Δε θα μπορέσουμε να τους συγκρατήσουμε για πολύ ακόμα.
Βιαστείτε!
Γρήγορα!
Πιο γρήγορα!
Εμπρός, γρήγορα.
Περίμενε μέχρι την απόφαση.
Η απόφαση του Δικαστηρίου…
είναι πως μέσα σε δύο ημέρες ο αρωματοποιός…
Ζαν Μπαπτιστ Γκρενουίλ να καρφωθεί σε ξύλινο σταυρό…
Με το πρόσωπο στραμμένο προς τον παράδεισο!
Και θα χτυπηθεί 12 φορές με σιδερένια ράβδο.
Και θα του ξεριζωθούν τα χέρια!
Οι ώμοι! Οι γοφοί!
Τα πόδια!
Και μετά θα κρεμαστεί μέχρι να βεβαιωθεί ο θάνατος του!
Και απαγορεύεται ρητά στον δήμιο κάθε πράξη οίκτους!
Στη Γαλλία του 18ου αιώνα, έζησε ένας άντρας ο οποίος
ήταν από τις πιο χαρισματικές και ξακουστές προσωπικότητες της εποχής του.
Τον έλεγαν Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ και αν το όνομα του έχει ξεχαστεί σήμερα…
είναι επειδή το αντικείμενο του δεν έχει αφήσει...
…ίχνη στη ιστορία.
O εφήμερος κύκλος του αρώματος.
ΤΟ ΑΡΩΜΑ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
Για την εποχή που αναφερόμαστε, στις πόλεις βασίλευε η δυσωδία...
σχεδόν ακατανόητη για τους σύγχρονους ανθρώπους.
Και φυσικά, η δυσωδία του Παρισιού ήταν απερίγραπτη αφού ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης
Και πουθενά στο Παρίσι δεν ήταν τόσο αποκρουστική…
…όσο στην ψαραγορά.
Ορίστε. Θα φέρω κι άλλο τελάρο.
Εδώ ήταν λοιπόν…
που γεννήθηκε ο Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ στις 17 Ιουλίου 1738.
Ήταν η 5η γέννα της μάνας του. Όλα τα παιδιά της εδώ γεννήθηκαν.
Και όλα ήταν λίγο ή πολύ πρόωρα.
Καλά είσαι;
Και μέχρι τη νύχτα, όλα είχαν ξεπλυθεί στο ποτάμι, μαζί με τα εντόσθια των ψαριών.
Θα ήταν τα ίδια με τη σημερινή εποχή, αλλά…
…ο Ζαν Μπαπτίστ επέλεξε διαφορετικά.
Τι ακούγεται έτσι;
- Είναι ένα μωρό. - Τι συμβαίνει;
Είναι ένα νεογέννητο!
- Που είναι η μητέρα του; - Πριν λίγο εδώ ήτανε.
Ήθελε να το σκοτώσει. Το ίδιο της το παιδί.
Ήθελε να σκοτώσει το μωρό της!
Να τη, αυτή είναι!
- Σταμάτα, κάτσε εκεί που είσαι! - Φόνισσα!
Έτσι, ο πρώτος ήχος που έβγαλε ο Ζαν Μπαπτίστ...
…έστειλε τη μητέρα του στην κρεμάλα.
Και με επίσημη εντολή στάλθηκε στο ορφανοτροφείο της κυρίας Γκαγιάρ
- Πόσα σήμερα; - Τέσσερα.
Δηλαδή, τρία και μισό.
- Όπως πάντα, ούτε ο χάρος δεν τον ήθελε. - Πάρε επιτέλους τα λεφτά και πούλα τον.
- Κάντε χώρο. - Που;
Κουνήσου!
Άντε!
Είναι νεκρό;
- Δεν τον βάζω στο κρεβάτι μου. - Να τον σκοτώσουμε.
- Κι αν φωνάξει; - Πλάκα κάνει.
Πιο δυνατά, σπρώξτε!
Τι κάνετε;
Για την κ.Γκαγιάρ, ο Γκρενουίλ ήταν μια πηγή εισοδήματος…
…όπως όλες οι άλλες.
Τα παιδιά όμως, αισθάνθηκαν ότι είχε κάτι διαφορετικό.
Ο Ζαν Μπαπτίστ δε μπορούσε να μιλήσει ακόμη και 5 ετών.
Αλλά είχε ένα ταλέντο που τον έκανε μοναδικό σε σχέση με τους άλλους.
Τα άλλα παιδιά δεν τον μισούσαν…
…αλλά αισθανόντουσαν τη δύναμη του.
Σταδιακά, συνειδητοποίησε πως η αίσθηση της οσμής που του δόθηκε…
… την είχε αποκλειστικά και μόνο αυτός.
Όταν έμαθε, τελικά, να μιλάει...
…ανακάλυψε πως η κοινή γλώσσα ήταν ανίκανη να περιγράψει τις εμπειρίες…
…που είχε συσσωρευμένες μέσα του.
Ξύλο.
Ξυλεία
Γρασίδι.
Υγρό γρασίδι. Πέτρες.
Ζεστές πέτρες.
Νερό.
Κρύο νερό.
Βάτραχος.
Υγρές πέτρες.
Μεγάλες, υγρές βατραχόπετρες.
Κάτι… κάτι…
Κάτι.
Όταν έγινε 13 ετών, η κ.Γκαγιάρ δεν είχε χώρο γι’ αυτόν.
Γι’ αυτό αποφάσισε να τον πουλήσει.
Έλα!
10 φράγκα.
Από την πρώτη μυρωδιά που περιέβαλλε αυτόν τον άντρα…
Εφτά και όχι περισσότερο.
…ο Γκρενουίλ ήξερε ότι η ζωή του στο βυρσοδεψείο θα άξιζε ακριβώς...
…αυτό που μπορούσε να παράγει.
Δυστυχώς, για την κ.Γκαγιάρ…
…το παζάρι είχε “σύντομη ζωή”.
Το αναμενόμενο ζωής στο βυρσοδεψείο ήταν μόνο 5 χρόνια.
Ο Ζαν Μπατίστ όμως, απέδειξε ότι είχε τις αντοχές ενός βακτηρίου.
Προσαρμόστηκε στη νέα του μοίρα και έγινε παράδειγμα ευπείθειας και επιμέλειας.
Δούλευε σα σκλάβος 15 με 16 ώρες την ημέρα, καλοκαίρι και χειμώνα.
Σταδιακά, άρχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο πέρα του βυρσοδεψείου.
Όπου τον περίμενε η ουτοπία των ανεξερεύνητων οσμών.
Γκρενουίλ...
Έλα μαζί μας. Θα σε πάω στην πόλη για παράδοση.
Ο Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ είχε θριαμβεύσει. Ήταν ζωντανός.
Επιτέλους, βρισκόταν στο στοιχείο του.
Δεν επέλεγε.
Δε διαχώριζε τις οσμές σε καλές ή άσχημες.
Τουλάχιστον, όχι ακόμη.
Ήταν πολύ άπληστος.
Ο σκοπός του ήταν να αποκτήσει όλες τις οσμές που του πρόσφερε ο κόσμος.
Ο μόνος του όρος ήταν να είναι καινούργιες.
Χιλιάδες οσμές αναμιγνύονταν σε μία και χωρίζονταν ξανά…
…στα πιο απομονωμένα μέρη και κομμάτια.
Φεύγουμε!
Τσακίσου έλα.
- Ναι, ναι. - Έλα.
Πως το λένε;
Έρως και Ψυχή, κυρία μου. Η τελευταία μου δημιουργία.
- Να το δοκιμάσω; - Αν μου επιτρέπεται, δεσποινίς!
Κύριε Πελιζιέ, είστε ένας πραγματικός καλλιτέχνης.
Τι θέλεις;
Θέλεις ν’ αγοράσεις;
Με ένα σεντ παίρνεις δύο.
Πάμε.
Την επόμενη φορά που θα φύγεις έτσι… θα σε σκοτώσω!
Εκείνη τη νύχτα δε μπόρεσε να κοιμηθεί.
Η τοξική δύναμη του αρώματος της κοπέλας τον έκανε...
…να συνειδητοποιήσει το λόγο που εμφανίστηκε στη ζωή του τόσο σταθερά και βάναυσα.
Ο σκοπός και το νόημα της άθλιας ύπαρξης του είχε πλέον απώτερο πεπρωμένο.
Θα μάθαινε να διατηρεί την οσμή, έτσι ώστε να μη μπορέσει ποτέ ξανά να χάσει…
…τέτοια μεθυστική ομορφιά.
Στο Παρίσι, εκείνη την εποχή, υπήρχαν περίπου 12 αρωματοποιοί.
Ένας από αυτούς, ο Ιταλός αρωματοποιός Τζουζέπε Μπαλντίνι...
που είχε ανοίξει ένα μαγαζί στο κέντρο μιας γέφυρας, όταν πρωτοήρθε στο Παρίσι…
σχεδόν 30 χρόνια πριν.
Σίγουρα, όταν ήταν νέος, ο Μπαλντίνι είχε δημιουργήσει αρκετά μεγαλειώδη αρώματα…
…στα οποία όφειλε και την περιουσία του.
Τώρα όμως, είχε χάσει την επαφή του και ήταν εκτός μόδας.
Και περνούσε τις ημέρες του ελπίζοντας στην άφιξη πελατών οι οποίοι δεν ερχότανε πλέον.
- Σενιέ, εδώ είσαι! - κ.Μπαλντίνι.
Φόρεσε την περούκα σου. Φόρεσε την!
- Θα βγείτε έξω; - Θέλω να πάω στο εργαστήριο για μερικές ώρες…
Να μη μ’ ενοχλήσεις για κανέναν λόγο.
- Θα δημιουργήσετε ένα νέο άρωμα, κύριε; - Ακριβώς.
Για τον Κόμη Βεραμόντ. Ζήτησε κάτι παρόμοιο με το…
Νομίζω πως είπε ότι λέγεται… Έρως και Ψυχή.
- Εκείνου του νέου απατεώνα. - Πελιζιέ.
Πελιζιέ, ναι!
Έρως και Ψυχή!
- το ξέρεις; - Ναι.
Το μυρίζω παντού τώρα τελευταία, κύριε.
Σε κάθε γωνιά.
Η αλήθεια είναι, πως σας αγόρασα ένα δείγμα.
Σε περίπτωση που θα θέλατε να το εξετάσετε.
Πως νόμισες ότι θα ήθελα να το εξετάσω;
Έχετε δίκιο. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο.
Θα έλεγα πως είναι μάλλον ένα συνηθισμένο άρωμα.
Νομίζω πως περιέχει έλαιο από κίτρο.
- Αλήθεια; Και στη βάση του; - Άνθη πορτοκαλιάς, πιστεύω.
Και δεντρολίβανο επίσης αλλά δε μπορώ να πω με σιγουριά.
Δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου τι χρησιμοποιεί αυτός ο Πελιζιέ στα αρώματα του.
Φυσικά και όχι, κύριε.
Και θα ήθελα αυτό που θα δημιουργήσω για τον Κόμη να προκαλέσει αληθινή αίσθηση.
Είμαι σίγουρος γι’ αυτό, κ.Μπαλντίνι.
Πρόσεχε το μαγαζί, Σενιέ, και μην αφήσεις κανέναν να με πλησιάσει.
Η έμπνευση απαιτεί ησυχία και ηρεμία.
Tερέζα! Πετσέτες!
- Να και οι πετσέτες. - Ευχαριστώ, ευχαριστώ.
- Θέλετε κάτι άλλο; - Έμπνευση, ίσως.
Τζουζέπε μου.
Είσαι ακόμη ο μεγάλος αρωματοποιός Μπαλντίνι.
Μοναδικό. Υπέροχο.
Το έκανε πάλι.
Έλαιο κίτρου. Αυτό είναι.
Άνθη πορτοκαλιάς... για να είμαστε σίγουροι.
Και μια υποψία από μοσχοκάρφι ίσως...
Μπορεί να είναι κανέλα.
Χάθηκε.
Κανέλα.
Δεν είναι κανέλα...
Μοσχοκάρφι... Όχι...
Μόσχος... Όχι...
Ποιος είναι;
Από το βυρσοδεψείο του Γκριμάλ.
Έφερα τα δέρματα γίδας που θέλατε.
Ακολούθησε με.
Από δω.
Εκεί.
Ασ’ τα εκεί.
Πες στο αφεντικό σου ότι τα δέρματα είναι εντάξει.
Θα περάσω σε μερικές μέρες να τον πληρώσω.
Ναι, κύριε.
Θέλετε να κάνετε αυτά τα δέρματα να μυρίζουν όμορφα, ναι;
Φυσικά, αυτή είναι η δουλειά μου.
Με το Έρως και Ψυχή του Πελιζιέ;
Τι σε έκανε να πιστέψεις αυτό το παράλογο, να χρησιμοποιήσω το άρωμα κάποιου άλλου;
Είναι πάνω σας. Είναι στο μέτωπο, στη μύτη, στα χέρια σας. Είναι άσχημο.
To Έρως και Ψυχή έχει πολύ ροδόνερο και πολύ…
Αυτό κι αυτό.
Περγαμόντο και Πατσουλί.
- Πατσουλί. - Πατσουλί.
Τι άλλο;
Αυτό κι αυτό.
Κι αυτό κι εκείνο.
Άνθη πορτοκαλιάς.
Γαρύφαλλο.
Κι αυτό.
- Φυσικά. - κι αυτό.
- Στόραξ; - Ναι κι αυτό.
- Στόραξ. - Στόραξ
Φαίνεται πως έχεις καλή μύτη, μικρέ, αλλά…
Η μύτη μου γνωρίζει όλες τις οσμές του κόσμου. Είναι η καλύτερη σε όλο το Παρίσι.
Αλλά δεν ξέρω τα ονόματα, πρέπει να τα ξέρω, να τα μάθω…
Σταμάτα! Μη με διακόπτεις όταν μιλάω! Είσαι και αναιδής και θρασύς.
Ούτε εγώ δεν γνωρίζω όλες τις οσμές.
Και φυσικά ήξερα εδώ και καιρό τα συστατικά του Έρως και Ψυχή…
…αλλά το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλά καλή μύτη, τίποτα περισσότερο.
Αλλά απαιτείται η τέχνη ενός αληθινού αρωματοποιού…
…για να ανιχνευθεί ο ακριβές τύπος.
Ποιες σταγόνες, ποιες δόσεις και τις ακριβείς αναλογίες.
Θα μπορούσες να πεις τον ακριβή τύπο του Έρως και Ψυχή;
Η καλύτερη μύτη του Παρισιού;
Μίλα!
Βλέπεις, δε μπορείς. Και θα σου πω εγώ γιατί.
Γιατί το ταλέντο δε σημαίνει τίποτα.
Ενώ η εμπειρία απαιτεί ταπεινότητα.
Και σκληρή δουλειά. Αυτό είναι το παν.
Δε…δεν ξέρω τι είναι ο τύπος!
Αλλά μπορώ να κάνω το Έρως και Ψυχή αυτή τη στιγμή.
Και νομίζεις πως θα σε άφηνα να καταστρέψεις το εργαστήριο μου;
Με σημαντικά έλαια που αξίζουν μια περιουσία; Εσένα;
- Ναι. - Πρόσεξε τώρα!
Πως σε λένε, τελοσπάντων;
Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ.
Πολύ καλά, Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ.
Θα σου δώσω τώρα την ευκαιρία να το αποδείξεις.
Και η μεγάλη σου αποτυχία θα σου δώσει την ευκαιρία να μάθεις την αρετή της ταπεινότητας.
- Πόσο θέλετε να φτιάξω; - Πόσο από τι;
Πόσο Έρως και Ψυχή θέλετε;
- Να γεμίσω αυτό το μπουκάλι; - Όχι, φυσικά και όχι!
- Γέμισε αυτό. - Ναι, κύριε.
Αλλά κ.Μπαλντίνι, πρέπει να με αφήσετε να το κάνω με τον δικό μου τρόπο.
Όπως θέλεις.
Όχι! Μη το ρίξεις, είναι καθαρό αλκοόλ! Θέλεις να ανατιναχτούμε;
Πρέπει να το μετρήσεις πρώτα!
Σταμάτα! Αρκετά!
Δεν ξέρεις τίποτα!
Τα βασικά έλαια πρέπει να αναμιγνύονται πάντα πρώτα.
Και το αλκοόλ προσθέτεται αργότερα. Και ποτέ μα ποτέ δεν κουνάμε έτσι ένα άρωμα..
Πρέπει να ήμουν τρελός που άκουσα τις ανοησίες σου.
Είναι έτοιμο.
Είναι το Έρως και Ψυχή.
Αλλά δεν είναι καλό άρωμα αφέντη.
Αν με αφήσετε θα κάνω ένα καλύτερο.
Τώρα είναι ένα πραγματικά καλό άρωμα.
Δε θέλετε να το μυρίσετε, αφέντη;
Δεν έχω τώρα διάθεση να το δοκιμάσω. Έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου. Φύγε.
- Μα αφέντη… - Φύγε, τώρα!
Να έρθω να δουλέψω για σένα αφέντη; Να έρθω;
- Πρέπει να το σκεφτώ. - Αφέντη!
Πρέπει να μάθω πως να κρατάω την οσμή.
- Τι; - Μπορείς να μου το μάθεις;
Πρέπει να το σκεφτώ, φύγε τώρα..
Σ’ αγαπώ.
Θα σου δώσω 50 φράγκα.
Η συναλλαγή του Γκριμάλ είχε αντίκτυπο και στα 3 εμπλεκόμενα μέρη.
Η τουλάχιστον στον ίδιο τον Γκριμάλ.
Όσο για τον Τζουζέπε Μπαλντίνι, η απόκτηση του Γκρενουίλ…
…αύξησε τις δουλειές του ως εκ θαύματος, ακόμη και σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν του.
Ενώ, επιτέλους, για τον Ζαν Μπατίστ τα μυστικά της απόκρυφης τέχνης της αρωματοποιίας…
…άρχισαν να ξετυλίγονται.
Τώρα, πρόσεξε καλά τι θα σου πω. Όπως και το μουσικό ακόρντο…
έτσι και το άρωμα εμπεριέχει 4 βασικές ουσίες ή νότες.
Προσεκτικά επιλεγμένες για την αρμονική τους συγγένεια.
Κάθε άρωμα περιέχει 3 ακόρντα. Το κεφάλι, την καρδιά και τη βάση.
Χρειάζονται 12 νότες μαζί..
Το ακόρντο του κεφαλιού περιέχει την πρώτη εντύπωση που κρατάει…
…μερικά λεπτά πριν ανοίξει ο δρόμος για το ακόρντο της καρδιάς, το θέμα ενός αρώματος.
Κρατάει αρκετές ώρες. Και στο τέλος, το ακόρντο της βάσης.
Τα ίχνη αυτού του αρώματος, κρατάνε αρκετές ημέρες.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα μοναδικό άρωμα…
…κατά την προσθήκη μιας πρόσθετης ουσίας.
Μια τελική ουσία που… Θα ανύψωνε και θα κυριαρχούσε στις υπόλοιπες.
Ο μύθος λέει πως όταν ανοίξανε έναν αμφορέα στον τάφο του Φαραώ…
…διέσπειρε άρωμα μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια.
Ένα άρωμα τέτοιας ομορφιάς και δύναμης που σε μια στιγμή…
…όλοι οι άνθρωποι που υπήρχαν στη γη πίστεψαν πως βρίσκονταν στον Παράδεισο.
Αναγνωρίστηκαν 12 ουσίες. Η 13η όμως…
Η ουσιαστική…δεν ανιχνεύτηκε ποτέ.
- Γιατί όχι; - Γιατί όχι; Τι εννοείς;
Γιατί είναι μύθος, ανόητε.
Τι είναι μύθος;
Άσ’ το καλύτερα.
Ζαν Μπαπτίστ. Ζαν Μπαπτίστ!
Τι συμβαίνει;
Πρέπει να μάθω να συλλαμβάνω τις οσμές.
- Για ποιο πράγμα λες; - Πρέπει να μάθω…
… πως να συλλάβω μια οσμή και να την κρατάω για πάντα.
- Εννοείς να τη διατηρείς. - Πρέπει να μου το διδάξεις.
Ηρέμησε, παιδί μου.
Ηρέμησε. Έχουμε δουλειά να κάνουμε.
Η ψυχή των πραγμάτων βρίσκεται στην οσμή τους.
Εσύ το είπες, Δάσκαλε.
- Αλήθεια; - Θα σου κάνω όσα αρώματα θέλεις…
…αλλά πρέπει να με διδάξεις πώς να συλλάβω την οσμή όλων των πραγμάτων.
Μπορείς να το κάνεις αυτό;
- Ναι, φυσικά. - Δίδαξε με όλα αυτά που γνωρίζεις.
Και θα σου φτιάξω το καλύτερο άρωμα σε όλο τον κόσμο.
Φαντάσου, Ζαν Μπαπτίστ. Δέκα χιλιάδες τριαντάφυλλα…
Για να παραχθεί μια μόνο ουγγιά βασικού ελαίου.
- Είναι τα τελευταία! - Τώρα.
Πρέπει να βάλουμε τα πέταλα να ψηθούν.
Θα ετοιμάσω το φούρνο. Πρόσεξε, μη τα καταστρέψεις!
Πρέπει να τα οδηγήσουμε στο θάνατο τους με το άρωμα τους άθικτο.
Τέλεια.
Τώρα, βοήθησε με να καλύψω το δοχείο.
Η θερμοκρασία είναι πολύ σημαντική. Όταν ο υδράργυρος φτάσει εδώ…
…η θέρμανση είναι όντως σωστή.
Και το έλαιο σταδιακά θα ανυψωθεί.
Αυτός ο μηχανισμός είναι δικής μου εμπνεύσεως.
Θα παρατηρήσεις πως το κρύο νερό αντλείται από δω…
και επιτρέπει στην ουσία να συμπυκνώνεται εδώ.
Έως τελικά…
…να εμφανιστεί εδώ.
Φυσικά, στους λόφους της Γκρας, χρειαζόμαστε μόνο φρέσκο, καθαρό αέρα.
Α η Γκρας. Τι πόλη!
Η Ρώμη των αρωμάτων.
Η Εδέμ των αρωμάτων.
Κανένας δε μπορεί να αυτοαποκαλείται αρωματοποιός…
αν δεν έχει αποδείξει την αξία του σ' αυτόν τον αγιασμένο τόπο.
Μην ανησυχείς. Συμβαίνει συνέχεια
Στη υγεία της Γκρας.
Αφέντη.
Κοίτα.
Η ίδια η ψυχή του τριαντάφυλλου.
Ζαν Μπαπτίστ!
Τι έγινε; Ζαν Μπαπτίστ!
Τι έχεις κάνει;
- είπες ψέματα. - Τι;
- Μου είπες ψέματα. - Πως τολμάς να μου μιλάς έτσι;
Είπες πως μπορώ να συλλάβω την οσμή οποιουδήποτε πράγματος.
Και φυσικά μπορείς!
Τι μυρίζεις; Τι;
Τίποτα.
- Τι περίμενες να μυρίζει; - Γυαλί.
- Το γυαλί όμως δε μυρίζει. - Φυσικά και μυρίζει. Αυτό τι είναι;
Δε μυρίζω τίποτα.
- Πρέπει να μυρίζει χαλκό! - Αρκετά!
Προσπάθησες να αποστάξεις την οσμή του χαλκού;
Σίδηρος, γυαλί, χαλκός;
Τι άλλο δοκίμασες;
Όχι!
Είσαι τελείως τρελός;
Σου είπα πως πρέπει να πειραματιστώ.
Να πειραματιστείς; Να πειραματιστείς;
Όχι με γάτα!
Τι άνθρωπος είσαι εσύ; Δεν ξέρεις τίποτα;
Δε μπορείς να αποστάξεις την οσμή μιας γάτας και ούτε και τη δική σου!
- Δε μπορώ; - Φυσικά και όχι!
- Είναι σοβαρά. - Τι;
- πεθαίνει! - δε μπορεί να πεθαίνει!
- Φοβάμαι πως ναι. - Όχι, δε μπορεί να πεθάνει!
- Η αμοιβή μου είναι 50 φράγκα. - 50 φράγκα; Μα ούτε καν τον γιάτρεψες!
Αχ Θεέ μου, Ζαν Μπαπτίστ.
Δε μπορείς να μου το κάνεις αυτό. Σε παρακαλώ μη μου πεθάνεις.
Όχι τώρα, όχι ακόμη.
Υπάρχει…
…κάποιος άλλος τρόπος;
Για να διατηρείς την οσμή, εκτός από την απόσταξη;
Ζαν Μπαπτίστ.
Υπάρχει, Δάσκαλε;
Ναι, νομίζω πως υπάρχει.
- Ποιος είναι; - Είναι γνωστή σαν την μυστηριώδη τέχνη…
του " Αν Φλοράζ " (Χρήση φυτικού και ζωϊκού λίπους)
Μπορείς να μου τη μάθεις;
Ούτε καν εγώ δε γνωρίζω τα μυστικά της.
Μπορώ να τη μάθω στη Γκράς;
- Εεε… - Μπορώ;
Που αλλού θα μπορούσες, αν όχι στη Γκρας;
Μέσα σε μια βδομάδα, ο Γκρενουίλ έγινε καλά. Όμως για να ταξιδέψει στη Γκρας…
…και να βρει δουλειά, έπρεπε να έχει επίσημα χαρτιά.
Ο Μπαλντίνι συμφώνησε τα του τα δώσει…
…με τον όρο ο Γκρενουίλ να του δώσει τουλάχιστον 100 φόρμουλες…
… νέων αρωμάτων.
Θα μπορούσε να του δώσει ακόμη και 1000!
Το πρωί της αναχώρησης του Γκρενουίλ, ο Μπαλντίνι ήταν ικανοποιημένος.
Επιτέλους, αισθανόταν πως ανταμείφτηκε για τα τόσο χρόνια σκληρής δουλειάς.
Δε θυμόταν μια πιο ευτυχισμένη μέρα.
Βαθιά ικανοποιημένος, έπεσε για ύπνο.
Και δεν ξύπνησε ποτέ.
Σε κάθε βήμα που έκαμνε ο Γκρενουίλ, μακριά από την πόλη, ένιωθε και πιο χαρούμενος.
Ο αέρας γύρω του γινόταν όλο και πιο καθαρός.
Και, επιτέλους, μπορούσε να αναπνεύσει ελεύθερα.
Υπήρχαν δύο δρόμοι για να φτάσει κάποιος στη Γκρας.
Ο πρώτος οδηγούσε μέσα από τα χωριά…
ενώ ο δεύτερος οδηγούσε μέσα από τα βουνά κατευθείαν στην Προβένς.
Η επιλογή ήταν αρκετά εύκολη.
Έτσι, η μύτη του, τον οδήγησε ψηλότερα και μακρύτερα από την ανθρωπότητα.
Προς τον μαγνητικό πόλο της μεγαλύτερης δυνατής μοναξιάς.
Ο Γκρενουίλ χρειάστηκε μια στιγμή για να πιστέψει ότι είχε βρει...
ένα μοναδικό σημείο της Γης όπου η οσμή ήταν σχεδόν απούσα.
Γύρω του είχε μόνο την ήρεμη οσμή των νεκρών πετρών.
Υπήρχε κάτι ιερό σ’ εκείνο το μέρος.
Χωρίς εξωτερικές ενοχλήσεις, μπόρεσε ν’ ασχοληθεί με την ίδια του την ύπαρξη.
Και την βρήκε θαυμάσια.
Μετά από λίγο, είχε σχεδόν ξεχάσει τα σχέδια και τις εμμονές του.
Πραγματικά, θα μπορούσε να τα ξεχάσει τελείως.
Υπήρχαν χιλιάδες οσμές στα ρούχα του. Η οσμή της άμμου…
της πέτρας, του βρύου. Ακόμη και αυτή του λουκάνικου που είχε φάει βδομάδες πριν.
Μόνο μια οσμή έλειπε.
Η δική του.
Για πρώτη φορά ο Γκρενουίλ συνειδητοποίησε πως δεν είχε δική του οσμή.
Κατάλαβε πως σε όλη του τη ζωή δεν ήταν τίποτα για τους άλλους.
Αυτό που αισθανόταν τώρα, ήταν φόβος για την λήθη.
Ήταν σαν να μην υπήρχε.
Με το πρώτο φως του επόμενου πρωινού, ο Γρενουίλ είχε ένα νέο σχέδιο.
Θα συνέχιζε το ταξίδι του στη Γκρας.
Εκεί, θα μάθαινε στον κόσμο όχι μόνο ότι υπήρχε αλλά ότι ήταν Κάποιος.
Ότι ήταν ξεχωριστός.
Και μ’ αυτή του την απόφαση, φάνηκε ότι οι Θεοί επιτέλους του χαμογελούσαν.
Στη μνήμη της Τερέζα Ρίτσι.
Λώρα.
Λώρα!
Έρχομαι, μπαμπά.
Δε σ’ έχω ξαναδεί εδώ.
Είναι η πρώτη μου σεζόν.
- Να δουλεύουμε μαζί έχει πιο πολύ πλάκα. - Λένε πως μπορείς να πάρεις ότι βρίσκεις.
Ηλίθιε!
Πόσες φορές θα σου πω να μην στριμώχνεις τα άνθη;
Σαν να βάζεις τη γέμιση σ’ ένα κοτόπουλο!
Κοίταξε πως το κάνει ο Γκρενουίλ.
Κοίταξε πόσο επιδέξια τα χειρίζεται.
Η τέχνη του "ανφλεράζ" είναι να επιτρέπεις τα λουλούδια να πεθάνουν αργά.
Σαν να πέθαναν ενώ κοιμόντουσαν.
Να τα μεταχειρίζεσαι όπως θα φερόσουν σε μια κυρία. Συμφωνείς, Ντρου;
Αφού το λέτε εσείς, κυρία.
Εσύ, έλεγξε το ζωμό από τα άνθη.
Θέλουν κι άλλο.
Κάνε αυτό που σου λέω.
Σταμάτα.
- Δεν έχω όρεξη. - Είσαι σίγουρη;
Φυσικά και είμαι.
Σου είπα…
Όχι!
Όπως θέλεις.
Λυσιέν;
- Φέρε μου τη σκάλα! - Πάρ’ την μόνη σου!
Λυσιέν;
Λυσιέν!
Λυσιέν;
Φτηνά τριαντάφυλλα. Για την κυρία Αρνούφλι. Είναι εδώ;
Είναι απασχολημένη.
Είναι κρίμα να τα βράσεις.
Ή ότι κάνεις μ’ αυτά.
Και τι τα κάνεις τελικά;
Τα βράζουμε με ζωικό λίπος.
- Γιατί; - Το λίπος απορροφάει την οσμή τους.
- Και μετά; - Γίνεται η αλοιφή.
Και μετά τα φιλτράρουμε. Πριν…
Πριν;
Πριν προσθέσουμε το αλκοόλ και άλλες ουσίες… μην αγγίξεις τίποτα!
Τι είναι εκεί;
Τίποτα, μόνο λουλούδια.
- Μπορώ να δώ; - Όχι!
Όχι τώρα, έχω δουλειά να κάνω. Πρέπει να φύγεις.
- Έλα τώρα, άσε με να δω. - Μην αγγίζεις!
- Καλημέρα, κυρία. - Καλημέρα.
- Γιατί έχεις καλύψει την δεξαμενή; - Είναι ένα πείραμα, κυρία.
Για… για την… προστασία των ανθέων από το ηλιακό φως.
Για την καλύτερη διατήρηση της οσμής τους.
Καλά, αφού το λες εσύ.
Έλα μαζί μου. Να τακτοποιήσω τους λογαριασμούς του αφέντη σου.
Για να διατηρήσεις την οσμή τους καλύτερα, είπες;
Δε μυρίζω και πολλά.
Ναι. Το πείραμα μου απέτυχε.
Κανόνισε να σπαταλάς τον δικό σου χρόνο και όχι το δικό μας.
Πόσο πρέπει να πληρώσω;
Για να βρεθώ μαζί σου.
Εξαρτάται τι θέλεις.
Τι είναι αυτό;
Φτιάχνω ένα άρωμα.
Η αίσθηση είναι φρικτή.
Είναι απλά ζωικό λίπος για να απορροφήσει την οσμή σου.
Φτιάχνεις ένα άρωμα ε; Έλα, παραδέξου το, τη βρίσκεις μ' αυτό, ε;
- Έτσι δεν είναι; - Απολαμβάνω τη δουλειά μου.
Κράτησε το χέρι σου ακίνητο.
Μη νομίζεις ότι θα με δέσεις.
Άπλωσε το χέρι σου, σε παρακαλώ.
- Έχω γνωρίσει παράξενους άντρες… - Απλά… χαλάρωσε.
Αγία Μητέρα. Τι είναι αυτό;
- Για το ξύσιμο του λίπους. - Είσαι τρελός;
Είπα χαλάρωσε. Θα τα χαλάσεις όλα.
Αν είσαι φοβισμένη, θα βρωμάς. Και θα καταστραφεί το άρωμα.
Αρκετά.
Φύγε. Ορίστε... πάρε τα λεφτά σου.
Να με αλόιφεις μ'αυτή τη γλίτσα. Για τι με πέρασες; Χριστουγεννιάτικη χήνα;
Φύγε από ‘δώ!
Γρήγορα, σβήστα πριν λιώσουν όλα τα τριαντάφυλλα.
- Τα τριαντάφυλλα δεν λιώνουν, μπαμπά. - Αυτά λιώνουν.
Θα ήθελα να κάνω μια πρόποση για τον επίτιμο καλεσμένο μας.
Την εξοχότητα του, Μαρκήσιο ντε Μοντεσκιέ.
Είθε το εμπόριο μας να συνεχίσει να ανθίζει.
Σας ευχαριστώ όλους.
Και θα ήθελα να είμαι ο πρώτος που θα συγχαρώ την πανέμορφη κόρη σας.
Και να της παρουσιάσω ένα μικρό δείγμα της αγάπης μου.
- με συγκίνησε, η Χάρη σας. - η Χάρη σας?
Ήλπιζα πως θα βρισκόμασταν σε πιο οικείους χαρακτηρισμούς πλέον.
- Ας παίξουμε ένα γύρο κρυφτού! - Α ναι, αλλά να παίξουν όλοι!
- Οι άντρες να πιάσουν τις γυναίκες. - Μπράβο, μπράβο!
Τρέξε!
Αφήστε με κάτω. Παρακαλώ.
Τώρα δε μπορείς να ξεφύγεις.
Το παιχνίδι τέλειωσε!
Λώρα! Καιρός να έρθεις μέσα!
Λώρα.
Αλβίν! Φρανσουάζ!
Λώρα. Μήπως είδες τις δίδυμες;
Όχι, όχι από τότε που ξεκινήσαμε.
Αλβίν, Φρανσουάζ.
- Αλβίν, Φρανσουάζ! - Ζακ. Πήγαινε από ‘κει.
Εξοχότατε. Από ‘δω.
Είπα σ’ αυτόν τον κρετίνο 10 φορές να το έχει έτοιμο.
- Μη ξεσπάς συνέχεια στο αγόρι. - Είναι ένας άχρηστος αρουραίος.
Γκρενουίλ. Τι κάνεις;
Γιατί δεν είναι έτοιμο το ανφλεράζ;
- Ναι, Αφέντη; - Εννοώ…
Θα έχεις την καλοσύνη να ετοιμάσεις το ανφλεράζ, Ζαν Μπαπτίστ;
Φυσικά, Αφέντη.
Κοίτα!
- Tι; - Εκεί.
Απαγόρευση κυκλοφορίας είναι, είστε τρελός;
Το γιασεμί μαζεύεται πριν την αυγή, το ξέρουμε όλοι αυτό.
Αυτό μπορεί να σημάνει την καταστροφή του εμπορίου μας!
Και του δικού σας, του δικού σας και του δικού της.
Κι αν η επόμενη είναι η δική σας κόρη;
Φυσικά η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι απαραίτητη αλλά επίσης…
πρέπει να πιάσουμε αυτόν τον άντρα και ο μόνος τρόπος είναι να καταλάβουμε πως σκέφτεται.
- Τι θέλει. - Νόμιζα πως ήταν εμφανές.
Χρησιμοποίησε τη φαντασία σου.
Κι αν σας έλεγα πως όλες οι κοπέλες, εκτός από τις πόρνες πήγαν στον τάφο…
με την παρθενία τους άθικτη;
- Και πως το ξέρεις αυτό; - ο ιατροδικαστής εξέτασε κάθε κοπέλα.
Ήταν όλες παρθένες.
Αν υποθέσουμε ότι δε θα υπάρξει επόμενο θύμα, αν εφαρμόσουμε…
απαγόρευση κυκλοφορίας, θα οδηγηθούμε ασκόπως όλοι στη χρεοκοπία.
Και να περιμένουμε μέχρι να σκοτώσει πόσες…έξι, επτά, οκτώ;
Απαγόρευση κυκλοφορίας, γυρίστε στα σπίτια σας!
Κύριοι. Κύριοι!
Πρέπει να δεχτούμε το γεγονός ότι… η αστυνομία εδώ είναι αβοήθητη.
- Προτείνω ν’ αποτανθούμε στο Παρίσι για βοήθεια. - Το Παρίσι δε μπορεί να τον βρει.
- Θα είναι η χρεοκοπία μας! - Έχουμε γυναίκες και οικογένεια.
Ακούστε.
Πρέπει να μπούμε στο μυαλό αυτού του άντρα.
Καθένα από τα θύματα του είχε μια ξεχωριστή ομορφιά.
Ξέρουμε πως δε θέλει την παρθενία τους, γι’ αυτό νομίζω…
πως θέλει την ίδια την ομορφιά. Φαίνεται σα να…
συλλέγει κάτι.
Έχει τις φιλοδοξίες ενός συλλέκτη.
- συλλέκτης; Ποιου πράγματος; - Των μαλλιών τους;
Φύγε από ‘δω, δολοφόνε!
Ήθελε μαλλιά!
Οτιδήποτε και να είναι, φοβάμαι πως δε θα σταματήσει…
μέχρι να ολοκληρώσει τη συλλογή του.
Ο επόμενος!
Κύριε;
Αυτός ο άντρας…είναι δαίμονας!
Ένα φάντασμα που δε μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε με ανθρώπινα μέσα!
Επιμένω να καλέσουμε τον Επίσκοπο να τον αφορίσει.
Και τι θα βγει απ’ αυτό;
Δεν έχεις πίστη στη δύναμη της Εκκλησίας μας;
Δεν είναι ζήτημα πίστης! Υπάρχει ένας δολοφόνος εκεί έξω.
Και πρέπει να τον πιάσουμε με την Θεία Επιφώτηση μας!
Πιστεύω πως αν δεν αποτανθούμε στην Εκκλησία…
δε θα σταματήσουν οι φόνοι.
Πολίτες της Γκρας.
Είμαστε εδώ να δηλώσουμε πως αυτός ο δολοφόνος είναι ένας δαίμονας ανάμεσα μας.
Έχει καταδικαστεί στην ποινή του αφορισμού.
Αυτό το τέρας, όχι μόνο μας στέρησε τις κόρες μας.
Τα νέα και όμορφα άνθη της πόλης μας.
Αλλά με τις πράξεις του επηρέασε και το εμπόριο μας.
Τις ζωές μας, την ίδια μας την ύπαρξη!
Στο άκρο του αιώνιου σκότους!
Και κηρύσσω χωρίς οίκτο, αυτόν τον άπιστο.
Αυτό το σιχαμερό κακό ανάμεσα μας!
Από τώρα έως την αιωνιότητα, εξόριστο από την θεϊκή παρουσία.
Απορριφθείς από την κοινότητα της Εκκλησίας…
ως απόστολος του Σατανά.
Η μολυσμένη και βρώμικη ψυχή του…
είναι εκτός της πίστης. Είναι ένας απόστολος του Διαβόλου, ένας μάγος.
Και ένας καταραμένος Αιρετικός...
Θεέ μου, με το φιλεύσπλαχνο πνεύμα σου...
Ρίξε κεραυνούς στο κεφάλι του...
Και ο Διάβολος να κάνει σούπα με τα οστά του. Αμήν.
Άρχοντα. Άρχοντα!
Έγινε θαύμα!
Τον έπιασαν, τον έπιασαν.
Άρχοντα μου, επιτέλους έπιασαν τον κακοποιό.
Στην Γκρενόμπλ. Τα έχει ομολογήσει όλα.
Τα ομολόγησε όλα!
Αλληλούια. Αλληλούια!
Ευχαριστώ Κύριε. Σ’ ευχαριστούμε που άκουσες τις προσευχές μας.
Και απάντησες σ’ αυτές. Αμήν.
Απλά διάβασε την έκθεση. Είναι αδύνατον να είναι ο ίδιος άντρας.
Τα ομολόγησε όλα, ακόμη και τους φόνους στη Γκρας.
Ναι, μετά από βασανιστήρια.
Κοίτα εδώ. Παραδέχεται ότι στραγγάλισε τα θύματα του.
Ότι τους έβγαλε τα μαλλιά και τις κακοποίησε. Όμως τα κορίτσια στη Γκρας πέθαναν…
με ένα μόνο ξερό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
Τα μαλλιά κόπηκαν προσεκτικά και καμία δεν είχε κακοποιηθεί.
Aντουάν…
είμαστε όλοι χαρούμενοι που τέλειωσε.
Άφησε το.
- Τι συμβαίνει, μπαμπά; - Πάμε σπίτι, τώρα!
- Μα γιατί; Διασκεδάζω! - Μη μου φέρνεις αντίρρηση!
Σταμάτα!
Λώρα!
- Λώρα! - Μπαμπά.
Συγνώμη.
Ξέρω ότι νομίζεις πως είμαι ένας πολύ ανόητος άντρας.
Αλλά προσπάθησε να καταλάβεις.
- Είσαι η μόνη που έχω. - μη προσπαθείς να εξηγηθείς, μπαμπά.
- Αν πάθεις κάτι… - Ξέρω.
Πρέπει να σταματήσεις ν’ ανησυχείς συνέχεια για μένα.
Όνειρα γλυκά, αγάπη μου.
Όνειρα γλυκά, μπαμπά.
Λώρα!
Μπαμπά. Τι συμβαίνει;
- Εσύ άνοιξες το παράθυρο; - Όχι. Γιατί;
Πήγαινε αυτό το γράμμα στο Μαρκήσιο ντε Μοντεσκιέ αμέσως.
Μαρί, γρήγορα!
Μείνετε στο δρόμο για το βορά, προς τα βουνά.
- Έφυγε ο κ.Ρισί; - Ναι.
Προς τα πού;
Προς το Βορά.
- Είσαι σίγουρος πως δε πήγε προς το νότο; - Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια.
Γιατί θέλεις να ξέρεις;
Είπα προς το βορά, στο βορά!
Γκρενουίλ;
Γκρενουίλ! Γκρενουίλ!
Γκρενουίλ!
Θεέ μου.
- Καλησπέρα, Κύριε. - Καλησπέρα. Μένει κανείς άλλο εδώ;
- όχι Κύριε. - Θέλω να νοικιάσω όλα τα δωμάτια.
Ευχαρίστως, κύριε.
Και αύριο με το πρώτο φως θέλουμε να πάμε στο νησί.
- Είναι εγκαταλειμμένο, εκτός από κάποιους μοναχούς… - το ξέρω.
Συγνώμη, κύριε.
Το καλύτερό μας δωμάτιο, δεσποινίς.
- Με θαυμάσια θέα στη θάλασσα. - Ένα λεπτό.
Πολύ καλά.
- Έχετε ένα δωμάτιο δίπλα σε αυτό; - Ναι, μα η θέα δε συγκρίνεται…
Δε μ’ ενδιαφέρει η θέα.
Θεέ μου…
Κύριε.
Μπαμπά. Θα μου πεις τι συμβαίνει;
Δεν είπες λέξη όλη μέρα.
Γιατί όλη αυτή η μυστικότητα;
Χτες τη νύχτα ονειρεύτηκα πως ήσουν νεκρή. Δολοφονημένη.
Όπως όλα τα άλλα κορίτσια.
Η αλήθεια είναι πως είμαι πεπεισμένος ότι ο φονιάς είναι ακόμη εδώ.
Όλα τα θύματα του ήταν νέα και όμορφα και καμία δεν είναι τόσο όμορφη όσο εσύ, Λώρα.
Οποιοδήποτε και να είναι το σχέδιο αυτού του μανιακού, θα ήταν ατελές χωρίς εσένα.
Έστειλα ένα γράμμα στο Μαρκήσιο αποδεχόμενος την πρόταση γάμου του εκ μέρους σου.
Και ζήτησα να γίνει όσο το δυνατόν πιο σύντομα.
Έως τότε θα μείνεις στην ασφάλεια του μοναστηριού.
- όλα αυτά γιατί είδες έναν εφιάλτη; - Έλαβα ήδη την απόφασή μου.
- Μα δεν ξέρω καν αν τον αγαπάω! - Φοβάμαι πως οι συνθήκες…
δε μας αφήνουν άλλη επιλογή.
- Μπαμπά… - είναι όλα κανονισμένα, Λώρα.
Στα πόδια σου!
Ψηλά τα χέρια!
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Γιατί;
Την χρειαζόμουν.
Γιατί σκότωσες την κόρη μου;
Εγώ απλά…
την χρειαζόμουν.
Πολύ καλά.
Αλλά να θυμάσαι αυτό.
Θα σε βλέπω…
όταν θα σε ξαπλώσουν στο σταυρό και δώδεκα χτυπήματα θα συνθλίψουν τα μέλη σου.
Και όταν το πλήθος βαρεθεί τις φωνές σου…
Θα ανέβω μέσα από το αίμα σου και θα καθίσω δίπλα σου.
Θα κοιτάξω βαθιά στα μάτια σου και σταγόνα σταγόνα…
θα αποστάξω μέσα τους την αηδία μου.
Σαν οξύ που καίει.
Ώσπου…
τελικά…
χαθείς.
- Τι θα του κάνουν; - θα τον χτυπήσουν με σιδερένια ράβδο.
- Ηρεμήστε! - Εγώ ήρθα πρώτη!
Έρχεται!
Βγάλτε του τις αλυσίδες.
Αρκετά!
Πηγαίνετε τον στο ικρίωμα.
Τι είναι αυτό;
Έρχεται; Τι συμβαίνει;
Αυτός ο άντρας είναι αθώος.
- Δεν το έκανε, είναι αδύνατον. - Είναι αθώος!
Είναι αθώος!
Δεν είναι άνθρωπος. Είναι ένας άγγελος!
Γκρενουίλ!
Εμένα δε μπορείς να με εξαπατήσεις!
Συγχώρεσε με.
Γιε μου.
Οι πολίτες της Γκρας ξύπνησαν με τρομερούς πονοκεφάλους.
Για πολλούς απ’ αυτούς, η εμπειρία αυτή ήταν τόσο ανεξήγητη…
τόσο ασυμβίβαστη με τη ήθη τους, που κυριολεκτικά την έσβησαν από τη μνήμη τους.
Έγινε συνέλευση της πόλης το ίδιο απόγευμα.
Και δόσαν εντολή στον αρχηγό της αστυνομίας να αρχίσει νέες έρευνες…
...για τους φόνους.
Την επόμενη ημέρα συνελήφθη ο Ντομινίκ Ντρουό.
Αφού ήταν στην δική του αυλή τα μαλλιά και τα ρούχα των θυμάτων.
Μετά από 14 ώρες βασανιστηρίων, ο Ντρουό τα ομολόγησε όλα.
Και επομένως, η υπόθεση έκλεισε.
Έως τότε, ο Γκρενουίλ είχε ήδη διανύσει μισή ώρα προς την επιστροφή του στο Παρίσι.
Είχε ακόμη αρκετό άρωμα για να υποδουλώσει όλο τον κόσμο, αν ήθελε.
Μπορούσε να πάει στις Βερσαλλίες και να βάλει το Βασιλιά να φιλήσει τα πόδια του.
Μπορούσε να στείλει ένα αρωματισμένο γράμμα στον Πάπα για να τον ανακηρύξει Μεσσία.
Θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά.
Κατείχε μια δύναμη μεγαλύτερη από αυτή των χρημάτων ή του φόβου ή του θανάτου.
Την αόρατη δύναμη να προκαλεί την αγάπη της ανθρωπότητας.
Μόνο ένα πράγμα δε μπορούσε να κάνει το άρωμα.
Δε μπορούσε να τον κάνει ικανό να αγαπήσει και να αγαπηθεί, όπως όλοι οι άλλοι.
Έτσι σκέφτηκε: Στο διάβολο ο κόσμος.
Με το άρωμα, με τον εαυτό του.
Στις 25 Ιουνίου του 1766, γύρω στις 11 τη νύχτα…
ο Γκρενουίλ μπήκε στην πόλη από την πύλη των Λεόντων.
Και σαν υπνοβάτης, οι αναμνήσεις του παλιού εργοστασίου…
...τον πήγαν στο μέρος που γεννήθηκε.
Ένας άγγελος.
Σ’ αγαπώ.
Σε χρόνο μηδέν, ο Ζαν Μπαπτίστ Γκρενουίλ είχε εξαφανιστεί
από το πρόσωπο της Γης.
Όταν τελείωσαν, αισθάνθηκαν μια αγνή λαμπρότητα ευτυχίας.
Για πρώτη φορά στη ζωή τους, πίστεψαν πως είχαν κάνει κάτι…
...καθαρά από αγάπη.
HD-DVD rip 1080p Διορθώσεις-Συγχρονισμός:tromb1(for hd-bits)