To wszystkie wiadomości.
Na koniec chcemy pogratulować naszemu koledze.
Evan Baxter został wybrany na przedstawiciela Buffalo do Kongresu.
- Mamy dla niego niespodziankę. - Nie.
Naprawdę się tego nie spodziewałem.
Obejrzyjmy fragmenty jego kampanii wyborczej.
- Co zrobimy? - Zmienimy świat!
Tak jest!
Właśnie tak!
Czuję się jak mrówka u stóp wielkiej góry.
Po raz ostatni, wiadomości przedstawił Evan Baxter. Dobranoc.
Huntsville, Wirginia. Prestige Crest, sześć kilometrów.
- Co robiliśmy, nim wynaleziono GPS? - Nic.
Tatuś jest dumny ze swego nowego auta.
Jestem dumny z mego nowego auta. Zostałem politykiem.
Jestem osobą publiczną.
Muszę dbać o swój wizerunek.
Jest! Witajcie w pięknym życiu.
Co to za smutne miny? Zaczynamy nową przygodę!
Będzie nam brak naszych przyjaciół.
Poznacie nowych, lepszych.
Bogatszych.
Tylko bez pyskowania, proszę pana. Ja tu jestem szefem.
A wy pokochacie to miejsce.
Jest tu coś dla wędkarzy.
JEZIORO LONG
Oto co nazywamy pięknym widokiem.
Ten na górze nie potrafiłby zrobić czegoś lepszego. Nieźle, nie?
Iguana wytrwa pod wodą
28 minut.
I w głowie ma serce krewetki.
Ktoś się naoglądał Animal Planet.
Chodźcie! Najlepsze przed nami!
Główną atrakcję zostawiłem na koniec.
Spójrzcie w prawo. Oto nasz nowy dom.
To nasz dom?
W folderze nie wyglądał na taki wielki.
Niesamowite, co?
Jesteście!
Czyż nie jest zachwycający?
Pstrykamy!
- Zasłaniasz moje zdjęcie. - Przepraszam.
Wszyscy razem: „zaliczka”!
Chodźcie, szybko!
Chłopaki! Spokojnie!
To ma być nasz dom?
Ostrożnie!
Uważajcie!
Ty chyba żartujesz?
Dostanę własny pokój, prawda?
Panie Baxter, jaki rodzaj drewna w kuchni pan wybiera?
Klon czy brazylijska wiśnia długowieczna?
Ładne! Które lepsze?
Jeśli nie dba pan o lasy tropikalne,
polecam wiśnię brazylijską.
Ma 300 lat.
Trzysta lat.
To jest wiek.
A teraz będziesz szafką w mojej kuchni.
A więc wiśnia?
- Zdecydowanie. - Wiśnia!
- Tato, zobacz! - Nie!
Ryan, nie dotykaj go!
Pogoń go!
Może mieć wszy, pchły, robaki lub jeszcze coś.
Nie baw się z bezpańskimi psami. Mogą...
Nie! Poszedł stąd!
O nie!
On chce pić.
Zostaw to!
To bezpański pies.
Jak mu damy wody, wróci po jeszcze.
Może go zatrzymamy? Mamy przecież nowy dom.
Nie zatrzymamy go,
bo psy śmierdzą, sierść im wychodzi kłakami.
Psy mają świerzb
i są odrażające. Oto masz dowód.
Na tym kończymy pierwszy dzień nowego życia rodziny Baxterów.
Oto rytualny taniec nowego domu.
Ten taniec?
- Dobry taniec nowego domu. - Dziękuję.
Chłopcy byli tak rozbawieni,
że ledwo ich położyłam.
Ryan był taki słodki. Poprosił, żebyśmy się razem pomodlili.
Naprawdę? O co się modliliście?
Znalazł psa. Więc jak myślisz, o co?
Ten pies to chodząca fabryka zarazków.
Jordan był bardzo konkretny.
Modlił się o dobrą widoczność i pogodę na jutrzejszą wycieczkę.
Na wycieczkę? A, racja.
Wiesz, o co ja się modliłam?
O co?
Żebyśmy byli bliżej siebie jako rodzina.
Kochanie, nie musisz się o to modlić. Ja sprawię, że tak będzie.
- A o co ty byś się pomodlił? - Ja? Nie wiem. Modlitwa to tylko...
Kochanie, to ty mówiłeś, że chcesz zmieniać świat.
To dość trudne zadanie.
Ja bym korzystała z każdej formy pomocy.
Od jutra rozpoczyna się kadencja Evana Baxtera.
Czy kongresman spełni swoje wzniosłe obietnice wyborcze?
- Co mamy zrobić? - Zmienić świat!
Powodzenia, panie kongresmanie. Wielu próbowało, wielu poległo.
Witajcie!
Witaj, cześć.
Tu Evan... Baxter.
Chciałem Ci podziękować za wszystko.
Za nowy samochód. I za dom.
Dom jest wspaniały. Bardzo mi się podoba.
Ja go wprawdzie wybrałem, ale Ty stworzyłeś materię i całą resztę.
Myślę, że Joan ma rację.
Mam teraz wielką władzę,
a to się wiąże z wielką odpowiedzialnością.
Więc, Panie Boże...
Proszę, pomóż mi zmienić świat.
Wystarczy. Kończę.
Niech Cię Bóg błogosławi.
Co? Dziwne.
Nastawiłem budzik na siódmą.
Odnoszę sukcesy i mam władzę. Jestem przystojny.
Jestem przystojny, szczęśliwy. Sukcesy, władza, uroda, szczęście.
Życzcie mi powodzenia. Kongresman opuścił budynek.
Bachory Baxtera, spotkamy się później na wycieczce.
Cieszycie się?
- Pa. - Powodzenia.
Cześć! Na razie.
Kurczaki!
Kochanie, zamawiałaś coś?
Narzędzia Alfa i Omega?
NARZĘDZIA ALFA I OMEGA
- Pierwsze słyszę. - Ja też.
Co tu mamy?
Co to jest?
Pewnie pomyłka.
Tak, zły adres.
- Panie kongresmanie. - Dzień dobry.
Dzień dobry panu.
Ale świetnie.
Tak... Może być.
Oto on. Nasz wódz. Wielki szaman.
Muszę wykonać taniec.
Tańcz.
Wystarczy tych tańców.
Ładnie tu! Naprawdę!
Zbyt ładnie. Coś złego się dzieje.
Może przesłano nam wąglika?
- Panie kongresmanie! - Marty!
- Nieźle to brzmi. - Mnie się podoba.
Są tu wszyscy!
Pamięta pan, Sarah, Allen, Michael.
A to Eugene Tennenbaum, Uniwersytet G. Waszyngtona.
Chodząca encyklopedia.
- Ile gwiazd było na fladze z 1818 r.? - 15.
Ulubiona kawa pana kongresmana?
Rano latte z pączkiem, po lunchu espresso,
bez ciastek.
Robi wrażenie. Cudak, ale podoba mi się.
Uwielbiam pana.
Może się spotkamy po pracy. Mam nowy stół do ping-ponga.
Nie ma mowy.
Sprawdź, co z nowymi tablicami. Reszta do swoich norek.
Sprawdzę jego kartotekę.
Mój przyjacielu, to biuro ma przypominać ci o misji.
Zmienić świat!
- Kogo znasz? - Co?
Wczoraj byliśmy w piwnicy,
a dziś w Szmaragdowym Mieście.
Miłego urzędowania w biurze. Sąsiad, kongresman Long.
Kongresman Long?
Też mieszka w Prestige Crest.
Mów mi o takich rzeczach. Trzeba myśleć o wizerunku!
Ty i kongresman Long przy grillu.
On je twojego hot-doga.
Przerwę wam tę pogawędkę.
Asystent kongresmana Longa nam to przysłał.
Proponuje ci współtworzenie ustawy,
którą chce wprowadzić.
Long poprosił nas o współtworzenie jego projektu? Co to jest?
Ustawa o obywatelskiej integracji terenów publicznych.
Nie znam. Gene, do mnie.
- Dlaczego mi o tym nie mówiłaś? - Właśnie mówię.
Mów mi wcześniej.
Nie jesteś wicekongresmanem.
Jak zastrzelą Evana, nie przejmiesz stołka.
A ty będziesz pierwszą podejrzaną.
Dość.
O czym jest ustawa kongresmana Longa?
IR-7124. Znana jako CINPLAN.
Ustawa otworzyłaby skraje parków narodowych pod budownictwo...
OK, pauza. Evan, to wielka sprawa.
Wsiądź do dobrego tramwaju,
a zajedziesz pod Biały Dom.
Pierwszy dzień
i masz nazwisko na poważnej ustawie.
Trzeba to dziś przeczytać.
Nie mogę.
- Obiecałem synom... - Eugene?
Jest mało czasu.
Jeśli ustawa ma być przegłosowana w tym kwartale,
należy ją wnieść natychmiast.
Popieram kongresmana Baxtera we wszystkim.
Chciałbym być nim.
Lub Kareemem Abdul-Jabbarą.
- Obezwładnić go? - Gene, dość!
Raczej panem.
Evan, to jest to! Po to tu jesteśmy!
Czas zmieniać świat!
Jest ktoś w domu?
Tutaj!
Tato, spakowałem twoje rzeczy, żebyśmy mogli...
Coś nie tak?
Nie jedziemy, prawda?
Najpierw obowiązki. Poproszono mnie o współtworzenie ustawy.
Mówiłem ci. Wisisz mi pięć dolców.
Rozmawialiśmy już o poświęceniach, prawda?
Nieważne. Dom nowy, ojciec ten sam.
Ale ja muszę to przeczytać.
Słyszałaś? Współautor ustawy.
Posprzątajmy ten bałagan. Tata ma pracę.
Jest 6.14.
Jasne. Budzik voodoo znów się odezwał.
Hej, czekajcie! Co się dzieje?
Przesyłka dla Evana Baxtera!
Nie zamawiałem tego.
Ja tylko doręczam. Ze skargami dzwoń pan pod ten numer.
Nie! Tu jest 416, a nie 614!
Zły adres! Nie możesz tu tego zostawić.
Posłuchaj!
Ta skrzynia zniszczy trawę!
Jestem kongresmanem USA!
0-800-ŻYW-CZYN
Tato, ja to oglądam.
Genesis - Księga Rodzaju, 6:14.
Gen 6:14.
Joan! Mamy w domu Biblię?
Księga Rodzaju 6:14.
Ty zaś zbuduj sobie arkę z drzewa żywicznego.
Żywiczne.
0-800-ŻYW-CZYN
Żyw-Czyn. Rozumiesz?
Nie chodzi o żywe czyny. To taki kalambur.
To sosna i klon.
Wycięte stąd, aby zrobić miejsce dla tych domów.
My się znamy?
Nie tak dobrze, jak bym sobie tego życzył.
Widzę, że dostałeś mój prezent.
Ty je wysłałeś?
Po co mi one?
Księga Rodzaju, rozdział 6, wers 14.
Chcę, żebyś zbudował arkę.
Mam zbudować arkę?
Tak.
Stąd te narzędzia. Za drewno też odpowiadasz?
OK, zacznijmy od nowa.
Cześć, nazywam się Evan...
Evan Baxter, urodzony 15.06.1962.
Waga 3950 g.
Matka, Caroll Ann Parker. Ojciec, Eugene Evan Baxter.
Masz dostęp do internetu. Kablówkę też?
Masz bzika na punkcie higieny. Przesadnie dbasz o wygląd.
Twój lewy sutek leży wyżej od prawego.
A jako dziecko bałeś się Gumby'ego.
Kim ty jesteś?
Bogiem.
- Jesteś Bogiem. - Tak.
I chcę, żebyś ty, Evan Baxter, zbudował arkę.
Wiesz co? Na tym skończymy tę rozmowę.
No to lecę, bo wiesz, muszę budować arkę.
Jestem zalatany. Miło mi było cię poznać. Na razie. Aha, i...
Dobra, na razie!
Otrząśnij się. Evan. To koniec. Wariat już sobie poszedł.
Odnoszę sukcesy i mam władzę. Jestem przystojny. Szczęśliwy.
Sukcesy, władza, uroda, szczęście.
Krzycz, synu. To początek mądrości.
Dzwonię na policję.
Nie trzeba! Patrz! Tam jest gliniarz.
Panie władzo! Złodziej samochodów! Mam w wozie złodzieja!
Uważaj na skrzyżowaniu. Pieszy na przejściu.
40-LETNIA DZIEWICA MARYJA
Otrząśnij się.
Dzień dobry, szefie!
Dzień dobry.
Wystraszyłeś mnie! Co się z tobą dzieje?
Nic. Miałem dziwną drogę do pracy.
- Jak to dziwną? - Po prostu.
Dzięki za wyjaśnienia.
Tu masz pocztę, rozkład na dziś.
Mamy już telefony. Mój nowy wewnętrzny to 614.
- 614? - Tak, sześć-jeden-cztery.
Zgadza się.
Mam to napisać?
Lepiej nie.
Long załatwił ci miejsce w Komisji Zasobów Naturalnych.
Wsadziłeś palec, wyjąłeś śliwkę.
Przyszły tablice rejestracyjne.
Gene, tablice! Alex z biura w Buffalo ma dziecko.
- Kogo? - Chłopca.
Uroczy. Nieźle jak na matkę brzydulę. Ważył...
Sześć funtów, 14 uncji.
- Skąd wiesz? - Zgadłem.
Jeszcze gorące! Prosto z drukarni! To żart. Oto pana tablice.
Gwiazdorskie tablice. Możesz parkować wszędzie.
Nie siadaj.
Masz spotkanie.
Chodź, GRK, Gruba Rybo Kongresu.
Evan Baxter, rekin w natarciu.
Posiedzenie Komisji Zasobów Naturalnych.
Przedstawicielka Tennessee
poprowadzi Ślubowanie Wierności.
Ślubuję wierność fladze
Stanów Zjednoczonych Ameryki
i Republice, którą ona reprezentuje.
Zjednoczony naród, w obliczu moim
niepodzielny, zapewniający wszystkim wolność i sprawiedliwość.
Jak długo chcesz to ciągnąć? Ja mam całą wieczność.
Dobrze się czujesz?
- Co się stało? - Zemdlałeś.
Padłeś jak rażony gromem.
Chuck Long, przewodniczący Komisji Zasobów.
Kongresmanie Long. Tak mi przykro.
Daj spokój! Wielu onieśmielił pierwszy dzień w Kongresie.
Jak ci się podoba biuro?
Wspaniałe. Dziękuję panu.
Nieźle jak na gabinet żółtodzioba, co?
OK, kawa na ławę.
Wpisuję cię do mojej ustawy o ziemi,
bo wyglądasz na gościa, który kuje żelazo, póki gorące.
Tak jest. Świetny projekt. Mam kilka pytań.
Ja to napisałem i wciąż mam pytania.
Zajmiemy się nimi później. Jesteś z nami?
- Tak jest. - Cudownie!
Potrzebny mi jest list poparcia,
gdy tylko dasz radę.
Miłej pracy w nowym biurze.
Dziękuję.
Czytanie ustawy go wyczerpało. Ja od noszenia jej mam zawroty głowy.
Evan, siadaj.
Nie mdlej podczas ślubowania wierności. To jest mało patriotyczne.
Jest już lekarz.
Powiedz „A”.
Jedź do domu, odpocznij trochę i zabieraj się do arki. Słyszysz?
Evan?
Bóg ostrzegł Noego przed wielką powodzią.
Noe zbudował arkę z żoną i trzema synami.
Ja chcę truskawki.
Poczęstuj się.
Arka miała długość 300 łokci i wysokość 50 łokci.
To niedorzeczne!
Co jest niedorzeczne?
Ustawa kongresmana Longa?
Tak. Właśnie ją czytam. Mam ogrom pracy.
Masz pełne prawo, żeby ci odwaliło.
Nie odwala mi.
Mi odwala. Sam dom to wielka zmiana,
a ty masz nową pracę, nową ustawę.
Przeprowadzka. Jest mnóstwo nowych rzeczy.
Sądzisz, że się stresuję?
Znam cię od 20 lat. Wiem, że się stresujesz.
Mój Boże! Przestań!
- Cukier zaczyna działać. - O tak.
Dzięki, kochanie.
- Jedz lody. - Dzięki.
Ona ma rację. To szaleństwo. Jestem zestresowany, a ciebie wyłączam.
Witam moje oddziały!
- Dzień dobry. - Jak tam?
- Ktoś ma dobry humor. - To ja.
Miałaś rację.
Muszę zacząć trzeźwo myśleć.
A w weekend idziemy na wycieczkę.
Jest!
- Piąteczka! - Odjazdowo!
To będzie odjazdowa wycieczka!
Tato, patrz, dwa gołębie. To dobry znak.
To mój szczęśliwy dzień.
Ciao, chłopaki!
Witam, kotki. Spadajcie stąd. To nie wasz dom.
ZBĘDNE DREWNO MOŻNA JE SOBIE ZABRAĆ!
Hej! Nie wypróżniać się na moim trawniku!
Dzięki za szczodrość.
W samą porę.
Właśnie dzwonił Long. Jedzie tu z jakimiś ważniakami. Kim oni są?
Kongresman Dodd, szef Komisji Budżetowej.
Bez obawy, nie obetnie panu budżetu. To spekulacje.
Kto jeszcze?
Kongresman Stamp, szef Handlowej
i Bob Hughes, Transport.
Mam twój list poparcia.
- Dobry plan. - Jak się czujesz?
- Dobrze. - Na pewno?
Dzień dobry, szefie.
- Wszystko gra? - W porządku.
- Źle wyglądasz. - Też tak twierdzę.
Podenerwowany? Zażywasz coś?
Nic mi nie jest. Będę w środku.
Nie! Wynocha!
Nie! Nie!
Wynocha!
Nie! Moje włosy!
Panowie, to zaszczyt was gościć.
Marty Stringer, szef kancelarii kongresmana.
Rita Daniels, jego asystentka.
Jest pan gotowy?
Chwileczkę. Brud, brudasy!
Baxter dopiero zaczyna, ale jest pełen energii.
Może ten młody ogier pociągnie za sobą całe stado.
Będzie pan oczarowany.
Miło was widzieć, panowie.
Może się wytłumaczysz? Co to ma znaczyć?
Och... to...
To są ptaki.
Co one tu robią? Jak tu wleciały?
Wyśmienite pytanie.
A moja odpowiedź brzmi:
Są to trenowane...
Ptaszarnie.
Pozwólcie, że pokażę, o co mi chodzi.
Mogę się ruszać, jak chcę, a one nie odlatują!
Do czego zmierzasz?
Do czego zmierzam, chłopaki?
Do czego zmierzam?
Powiem wam.
Chodzi o to,
że człowiek
musi panować nad zwierzętami.
I ostatecznie
to człowiek ma dyktować warunki w tym kraju.
Niech Bóg błogosławi Amerykę.
Święta racja.
- Pan chyba żartuje. - Ależ nie.
Przegraliśmy wielki projekt, przez dzięciura krasnogłowego.
Zieloni tak się wkurzyli,
że głupi ptaszek jest zagrożony...
Ptaszki są głupie.
...że straciliśmy interes wart ponad 25 milionów dolarów.
Rozumiem, o co ci chodzi. Dobra robota!
Twój mały pokaz trafił w samo sedno. Panowie.
Od tej chwili zaskakujmy się w zerowym stopniu. Zrozumiano?
Tak jest. Jak najbardziej.
Evan to było wspaniałe. Choć dość ryzykowne.
Co do diabła?
Powiem wam jedno. Te ptaki dobrze się najadły, nim tu przyleciały.
Mam przynieść wiatrówkę?
Lepiej otwórzcie drzwi.
- Otworzyć drzwi? - Otwieraj!
Zamknijcie je, jak wyjdę! Po prostu!
Raz, dwa, trzy!
Jeśli dostanę ptasiej grypy, to on pokryje koszty leczenia.
Owce!
Wyłazić!
Nie!
Nie zrobię tego. To szaleństwo!
Nie!
Już wystarczy!
Gdybyś miał arkę, miałbyś je gdzie umieścić.
Dlaczego mi to robisz?
Jeszcze nie czas. Idźcie sobie.
Tak, idźcie sobie.
To jak będzie? Czujesz, że żyjesz na krawędzi?
Piękna, prawda? Pamiętam, jak tworzyłem tę dolinę.
Góry tworzą łańcuch ze wschodu na zachód.
Żeby wpuścić mnóstwo słońca.
Gdzie jesteśmy?
Nie poznajesz?
Nie.
Mieszkasz tutaj, synu. To jest Prestige Crest.
Chciałem pokazać ci pierwotny projekt.
Ty naprawdę jesteś Nim, tak?
Chcesz więcej dowodów? Mogę cię zmienić w słup soli.
Wierzę ci. Nie rozumiem tylko, dlaczego wybrałeś mnie.
Chcesz zmieniać świat.
Ja też.
Co? To dlaczego arka? Potrzebna jest przecież powódź.
Nie zrobiłbyś tego znowu. Nie zrobisz, prawda?
Powiedzmy, że wszystko, co czynię,
płynie z miłości do was.
W takim razie musisz zrozumieć,
że nie planowałem budowy arki.
Muszę się tu urządzić, zrobić dobre wrażenie w pracy.
No co?
Twoje plany. To tylko...
Mówimy o arce? Prawdziwej arce?
Arka jest ogromna! Nie wiedziałbym, od czego zacząć.
Słyszałem to wielokrotnie.
Ludzie chcą zmieniać świat, a nie wiedzą, od czego zacząć.
Chcesz wiedzieć, jak zmienić świat?
Zacznij od pojedynczych aktów altruizmu.
Zbuduj arkę.
Gdy ją zbudujesz, napełnię ją.
Jak ktoś będzie pytał, powiedz mu, że zbliża się powódź.
Skorzystaj z niej.
BUDOWA ARKI DLA IDIOTÓW
Więc jak? Biorę drewno...
Wiesz, to jest po prostu okrutne.
Widzisz Go?
Ja Go nie widzę.
Budowanie arki starym sposobem.
O AUTORZE
Bóg jest twórcą Nieba i Ziemi.
Mieszka we wszystkim stworzeniu i ma ponad 6 miliardów 700 milionów dzieci.
Kochanie? Coś się stało? Potrzebujesz czegoś?
Nie. Upuściłem coś tylko.
O to chodzi.
Nie!
Daj spokój! Broda to brud.
Obrzydliwe!
Dzień dobry.
Nieźle.
Cóż to za zarost, drwalu?
Mamy weekend, więc pomyślałem, że...
Coś mnie ominęło? Od kiedy ją zapuszczasz?
Otworzę!
- Gratulacje! - O co chodzi?
Kupiłeś działkę obok mnie!
SPRZEDANE
Zastawić dom kupiony na kredyt? Śmiały ruch.
Nie zrobiłem tego, prawda?
Ależ tak! Jaki masz plan?
Sprzedać z zyskiem? Postawić domy na sprzedaż?
Komu szampana? Hip, hip, hurra!
Kupiłeś osiem działek?
Chciałem ci zrobić niespodziankę.
Niespodzianka! Mamy cię!
Co ty robisz? Nie stać nas.
Cześć mamo. John Lennon, miło cię zobaczyć.
Ciebie też.
Osiem działek? Co zrobisz z ośmioma działkami?
Nie wiem. Może zbuduję łódź.
Powiedziałeś: „Zbuduję łódź”?
To może być frajda dla rodziny.
Popływalibyśmy po jeziorze.
Przydałaby się na wypadek powodzi.
Co się z tobą dzieje?
Kupiłeś te działki i gadasz o budowie łodzi?
Zapuściłeś tę niedorzeczną brodę!
To kryzys wieku średniego?
Nie jest tak źle!
Nie?
To dlaczego nazywają to kryzysem?
Ciszej tam, chłopaki!
Mój Boże.
- Kochanie? - Mój Boże.
Kochanie?
Wiem, że to brzmi niedorzecznie.
Ja naprawdę muszę to zrobić.
Dobrze.
Buduj tę łódź.
Tylko się pospiesz.
Nie zostawiliśmy naszego życia w Buffalo,
żebyś ty mógł odpłynąć statkiem M.S. Depresja.
Stało się.
Pewnie zastanawiacie się, dlaczego was tu zebrałem.
Argentyński kaczor ma penisa długości swego ciała.
A to dopiero. Musi być dumny.
Wymyśliłem mały projekt budowlany na ten weekend.
- Na cały weekend? - Tak!
I parę kolejnych.
Dam radę. Pomocy!
Jak podnieść tę belkę? Świetnie.
Tak jest.
Matko! Ojcze! Siostro! Bracie!
Trzymaj prosto.
Tato, on wrócił.
Ryan, nie!
Użyj dźwigni! Dźwignia! Dobrze.
Naciskaj całym ciałem.
Raz, dwa, trzy.
Ale ze mnie idiota.
Panie kongresmanie, dlaczego pana dłonie są zdarte do krwi?
Bo buduję arkę.
Kuku! Zrobiłem sobie kuku!
A o sklepie z narzędziami słyszałeś?
Właśnie tak! Więc zgrywanie kowboja nie wyszło na dobre.
Katastrofa. Nie wiem, jak ją zbudować.
To proste. Nie buduj.
Tak, Marty. Twój nieustraszony lider jest tuż obok.
Co tam, Marty?
Tak, przekażę mu. Dziękuję.
Poproszę ochronę. Dziękuję.
- Czym mogę służyć? - Rita, to ja.
Dlaczego słyszę Evana Baxtera, a widzę gościa z Bee Geesów?
Dobra. W porządku.
No, świetnie. Są dłuższe.
Mój Boże. To rzeczywiście ty.
Co się stało?
Wpadłeś do szybu?
Wyszedłeś ze śpiączki?
Zaatakował cię wilkołak?
Nie.
Przesadziłeś z tym stylem
kloszarda w garniturze.
Musisz się ostrzyc i ogolić.
Tak! Ale nie mogę. To nie działa.
- Jak to? - To nie działa!
Bierzesz coś na porost włosów?
Gdy pojawi się Evan... Zaraz się panem zajmę.
- Evan? - Dobrze się przyjrzyj.
OK, jakby co,
to mam nawrót okresu dojrzewania.
To chwilowe. Dlaczego mnie tu ściągnąłeś?
Mam twój list poparcia dla ustawy Longa.
Pamiętasz?
Nie było cię, a on chce, żebyś to podpisał osobiście!
Nie mogę. Nie i nie.
Nie możesz tak wyglądać. Idź się ogolić!
To niemożliwe. Jak się golę, odrasta.
To całkiem normalne! Ale potem golisz się znowu!
Nic nie rozumiesz.
Evan, co się dzieje?
Ja...
Coś buduję.
Budujesz coś?
Mam nadzieję, że zakład fryzjerski.
Long nie może mnie tak zobaczyć.
Powiedz mu, że zachorowałem. Pomóżcie mi!
Bądź rozsądny. Pozbądź się tej brody.
Niech wróci twoja twarz. Ty wróć.
Co właściwie budujesz?
- Łódź. - Łódź?
Osłaniaj mnie. Nie chcę, by ktoś...
Panie kongresmanie! Tu pan jest!
Panie kongresmanie, ja...
Dość jąkania, synu. Każdy chodzi na wagary.
Nie naskarżę dyrektorowi. Dlatego, że ja nim jestem.
Bardzo dobre.
Dlaczego się zasłaniasz? Założono ci aparacik na zęby?
Nie. Nie! Niezły dowcip.
Możesz to opuścić? Nie rozumiem ani słowa.
Tu chodzi o moją żonę.
Chcę dodać pikanterii naszemu życiu erotycznemu.
Ona uwielbia ZZ Top.
Chcę wyglądać świeżo. I prawdziwie.
Marty, przepraszamy cię na chwilę.
Musimy z panem kongresmanem odbyć pogawędkę.
Chodź.
Polityka to kraina wilków.
Gdy przeżyjesz, dostajesz większe legowisko. Siadaj.
Powiedz mi, boisz się mnie?
Skądże.
Daj spokój. Daję ci współautorstwo,
a ty zjawiasz się przebrany za piątego Beatlesa.
Mam wierzyć, że wszystko jest git?
Właśnie ostatnio niezbyt git.
Jasne, rozumiem. Znasz jakieś fakty o zwierzętach?
Argentyński kaczor ma penisa długości swojego ciała.
Pan to chyba wie. Albo pan słyszał. Ale nie doświadczył.
- A słyszałeś o wilku arktycznym? - Nie.
Szczyt łańcucha pokarmowego.
Szybki, sprytny, może działać sam, ale nie chce.
Wybiera życie w stadzie.
- Wiesz dlaczego? - Nie.
Wie, że jest silniejszy
jako element grupy.
Wiesz, co się dzieje, gdy któryś zaczyna polować sam?
Stado zabija go dla dobra grupy.
Straszne.
Znasz Jima Jenkinsa, młodego kongresmana z Tennessee?
Gdy go poznałem, był jak oderwany od pługa.
Teraz ma swoją własną komisję.
Kongresmani Whitehall i Freeman
szefują komisjom, bo działają w stadzie.
Musisz zdecydować,
czy należysz do stada, czy jesteś samotnym wilkiem.
Jestem częścią stada.
Dobrze. Przedstawię CINPLAN za dwa tygodnie. Pokażą to w telewizji.
Masz mnie poprzeć na 100%.
Tak jest.
Te ryby trzymają się ciebie jak robak haczyka.
Ptaki się ciebie trzymają.
Ryby się ciebie trzymają.
Zobaczymy, czy kongresmani też za tobą podążą.
Przegłosujemy tę ustawę, tak?
Tak jest.
Spadaj, kupo pcheł.
Jest więcej zwierząt niż wczoraj.
Nie dajmy im czekać.
Do góry. Jeszcze. Jest.
Puść.
Bez pomocy nie damy rady.
Wiem. Trzeba podnieść czymś te belki.
Czymś takim?
Jasny gwint!
Totalna rewela!
Idealne.
Tato, jest karteczka.
POPROŚCIE, A BĘDZIE WAM DANE. B.
Pokaż.
Jak to działa?
Tato, to jakieś dziwne.
Powtarzajcie: „Jesteśmy chomikami!”.
Jesteśmy chomikami!
Siła w nogach!
Mamy!
Udało się!
Kto z was ma przeciwstawny kciuk?
Spróbujesz? Trzymaj prosto.
Ale jazda!
Czas na taniec radości.
Dylan, tańcz z nami.
- Tańcz. - Nie tańczę.
Nie! Odejdź!
- Nie drap. - Chodź tu.
Pogarszasz to jeszcze! O rany!
Dobry piesek.
Jeszcze trochę. Mam. Jest!
Pięknie!
Wszystko w porządku, chłopaki?
Będzie ładnie pasowało do brody i włosów. - B
B.
Oby to nie była nasza „Ostatnia Wieczerza”.
...więc wysokie temperatury utrzymają się.
Do 22 września w samo południe.
Jeśli do tej pory nie ukończysz arki, sam będziesz skończony.
Wtedy to się stanie? 22 września w południe?
Jutro najwyższe temperatury sięgną 35 stopni.
Przez następne siedem dni
zero opadów.
To dobry dzień na kurczaka. Co powiecie na kurczaka mamy?
Kochanie, upieczesz nam kurczaka 22 września?
Chłopcy opuścimy was na chwilę. Musimy z tatą porozmawiać.
Wpadłeś.
- Tato, masz przerąbane. - Wiem.
- Co ty robisz? - Mamy przaśny chleb?
Tak, leży obok kadzidła i mirry.
W tym stuleciu mówimy na niego „pita”.
- Mam. - Evan, co się z tobą dzieje?
Nie jedz! Odłóż to! Spójrz na siebie.
Twoje włosy. Bierzesz coś? Hormon na megaporost? Co to jest?
Odezwij się.
Buduję arkę.
A co to znaczy?
Bóg mi się objawił i kazał zbudować arkę.
Powiedział, że będzie powódź i mam się przygotować.
To, co zgolę, od razu odrasta.
Włosy codziennie się wydłużają. Te szaty... Bóg mi je zesłał.
Może trochę dla żartu.
Właściwie to są całkiem wygodne, dlatego je noszę.
Broda, szaty.
Ty jesteś Noe?
Tak jakby.
- Mamo! - Nie teraz, Noe!
Dylan.
Zostawiliśmy wszystko, żeby tu przyjechać.
Być może był to dla ciebie zbyt wielki stres.
Ale musisz z tym skończyć. Proszę. Boję się ciebie.
Chłopcom potrzebny jest ojciec, ja chcę odzyskać mego męża.
MĘŻCZYZNA METROSEKSUALNY
Tak. Sukces. Władza. Uroda. Szczęście.
Sukces. Władza. Uroda. Szczęście.
Dzień dobry!
Zimno dziś?
Nie! O Boże!
Wracaj do pracy
Wracaj do pracy?
Dobra. W porządku. Chcesz, żebym nosił te szaty. Dobra.
Zagrajmy w tę zabawę. O właśnie.
Zna się te sztuczki.
Uczeń stał się mistrzem.
Komisja rozpoczyna obrady.
Rita! Widzisz go?
Mówiłam już, dam ci znać.
Wiesz co? On tu jest. Właśnie mamy lekcję jogi.
Nie żartuję.
Jeśli nie przyjdzie, wylecimy z pracy.
Czekaj. Skończę tylko Pozdrowienie Słońca.
Marty! Przepraszam za spóźnienie. Chodźmy.
Co to jest?
Robię dobrą minę do złej gry. Podnieś telefon!
W istocie ta ustawa daje ludziom dostęp do ziemi,
którą już posiadają.
Proszę dać innym głos.
- Jest. - Widzę go.
Słowo „dostęp” skrywa pana prawdziwe intencje.
Tu chodzi o budownictwo.
Co ty wyprawiasz? Masz kucyk na twarzy!
Co dalej? Warkoczyki z brwi?
Budownictwo oznacza miejsca pracy,
rozwój handlu wewnętrznego. Jeśli się wam to podoba,
to poprzyjcie tę ustawę i dołączcie do mnie, kongresmana Dodda
kongresmana Hughesa
i kongresmana Baxtera.
Zmieniłeś ubranie?
Co to? Rozdanie Oscarów? Nie jesteś Whoopi Goldberg.
Panie i panowie! Proszę!
Kongresman Baxter lubi w sposób widowiskowy
okazywać poparcie dla tej ustawy.
Za dziesięć sekund dostanie pan upomnienie.
Och, nie. Czy mogę zamknąć okno?
Proszę państwa! Te zwierzęta są tresowane!
Już widziałem tę sztuczkę!
Św. Franciszek byłby zazdrosny.
My nie jesteśmy. Ma pan pięć sekund.
Proszę wyprowadzić stąd tę trupę
albo każę pana usunąć siłą.
- Obawiam się, że nie potrafię. - Panie kongresmanie!
- Te zwierzęta nie są tresowane. - Panie kongresmanie!
- Chyba chcą, żebym je chronił. - Chronił przed czym?
Ochrona zwierząt. Wchodzę w to. Dobry pomysł.
Przed powodzią.
Powódź? Wycofuję się.
Powódź.
Powódź, gdy mamy
największą suszę w historii?
- Kiedy mamy się jej spodziewać? - 22 września w południe.
- Tak mi powiedziano. - Mogę spytać, kto tak powiedział?
Nie mów tego przy tych wszystkich ludziach.
Bóg.
- Bóg? Rozmawiałeś z Bogiem? - Tak.
- I Bóg odpowiadał? - Tak. Pogadaliśmy trochę.
Czas pisać nowe CV.
Usuwam pana nazwisko z tej ustawy.
Chyba to miejsce zbyt pana stresuje.
- Wyprowadzić kongresmana! - Nic nie rozumiesz!
Bóg nakazał mi zbudować arkę.
Spadnie deszcz! Będzie powódź!
- Wyprowadzić go! - Musimy się przygotować!
Muszę skończyć arkę!
Wyprowadzić go natychmiast!
To znaczy, że wracamy do domu?
Do domu. Do Kanady. Albo, albo.
Joan? Widziałaś chyba, co zaszło, ale mogę to wyjaśnić.
Włóżcie to do samochodu. Zaraz przyjdę.
Chłopaki?
Zabieram ich do mamy. Potrzebujesz profesjonalnej pomocy.
Proszę cię, Joan. Ja tego nie robię. To nie ja. To On.
Poszedłem tam w garniturze, a On mi go zdjął.
Te zwierzęta idą za mną przez Niego.
Przez Boga? Czy Bóg wie, że niszczy nasze życie?
I że przez Niego wylecisz z pracy?
Tak! On chce, żebym wyleciał!
On próbuje mnie zwolnić,
żebym miał czas na budowę arki!
Bo nadchodzą deszcze i powódź.
Już to słyszałam, Evan. Cały świat cię słyszał.
Proszę, musisz mi uwierzyć.
Jest! Zaczęło się! Pada deszcz!
Żegnaj, Evan.
Joan!
Wiem. Robisz to wszystko, bo mnie kochasz.
Zrób coś dla mnie. Kochaj mnie mniej.
Panie kongresmanie!
Czy martwi pana wroga postawa kongresmana Baxtera
wobec pańskiej ustawy?
Gdy zaleje nas powódź, a Baxter przypłynie swoją arką,
wtedy zacznę się martwić.
Nazywa się Evan Baxter, ale teraz mówią na niego Nowojorski Noe,
Niebiański Evan, Zarośnięty Walnięty.
Uwaga. Przechodzę. Uważajcie.
Co oznacza zmiana wyglądu kongresmana Baxtera?
Zgadza się, ma długie włosy. Jest nieogolony.
Ten człowiek też szokuje swoim wyglądem?
Jeśli mu bardziej odbije,
możemy znaleźć się w Białym Domu.
Nie! To moja filiżanka!
A niech tam.
Wprowadzi na arkę po dwa zwierzęta z każdego gatunku.
Wciąż brakuje dwóch żyraf, dwóch słoni
i jeszcze jednego osła.
- Co za debil. - Ale bałwan.
Buraki.
Nie przejmujcie się tym. Jedzcie.
- Nie jestem głodny. - Ja też nie.
A ja nie mogę przestać jeść.
- Mogę iść do łazienki? - Ja też.
Dobra. Dylan, idź z nimi. Proszę.
- Przepraszam, mogę dostać dokładkę? - Już podaję.
- Przepraszam, dobrze się pani czuje? - Tak.
- Nie. To długa historia. - Lubię historie.
Sam jestem niezłym gawędziarzem.
Mój mąż, słyszał pan, „Nowojorski Noe”?
- Ten, co buduje arkę. - Ten sam.
Uwielbiam tę opowieść o arce Noego.
Wielu ludzi jej nie rozumie.
Myślą, że opowiada o gniewie Boga.
- Ludzie lubią, gdy Bóg się gniewa. - O czym jest więc ta historia?
Cóż, to opowieść o miłości. O wzajemnym zaufaniu.
Zwierzęta zjawiły się parami. Wspierały się wzajemnie.
Tak jak Noe i jego rodzina. Wszyscy w arce, ramię w ramię.
Ale mój mąż twierdzi, że Bóg kazał mu to zrobić.
- Jak ja mam na to zareagować? - To niezła okazja.
Zadam ci pytanie.
Gdy ktoś się modli o cierpliwość, czy Bóg daje mu cierpliwość?
Czy daje mu okazję do okazania cierpliwości?
Gdy ktoś prosi o odwagę, czy Bóg daje mu odwagę,
czy okazję do wykazania się odwagą?
Gdy ktoś modli się o zacieśnienie więzów rodzinnych,
myślisz, że Bóg daje mu ciepłe, przyjemne uczucia?
Czy może okazję do okazania wzajemnej miłości?
Muszę lecieć. Dużo ludzi do obsłużenia. Smacznego.
Może pamiętają państwo jego obietnice wyborcze.
Obniżę podatki,
zwariuję i zbuduję potężną arkę.
Mój Boże.
- Evan! - Tato?
Kochanie!
Jestem tutaj.
- Ciężki tydzień? - Śmiesznie wyglądasz.
- Bardzo staro. - On jest bardzo stary.
Dlaczego wróciliście?
- Powiedzcie mu, chłopcy. - Wolimy cię, jak jesteś walnięty.
Spędzasz z nami więcej czasu.
Ale nie każ nam więcej tańczyć.
Nie wiem, co się dzieje, ani przez co przechodzisz.
Ale wdepnęliśmy w to jako rodzina i wyjdziemy z tego jako rodzina.
Ramię przy ramieniu.
Ale musimy porozmawiać o arce. Ona musi zniknąć.
- Nie mogę tego zrobić. - Nie masz wyboru.
MIASTO ZNISZCZY ARKĘ
Long zgłosił samowolę budowlaną.
Masz czas do 22 września,
albo sami ją rozbiorą.
- 22 września to dzień powodzi. - Mamo! Tato! Chodźcie!
Ani mi się waż ją rozbierać.
Jak możemy to zrobić?
W piątkę nie zdołamy skończyć na czas.
Nie mamy pieniędzy, żeby kogoś wynająć.
Czy ta lama trzyma młotek?
To alpaka. Rzadko plują na ludzi, chyba że spłoszone lub drażnione.
Skończmy tę robotę.
Chodźcie.
Nikt nie wie, jak kongresman
je do tego namówił,
ale wszystkie zwierzęta pracują z zapałem nad budową arki.
Dziękuję.
Jeśli zaleje nas powódź, to niech Evan ma nas w swojej opiece.
Pomożesz?
Dzięki.
Idealnie. Dzięki.
Przytrzymaj.
Tu Ed Carson, z placu budowy u Nowojorskiego Noe.
Nie możemy wysiąść z wozu z powodu poważnego zagrożenia.
TEREN BUDOWY ARKI ODROBINĘ PRYWATNOŚCI!
Przybij piątkę.
Hej, lewku.
Jedź, szybko! Chciał mnie pożreć!
Patrzcie! Wasza mama buduje arkę!
Zatańczmy.
Proszę, nie.
Skąd się wzięły te zwierzęta?
- To sztuczka. - To jest cyrk.
Dzikie zwierzęta w amoku na przedmieściach.
Bestie wpadły w szał, kto sprzątnie ich kał?
Evan Baxter! Od reportera przez kongresmana do jaskiniowca.
Skąd pewność, że Bóg wybrał akurat pana?
On wybrał nas wszystkich.
Uważajcie, chłopaki.
Dzięki.
Chcesz trochę?
Nie mógł sobie po prostu kupić corvetty?
Jesteście. Dobrze was widzieć.
To pana miło zobaczyć! Włosy świetne. Królewska fryzura. Wspaniałe włosy!
Niezmiennie wazeliniarz!
- Co jest? - Long zamknął twoje biuro.
Niemożliwe.
Zawiesili mnie, ale wciąż jestem kongresmanem.
- Powiedz mu, Rita. - Co?
Czułam to, gdy dostaliśmy to biuro.
Takiego biura nie dają za nic.
- Więc nasz pies gończy powęszył tu i tam. - Mów.
Prestige Crest, kiedyś własność państwa,
wpadł w ręce prywatne.
Long zdobył zgodę na budowę zapory,
i przekazał te tereny prywatnym inwestorom.
Miejscowi walczyli z tym przez lata.
Long i jego deweloperzy z oszczędności
nie dopuszczali inspekcji budowlanej.
Nowa ustawa zrobi to samo z parkami narodowymi.
Ty się wysilasz, a Long z kumplami się bogacą.
Co my możemy? Jestem zawieszony.
Wracaj na Kapitol i pokaż, że jesteś przeciw tej ustawie.
Nie mogę. Muszę wracać do arki.
Do arki?
Bóg kazał ci zbudować arkę.
A kazał ci też ośmieszyć przyjaciół,
którzy w ciebie wierzą? Chodzę do kościoła w każdą niedzielę.
Może w co drugą niedzielę.
Byłam w kościele! W tym nie ma ani krzty Boga.
Wiem, że to wygląda bezsensownie.
Zaufaj mi. Musisz uwierzyć.
Evan, wiara nie powstrzyma tej ustawy. Dziś jest głosowanie!
Jeśli chcesz ją powstrzymać, musisz jechać na Kapitol!
- Inaczej to będzie niemożliwe! - Tato! Chyba skończyliśmy budowę.
TO POMOŻE W ZAŁADUNKU - B.
Nie do wiary! A ja kota nie mogę nauczyć sikać do kuwety.
Dziś jest 22 września i wciąż żyjemy.
Strasznie krępujące!
Ludzie! Nadciąga powódź!
- Wejdźcie na pokład! Ocalicie siebie! - Złaź, durniu!
Posłuchajcie mnie! Nadszedł czas!
Nie, kapitanie Ahab! To twój czas nadszedł!
Jest 20 stopni, Baxter! Świeci słońce! Możliwe ataki szaleństwa!
- Słyszeliście to? Nadciąga ulewa! - Tato, to chyba nie ulewa.
Hej, Baxter! Ucałuj arkę na pożegnanie!
- Gdzie on jest? - Na łodzi.
Daj mi chwilę. Może przekonam Noego,
że świat nie musi się dziś skończyć.
Muszę przyznać, niezły pokaz.
Według moich źródeł jeszcze się nie zaczął.
Nadal czekasz na wielką powódź.
Wyborcy nie lubią smutasów.
- Potrzebują optymizmu. - Jak w twojej ustawie?
Ile zarobiłeś na tej ziemi?
Niszczysz parki narodowe dla zarobku.
Przeszkadza ci, że ktoś zarabia?
To biznes.
Jeśli mam przekazać coś społeczeństwu,
to ktoś za to płaci. Ci ludzie chcą tej ustawy.
I ona wejdzie w życie. Teraz spójrz w dół.
To są wilki.
Daję ci ostatnią szansę. Rozbierz tę łódź.
To ja dam ci ostatnią szansę. Okaż skruchę.
Jaka szkoda. Miałeś możliwości.
Ale wolisz powstrzymać postęp, by ocalić Ziemię. Powodzenia.
Oby drzewa zechciały przyjść na wybory.
Rozwalić ją.
Mam nakaz sądowy zniszczenia tej łodzi!
Macie trzy minuty na ewakuację!
Kochanie, musimy iść. Zaraz rozwalą nam arkę.
Nie.
To się nie może tak skończyć.
Czy prośba o odrobinę opadów to tak dużo?
Kochanie, może Bogu nie chodziło o powódź dosłownie.
Może mówił o powodzi wiedzy, emocji lub świadomości.
Jeśli to prawda,
będę strasznie wkurzony.
Dwie minuty!
Złazić z łodzi albo usuniemy was siłą.
Evan, udało ci się. Zbudowałeś arkę.
- O to cię poproszono. - Nie.
Jest coś jeszcze. Coś się stanie. Czuję to.
Tak, gaz łzawiący i kula do demolki.
Pomyśl o chłopcach.
Jedna minuta!
- Cokolwiek powiesz, jestem z tobą. - Ja też.
Ja też. Ale czy możemy zatrzymać alpakę?
Ona pluje.
Masz rację. Udało nam się. Zbudowaliśmy arkę.
Chodźcie. Idziemy.
Nie chcą iść.
- To instynkt. - To znaczy?
Zwierzęta wyczuwają zmianę pogody i wtedy siadają.
Joan!
Czas minął! Wchodzimy!
Przygotujcie kulę. Wyciągamy ich!
To deszcz? Pada. Pada deszcz.
Tak jak zapowiadałeś, Baxter.
Koniec suszy. Dobra wiadomość, panie kongresmanie.
Tak. Dobra.
Wszyscy! Proszę! Wejdźcie do arki!
Do wozu!
Wchodźcie wszyscy do arki!
Przykryj mnie! Nie mogę zmoknąć.
I komu odwaliło? Kto brnie po kostki w błocie?
- Chyba przestało padać. - Już.
A nie mówiłem? To koniec.
Hej, Ahab! Tylko tyle?
Twojemu Bogu brakuje wody?
Wygląda na to, że Evan Baxter miał rację co do deszczu,
z drobną pomyłką na temat jego wielkości.
- Coś jest nie tak. - Przejaśnia się.
Nie. Coś się dzieje.
Nawet gdyby padało cały dzień, nie byłoby powodzi.
Ale dziś ma się to zdarzyć. Inaczej nie miałoby to sensu.
- Zaraz. - Co jest?
Marty mówił, że Long złamał prawo budowlane.
- O co ci chodzi? - Jezioro Long.
Nazwane jego imieniem. Tu chodzi o jezioro!
O, nie.
Wchodzić do arki! Wszyscy do arki!
Powinniśmy wejść do arki.
Zgadzam się. Też tak myślę.
Zimno mi. Zmokłam. Wracam do domu.
Panie przodem! Ruszać się!
O Boże. Zaczęło się. To się dzieje naprawdę.
Jasna... Ładować wszystkich do arki!
Już! Do arki! Szybko!
Jazda! Do arki! Szybciej!
Szybko! Ruchy!
Raz-dwa!
Potrzebna nam większa łódź. Zostań z dziećmi.
Szybko, Rita!
Wszyscy rampą na górę! Na pokład!
- Dylan, wracaj do środka! - Nie. Mówiłem już, jestem z tobą.
Ostrożnie! Wszyscy do środka!
Rampą na górę!
Pomóżcie mi zamknąć grodzie!
Kochani!
Trzymajcie się!
Trzymacie się?
Powódź zalała Prestige Crest.
Widzicie państwo: Arka płynie
w kierunku Mostu Memorial!
- Rozbijemy się! - Skręcaj!
- Nie uda nam się! - Ratuj nas, Baxter!
Nakazuję ci: stań! Stój!
To nie działa!
Może byś mi pomógł odrobinkę?
Woda niszczy wszystko? Padało tylko dziesięć minut.
Niemożliwe.
- Kocham was. - Już dobrze.
- Naprawdę. - Rozumiem.
Wszyscy za przyjęciem ustawy o terenach publicznych, proszę powiedzieć „tak”.
Dobry Boże!
Stąd można już na piechotę.
Witam, panie kongresmanie. Mogę tu na chwilę przycumować moją łódź?
- Jak? - Zapora.
Zbiornik przerwał tamę. Zalało całe Prestige Crest.
Mówili mi, że to się nie może zdarzyć.
Nigdy nie sądziłem...
Ty. To ty mi to zrobiłeś. Wrobiłeś mnie, porąbany...
Fuj. To obrzydliwe.
Jak to wychodzi ci przodem,
nie chcę wiedzieć, co wychodzi tyłem.
Są tu wilki, panie kongresmanie.
Ale ja raczej martwiłbym się o te wilki.
Zdrówko.
Jak widać, sprawdziła się przepowiednia Nowojorskiego Noego.
W związku z przesłuchaniem kongresmana Longa
zawieszono głosowanie nad projektem ustawy...
Jak te zwierzęta powrócą
do swoich naturalnych siedlisk?
Ale skoro Bóg je tu sprowadził, potrafi je chyba zabrać do domu.
Kongres niewątpliwie przywróci kongresmana Baxtera
na następnym posiedzeniu.
Nadal jest dużo do zrobienia na Kapitolu.
- Jak się miewa Łobuz? - Chodź, Łobuz.
- Nie za ciężko ci? - Nie, w porządku.
Dobra. Robimy mały postój.
Szliśmy przez pięć minut.
Pięć ruchu, pięć odpoczynku. W życiu chodzi o równowagę.
Kto ma ochotę na kanapki?
Zjedzmy coś!
Tylko Łobuz nie dostanie kanapki.
Nie dostaniesz kanapki! Jesteś psem i nie jadasz kanapek!
Łobuz jest częścią rodziny. Musisz się do tego przyzwyczaić.
Biedny Łobuz!
Zostaw mi jedną, dobrze?
Zaraz wracam.
Co ty tutaj robisz?
Siedzę sobie ze starymi przyjaciółmi.
Cały czas wiedziałeś, że zapora nie wytrzyma.
Gdyby nie arka, moja rodzina, moi przyjaciele...
- Cały czas byłem tobie przeciwny. - Tak, ale dokonałeś tego.
Nie miałeś więc nic wspólnego z powodzią? Ani miejscem, gdzie zatrzymała się arka?
Na końcu dałem ci kopniaka. Pozwij mnie do sądu.
Dobrze się sprawiłeś, synu. Zmieniłeś świat.
- Nie zmieniłem. - No to zobaczmy.
Spędzałeś czas z rodziną. A to ich uszczęśliwiło.
- Dałeś temu psu dom. - Zgadza się. I co z tego?
Co z tego?
W jaki sposób zmieniamy świat?
Poprzez pojedyncze akty altruizmu.
Akcja Radosnego Krzewienia Altruizmu
ARKA
Już czas.
Odtańczyć taniec radości.
Przyłączysz się?
KONIEC
A teraz wydaję nowe przykazanie: „Masz odtańczyć taniec radości”.
Do tańca wszyscy wraz
Dosyć! To głupie!
Tańczycie okropnie! Dajcie spokój! Dosyć!
Nie musicie iść do domu.
Ale iść sobie musicie. Koniec zdjęć.
Koniec zdjęć. Kochamy was.