/Paranoja...
/daje ci przewagę na /sali operacyjnej.
Zdałam sobie sprawę, że chirurgia dziecięca to jedyna specjalność,
gdzie mogłabym robić wszystko - kardiochirurgia,chirurgia ogólna, chirurgia urazowa.
To tak jakby całe ciało było płótnem,
a fakt, że jest małe, jeszcze bardziej mnie pociąga.
Nie wiem, czy masz teraz jakiegoś asystenta, ale z miłą chęcią byłabym świadkiem twojego artyzmu.
Zajmiesz się tym?
Musisz lubić dzieci.
- Kocham je. - Do zobaczenia na obchodzie.
Świetnie.
Stracił niezły kawałek skóry. Widzę jego żuchwę.
Będzie potrzebna operacja plastyczna i konsultacja z otolaryngologiem.
Utworzył się zakrzep. Musimy coś z tym zrobić.
- Co jest? Jest 4 nad ranem. Wszyscy zostali wezwani?
- To przez tę fuzję. Wszyscy boją się iść do domu.
- Chyba szefowi nie chodziło o to, żeby nie spali.
- Ciężko jest zasnąć, kiedy twoja praca wisi na włosku.
Niech jedno z was przyniesie tyle określonej grupy krwi, ile wam dadzą
i zobaczymy się podczas operacji.
/Chirurdzy piszą /w głowach najgorszy scenariusz.
Ubiegłej nocy rozmawiałam z Callie o rezydenturze w Mercy West.
Powiedziała, że dają radę. Ty jesteś bezpieczna dzięki Derekowi.
Izzie jest bezpieczna z powodu raka. Alex jest nowym pupilkiem Bailey.
Nawet George zostałby oszczędzony, bo jest kumplem Owena.
Urazówka robi tu za drzwi obrotowe, a mnie nikt nie kryje.
Więc Arizona ma być twoimi plecami?
Jest odporna na fuzję. Utrzymuje małe dzieci przy życiu.
Nikt nie lubi martwych dzieci.
No i na dodatek przez połowę czasu są pod narkozą. Same plusy.
/Jesteś gotowym do zamknięcia, /zatamowałeś krwotok,
/wiesz o tym, ale jest głos /w twojej głowie, pytający...
Sloan i Shepherd kończą operację w dwójce.
- Zgarnij ich, zanim wyjdą. - Daj mi znać, jeśli dojdą cię słuchy o fuzji.
Pielęgniarki zawsze dowiadują się ostatnie, a są pierwsze do zwolnienia.
/Co, jeśli nie /zrobiło się tego?
/Co, jeśli pacjent umrze, /a ty nie mogłeś temu zapobiec?
No i co myślisz? Wyglądają na prawdziwe, nie?
Mama mi je wysłała.
Co tu robisz?
- Pracuję. - Iz, rozmawialiśmy o tym.
Powinnaś jeszcze odpocząć kolejne 3 tygodnie, nabrać sił.
Muszę wrócić teraz, kiedy jeszcze mam do czego wrócić.
Muszę pokazać ludziom, że nie zamierzam umrzeć.
A jeśli jeszcze spędzę choć minutę sama w tej przyczepie, to naprawdę umrę.
- Z nudów. - Izzie, posłuchaj...
Poważnie, wyglądają na prawdziwe, nie?
Gdybyś nie wiedział, że mam raka,
nie domyśliłbyś się, prawda?
/Więc sprawdzasz jeszcze raz /swoją pracę przed zamknięciem.
/Paranoja jest najlepszym /przyjacielem chirurga.
16-letnia ofiara wypadku motocyklowego. Przed intubacją skala śpiączki Glasgow wynosiła 15.
Dobra, na mój znak. Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Będę asystować.
Ogłosił fuzję, następnie zamknął się w swoim biurze na cały dzień
- i z nikim nie gada. - Ta fuzja nie wpłynie na nas.
- To tylko finansowa restrukturyzacja. - A czym jest restrukturyzacja?
Zwolnienia. Jesteś gotów na stratę tylu dobrych ludzi? Bo ja nie.
Powiedz Huntowi, że może zaczynać.
Później napiszę dokumentację. Pogadam teraz z Richardem.
Jesteś zmęczony, zły. Powiesz coś, czego będziesz później żałować.
Wyrwij się stąd na chwilę. Potrenuj golfa, wyładuj się na tych piłeczkach.
- Za godzinę mam operację. - Więc się przespaceruj.
- Weź Meredith, przespaceruj się. - Meredith nie wyjdzie ze szpitala.
Nikt tego nie zrobi. Wszyscy czekają na głos z góry.
Nie mów mi, że Lexie się nie martwi.
Jest już tu?! Bo mam już...
Nie. Lexie się martwi.
Grey's Anatomy [6x03] I Always Feel Like Somebody's Watchin' Me
Chyba została ci plamka.
Nie możesz mi z tego powodu dokuczać, bo to nie jest śmieszne.
A jeśli to dotrze do szefa, to już mogę zacząć się pakować.
Musisz przestać się o niego martwić. To tylko wytwór twojej wyobraźni.
Naprawdę? 2002 rok, Milwaukee,
szpital na Trzeciej Ulicy połączył się ze szpitalem św. Anny. 13 rezydentów wyleciało.
2004 rok, szpital dla kobiet w Nashville wchłonął szpital Memorial.
9 rezydentów wyleciało. 2006 rok, Albuquerque.
- 19 rezydentów... - No dobra, przestań.
Musisz się wziąć w garść.
Zasługujesz na miejsce tutaj.
Zachowuj się właśnie w taki sposób.
Ale dopiero później. Jak już wrócisz z domu wyspana.
Powinnyśmy się przespać przed obchodem.
Spanie jest dla cieniasów. Spanie jest dla rezydentów z Mercy West.
Zaliczmy jakiś uraz przed obchodem.
Nic nie mówcie o peruce.
Wróciłam. Tak, wcześniej, ale to nie ma znaczenia. Wróciłam.
A ponieważ nie było mnie tak długo,
pierwszy uraz, który tu dotrze, jest mój.
Zrozumiano?
Jest niesamowita, prawda?
- Co takiego? - Peruka.
Wygląda na prawdziwą, bez dwóch zdań.
Zawsze chciałam spróbować być rudzielcem, więc sobie pomyślałam -
- czemu nie teraz? - A co jest nie tak z twoimi włosami?
Po chemioterapii mam ich niewiele,
a chcę, żeby moi pacjenci czuli się komfortowo w mojej obecności.
Wygląda jak kura domowa. Musisz jej powiedzieć.
Nie zniesie tego. Po prostu się nie gap.
Mam dowolny skurcz maksymalny. Kogo mam?
Nie jestem już waszym opiekunem. Zdecydujcie się.
Karev, idziemy.
- Wróciłaś. - Tak.
- Cały kościół mojej mamy modlił się za ciebie. - Dziękuję.
- Wygląda naprawdę prawdziwie. - Wiem.
Musimy pogadać.
- Jestem teraz zajęty. - Robisz cięcia?
Powiedziałem, że jestem zajęty.
Jeśli robisz cięcia w moim wydziale, musisz to omówić ze mną.
Kiedy uznam za stosowne, omówię to z odpowiednimi ludźmi.
Ludźmi? Nie jestem nimi. Jestem gościem, który ocalił ci tyłek.
Gdy Jennings do mnie przyszedł, byłeś skończony.
- Będąc wobec ciebie lojalny... - Lojalny?
Przyszedłeś do mnie, żeby wyglądać jak porządny facet, zanim ukradniesz mi pracę.
Robisz te cięcia czy nie?
Powiedziałem, że przekażę mojemu personelowi swoje decyzje.
Zrobię to...
gdy będę gotowy!
Więc nie wtrącaj mi się tu, jakbym ci coś zawdzięczał. Nic ci nie jestem winien.
Pracujesz dla mnie.
Wciąż jestem szefem chirurgii tego szpitala.
To zacznij się tak zachowywać.
Jodie Crowley... 60-letni kierowca,
który stracił przytomność i uderzył w zaparkowane auto.
Czynności życiowe w normie. Narzeka na ból brzucha.
To nie było zaparkowane auto. To oni uderzyli w nas.
- Kim pan jest? - Kim ja jestem? Kim pani jest?
- To mój syn. - Może pójdziemy do poczekalni?
Musi ze mną zostać.
Cierpi na schizofrenię paranoidalną.
Połóżmy ją na noszach na mój znak.
Raz, dwa, trzy.
Posłuchaj mnie, mamo. Chcą się do mnie dobrać za twoim pośrednictwem.
- Musisz mi uwierzyć. - Tom, oni nie są prawdziwi.
Spójrz na mnie. Spójrz na mnie, skarbie.
Miała pani jakieś zawroty głowy lub była pani oszołomiona przed stłuczką?
Nie, czułam się świetnie.
Brzuszna tkliwość. Wyczuwam masę.
Mam ją już od dłuższego czasu.
Może przez to straciłam przytomność.
Ostrzegałem ją. Chcieli ją skrzywdzić, ale nie wierzyła mi.
Tom, spójrz na mnie.
- Wiesz, że bym cię nie okłamała. - Nie. Nie! To ty musisz mi uwierzyć.
Ktoś musi mi uwierzyć. Obcy zapłodnili moją matkę.
Szef był widziany 5 godzin temu na stołówce.
- Zamówił jabłko i jogurt. - Potem spotkał się z dr. Shepherdem.
- Spotkanie było krótkie i ożywione. - Następnie zasunął rolety.
- Teraz pewnie śpi. - To spekulacja.
- Nic na to nie wskazuje. - Byłbyś dobrym prawnikiem...
Gdyby to nie wyszło.
Dobrze, dr Yang. Jest pani gotowa na obchód?
Kontynuujcie leczenie w tym kierunku
i informujcie mnie o każdym nowym zdarzeniu.
Nie wydaje się pani gotowa.
Jestem gotowa. Przejrzałam karty pani pacjentów
i zauważyłam, że ma pani zaplanowaną litotrypsję falą uderzeniową
na kamienie nerkowe dzisiejszego ranka, a ja...
Nigdy takiej nie wykonywałam, więc czekam na to z niecierpliwością.
Teraz jest pani gotowa.
- Chodźmy. - Dobra. Dzięki.
Od jak dawna ma pani tę narośl?
Możecie zakryć zegar?
Cyfra 5 mu przeszkadza.
Możesz coś z tym zrobić?
Czy to kamery?
- Tommy, czego będziemy potrzebować ze sklepu?
- Czemu nie zostawią mnie w spokoju?
- Potrzebujemy owoców? - Czemu nie dacie mi spokoju?
Jakich owoców potrzebujemy, skarbie?
Jakich owoców?
Jabłek,
gruszek,
truskawek.
Zrób listę.
Możecie dać mu papier i ołówek?
Coś musi odciągnąć jego uwagę od głosów.
Proszę pani, narośl?
Przepraszam. Mam już ją trochę.
Miałam sobie to zbadać,
ale jak widzicie - choroba mojego syna na nic mi nie pozwala.
Karev, zrobisz panu Crowleyowi rentgen nadgarstka,
- a ja ją zabiorę na rezonans. - Czemu jeden z tych niedorozwojów go nie poniańczy?
Jeśli to duże coś to tętniak aorty brzusznej, to ja to chcę.
- Ja mogę to zrobić. - Dr Karev ma więcej doświadczenia.
Pacjent jest paranoikiem z nadmierną czułością.
Jego ograniczenie przez łączenie faktów może być odebrane jako to, że dr Karev nie chce tam być,
co może wpłynąć na fakt, że dr Karev przybył, żeby go dorwać.
Byłam asem na praktykach z psychiatrii.
- Jak poszło z szefem? - Richard nie odzywa się do mnie.
Co? Czemu?
Nie wiem. Nie jest sobą.
- Co on robi? - Ukrywa się.
Jak się trzymasz?
- Jesteś już na nogach chyba ze 36 godzin? - 48, ale czuję się dobrze.
Czuję, że wszystko będzie dobrze,
zatrzymamy nasze posady
i wszyscy będziemy niesamowitymi ludźmi wiodącymi niesamowite życie.
Niezrównoważone dzieciństwo. Wyciszam się podczas kryzysu.
To kryzys, prawda?
Nie wiem.
Nie wiem, co to jest.
Zobacz, kto idzie.
Widziała pani Sage? Ma 6 lat, jasnobrązowe włosy,
piękne niebieskie oczy. Właśnie miała usuniętego guza z brzuszka,
więc będzie go miała zabandażowanego.
Może sprawdzi pani pod łóżkiem? Może tam jest.
- Wyniki są lepsze niż oczekiwaliśmy. - Nie ma jej pod łóżkiem.
Może pani sprawdzi w łazience? Może się tam wśliznęła?
- Jak się czuła ubiegłej nocy? Spała coś? - Ona spała, ja nie.
W łazience czysto.
Chwileczkę.
Chyba coś wychodzi z pani kieszonki.
Czy to Sage?
Tu się ukrywa.
- Miałaś najpierw zajrzeć do kieszonki. - Nie, bo już cię znalazłam.
- Muszę sprawdzić tylko nacięcie... - Nie dotykaj. Boli.
Założę się, że Pan Niedźwiadek będzie chciał zobaczyć bliznę Sage.
Prawda, Panie Niedźwiadku?
Tak, prawda.
Jestem zaskoczony, że widzę cię tak szybko.
- Wyglądasz świetnie. - Dziękuję. Ty również.
- Jak się czujesz? - Świetnie, a ty?
- Chodziło mi... - Wiem, o co ci chodziło.
Czuję się świetnie. Jestem gotowa do pracy.
To ostatnie badania przedoperacyjne pana Trinidada.
Powiedziałam mu, że się z nim przywitasz przed operacją.
I jeśli nie ma już niczego, o czym chciałbyś, żebym wiedziała,
miałam iść po niezbędne formularze.
To wszystko, chyba że ktoś ma jakieś pytania.
Może nam pan coś powiedzieć o fuzji? Bo spodziewam się dziecka.
Moja żona spodziewa się dziecka.
Rezydent Megan spodziewa się dziecka. Stracę swoją pracę?
Teraz martwię się o swojego pacjenta. Wy też powinniście.
Właśnie byłem u fryzjera.
Nieźle wygląda.
Ta rudowłosa pielęgniarka śmieje się ze mnie.
Powiedz jej, że się obciąłem za krótko,
- dlatego moje uszy tak odstają. - Jestem pewna, że nie śmieje się z ciebie.
Jak teraz się czujesz?
Czuję jak...
ręka mi odpada. Czuję jak...
Włożyli coś do niej, żeby mi odpadła,
jakieś węże czy coś takiego.
Nie masz plakietki z imieniem.
No nie mam.
Inni lekarze je mają.
Musiałam zmienić mój fartuch,
- a ten... - Myślisz, że jestem kretynem?
Pracujesz dla nich. Macie moją matkę,
a teraz chcecie nas dorwać. Nie zbliżaj się do mnie.
Wciąż wam powtarzam, żebyście nie zbliżali się do nas!
Wezwałam ochronę. Są już w drodze.
Gdzie psychiatra? Prosiłam cię, żebyś ich wezwała godzinę temu.
Wzywałam ich dwukrotnie. Jeśli chcesz zobaczyć wpis w książce...
Chcę wiedzieć, jak paranoikowi udało się uciec z pogotowia.
Gdzie byłaś?
Musiałam odejść od biurka, żeby zająć się innym pacjentem.
Zazwyczaj jestem popychadłem dla lekarzy,
taka praca, ale mamy fuzję,
obserwują nas
i nie zamierzam stracić pracy za nie swój błąd.
Więc jeśli mi wybaczysz, wezwę raz jeszcze psychiatrę.
Dobrze, panie Trinidad, zmiana tego zespolenia jest dość prosta.
Nie powinno to potrwać dłużej niż godzinę.
- Ale muszę z panem omówić możliwe komplikacje. - Dr Stevens, mogę prosić na słówko?
- Jeszcze minuta i kończę, dr. Karev. - Przepraszam. To tylko potrwa chwilkę.
Proszę mi wybaczyć.
Co?
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
- Wzięłaś rano lekarstwa? - Jeszcze nie, ale to zrobię.
- Powinnaś je wziąć o 9:00. - Jest dopiero po 9:00.
Mamy 10:15.
Biegnij do jej szafki i przynieś jej lekarstwa.
- Są w twojej torebce? - Tak, ale nie musisz ich przynosić.
- Tak, musisz. - Nie musi. Alex.
Przysięgam na Boga, jeśli ich natychmiast nie przyniesiesz,
- skrzywdzę cię i na pewno mi się to spodoba. - Nie możesz tego robić.
Nie możesz mnie traktować jak chorą. Moi pacjenci muszą pokładać we mnie wiarę.
- Co robisz? - Perukę miałaś krzywo nałożoną.
Przestanę nad tobą wisieć, jeśli przestaniesz być kretynką.
Następną tabletkę bierzesz o 14:00. Nie możesz jej wziąć na pusty żołądek.
Tyler Lee, 9-latek, 3 dni temu przybył do nas
z kolką nerkową, która jest niewyleczona.
Dziś wykonamy pozakorporalną falę uderzeniową,
żeby rozbić kamienie w moczowodzie, aby same się wydaliły.
Wcale nie.
Tak.
Nie, ponieważ dziś rano nie było krwi w jego moczu.
Nie powinniśmy zrobić tego zabiegu tak na wszelki wypadek?
Chce pani wykonać ten chirurgiczny zabieg na 9-latku,
mimo że nie ma ku temu przesłanek?
Nie, oczywiście, że nie.
Dr Yang, chce pani przekazać dobre wieści Tylerowi i jego mamie?
Wygląda na to, że kamienie pani syna same się wydaliły.
- Nie potrzebuje operacji? - Wygląda na to, że sam się wyleczył.
Da pani wiarę, dr Yang? I to podczas pani pierwszego dnia.
- Nie, naprawdę nie mogę. - Czy to oznacza, że mogę jeść?
Dr Yang coś ci przyniesie.
Tętniak aorty brzusznej... 8,7 centymetra.
To coś ma 75% szans na pęknięcie.
To tykająca bomba zegarowa.
Dziwi mnie, że dziś rano się obudziła i jeszcze sama jechała autem.
Odwołaj wszystkie moje nadobowiązkowe operacje i zamów salę.
Musimy ją tam zabrać jak najszybciej.
Jodie, skończyliśmy.
Spotkamy się na dole i omówimy wyniki.
- Widziałaś Toma? - Myślałam, że był z tobą?
- Był, ale już go nie ma. Zaatakował mnie i uciekł. Zapewniłaś mnie, że sobie z tym poradzisz
Mam... wszystko pod kontrolą. Bez obaw.
Wezwałam ochronę. Myślałam, że może
- jego mama będzie wiedzieć... - Jego mama ma tętniaka.
Ostatnie, czego jej trzeba, to wiadomość,
że jej psychicznie chory syn zgubił się w szpitalu.
Wiem, że nie jest dobrze. Naprawdę niedobrze.
Nie zamierzam cię słuchać, bo twoje słowa mnie ranią.
Znajdź go!
- Wyglądasz jak szalona. - To w części twoja wina.
To ty powiedziałeś, żebym się zachowywała, jakbym zasługiwała tu być,
a teraz zgubiłam schizofrenika.
I zostanę zwolniona, jeśli go nie znajdę.
Tu go nie znajdziesz.
Nie próbuj być czarujący, bo to wcale czarujące nie jest!
Przez to wylecę z programu.
Ty już jesteś zadziwiający. Ja dopiero zaczynam.
Nigdy nie zszywałam jelita
i nigdy nie wycinałam przełyku.
- Jeszcze nie jestem zadziwiająca! - W porządku, po prostu oddychaj.
Jeszcze raz.
Dobrze, spójrz na mnie.
Ochrona się tym zajmie.
Stałaś się szaloną osobą, której nie poznaję.
- Chcę z powrotem Lexie. Mogę ją odzyskać? - Odczepcie się ode mnie! Odczepcie!
- Boże, to on. - Stój! Wracaj!
Gdzie moja matka? Coście jej zrobili?
Pani Crowley, mamy dowód na to, że pani syn
mógł odnieść obrażenia podczas upadku.
Prawdopodobnie to nic poważnego, ale musimy zrobić USG,
żeby się upewnić. Dostał środki uspokajające, ale musi pani zaczekać tutaj,
zanim tego nie skończymy.
Nie powinnam była zostawiać go samego.
Wiedziałam.
Musimy porozmawiać o wynikach pani badań.
Ściana pani aorty jest niebezpiecznie cienka
i może się przerwać w każdej chwili. Kiedy do tego dojdzie,
najprawdopodobniej pani umrze.
Nie owijam w bawełnę,
bo musi pani zrozumieć powagę sytuacji.
Musi pani natychmiast poddać się operacji.
Nie mogę.
Nie mogę się teraz poddać operacji.
Nie mogę zostawić Toma. Jest ranny i zaniepokojony.
To był dla niego ciężki dzień.
Nie, nie mogę. To będzie musiało zaczekać.
Może jest ktoś, do kogo może pani zadzwonić?
Mój były mąż odszedł, kiedy Tom zachorował.
A przyjaciele się odsunęli. Jestem sama.
- Mamy specjalną opiekę, moglibyśmy zorganizować... - Nie mogę go zostawić z obcymi.
Potrzebuję czasu...
żeby zatrudnić kogoś i go wyszkolić...
żeby wiedział, że kiedy ogląda telewizję
i trzyma głowę w określony sposób,
znaczy to, że telewizja do niego przemawia
i trzeba go zająć czymś innym.
Lubi zakupy,
ale nie można zabierać go do sklepu przy Lee Road,
bo uważa, że czekają tam, by go dopaść.
Więc trzeba jechać do sklepu przy River Road.
Ale trzeba parkować z tyłu,
bo podziemny parking go niepokoi.
I tak dalej, i tak dalej.
Więc nie. Proszę.
Potrzebuję czasu.
Tydzień. Wytrzymałam tak długo. Wytrzymam jeszcze jeden tydzień.
Nie jestem pewna, czy ma pani tydzień.
Musi pani pomyśleć teraz o sobie.
Mam chorego psychicznie syna.
Już nie mogę myśleć tylko o sobie.
- Co tutaj robisz? - Ja tylko...
Wpadłam po starą dokumentację.
Po co?
Ta nowa praca w Portland...
W Oregonie?
Fuzja. Szef już raz się mnie pozbył, więc...
To sprytne.
To sprytne, że się zabezpieczasz.
Wiesz, pracuję z Cristiną. Jest zainteresowana pediatrią.
- Nie, nie jest. - Tak, jest.
Co? Mówiła ci coś?
Nie musiała. To Cristina.
Musisz mi trochę pomóc, bo nie wiem, o co ci chodzi.
Nie powinnam nic mówić. Jest moją współlokatorką.
A ty jesteś moją dziewczyną. Dziewczyna przebija współlokatorkę. Dobra.
To Cristina. Interesuje się tylko kardiochirurgią.
Więc prawdopodobnie ci się podlizuje, żeby przetrwać fuzję.
Dobrze sobie radzi z dziećmi?
Podlizuje się.
Niezła broszka.
Nazywa się Pan Niedźwiadek. Je dzieci.
Źle się bawisz na pediatrii?
Mój dzieciak bardzo chce dostać czekoladowy pudding.
Ten jest ostatni.
Mój tętniak aorty brzusznej został odwołany.
Macie jakieś operacje, na które mogę się wbić?
Nie, jestem na pooperacyjnym. A ona niańczy dzieci.
Nie zniosę tego dłużej. Możesz iść do szefa
i powołać się na związki ze swoją zmarłą mamą, żeby się czegoś dowiedzieć?
Nie potrzebujemy zmarłej mamy. Przetrwamy.
Pozwoliłam uciec wariatowi,
- a on spadł ze schodów. - Czy to chirurgiczne?
Nie wiem. Odsunęli mnie od pacjenta.
Więc poszłam obejrzeć operację. Pomyślałam, że tego nie mogę spieprzyć.
Zaraz jak weszłam na galerię,
bajpas się zrąbał i zaczął krwawić.
Wyszłam, zanim Shepherd mnie o to obwinił.
- Bajpas Shepherda się nie udał? - Musieli zrobić kraniotomię,
na którą prawdopodobnie nigdy nie będę mieć szansy.
- Ona nie podoła kraniotomii. - Widzicie? Nawet on to wie.
Nie mówi o tobie, tylko o Izzie.
Naprawdę cię podziwiam...
Mówię tak na wypadek, gdyby mnie zwolnili i straciłabym szansę na powiedzenie tego.
Poza tym jesteś naprawdę ładna.
Możesz skończyć.
A my tak się do siebie zbliżałyśmy.
Muszę rozmawiać z dr Stevens.
Alex, jestem na operacji.
Alex, idź sobie.
Dr. Shepherd, czy mógłby pan kazać dr. Karev stąd wyjść?
Męczy ją pójście po listy do skrzynki.
Nie zniesie kolejnych pięciu godzin operacji.
- Wiem, co mogę znieść. - Nikt nie pomyśli o tobie źle,
jeśli teraz skończysz. Wyjdź teraz z sali.
Stevens, przenieście tę rozmowę na zewnątrz.
Nie, nie wyjdę. Alex!
Wezwałaś mnie. Co się dzieje?
Musisz powiedzieć szefowi, że mnie potrzebujesz,
że George był twoim człowiekiem, ale zmarł.
Więc potrzebujesz nowego człowieka i to ja nim jestem.
- Dobra? Już. Idź, idź. - Jeśli ktoś jest bezpieczny, to na pewno ty.
Zachowuj się swobodnie i bądź stanowczy. On cię lubi. Idź.
Bawiłam się dziś w chowanego i ominęła mnie operacja,
bo jakiś 9-latek cudownie nasikał bez krwi.
- Nie mogę tak dłużej. - Więc tego nie rób.
Powiedz dr Robbins, że pediatria to nie twoja działka. Po co ta afera?
Afera jest po to, że właśnie teraz szef
- przygotowuje listę... - Nie wiesz tego.
Listę, kto zostaje, a kto odchodzi i ja nie mogę być w tej drugiej grupie.
Jeśli będziesz, poradzisz sobie z tym.
"Jeśli będę"? Nie może być żadnego "jeśli"!
Muszę być w pierwszej grupie! Ta lista jest wszystkim. Ta lista to moja przyszłość.
- Uspokój się. - To moje wybawienie. Lista to życie.
Lista Schindlera? Porównujesz tę fuzję do Holokaustu?
- Jestem żydówką. Wolno mi. - Jesteś niemądra.
- Czy to znaczy "nie"? - To znaczy "nie".
- Niech ktoś natychmiast wezwie Sloana. - Tak jest, pani doktor.
Dobrze, Elizabeth,
powiedz dokładnie, co się wydarzyło.
Wykonywałam ratunkową cesarkę w trzydziestym drugim tygodniu ciąży.
W pięć minut wykonałam nacięcie, równo.
Musiałam naciąć za głęboko, bo kiedy wyjęłam dziecko,
- pociągnęłam trochę za ramię i... - O mój Boże!
Podaj mi pępowinę.
- Pępowinę? - Daj mi ją.
- Mam. Mam pępowinę. - Dobrze. Wytnij z tego jakieś pięć centymetrów.
- Co się dzieje? - Ramię zostało uszkodzone podczas ratunkowej cesarki.
Użyję tętnicy pępowinowej, jeśli jest w dobrym stanie.
Wygląda na wysuszoną.
Może się udać.
Jest stabilna. Podajmy antybiotyki
i przenieśmy tę imprezę na salę operacyjną.
Przepraszam. Ja tylko...
chciałam się upewnić, że dobrze się czujesz.
Dobrze się czujesz?
Uszkodziłem śledzionę
i teraz oni
czekają, aż sama przestanie krwawić.
Dobrze.
Cieszę się, że wyglądasz...
Wyglądasz lepiej, cieszę się.
Powinnam już iść, nie mogę być tutaj, więc...
W porządku. Przywiązali mnie.
Nie będę mógł cię skrzywdzić, nawet jeśli głosy mi rozkażą.
To żart.
Poczucie humoru schizofrenika.
Mam taką myśl, że...
Próbuję się jej pozbyć i...
Ciągle myślę, że wszczepili mi kamerę
do brzucha podczas USG.
Miałem obudzić mamę, żeby mnie zagadała,
ale jest zmęczona i...
Tutaj jest...
twoja śledziona.
Widzisz?
A ta jasna plama tutaj to krew.
Nie powinno jej tam być.
Ale...
nie ma żadnej kamery.
Żadnej kamery.
Mogę zostawić to włączone, jeśli chcesz.
Kiedy myśli powrócą,
możesz spojrzeć i zobaczyć, że nie są prawdziwe.
To po prostu straszne myśli.
Nie są prawdziwe.
Dziękuję.
Więcej ssania.
Jest druga, Izzie.
O Boże.
Stevens, żadnych kłótni na mojej sali. Załatw to na zewnątrz.
- Nienawidzę cię. - Zamknij się.
O Boże.
Dziękuję.
Zamknij się. Wracaj do roboty.
Czy pani Crowley zgodziła się na operację?
Pójdzie do domu i umrze.
I z kim zostanie ten chłopak?
On potrzebuje operacji.
Potrzebuje transfuzji?
- Ma czynny krwotok? - Nie, hematokryt w porządku.
Wiem, że nie operujemy, jeśli nie ma czynnego krwotoku,
ale jest tak blisko.
A jeśli zoperujemy jego, może i ona zgodzi się na operację.
Będą mogli być razem.
W czasie operacji i rekonwalescencji będą razem.
Może myśli pani, że to zły pomysł,
że sugeruję niepotrzebną operację
i powie pani szefowi, a on pomyśli,
że jestem przez to złym lekarzem. Ale właśnie przez to jestem dobra.
- I myślę... - Przestań gadać.
Czy moje słowa znowu panią ranią?
Masz rację.
To dobry pomysł.
Jak to się stało? Chen nie uważała?
Popełniła błąd.
Zły czas na błędy, biorąc pod uwagę fuzję.
Musicie przestać z tymi złowieszczymi scenariuszami.
Właśnie gdzieś czytałem, że dochody szpitala
wzrosły w ostatnim kwartale.
Z wyjątkiem zabiegów planowanych, które spadły o 13%.
Masz na myśli takie zabiegi jak operacje plastyczne?
Sugerujesz, że mogę zostać zwolniony?
- Myślę, że nikt nie jest bezpieczny. - Ja jestem.
Skąd ta pewność?
Jesteśmy tu, żeby przyszyć dziecku ramię.
Więc musimy przestać myśleć o fuzji,
a zacząć o tej małej dziewczynce
rzucającej piłkę, trzymającej łyżkę i machającej do rodziców.
Nie pozwolę wam się rozciąć.
Umieścicie we mnie kamerę.
- Jesteście jednym z nich. - Dobrze, pani Crowley...
Nie, boi się, odmawia.
Tom, potrzebujesz tej operacji.
Poczujesz się po niej lepiej. A twoja mama?
Operacja twojej mamy uratuje jej życie.
Tom, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. Nie jestem obcym.
Nie jestem jednym z nich.
Nazywam się Miranda Bailey. Mam trzyletniego syna.
I zrobiłabym dla niego wszystko,
tak jak twoja mama dla ciebie.
Musisz to zrobić.
Dla niej. W innym wypadku ona umrze.
I zostaniesz sam.
Widzisz? Czerwona.
Czerwona krew.
Widzisz? Jestem człowiekiem.
Jestem lekarzem.
I chcę pomóc tobie i twojej mamie.
Ale musisz mi zaufać.
Chyba kończymy.
Jeśli się zaróżowi, znaczy, że wykonaliśmy dobrą robotę.
Zwolnić zacisk. I już.
Stąd wiem, że jestem bezpieczny, dr Yang,
ponieważ przyszywam dzieciom ramiona.
Nie za dobrze jest wkurzać lekarza prowadzącego.
Nie wiedziałam, że się zdenerwował. Przeproszę.
- Nie mówiłam o nim. - Słucham?
Lubię dzieci i ich rodziców.
Lubię, kiedy się uśmiechają. Dlatego lubię
zdobywać dla nich pudding i bawić się z nimi,
bo przyszywanie ich ramion staje się o wiele fajniejsze.
Nie lubię być wykorzystywana.
- Ja nie... - I jeszcze mniej lubię być okłamywana.
Czego potrzebujemy ze sklepu, skarbie?
Powiedz, czego potrzebujemy.
Jabłek, gruszek, truskawek.
Co, jeśli nie przeżyję?
Proszę się o to nie martwić. Ja się tym zajmę.
Chodźmy.
Krwawienie ustało.
Zamykajmy.
Stevens, kończysz.
Nie, dobrze się czuję. Jestem pana rezydentem.
Ktoś inny może zamknąć.
Byłaś na nogach przez pięć godzin.
- Wyglądasz na wykończoną. - Nie. Jest dobrze.
Ociekasz potem.
Dobrze. Wiecie co? Ściągnijcie mi perukę.
Ściągnijcie ją.
Przetrzyjcie czoło.
Dobrze. Możecie założyć czepek.
Dziękuję.
Nic mi nie jest.
Isobel Stevens stała dziś pięć godzin przy operacji.
Nie dlatego, że była gotowa wrócić do pracy,
ale dlatego, że się bała. Bała się o swoją pracę,
bała się okazać słabość.
Nie musisz ze mną rozmawiać. W porządku.
Ale musisz porozmawiać ze swoimi ludźmi.
- Muszą coś od ciebie usłyszeć. - Nie mów mi o moich ludziach.
Jestem tu od trzydziestu lat, Derek.
Znam swoich ludzi.
Każdą godzinę w ciągu ostatnich trzech dni
spędziłem, ratując tyle posad, ile mogłem. Ale trzeba podjąć kilka trudnych decyzji.
Dział personalny wysyła e-mail do pierwszej grupy osób, która ma być zwolniona.
Jestem zmęczony. Idę do domu.
Co się dzieje? Wzywałaś nas.
- Sprawdźcie e-mail. - Po co?
Dział personalny. Jeśli was zwolniono, dostaliście e-mail.
Ja nie dostałam, ale...
Byłam spokojna. Przez cały kryzys byłam spokojna.
Ale jeśli ktoś z nas zostanie zwolniony, nie będę spokojna.
- Nie mam e-maila. - Jestem bezpieczny.
Ja też.
To dobrze. Widzicie? Wiedziałam.
Wiedziałam. Wiedziałam, że nikt z nas nie zostanie zwolniony.
Jeszcze nie. Będzie kolejna tura.
Więc leczę śledzionę z dr. Huntem,
on trzyma kauter i rusza nim w przód i w tył,
wiesz, zamyka źródła krwawienia i nagle mi go podaje...
Jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie,
jakbym leczyła śledziony cały czas.
Więc robię to.
Samodzielnie leczę śledzionę.
I uświadomiłam sobie,
że jeśli skupimy się na naszej pracy,
skupimy się na pacjentach, nic się nie stanie.
Megan została zwolniona.
Ja nie, ale ona tak.
Co? Jak?
Szef wysłał e-mail.
Zwolnił trzy czwarte naszej klasy.
Będziemy mieć dziecko.
Terry. Cześć, Terry.
To była przyjemność pracować z tobą.
- Dzięki. - Przepraszam za wszystko.
Co zrobiłam źle, co mogłabym poprawić?
Nic nie zrobiłaś źle.
Chodzi o pieniądze.
Byłam tu siedem lat.
Wszyscy moi przyjaciele są tutaj.
Znajdę inną pracę, ale...
To siedem lat. Nie ma pan pojęcia.
Jeśli potrzebujesz rekomendacji,
czegokolwiek, zadzwoń, dobrze?
- Ciężki dzień. - Muszę się przespać.
Chodźmy do domu.
Nie, nie mogę. Wykopali mnie z pediatrii.
- Jestem załatwiona. - Cristina, daj spokój...
Nie, nie mogę spać.
Nie mogę pójść, jeśli ona nie idzie.
/Wszyscy łatwo temu ulegamy.
/Lękowi i niepewności przed /nieznaną przyszłością.
No nie.
Poważnie?
Osobiście pójdę do szefa
i powiem mu, że jesteś najlepszym rezydentem drugiego roku, jakiego widziałem.
Jestem bezpieczna.
Nie zwolniono mnie, Mark. Jestem bezpieczna.
/Ostatecznie to bezcelowe...
Nienawidzę, nienawidzę
tej fuzji, bo nienawidzę związków na odległość.
Nie wierzę w nie. Więc...
nie możesz się przenieść do Portland.
Kiedy o tym wspomniałam po południu, nie miałaś nic przeciwko.
- To było jak: "przenieś się do Portland". - Nie wiedziałam, że mogę mieć coś przeciwko.
Nie wiedziałam, czy jesteśmy parą,
ale wtedy ty powiedziałaś: "dziewczyna".
Nazwałaś mnie swoją dziewczyną, więc muszę wiedzieć.
Jestem twoją dziewczyną?
To dobrze.
Więc nie. Nie przenosisz się do Portland.
- Ale pójdziesz do szefa i będziesz błagać... - Nie będę się płaszczyć.
Będziesz. Poważnie, nie chcesz ze mną zadzierać.
/Bo całe to zamartwianie się,
/snucie planów na to, co może, /ale nie musi się wydarzyć...
/tylko pogarsza sprawę.
Zapomniałam dzisiaj, że nie żyje.
Przez kilka godzin, podczas operacji,
zapomniałam, że mam raka i że on nie żyje.
Ale George nie żyje...
a ty masz raka.
Chcę, żebyś robiła to, co kochasz.
Jesteś świetnym lekarzem.
I masz przed sobą fantastyczną przyszłość.
Ale musisz się postarać i zacząć o siebie dbać.
Musisz przyjmować leki, jeść,
wyznaczać sobie tempo.
Bo ja nie mogę być twoją pielęgniarką.
Nie mogę.
/Więc wyprowadź psa
/albo się zdrzemnij.
/Ale cokolwiek robisz,
/przestań się zamartwiać.
Przepraszam. Nie mam czasu na gry. Muszę wracać do szpitala.
Ma rację. Musi wracać do szpitala.
Nie będziemy rozmawiać o szpitalu. Będziemy grać w baseball.
I pić piwo.
- Pij piwo. - Czego chcieć więcej?
Jak mogę pić piwo, skoro wszyscy moi przyjaciele zostali zwolnieni?
Przepraszam. Wychodzę.
Potrzebujesz tego. Załóż to. Dobrze.
Zaczynamy.
- Teraz uderz piłkę. - Nie chcę uderzać piłki.
Co ty próbujesz...
Musisz przestać myśleć o tym, co się wydarzy
i skupić się na tym, co jest tuż przed tobą.
Teraz uderz piłkę.
/Ponieważ jedynym /lekarstwem na paranoję...
- Teraz lubisz baseball. - Niewiarygodne.
No dalej, mała Grey. Do dzieła.
/jest być...
/tutaj...
/tak po prostu.
Tłumaczenie i korekta: teria & metalmessiah
www.tvsubtitles.net