Од каде да почнам?
Па, веројатно сакам да кажам дека…
се' што сум е резултат на тоа од каде потекнувам.
Етернија, свет на бескрајна убавина.
Се' што постои само во легендите и во приказните за добра ноќ.
На Етернија, тие работи се вистински.
Грифини, змејови, тигри што зборуваат…
маѓепсани шуми, пустини што горат, острови на небото. Се' што сакаш.
Жими се', не сум надуван.
А потоа тука е замокот Сивиот Череп.
Татко ми еднаш ми кажа дека Етернија е срцето на целиот космос.
А Сивиот Череп е срцето на тоа срце.
Значи, срце на срцето…
на срцето е Моќта на Сивиот Череп.
Велат дека може да направи човек моќен како бог.
За да биде на безбедно, Моќта беше затворена во сад.
Древен меч што го нарекоа Мечот на моќта.
Да, знам, ама тоа име го избраа.
Легендата вели дека кога на Етернија ќе и' биде најпотребно…
ќе истапи херој и ќе го крене мечот…
и, знаеш, ќе го користи…
фантастично.
До тој ден, беше заклучен во замокот…
под будното око на Маѓепсницата…
која беше мудра и древна…
и искрено, малку страшна. Ама супер е. Баш супер.
Стотици години, Сивиот Череп беше под заштита на моите предци.
Потекнувам од многу импресивна лоза на моќни херои.
Благородни, силни, бестрашни.
Ама, мамо, не сакам да се борам.
Сите се поголеми и посилни од мене.
И имам лоша координација око-рака.
Глупости! Кој ти го рекол тоа? -Кринџер.
Вистина е. Најмал е и најслаб.
Чудо е како не скршил некоја коска или како не умрел.
А што треба да прави принцот наместо да вежба со оружја?
Не знам, да се дружам и да си играм со Кринџер.
Само ти оди. Ќе си играм со некое клопче.
Воопшто не помагаш.
Морам ли да одам?
На обука. Веднаш.
Слушајте, идни воини на Етернос.
Не градат статуи на губитници…
не именуваат улици по кукавици…
и не прават паради за покажан труд.
Овој замок, палатата, целите ваши животи…
се изградени на плеќите на мажи и жени што биле победници во борба.
А како кралскиот Војник Оклопник, сум победил во многу борби.
Затоа сме сите тука.
Јас им ги спасив задниците на вашите мајки и татковци.
Задниците на вашите соседи. И на нивните мајки и татковци.
Тоа се многу задници. Поентата е, јас се борев за вас…
а сега вие ќе се борите за мене со брзи рефлекси…
сигурен нишан и величествена снага.
И со ова.
Знае некој што е ова?
Стапче.
Фала што го кажа очигледното.
Некој друг?
Тила?
Тоа ти се рацете.
Браво, ќерко!
Стаповите се вашите раце. Продолжение на вас.
Во ред, во парови. Земете оружје.
Сакам да видам големи, сјајни модринки.
Сакам да видам крвави носови. Поткршнати заби.
Одиме. Цврста основа.
Диан, сакаш… -Да беше вистина, веќе двапати умре.
Адам. -Горе погледот!
Гледај го во очи додека го плескаш по лице.
Парирај или следниот ќе биде посилен.
А да поразговараме за ова?
Еј, Адам. Само дај се' од себе, добро?
Да. Тила.
Каква другарка си ти?
Таква што ќе те победи.
Данкан.
Како им оди на нашите почетници?
Квалитетна и вредна група, Височество.
Сите?
Без танцување, Адам.
Ајде. -Удри ме! Удри ме!
Прави будала од себе.
Ветив дека ќе направам маж од него, и ќе направам.
Да. Ама каков маж?
Адам! -Само удри ме!
Па, ја разоружа.
Не оди тоа така, стар пријателе.
Победив! Победив!
Се глупираш, Адам.
Момче.
Бори се со мене. Со ова.
Земи го, де.
А сега…
брани се.
Тато.
Тато!
Овој свет не е за слабите.
Да, тато.
Повтори.
Овој свет не е за слабите.
Адам. Стани!
Стани.
Кога ќе паднеш…
тоа ти е шанса гордо да се исправиш. Добро?
Изгледај силно.
Кога ќе се сврти, ќе те види.
Сакаш да му покажеш дека можеш да поднесеш удар.
Кога ќе се сврти, нема да види исплашено детенце.
Ќе види маж.
Што ќе види?
Маж. -Така е. Гледај.
Штом ќе се сврти.
Шетни, ќе помине.
Претставата заврши. На работа, одиме.
Адам. -Што правиш тука?
Те следам.
Дојдов за да бидам сам, па…
Не биди таков давеж.
Не мислев дека си слаб.
Денес, на обуката.
Татко ми мислеше.
Тоа е… Маѓепсницата?
Во што гледа?
Кралу Рандор, нападнати сме.
Под контрола е, Височество.
Кралската гарда е обучена за ова.
Ветувам…
вие и вашето семејството ќе бидете безбедни.
Ќе ве однесам во Сивиот Череп. Стража!
Еј, во ред е.
Не се оддалечувај.
Тила! Ајде.
Тато…
страв ми е.
Кој ти го кажал тој збор? Не јас.
Се' ќе биде во ред, мила.
Што и да се случи, додека сум тука, нема од што да се плашиш. Добро?
Ајде.
Сега, оди! Брзо!
Премногу се.
Голема армија значи само едно.
Повеќе цели.
Одиме!
Следете ме.
Одиме наваму.
Почекајте тука.
Слабаци од палатата.
Височество, одете и не запирајте.
Одете. Јас ќе го решам ова.
Некој сака тепачка.
Ни чекор повеќе.
Се осмелуваш да дојдеш во мојот град? Знаеш со кого имаш работа?
Ајде, кажи ми.
Јас сум Данкан, командант на Кралската гарда.
Проклетиот Војник Оклопник на кралот.
А денес…
потфрли.
Тато. Тато.
Ајде. На нозе. Станувај. Ајде. Те молам.
Тила.
Потфрлив.
Ајде.
Држи се.
Владеењето на Рандор завршува вечерва.
Мислеше дека си толку силен што престана да се плашиш од она што демне во сенките.
Тоа бев јас.
Јас демнев.
Во најдалечните и најмрачните краеви на универзумот…
Демнев.
Но сега излегувам на виделина…
па ќе можеш да го гледаш својот пад.
Одете. Не вртете се.
Адам, не грижи се, момче мое. Ќе те заштитам.
Биди силен, сине. Ќе ги задржам.
Тато? -Одете!
Тато!
Што ќе ми направиш, ѓаволу?
Само ќе ти ја отсечам главата.
Како и да завршам, Етернос никогаш нема да биде твој.
Твојата палата е само цигла и стакло.
Твојата круна е костим.
Не, ја сакам моќта зад неа.
Зла Лин?
Зла Лин.
Добро кажано, лорду Скелетор. Поезија.
Водете го. Неговото време помина.
Со новата зора…
Етернија ќе го види мојот подем.
Толку. Завршив. -Секако, лорду.
Кога кревам тупаница, готов сум. -Да.
Тоа е крешендото!
Ќе знаеме за во иднина.
Доаѓаат.
Сивиот Череп ќе падне.
Не, ќе опстои.
Донеси ми го мечот, дете.
Веднаш. Побрзај.
Однеси го мечот на безбедно, што подалеку одовде.
Тогаш нека оди каде што нема да го најдат.
Мојот дом.
Адам, чувај се…
и не заборавај од каде потекнуваш.
Тој меч е мој.
Биди добар и донеси ми го.
Не осмелувај се да пријдеш поблизу.
Мамо.
О, драга, се осмелувам.
Немој да го изгубиш мечот. Само тој може да те врати дома.
Ја носиш надежта на Етернија.
А сега, оди!
Оди!
Не!
Како и да е, така завршив во…
Оклахома Сити.
А ти, Џули? Семејството ти е од околинава?
Извини, рече "Скелетор"?
Да. Баш така.
Да.
Добро, морам да се јавам.
Не ѕвонеше.
Не, само сакам да си одам.
Добро, Џули, извини.
Знам дека звучи лудо. Поради мечот ли е?
Мечот е всушност само сад што ја држи Моќта.
Како, на пример, чашава.
Сега во твојата чаша е Моќта на Сивиот Череп, само што не е во чашата…
туку во мојот меч, а јас го изгубив таа ноќ.
Не се гордеам со тоа. Ама го изгубив и…
ќе го најдам.
А кога ќе го најдам, ќе ми го покаже патот до дома.
Ми раскинуваш?
Не! Припаѓаат заедно.
Сфаќам.
Те молам, немој. Не си сериозен.
Еј!
Што има, брате?
Рано си дојде.
Не ми се зборува.
Другар.
И' ја кажа? Целата приказна?
За Маѓепсницата, тигарот што зборува?
И за разочараноста на кралот од твојата машкост?
Да, можеби тој дел требаше да го изоставам.
И' кажуваш на девојка од Хинџ дека си од друга планета…
ама си заглавил тука додека не го најдеш волшебниот меч што ќе те врати.
Само звучиш малку… многу лудо.
Црташ мускулести типови, раскажуваш приказни…
Навистина се мускулести, добро?
Ме прашува од каде сум, што да и' кажам?
Дека родителите ти загинале во трагична несреќа.
Патем, сочувство.
И ја потиснуваш траумата и ја заменуваш со фантазијава.
Зар психијатарот не рече така?
Велиш дека треба да заборавам кој сум?
Целта на целиот мој живот?
Можеби целта на твојот живот е само да не бидеш чуден.
Си помислил на тоа?
Не можеш ли да одиш на работа, да плаќаш кирија, да живееш за викенди…
и да го чекаш следниот одмор?
Како и сите други.
РЕМ МЕН
Задачата беше да го нацрташ омилениот историски лик.
Рем Мен е историски.
ЕТЕРНИЈА
Не.
Ќе биде добар ден.
Те слушам емоционално…
Те чувствувам консензуално…
Те гледам каков што си навистина.
Потсетувајте се на тоа со нашата омилена мантра.
Станете да ја кажеме заедно.
Станете сите.
Ја имам моќта да бидам најдобрата верзија од себе.
АДАМ ГЛЕН ТОЈ/НЕГО
Можеби тоа е неговата вистина, но не и мојата.
Мора сите да се усогласиме за чија вистина зборуваме.
Сте го виделе мечов?
Мислам дека сите сакаат да ја кажуваат вистината…
но би било поконструктивно…
да сакаат и да ја чујат. Така?
Извини, што?
На моето место си.
Што?
Ми го фати местото.
Извинете.
Имате совет за нови луѓе?
Знаете, некакви мудрости.
Треба да веруваш во тоа што си, не да правиш лице.
Лицето е само фасада. Но ако веруваш во себе?
Нема што не можеш да постигнеш.
Кул.
Многу кул.
Може да ми објасните уште еднаш?
Не. Доста ти е.
Добар пат, малечок.
Сте го виделе мечов?
Динг-донг.
Еј. -Здраво.
Може да поразговараме кај мене во канцеларија?
Па, работам нешто многу важно за ЧР.
Гледам. Ама не те прашувам, туку ти кажувам. Па…
Ах, добро.
Да, збунува. Тонот знае да збуни.
Прашање е или не? Не е.
Се гледаме за десет минути? -Добро.
Добро, Сузи.
Адам, размислуваш за твојата иднина во компанијава?
Треба ли?
Добро, ќе се обидам со поинаков пристап.
Добар си во работата.
Топол, искрен, обѕирен.
Луѓето те слушаат. Им се допаѓаш.
Ама…
малку си деконцентриран…
и не сакам никому да му го расипувам уживањето.
А ако уживаш во чудачки работи и мечови, тоа си е суперишка.
Ама би било неодговорно од мене ако малку не те испеглам.
"Да ме испеглате"?
Да те прекорам. Сфаќаш?
Морам да бидам строга шефица, а не забавна пријателка.
Ама сега најсериозно.
Работата страда поради твоето хоби.
Ти го најдов мечот.
Може да го игнорираме накратко?
Таа опсесија со мечови…
не изгледа добро за Човечки ресурси.
Всушност, ќе морам да те отпуштам ако не се прибереш.
Значи, ова е како ултиматум.
Да. Добро, сфаќаш.
Конфликтот не ми е силна страна.
Ќе бидеш отпуштен ако не престанеш да бараш оружја во работно време.
Ги плашиш луѓето. Особено Дерил.
Боже, колку го мразам Дерил.
Слушајте, не разбирате.
Без тој меч сум ништо.
Во ред, моментот на вистината.
Ќе живееш тука, во реалноста…
или цел живот ќе го потрошиш во фантазирање…
без никаква цел и без волја да се воздржиш од телефонот.
Ти ја гледам раката.
Ако може, само секунда. -Не се јавувај.
Да видам што ќе каже. -Те молам, немој.
Ќе се јавам. -Немој…
Добро, се јави. Во ред.
Ти го најдов мечот. Твој е за 300 долари
Адам? -Леле.
Адам? Чекај. -Мора да одам.
Адам? Не можеш така…
Ако излезеш низ вратата, не се враќај повеќе.
Консензуално.
ЗОНА НА СТРАВОТ
Добро, тука сум.
Те чекам внатре.
А како да знам кој…
Ќе знаеш.
Ти си, така?
Најверојатно. Да.
Закон.
Да. -Да.
Го имаш мојот меч?
Не. Не би рекол.
Немаш меч?
Не.
О, Боже.
Добро, значи не си ти.
Извини. -Да.
Кај тебе е мојот меч? -Молам?
Ништо.
Кај тебе е мојот меч?
Јас сум.
Што ти е, човеку?
Ги праша сите во продавницава дали имаат меч?
Сите изгледаат како да имаат мечови.
Јас имам волшебнички жезол дома.
Подалеку од него.
Само дотука можам да те донесам.
Што?
И што да правам сега?
Твој проблем, другар.
Не сум бил тука.
Ситуацијата е под контрола!
Еј, тоа не е дозволено!
Без гајле. Мечот е мој.
Добро.
О, не. О, не.
Г-не, симнете се од Торак.
Торак е врз мене.
Го извадив. Море не.
Г-не, не го грабајте пљачкосувачот.
Тој ме граба мене.
Мечот не се продава.
Не го купувам. Го земам.
Секој миг ќе исчезнам…
во блескав сноп од светлина.
Или така нешто.
Кул.
Со Моќта на Сивиот Череп…
морам да одам дома!
Сив Черепу, врати ме дома.
Имаш девојка?
Еј, што правиш?
Не сакам кога ме засмејуваш. Уште помалку кога ме расплакуваш.
Не сакам кога те нема и тоа што не се јави.
Тоа е… -Мечот на моќта?
Да, тој е. Во ред.
Те молам, работи.
Направи нешто.
ТАТО
Супер.
Еј, јак меч, Хајлендер.
Да, убав меч, Рип Ван…
Крал Арт…
Што се замислуваш? Хајлендер?
Што прават? Идиоти.
Причекај.
Што се случува?
Не.
Добро.
Адам?
Навистина си ти?
Што?
Не ме препознаваш?
Уште си давеж.
Тила?
Ќе одиме дома?
Што сака тоа суштество од мене?
Не му требаш ти. Туку ова.
Мечот испрати сигнал. Зошто чекаше толку да го кренеш?
Да кажеме дека го затурив.
Си го "затурил"? -Да.
Поминаа 15 години.
Добро, на три.
Не сакам да бегам. Не можам. -Еден. Два.
Три. Ајде. -Немам сила.
Полека, полека.
Скокај! -Што? Не!
Добро, добро.
Што ти е? -Да. Добро.
Каде одиме?
До мојот брод. Тука горе.
Каде горе?
Да.
Кул.
Броду. Отвори се.
Ја отворам задната врата.
Не, знаете што? Ви реков дека е вистина.
Не вам, конкретно…
ама на некој начин вие ги претставувате…
луѓето што се сомневаа во мене.
Адам, ајде.
Броду, си одиме одовде. Веднаш!
Си одиме одовде веднаш.
Држи се. Ќе стане малку чудно.
Добро. -Преклопи го време-просторот.
Го преклопувам и станува чудно.
Не ми се верува дека си ти.
Да.
Јас сум.
Многу си се зголемила.
Мислам, си остарела.
Добро! Си остарела добро. Си пораснала!
А ти не си се променил.
Па…
Адам, не знаеш колку беше лошо.
Се' се промени откако замина.
Моите родители?
Скелетор ги одведе таа ноќ…
и повеќе не ги видовме.
Пристигнуваме на Етернија за 10…
девет, осум, седум, шест…
Не ми се верува, најпосле дома.
Не очекувај којзнае што.
…два, еден.
Се' е уништено.
Скелетор не го сакаше Етернос.
Само не сакаше никој друг да го има.
Зошто би го направил ова?
Затоа што е лош.
Мора да има и нешто повеќе.
Лицето му е череп.
Мора да си одиме. Опасно е на отворено.
Што гледаш?
Простете, г-не. Не знаев дали сте буден или не.
Донеси ми го стапот, свињо.
Да, г-не.
Пази да не ти падне, зашто колбас ќе те правам…
исто како мајка ти.
Лорду мој, Скелетор…
ѕверот се врати.
О, грозен и подмолен Скелетор.
Садистички господар на злото…
Жити се', ќути! На колена.
Пониско.
Кажи ми дека го имаш мечот.
Го најдов, лорду, ама го зеде жената, Тила.
Ве молам, престанете. Многу ме боли.
Тила?
Малечката на кралскиот Војник.
Нашите го забележале нејзиниот брод над Етернос утрово.
Значи мечот е тука.
Треба да ја следиме и да видиме каде оди.
Веќе работиме на тоа, лорду.
Зошто си ти уште тука?
Донеси ми го мечот, дибеку рунтав!
Што сум јас, Зла Лин? Зар не сум моќен?
Лорду, вие сте најмоќниот.
Зар не се потрудив да им покажам на луѓето од Етернија…
дека сум праведен и достоен владетел?
Убивте илјадници од нив за да докажете.
И, што ми вреди тоа?
Лорду, ако смеам?
Веќе победивте.
Имате огромна армија на располагање.
Го имате Стапот на пустошот, вашиот престол од коски…
ме имате мене.
Навистина ви треба уште?
Сето тоа можат да ми го одземат. Не сфаќаш?
Можат да ми го одземат Стапот. Да те одземат тебе. Се'.
А тогаш, што сум јас?
Лорду, вие сте… -Тогаш сум ништо.
Се' додека е мечот во туѓа рака…
мојата моќ е само привремена.
Ми треба повеќе од привременост.
Јас не сум обичен крал.
Јас сум ѓавол…
ама сакам да станам бог.
Каде ме носиш? -Кај Кралската гарда.
Или она што остана од нас.
Кралската гарда е тука? Се криевте?
Скелетор не би не' барал тука.
А сега со мечот, можеме да го победиме.
Чувај го близу и не привлекувај внимание.
Ова го носат на Земјата?
Всушност, не. Не баш.
Не зјапај.
Го гледам мечот.
Во ред, јас ќе зборувам.
Може малку да ми се лути…
Кај си досега? Требаше да одиш во патрола.
Силеџиите на Скелетор се насекаде.
Го најдов Мечот на моќта.
Што?
Еве го. А човекот што го носи е синот на кралот Рандор.
Одамна изгубениот принц на Етернос.
Здраво, г-не.
Возбуден сум што сум тука.
Ова не е син на кралот.
Тој е. И може да докаже.
Можам, да.
Значи…
Се сеќавам, како дете те гледав како водиш воени вежби.
Што? Земјотрес ли е ова?
Кој е малиов шутрак?
Рем Мен?
Како ме нарече?
Рем Мен?
Знаеш, зашто… Така го нареков затоа што личи на…
На што?
На човек што треска.
Измамник. Не не' знаеш.
Не е точно. Ве знам.
Цел живот им раскажувам на луѓето за вас.
Како дете, ве цртав за да не ве заборавам.
Така ли е? -Да.
Па, кој сум јас?
Ти си Фисто.
Знам дека тоа не ти е името, ама знаеш…
фисташ луѓе, па…
Не фистам луѓе.
Еднаш те видов како фисташе гоблин.
Адам!
Ова е спасителот на Етернија?
Слушај, знам. Ни јас не очекував да биде ваков.
Ама ти се колнам дека е тој.
Го лоцирав Мечот на моќта…
Да видам. -…и тој ме одведе до…
Не се мешколи! -Што правиш?
Типов. -Дај го.
Тила.
Фала.
Мислев дека ќе помине подобро.
Би сакале да дискутираме за ова.
Секако. Ајде. -Не. Адам!
Дина беше, така?
Диан. -Диан.
Диан. Да! О, Боже.
Ќе ти звучи лудо, ама одевме заедно на училиште.
Ме пикаше во шкафчињата.
Те болеше?
Па, јас…
Диан? Мислам дека ја заклучи. Не сакајќи.
Фисто?
Затоа што има огромна…
Имав 10 години. -Мора да излеземе.
Ми смрди на писоар.
Тој бил. -Марш, бе.
Да, нема проблем.
Борбен робот Класа 4?
Што? Не, услужен робот. Предотерана собарка.
Слатко.
Не, роботите од Класа 4 се најсмртоносни супер војници.
Само еден од нив вреди колку 15 војници.
Поточно, 20.
Закон.
Личи на Мечот на моќта.
Помал е отколку што мислев.
Зашто раката ми е толку голема.
Другата рака ти е големата.
И оваа е доста голема.
Затоа изгледа толку мал кога го држам.
Капетане.
Кажи.
Имаме ситуација надвор.
Доаѓаат по мечот!
Мора да бегаме одовде.
Г-це? Не треба да сте тука и да бришете подови.
Може да ни се придружите.
Како слуга?
Не, како војник.
Адам, престани да се спријателуваш со уредите.
Ќе ви се придружам…
под услов да не готвам…
да не перам…
а сите течности што излегуваат од вас да бидат ваш проблем.
Јасно?
Чекај.
Почекај малку.
Помогни ми да го станам. Не можам да го оставам.
Што? Пијаниот? -Тато.
Разбуди се.
Зошто го викаш тато?
Татко ми е.
Тато, буди се.
Потивко. Се трудам да заспијам.
Данкан? -Ќе ми помогнеш или не?
Да.
Добро.
Боже, колку е тежок.
Паметно. Му треба хидрација.
Кој е овој? Те знам ли?
Па, да. Да.
Многу одамна, кога бев мал, вие ме подучувавте.
Мечување? Борба гради в гради?
Ме каравте, ме дотепувавте кога бев ранлив…
ме деморализиравте и ми ја уништивте самодовербата?
Адам. Јас сум Адам.
Не чистам.
Никој не ти рече да чистиш.
Чекај малку. Знам кој си.
Ти си синот на Рандор.
Да. Јас сум.
Слаткиот мал Адам.
Адам! Баш супер! Ме помните.
Кревок. Млитав. Слаб.
Добро. Мислам дека не бев… Млитав?
Готово, си одиме. Мора да одиме, тато.
Што? Не, не. -Одиме.
Тука ми е супер. Вие одете.
Ќе останам до повраќаницава.
Ќе мораме да го носиме.
Ах, јасно. Фала многу што ме поканивте на оваа возбудлива авантура.
Eј.
Можам да одам. Реков, можам!
Наваму.
Мечот е тука. Најдете го!
Однеси го мечот што е можно подалеку од него. Оди!
Мора да одиме.
Што се случува?
Еј, зафркнат роботу!
Ти реков дека можам да одам.
Подобро наведни се.
А ти подобро…
Робото, активирај борбен режим барем на секунда.
Се правиш духовит?
Услужен робот е. Данкан одамна ја репрограмира.
Морав. Манијакот ќе ми ја разнесеше главата.
Имав дефект.
Да, сигурно.
Трчај.
Што се случува?
Доста пукате во мене!
Фала, дечки.
По мене.
Скокна?
Не го очекував тоа.
Да. Ни јас.
Да го носам Пијанкан? -Како ме нарече?
Добро. Данкан, добро си?
Никогаш подобро.
Како не е мртов?
Тато. -Не, добро сум.
Одиме.
Добро. Во ред.
Излезете, кукавици!
Треп Џо.
Кој?
Од моите цртежи! -Треп Џо?
Неважно. -Не, не.
Тато.
Само не тој. Немаме излез.
Нема веќе каде да бегате.
А да зборувам со него? Да почнеме дијалог.
Си одлепил? -Што?
Овој одлепил? -Дијалог?
Постојано го правам тоа на работа.
И баш ме бидува.
Еј, не. Немој! -Веднаш се враќам.
Што? -Адам!
Здраво!
Здраво.
Г. Треп Џо.
Здраво.
Чекајте.
Може да поразговараме?
Сакам да ја деескалираме ситуацијава…
зашто страстите навистина се разгореа.
Се разгореа ли?
А кој си па ти?
Јас сум Адам. Принцот на…
Добро…
Гледам дека може да имаме конфликт.
Доста зборуваш.
Добро.
А конфликтите се решаваат со ефективна комуникација, така?
Употреби го мечот!
Употреби го мечот. Кој меч?
Кажи ги зборовите.
Со Моќта…
Со Моќта на Сивиот Череп.
Со Моќта на Сивиот Череп!
Моќта е моја!
Борецот на Сивиот Череп!
Спасени сме.
Готови сме.
Боже…
Браво. Така те учев.
Не е… Океј.
Добро е.
Еј, треба да побрзаме. Ајде. -Одиме.
Видовте ли?
Му ја скинав раката и ги изрешетав сите.
Видов, момче. Видов.
Будали едни! Токмаци и дибеци!
Лорду мој!
Проклети патетични плачливи пајташи!
Го сакам тој меч! Ме слушате? Го сакам. Мој е.
Мој, мој, мој.
И ќе го добијам. Ме слушате?
Ќе го добијам. А вие, вие ќе ми го донесете.
Разбравте ли?
По нив! Најдете го мечот!
Дај јас да летам.
Нема да леташ, тато.
Супер ти оди, Тила.
Не сега, Адам. -Добро.
Да ти се… -Пробиен.
Трупот е пробиен.
Броду, направи анализа.
Правам анализа. Мојот труп е пробиен.
Разбрав. -Само велам…
имам големо искуство со…
Сакаш да пешачиш? Ќе те исфрлам.
Срање.
Тила? -Излези и пукај во гадовите.
Добро. -Летечка санка. Одзади.
Одам. Летечка санка.
Не ти. -Што?
Никако не ти.
Што…?
Добро.
Да.
Губиме височина.
Ако ја олабавиш…
малку рачката, ќе… -Ни збор.
Нема да успееме.
Тила, не го нишај бродот.
Пијаниот најде да каже.
Во ред.
Адам?
Адам! Еј!
Пази, зад тебе!
Тргни се, морону. -Што?
Ќе умреш.
Е, многу знаеш да леташ.
Не сакам да чујам.
Бунтовници од Етернија.
Долгото одлагање на вашата казна заврши.
Готови сте.
Ако сакате да доживеете уште еден ден…
ја барам вашата лојалност.
Знаеш што значи тоа, никаквецу?
Значи дека ќе ве убивам еден по еден…
додека не ми го кажете името на тој дрзок варварин.
А знаете на кого мислам?
Мускули. Гаќи. Добро исончан.
Со голем, сјаен меч.
Не?
Во ред.
Ти.
Зла Лин, кој е овој?
Мовливиот Човек.
Ќе заврши работа.
Не! Не, не.
Гледајте, паднати херои на Етернија…
како моли за својот беден живот.
Ајде.
Моли.
Не.
Не!
Види, драга, направив мулч.
Извонредно. Мулч.
Ќе прашам пак…
кој е воинот што се бореше за вас денес?
Доста!
Доста. Ќе кажам.
Ај, те молам.
Тоа е младиот принц, се врати од мртвите.
Навистина?
Одведете ги сите. Затворете ги.
А ова буниште нека изгори до темел.
Нема да не' следат тука.
Не без засилување.
Ќе го побарам Адам додека е уште дење.
Не, не. Јас ќе одам.
Можам, тато. -Тила. Тоа ми е работа.
Ти беше. Ти беше работа.
Јас ќе го решам ова. Чекај ме тука.
НА ТАТО
Каде сум?
Кој сум?
Ти си тој што ќе го врати мирот на Етернија.
Борецот на Сивиот Череп.
Адам.
Фала му на Зодак, жив си!
Мислам дека ја избрка Маѓепсницата.
Тоа не е Маѓепсницата.
Навистина мислам дека беше таа.
Сигурно.
Повреден си?
За чудо, воопшто не.
Одлично.
Ајде, се стемнува.
Ќе преноќиме тука, па ќе тргнеме взори.
Што е?
Ништо. Само одамна не сум те видела ваков.
Па, Војникот е уште внатре.
Се надевам ќе го најдеш.
Еј, чекај малку.
Што имаме тука?
Кој е за пијачка?
Тато, сериозен си?
Што е? Ајде, седи.
Да испиеме по некоја. Со приказни и песни.
Ако не ги славиме малите победи…
Победа? Каква победа?
Па, не умревме.
Тоа е за тебе победа?
Тила, го заслуживме ова.
Го "заслужуваш" веќе 15 години.
Повеќе за нас. Седи тука.
За враќањето на мечот…
и за Борецот на Сивиот Череп!
Му ја скинав раката.
Не знам дали е во ред да славиме такво нешто.
Па, или ти или тој.
Зар веќе не знаеме…
да разбираме и да слушаме?
И да разговараме?
Ах, да разговараме.
Што ќе правиш ако некој јуриша на твоето семејство со меч?
Сфаќам. Треба да кажам…? Ќе се бориш со него.
Не, ќе ги заштитиш нив.
Погрешно гледаш на работите.
Се потсмеваш на импулсивни војничиња! Заостанати биле.
Ама кога ќе избие војна, не одат во акција поетите.
Туку силните луѓе.
И не го прават тоа за слава.
Го прават за нивните…
За нивните деца да видат ново утро.
Колку што знам, тоа е маж.
Застанува во одбрана кога е потребно.
Како тебе.
Кога сме кај тоа…
не беше лош денес.
Тоа е најубавото нешто што ми го имаш кажано.
Стилот ти е малку сомнителен.
И треба да поработиш на техниката.
Ама не беше лош. -Ете го.
Ете го Данкан што го помнам.
Добро.
Ќе ми помогнеш со ова?
Тешко е…
па ако сакаш… -Леле! Да.
Ми пречи твојот појас… Пардон. -Во ред.
И, какво е чувството да си моќниот воин?
Се' на се', се чувствувам супер.
Само не знам каде ми исчезна кошулата.
И панталоните.
Се враќаат или треба да купувам нови секој пат?
Многу ми недостигаше.
И ти мене.
Мислев на тебе. Цело време.
И јас.
Искрено, не помина ден да не помислам на тебе.
И јас.
И на тоа колку…
ми значи нашето пријателство.
Секогаш беше добар пријател.
Многу добар пријател. Практично помал брат.
Да. Ми беше и засекогаш ќе ми останеш пријател.
И тоа никогаш нема да се промени.
Другарка ми.
Знам. Добро. -Ми олесни.
Да ја заплениме матарката пред тато да почне да пее.
Да, не би го сакале тоа.
Да.
Гледајте, неважни бедници, тоа сум јас…
Скелетор.
А вие не сте ни црви под моите стапала.
Стеницрви? Не' нарече стеницрви.
Но меѓу вас постои еден што мисли дека има повисока цел.
Се чини дека блудниот син се врати.
Но ова веќе не е твојата Етернија, принцу Адам.
Моја е. Како и се' во неа.
Вклучувајќи го и мечот што го носиш…
зашто е достоен за далеку помоќна рака од твојата.
Ова е мојата великодушна понуда.
Донеси ми го мечот во Змиска Планина…
и можеби пак ќе се видиш со…
мама и тато.
Да, живи и здрави се.
Добро, не "здрави," ама живи се.
Замисли, може да бидете среќно семејство, повторно заедно.
Или би можеле да умрат…
на ужасен начин.
И да те гризе совеста засекогаш.
О, колку ли ќе биде тогаш тежок тој меч во твојата рака…
Борецу на Сивиот Череп?
Мора да одам.
Веднаш.
Адам! Стапица е!
Скелетор не смее да го добие мечот. Ќе биде незапирлив.
Нема да му го дадам мечот. Ќе го убијам со него.
Зборуваме за Скелетор. Не можеш безглаво да влеташ.
Ја имам моќта на бог во моите раце.
Но ти не си бог. Човек си.
Ми го грабна семејството, Тила!
Морам да ги спасам.
Тоа го прави маж, така?
Звучиш како татко ми.
А тоа е лошо?
Ќе видиме. -Еј!
Ќе одам со или без вас.
Адам.
Со тебе сме.
Од почеток до крај.
Како постојано да сакаат да умрат.
Не сега.
Ајде.
Змиска Планина е наваму.
Не знаеме што има внатре.
Јас сум внатре.
Следете ме.
Здраво, јас сум Адам.
Принц на Етернија и чувар на тајните на Замокот Сивиот Череп.
И го носам Мечот на моќта.
Предај ми го оружјето.
Ќе му го дадам мечот исклучиво на Скелетор.
Задржи го мечот.
Стража!
Однеси го овој и неговите прекрасни мускули кај лорд Скелетор.
Другите ќе дојдат со мене.
Подгответе ги занданите.
Адам, дај му пекол!
Глетката е убиство, а?
Да ве оставам малку насамо?
Тато?
Адам?
Ти си?
Да.
Јас сум.
Емотивните средби можат да причекаат.
А сега дај ми го мечот.
Ослободи го.
Јас кажав прв.
Ослободи го!
Не сакаш да ја играш таа игра со мене, момче палаво.
Јас играм на победа и…
мамам.
Земете го.
Може да се обидете.
Не. Не!
Одлично, Зла Лин, замрзнат е.
Браво, принцу Адам. Добра претстава.
Но, за што?
Соочи се со мене лице в лице, како маж.
Прво, немам лице, а второ, не сакам.
А плус тоа, сега е редот на мене да приредам претстава.
Што мислиш, тате?
Да го оставам да гледа како те колам со неговиот меч?
О, да.
Не.
Не!
Тато?
Адам.
Да те видам.
Ете си.
Долго ти требаше, ама се врати.
Да, многу се променив.
Веќе не сум слабото детенце.
Да.
Сега сум се' што сакаше да бидам.
А, што сакав да бидеш?
Некој друг.
Не. Не. Еј, тоа…
Не го сакав тоа.
Како дете, беше многу ситен.
Светот…
ми се чинеше преголем за тебе.
И се обидов да те зајакнам…
зашто сакав да те заштитам.
Не знаев друг начин.
Требаше да ти кажам безброј работи.
Тато, во ред е.
Во ред е.
Би сакал да разбирав повеќе тогаш.
Би сакал да те оставев…
да си бидеш свој.
Тато, не. Чекај, чекај! Чекај!
Тато, чекај, не затворај очи.
Не стигнав да ти кажам нешто.
Сакам да чуеш.
И така, двајцата се покоривте.
Добро си, момче?
Си се преобразил.
Мамо.
Мртов е.
О, колку долго чекав.
Сега ќе се преродам…
и вселената ќе се тресе во мојата сенка.
Со Моќта на Сивиот Череп…
Моќта…
е…
моја!
Така беше? Да не ги згрешив зборовите?
Не, тоа се зборовите. Уште еднаш, ама со страст?
Не ме провоцирај, жено.
Зошто не сака?
Чекај!
Кажи ми зошто не функционира.
Можам да изведам еден ритуал.
Ако го вратиме мечот во Сивиот Череп…
на неговиот олтар, ветувам дека ќе успее.
Гледај да успее.
Спремете го бродот.
Еј, момче…
сакаш да разговараме?
Адам, не ме бива многу за…
зборување. Знаеш, за тоа што…
се случува во нас. Знаеш, за…
Чувства? -Да. Тоа.
Ама едно знам.
Знам како е да потфрлиш.
Да откриеш дека не си тој што си мислел дека си.
Подобро да ме смета за стар пијаница што вреди да го спаси…
отколку за старец што не вреди ништо.
Ја изневерив.
Те изневерив и тебе, Адам.
Ветив дека ќе ве заштитам сите. Но…
не можев.
Се сеќаваш што ми велеше кога…
ме газеа од ќотек како дете?
Да, велев: "За казна, 20 склека."
Не. Велеше…
"Мораш да станеш…
"и гордо да се исправиш."
Можеби треба да се обидеме заедно.
Што мислиш?
Би сакал.
Здраво.
Донесов некого да те види.
Кринџер?
О, Боже.
Може да те излижам?
Да, секако.
Ми недостигаше, другар.
Не ми се верува дека си тука.
Не ми се верува дека сме сите тука.
Сите херои на Етернија.
Адам, добро си?
Да. Мислам.
Соберете се за воениот совет.
Не е воен совет, само семинар.
Добро. Соберете се за воениот семинар.
Ве молам за внимание.
Би сакал накратко да дискутираме за стратегија за бегство.
За што?
Ова ти е говор пред битка?
Тим билдинг. Да.
Кој е овој? -Да. Кој си?
Адам, принцот на Етернија.
Се извинувам. Здраво.
Мислев дека Адам е мртов.
Собери го вратот. Нека зборува.
Не сум мртов.
Како што гледате, жив сум.
Што рече? -Погласно. Не те слушаме.
Добро. Кога бев на Земјата…
сфатив дека успехот на работното место не се сведува на еден маж…
или жена…
или што и да е ова.
Личност. Сфаќате?
Се сведува на соработката меѓу многу луѓе.
Работно место? -Во зандана сме.
Знам.
Знам дека повеќето не ме знаете.
Но јас ве знам сите.
Меканек.
Херојски човечки перископ.
И Рем Мен.
Се забиваш!
И човек си.
Така е!
А ти, Фисто! Фисташ луѓе!
Така е!
И Диан!
Ме пикаше во шкафчињата како дете, па…
Така е!
Ве знам сите.
Ве чував близу до срцето.
Етернија е дел од мене…
Таа е мојот дом и ќе се борам за неа.
Но не можам сам.
Ми треба ваша помош.
Работевме сами и тоа не' доведе до тука. Зар не?
Но со соработка, ќе го промениме тоа.
Мора да веруваме во тоа што сме.
Не да правиме лице.
Лицето е само фасада.
Но ако веруваме во себе?
Нема што не можеме да постигнеме.
Заедно.
Да.
Ќе го вратиме нашиот дом. Заедно.
За Алан.
Се викам Адам, другар.
Адам.
Но што можеме внатре? Решетките се фотаниумски.
Не се кршат.
Но ѕидовите се камени.
Фисто.
Рем Мен.
Сите вие.
Имам едно прашање.
Колку дигате на бенч?
Што е тоа "бенч"?
О, Боже.
Убијте се' што ќе припари.
Жените и децата… први.
Добро момче.
Дојди, Зла Лин…
крајот е близу.
Можеш да ја поправиш?
Да ја оспособиш за битка?
Последниот пат се обиде да ме убие.
Несреќа. Беше несреќа.
Секогаш вели така.
Па, јас и' верувам, значи…
Јас… Да, добро, може.
Добро. -Во ред.
Не ме убивај, важи?
Чекај, цело време го носеше тоа?
Како што рековме, не ме убивај.
Не ветив ништо.
Одлично.
Добро. Сега!
Не се дише. -Ме печат градите.
Ќе повратам. -Зошто има толку прав?
Бегаат! -Не ги пуштајте!
Во ред, черепо-гланцачи.
Каj ви се бродовите?
Доаѓаат.
Ќе ги задржиме со Робото, вие одете.
Тато.
Сигурен си дека ќе можеш?
Не сум сигурен, ама ќе дадам се' од себе.
Знам дека ќе дадеш.
Многу си силна.
Посилна од мене.
Ти си мажот што сакав да бидам.
Фала? -Дојди.
Ве сакам, дечки.
Прекрасно беше.
Адам, имаме интимен момент. -Па…
Да. Може да се изгубиш?
Добро. -Фала.
Убаво беше.
Убав момент со тројцата. -Нема проблем.
Добро.
Да, ќе си… -Оди.
Супер.
Доцна е да откажеме?
Зар не треба да носам оклоп? Ова ми изгледа опасно.
Маче.
Тила! Сериозно?
Не е маче. Тој е Воен Мачор.
Не сум. -Си.
Не сум тоа.
Добро. Само овој пат. Качете се.
Следниот пат дефинитивно ќе носам оклоп.
Да! Фистај ги гадовите!
Дај им глава, Рем Мен.
Извини.
Доаѓаат!
Сега ќе ти покажам што прави со моќта вистински маж.
Не!
Брани се, вештерко.
Може вака? Јас и ти да се искрадеме, а тие нека се истепаат.
Добар обид.
Иста си како татко ти.
И тоа како сум.
Да им упаднеме на забавата!
Поканата ми е тука.
Не, ако имаш покана, тогаш не им…
"Чекаме одговор." Ќе ги испукам гнасиве.
Ми ја искасапи метафората.
Зар не се забавуваш?
Нема да стигнат до замокот.
Не додека стојам на нозе.
Откако те знам, едвај стоиш.
Ти остана некој проектил?
Да. Еден.
Доволно е.
Да!
Што е тоа?
Бегај! Бегај!
Пази!
Данкан?
Се сеќаваш на мене?
Се сеќаваш кој бев?
Командант на Кралската гарда.
Кралскиот Војник Оклопник.
Ама денес…
јас сум нов човек!
Еј. -Данкан?
Робото!
Немој да ми се исклучиш.
Не е важно.
Постоењето е низа апсурдности што водат до бесконечна ништожност.
Браво, девојко.
Браво.
Не мрдај, простаку набилдан!
Се обидувам да те уништам!
Види го ти тоа.
Се чини дека твојот меч е безвреден.
Сега е само евтина играчка.
Тоа не е можно.
Ме интересира.
Без ова, што си ти?
Кој си ти?
Ајде да видиме.
Ослободи го ѕверот!
Закон си, брат.
Може да бидам искрен?
Не ми се веруваше дека си некој мускулест варварин.
Мислам дека никогаш не си бил мажиште.
Мислам дека си бил прцулче.
А тие што не те малтретирале…
па, те сожалувале.
Фаќај!
Не беше така.
Не?
Каква беше?
Што?
Твојата планета.
Каква беше?
Па, беше…
Беше прекрасна.
Ништо не се споредува со неа.
О, Боже, си бил во Седона?
Што?
Е, ова место повеќе ти одговара.
Свет обоен во сиво и беж и постојан понижувачки неуспех.
Адам! Може да почека? Имам состанок со Дерил.
Кој е демонот, Адам?
Тој е лошиот. Ми го скрши мечот!
Пак со тој меч!
Додека јас освојував цела планета, ти беше тука во…
Што ли е ова?
Човечки ресурси.
Човечки ресурси?
О, Адам, детенце палаво.
Чекај.
Може да глумиш херој со своите огромни мускули…
и тој голем меч што виси меѓу твоите величествени бутини.
Но засекогаш ќе бидеш неуспех.
Етернија не е твојот дом.
Тоа е само сон за нешто што не си.
А тој сон…
заврши.
Адам!
Еј, Адам…
добро си?
Да.
Мислам дека можеби умрев.
Не зезај.
Зафркнато, брате.
Ако ти треба нешто, кажи.
Мислам дека ти паднал еден цртеж.
Па…
повели.
Добро.
Ти се погоди да умреш пред да доспее киријата.
Во ред е, ќе платам.
Станувај.
Птица што зборува.
Да.
Чудно.
Имаше мачка што зборува.
Тука си во право.
Значи, тоа е тоа, а?
Мртов сум?
Можеби.
Станувај!
Како да станам ако сум мртов?
Ја имаш Моќта.
Не.
Веќе не.
Мечот е скршен.
Кој меч?
Мечот… на Моќта.
Ах, тој. Што со него?
Тоа е Мечот на моќта.
"Тој што го држи мечот…
"'ќе ја има Моќта."
Кога го креваш твојот волшебен меч, што кажуваш?
Со Моќта на Сивиот Череп…
Да, продолжи.
Моќта е моја.
Така е. Моќта е во тебе.
Не во мечот.
Во тебе.
Те избрав тебе.
Во рацете на минатите борци, Моќта беше сурова сила.
Но во твоите, станува многу повеќе.
Таа е разбирање, емпатија.
Човечност.
Затоа те избрав да бидеш садот, Адам.
Јас сум садот.
Сега си подготвен.
Со Моќта на Сивиот Череп…
Моќта е моја!
Срање.
Да!
Скелетор…
имам предлог за тебе.
Што велиш…
да го прекинеме кругот на насилство и да разговараме?
Само да разговараме.
Го уништи мојот свет.
Предизвика многу болка и страдање.
Можеби причината е што не можеше да бидеш крал.
Или зашто не те сакале доволно како дете.
Мене не ми е важно кој си.
Важно е што правиш.
Па, направи нешто добро.
Будало една.
Мускулест мекуш.
Ништо добро нема да биде направено тука.
Нема добрина во мене што би можел да ја откриеш.
Не можеш да кажеш ништо што ќе ме промени…
зашто јас сум…
злотвор.
И леле, колку е јако.
Погледни се.
Кревко, безвредно дете.
Можеби ја имаш Моќта, но се плашиш да ја употребиш.
А не ни знаеш како.
Знам како да ја употребам.
Само не сакам.
Тоа е се'?
Се воздржував.
Сакаш да разговараме?
Добро. За што?
Помина времето за разговори.
Станувај, давежу.
Повели.
Фала.
ШЕСТ МЕСЕЦИ ПОДОЦНА
Добро беше кога го фати, а јас му ја стиснав раката…
Што мислите? -Ги убивме сите.
Малку е провокативно.
Еј, Адам.
Еј.
Како ти оди со…
чувствата и слично?
Добро. Да.
Сакам да знаеш…
ако сакаш да разговараме…
тука сум.
Супер.
Или ако сакаш да се туркаме со раце.
Или ако сакаш да те тепам со стап, тука сум и за тоа. Важи?
Исто.
Најдоброто од Етернија.
Види ги.
Сите херои што ги нацрта во детството.
Рем Мен…
Фисто…
и како го викаше оној?
Меканек. -Така.
Иритира.
Да.
Имаше име и за мене?
Божица Воинка.
Зашто бев дете, и…
Силно име.
Супер. -Нема подлабоко значење.
Имаше име и за себе?
Не. -Да, си имал. Ајде.
Кажи ни.
Ќе се смеете.
Веројатно, ама кажи.
Како е?
Хи-Мен.
Молам?
Хи-Мен.
Полошо е отколку што мислев.
Не е одвишно? -Што значи?
Како силен маж.
Мажествен тип. -Да.
Премногу е мачо? -Не. Не.
Мажествено е. И ти си многу мажествен.
Паметно е.
Еј, што мислиш?
Да, човеку, ова е…
кул.
Кул е да видиш дека е вистина и не сум бил луд.
Да, а сега стојам до зелен тигар.
Кој би рекол.
Ама, фала ти…
што дојде по мене за да докажеш дека е вистина.
Ми трепка црвеното светло.
Примам сигнал за помош од авијанско село.
Звучи како задача за Хи-Мен.
Хи-Мен.
Да, ќе одам да го направам она што го правам…
Онаму. Па…
Кринџер.
Мораме ли?
Пак бега за да се преобрази во тајност?
Да.
Мисли дека заборавивме? Практично сите знаат.
Би можеле да се преправаме, ако е така полесно?
Не, нека си ужива.
ГОСПОДАРИ НА ВСЕЛЕНАТА
Во денешната приказна, видовме дека мускулите не те прават маж.
И дека ако лицето ти е череп, речиси е сигурно…
дека ти си лошиот.
До следниот пат.
ЈА ИМАМЕ МОЌТА ДА РЕШАВАМЕ КОНФЛИКТИ
СПОРЕД ГОСПОДАРИ НА ВСЕЛЕНАТА ОД МАТЕЛ
ЛОШИТЕ ДРЖАТ МОНОЛОЗИ ДОБРИТЕ ВОДАТ ДИЈАЛОГ
МОЌТА Е ВО НАС
ГОСПОДАРИ НА ВСЕЛЕНАТА
Веќе изгубив надеж.
За двајцата.
Па, можеби еден ден и таа ќе ни се врати.
Капетанке Адора?
Не.
Веќе не сум таа.
Морам да кажам, си изгледал и подобро.
превод и обработка НЕКСУС