Hej Jim, Jim!
Chodź tutaj.
Wiesz, kto to jest?
Nie.
Spójrz na niego, koszulka, dżinsy...
To ty?
Pochlebiasz mi.
To Johnny Depp.
- Gdzie zrobiłeś to zdjęcie? - Na moim osiedlu.
O kurczę, faktycznie!
Czytałem w "People Magazine",
że szuka dwupokojowego mieszkania w Scranton.
Wymiękam, stary.
Pamiętasz mój pomysł na czwartą część jego filmu, nie?
Pewnie, powinni ją nakręcić.
Hej Jim, Jim!
Gdzie... Gdzie znajdę czarną perłę?
- Kto to? - Kapitan Jack Sparrow.
Kapitan Jack Sparrow, Jim.
John Dillinger.
Nie, jestem kapitan Jack Sparrow.
Kapitan Chrupek.
Dobra, dobra.
Bujaj się, Halpert.
Wiesz, wcale nie jest łatwo czymś się ekscytować.
Pamiętasz, jak myślałeś, że zobaczyłeś Rogera Clemensa? (gracz Jankesów)
Na meczu Jankesów.
Więc to wcale nie był on.
Miałem... trochę lepsze powody, żeby przypuszczać, że...
Masz rację, masz rację.
Widzisz, a ty nie masz racji, bo Johnny Depp
na twoim osiedlu... Wiem. Wiem!
To również wyjaśnia, dlaczego...
na jego skrzynce pocztowej jest nazwisko M. Shulman.
M. Night Shulman?
Tłumaczenie i synchro ptakdodo
Po pierwsze, Biuro Rzeczy Znalezionych...
zaginęło.
Zaginęło jako takie.
Tak więc proszę nic nie gubić.
Dopóki go nie odnajdziemy.
Aha, dzień zwierzaka.
Jeśli nie macie zwierzaka,
- nie czujcie się proszę... - Kiedy przejdziemy
do tematów związanych ze sprzedażą?
Właśnie, a co z tymi nowymi namiarami?
Masz jakieś info z centrali?
A tak, namiary na nowych potencjalnych klientów.
Te, za które Sabre zapłaciło $50.000
firmie od badań rynkowych...
jeszcze do nas nie dotarły.
- Kurde, facet... - Ale dotrą...
Do diabła!
Nie, nie, nie, nie. To jeszcze nie koniec spotkania.
Ale czy będzie mowa o czymkolwiek mającym związek ze sprzedażą?
O sprzedaży, jako takiej, nie będzie.
W takim razie, Andy'ego Bernarda, jako takiego, też nie.
- Zgadzam się. - Dwight.
Przykro mi, Michael, ale mam telefony do wykonania.
Proszę cię o skupienie się na jednym temacie.
Nie dałbyś sobie rady, gdybym był tak skupiony.
W ciągu ostatnich paru tygodni
parę rzeczy się tu pozmieniało.
Sabre mówi, że naszym obowiązkiem jest wspieranie działu sprzedaży,
a handlowcy nabili sobie tym głowy.
Myślę, że to posrane,
ponieważ do tej pory to miejsce funkcjonowało inaczej:
po pierwsze zawierać przejaźnie, po drugie sprzedawać,
po trzecie kochać się...
Kolejność dowolna.
Michael, posłuchaj...
Jeśli chodzi o to, co stało się wcześniej...
Tak?
Kiedy pytałem o te nowe kontakty.
Wiadomo coś nowego na ten temat?
Czy tylko to masz mi do powiedzenia?
Tak.
Masz jakieś nowe info na temat nowych kontaktów?
Dobra. Chodzi o to,
że wychodzę teraz na ważne spotkanie z klientem.
Jeśli będziesz wiedział coś nowego w sprawie namiarów, daj mi znać.
Na którykolwiek z moich numerów. Na wszystkie sześć, dobra?
Łącznie z telefonem w samochodzie!
Dobra, Dwight spada!
Handlowiec jest królem.
A jako najlepszy handlowiec, jestem królem królów.
Och, powiadacie, że to Jezus jest królem królów?
Cóż...
co wam to mówi o tym,
co myślę o sobie samym?
Nie odpowiadasz już na maile?
Bo wysłałam ci już cztery
z prośbą o to, żebyś podeszła do mojego biurka.
Kochanie, skoro nie mam czasu na odpowiadanie na maile,
to zdecydowanie nie mam czasu na chodzenie do twojego biurka.
Gratuluję. To duża kwota.
- Przepraszam, momencik. - Przestań seksemesować do Pam.
Próbuję ci pogratulować.
Właściwie chodzi o potencjalnie duży kontrakt, więc...
Piszesz tam swoje wspomnienia?
Piszesz tam swoje nazwisko?
Cóż, to duża kwota.
Przyda się, wiesz, gdy ma się dziecko.
Dobra, nie napawaj się. Bo w czym jest rzecz...
Takie pieniądze mogą zepsuć człowieka.
Dobra, jedziemy. Michael...
- Mówię tylko, że... - Michael...
Super.
Nieźle, Teddy.
Pozwól, że sobie to szybko zapiszę.
Długopis...
Daj mi długopis.
Poczekaj, Teddy.
Załatwiam zamówienie.
Sprzedaż.
W biurze są inne długopisy.
Dawaj...
Czas na kanapkę z miodem i dżemem.
Mike...
No ja pierdzielę...
- Spójrz na to... to jest... - Wiem, kto to zrobił.
Widziałeś, kto to zrobił i nie powstrzymałeś go?
Nie musiałem widzieć. To byli handlowcy, czuję to.
Wymknęli się spod kontroli.
Dział sprzedaży zmiażdżył moją kanapkę.
Tak. Oni wszyscy.
Razem.
To spisek.
Posłuchaj mnie, Mike. Musisz coś z nimi zrobić.
Nie rozumiesz ich.
Musisz przejąć inicjatywę.
To ona tak powiedziała.
- Tak. - Tak.
Coś do ciebie przyszło, Michael.
Dziękuję bardzo.
Co dostałeś?
Ach, to tylko te głupie namiary.
- Wypas! - Nareszcie.
Tak jest! Ja lubić!
No w końcu, Michael.
Dawaj, ciołku.
Ale tak poważnie, przekazanie nam tych kontaktów, to twój obowiązek.
Dobra.
W takim razie, powinienem je chyba rozdać. Momencik...
Wiecie, co myślę?
Myślę, że mam coś, czego chcecie.
Zachowujecie się, ludzie, jakby to miejsce należało do was,
a wcale tak nie jest.
To miejsce nie należy nawet do Sabre. Tylko je wynajmują.
Rzygać mi się chce od waszego zachowania.
Rzygam na widok tego cwaniakowania.
Rzygam tym waszym rzucaniem mi w twarz dużymi czekami.
Rzygam waszym zadzieraniem nosa... Jim.
Myślę, że ich wam nie dam.
Tak jest!
Potrzebujemy tych namiarów, Michael.
To nasza praca, Michael.
Michael!
Michael, wydaliśmy na te namiary mnóstwo pieniędzy.
Musisz im je dać.
Wtedy po prostu nagrodzimy ich złe zachowanie.
Dobra, wyobraź sobie...
że zamiast iść do więzienia za zabójstwo,
dostajesz loda w rożku.
Gdyby tak było, wtedy w lecie
wszyscy zaczęliby mordować
po to... żeby sobie zjeść loda w rożku.
Michael, nie chcę...
zachęcać do morderstw.
Ale próbowaliśmy to powiedzieć wyraźnie,
że największą wagę przykładamy do działów sprzedaży.
Oni się zachowują, jakbym nie miał żadnej władzy.
Ależ masz władzę. Jesteś odpowiedzialny...
- Dziękuję. - ...za wspieranie handlowców.
Nakazuję ci przekazać te nowe namiary, Michael.
Skoro mam zrobić to, co powiedziałeś,
to dokładnie tak zrobię.
- Dobrze. - Dokładnie tak.
Czemu wciąż powtarzasz...
Witam.
Proszę wszystkich o uwagę.
Gabe polecił mi przekazać wam te namiary.
Tak więc dam je...
królowi Creedowi.
- Co ty wypra...
A także królowi...
Meredith!
Oni nie są handlowcami.
Oraz królowi...
Angeli.
Ponieważ dzisiaj wszyscy jesteśmy królami.
I królowymi.
Co ty do cholery wyprawiasz?
Daję im te namiary, Phyllis.
- Hej. - Hej.
Przejdę może do rzeczy, oszczędzę ci trochę czasu
i powiem ci, że nikt tego nie odpuści.
Ale wiedziałeś o tym, prawda?
Dobra.
Więc może dasz mi po prostu moją działkę namiarów
i zacznę telefonować?
Dobra.
Super.
Dobrze.
To nie są namiary. Co to jest?
A tak, to są wskazówki.
Każda wskazówka stanowi lekcję.
Nauczysz się lekcji, a znajdziesz namiar.
Namiary są porozrzucane po całym terenie firmy.
Próbuję sprawić, żeby twoje dzieci cię szanowały,
ponieważ ojciec powinien szanować swojego szefa.
A dzieci nie szanują ojca,
który nie szanuje swojego szefa.
- Rozumiesz mój tok rozumowania? - Myślę, że nawet ty nie rozumiesz.
Właśnie, że rozumiem.
Tutaj jest mapka.
Czyżby?
Jakże się role odwróciły...
Widzę, że dostałaś mojego maila.
Dasz mi te namiary, czy nie?
Dam ci je...
ale wiesz co?
To cię będzie kosztować trochę papierkowej roboty.
- Co to jest? - Nieważne.
Wypełnij je. Wszystkie.
A kiedy skończysz, możesz popatrzeć, jak je mielę.
Dobra...
Chcę obejrzeć Rodzinę Kardashianów!
- Nie chcę oglądać... - To jest debilne!
Rodzina Kardashianów to dobry program.
- Dzięki, Stanley! - Wcale nie, co ty tam wiesz!
Skąd on ma cokolwiek wiedzieć o Rodzinie Kardashianów?
- To jest o rodzinie, prawdziwe i życiowe... - Nie, Stanley, czy ty...
Cześć, kochanie, co słychać?
Właśnie czytam bezsensowne zagadki
napisane na niebieskich karteczkach, które pozwolą mi odnaleść ważne informacje,
które Michael poukrywał w całym biurze.
A co u ciebie?
Nic, poza wymiotami i pieluchami.
Mój Boże. Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę.
Wychowywanie dziecka jest tak wykańczające, jak mówią.
Zajmowanie się dwójką dzieci...
To po prostu niesprawiedliwe.
Co powiesz na to?
Kiedy aroganccy handlowcy plują mi w twarz,
pewien menedżer uda się w swoje dómne miejsce.
Chodzi mu o jego miejsce dumania. To pod tą lampą uliczną,
o której myśli, że była w Casablance.
Boże, jak ja cię kocham.
Dzisiaj zmieniłem biurowy kryzys
w ważną lekcję.
Cienki menedżer spieprzyłby taki dzień totalnie.
Wyobrażam sobie takiego kmiotka siedzącego za biurkiem, który trąbi:
Spoko, przejmijcie władzę, niczego się nie uczcie.
Niektórzy nie powinni siedzieć w tej branży.
Hej.
Pewnie nie dasz mi tych namiarów,
skoro jestem nadętym handlowcem.
Tak. W sumie to życzę ci, żebyś padł trupem.
- Ukryłam te namiary. - Gdzie?
Zimno.
Zim... niej.
Ciepło.
Cieplej.
Zimniej.
Zim...
Cieplej.
Cieplej...
Gorąco! Goręcej...
Upał!
Niżej...
- Jesteś... - Niżej...
Jesteś pewna?
Niż... ej.
Co robisz, idioto?
Rozwiązuję nierozwiązywalne, durne zagadki Michaela.
Nierozwiązywalne? Daj, rozwiążę. Dawaj.
Skarb, którego poszukujesz znajduje się na parkingu,
pod pierwszym prezydentem.
Lincoln.
Kawalarzowi wycięto kawał. Hue-hue!
Ciebie to też dotyczy.
Namiary tam są?
Michael?
Michael, miałeś dać mi znać,
gdy przyjdą namiary.
Cóż, cwaniaczku, jeśli chcesz znaleźć swoje namiary,
idź do człowieka, który się nie rozmnaża.
Kevin...
Do diabła!
Kevin! Dawaj namiary. Gdzie one są... dawaj!
Nigdy ich nie znajdziesz.
- Czyżby? - Mam zamiar dobrze się bawić.
Dawaj namiary! Gdzie są nowe namiary?
- Dawaj namiary! - Nadal bawię się świetnie!
- Gdzie one są? - W śmieciach.
Są w śmieciach.
Śmieci, szmaty... To szyfr...
Dobra, Meredith. Zdejmuj sukienkę.
Spoko.
Nie, dobry Boże, nie. Są w koszu na śmieci.
W kuchni.
Tak, czy siak, zdejmuję.
Czysty worek.
- Co... - Wyrzuciłam śmieci do kontenera.
Toby wywalił tu swoje śmierdzące żarcie.
Jeśli nie będziemy wspierać jedynej w mieście syryjskiej restauracji,
to wkrótce nie zostanie nic poza pizzeriami i...
tego... własnoręcznie robionymi sałatkami.
Puste!
Czekaj, jaki dzisiaj dzień?
Dziś wieczorem jest Zaklinacz dusz,
więc jest piątek.
O Boże. O mój Boże!
Boże! Nie, nie, nie!
Hej, hej!
Czekajcie!
Poczekajcie!
Dobra, wiecie co? Skoczmy po prostu na wysypisko
i zacznijmy szukać.
Chodź Ryan. Siedzisz z przodu.
Michael, czemu wszyscy mamy jechać na wysypisko?
Czemu? Bo nie mam zamiaru dzwonić do Sabre,
żeby powiedzieć: Hej, słuchajcie! Kojarzycie te cenne,
kosztowne namiary na nowych klientów, które daliście na dzisiaj?
Ponieważ jeden z pracowników dał cielska,
te namiary gniją teraz na miejskim wysypisku śmieci.
Nie żaden pracownik, tylko ty, Michael.
Ale to i tak zabrzmi inaczej.
Oto, co zrobimy: pojedziemy na wysypisko,
rozejrzymy się,
potem wszyscy skoczymy na pizzę,
może do kina na jakiś film, potem wieczorny drink,
jeszcze trochę pizzy, będzie spoko wieczór.
Czy to musi być pizza? Nie moglibyśmy pójść na falafel?
- Powaga? - Ja nie jadę.
To ty dałeś ciała, nie my.
Wcale, że nie. Podbechtaliście mnie do tego.
Jesteście współsprawcami.
Współsprawcami. Podjudzaliście mnie.
Brzmi to czadowo... Radosne gmeranie w śmieciach...
- Szkoda, że nie mogę jechać. - Możesz.
Nie mogę. Dobrze o tym wiesz.
Dobra, spoko. Sam pojadę.
Ja pojadę, Michael.
W pojedynkę znowu tylko dasz dupy.
Przyjechaliśmy do piekła.
Wiesz, Dwight, był taki czas,
że dałbyś się pokroić tylko za to, żeby mieć możliwość
pogrzebania ze mną w śmieciach.
- Tak, ale żołędź wyrasta na dąb. - Tak...
Ale czasem żołędź pozostaje po prostu żołędziem.
Jeśli mi nie wierzysz, to rzuć okiem na moje jaja.
Jesteś cudowny. Powinieneś to zrobić.
- Zezłoszczę się na ciebie, jeśli tego nie... - Dobra, jasne...
Nie mogę się doczekać końca tego dnia.
Czemu?
Cała ta afera.
Jaka afera?
Pomiędzy...
nami a wami.
- To zupełnie niepotrzebne, prawda? - Absolutnie niepotrzebne.
Dzięki Bogu, że to powiedziałaś.
Gdyby handlowcy nie zachowywali się
jak banda nabzdyczonych matołów,
ten dzień nie byłby taki zły.
Nie pomyślałeś o tym?
Mam nowe zdjęcia małej.
Jim.
Nie próbuj wykorzystać swojego brzdąca, żebyśmy cię polubili.
Ma na sobie śpioszki.
Przestań.
Jeśli teraz zaczniemy być mili,
to będzie wyglądało, jak nagroda za to, że źle nas traktowali.
Czy to przypadkiem nie my zaczęliśmy?
Chyba coś ci się pokręciło.
- Właśnie. - Ja tam nie wiem,
ale myślę, że pownniśmy bronić swojego.
Firma się zmieniła
i jeśli im się to nie podoba, niech się zwolnią. Chodzi mi o to, że...
dużą część tego, co robią, można zlecić w Indiach.
Możemy się chociaż zgodzić co do tego, że sytuacja jest niezdrowa
i może doprowadzić do nieprzyjemnych rzeczy?
Ktoś się zgadza?
- Ja. - Ja.
- Kto się nie zgadza? - Myślę, że to zbędne.
Zmieniłeś się, stary.
Że niby dlatego, że mam szansę na prowizję od stu kafli?
Od kiedy to zależy ci na kasie?
Kiedy cię spotkałem po raz pierwszy, byłeś niewiniątkiem o szerokim spojrzeniu.
Nic nie mogę poradzić na to, że mam szeroko rozstawione oczy.
Nie, nie, nie. Chodzi mi o twój charakter, Dwight!
Dobra, kiedy pierwszy raz cię spotkałem, miałem mnóstwo ofert pracy.
I miałem ofertę od Iwana Szockiego.
Tego Iwana Szockiego.
I gdybym był jego zastępcą...
Asystentem.
Nędzna zagrywka.
Byłbym teraz numerem dwa w Home Depot!
- Tia... - Jasne?
Ponieważ oni promują ludzi z wewnątrz!
Zamiast tego, muszę podążać za tobą. A ty zmierzasz donikąd.
Wydaje ci się, że powodziłoby ci się lepiej beze mnie?
- Poważnie? - Zaprzągłem swoją furmankę
do beznogiego konia.
Wow! Dobra!
Stary!
Kiedy pomyślę o czasie, który zmarnowałem
na przyjaźń z tobą...
Nie powinienem był szwendać się z tobą
i gapić na te filmy karate!
Filmy kung-fu!
Wiesz, co powinienem był robić?
Powinienem był przesiadywać w barach szukając bratniej duszy,
szukając żony, robiąc dzieci.
Niezłe dzieci byś płodził z barowymi kurewkami!
Mówisz o mojej żonie, facet!
O twojej wymyślonej żonie, która nie istnieje?
Uważaj!
Gdybym chciał cię walnąć, już byś dostał.
Przestań!
Nie, nie.
Właśnie zadarłeś z niewłaściwym facetem, koleś.
Czekaj... Czas! Czas!
- Już. - Nie!
Nie... Nawet o tym nie myśl.
Przestań!
Dawaj... To moja szpula!
Co możemy zrobić, żeby załagodzić sytuację?
Napiszę do Pam. Jest dobra w te klocki.
No. Ja napiszę do Erin.
Też jest dobra w te klocki.
Może moglibyśmy im oddać część naszych prowizji?
To może być niebezpieczny precedens.
Pam napisała, że moglibyśmy dać im nasze iPody.
Jeśli do tej pory sobie nie kupili,
to raczej ich nie potrzebują.
Dobra.
W takim razie wracamy do kasy.
A muszę powiedzieć,
że jeśli oddanie niewielkiej części naszych prowizji
załagodzi sprawę, to jestem za.
Dobra. W takim razie kasa.
Erin właśnie odpisała.
Ludzie uwielbiają muszelki z odległych plaż.
Dobra, Dwight.
Dobra... A masz...
O w mordę!
Nigdy nie znajdziemy tych namiarów, nie?
Nie-e.
Niesamowite, co?
Żadne inne ziemskie zwierzę nie potrafiłoby stworzyć czegoś takiego.
No może bobry... Ale nie tak wielkie.
Więc co powiecie na 1% prowizji miesięcznie, zamiast 2%?
- Jak myśl.... - Nie, nie, już ustaliliśmy.
- 2% kwartalnie. - Tak.
Dobra.
Hej, ludzie.
Niezłe koryto.
Kapujemy, żywicie się po królewsku.
Nie, nie. W ten sposób chcemy okazać nasze uczucia.
To znaczy pokazać, jak nam przykro.
No, chcieliśmy was zaprosić i zaproponować rozejm.
Tak, chcieliśmy zrobić co należy i...
To miłe.
To... to...
To dobry ruch w kierunku pojednania.
No. Kiedy tu weszliśmy,
byliśmy gotowi powiedzieć wam, żebyście się walili na ryj.
Macie jakieś ciastka bez owoców?
Tak, mamy.
Eklerki.
Cieszcie się lepiej, że dostaniecie 2%...
2%-owe mleko! Mleko do kawy, o którym zapomniałem.
Tak, poczęstunek, Stanley. Zaakceptowali
nasz skromny poczęstunek i to wystarczy.
To miło.
W końcu znowu razem.
To... Po co to ktoś wyrzuca?
Marnotrawstwo.
Hej.
Wiesz, komu by się to spodobało? Phyllis.
- Bardzo purpurowe. - Rzeczywiście.
Uwielbia purpurę.
- Śmierdzi? - No.
Wiesz, jaki sobie wyobrażam obraz?
To wielkie wysypisko,
i na samym środku samotny kwiatek.
I to wszystko.
Tytuł brzmiałby...
Nadzieja...
rośnie...
na wysypisku śmieci.
Cieszycie się, bo znaleźliście nasze namiary?
Nie, lepiej.
Mamy wypasioną, wielką pufę, która się idealnie nada do jadalni.
Błe! W życiu nie siądę na tym obrzydlistwie.
A pewnie, masz cholerną rację, że nie,
bo to wyłącznie dla mnie i Michaela!
Zimno tu jak ciul.
No.
Ale...
ja mam gorącą krew.
Dziękuję.
Jesteś najmilszą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem.