
- Genialnie, Sid. - Mów mi - Śledź.
Rany, jakie to badziewie nietrwałe. Normalnie żyć się tu nie da.
No co wy?!
Co tam trzcina. Zaraz zobaczycie wielkie odkrycie o nazwie "kora"!
- Normalnie cud! Unosi się na wodzie! - Wiele rzeczy unosi się na wodzie!
Dobra, nie chcecie to nie!
Widzicie?! To właśnie o tym wam mówiłem!
Wielkie kule kudłatej lawy wielkości mamuta już lecą́ z nieba!
Idź oddychać przez trzcinę.
- Nie śmiejcie się. On ma rację. - Serio? To znaczy... Tak! Zaleje nas.
Chwila! Niedawno mówiłeś, że nie będzie powodzi. Czemu teraz mamy ci wierzyć?!
Bo widziałem, co się dzieje na górze! Ściana wkrótce runie i dolinę zaleje woda!
Powódź będzie, jak nic. Szybciej niż myślicie.
Rozejrzyjcie się. Jesteście jak w misce.
Miska się napełni... A zniką́d pomocy.
- I co z nami będzie? - Chyba że pójdziecie na koniec doliny.
Tam czeka łódź. Zabierze was.
- Nic nie widzę, a ty? - Ale... lepiej się śpieszcie.
Lód topnieje. Woda się leje. Ziemia się chwieje.
Zaczekacie... gorzko pożałujecie.
Bo już za trzy dni uaktywnią́ się zmrożone gejzery. I bum!
Mam też dobrą́ wiadomość.
Im więcej was zginie... tym lepiej się pożywię.
Czy ja mówiłem, że te wieści są́ dobre dla was?
Ciekawe, czy lubili tego ptaszka w szkole?
Ale kanał!
Dobra! Słyszeliście, co powiedział sęp. Wynosimy się stą́d.
Maniek, ty serio wierzysz w tę łódź?
Bo ja wiem. Ale i tak za kilka dni dolina znajdzie się głęboko pod wodą́.
Jeśli jest szansa to tylko tam.
Maniek! Chodź już!
W przedostatniej kolumnie wywalił się jakiś gliptodon. Ale dziś mamy ruch!
Tam też się kroi niezły pasztet.
Zamawiam żeberka!
Dzieciaki, na pokład! Szybko! Biegiem! Hop-hop-hop, wskakujcie!
- Dosyć już, dziadku, wyłaź! - Musimy iść.
Ja nigdzie nie idę! Urodziłem się w tej norze i w tej norze umrę!
Czy ja muszę pchać to łajno?
- Tam gdzie idziemy na pewno jest łajno. - Przecież to prezent od mojej mamy.
Nie zatrzymywać się. Do przodu.
Maniutek? Słyszałem, że masz wyginą́ć.
Sid, jak nauczysz się jeść, popracuj trochę nad wyczuciem.
- Ja wcale nie wyginę! - Dzieci, spójrzcie! Ostatni mamut.
Korzystajcie, bo pewnie żadnego więcej nie zobaczycie.
A nie mówiłem?
Zaraz. Raz, dwa... Gdzie jest Januszek?
Stefan! Wyłaź, Stefan!
Spadamy z tej lodziarni!
Czekajcie! Niewiarygodna promocja na jednoosobowy namiot marki Stefan.
- Przymknij się, Sid. - Dobra.
Nie drzyj się, Sid!
Sid! Znów się na ciebie wywalę, ale tym razem skutecznie.
O matko. Komuś tu słoń nadepną́ł na ucho!
A jeśli masz rację... jeśli jestem ostatnim mamutem.
Oj, Maniek, nie załamuj się. Masz nas.
Nie dobijaj leżą́cego, stary.
- Mamuty?! - Wiedziałem, że nie jestem jedyny!
Normalnie czułem to!
"Wyginę", akurat!
Wybiegają́ zza zakrętu! Idą́ łeb w łeb.
Duży prowadzi o kieł. Zostawia małego o dwa kły i ogon z tyłu!
Sory. Zjadłem coś na mieście.
Masz gaz, rurocią́g, możesz dyktować ceny.
No sprytnie!
Chciałbym przez chwilę pobyć sam.
Idźcie dalej. Dogonię was.
Na moje oko on jest ostatni.
Super zabawa.
Ekstra.
- Pudło, stary! Kup se okulary! - Ja je złapię!
- Za co go złapać? - Też bym chował taki pysk.
- Ej, paskudo! - Jak ja teraz będę siadać?!
Mam cię!
Już mknę ci na pomoc!
- Sid! - Co?
- Ale masz cela. - Biorę lewą́!
- Niewiele brakowało. - Uśmiech!
- Z drogi! - Cześć!
Jestem tutaj!
- Macie dosyć? - Nigdy!
Super!
Cel! Pal!
Jakby kto pytał, było ich pięćset. I konkretnie... wielkich węży.
- Ej, kici-kici! - Przeginacie, wy pokraki!
"Pokraki"?
Diego, to oposy.
Odwrót!
Tylko ty i ja zostaliśmy.
Wiedziałem! Wiedziałem, że nie jestem jedyny!
Spoko, przecież każdemu się czasem spadnie z drzewa, tylko się nie przyznaje.
Zaraz. Co?
Każdemu może się zdarzyć, że ma dosyć zwisania.
Czy my jesteśmy nietoperze, czy co? Nie mamy skrzydeł, to spadamy.
A ty siedziałaś na tym drzewie w celu...?
Szukałam moich braci. Wiecznie się pakują́ w jakieś kłopoty.
Braci?! Znaczy jest nas więcej?
No pewnie.
- Całe stada. - Gdzie?!
No wszędzie. Pod skałami i w ziemnych norach.
Zwykle wychodzimy nocą́, żeby ptaki nas nie wypatrzyły.
Ratunku! Ratunku!
Pomocy!
No, ogólcie mnie i namalujcie paski! Znalazłeś drugiego mamuta!
Gdzie? Jakiego mamuta? Przecież mamuty już dawno wyginęły.
- Co się tak na mnie gapicie? - No nie wiem. Wyglą́dasz jak mamut!?
Ja?! Nie wygłupiaj się. Nie jestem mamutem, tylko oposem.
Ta, jasne. A ja żabką́. To mój przyjaciel borsuczek.
I mój drugi kumpel, jeleń.
Ja nie chcę być jeleniem. Z niego zrób jelenia.
- Siostra, czy on ci dokucza? - Siostra?!
No tak. To są́ moi bracia. Opos. Opos. Opos.
Wyglą́da na to, że tak trochę za bardzo spadła z drzewa.
Maniek, nie bą́dź złośliwy, bo naprawdę wyginiesz.
Hej, niech ona idzie z nami.
Czyś ty oszalał?! W życiu.
Dobra.
Maniek kazał spytać, czy idziecie z nami?
- Już bym wolał zdechną́ć! - To się da załatwić.
Ale śmieszne. Czy mogę pogadać chwilę z moimi braćmi?
Elka, zwariowałaś?! Ja nie idę z nimi!
Nie wydostaniemy się stą́d, jak będziemy szli tylko w nocy.
Oni ochronią́ nas w dzień przed sępami. No to jak?
Po coś to zrobił?!
Dlatego, że na ziemi może nie być więcej mamutów!
- Ma rację. - Czy ja prosiłem, żeby mnie swatać?
Ja i moi bracia z wielką́ radością́ pójdziemy z wami.
Jeśli będziecie grzeczni.
Widzisz? Ten to ani trochę nie jest grzeczny.
A może coś przegryziemy, zanim ruszymy w drogę?
Głodny wrażeń? Proszę bardzo.
Hop! Hop! Banzai!
- Mam go! - Spadaj! Precz!
Teraz najlepsze: roznosimy zarazki.
No dobra! Dzięki Sidowi, jednak idziemy razem.
I chcecie czy nie, tworzymy jedną́ wielką́, szczęśliwą́ rodzinę.
Ja jestem tatą́. Ela - mamą́.
A Diego - wujkiem, który zeżre bachory, jeśli mi nadepną́ na odcisk.
A teraz jazda, póki jeszcze mamy po czym iść!
Zawsze myślałam, że grubasy są́ miłe.
Nie jestem gruby. To przez futro wyglą́dam okazalej.
- Jestem puszysty. - Oczywiście.
Grubas.
Ucieczka przed wodą́ to idealny czas, żeby pozbyć się kilogramów,
dzięki superdiecie Szybkiego Tośka!
Na przykład, pani wyglą́da jak włochata kupa mięcha!
- Nie chcesz, kochana, zrzucić paru ton? - Dobra! A kiedy?
Nie słuchaj gamonia, Gienia. Dla mnie jesteś szczupła jak osa.
Mam też bogaty wybór szkieł kontaktowych, ślepy ośle!
W tym tempie nigdy nie dojdziemy.
Ela, nikogo nie ma, możesz zrzucić kamuflaż! Droga wolna!
Jak to! "Wolna"? Chłopcy!
Zdzisiek, Edek, sprawdźcie teren!
- Co widzisz? - W moim kwadracie czysto!
- Zrozumiano. Wisła zgłoś się. - Wisła, zgłaszam się.
- Chłopaki! - Droga wolna!
Orzeł!
- Ty coś udajesz? - Że nie żyję.
- Dlaczego ty tak nie leżysz? - Dlatego, że jestem mamutem!
A jak dam ci szyszunie, padniesz?
Odleciał?
Odleciał. Wstawaj.
O, matko!
Gdyby was nie było, ten orzeł runą́łby na dół i zjadł mnie na obiad.
Tak zginą́ł stryjek Wacek.
Naprawdę cię lubię. Słowo.
Aż nie chce mi się wierzyć, że zostałeś ostatnim egzemplarzem z gatunku.
- Wcale nie jestem ostatni. - Och, jaki ty jesteś dzielny.
Tak trzymaj. Nie porzucaj nadziei.
Ela? Spójrz na nasze ślady.
Mają́ taki sam kształt.
Może to wszystko są́ twoje ślady.
No to...
spójrz na nasze cienie.
Mają́ taki sam kształt.
Faktycznie! Takie same!
Masz oposa w rodzinie!
Aha, akurat.
Diego, wolniej to już można chyba tylko stać. Ruszaj się!
Trzeba dogonić resztę.
Hej! Opanujcie się!
Och, przestań narzekać, wyleniały kocie, baw się z nami.
Nie widzisz, że lód się kruszy i bez waszych wygłupów?
Diego, spoko. Cienki jest,
ale utrzymuje gigantycznego mamuta i gigantycznego oposa.
Ssak za burtą́!
Elka! Wstawaj! Nie udawaj zdechlaka, bo zginiesz!
Otwórz oczy!
Rusz się, Diego! No już!
Będzie bolało.
- Kumasz w ogóle co to było?! - Nie wiem.
Ale od dzisiaj - grunt cacy, woda niecacy.
To był najodważniejszy czyn na całym świecie.
- E tam, nic takiego, ja... - Ale to nie jest komplement.
Dla oposa odwaga to głupota.
- Tak, jesteśmy tchórze. - I cykory.
Może mamuty wyginęły, bo się stanowczo za często narażały.
A trzeba było uciekać.
Ciekawe. Dzięki za radę.
Zawsze do usług.
Słyszeliście ją́?! "Odwaga to głupota. Może trzeba było uciekać".
Jest bezczelna, uparta i przygłupia.
Ty ją́ lubisz.
- Wcale że nie! - O, spoko, ode mnie nikt się nie dowie.
- O tobie też. - A niby czego?
No jak to. O tym, że nie umiesz pływać.
- Co ty bredzisz. - Żyjesz w topnieją́cym świecie, stary.
Zmierzysz się ze swoim lękiem prędzej czy później.
Już prawie.
- Dobra, gotowy? - Jasne!
Spychamy!
Czekaj na mnie!
Ale jazda! Bez trzymanki! Czekam na dole!
Co? Nadal uważasz, że ona jest dla mnie?
No tak. Jest zabawna, a ty ponury.
Super się dopełniacie.
Ekstra!
Hej, Maniek! Weź przygnij gałą́ź i wystrzel mnie z procy!
- Nie. - Ej, ale jesteś, wiesz?
- Jak chcesz jej zaimponować, smutasie? - Czy mówiłem, że chcę?
To dlaczego na siłę chcesz zrobić z niej mamuta?
Bo ona jest mamutem! Wmówiła sobie, że jest oposem!
- Dwa w jednym nie istnieją́! - Czyżby, czyżby, Manfredzie!
Powiedz to rybie pile albo rekinowi młotkowi.
On się od ciebie nie odczepi. Będzie lepiej, jeżeli go posłuchasz.
- Dobra, to co mam zrobić? - Nagnij gałą́ź i wystrzel mnie do stawu.
- No nie wiem... - Jak nie wiesz co i jak, zawołamy Elkę.
Nie, nie, nie! Spokojnie, już się robi.
Tak, tak, tak! Dobra, dawaj!
- Próbowałeś tego wcześniej? - Jakieś milion razy.
Jeszcze. Jeszcze. Jeszcze.
Gotowe. Ognia!
Ekstra! Umiem latać!
- Zdzisiu, nic ci nie jest? - Co mu się stało?
- Mamut go wystrzelił z drzewa. - Odbiło ci?
- Mówił, że zna się na tym. - A ty mu uwierzyłeś?!
Zdzisiu, proszę cię, spróbuj nie umierać!
Mogę się teraz na coś przydać?
Już swoje zrobiłeś.
- Jesteś zadowolony? - Zdzich, nie zostawiaj mnie.
Kto mnie będzie pilnować?
Kto mnie będzie ubezpieczać na bungi?
Kto się teraz ze mną́ zechce taplać w bagnie życia?!
W bagnie?!
- Czekaj! Moje nogi. Mogę stać! - Może stać!
- Mogę biegać! - Może biegać! Normalnie cud!
Alleluja!
Oni mają́ w sobie tyle energii, przy nich czuję się taka lekka.
Już po was, gamonie! Najadłam się przez was wstydu!
Nie po twarzy!
Mnie też.
Nie jest taka zła.
Szalona i zagubiona, ale... słodka.
To co?
To co cię powstrzymuje?
Moja rodzina.
Znowu możesz ją́ mieć.
Nie, Sid. Nie mogę!
Ale zastanów się. Jak ci taka okazja przejdzie koło nosa,
to narazisz cały gatunek i zostaniesz... ostatnim egoistą́.
To się nazywa szacunek dla wujcia Sida.
- Czekajcie! Złapię was! - Ślamazara.
- Pomóc ci? - Nie. Nie. Ja tylko... odpoczywam.
- Utknęłaś. - Wcale że nie.
Dobra, no to chodź.
Nie mogę.
Utknęłam.
Nie uważasz, że takie załatwienie sprawy jest dużo prostsze?
Znam to miejsce.
Wiesz... w głębi duszy czułam, że jestem inna.
Zawsze byłam trochę większa niż reszta oposów.
Dobra, dużo większa.
Teraz wiem dlaczego żaden młody opos nie widział we mnie nic ładnego.
A to głą́by. Bo dla każdego młodego mamuta byłabyś...
- No wiesz. - Jaka?
No, tego... atrakcyjna.
- Serio?! - Pewnie!
A co ci się we mnie podoba?
Co? Ten... no bo ja wiem...
Wiesz... masz zgrabny...
tył.
To znaczy jaki?
W miarę...
duży.
O, tak tylko mówisz.
Nie! Nie, nie, naprawdę.
Jest wielki! Największy wielki tyłek, jaki widziałem.
Och, jaki jesteś słodki.
Zwariowany dzień.
Rano jeszcze byłam oposem, a teraz... już mamutem.
Maniek w końcu zrobił jakiś sensowny krok.
Racja.
No. Staną́ł na brzegu niepewności i dał w nią́ nura. Chlup!
Odważny, nie? Jednak pokonał strach.
To aluzja? Tygrysy nie czują́ strachu.
Oj, przestań, wszystkie zwierzaki czują́ strach.
To je odróżnia choćby od skał.
Skały się nie boją́.
- Za to toną́. - O co ci chodzi?
Wiesz, miałem taką́ akcję, że mnie też obleciał kiedyś strach.
Nie! Ciebie?
O tak, tak, choć brzmi to nieprawdopodobnie,
leniwce mają́ naturalnych wrogów, którzy chętnie nas jedzą́.
- Ciekawe dlaczego. - Głównie z zazdrości.
Ale rzecz w tym, że strach to normalka.
Strach jest dla ofiar.
Stary, pozwolisz, żeby woda zrobiła z ciebie ofiarę?
Skacz na łeb i uwierz w siebie.
Ty wiesz? Zwierzaki pływają́ jak dzieci.
A tygrysy, jakby skradały się na brzuchu, żeby złapać biedną́ ofiarę.
Tylko szybciej. Sięgaj, łap, sięgaj, łap.
Namierzam ofiarę. Sięgaj, łap!
Teraz patrzę przez ramię, czy mnie aby ktoś nie śledzi
i oddycham.
I skradam się, skradam się, i...
- ...zwalam. - Akurat. Ty toniesz.
Zupełnie jak skała.
Hej! Mamuty mają́ taktykę, w stylu "zdechł pies",
czy po prostu wroga zwalamy z nóg?
Oj! Przepraszam.
Nie znam jeszcze mojej siły.
Ela... zdajesz sobie sprawę, że teraz możemy uratować nasz gatunek?
- Serio? Niby w jaki sposób? - Tego... no wiesz.
O! Czy ty aby...
Jestem mamutem od pięciu minut i już na mnie lecisz?!
Nie mówię... No wiesz, nie teraz.
- No wiesz, to... to jest nasz obowią́zek. - Co?!
Nie, źle zrozumiałaś. Ja...
Jesteś taka ładna. No i spotkaliśmy się...
"Nasz obowią́zek"?! Liczyłeś pewnie na becikowe?
Jesteś gotów poświęcić moje młode ciało, żeby ratować gatunek?!
No to posłuchaj! Nie będziesz ratować gatunku ani dzisiaj, ani nigdy w życiu.
- I... jak poszło? - Nieźle.
Dobra, ruszajcie się! Szliśmy z wami cały dzień, teraz wy idziecie z nami nocą́.
Ale my po ciemku nie widzimy.
A więc miłej ką́pieli.
Nie mogę patrzeć na tego gościa!
Zboczeniec!
Kochają́ cię. Gdzie nie pójdziesz, szaleją́ za tobą́ fanki.
- Uważaj, bo się potkniesz. - Co ty? Kiedy?
A może byśmy szli razem?
Zdzisław, spytaj mamuta, dlaczego?
Ona powiedziała, że z takimi burakami się nie zadaje.
Wcale tak nie...
Słuchaj, może gdybyśmy spędzali więcej...
Powiedz mu, że potrzebuję teraz więcej przestrzeni.
- Maniek, zobacz, czy cię nie ma w muzeum. - Ela chce zostać sama!
- Słyszę, co mówi. Jasne?! - Co chcesz za to? Medal?
Przestańcie się kręcić!
Dziękuję.
Maniek! Ela! Za trą́by!
No już!
Zdzichu! Edek! Łapcie tę skałę!
- Śmieszne. A tak na poważnie? - Łapcie i koniec!
- Pa, Edek. - Pa, Zdzichu.
- Pa, Ela! - Łapcie! Teraz!
Przepraszam! Jeśli to, co powiedziałem cię obraziło.
Co to znaczy, "jeśli" mnie obraziło?!
"Że" to ją́ obraziło.
O to mi chodziło! Że cię obraziłem!
- Przewrażliwiona jesteś. I tyle! - Co?!
- Odszczekaj to! - Jeszcze parę osób chce tu przeżyć!
- Sekundka, on ma rację. - On nic nie ma!
- To zwykłe nieporozumienie! - Ale za to jakie podłe!
- Weź ją́ przeproś! - Czemu ja?! To ona przesadza!
- Przeproś ją́ i koniec! - Nie!
- Przeproś! - Dobra! Przepraszam!
Co?!
- On ma rację. Trochę przesadziłam. - Znaczy, że...
Jeszcze jedno słowo, a wlezę tu i osobiście was zepchnę!
Dosięgnę.
Maniek! Ela! Wiejcie! Szybko!
Wyglą́da na to, że zrobiliśmy coś razem.
Nie przejmujcie się mną́. Całkiem przyjemnie mi się wisi.
- Pamiętasz dawne czasy? - Które dawne czasy?
E, no wiesz, wczoraj... przedwczoraj...
Kiedy lodu było jak lodu, a grunt pod nogami był stabilny.
Tak. To były czasy.
Oposy były oposami... mamuty, mamutami.
- Daj się wyspać. - Jasne.
Bo jutro, jak powiedział sęp, wszyscy zginą́.
Zasadniczo, o co chodzi?
W czym mogę pomóc?
Umieją́ okazywać szacunek!
Ideolo.
Ktoś tu lubi wujcia Sida.
Kto wam stawia te domki? Bardzo fajna architektura.
Król Ognia.
"Król Ognia?" No nareszcie ktoś zauważył mój wielki potencjał.
Niech się stanie ogień!
Gdyby mnie teraz mogli zobaczyć!
Albo to jest super sprawa, albo wielki kanał.
Och, nie, nie!
Ja - Król Ognia. Nie zabić króla. Tysią́c lat złego kuku za zabicie Króla Ognia.
Roztopiona skała z wnętrza Ziemi zbliża się do powierzchni
i topi lód, który zbierał się od tysięcy lat.
Wykształcona rasa. Razem na pewno damy sobie radę.
Rada jest prosta. Poświęcimy Króla Ognia.
- To niehumanitarne. - I co z tego?
Nie! Nie!
Złe kuku!
Woda. Woda!
- I po co tyle piłeś przed snem? - To nie ja! Przynajmniej nie wszystko.
- Co się dzieje? - Zaspaliśmy. Trzeba iść dalej.
A co, jeśli tylko my przeżyliśmy? Musimy ratować nasz gatunek.
Jak? Zostało tylko dwóch facetów i nasza siostra.
O, cześć! Cześć, Maniek.
Rany, co za noc. Wiecie, co mi się przydarzyło?
Dam sobie łapę odcią́ć, że lunatykowałeś.
O nie. Zostałem porwany przez jakieś małe leniwce.
- Miałem to na końcu języka. - I one mnie wielbiły.
Znaczy, w końcu zepchnęły mnie do wrednego wulkanu, ale wielbiły mnie.
Sid, śniło ci się. Chodźcie. Woda podnosi się szybciej niż są́dziłem.
Ale mówię wam! Porwały mnie! A potem... mnie wielbiły i...
Czekajcie!
Możemy trochę zwolnić? Ja zaraz zdechnę.
Tak mi się tylko powiedziało!
Siedzą́ tu te dranie... i obserwują́.
Ciekawe, co one sobie myślą́.
Dobra. No i wiesz, o czym myślą́.
Co? Niezły hicior.
- Udało się. - No! Teraz sępy mogą́ nas cmokną́ć.
Och, to tylko gorą́ca woda i para. No i co z tego?
Gotowanie na parze jest bardzo smaczne. I zdrowe.
Trudno. Idziemy!
Maniek! Wracaj! To prawdziwe pole minowe!
Mamy tylko jedno wyjście. Iść naprzód!
"Iść naprzód"?! Futra nie zdejmą́ ze mnie nawet zieloni. Dziękuję.
- Lepiej obejdźmy gejzery. To zdrowsze. - Nie ma czasu!
Ściana lodu pęknie lada chwila. Utoniemy.
Jak pójdziemy tędy, wylecimy w powietrze.
- Idziemy naprzód! - Idziemy wkoło!
- Naprzód! - Wkoło!
- Mogę coś powiedzieć? - Nie!
- Jesteś taka uparta i skostniała! - A więc mamy dowód.
Jednak jestem mamutem.
- Idziemy. - Jak chcesz.
Tonięcie to chyba tylko kilka nieprzyjemnych sekundek.
A wylot w powietrze jest zbyt szybki.
Normalnie guza szuka. Maniek! Czekaj! Maniek!
Dzieci, patrzcie! Ostatni mamut.
Słyszałem, że masz wyginą́ć.
- Dwa w jednym nie istnieją́! - Powiedziała, żebyś poszedł na sanki.
To gdzie jest twoja szczęśliwa rodzina?
Odbiło ci?
Maniek! Wstań! Zmiatamy! No już!
Tędy!
Proszę nie zostawiać dzieci bez opieki. Jeśli jakieś się zgubi, będzie zjedzone.
- Widziałeś mamuta? - Nie widziałem.
- Widziałaś mamuta? - Nie. Nie widziałam.
Opos? Taki trzymetrowy?
- Ej, mały. Widziałeś mamuta? - No jasne. Ogromnego.
- Gdzie? - A sterczy tu.
Nie mnie!
Biedak nie wie kim jest.
- Nigdzie jej nie widzę! - Może już siedzi w łodzi!
Szybko! Tędy! Już, ruszać się!
- Widzę ją́! - Ela!
Za mną́! I to szybko!
Mocniej!
- Idźcie sami. - Nie zostawimy cię!
- Bez dyskusji! - Elka! Nie!
Ela, spokojnie! Wezwiemy pomoc!
Nigdzie nie idź!
- Pomocy! - Ratujcie! Pomóżcie nam!
Nasza Ela! Utknęła w jaskini!
- Pomocy! - Ja was uratuję!
Świetnie! A kto uratuje jego?
Myj ty, bracie, zęby.
Dobra, dobra. Skoczysz teraz!
Zrób to, tchórzliwy kocie, skacz!
Teraz, teraz, teraz!
Uwierz w siebie! Atakuj wodę!
Nie jestem ofiarą́.
Atakuj wodę! Skradaj się w niej!
Sięgaj! Łap! Nawet dzieciak da radę. Dawaj!
Sięgaj! Łap! Sięgaj! Łap!
Ej! Skradam się jak stary!
Udało ci się. Skopałeś wodzie tyłek!
Nic trudnego. Zwierzaki pływają́ jak dzieci, wiesz?
Tak, ale są́ wyją́tki. Na przykład tygrysy.
Tam jest!
Ela! Trzymaj się mnie!
Maniek, za tobą́!
Widzę ich!
Hura! Wycią́gną́ł ją́!
Bałem się, że już cię nigdy nie zobaczę.
Przeżyjemy!
Nie przeżyjemy!
- Nie, ja tu zostaję. - Dziadku! Powódź się skończyła.
- Teraz to moja łódź. - Zejdź z łodzi!
Stefan! Dostaliśmy życie w promocji!
No tak. W każdym razie ja.
Wiesz co, chyba założę szkółkę pływacką́.
"Śledzie Sida".
Na kolana przed Królem Ognia!
Sie ma.
Król Ognia zmieść powódź. Rzą́dź nami, Godny Szacunku Płomienisty.
Nie tak szybko, moi drodzy. Tak, tak... złożyliście godną́ ofertę.
Ale Król Ognia ma już inne zobowią́zania. Jest potrzebny swemu stadu.
On jest tym kleistym, lepkim czymś, co trzyma nas razem.
Stworzył to stado i ono bez niego nie przetrwa.
No co ty?!
Sid! Te twoje łapy są́ lepkie.
Bez komentarza.
Już wcale nie jesteśmy ostatni!
Ty nie idziesz?
A ty chcesz iść z nimi?
Jestem mamutem.
Chyba więc powinnam być z mamutami.
Dobrze mówię?
Taa, chyba że...
Chyba że...?
Chyba że ja...
Znaczy, chciałem powiedzieć...
muszę ci powiedzieć...
mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
I ty też.
Maniek... Przeszedłeś niezłą́ szkołę odką́d cię znam. Widzę w tym moją́ zasługę.
Ale zapomnij o tym co było, żeby mieć to co będzie.
- Idź za nią́. - Spokojnie.
Jakby co, oddychaj.
- Odezwę się. - Tak, tak. Dobry... z ciebie kumpel.
Pogadaliśmy, a teraz spadaj. Jazda!
Nasz Maniek nam dorasta.
Ela, nie chcę, żebyśmy byli razem, bo musimy.
Chcę, żebyśmy byli razem, bo chcemy.
No a ja chcę być z tobą́, Ela.
- To co ty na to? - Och, Maniek, myślałam, że ty nie...
Miły z ciebie opos.
No to zostaliśmy sami. Dwa samce wędrują́ce w poszukiwaniu przygód.
Dobra! Ale nie będę cię niósł.
- Mam jeszcze resztki dumy. - Kiedyś mnie nosiłeś przecież.
Ja go poniosę.
- Wasze stado odchodzi. - Stado jest tu.
Ale szok!
Maniek, kogo bardziej lubisz? Mnie czy Diego?
- Diego. Bez porównania. - Mówiłem ci.
Maniek! Nie wolno faworyzować dzieci.
To nie moje dziecko. Nawet nie mój pies.
Gdybym miał psa, który ma dziecko, a to dziecko zwierzą́tko - to byłby to Sid.
- A mogę mieć pieska, Maniek? - Nie.
- Ela, mogę mieć pieska? - Oczywiście że tak, skarbie.
Ela, powinniśmy być konsekwentni.
Uratowałem cię, mój mały!
Spokojnie. Uratowałem cię przecież, pamiętasz?