Najpierw mamy ton.
Potem - frazę.
A dalej - melodię.
Beethoven skomponował to, kiedy odkrył, że traci słuch.
Przelał w to całą swoją złość,
z której powstało piękno.
Nudzę cię, Henry?
To wszystko takie poważne.
Zna pan coś ciekawszego?
Wiem, co ci się spodoba. Tak zwany diabelski akord.
Co to takiego?
W średniowieczu Kościół zakazał go z obawy, że może przywołać diabła.
Aż ciarki przechodzą, co?
Właściwa nazwa to „tryton”, ale w odpowiednim kontekście…
Rety. A niech mnie.
Co?
Ktoś sobie żarty stroi?
- Henry, odejdź od niego. - Nich.
- Co? - Ode mnie.
- Co? - Jestem „oni”.
- Kto? - Pstro!
Miło cię znów widzieć, młody.
Wy się znacie?
To mój tata.
Nie zmyślaj.
Widział pan moje nazwisko?
Rzecz jasna.
Jesteś Henry… Jak tam dalej?
„Henry Erold”, o proszę.
11.00: HENRY EROLD
HEROLD
Herold.
On jest takim moim preludium.
A jego występ właśnie się zakończył.
Z kim mam do czynienia?
Mój zapis nutowy brzmi „Maestro”.
Ale czym ty jesteś?
Niczym innym jak…
muzyką.
A pan, panie Timothy Drake, jesteś geniuszem.
Nie przesadzajmy.
Jesteś pan największym kompozytorem w historii.
Zdolnym odnaleźć zaginiony akord.
Jakież to więc smutne, Timothy,
że zabrakło ci szczęścia.
I wielka szansa nie nadeszła.
Istotnie.
To prawda. Zawsze byłem nierozumiany.
Tyle melodii stłamszonych, zduszonych w tobie.
Wszystkie niewyśpiewane piosenki nadal tam tkwią,
oplątane wokół twojego wciąż bijącego serca.
Oplątane nieznośnie ciasno.
Uwolnić je dla ciebie?
Byłbym zobowiązany.
Muzykę, proszę, Maestro.
A teraz…
DOKTOR WHO
DIABELSKI AKORD
Chciałabym zobaczyć
Beatlesów nagrywających ich pierwszą płytę.
- Poważnie? - Sam spytałeś.
Tam bym się przeniosła.
Moja mama miała dziewczynę, Claire.
Uwielbiałam ją. Jarała się winylami.
Miała komplet płyt Beatlesów. Codziennie ich słuchałyśmy.
Miałam dziesięć lat.
Mieliśmy Revolver, Biały Album… Gdybym mogła wybierać, chciałabym być tam.
To jest absolutna… rewelacja.
Mówisz poważnie?
Wszyscy mówią: „Titanic”.
Albo Mars. Albo Betlejem.
A ty wybierasz Beatlesów!
Czemu sam o tym nie pomyślałem?
No to już!
11 lutego 1963 roku.
Bez kitu. Na serio?
Czekaj, czekaj.
Lata 60., a ja mam chodzić w takich ciuchach?
Słuszna uwaga.
Kozaczki ci znajdę.
- Mam eyeliner! - Eyeliner!
Chcę włosy w ul!
Peruk ci u nas dostatek!
TELEFON PUBLICZNY
Rok sześćdziesiąty trzeci.
Ale numer!
Jak na okładce płyty!
Ale mi zrobiłeś prezent!
- Patrz na auta. - Weź przestań!
Abbey Road Studios!
Jeszcze się tak nie nazywa.
Na razie, w 1963, nagrywają pod szyldem Studiów Nagraniowych EMI.
Jak tam wejdziemy? Nie spytają, kim jesteśmy?
Cześć, Janet nas przysłała. Możesz zrobić sobie przerwę.
Dziękuję. Bardzo ładnie z waszej strony.
Wszędzie jest jakaś Janet. A herbatka zawsze spoko.
Genialne.
STUDIO NAGRAŃ
Dzień dobry.
Może herbatki?
Tylko mocnej. Dwie łyżeczki cukru.
Chłopaki, chcecie?
Na razie dzięki. Może później coś mocniejszego.
- Co nie, John? - Tak mi mów, Paul.
- Ja chcę się tylko wyspać. - Graj tak dalej, to wszyscy się kimniemy.
Jeszcze raz od początku.
A w refren wchodźcie bez tych ozdobników.
Rozkaz, szefie.
Żwawo, George. Bierzemy tylko siedem funtów za dzień.
- Powodzenia. - Dzięki.
I nagrywamy.
Trzy, dwa, jeden.
Pieska mam
Zwie się Fred
Ma cztery nogi
A ja - dwie
Kocham go
On kocha mnie
Lubię psy
A kotów nie
Mój psiak, mój psiak
Pieska mam
I kocham go
To pies jest mój
A nie twój
Jak chcesz psa To sobie kup
Nie przeszkadzaj sobie. Ja z herbatką.
No dobra.
Lecimy od drugiego refrenu.
Ostatnie cztery takty.
Powodzenia, Cillo.
Nie zawiedź mnie.
Trzy, dwa i raz.
Kocham cię
Ty mnie też
Nie wiedziałeś?
Teraz już wiesz
Bo kochasz mnie
A ciebie - ja
To szczęście jest
Tak myślę
Chyba
Oj, Cillo.
Nas tu nie ma.
Nagrywamy, proszę.
Spójrz na nich.
Wszystko straciło wyraz.
Nikt nie nuci, nie pogwizduje,
nie wystukuje rytmu.
Nie rozumiem.
Muzyka to nie…
Nie można jej ukraść ani zniszczyć. Jest czymś naturalnym.
Muzyka to wiatr szumiący w drzewach.
Dźwięk eoliczny.
Muzyka to najwyższa forma myśli. Jeśli ją zabrać…
GROŹBY CHRUSZCZOWA
Grozi Finlandii? To się nie wydarzyło.
Brak muzyki wszystko zmieni.
Ludzkość pójdzie inną drogą.
To co robimy?
Twój jest Lennon, mój - McCartney.
Dowiedz się, co i kiedy tu zaszło.
Dwie filiżanki herbaty, złociutcy.
Należy się pół korony.
Ile?
- Co za zdzierstwo. - Skandal.
Nie chcesz, nie pij.
Rozbój w biały dzień.
A pewnie. Jestem jak Margaret Lockwood w Niedobrej pani.
To była rasowa kobieta.
Posągowa.
Zaczekaj, Paul.
Można prosić na słówko?
Mam dla ciebie herbatę. Jestem od pana Epsteina.
No więc tak…
Ty piszesz piosenki dla zespołu?
Ale nie są dobre, co?
No nie.
Świetnie.
I tak ma być, brachu.
Minęły czasy walców, fandang i całej reszty.
Ale walce przecież istniały.
Kiedy o nich zapomniano?
Nie wiem. W latach 20.? 30.?
Jak to się stało?
Zmądrzeliśmy.
A my załapaliśmy się na ostatki.
Wpadnie trochę grosza za chałturę
i rozejrzę się za porządną pracą.
Śpiewanie to żenujące zajęcie.
Skończę tylko tę płytę, wrócę do Liverpoolu i cześć pieśni.
Nie możesz.
Potrzebujemy cię.
Mnie? Do niczego się nie nadaję.
Słuchaj, Paul,
jak się tak nad tym zastanowić,
nie uważasz, że gdzieś tam istnieją lepsze piosenki?
Takie, które sprawiają, że unosisz się,
rozpadasz i rozpościerasz skrzydła.
Ukryte skrzętnie i drzemiące gdzieś na peryferiach wyobraźni?
Skąd możesz to wiedzieć?
Ja chcę tylko wrócić do domu.
Zapomnieć o tym życiu.
Napić się herbaty i położyć się obok swojej kobiety.
Tylko tyle.
Tylko dlaczego budzę się, płacząc?
Czasem, w środku nocy, pojawia się ta myśl.
Jest gdzieś bardzo daleko, ale wiem, że to dźwięk.
Pojedynczy dźwięk.
A potem drugi.
Trzeci, czwarty i piąty.
Kiedy je poskładać w całość, powstaje najwspanialsze ze zjawisk.
Najpierw G, potem E.
I może znów G, dwa razy.
No i C.
Gdy dodać do tego słowa, takie płynące z serca…
Kocham cię jak nikt
Nie mam na to czasu.
Wiesz, co myślę o twoich teoriach?
Są obrzydliwe. Tak jak i ty.
Co to, do diabła, było?
Dobrze, Vinnie. Powolutku.
Zamontujcie to na dachu, jakby było z porcelany.
Uwaga na ścianę, chłopaki.
Chodźmy na górę.
Tak sobie myślę, że bez muzyki nie ma pewnie i tańca.
Nikt już nie tańczy.
Można tańczyć bez muzyki?
Można, ale chciałabyś?
Pomyśl tylko, Ruby. Nie ma już piosenek o miłości.
O mój Boże!
Świat bez piosenek o miłości.
Londyn miniony!
Smog? Myślałam, że pozbyli się go w latach 50.
W grudniu 1962 mieliśmy potężny smog, ale to?
To jakieś zamroczenie.
Mrok zasnuwa świat.
Tam mieszkam.
- Co takiego? - O tam.
- Jak to? - Na Shoreditch.
Tam teraz jestem.
Poproszę jakieś wyjaśnienie.
W przeszłości, w tej chwili, mieszkam na Totter's Lane.
W 1963 zaparkowałem TARDIS na złomowisku.
- Tam sobie żyję z wnuczką, Susan. - Co…?
- W porządku? - Z twoim kim?
- Z wnuczką. - Susan?
Moglibyśmy mnie odwiedzić, ale wiesz, linie czasowe.
- To ty masz dzieci? - Miałem.
Będę miał. U Władców Czasu to nie takie proste.
Dobra, ale masz wnuczkę?
Teraz? Dziś? W naszym czasie? Moim czasie?
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Władców Czasu wymordowano.
Eksterminacja objęła czasoprzestrzeń niczym wielki wybuch. Może dosięgła i ją.
Doktorze…
Gotowe, doktorku.
Vinnie!
Dzięki serdeczne.
Proszę. Do wieczora wszyscy będziecie pogwizdywać.
Nie znoszę pogwizdywania. Tych wszystkich obmierzłych melodyjek.
Jak chcesz.
W twoje dłonie, nutko.
Nie, nie. Ja…
Nie jestem w tym dobra.
Bzdura, sam widziałem.
23 grudnia. King's Arms. Zaczęłaś od „One More Sleep”.
Nie wierzę, byłeś tam.
Twój motyw przewodni to Święta, co?
Zagraj tak jak wtedy.
Ale po co?
W tym punkcie czasu jesteś jedyną muzyką na świecie.
Zobaczmy, co się stanie, kiedy muzyka wróci.
Wcale nie czuję presji.
No to dobrze.
Ułożyłam to dla przyjaciółki, Trudy, kiedy jedna dziewczyna złamała jej serce.
Nie!
Ktoś mnie wzywał?
To był Chichot!
- Kryj się! - Co takiego?
Musimy się schować!
Ty się nie chowasz!
Tej walki nie wygram.
Dobra.
Coś mi tu grało!
BIURO
Gdzieżeś ty?
Kto grał na pianinie?
Chór pradawnych pieśni opiewa mnie jako
Maestro.
A kimże…
jesteś ty?
Bo ktoś tu zaprosił muzykę.
A muzyka…
należy do mnie!
Co?
Dźwięk i obraz.
Muzyka.
Ten ktoś wyskoczył z pianina?
Jak można wejść do pianina?
- Pianino nie mogłoby działać. - Już, już, już.
Nie uspokajasz.
To musi być ktoś z Panteonu.
O Boże.
Ruby…
poza tym wszechświatem istnieją potężne siły.
Kiedy się poznaliśmy, mówiłem ci o Zabawkarzu.
Pokonanie go wymagało ogromnego poświęcenia.
- Rozerwało mnie na pół. - Ale żyjesz.
Musiałem dosłownie wyjść z siebie.
Drugi raz tego nie przeżyję.
Zabawkarz powiedział…
Ostrzegł mnie.
Powiedział: „Moje legiony nadchodzą”.
Ale uciszyłeś wszystko śrubokrętem.
- Udało się? - Tak.
Jeden trik. Na więcej nie licz w walce z bogami.
- To co teraz? - Nie wiem.
W tym cały problem, Ruby.
- Nie wiem. - Ale ty zawsze wiesz.
Właśnie nie.
Wtedy mi się poszczęściło. W piłeczce.
Jeden trik. I tyle.
A to coś kradnie muzykę.
Jak to w ogóle…?
Przepraszam.
To istoty tak potężne,
że mogą pchnąć nasz świat w niebyt.
Doktorze.
Wiem, że jesteś mądry. Naprawdę to wiem.
Ale muszę cię oświecić.
Świat nie skończył się w 1963 roku.
- Jasne. - Nie, naprawdę.
Ja jestem żywym dowodem.
Rocznik 2004, wychowałam się na muzyce Beyoncé, Sama Fendera,
na programach tanecznych, pokazach stepowania, rave'ach…
W Święta moja mam śpiewa babci „Danny Boy”, kiedy się upije.
Nie rozumiesz?
Muzyka istnieje.
Chodź ze mną.
Jaki czas jest u ciebie?
Z kiedy jesteś?
Czerwiec 2024?
Łatwo się pogubić, ale chyba tak. Czerwiec? Lipiec?
Udało się? Wróciliśmy?
Do 2024. Jesteś w domu.
Temu właśnie chcemy zapobiec.
To nie jest prawdziwe.
- To… rzeczywistość równoległa. - To twój świat.
Tak wygląda, gdy plan Maestro się powiódł.
A moja mama?
Przypuszczam, że bez muzyki ludzkość zgorzkniała.
Nie mogąc wyrazić bólu złamanego serca, ludzie rzucili się w wir wojny.
To dlaczego wciąż żyję?
Dlaczego nie zniknęłam?
Bo jesteś ze mną.
Maestro, jestem Doktor.
Wtedy, w 1963, to byłeś ty, prawda?
Misiaczku.
Przeskakujesz sobie między epokami
zupełnie jak Pan Czasu,
który uwięził mojego ojca w soli.
- Czy tak? - Dziecko Zabawkarza?
Winniśmy ci wdzięczność, doktorze.
Tatuś był dla mnie bardzo niedobry.
Tatuś podły był
I dawał mi w kość
Tatusiował mi
Każdy miałby dość
Skoro on był żywą grą, to ty musisz być wcieleniem muzyki.
Jaki w tym wszystkim sens? Po co niszczyć świat?
Muzyka przepadła. Co ci to dało?
Nie przepadła!
Złotko, cicho sza!
Odgłos zimy nuklearnej.
Najczystsza forma muzyki.
Dźwięk eoliczny.
Muzyka bez udziału ludzi.
Karmię się każdą niewyśpiewaną piosenką.
Cały czas rosnę w siłę.
Aż będę w stanie sięgnąć i wykraść muzykę sfer.
A wtedy wszechświat się zatrzyma.
Zapłacze rzewnie w skali molowej.
Dźwięk eoliczny otaczający wszystek stworzenia.
Tenże lament stanie się moją wspaniałą symfonią.
Na pustej scenie.
Preferuję występy solowe.
Jak udało ci się tu dostać?
Tego ci nie zdradzę, kocie.
Nie, kiciu!
Twój ojciec ustalił zasady fair play!
Jest, jaki jest, ale nigdy nie oszukuje!
Mam więc prawo wiedzieć.
Geniusz to sprawił.
Śmieszny człowieczek, który znalazł zaginiony akord.
To znaczy, że inne połączenie dźwięków cię wypędzi?
„Geniusz”, mówię.
Może i jesteś bystry.
I apetyczny.
I…
„czaso-maso”.
Ale geniusz?
Skarbeńku, nie sądzę.
Co robisz?
Wszystko rezonuje, Doktorze złoty.
Każdy atom brzmi.
A wszystko, co melodię wygrywa, należy do mnie.
Wtóruj mi, Doktorze.
Wszyscy!
- Co się dzie…? - Maestro!
Kontroluje TARDIS.
Na to zgody nie będzie.
Nigdy!
Ruby!
- Lecimy? - Startujemy.
Mogę jedynie zabrać nas z powrotem do 1963.
Gdzie Maestro?
Komponuje.
To może być zabójczy utwór.
Przepraszam.
Nie gniewaj się.
Dobrze, dalej.
Chodź, chodź.
Dziwne.
- Zepsułeś? - Nie.
To coś innego.
Dobra.
Jasne.
Jeśli nagramy właściwą melodię na śrubokręt, będziemy mieć broń.
Tak właśnie.
- Ty nie. - No tak.
Szukamy Dźwięków Wygnania.
Gitara Johna Lennona!
I to jest dobry początek.
Do tego nie trzeba przypadkiem geniusza?
Bez urazy. Muzycznego, w sensie.
Czasem geniusz to ciężka praca.
Tak?
Teraz znaleźć właściwe dźwięki.
Poczekaj.
Spośród 66 miliardów tryliardów dźwięków…
Nie, naprawdę.
Słyszysz muzykę?
O nie! Doktorze!
To jednak diegetyczne.
Nie, zostaw…
Doktorze!
Nie, nie, nie!
Doktorze!
Czekaj! Nie!
Opuść ją!
Drugi raz się na to nie złapię, pysiu!
Więc walcz ze mną!
A ją zostaw.
Ale tylko w jej sercu zachowała się jeszcze muzyka!
Wygrywanie miłosnych kawałków nieszczęśliwie zakochanym lesbijkom
wybitnie pobudza mój apetyt
na te przepyszne piosenki.
Wypuść mnie!
Właśnie tak, ślicznotko! Śpiewaj!
Maestro.
Proszę cię tylko…
Co?
Tak nie wolno.
O czym ty mówisz?
Głęboko w jej duszy ukryta jest piosenka.
Co to takiego?
Co?
Ruby.
Co to ma znaczyć?
Święta.
Piosenka z nocy jej narodzin.
Skąd tyle mocy w jednej piosence?
Jego mocy.
- Czyjej? - Pradawnego.
Niemożliwe, żeby tam był tamtej nocy.
W jakim celu?
- Po co? Po co? - Kto tam był?
Dość.
- W porządku? - Tak.
Trzymam cię.
- Co to było? Co się stało? - Już dobrze. Tak?
Z tym stworzonkiem jest coś bardzo nie halo.
Ale z tym jest coś bardzo, ale to bardzo halo.
Wiesz, co to jest?
Słynne pianino z Abbey Road.
Tak zwane „Pianino Pani Mills”.
Cóż to było za dziewczę. Niejedno razem przeżyliśmy.
To na tym pianinie Beatlesi zagrają swoje największe przeboje.
„Penny Lane”.
„Lady Madonna”. Wszystkie płynęły stąd.
Stąd wiem, że w tym pianinie
buzuje potencjał, by odesłać cię do piekła.
Pojedynek muzyczny.
No śmiało.
Zrób to.
Zdołasz go znaleźć?
Zaginiony akord?
Starczy ci na to geniuszu?
Nie mam się za geniusza, Maestro.
Ale żyłem i kochałem.
To uśmiech kogoś, kto wiele stracił. Doświadczyłem wszystkiego.
Wszystkiego bez wyjątku.
Jeśli to z tego wypływa muzyka…
znajdę akord, który cię wygna.
Jeszcze jeden.
Ostatni.
Skusiłeś.
Maestro
Zagrajmy.
Ruby, goń pianino!
Wybacz, jeśli przeciągam strunę.
Nie, nie.
Żaden z ciebie geniusz!
Chcę tylko wrócić do domu.
Nie możesz. Potrzebujemy cię.
Mnie? Do niczego się nie nadaję.
Duszę się!
A potem drugi.
Trzeci, czwarty i piąty.
Kiedy je poskładać w całość, powstaje najwspanialsze ze zjawisk.
Nie
O nie!
Nie!
Ten, Który Czeka, wkrótce tu będzie!
Słuchaj, słuchaj.
Oto ona.
Jest wszędzie!
Muzyka
Figaro, Figaro, Figaro, Figaro
CHRIS WAITES I KOLĘDNICY NOWA PŁYTA
Tworzą muzykę.
Całe miasto. Cały świat.
Tak, o tak.
Ale teraz muszę cię ostrzec, Ruby.
Sprawa jest poważna.
W trakcie wszystkich podróży przez czas i przestrzeń
staram się zawsze robić jedno:
kończyć przygodę koncertowo.
Kończymy występ
Kończymy występ twistem
Po tym poznasz artystę
Że kończy występ
Tak, kończy występ twistem
Mamy bop Mamy rocka, mamy lindy hop
Jest jive i beehive I „Stayin' Alive”
A potem pogo i soso I wielki Big Bopper
Walce, smalce Całą długą listę…
A kończymy występ
Kończymy występ twistem
Z przytupem Pompą, wiwatem i gwizdem
Kończymy występ
Tak, kończymy występ twistem
Liverpool z wami, to oczywiste
Razem kończymy występ twistem
Bo finał z twistem musi być
Roztańczenia nie sposób kryć
Tańczy całe miasto Tańczę więc i ja
Bo my, londynki Wiemy, w co się gra
Tak to jest z tym całym twistem Ruchy muszą być zamaszyste
A kiedy przyjdzie czas Kończyć występ
To tylko twistem
- Kończymy - Kończymy
Kończymy występ twistem
Kończymy twistem występ
Zawodzi wierszowania system
Wyczerpaliśmy rymów listę
Ale kończymy
Kończymy występ twistem
W NASTĘPNYM ODCINKU
- Co to za miejsce? - Środek wojny.
Jeden fałszywy ruch i bum…
Doktorze!
Napisy: Kamil Rogula