CARTER - SKLEP SPORTOWY
Ty Crane, wielki talent z St. Francis,
którego zwerbowali w zeszłym roku,
jest powszechnie uważany za drugiego LeBrona Jamesa.
My znamy go jako "Żurawia".
Dalej.
MECZ TOWARZYSKI RICHMOND - ST. FRANCIS
DZIŚ JEST MECZ
Pomóżcie. Pokryjcie go.
-Cześć, synu. -Cześć.
Tutaj.
Piłka dla niebieskich!
Co wy, do cholery, robicie?
Zrobiłeś trzy kroki w tę stronę.
Podniosłem rękę. To znaczy, że pójdę w tę stronę.
Patrz, gdzie rzucasz piłkę, stary.
-Pilnuj swojego. -Wiedziałem.
St. Francis prowadzą 22 punktami.
-Trzymaj się z daleka. Jestem lepszy. -Akurat.
Ty gnojku!
Dalej.
Przestańcie, chłopaki.
Puść mnie!
Nic nie robię. Puść mnie.
Dosyć tego. Koniec meczu.
-Crane. Świetny mecz. -Dzięki.
Powiedz, jak to jest być drugim LeBronem Jamesem.
LeBron James? Ja jestem Ty Crane pierwszy.
Słyszeli państwo. Ty Crane pierwszy.
Czemu najwięcej odzywają się ci, co grzeją ławę?
Bo oglądamy mecz z boku.
-Macie lepszy widok? -Tak.
Crane zdobył więcej punktów niż cały nasz zespół.
-Ciekawe, jak to się stało. -Zdobyliśmy 32 punkty. Ja rzuciłem 12.
-Ile ty rzuciłeś, Kenyon? -Zamknij się.
Żuraw zrobił wsad mimo twojej asysty.
Robił z tobą, co chciał. Przez cały mecz.
Lyle, zamknij się, albo ja cię zamknę.
Ty też nic nie grałeś.
Zaraz ci skuję mordę.
Spokojnie.
Stul gębę. Nawet nie grałeś.
Shay, podaj mi piłkę.
Rzuciłeś jednego kosza przez 16 minut, dlatego zostałeś zdjęty.
Timo, ty grałeś cały mecz, a nawet nie dotknąłeś piłki.
-Nic nie grałeś. Tak samo mogłeś... -Komu podawałeś?
Grałeś, ale nic nie robiłeś.
Kenny Ray Carter,
Richmond, koszykarz roku 1972 wśród amatorów.
Witam.
Ucieszyłem się, widząc cię dziś na trybunach.
Prawdę mówiąc, jeszcze się nie zdecydowałem.
Jak już mówiłem, czas, bym ustąpił.
Ostatnie kilka lat było naprawdę trudne.
Nikt nie lubi przegrywać.
Nie o to chodzi, Kenny.
Nie mogę ich zagonić do nauki ani na trening.
Rodzice mają to gdzieś. Nie będę zgarniał chłopaków...
z ulicy i zaciągał na salę gimnastyczną.
-To ciężka praca. -Życie w Richmond jest ciężkie.
Kiedy cię dziś zobaczyłem, pomyślałem, że się zdecydowałeś.
Przyszedłem z innego powodu.
Mój syn gra w drużynie St. Francis.
Naprawdę? Który to?
Nie widziałeś go. Dopiero wchodzi do zespołu. Dziś nie grał.
To dobra szkoła.
Chcesz się bić?
-No dalej, Lyle. -Puść go.
Myślisz, że wszyscy się ciebie boją? Ja się nie boję.
Cruz, wyluzuj, stary. Zawsze musisz grać twardziela?
Jezu, mam cię dość, stary!
Ta szkoła była trudna, kiedy ja do niej chodziłem.
Teraz jest o wiele gorsza.
Więc o tym zapomnij. Nie rozmawiajmy już na ten temat.
Nie mogę.
Trener zaproponował mi tę posadę. Muszę dać odpowiedź.
Kiedy mowa o posadzie, zazwyczaj chodzi o pieniądze.
Mogę wyciągnąć jakieś 1000 dolarów.
Za pięć miesięcy?
Propozycja nie do odrzucenia.
Drużyna jest do niczego.
Chłopaki są agresywni, brak im dyscypliny.
Poza tym nie masz teraz dużo czasu.
Chcesz otworzyć drugi sklep.
Właśnie. W ogóle nie mam czasu.
W styczniu obiecałeś zabrać swoją żonę do Meksyku.
I dotrzymam tej obietnicy.
Nie ma mowy, bym zrezygnował z leżenia na plaży...
obok ciebie w bikini. Nie mogę przyjąć tej pracy.
To kiedy zaczynasz?
ŚW. FRANCISZEK BORGIA
Powinieneś mnie zapytać.
To była moja decyzja.
Nadal będziesz przychodził na moje mecze?
Obawiam się, że większość opuszczę, Damien. Przykro mi.
-Przeniosę się do Richmond. -Nie.
Dlaczego? Zawsze byłeś moim trenerem.
Chodzisz do dobrej szkoły,
która dobrze cię przygotuje do studiów.
Jestem w pierwszej klasie!
To, że będę trenował Richmond,
nie powinno mieć wpływu na twoją przyszłość.
-Masz legitymację? -Zapomniałam wziąć.
-Noś ją zawsze. -Dzień dobry.
Ken Carter.
Dziękuję.
Jak leci?
-Miło pana znowu widzieć, panie Carter. -Panią też.
Jeśli to wciąż aktualne, chciałbym zostać trenerem Richmond.
Mam nadzieję, że da pan radę. Chłopcy potrzebują dyscypliny.
Dostanie pan 1500 dolarów i będzie musiał poświęcić sporo czasu...
przez następne cztery miesiące.
-Zgoda. -Świetnie.
Cieszę się, że pan się zgodził. Nie chcę być nieuprzejma,
ale zaraz mam zebranie w sprawie budżetu.
Panie Carter, potrzebuje pan czegoś?
Jedynie 25 kopii tego dokumentu.
-Mogę zaczynać. -Ray, dopilnuj, by pan Carter...
-trener Carter dostał swoje kopie. -Dobrze.
Do widzenia panom.
Nie mówię, że będzie łatwo,
zresztą wiesz, jak tu jest.
Pamiętaj tylko, że to dobre chłopaki.
Chłopcy!
Jak wiecie, szukałem... Hej!
Szukałem nowego trenera,
który będzie was trenował w tym sezonie.
Przedstawiam wam Kena Cartera. Sam chodził do Richmond.
Wybrano go koszykarzem roku.
Jest rekordzistą w liczbie zdobytych punktów, asyst, przechwytów.
Otrzymał stypendium Uniwersytetu George'a Masona.
Mamy szczęście, że zgodził się was trenować.
A teraz oddajcie mu należny szacunek.
-Są do twojej dyspozycji. -Dziękuję.
Dzień dobry, młodzieży. Jak powiedział trener White,
jestem waszym nowym trenerem. Nazywam się Ken Carter.
Chyba muszę mówić głośniej, byście mnie usłyszeli.
Jestem Ken Carter, wasz nowy trener.
Słyszymy cię, stary. Ale nie widzimy.
Oślepia nas blask bijący od twojej czarnej łepetyny.
-Polerujesz ją, czy jak? -Umiesz też żartować...
ze swoich rachitycznych rzutów z wyskoku?
Po pierwsze, jeśli chcecie wiedzieć, kim jestem,
spójrzcie na tę ścianę, tam jest moja wizytówka.
Po drugie, jeśli trening zaczyna się o 15:00,
spóźnienie liczy się od 14:55.
Ty, który rzucasz. Jak się pan nazywa?
Jason Lyle. Ale nie jestem panem.
Nie jesteś panem. To może panią?
Skurczybyk.
Od teraz jesteś panem.
Pozostali również. "Pan" jest wyrazem szacunku.
Będziecie mieli mój szacunek, dopóki go nie nadużyjecie.
Panie Lyle, ile meczów wygraliście w zeszłym sezonie?
-Cztery, przegraliśmy 22. -Proszę pana.
Proszę pana.
Każdy z was dostanie kontrakt.
Jeśli go podpiszecie i wypełnicie,
odniesiemy sukces.
Ja cię kręcę, a dostanę coś za złożenie podpisu?
Tak. Zostaniesz zwycięzcą.
Bo jedno wiem na pewno:
od tej pory koniec z porażkami.
Od dzisiaj będziecie grać i zachowywać się jak zwycięzcy...
i, co najważniejsze, będziecie zwyciężać.
Jeśli będziecie mnie słuchać, będziecie zwyciężać.
Wygrana na boisku...
jest kluczem do wygranej w życiu.
Zgodnie z kontraktem musicie mieć średnią ocen 2,3.
Musicie chodzić na wszystkie zajęcia...
i siadać w pierwszej ławce.
-Ten czarnuch ma nas za niewolników. -Przepraszam.
-Co pan powiedział? -Worm się zastanawiał,
czy przypadkiem nie pomyliłeś nas z niewolnikami, czarnuchu.
-To chciałeś powiedzieć? -Jak się pan nazywa?
Timo Cruz, proszę pana.
A więc, panie Cruz i panie Worm,
obaj powinniście wiedzieć, że traktujemy siebie z szacunkiem.
Nie używamy słowa "czarnuch".
Jesteś kaznodzieją, czy co?
W tej okolicy Bóg ci nie pomoże.
Sam mieszkam w tej okolicy.
Ale ten czarnuch zadziera nosa.
Dobrze, panie Cruz, proszę wyjść.
Za co?
Ostatni raz proszę, by pan wyszedł,
albo sam panu pomogę.
-Że jak? -No nie.
Wiesz, z kim masz do czynienia?
Z zagubionym młodym człowiekiem, który się boi.
Niby kogo? Ciebie? Myślisz, że się ciebie boję?
Nikogo się nie boję, czarnuchu. Zaraz cię stąd wykopię.
Nie sądzę.
Co robisz? Puszczaj.
Nauczycielom nie wolno bić uczniów.
Nie jestem nauczycielem.
Jestem nowym trenerem.
To jeszcze nie koniec!
Czy komuś jeszcze nie podoba się kontrakt?
Daj spokój, stary, dokąd idziesz?
Nie podpisuję szkolnych kontraktów.
Daj znać, jak będziesz chciał dobrych graczy.
Nie omieszkam.
To byli nasi najlepsi strzelcy w zeszłym sezonie.
W tym będziemy mieli innych.
Nie mogę was nauczyć gry w koszykówkę,
dopóki wasza kondycja mi na to nie pozwoli.
Panowie, stańcie na linii końcowej.
Na linię końcową!
Zakładam, że wiecie, co to zaprawa. Do dzieła.
Widziałem wasz mecz z St. Francis.
Nikt nie ma problemów z rzucaniem.
Wszyscy macie problem z bieganiem.
Jeśli się spóźnicie, będziecie biegać.
Jeśli będziecie się stawiać, będziecie robić pompki.
Morda na kłódkę albo pompki.
Co wolicie.
-Ile długości mamy zrobić? -Proszę pana.
Właśnie, ile długości, proszę pana?
Zobaczymy, ile dacie radę zrobić...
w ciągu godziny i 7 minut.
Nie nadużywajcie mojej cierpliwości.
To ma być zaprawa. Ręka dotyka linii.
Chyba tego nie wytrzymam, stary. Ledwo chodzę.
Wiem. Mnie też bolą nogi.
-Muszę się napić gatorade. -Tam jest twoja dziewczyna.
Widzę. A ty co kombinujesz? Którą chcesz wyrwać?
-Podrywam obie. -Obie?
Tak, z jedną jest nudno. Potrzebuję odmiany.
Jedna mi nie wystarczy. Rozumiesz? Muszę mieć dwie.
-Cześć, kochanie. -Cześć.
Moje panie.
Znacie numer specjalny dwie na jednego?
Wy dwie, ja jeden. Jestem specjalny.
-Przestań. -Chyba specjalnej troski.
-Zabierz rękę. -Podoba mi się ten lis.
Skąd masz te szynszyle? Posłuchaj, mała, ty i ja...
Powiedz mu, by się tak nie dostawiał.
Wcale się jej nie podoba.
Dlaczego? Worm to mężczyzna.
Worm to Worm.
Zobacz, co kupiłam dla dzidzi.
Nawet nie wiemy, czy jesteś w ciąży.
Za wcześnie, by stwierdzić. Nawet nie byłaś u lekarza.
Ale robiłam test ciążowy.
Trzy razy.
-Śliczne. -Wiem. Mam dobry gust, co?
Tak, może być.
Małe buciki.
Dla ciebie też mam drobiazg.
Rzeczywiście "drobiazg".
-Skąd to masz? -W sklepie 99-Cent!
-Kenyon! -Co?
Co robisz? Daj mi to.
Oszalałeś?
Dałaś za to 99 centów? Za tyle można kupić trzy miotły,
wiadro i jeszcze starczy na papier toaletowy.
To sznurek. Nawet nie pół sznurowadła.
Chciałbyś mnie zobaczyć w tym sznurowadle?
Szybciej nogami. Dotykamy podłogi.
Trzy pompki i bieg.
Raz, dwa, trzy. Biegniemy! Tempo!
Chcę was słyszeć!
Tempo! Worm, tempo! Dotknij podłogi.
Pięć pompek. Szybciej.
Jazda. Chcę was słyszeć.
Dobrze, wystarczy. John, tempo.
Spóźnił się pan 20 minut.
Drużyna robi 10 długości, a pan 250 pompek.
-To nie lekkoatletyka. -Ani klub dyskusyjny, panie Lyle.
Ale masz rację. A skoro tak,
cała drużyna zrobi 20 długości.
A pan w nagrodę dołączy do pana Battle'a...
i zrobi 250 pompek.
-Chyba pan żartuje. -Nie.
To głupota!
Dobra odpowiedź, panie Battle. Oto, co pan wygrał.
W nagrodę za dobrą odpowiedź i za fochy...
otrzymuje pan nagrodę w postaci 500 pompek!
Gra pan dalej? Nagrodą jest 1000 pompek.
Nie, proszę pana.
Na linię końcową i czekać na gwizdek. Ruszać się.
J.B. Chodź.
Ledwo chodzę. Bolą mnie wszystkie mięśnie.
-Nic mu nie możesz powiedzieć. -Niby dlaczego?
Bo jestem biały?
To oni. Bierz tamtego.
Dokąd to, kolego?
-Nic nie mam. -Nie zabijaj mnie, proszę.
-Weź moją torbę. -Co jest, stary?
Oszalałeś, Cruz! Skończysz w więzieniu.
Żartowałem. Ale wyglądasz!
A niech mnie!
Idziecie, jakby ktoś wam wsadził kij w dupę.
Nic ci nie jest?
Ze mną nie wygrywaliście, ale beze mnie wyglądacie na smutnych.
Wiecie co? Przyjdę na wasz mecz.
Chcę zobaczyć, jak wam dokopią.
Chętnie bym z wami pogawędził, ale muszę lecieć.
-Już. -Kto to?
Mój kuzyn, Renny. Na razie. Muszę lecieć.
-Worm, podwieźć cię? -Nie, dzięki.
-Na pewno? -Tak.
-Jak chcesz. -Trzymaj się.
Cześć, Lyle.
Nie daj sobie wsadzić kija w dupę, bo ci się to jeszcze spodoba!
-Bałeś się? -Nie.
Według przepisów, by grać, wystarczy średnia 2,0.
Pan wymaga średniej 2,3.
Przy średniej 2,0 trzeba zdobyć 1050 punktów na teście SAT,
by móc się ubiegać o stypendium sportowe.
Przy średniej 2,3 wystarczy 950 punktów.
Średnia 2,3 to tylko trójka z plusem.
Nie jest trudno dostać trójkę z plusem.
Ci chłopcy są najpierw uczniami, a dopiero potem sportowcami.
Tu jest napisane, że w dzień meczu muszą nosić krawaty.
Oni nie mają krawatów. Dostarczy im pan krawaty?
Nie dalej jak dwie przecznice stąd...
jest sklep Armii Zbawienia.
Jest tam pełno krawatów po 50 centów za sztukę.
Co chce pan przez to powiedzieć?
Jesteśmy zbyt dobrzy, by tam kupować? O to chodzi?
-Tak, nie jestem aż tak biedna. -To szaleństwo.
Mają się elegancko ubierać i siedzieć w pierwszej ławce?
-To tylko koszykówka! -Koszykówka to przywilej.
Jeśli chcecie grać w mojej drużynie,
musicie przestrzegać tych prostych zasad,
jeśli chcecie cieszyć się tym przywilejem.
Jeśli zgodzicie się przestrzegać tych zasad,
wy i chłopcy musicie podpisać kontrakt.
Mogą przynieść podpisane kontrakty na jutrzejszy trening.
Jeśli na niego przyjdziecie.
Dziękuję wszystkim za przyjście i za okazane wsparcie.
Mam nadzieję, że będziecie mnie wspierać przez cały rok.
-Dobranoc. -Co to ma znaczyć?
Ja mam problem, by zmusić siostrzeńca do...
Jak ich zmusić, by nosili krawaty?
Ja chcę poprzedniego trenera!
Tu jest pański kontrakt. Trochę go zmieniłem.
Wymaga pan od swoich graczy średniej 2,3.
Zobowiązuję się uzyskać średnią 3,5.
Wymaga pan 10 godzin pracy społecznej,
ja przepracuję 50.
Nieusprawiedliwiona nieobecność czy kłopoty dyscyplinarne...
i może pan anulować ten kontrakt i posłać mnie do innej szkoły.
Ile mam dni na zastanowienie się?
Żadnego.
Ten drugi list, który musi pan podpisać,
potwierdza moje odejście z St. Francis.
-Wiedzą, że odchodzę. -Co?
Odchodzisz z St. Francis?
Zgłosiłem się do Richmond. Zaczynam jutro.
Zgłosiłeś się do Richmond?
Najpierw powinieneś był porozmawiać ze mną.
To był mój wybór.
Mogę jeszcze wszystko odkręcić.
Nie, proszę. Chcę grać w twojej drużynie.
Jeśli będę najlepszym uczniem w Richmond,
w całej szkole,
i jeśli dobrze zdam SAT, dostanę się wszędzie na studia.
Proszę o zaufanie.
Naprawdę tego chcesz?
Dobrze.
Dojrzałość polega na podejmowaniu decyzji...
i ponoszeniu ich konsekwencji.
Średnia 3,7.
Nikt nie da ci za darmo miejsca w zespole.
Otwórz.
-Ładny krawat. -Dzień dobry panu.
J. Lyle, tak się nazywam Dziki to moja ksywa
Co dzień inna Ramona
Dziś będzie dziewczyna Kenyona
Co?
Powiecie, że źle robię ale do stringów mam słabość
To Malcolm X z St. Francis. Cześć, Malcolm.
-Nieważne. -Co słychać, stary?
Co tu robisz?
-Przeniosłem się. -Nie. Chyba zabłądziłeś.
Tak, zgubiłem się. Wiecie, jak trafić do...
Bel Air?
Worm, powiedz księciu, jak ma trafić do swojego pałacu.
Kot.
Mam nadzieję, że spotkamy się na sali.
Nie mogę się doczekać.
Te twoje pięć brązów.
Wszyscy wstać.
Dzisiaj przećwiczymy grę obronną.
Przepraszam za spóźnienie.
Panowie, to nowy zawodnik, Damien Carter.
Jest moim synem i spóźnił się. 20 długości.
To mój pierwszy dzień w szkole. Musiałem porozmawiać...
Trening zaczyna się o 15:00. Od 14:55 liczy się spóźnienie.
Idź do szatni, przebierz się i zrób 20 długości...
z boku boiska, żeby nam nie przeszkadzać.
Dobrze, panowie, w dwuszeregu zbiórka.
Dobrze, młodzieży, dziś następny etap wtajemniczenia.
Wszystko, co wiem o koszykówce, nauczyłem się od kobiet.
Mam siostrę. Ma na imię Diane.
Zawsze się mnie czepiała, o wszystko.
Prawdę mówiąc, nadal to robi.
"Ścisz to radio!"
"Zjadłeś ostatni kawałek ciasta? Wypiłeś całą colę?"
Działała mi na nerwy. Kiedy krzyknę "Diane",
gramy pressingiem każdy swego.
Worm! Nie tak. To ma być postawa obronna?
Sprowokuj przeciwnika. Plecy prosto, tyłek nisko.
Ta ręka blokuje podania.
Ta blokuje drybling. Ręce wysoko!
Myśl trochę.
A teraz Delilah.
-Moja dziecięca miłość. -Była gorąca?
Tak, gorąca jak ogień.
Ale to była diablica. Zła jak diabli.
Raz namówiła mnie, bym ukradł ciastko...
na kiermaszu ciasta w kościele Chrystusa Króla.
Potem się z tego wykpiła,
a ja musiałem nosić poduszkę na tyłku przez miesiąc,
zanim mogłem usiąść.
Delilah, panowie, to podwójne krycie.
Rób notatki, kocie. To twoja jedyna szansa na grę.
Szybciej, ruszać się. Delilah!
PIERWSZY MECZ NOWEGO SEZONU
RICHMOND OILERS - HERCULES DZIŚ 19:00
Wiem, że martwicie się tym,
że nie ćwiczyliśmy gry ofensywnej.
Mamy na to cały sezon.
Co robiliśmy na treningach, panie Stone?
-Biegaliśmy. -Właśnie.
Jak myślisz, co macie dzisiaj robić?
-Biegać? -Znowu zgadłeś.
Macie biegać.
Macie biegać cały czas,
przez cały mecz.
NIKT NIE ZATRZYMA Oilers
Posadź go na ławce.
Zbiórka!
Gramy.
Ładne podanie!
Szybciej.
Zasłona.
-Worm. -Szybciej, Worm.
Uważajcie! Pokryjcie tamtego.
-Tak jest! -Co jest, panie sędzio?
Biała czwórka, piąte przewinienie, schodzisz.
-Panie sędzio... -To jego piąte przewinienie.
Czas.
Sędzia kalosz! Walczyli o piłkę. A niech to!
Trener białych wziął czas.
Dalej, chłopaki. Chodźcie tutaj. Szybciej.
Stańcie w koło. Panie Carter, wchodzisz.
-Przecież to kot. -Ty jesteś trenerem?
Oddychajcie głęboko, chłopaki.
-Zmęczeni? -Nie.
Tamci ledwie stoją na nogach.
Dlatego nie trafią rzutu osobistego.
Worm i Lyle zbierają.
Szybka piłka do przodu. Walczymy pod tablicą. Jasne?
Richmond na trzy.
-Raz, dwa, trzy, Richmond! -Richmond!
-Dobrze, idziemy. -Szybko!
Z życiem.
Macie lepszą kondycję niż oni.
Atak na kosz.
Jeden rzut.
-Tutaj. Kenyon. -Szybciej.
-Chodź. Chodź po piłkę. -Tutaj.
O właśnie. O to chodziło.
-Świetne podanie. -Super podanie.
To zwycięstwo nic nie znaczy. I tak nie umieją grać.
Dobra, Shaq.
Byłeś dziś nie do przejścia. Jak ci się grało?
Rzuciłem 20 punktów. Kobe grał swoje.
Jesteśmy mistrzami, póki nie przegramy.
-Junior Battle. -Niepokonani, dopóki...
Szczerze wam powiem, w życiu nie widziałem gorszego meczu.
Myślałem, że nigdy się nie skończy. Wynudziłem się jak mops.
Ty siedziałeś na trybunach, mu zasuwaliśmy na parkiecie.
Mamy jedną wygraną, żadnych przegranych.
Hercules to słaba drużyna, a wy ledwo z nimi wygraliście.
Czego się czepiasz, Timo? Jesteśmy niepokonani.
-Trochę szacunku. -Właśnie, jesteśmy niepokonani.
Wykończę was.
Na razie.
Zróbmy to.
-Tu są dwie paczki, zgadza się? -Tak.
-Uważaj. Wszędzie pełno glin. -Rozumiem.
-Jak leci, stary? -Spoko.
Dobrze wyglądasz.
Mam coś dla ciebie.
To rozumiem.
Co słychać, Timo?
Wszystko w porządku.
-Naprawdę? -Tak.
-Masz, weź. -Nie trzeba.
Nie. Weź, proszę.
Dobrze się spisałeś.
Dziękuję.
Nie dziękuj, to ja ci dziękuję. Zasłużyłeś na to.
Weź worek marychy. Kup sobie coś.
-Zobaczymy się? -Tak, w przyszłym tygodniu.
Do zobaczenia. Rób dalej swoje.
Tak.
Shaqua, Denise, lecicie na mnie.
Rafeca, widziałem, że spojrzałaś.
Nikt o tobie nie myśli, Worm.
-Dobrze. -Panowie.
Przeanalizujmy mecz z Hercules.
Niech pan poda moje liczby.
Cztery i pięć, panie Worm.
Nie. Zdobyłem 12 punktów i miałem 8 asyst.
Nie, panie Worm.
Miał pan 5 strat i przestrzelił 4 rzuty osobiste.
To są podstawy.
Zarządzam dodatkowy trening o 6:00, póki się ich nie nauczycie.
Tylko 56% rzutów...
Pan Cruz.
-Zgubił się pan? -Co muszę zrobić, by wrócić?
Panie Cruz, nie chce pan poznać odpowiedzi na to pytanie.
Jak już mówiłem,
tylko 56% rzutów osobistych było celnych.
Od tej pory, zanim będziecie mogli wyjść,
będziecie musieli trafić 50 rzutów osobistych.
To dotyczy wszystkich.
-No nie. -Dużo.
Dobrze, panie Cruz.
Zanim będzie pan mógł wrócić do zespołu,
musi pan zrobić 2500 pompek...
i 1000 długości.
O rany.
Do piątku.
-Nie da rady do piątku. -To niemożliwe.
Dzisiaj zajmiemy się atakiem.
-To rozumiem. -Mam siostrę. Ma na imię Linda.
Jest bystra, interesuje się polityką.
Ma radykalne poglądy.
Duże afro.
Linda to gra na obiegnięcie.
Zanim do tego przejdziemy, rozgrzewka.
Linia dwutaktu. Jazda.
-Dobrze. -Do roboty.
-Do licha, ile on ma tych sióstr? -Kto to wie?
-Jeszcze dwóch. -Z życiem.
-Szybciej. -Więcej energii.
-Dobra jest, szybciej. -Jestem.
-Mam go. Tutaj. Jestem. -Przepraszam.
-Dalej. -To jego wina. Za wcześnie się ruszył.
Zgadza się, gra bez piłki jest ważna.
Ale musisz wyczekać do końca, kiedy robisz zasłonę.
Ustaw się i nie daj się przepchnąć.
-Dobrze? -Tak.
-Zmiana pozycji. -Gotowe.
Zaczynamy. Ustawiamy zasłonę.
Czego się boisz najbardziej, panie Cruz?
Że nie sprostasz oczekiwaniom?
Odpuść sobie, panie Cruz.
Idź do domu.
Dobrze, ma być siedem podań przed oddaniem rzutu.
Dobrze. Mam go.
Dalej, traf do kosza.
Wiesz, że to niewykonalne do piątku, prawda?
Ruszać się. Szybciej.
Z powrotem.
-O której wraca twoja mama? -Kończy pracę za godzinę.
To Myles.
Co?
Chodź do mnie.
Przywitaj się z wujkiem Kenyonem.
Powiedz: "Cześć". Nie przejmuj się.
Zaraz zaśnie, jak tylko wypije mleko. Dobrze mówię?
Tak, wtedy przyjdzie twoja mama.
Albo twoja kuzynka, jak już ufarbuje sobie włosy.
Jakby było ją na to stać. W końcu to jej dziecko.
Mama pracowała na dwie zmiany, ale obcięli jej nadgodziny.
I nie nabijaj się z mojej kuzynki.
Mieliśmy być sami. Tak wygląda bycie we dwoje?
Dlatego potrzebne nam własne mieszkanie.
-Wyłączyłeś? -Tak, gotowało się.
Trzeba było zmniejszyć płomień, a nie wyłączać.
To mleko, masło i ser. Nie stać nas, by się marnowało.
Potrzymaj go.
Zrobię butelkę dla Mylesa.
Już, Myles, zaraz będzie papu. Niech trochę ostygnie.
Zastanawiałaś się, co będziesz robić, zanim zaszłaś w ciążę?
Co masz na myśli, szkołę policealną?
-Tak. -Myślałam o tym.
Mogę pójść później.
Po urodzeniu dziecka będziesz musiała iść do pracy.
Ja też.
-No to pójdę. -A co ze szkołą?
Co mnie tak wypytujesz?
Złap go pod pachami.
Oprzyj o pierś. Trzymaj go.
Przecież go trzymam.
Ale źle. Musisz go uspokoić, Kenyon.
Nie umiem tego zrobić.
Zaraz dostaniesz.
Prawda?
Muszę pomóc mamie w domu.
-Zobaczymy się później. -Dobrze.
-Zadzwoń, dobrze? -Dobrze.
Dobrze, pilnujemy zawodników, nie powietrze.
Każdy swego.
-Atak na kosz. -Zająć pozycje.
Nie doskakuj do przeciwnika. Wyczekaj go, obserwuj piłkę.
Kiedy piłka pójdzie w górę, przyjmij pozycję,
wyskocz do góry i złap piłkę.
Jasne? Zaczynamy.
Biegamy.
Podanie.
-Rozgrywamy. -Tak jest.
Pani Fenton, policja mówi co innego.
Byłoby dobrze. Tak, jestem tu cały tydzień.
-Panie Carter, jak chłopcy? -Świetnie.
-Wygraliśmy jeden mecz. -Cieszę się.
W czym mogę pomóc?
Chłopcy podpisali kontrakty,
w których zobowiązali się do pewnych rzeczy.
Tak, słyszałam.
Interesująca metoda zastraszania.
Jeśli ma zadziałać,
nauczyciele muszą wypełniać ich dzienniczki,
bym wiedział, jak się moi chłopcy uczą.
Dobrze.
Jak dotąd nie otrzymałem żadnego raportu.
Nie widzę, jaki to ma związek z pracą trenera, panie Carter.
Przyjąłem tę pracę w przekonaniu, że będę ją wykonywał po swojemu.
Ma pan rację. Za dwa tygodnie jest rada pedagogiczna.
Poruszę tę sprawę.
Wspaniale. Dziękuję.
To ja panu dziękuję.
W szeregu zbiórka.
-Szybciej. -Zbiórka, szybciej.
Na dzisiaj koniec.
Jutro gracie mecz, więc odpocznijcie trochę.
Pamiętajcie jutro o krawatach i marynarkach.
Clyde.
Panie Cruz.
Jestem pod wrażeniem. Ale trochę panu zabrakło.
Dokładnie 80 długości i 500 pompek.
Proszę opuścić salę.
Dzięki, Clyde. Panowie, do jutra.
Ja zrobię pompki za niego.
Powiedział pan, że stanowimy zespół.
Razem walczymy.
Razem odnosimy sukcesy, prawda?
Ja też zrobię pompki.
I przebiegnę kilka długości.
Ja też.
Clyde, licz.
Zawołaj mnie, jak skończą.
Obrona.
Gramy. Z życiem.
Podaj.
GOŚCIE 57 - GOSPODARZE 40 CZWARTA KWARTA
Wracamy. Szybko. Obrona.
Dobra robota. Worm.
-Piłka dla białych. -Ręce wysoko, co?
Schodzisz.
-Panie Cruz! -Dobry mecz, chłopcze.
Czego się najbardziej boisz, młody człowieku?
Wchodź.
Czemu to wciąż powtarza? Co to znaczy?
Szybciej.
Nie rzucaj, podaj.
Naciskamy ich.
Ręce wysoko.
Nie odpuszczamy.
Richmond pokonuje Kennedy po raz czwarty z rzędu
Powrót!
Co ty wyprawiasz, Cruz? Masz coś przeciwko dwutaktowi?
Zrób to jeszcze raz, a posadzę cię na ławce.
Podaj.
-Tutaj. -Jedź z nimi.
Gospodarze 42 - Goście 31
Ostatni sprint. Z życiem.
-Idziemy. -Dobra robota.
Nie dasz rady mnie upilnować. Co zrobisz?
-Nic na to nie poradzisz. -Delilah!
-Skacz! -Tak jest, Jason.
Kenyon, stań do zdjęcia. Uśmiech.
Kenyon, Maddux! Powrót. Zajmijcie się grą.
Linda.
Tak jest.
To moja akcja. Sam ją wymyśliłem!
Jeszcze raz.
Dobrze, jeden-cztery. Linda.
Mogę to oglądać do znudzenia. Nie do zatrzymania.
-Trenerze, but się panu rozwiązał. -Dziękuję, panie Worm.
Co za kokardka. Sam ją zawiązałem!
Sam ją zawiązałem!
Przybij piątkę. Dalej.
Zwariowałeś?
Co z tobą?
Co z wami wszystkimi?
Wygrywanie wam nie wystarcza?
Dobra gra wam nie wystarcza?
Nie. Wy musicie upokorzyć przeciwnika.
Drwić z niego po każdym trafieniu.
W zeszłym sezonie wygraliście cztery mecze.
Cztery!
Jakie macie prawo kalać grę, którą kocham,
docinkami i drwinami?
Jakie macie prawo nosić koszulkę Richmond...
-i zachowywać się jak gówniarze? -Oni też dogryzali.
Co z tego? Nie możecie pokazać klasy?
Zachowywać się, jak na mistrzów przystało?
Jesteście mi winni 500 pompek każdy.
Na linię. Już!
No nie.
Słuchaj, mała, będę z tobą szczery.
Jesteś moją dziewczyną.
Kiedy wychodzę na parkiet i adrenalina skacze,
wystarczy, że pomyślę o tobie.
Panie Lyle.
Dlaczego nie jesteś na zajęciach...
-z geometrii? -Właśnie miałem iść.
-To jest Betty. -Bella.
-To jest Bella. -Idź na zajęcia.
Pamiętajcie, że macie oddać wasze prace do końca tygodnia.
-Jeśli ktoś potrzebuje więcej czasu... -Przepraszam.
-Pan Gesek? -Tak.
Nie widzę tu Juniora Battle'a.
Junior Battle jest jak zaćmienie słońca.
Rzadko go widujemy, a gdy się pojawia, to zawsze jest wydarzenie.
Dziękuję.
"Niespodzianką jest 19. miejsce Richmond".
Pierwsza dwudziestka.
Jesteśmy na 19. "Oilers mają komplet 9 zwycięstw.
"Po drodze pokonali takich potentatów,
"jak Xavier i Baxter Union".
Masz, przeczytaj resztę. Wychwalają cię jak nie wiem.
-Dalej, czytaj. -Przecież wiesz, że nie umie czytać.
Zamknij się, Maddux.
"Dobrze gra środek Richmond, gdzie wiedzie...
"prym"?
"Prym". "Wiedzie prym".
"Gdzie prym wiedzie Junior Battle z przeciętną 19,8 zbiórek na mecz".
Mój wielki czarnuch.
Gdybyś był większy, byłbyś moim większym czarnuchem.
Siadajcie!
Czarnuch...
to obraźliwe słowo, którym określano naszych przodków.
Gdyby tak was nazwał biały, chcielibyście go pobić.
Nazywając tak siebie, zachęcacie białych, by robili to samo.
Uważacie, że to w porządku. To nie jest w porządku.
Nie życzę sobie, byście tak mówili w mojej obecności. Jasne?
Tak, proszę pana.
Panie Worm, co pan chce osiągnąć w tym sezonie?
Wygrać mistrzostwa stanowe.
Kto wygrał mistrzostwa stanowe w zeszłym roku, Lyle?
Nie mam pojęcia.
Czy ktoś wie?
Dobrze.
Czym się zajmuje pański ojciec, panie Lyle?
Siedzi w więzieniu.
Przykro mi.
Ale to nie znaczy, że ty też musisz skończyć tak samo.
Mam w zespole czterech uczniów ostatnich klas.
Są to Junior, Lyle, Kenyon i Worm.
Wszystkich stać na to, by grać w lidze uniwersyteckiej.
Uniwersyteckiej.
Macie na to realne szanse.
Ale by móc je wykorzystać, musicie się uczyć.
Musicie mieć wizję.
Gdzie chcecie być za kilka lat?
Na ekranach telewizji.
A skoro o tym mowa, panie Battle.
Pan Gesek mówi, że rzadko pojawia się pan na jego zajęciach.
To prawda, ale nie robi mi problemów.
Pan Gesek jest wielkim kibicem koszykówki.
Zawieszam cię.
Możesz ćwiczyć, ale nie będziesz grać,
dopóki nie nadrobisz zaległości w nauce.
To ostrzeżenie dla wszystkich.
Podpisaliście kontrakt. Podjęliście zobowiązanie.
Mam wasz plan zajęć i będę miał raporty od waszych nauczycieli.
Jeśli nie będziecie się uczyć, nie będziecie grać.
Co jest?
Proszę siadać, panie Battle.
Dobrze, 500 pompek.
To jakieś brednie! My wygraliśmy te mecze, nie pan.
1000 pompek dla pana Battle.
Chcesz 2000?
Młody człowieku,
bądź świadom wyboru, jakiego dokonujesz, opuszczając salę.
Na linię końcową.
A może LaQuisha? Jeśli to będzie dziewczynka.
LaQuisha?
Za bardzo się kojarzy z gettem.
LaQuisha dla dziewczynki? Bądź poważna.
Równie dobrze mogłabyś ją nazwać Talonem Żywnościowym.
Głupia jesteś. Myślałam o...
-Mogłabym ją nazwać Harmony. -Podoba mi się.
-Harmony, ładnie. Podoba mi się. -Co na to Kenyon?
-On woli chłopca. -Typowe.
-O wilku mowa. -Czemu nie chcesz dziewczynki?
Właśnie, z chłopców wyrastają mężczyźni, a oni są do niczego.
Nie macie nic innego do roboty?
Chyba chce zostać ze mną sam na sam. Cześć.
Pamiętaj o notatkach z historii.
-Będę. -Na razie.
Kupiłam bilety na dyskotekę.
Czemu powiedziałaś tym paplom o dziecku?
Teraz wszyscy będą wiedzieli.
I tak się dowiedzą.
To nie ich sprawa.
Czego się mnie czepiasz? Co się z tobą dzieje?
Rozmawiałem z trenerem. Uważa, że mogę grać na uniwerku.
No to co?
Jak mam to pogodzić z wychowaniem dziecka?
Nie wiem.
Będzie ciężko.
Ciężko? Już jest ciężko. Jeszcze się nie urodziło,
a już się martwię, skąd wziąć na jedzenie.
Na wszystko.
Nie jestem gotowy.
Co chcesz powiedzieć? Chcesz odejść?
To chciałeś powiedzieć? Śmiało, powiedz.
Gdybym chciał odejść, dawno bym to zrobił.
Nie o to chodzi. Kocham cię. Chcę być z tobą.
Tak, póki ci to na rękę.
Chcę dla nas jak najlepiej.
Nie obchodzi cię, co jest najlepsze dla nas,
tylko co jest najlepsze dla ciebie.
Nie chcesz, bym urodziła to dziecko. Chcesz opuścić Richmond?
Chcesz grać w lidze uniwersyteckiej? Wiesz co?
Nigdy nie będziemy na nic gotowi.
Jestem gotowa zrobić to, co muszę. Sama.
Masz bilety i sam idź na dyskotekę.
Raporty? Jest pan trenerem.
Już o tym rozmawialiśmy. Nie widzę problemu.
Wie pan, co to RL, panie Carter?
Nie.
Ranking Liceów.
Ocenia się szkoły w skali od 1 do 10. 10 to najwyższa nota.
Wie pan, na ile ocenili Richmond?
Nie, nie mam pojęcia.
Na jeden, panie Carter. Od siedmiu lat to samo.
Państwo nagradza najlepsze szkoły.
Każdego roku dostaję mniej pieniędzy dla nauczycieli.
Mogę wiedzieć, o co panu chodzi?
-Chcę, by chłopcy poszli na studia. -Na studia?
Panie Carter, w naszej szkole 50% uczniów zdaje maturę,
większość z nich to dziewczęta. Moim zdaniem,
powinien być pan zadowolony, jeśli 5 chłopców zda maturę.
Przykro mi, ale nie zgadzam się z panią.
Chłopcy podpisali kontrakty. Gdyby pani je przeczytała...
Pańskim zadaniem jest wygrywanie meczów.
Niech pan robi swoje.
Pani zadaniem jest wykształcić tych chłopaków.
Niech pani robi swoje.
Mieliśmy kolejny dobry tydzień.
Tak, interesy idą dobrze, Kenny.
Ale sam wszystko robię. Nigdy cię nie ma.
Doceniam to.
Obiecuję, że... Zamknięte.
Jak tylko skończy się sezon, będę tu bywał częściej.
Panie Carter? Jestem...
Matką Juniora Battle'a. Pamiętam panią.
Willa Battle.
-W czym mogę pomóc? -Otrzymałam dziś telefon...
od trenera koszykówki z Sacramento.
Chcą obejrzeć Juniora w piątek.
To wspaniale, ale Junior złamał pewne zasady...
Zgadza się. Nie kwestionuję pańskich zasad.
Naprawdę.
Dwa lata temu...
zginął Anton, starszy brat Juniora.
Od tamtej pory nie możemy dojść do siebie. Junior i ja.
Po stracie syna,
za każdym razem, kiedy telefon dzwoni,
wstrzymuję oddech.
Nie proszę o specjalne traktowanie.
Zgadzam się, że musi się zacząć uczyć.
Ale do tej pory nie myślał o studiach.
Mogłabym się przeprowadzić, by grał w Hercules.
-Przeprowadzka nie załatwi... -Ale chcę, by grał u pana.
Nie powiem, że wiem, jak to jest stracić syna,
bo nie wiem.
Doceniam zaufanie, jakim mnie pani obdarzyła.
Ale muszę to usłyszeć od Juniora.
Jest w samochodzie.
Junior!
No idź.
Przepraszam za moje zachowanie na treningu.
Obiecuję, że zacznę się uczyć.
Spójrz mi w oczy.
Mam przeczucie, że jeśli pozwolę ci wrócić,
popełnię błąd, że wyjdę przez ciebie na durnia.
Nie, proszę pana.
Masz zrobić po 1000 pompek i długości, zanim będziesz mógł grać.
Przyjdź jutro na trening.
Dziękuję panu.
Zrobisz co do jednej.
Będziesz robił, co chcesz, jak będziesz na własnym utrzymaniu.
Następnym razem, zanim coś postanowisz, zapytaj mnie.
Junior, zrobiłeś dziś swoje, stary.
-Świetny mecz. -Tak, świetny rzut, Junior.
-Bez dwóch zdań. -Uwaga, panowie.
Przed chwilą otrzymałem telefon od dyrektora turnieju Bayhill Holiday.
Otrzymaliśmy zaproszenie.
Tak jest!
Chwileczkę. Mam jeszcze jedną dobrą wiadomość.
Rozmawiałem z panią Garrison. Powiedziała, że nauczyciele...
przygotują wasze raporty przed końcem przerwy wakacyjnej.
Nasze stopnie są w porządku.
Nie tylko mamy dobre stopnie, ale jesteśmy niepokonani, stary.
Tak jest!
Jesteśmy niepokonani
Wielkie brawa dla wszystkich, którzy przyszli na dzisiejszą dyskotekę.
Miłej zabawy.
Oklaski dla nowych królów Richmond!
Tak jest! Oklaski.
Mamy bilans 12-0. Dodam jeszcze,
że chcę zobaczyć was wszystkich na turnieju.
Chyba chcecie zobaczyć miny...
tych lalusiów, kiedy zobaczą Richmond Oilers.
Dzięki!
Kyra, co robisz? Nie wolno ci pić. Jesteś w ciąży.
Przestań.
To tylko napój. Wracaj na parkiet...
do swojej laski i baw się.
Nawet mi się nie podoba. Sama się do mnie przyczepiła.
-Nieważne. -Nie powinnaś tu być.
Jeśli chcesz urodzić to dziecko, powinnaś skończyć z imprezami.
-Bo jak nie... -To co, Kenyon?
Chcesz trzymać mnie za rękę podczas aborcji?
Nie wiem, czego chcę. Skoro chcesz urodzić to dziecko,
powiedz, co zrobimy potem.
Jest wspaniale, co? Twoja kuzynka ma 19 lat...
i dwoje dzieci. To wspaniale?
Ale jak się kochaliśmy, było wspaniale. Wtedy nie miałeś wątpliwości.
Wtedy mnie kochałeś.
Nie powiem ci, co masz zrobić, ale gdy spojrzę wokoło,
widzę, jak nie chcę żyć.
Od pierwszego do pierwszego? Praca bez perspektyw?
Myślisz, że wszystko będzie dobrze,
że będzie cudownie.
Ja cię nie obchodzę.
Chcesz iść na studia, grać w koszykówkę i zapomnieć o mnie.
-Kyra, to nie tak. -Mam gdzieś, co myślisz.
-Urodzę to dziecko. -A co potem?
Skoro wszystko przemyślałaś, to powiedz, co potem?
Trzeci i ostatni dzień 22. Turnieju Bayhill.
Mecz finałowy między gospodarzami, Bayhill,
a rewelacją turnieju, Richmond Oilers.
Obrona! Ręce wysoko.
OILERS SĄ W PORZĄDKU!
Cougar 74 - Goście 70 - czwarta kwarta faule - 6 - 5
Łap piłkę!
Czas, panie sędzio.
Cougar 76 - Goście 70
Trener Richmond bierze czas na 1:20 przed końcem...
czwartej kwarty przy prowadzeniu Bayhill.
Czas.
Nadal możemy to wygrać.
Bez paniki.
Mamy sześć punktów straty. Zostało 1:20.
Daliśmy im się mocno we znaki.
Damy radę. To nasz czas, mam rację?
Tak.
Dobrze. Gramy jeden-cztery. Candy.
Damien rzuca za trzy. Kenyon, Lyle...
ustawiają zasłonę.
Kiedy Damien trafi, przechodzimy na Diane.
Musicie wywalczyć wznowienie.
Nie mogą trafić. Musimy przejąć piłkę!
-Dalej, razem. -Dajcie ręce.
"Nasz czas" na trzy!
-Raz, dwa, trzy! -Nasz czas!
Gramy.
Raz, dwa, trzy, Cougars!
Gramy!
Jeden-cztery! Candy!
-Ręce wysoko. -Piłka.
Ucieka ci.
-Uważaj z tyłu. -Spokojnie.
Uwaga na zasłonę!
Rzucaj, Damien!
Diane!
Obrona!
Cougar 76 - Goście 73
Podaj!
-Tutaj. Mam. -Podaj.
-On wybił. -Piłka dla Richmond!
Kenyon! Hattie Jean!
-Obrona! -Zatrzymaj go.
Tutaj!
Delilah! Powrót!
Szybciej!
Gramy!
Podkręć.
Faul!
Prawe skrzydło, Kenyon!
Richmond obejmują prowadzenie po raz pierwszy w tym meczu.
78 do 76.
NAPRZÓD RICHMOND
Zwolnij!
Powrót.
Obrona!
Faul w ataku!
Kosz zaliczony!
Kosz zaliczony. Cougars wyrównują stan meczu.
Błędna decyzja, panie sędzio! Gramy dalej, chłopaki.
-Kosz zaliczony! -To był faul w ataku!
-Faulowana czerwona piątka. -Nie nazywaj mnie tak.
Blok.
-Proszę wrócić do strefy, trenerze! -Do strefy?
Skup się na sędziowaniu, a mnie daj spokój!
Cruz. Wchodzisz za Lyle'a.
Kenyon! Damien!
Zmiana. Schodzi piątka. Szybciej.
Zostało 9 sekund. Przechwyćcie piłkę i do przodu.
Zagrywasz do Kenyona. Stosujemy Lindę.
Wyjdziesz na czystą pozycję. Dalej. Dacie radę.
Dalej. Szybciej!
Szybciej!
Szybciej.
-Jeden rzut. -O tablicę!
Bayhill Cougars obejmują prowadzenie na 9 sekund przed końcem.
Ależ zacięta walka.
Szybciej! Linda!
-Linda! -Uwaga na zasłonę.
Zatrzymać piłkę!
Gramy dalej, musimy rzucić.
Uwaga.
Obrona!
Dobrze.
-Gratuluję, trenerze. -Dobry mecz.
Dziękuję.
-Kto wygrał mecz? -Richmond!
-Podziękujcie sobie za grę. -To rozumiem, trenerze.
Brawo, Lyle.
-Świetny mecz, synu. -Dzięki, tato.
Drodzy państwo, puchar dla zwycięzcy 22. Turnieju Bayhill...
trafia do szkoły Richmond.
Tak jest!
Hej, trójka.
-Świetny mecz. -Dzięki.
Dobrze, zgoda.
Uwaga na drzwi.
Wskakujcie.
Tonya, wiesz co? Wygraliśmy cały turniej.
Tak jest, mamy bilans 16-0.
A teraz najlepsze. Twoja druga miłość został MVP.
Zaczekaj. On powinien ci to powiedzieć.
Pójdę go obudzić. Sam ci powie. Zaczekaj.
Zadzwoń. Nie jesteś w getcie. Odsuń się.
Dosięgniesz?
-Ale wypas. -Cieszę się, że przyszliście.
Nie mogliśmy tego przegapić.
-Cześć. -Cześć. Ładna chata.
Wiesz co? Pewnie jest u kogoś w pokoju.
Jestem Junior Battle. We własnej osobie.
-Wiesz, o czym mówię. -Wiem.
-Masz chłopaka? -Może.
Hej!
-Szuka pan swoich chłopaków? -Tak.
Trudna sprawa. Rozumiesz?
To mój styl. Jestem niezwykły. Kapujesz, Lyle?
-Hej, Lyle. Idę wyrwać jakąś laskę. -Spoko, stary.
-Hej, Worm! -Co jest, stary?
-Damien. -Co?
Jestem.
Damien!
-Damien, upiłeś się? -Nie. Nie piję.
-Przepraszam za to. -Nie szkodzi.
-Widzę cię. -Ja też cię widzę.
-Widzę ją. -Pójdziemy popływać?
-Popływać? -Tak.
Hej, idę popływać!
Będziesz pływać z MVP!
Woda jest pewnie zimna jak lód.
Nie wiem. Pływanie to nie mój konik.
-Wiesz, co mam na myśli? -Podgrzana.
-Jakieś 32 stopnie. -Nie mamy kąpielówek.
-Właśnie. -My też nie.
A więc tak?
No to pokaż mi pieniądze, wiesz, o czym mówię?
-A niech mnie! -Skoro tak.
-Tak. Spoko. -Tak.
Nieźle.
Spoko.
Super wyglądacie.
To mi się podoba.
Idziecie?
Już idziemy.
Muszę zdjąć mój łańcuch, bo zzielenieje.
Nie do wiary. Niebo!
Przepraszam.
-W czym mogę pomóc? -Jestem Ken Carter,
trener drużyny koszykówki szkoły Richmond.
Richmond? Co pan tu robi?
Szukam syna.
Taksówkarz powiedział, że przywiózł tutaj moją drużynę.
Przepraszam.
Mówię wam...
Na barana!
-O rany, czy to nie jest... -Tato Susan.
Widzi pan swego syna?
Tak.
Damien Carter. Wyłaź z basenu.
Tak jest.
-Gracze Richmond, idziemy. -Hej, trenerze!
-Trenerze. -Hej, Worm, dokąd?
-Worm? -Co jest, trenerze?
Chcę panu kogoś przedstawić. Dopiero się poznaliśmy,
ale ostra z niej laska. Ma na imię...
-Susan. -Susan. On ma rację.
-Cholera. -To moja córka.
W poniedziałek na treningu dostaniecie wycisk.
Tacy jesteście mądrzy? Przychodzę do waszych pokojów,
by razem świętować, a wy wymykacie się...
Muszę was szukać na przedmieściach,
gdzie mój pijany rozgrywający...
leży na córeczce tatusia.
Gwoli ścisłości, trenerze, ona leżała na mnie.
Worm, chcesz być w tym zespole? Jeszcze słowo,
a wyrzucę cię z zespołu i z tego autobusu.
Cruz, otwórz oczy.
Gwiazdy koszykówki...
rozdające autografy i posuwające panienki.
Zobaczymy, jak będziecie zasuwać na treningu.
Trenerze, przecież wygraliśmy.
Jesteśmy niepokonani. Czyż nie tego pan chciał?
Zwycięzców?
Trener Carter - RAPORTY
Niedostateczny
Poprawka
Nie.
Nie chodzi na zajęcia
Nie!
Boże!
Byliście niesamowici!
Cześć, Damien. Super!
-Co jest, Cruz? -Nie wiem.
Chyba trener dał nam dzień wolnego.
TRENING ODWOŁANY ZGŁOSIĆ SIĘ DO BIBLIOTEKI
Nawet nie wiem, gdzie jest biblioteka.
-Niby skąd. -Biblioteka?
Nie wie, gdzie jest biblioteka.
Cisza.
Panowie, w tej ręce mam kontrakty podpisane przeze mnie...
i przez was. W tej ręce...
mam wasze raporty przygotowane przez nauczycieli.
Sześciu z was oblało co najmniej jeden przedmiot.
Ośmiu nie otrzyma zaliczenia z powodu nieobecności.
Panowie, zawiedliście...
Nie, przepraszam. Zawiedliśmy.
Zawiedliśmy siebie nawzajem. Niektórzy z was...
wywiązali się z umowy. Ale wiedzcie, że stanowimy zespół.
Dopóki wszyscy nie wypełnią warunków kontraktu,
-sala pozostanie zamknięta. -Zamknięta?
-Jak to, zamknięta? -Na jeden dzień?
Chyba chodzi o jeden dzień.
Pan Thompson, pan Gesek i pani Sherman...
zgodzili się poświęcić swój czas, by pomóc nam w osiągnięciu celu.
-Trenerze, ja mam średnią 3,3. -Dobrze.
Zdobywasz wszystkie punkty dla zespołu?
Jesteśmy Richmond Oilers.
Wiecie, co znaczy Oilers?
Panie Cruz?
Nie robisz tego dla mnie,
-tylko dla nich. -Musiałem pana błagać.
Biegałem długości i robiłem inne pierdoły.
Zarzynałem się dla pana. By wrócić do zespołu.
To jakaś bzdura.
Zamknął pan salę...
i kazał im pan przyjść do biblioteki?
-Oszalał pan? -Panno Garrison, dziwię się,
że wie pani, gdzie jest mój gabinet.
Niech pan otworzy salę. Telefony się urywają.
Może ktoś z dzwoniących wie,
jak rozwiązać ten problem.
Ma pan dobre intencje, ale stosuje pan drastyczne metody.
Sytuacja tego wymaga. Nikt nie oczekuje, że zdadzą maturę,
-nikt nie oczekuje, że pójdą na studia. -Chce im pan zabrać koszykówkę,
jedyną rzecz, w jakiej odnoszą sukcesy?
-Tak. -Chce pan ich wysłać na studia?
-Tak. -A jeśli się nie dostaną?
Wtedy my też przegramy.
Niestety, oboje wiemy,
że dla niektórych z nich obecny sezon...
będzie największym sukcesem w życiu.
W tym właśnie tkwi problem. Nie uważa pani?
DZISIEJSZY MECZ ODWOŁANY
-Dzień dobry, panie Carter. -Dzień dobry.
-Otworzył pan puszkę Pandory. -To wyłącznie moja wina?
Powiedzmy, że to pana zasługa.
Wszyscy reporterzy w mieście chcą z panem rozmawiać.
Przed salą gimnastyczną odbędzie się konferencja prasowa.
Pan Carter zamknął salę na klucz...
i odwołał wczorajszy mecz. Richmond poddał mecz walkowerem.
To ich pierwsza porażka w tym sezonie.
Sala wciąż jest zamknięta.
Idzie. To on.
Panie Carter!
-Mogę zadać pytanie? -Witam państwa.
Dziękuję za okazaną cierpliwość.
To pan Ken Carter. Mogą państwo zadawać pytania.
Panie Carter, czy to fair w stosunku do zawodników z dobrą średnią?
Koszykówka to sport zespołowy.
Jesteśmy zespołem na boisku, jak i poza nim.
Nadal myślicie, że blefuje?
Mam ochotę tam pójść...
i powiedzieć im, że to bzdury.
Trzeba było chodzić na zajęcia, Lyle.
Wal się. Ja mam dobre oceny.
Junior powinien mieć zakaz treningów.
Junior powinien ci skopać tyłek.
Wiesz, jak się to pisze?
Spokojnie. Junior, jak chcesz, pomogę ci w nauce.
-Nie potrzebuję pomocy. -Nie zrobił tego bez powodu.
Nadużyliśmy jego zaufania. Dobrze o tym wiecie.
Jaka będzie reakcja społeczności?
Nie wiem. Mam nadzieję, że wesprą chłopaków.
-Co cię tak śmieszy? -Nic.
Nie podobało ci się, że my wiemy, że oblałeś matmę.
Teraz cały świat się dowie, że oblałeś matmę.
Hej, stary.
W sobotę gracie z Fremont, najważniejszy mecz w sezonie.
W Richmond wybuchną zamieszki, jeśli pan odwoła ten mecz.
Do soboty jest dużo czasu. Zobaczymy, co się wydarzy.
Dziękuję wszystkim za uwagę. Nie mam więcej czasu.
-Muszę wracać do pracy. -Rozmawiał pan z rodzicami?
Dziękuję państwu.
Pragnę przypomnieć, że odbywają się lekcje.
Proszę wychodzić w ciszy.
Nie daruję. W mojej dzielnicy. Ma przechlapane.
Panowie, to był długi dzień.
Reporterzy. Media.
Wykorzystajmy tę chwilę, by wszystko sobie wygarnąć.
Drzwi są zamknięte. Słucham.
-Tu chodzi o nas. -Tu nie chodzi o nas.
-To sprawa Cartera. -My gramy w koszykówkę.
Wciąż widzę pana w telewizji, jak się napawa sławą.
-Tylko to widzisz? -Tak.
-Nie kłamiesz. -Powiem wam, co ja widzę.
Widzę system, który skazuje was na przegraną.
Lubicie statystykę, więc podam wam liczby.
Tylko 50% uczniów tej szkoły zdaje maturę.
Z tego 6% idzie na studia.
Co oznacza,
że tylko jeden z was...
trafi na studia.
Co się stanie z tymi, którzy nie pójdą na studia?
To ważne pytanie. Odpowiedź...
dla Afroamerykanów brzmi:
trafią do więzienia.
W tym okręgu 33%...
czarnych mężczyzn między 18 a 24 trafia do więzienia.
Spójrzcie na tego, kto siedzi po lewej. Teraz na tego z prawej.
Jeden z was trafi do więzienia.
Mieszkając w Richmond,
macie większe szanse trafić do więzienia niż na studia.
Takie są liczby.
Statystyka.
Teraz idźcie do domu i zastanówcie się nad swoim życiem,
nad życiem waszych rodziców i zapytajcie się, czy chcecie żyć lepiej.
Jeśli odpowiecie twierdząco, spotkamy się jutro w bibliotece.
Obiecuję wam,
że zrobię wszystko, co w mojej mocy,
byście dostali się na studia i mieli lepsze życie.
Nie rozumiem. Jak litera może być cyfrą?
Jak idzie rozwiązywanie równań?
Zaczekaj. Nie poddawaj się tak łatwo.
Oto historia z Kalifornii, którą interesuje się cały kraj.
Cała drużyna z Richmond...
została posadzona na ławie.
Gracze Oilers świetnie radzą sobie na parkiecie,
ale niektórzy z nich mają kłopoty z nauką.
Ich trener, Ken Carter, odwołał treningi,
zamknął salę gimnastyczną i wysłał ich do biblioteki.
Rozumiem, że przed sezonem...
dał pan zawodnikom do podpisania kontrakty.
Jakie warunki zawierał kontrakt?
Każdy zawodnik musi mieć średnią ocen 2,3.
Chodzić na wszystkie zajęcia...
i zasiadać w pierwszej ławce.
To niespotykana strategia i dość ryzykowna,
biorąc pod uwagę serię zwycięstw. Ale na pewno znajdą się tacy,
którzy z zadowoleniem przyjmą fakt, że komuś zależy,
by pojęcie ucznia-sportowca nie zdezawuowało się.
Dziękuję panu za rozmowę.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jestem Ken Carter,
trener szkolnej drużyny koszykówki.
-Tak. -Mam prośbę.
Moi zawodnicy uczą się w bibliotece. Próbuję ich przekonać,
że inteligencja i uroda to idealne połączenie.
Cześć, jestem Worm.
Chcesz zobaczyć mnie w akcji?
Hej, skąd masz ten plecak? Uważaj, Kurduplu.
Po co się uczycie przedmiotów ścisłych, historii...
czy algebry?
Bo dobre oceny z tych przedmiotów i dobra gra w koszykówkę...
stanowią przepustkę na studia.
Powinnaś była ją kupić. Ja bym ją nosiła.
Ty egoistyczny sukinsynu. Ty żmijo.
-Proszę pani... -Żadne proszę pani, żmijo.
Pamięta mnie pan?
Mój syn tak się starał, robił, co mu pan kazał,
a pan sobie zamyka salę...
Jak pan śmie?
Otwórz salę! Daj chłopakom grać.
Sie ma, kuzynie. Jak leci?
Masz coś dla mnie? To rozumiem.
Hej, opuść szybę.
-Pan Carter? -Tak.
-Tak? No to patrz. -Hej, daj spokój.
-Fajnie? -Nie.
-Co? -Chcesz wysiąść z samochodu?
-Porozmawiamy. -Nie ma o czym.
Otwórz salę i daj chłopakom grać.
Uwierz mi, nie chcesz, bym do ciebie wyszedł.
-Widzisz? -Jedź.
Takiś odważny? Powiedz, co masz do powiedzenia.
-Wracaj tu, tchórzu. -Tato. Spokojnie. Odpuść.
Niczego nie odpuszczę. Ludzie w Richmond...
-Do diabła! -Uspokój się, tato.
-Do diabła! -Spokojnie. Już po wszystkim.
To nic takiego.
Wsiądź do samochodu. Jedziemy.
Wiesz, kim ona jest, ma chłopaka.
-Musisz mnie z nią poznać. -Zawsze to samo.
-Kim ja jestem, swatem? -Zacznij rozmowę.
-Ja się tym zajmę. -Tak.
Nie pamiętasz mnie, ale znałem twojego kuzyna.
O mało nie nawaliłem Duke'owi. Poważna sprawa.
Czemu tego zrobiłeś. Umiesz tylko gadać.
Rozumiesz? Nie pozwól, by cię tak traktowano.
-Oscar. -Co?
Nie odchodź. Muszę z tobą pogadać.
-Już mówiłem... -Nie. Wy przechodzicie...
Wiem. Ale nie chodzi o mnie, tylko o ciebie.
Hej, pogadam trochę z chłopakami.
-Tylko się pospiesz. -Dobrze.
-Więc wiecie, kim jesteśmy? -Idą.
Kogo my tu mamy? Trzech błaznów z Richmond.
Larry, Co i Dummy.
Dummy, głupi i głupszy. Co, do cholery,
jakiś śmieć z Richmond robi na moim terenie?
Cieniasy. Nie do wiary, że wygraliście.
-Zamknij się. -Nie...
-Nie mogę tego pojąć. -Sodówa wam uderzyła.
-Palma wam odbija. -Szajbusy.
Zamknij gębę.
-Nie chcę słuchać tych bzdur. -Grzejesz ławę!
Zejdź mi z oczu, białasie!
No dalej.
-Co chcesz zrobić? -On ma spluwę.
Kapujecie? Dotarło do was?
-Masz broń. -Nie żartuję. Widzisz?
Już cię nie widzę, palancie. Jestem tutaj.
Masz szczęście, że masz broń! Palancie!
Sukinsyn. Co za palant.
-Mówią poważnie? -Zniszczę mu fryzurę.
Miło widzieć cię w akcji, stary. Wiesz, o czym mówię?
-Dzięki za wsparcie. -Słowo.
Na razie.
-Cześć, stary. -Do miłego.
-Na pewno się zobaczymy. -Jasne.
W tym tygodniu nie mam.
To moja forsa, stary. Nie żartuję.
Nie denerwuj mnie.
Renny!
Nie wierzę. Tylko stał.
-Renny! -O cholera.
-Pomóżcie. Zadzwońcie na 911. -Zadzwoń na 911.
-Potrzebny mi telefon, cokolwiek. -Zostań ze mną, dobrze?
Trzymaj mu głowę.
Niech ktoś mi pomoże!
-Cruz? -Chcę wrócić, trenerze.
-Co się dzieje? -Chcę wrócić do zespołu.
-Co się stało? -Zabili go.
Renny'ego. Zabili Renny'ego. Tylko tam stał.
Tylko stał. Nic nie robił.
-Wejdź do środka. -Nic nie robił.
-Wie pan... -Wejdź do środka.
-Dalej. -Nie rozumie pan.
Chcę wrócić do zespołu. Co muszę zrobić?
Nie martw się tym teraz. Chodź do środka.
Cokolwiek pan każe. Zrobię wszystko.
Rozumiem.
Jesteś teraz z nami.
-Nie mogę w to uwierzyć. -Chodź do środka.
-Dalej. -Chcę być w zespole.
-Chodź. -Cokolwiek pan każe.
Zrobię wszystko.
Według przepisów, by móc uczestniczyć w zajęciach pozalekcyjnych,
-wystarczy średnia 2,0. -Zgadza się.
Podpisując pański kontrakt,
uczniowie zobowiązują się osiągnąć średnią 2,3?
To i kilka innych rzeczy.
-Jakich? -Że będą chodzili na wszystkie zajęcia...
i siedzieli w pierwszych ławkach, a w dniu meczu będą nosić krawaty.
Czy lokaut obejmuje treningi i mecze?
-Czy jest na czas określony? -Nie będzie żadnej koszykówki.
Proszę o ciszę!
Lokaut obejmuje treningi i mecze, dopóki wszyscy zawodnicy...
nie osiągną wymaganej średniej.
Proszę o ciszę.
Cisza! Dziękuję, panie Carter.
Teraz można zabrać głos.
Poczułem się urażony, kiedy trener poprosił mnie...
o raporty.
To nie należy do moich obowiązków. Nie ma tego w umowie.
To dodatkowa praca. Przez ten lokaut jesteśmy w centrum uwagi.
Kwestionuje się nasze kwalifikacje.
Trzeba z tym skończyć. Trzeba skończyć lokaut.
Jestem wujem Jasona Lyle'a.
Koszykówka to całe jego życie. Teraz chodzi do szkoły.
Jeśli nie będzie grał, nie wiadomo, co się z nim stanie.
Wczoraj odwołał mecz z Fremont.
Najważniejszy mecz w sezonie.
Skauci chcą obejrzeć mojego syna.
-Ja też. -Wygrali wszystkie 16 meczy.
Cała szkoła, cała okolica im kibicuje.
Wszyscy chodzą na ich mecze. Koszykówka to wszystko,
co ci chłopcy mają. Czy mamy pozwolić,
by Carter im to zabrał?
-Nie! -Nie sądzę.
Nie ma mowy.
Chciałem zgłosić wniosek.
-Tak, panie Walters? -Wnoszę, by pozbawić pana Cartera...
funkcji trenera.
Proszę o spokój.
Komisja nie jest władna...
rozwiązać umowy o pracę.
W takim razie wnoszę o zakończenie lokautu.
-Popieram. -Dobrze.
-Można? -Proszę, panie Carter.
Proszę się zastanowić, jaki sygnał wysyłamy chłopcom.
Ten sam, który wysyłamy zawodowym sportowcom,
że stoją ponad prawem.
Próbuję nauczyć tych chłopców dyscypliny,
która przyda im się w życiu, dam im możliwość wyboru.
Jeśli uważacie, że 15, 16 i 17-latkowie...
nie muszą przestrzegać prostych zasad tego kontraktu,
kwestią czasu jest, kiedy zaczną łamać prawo.
Ja też grałem w koszykówkę w Richmond 30 lat temu.
Też było to samo.
Kilku moich kolegów z zespołu trafiło do więzienia.
Kilku zginęło.
Podjąłem się tej pracy, bo chciałem coś zmienić...
w życiu tych chłopaków, a to jedyny sposób,
jaki znam.
Jeśli przegłosujecie zakończenie lokautu,
odejdę.
Dobrze.
-Dobrze. -Dziękuję, panie Carter.
Prawo głosu ma pięcioro członków komisji.
W tej sprawie prawo głosu będzie mieć też pani dyrektor Garrison.
Zarządzam głosowanie,
czy zakończyć lokaut. Jeśli ktoś jest za, proszę...
o podniesienie ręki, kiedy wyczytam jego nazwisko.
Ja głosuję przeciwko.
Pani Garrison?
Valerie Walker.
Benson Chiu.
Przedstawiciel rodziców, pan Cepeda.
Pani Nyugen.
Dziękuję.
Przegłosowano zakończenie lokautu stosunkiem głosów 4 do 2.
Jeśli nie ma innych spraw, zamykam spotkanie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Panie Carter, na pewno chce pan to zrobić?
Wiem, że nie zawsze się zgadzaliśmy,
ale wykonał pan świetną pracę.
-Grzechem by było... -Bez urazy,
ale cała moja praca...
została zanegowana przez to głosowanie.
-Nieprawda. -Komisja wysłała sygnał,
bardzo wyraźny. Wygrywanie meczów jest ważniejsze...
niż skończenie szkoły i pójście na studia. Przykro mi.
Ja się pod tym nie podpisuję.
Mogą przeciąć łańcuch, ale nie zmuszą nas, byśmy grali.
Postanowiliśmy skończyć, co pan zaczął.
Tak, proszę nam pozwolić, trenerze. Mamy dużo do zrobienia.
"Nie boimy się, że nie sprostamy oczekiwaniom.
"Boimy się, że możemy wszystko.
"To światło, które jest w nas, a nie mrok, budzi nasz lęk.
"Bycie skromnym nie służy światu.
"Nie ma nic oświeconego w byciu skromnym,
"by inni czuli się pewniej w naszej obecności.
"Wszyscy mamy błyszczeć jak dzieci.
"Światło nie jest dla wybranych, jest w każdym z nas.
"A kiedy pozwalamy mu świecić,
"sprawiamy, że inni świecą.
"Kiedy uwolnimy się od własnego lęku,
"nasza obecność automatycznie uwolni innych".
Chcę panu podziękować.
Uratował mi pan życie.
Dziękuję panom.
Dziękuję wam wszystkim.
B - Wyraźna poprawa
Wasze raporty, droga młodzieży.
Są...
niewiarygodne.
Wiem, że się staraliście.
Powiem tylko tyle:
Panowie, osiągnęliśmy swój cel. Możemy grać.
-Kto wygra mecz? -Richmond!
KONIEC LOKAUTU DZIŚ CHŁOPCY GRAJĄ Z ARLINGTON
Powrót.
Spokojnie.
Uwaga na linię.
-Tak. -Poszukaj partnera.
Gospodarze 70 - Goście 51 CZWARTA KWARTA
Nie zwalniamy tempa!
Szybciej!
Pokryj go.
Naprzód Richmond.
Trzymaj piłkę.
9, 8, 7, 6, 5...
4, 3, 2, 1.
Gospodarze 82 - Goście 68
-Świetny mecz, trenerze. -Dzięki.
Richmond wraca po lokaucie i podtrzymuje serię 17 zwycięstw.
Drużyna, która w zeszłym sezonie wygrała tylko 4 mecze,
jest teraz kopciuszkiem,
który w każdej chwili...
może się spodziewać zaproszenia na bal.
Czy zmierzają po mistrzostwo stanu?
Co będziesz robił w parku?
-Huśtał się. -Huśtał?
-Będziesz się huśtał? -Tak.
Kto cię będzie popychał?
-Mamusia. -Tak?
Fajnie. Szkoda, że nie mogę iść z tobą.
-Chodź, skarbie. -Zobaczymy się później, dobrze?
-Dobrze. -Cześć.
-Cześć.
-Co słychać? -W porządku.
-Dobrze wyglądasz. -Dzięki.
Ty też.
Wiesz, przez ten lokaut nie miałem na nic czasu.
-Będzie dobrze. -Na pewno.
Możemy gdzieś usiąść?
Próbowałem dojść do ładu z tym wszystkim.
Myślałem o wielu rzeczach, zwłaszcza o nas.
-Kenny... -Wysłuchaj mnie. Proszę.
Zawsze była tylko mama, kumple i ty.
Liczyłem na was. Teraz próbuję liczyć na siebie...
i dobrze sobie radzę, ale...
bez ciebie nic mnie nie cieszy.
Czegoś mi brakuje.
Coś ci przyniosłem.
-Nie jest to nic ze sklepu 99-Cent. -Zamknij się.
-Dostałeś stypendium? -Tak, za wszystko zapłacą.
Mój Boże. Super.
Wiem, że sobie poradzisz.
Poradzimy.
Powiedziałem im o tobie i dziecku. Chcą nam pomóc.
Kenyon,
nie ma już dziecka.
Nie zdecydowałam się.
Musiałam podjąć decyzję...
i ją podjęłam. Dla siebie, Kenny.
Ale kiedy...
Dlaczego mi nie powiedziałaś? Poszedłbym z tobą.
Przykro mi.
Przepraszam, że musiałaś przez to przejść sama.
Była ze mną mama.
Uważam, że... Myślę, że powinieneś iść na studia,
grać w koszykówkę, rozwijać się.
Wiesz? Tego chcę dla ciebie. Naprawdę.
Powinieneś wykorzystać swój potencjał.
Chcę, byś ze mną pojechała.
Kocham cię. Chcę, byś ze mną pojechała.
-Mówisz poważnie? -Tak.
-O rany. -Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Ken Carter.
Rozumiem. Dobrze. Dziękuję.
-Gramy. -Tak jest!
To rozumiem.
Chłopaki, posłuchajcie.
Nie będzie łatwo. Czeka nas trudne zadanie.
-Nie jesteśmy rozstawieni. -Z kim gramy, trenerze?
-St. Francis. -St. Francis?
Są notowani na pierwszym miejscu.
Hej, Junior, nie przejmuj się Ty Crane'em.
-Dasz radę. -Wygramy.
-Nie szkodzi. -Nie martwmy się na zapas.
-Dobrze, chłopaki. -Zaczęło się.
-Musisz wznieść się na wyżyny. -Wiem.
Witam państwa na meczu pierwszej rundy mistrzostw CIF.
St. Francis to jedna z najlepszych szkolnych drużyn w kraju.
Ich gwiazdą jest Ty Crane, który w przyszłym roku trafi do NBA.
Ich przeciwnikiem jest drużyna Richmond,
mająca za sobą udany sezon.
Richmond nigdy nie grali w mistrzostwach stanowych.
Gramy.
-Dobrze. Spokojnie. -Jeden-cztery.
Zagraj.
Szybciej!
Dobry rzut.
Powrót.
Zagrywka 44.
-Obrona! -Tutaj.
Podaj.
Zmuś go do pójścia w lewo.
Wyjdzie na aut.
GOSPODARZE 3 - GOŚCIE 2 PIERWSZA KWARTA
Obrona!
Jeśli on mnie będzie krył, rzucę 50 punktów.
Wystaw!
Druga kwarta
Do niego!
Pomóżcie. Nie może trafiać.
-Tak jest! -Wracamy.
GOSPODARZE 33 - GOŚCIE 27 DRUGA KWARTA - FAULE - 5 - 7
-Każdy swego! -Uwaga. Będą podwajać.
Uwaga. Będą podwajać.
-O to chodziło. -Tak jest.
-Tak jest! -Naprzód! Naprzód!
Podaj!
Wygramy!
Lyle, zatrzymaj piłkę. Mniej gadania.
Trzecia kwarta
GOSPODARZE 42 - GOŚCIE 27 TRZECIA KWARTA
Dalej, Richmond!
Pomóżcie Juniorowi przy zasłonie.
-Delilah! -Obrona!
-Dojdź tam. -Pułapka. Lewa!
GOSPODARZE 50 - GOŚCIE 37 TRZECIA KWARTA
Stawiamy zasłonę.
Mam.
Tak jest!
-O to chodziło. -Faul, trójka.
-Do środka. -Mustangs, do środka.
-Zalicz kosza. -Czas, panie sędzio.
Chodźcie!
Szybciej, chłopaki, trzymamy obronę!
Co zrobicie?
Wciąż możemy to wygrać.
Panowie, mówiliście, że zasłużyliście, by tu być!
Nie pokazujecie tego!
Cały sezon graliśmy po swojemu!
Daliście sobie narzucić ich styl gry. Kiedy wychodzimy na parkiet,
gramy na pełen gaz, przez cały mecz!
Gramy piłką. Walczymy o piłkę!
A co najważniejsze, to my dyktujemy tempo!
Narzucamy im nasz styl!
Worm, kryj tego chłopaka!
Niech schodzi na lewo, jak pójdzie w prawo, atakuj!
Damien, podkręcaj tempo. Kenyon, Lyle, walczycie pod tablicami!
Cruz, kiedy wejdziesz, rzucasz za trzy!
Junior, graj tak jak do tej pory.
Nie odstępuj Żurawia na krok.
Róbcie, co wam mówię, a gwarantuję,
że wygramy!
-Dobrze, dajcie ręce. -Czas się skończył.
Kontrolujemy grę. Kto wygra mecz?
-Raz, dwa, trzy. -Richmond!
Gramy.
GOSPODARZE 57 - GOŚCIE 42 TRZECIA KWARTA
Raz, dwa, trzy, Mustangs!
Wstawaj.
Ruszaj.
Tak jest!
Tak jest.
Czwarta kwarta
Jest.
-Faul. -Tylko jeden.
-Jak pan może? -Brawo, sędzia.
Cruz. Wchodzisz za Kenyona.
GOSPODARZE 57 - GOŚCIE 46 CZWARTA KWARTA
-Podanie! -Leć.
Wracamy! Wszyscy!
Tak jest! Szybciej!
-A niech to. -Obrona.
-Tak jest! -Powrót.
Musi pan to odgwizdać. To moja arena.
-Naciskamy. -Jaka decyzja?
Weź piłkę. Muszę złapać oddech.
Tak jest!
Powrót!
Podaj. Mam.
Faul w ataku.
-Już ich mamy. -Tak jest.
Faul w ataku, trzydziestka.
-Piłka dla czerwonych. -Przecież pan nie widział.
-Piłka dla czerwonych. -Tak jest.
-Piłka dla Richmond. -Co?
Gramy.
-Piłka dla czerwonych. -Junior, świetny blok!
-To był faul. -Nawet cię nie dotknąłem.
-O czym ty gadasz? -Co jest? Spadaj.
Hej!
Skopię ci tyłek.
Spokojnie. Gramy dalej.
-Szybciej. -Spokojnie.
Do środka.
Z drogi. Odczep się. Sędzia się pomylił.
Gramy.
Teraz my.
Stoją nad przepaścią,
trzeba ich w nią strącić. Rozegranie Candy.
Worm, podajesz do Damiena.
Junior, atakujemy po twojej stronie.
Uwaga, panowie,
nikt nam niczego nie da za darmo.
Czasem trzeba się upomnieć o swoje. Gotowi?
-Tak. -Gramy.
-Dajcie ręce. -Weź to.
-Richmond na trzy. -Raz, dwa, trzy, Richmond!
-Gramy! -Raz, dwa, trzy, Mustangs!
Uwaga na faule. Gramy.
-Dobrze. -Jeden-cztery! Dobrze.
Obrona! Mustangs! Grać!
GOSPODARZE 67 - GOŚCIE 66 CZWARTA KWARTA
Candy!
Podaj, Damien.
-Szybciej. -Pomóż!
Junior, wracaj!
Ręce wysoko!
O to chodziło. Tak jest!
Po meczu.
Mustangs!
Tak jest!
Zaczekaj, postaw mnie.
Battle!
Jesteś dobry. Naprawdę.
Możesz być z siebie dumny.
Nie jest to wymarzone zakończenie, co?
W każdym razie nie dla nas.
Ale graliście jak mistrzowie.
Walczyliście do końca.
Mistrzowie noszą głowy wysoko.
Suchy wynik nie mówi wszystkiego.
Udało się wam osiągnąć znacznie więcej...
niż to, o czym napiszą jutro gazety.
Osiągnęliście coś, czego niektórzy...
szukają przez całe życie.
Udało się wam osiągnąć...
zwycięstwo wewnętrzne.
Panowie,
jestem z was dumny.
Cztery miesiące temu, obejmując to stanowisko, miałem plan.
Nie zrealizowałem go.
Miałem trenować koszykarzy, a staliście się studentami.
Miałem uczyć chłopców,
a staliście się mężczyznami. I za to wam dziękuję.
Gdyby teraz ktoś zaoferował mi...
trenowanie jakiejkolwiek drużyny w stanie Kalifornia,
wiecie, którą bym wybrał?
St. Francis?
-Żartowałem. -Kenyon?
-Richmond? -Kto?
-Richmond. -Kto?
-Richmond. -Skąd jesteśmy?
-Z Richmond! -Jak się nazywa nasze miasto?
-Richmond! -Co kochamy?
-Richmond! -Co?
Richmond!
KOCHAMY WAS OILERS
Richmond Oilers nie wygrali mistrzostw stanowych,
ale wygrali 5 stypendiów, sześciu z nich poszło na studia.
Junior Battle otrzymał stypendium Uniwersytetu San Jose.
Jason Lyle studiował na Uniwersytecie San Diego,
gdzie ukończył studia menadżerskie.
Timo Cruz studiował na Uniwersytecie Humboldta,
grając jako obrońca.
Jaron "Worm" Willis dostał stypendium na Uniwersytecie...
San Francisco, gdzie przez 4 lata był rozgrywającym.
Kenyon Stone studiował na Uniwersytecie Sacramento...
i ukończył komunikację społeczną.
Damien Carter pobił szkolne rekordy ojca...
w liczbie zdobytych punktów i asyst.
Po skończeniu liceum dostał stypendium...
Akademii Wojskowej West Point.