Cześć, płotku.
Cześć, listki.
Cześć, chmurki.
Ty, won mi stąd!
Mój trawnik!
Byłaś kiedyś pożarta żywcem?
-Nie. -To zaraz będziesz!
Mój rowerek.
Więcej mi tu nie przyłaź!
-DJ! -Bo się spóźnimy!
Już, mamo, za moment.
30 października: kolejny rowerek.
Zaraz!
Mamo!
On znowu zabrał dziecku rowerek.
Kochanie, umawialiśmy się,
że nie będziesz całymi dniami siedział na górze
i gapił się przez lunetę na starego grzyba.
Ale ten dom jest jakiś dziwny.
Poważnie.
Co to było?
Poważnie.
On coś dziwnie mówi.
Ktoś tu przechodzi mutację.
Dorastamy i te sprawy. Tak, bracie?
Lepiej z nami jedź.
Chłopak jest zajęty podglądaniem.
Ja nie podglądam.
Znaczy...
"Znaczy"? Synu, ja rozumiem.
Gdy byłem w twoim wieku, robiłem to samo.
Tyle że przez lornetkę, i podglądałem obie Jensenówny.
Oczywiście nie były tak śliczne jak twoja mama.
Pomożesz mi wynieść siekacz?
-No tak, siekacz. -Potrzymaj.
Jeszcze byśmy go zapomnieli.
Elizabeth przyjedzie za parę godzin.
Gdyby coś, dzwoń na policję i schowaj się w szafie.
Sam to wie.
Do jutra!
-Jak ty prowadzisz? -Daj mi spokój.
Gdzie DJ?
Miałabyś satysfakcję, gdyby to on leżał pod samochodem.
Przepraszam. W tej masce prawie nic nie widzę.
To ją zdejmij, Serdel.
Dlaczego zamknąłeś szybę?
Serdel.
Cześć, DJ.
Cicho. Dzieci.
-Jakie dzieci? -Pa pa, skarbie.
-Powiedz mu, że go kochasz. -Sam to wie.
-No to mu przypomnij. -Nie mam ochoty.
-On wie! -To twój syn.
-Powiedz to! Okno. -Nie zdążymy!
Kochamy cię.
-Tata oczywiście też! -Tak, tak.
-Pomachaj mu. -Sama sobie machaj.
Pomachaj.
Wyluzuj. Już prawie Halloween.
Za dzień i trzy godziny napchasz się cukierkami.
Jasne?
-Patrz, mam nową piłkę. -Super.
A za co się przebierzesz?
Za Ku-Kluxa czy za Super-zombi?
Serdel.
W tym roku nie bardzo mam na to ochotę.
Że jak?
Chcesz przerwać sześcioletnią tradycję?
Tradycję obrywania jajami w łeb.
Jestem na to za stary.
Czas na rewanżyk.
Gram w kosza.
Zaraz będzie taki rzut, że padniesz.
-Nic ci nie jest? -Wcisnęło mi nos w mózg.
Pokaż. O Boże.
-Co? -Przypał jesteś.
Gdzie moja piłka?
O nie.
-Nie łam się. -Czekaj. DJ.
Jesteś dorosły, weź ją przynieś.
Ta piłka leży na trawniku Nebbercrackera.
Praktycznie już jej nie ma.
Kosztowała mnie 28 dolców.
Zgrabiłem liście i 26 razy musiałem prosić mamę o dolara.
W życiu się tak nie narobiłem.
Nebbercracker jeszcze nie wyszedł.
-To co? -To może śpi.
Dobra, idę.
Nie zapomnę ci tego. To dawaj.
Teraz.
Ty!
-Nie. -DJ, uciekaj!
Bierz piłkę i spadaj!
Jesteś tak blisko!
Coś ty narobił?
-Kopnij ją do mnie! -Ja przepraszam.
Ja bardzo przepraszam. Nie chciałem...
Już nie żyjesz!
DJ, uciekaj!
-Serdel! -Szybciej!
Pomocy! Serdel!
Ratunku! Ludzie!
-Myślisz, że wolno ci deptać trawnik? -Ja przepraszam.
-A może ty jesteś samobójca? -Nie. Kocham żyć.
To nie jest plac zabaw dla smarkaczy!
-Będę pamiętał. -To mój dom!
Weźcie to pod uwagę!
I odflancujcie się wreszcie od...
Pchaj.
Nie na sygnale. Zły znak.
Jestem mordercą.
-Wcale że nie. -Nie?
To się nazywa nieumyślne zabójstwo.
Chyba się porzygam.
Super. To opiekunka.
Narazka, DJ!
No świetnie.
DJ.
Ej, DJ, widziałam pogotowie. Ominęła mnie jakaś zabawa?
Halo.
Elizabeth...
mogę ci o czymś powiedzieć?
Oczywiście, że tak, cukiereczku.
Będziemy się świetnie bawić.
-Wymyśliłam milion fajnych gier. -Już wyjechali.
-Nie ma ich? -Nie ma. Musimy pogadać.
To słuchaj: wracasz o 21, o 23 jesteś u siebie.
-A dalej to jak chcesz. -Elizabeth.
-Wolę "Zee". -"Zee"?
Skup się. Ja korzystam z TV, telefonu i wieży.
I nie gram w gry, nie przytulam.
Nie jestem twoją matką. Ani koleżanką.
Nie gadaj, jakbym był dzieckiem. Jestem w zasadzie facetem.
I nie potrzebuję cię, Elizabeth.
-Rany, DJ, dlaczego to zbiłeś? -To nie ja.
Tak, dobra, ale komu uwierzą starzy?
-Już do pokoju. -Dobra.
CZACHA + SUCHY NA ŻYWO W SMRODZIE
Halo?
Tak, bardzo śmieszne. Też się pośmieję.
Wesołego Halloween, głąbie.
Niezły numer.
Patrz, jaką ma durną minę.
Nie wolno ci nikogo sprowadzać. Kto to?
-Suchy. -Heja.
-Gra w kapeli. -Właśnie.
Zresztą lepiej, żebyś się nie czepiał.
Bo już dawno miałeś leżeć w łóżku.
To nie tak. Posłuchaj.
Dzwonisz do sąsiadów. Cieszę się.
On dzwonił, ja tylko oddzwoniłem.
-Kto? -Nebbercracker.
PS: on nie żyje.
-Zalewasz. -Nie.
Umarł, a teraz do mnie wydzwania.
Wydzwania zza grobu?
Naprawdę, ja nie żartuję!
On nie żartuje. Słyszałeś?
-Zostaw ją. -"Ją"? Można?
Jesteś obrzydliwy!
-Spadamy, Suchy. -Czekaj, czekaj.
Ona ma problemy z oddychaniem. Coś jej stanęło w gardle.
Zaraz zajrzę.
-Nie! Elizabeth! -Suchy, skończ już!
Na dół, natychmiast!
Sorki, zabawa skończona.
Ale z ciebie jajcarz.
Tak jakoś samo mi wychodzi.
Weź się opanuj.
Tak? I co teraz, łosiu?
-Wydział zabójstw. -Serdel, gdzie twoi rodzice?
Tata w aptece,
a mama w kinie ze swoim trenerem.
-Widzimy się w Strefie Zagrożenia. -Dobra.
-Suchy, przestań! -No co ty.
Jakoś mi nieswojo.
Widziałam tu dziś pogotowie.
Co z tego?
Może Nebbercracker naprawdę nie żyje.
Mała strata. Ten gość jest zły.
To tylko stetryczały staruszek.
Staruszek, Zee?
Kiedy miałem 10 lat, miałem latawiec. Zajefajny.
Latał tak wysoko, że ja cię kręcę.
Ale kiedyś wziął i spadł.
Poszedłem za sznurkiem i okazało się, że wylądował
na skraju jego trawnika.
I on ci go zabrał?
Zabiera wszystko, co leży na jego trawniku.
Ale nie w tym rzecz.
On do tego domu normalnie gadał
i go całował.
A zresztą
wiadomo, jak załatwił swoją żonę.
Jak? Co jej zrobił?
-Pożarł ją! -Suchy! Nie! Przestań!
-Odczep się! -No co ty, mała.
Wkurzasz mnie.
-Ja tylko... -Zero szacunku dla kobiet.
Znaczy, że co?
Że spadaj!
Dobra.
Cnotka.
A ty tu czego?
Nebbercracker.
Ty faktycznie nie żyjesz, nie?
Depczę ci trawę!
I co mi teraz zrobisz, Nebbercracker?
Nebbercracker-Nebbersraker...
Mój latawiec.
LUKSUSOWE WIEŻOWCE W BUDOWIE
Serdel.
Serdel?
Serdel.
Kryj się!
Serdel, porąbało cię?
Zamknij dziób!
No co?
Nebbercracker zmartwychwstał.
-Nie gadaj. -Tak.
Zostawili kluczyki. Zapalimy?
Serdel, w ogóle mnie nie słuchasz.
To moja wina, że on umarł, i dlatego mnie teraz nawiedza.
Wrócił, żeby się zemścić.
Zupełnie cię pogięło, wiesz o tym?
Pewnie ci odbija, bo go zabiłeś.
Życie trwa dalej.
Twoje.
Wyluzuj. Bierz przykład ze mnie.
Co ty wyrabiasz?
Zrób coś!
Przestań się wydurniać.
Musisz mi pomóc.
Jasne.
Jestem ci potrzebny?
-Tak. -To mam dla ciebie trzy słowa:
"cukierek albo psikus".
Dobra, niech ci będzie. Chodźmy.
Zaczekaj.
Dawaj, Serdel.
Jakoś słabo straszy.
Coś nudno się zrobiło.
-Mogę już spadać? -Bo cię usłyszy!
DJ.
To dlatego chłopaki w stołówce nie chcą koło nas siadać.
Zadzwonię i ucieknę, to zobaczysz. Zero ducha.
Serdel, stój, proszę cię.
Ja nie żartowałem.
Serdel, wracaj, proszę cię. Wracaj.
Nie szalej.
Serdel. Wracaj.
-Ojej, butelka. -Zostaw ją.
Wracaj, proszę cię.
Ej, DJ, kto ja jestem?
Won z mojego trawnika!
Nie rób tego.
Szybko, Serdel, uciekaj!
-Szybciej! -Mamusiu!
Tutaj!
Ratunku!
Szybko, Serdel! Serdel, tędy!
Nie oglądaj się!
Obejrzałem się!
Suchy?
Moment.
Myślisz, że rzucę ci się na...?
Cukierek albo psikus.
Czego?
Dzień dobry pani.
To była symulacja tego, co czeka panią wieczorem.
Według badań, gospodarstwa, w których nie ma cukierków,
są o 55 procent częściej obrzucane zgniłymi jajami.
Żeby zapobiec tej tragedii,
sprzedaję ludziom słodycze. Z ramienia szkoły imienia Romana.
Niezła buda. Kiedyś z niej wyleciałam.
O co ci chodzi?
Chcę tylko zawczasu zacząć karierę i zasłużyć na udane życie.
Chcesz mieć udane życie?
To jak w twoim McDonaldzie zjawi się jeden Suchy,
daj mu hamburgera, nie numer swojej komórki.
Dzięki za radę. Wezmę to pod uwagę.
Ale biznes jest biznes. Jaja, krem do golenia, papier toaletowy.
Bez słodyczy pani dom przestanie tak błyszczeć.
Niestety, to nie jest mój dom.
Opiekunka?
No to do rzeczy.
Pewnie starzy bachorów zostawili ci 40 dolców na wszelki wypadek.
Pewnie zostawili 30.
Mogłabyś dać mi 20. Wypiszę kwit na 30, to zarobisz 10.
Mogłabym.
Ale zainkasuję jeszcze trzy ptasie mleczka ekstra.
Dam dwa i dorzucę trzy hopsy.
Niezła jesteś.
8:00 rano. Żadnych widocznych manewrów.
DJ, przyniosłam czekoladę.
Widział nas?
Żadnych widocznych manewrów.
Co wam odwala?
Nic.
Tylko że w domu naprzeciwko coś chciało nas zeżreć.
Tak. Obserwowaliśmy go całą noc. W ogóle stąd nie wychodziliśmy.
Nawet na siku. Nie pij tego.
Ohyda.
Nie wiem, co to za choroba,
ale na pewno jest uleczalna. Tylko może być potrzebny kaftanik.
Zee, to prawda. Tam się dzieje coś złego, naprawdę.
Cieszę się razem z wami.
Nie widzieliście przypadkiem Suchego?
Wyszedł wczoraj niespodziewanie...
i nie wrócił.
Nie wrócił?
-Butelka. -No jasne.
No nie, to już przegięcie.
Zee, nie wiem, jak ci to powiedzieć...
Twój chłopak pewnie został pożarty żywcem.
A to małpa.
Muszę lecieć.
Śniadanie.
Bawcie się dobrze, gnojki.
Ja nie mogę.
Co?
Co jest?
A, nic.
Daj popatrzeć.
NIE ZBLIŻAĆ SIĘ
Tylko nie to.
-Ej! Nie! -Czekaj!
DJ, telefon!
-Stój! -Dziewczynko!
-Nie idź tam! -Czekaj!
WON STĄD
Ani kroku dalej.
-Zawracaj. -Właśnie.
Jesteście normalni inaczej?
Jeśli tak, to spoko. Nie jestem prawicowa.
Widoczne manewry!
-Co robimy? -Chodź.
Chłopaki!
-Biegiem, -Przecież biegnę.
Pomóżcie mi!
-Mam ją! -Ja mam!
Halo?
Ej!
Dzwoni ojciec jakiegoś Kiełbasy, chyba nieźle wkurzony.
Halo?
Do was mówię.
Martwi się o ciebie.
I słusznie.
-Wyjaśnić mi proszę. -Ten dom chciał nas zeżreć.
-Dobra, nie wyjaśniaj. -Dokąd idziesz?
Zobaczyć, co się wyprawia w tym waszym głupim domu.
-Nie! Nie możesz. -Masz jakiś problem?
Mutację. Mam strasznie dużą, wielgachną mutację.
-Za dużo witaminek. -Jasne.
Jadę poszukać Suchego.
O nas się nie martw. Wszystko gra.
Pozdrów go ode mnie. Jedź ostrożnie.
Nara!
O, cześć.
Co tu właściwie jest grane?
No wiesz, z tą mutacją to ja zmyślałem.
Jestem JD. DJ.
Tak, tato. Miałem zadzwonić, ale zapomniałem.
Przepraszam.
Dobra.
Obiecuję.
Tak.
Kocham cię. Pa.
-Pa. -To jest...
nasz punkt obserwacyjny...
że tak powiem.
Wiem, plakaty są głupie.
Miałem je wyrzucić i powiesić obrazy.
Ojciec, pocałuj mnie w tyłek!
DJ, masz jakiś browar?
Dzieńdoberek.
To jest Serdel.
Dla dziewcząt Charles.
Jenny Bennett.
Przewodnicząca samorządu w szkole im. Romana.
-Ciężko się tam dostać. -Ja się dostałem, ale mi się odwidziało.
To szkoła żeńska.
Dlatego zmieniłem zdanie.
Wiesz, niedaleko jest niezła pizza.
Nie lubię pizzy.
-Ja też. -Ja też.
Fascynujące, co nie?
Tak sobie stoi i czeka.
Taki wielki w tej swojej...
straszności.
-Mogę stąd zadzwonić? -Jasne.
Proszę. A do kogo?
-Do mamy. -Błąd.
I tak ci nie uwierzy.
To za ciężkie dla dorosłej wyobraźni.
To są siki? Bo jeśli siki, to jesteście obrzydliwi.
DJ?
Sikasz do butelek?
Co ty? Ty tu nalałeś.
-Ty. -To jego siki.
-Mogę mówić z Allison? -To niehigieniczne.
-Jej córka. -To on sikał.
Przepraszam.
Sprzedawałam w Mayville słodycze i... To dość pokręcone.
To co, nagle znielubiłeś pizzę?
Tak. Ty też?
Tylko że ja znielubiłem ją wcześniej.
Jeszcze przed domem.
-Dobra. No to ustalmy szczegóły. -Dobra.
Ja ją znielubiłem jeszcze przez teleskop.
Nie zaklepuje się dziewczyny przez teleskop.
W ogóle się nie zaklepuje.
-Zaklepałem. -Ja też.
Nie uwierzyła mi.
Dorośli czasem są tacy...
Dobrze. Normalnie nie gadam z takimi jak wy.
Ale mało nie zeżarł mnie ten dom. Czekam na wyjaśnienia.
O, piesek.
Chciał sobie siknąć, biedny.
Słuchajcie.
Musimy wezwać policję.
Wiecie, co tu będzie wieczorem?
Będą się tu pchały całe tłumy dzieciarni.
Zaraz, zaraz. Chyba trochę przeginamy.
No bo pomyślcie.
Tylko totalny pochlast pchałby się do domu Nebbercrackera.
Moja piłka!
Nie!
Ale będzie jatka.
Świetnie. Przyjechali.
Żebyście tylko mieli dobry powód.
Bo właśnie miałem robić sobie jaja, kiedy zadzwoniliście.
Jaja na twardo.
Wszyscy troje, podejść do radiowozu!
Stoją koło radiowozu.
On jest nowy. Pierwszy tydzień na służbie.
Jesteśmy prawie pewni,
że w tym domu ukrywa się groźny stwór.
-Chyba zabił człowieka. -I psa.
Piesio zginął? Jedynka do centrali!
Co ty wyrabiasz?
Proszę o wsparcie. Nie słyszałeś?
W środku ukrywa się groźny stwór.
Nie mamy wsparcia. W centrali jest tylko Judy.
A tutaj nic się nie dzieje.
Strzelili sobie o jedną colę za dużo, i to wszystko.
Ten zabity piesio pewnie uważa inaczej.
Coś powiedział?
Nie, nic.
Zabawa się skończyła.
Jest Halloween. Dużo zgłoszeń.
-Serio? -Tak.
Nie, czekajcie.
Ten dziwny zwierz ma paszczę.
A gdy coś zobaczy, to łapie, wciąga do domu, i tam zżera.
O tak.
Już, już. Tylko że...
chłopcy celowo przesadzają, żeby oddać grozę sytuacji.
Nie widzę żadnej sytuacji.
-Na razie. -Nie.
Dobrze. Zaraz pokażę. Ale jeśli coś się stanie...
To wyjmiemy spluwy.
Ostrożnie!
On skacze.
Cwany jesteś.
Ej!
Wy obaj. Chodźcie tu.
Bliżej.
Szybciej.
Zapomnę, że rzuciłeś kamieniem, bo dzięki tobie się uśmiałem.
Ale jeśli jeszcze raz zbliżycie mi się do tego domu,
wszyscy troje wylądujecie w kiciu.
Za 10 sekund ma was tu nie być.
Musicie zareagować.
To wasz obowiązek.
-Jeden. -Chodźcie.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
Ostrożnie!
Ja mieszkam po drugiej stronie.
Tak można polegać na władzy.
Właśnie. Ja też nie cierpię władzy.
-No to koniec. -Wcale nie.
Pójdziemy do fachowca.
Masz przed sobą tył trzykrotnego mistrza
gier komputerowo-zręcznościowych w kategorii powyżej lat 14.
Nazywa się Reginald Czacharski. Ale mówią na niego Czacha.
-Kto mówi? -Ja i DJ.
-Tak. -To najmądrzejszy gość na świecie.
Chodźmy z nim pogadać.
-Jenny! -Ej, Jenny, poczekaj. Czekaj.
Czacha jest teraz zahipnotyzowany.
Lepiej go nie denerwować.
No dobra. A kiedy się odhipnotyzuje?
Zdychaj. Zdychaj.
Trudno wyczuć. Raz grał bez przerwy przez cztery dni.
Jechał na dziesięciu zgrzewkach coli i pampersie.
Ten facet to legenda.
Skoro nie chce wyjść z tego stanu, to sami go wytrącimy.
-Oszalałaś? -Co? Jenny, nie.
Rozpracuję cię. Długo nie pożyjesz.
Już nie żyjesz.
Uwaga.
Znowu odrąbałem ci makówkę.
Ale nie widziałeś, bo nie masz głowy.
-Czacha? -Czego?
Nie widzicie, że tu się trenuje bezwzrokowe granie?
Czego?
Dom Nebbercrackera jest nawiedzony.
Chcę wiedzieć, jak go zniszczyć, zanim kogoś zamorduje.
Zamknij się, bo puszczę takiego bąka, że was wszystkich zaczadzi.
I jak ci smakuje mój zimny topór?
Nawiedzony dom?
Podczas wypraw na zloty komiksowców i giełdę elektroniczną
widywałem to i owo.
I słyszałem o budowlach,
które bierze w posiadanie dusza umarlaka,
która wnika w drewno i cegły.
I z tego rodzi się niezwykłe monstrum
zwane Domus mactabilis.
Ten dom to pan Nebbercracker.
Jesteśmy jego zabójcami.
To już nie żyjecie.
Uciekaj, tchórzu.
Ile krwi...
Jak go wykończyć?
Trzeba uderzyć w jego źródło życia: w serce.
Domy nie mają serc.
Tak!
Brawo.
Tak. Możliwe, że masz rację.
Sorki, mam strasznie ważną sprawę.
Do niewidzenia.
Już nie żyjesz.
JUŻ NIE ŻYJESZ
Musimy uderzyć w serce.
Ale gdzie w takim domu jest serce?
Odkąd Nebbercracker nie żyje,
z jego komina ciągle się dymi.
Piec. Serce domu to piec.
Jeśli chcemy zgasić ogień, musimy wejść do środka.
W taki sposób, żeby nas nie pożarł.
-Kukła. -Sam jesteś kukła.
Nie, Serdel, to jest to. Zrobimy kukłę.
Nafaszerujemy ją paroma kilogramami leku na grypę.
-Pożyczysz go z apteki taty. -Że jak?
Rzucimy kukłę na pożarcie. Gdy dom się naćpa, to zaśnie.
-Co on gada? -A my wejdziemy i zgasimy ogień.
-Jakieś pytania? -Tak. Odwaliło ci?
Ja nie chcę kraść leków z apteki,
nie chcę wchodzić do tego potwora, ja nie chcę nie żyć.
-To niezły plan. -Też tak uważam.
LEK NA GRYPĘ
Ej, ten to ja bym chciał.
-Okropnie smęcisz. -Tak!
-Serdel, cicho. -Sorki.
Już.
Hopsa.
Dobra, kolorowy misiu, na pozycję startową.
Tylko mi się nie bój.
Pamiętaj, czego cię uczyłem.
Kocham cię, kolorowy misiu.
Serdel, szybciej.
Zrobione.
Bingo.
Cukierek albo psikus.
Włóż wtyczkę.
Ale niefartownie.
Wtargnięcie, zakłócanie, wandalizm, zaśmiecanie...
-Zdrada stanu! -Żadna zdrada.
-Ale na pewno? -Na pewno!
Dobra, dzieciaki, wyłazić mi z tych kubłów. Już.
Dalej. Słyszeliście, co powiedział. Widać światełko? To w jego stronę.
Ruchy, ruchy.
Tak, broń na ziemię.
Ale koło mnie. No już.
-Zaraz strzelę. -I kogo my tu mamy.
Pilnuj ich. Ja to sprawdzę.
Już ja popilnuję.
Ej, coś cię bawi? Prowokujesz mnie?
Trochę respektu dla władzy.
Bo dostaniesz nauczkę. Dawaj, sprowokuj mnie.
Wszyscy mnie sprowokujcie.
Ja jestem władza.
A ty jesteś zbir. Nie zmylą mnie
te piwne oczęta.
Dosyć. Wystarczy.
Ty, bekon, chcesz coś dodać?
-Zgarniamy ich. -Od początku tak mówiłem.
-A dokąd ich zgarniamy? -Do kicia.
Słyszeliście? Idziecie do kicia, gówniarze.
Musi nam pan uwierzyć.
Jasne. Masz prawo się zamknąć.
-Ten dom to potwór. -A już prawie ci uwierzyłem.
Jestem z wami, panowie. Mój kuzyn jest gliną w Milwaukee.
Znaczy, prawie gliną. Nosi spluwę.
W pudle cię pokochają.
Jesteśmy supergliny.
Tak, i dlatego gnieżdżę się w M-3.
Supergość. Super-hiper-orient-gość.
-Słyszałeś? -To w brzuchu mi burczy.
Nie. To może być ten groźny stwór.
-Sam sprawdzę. -O matko.
Łatwiej ujeździć pitbulla. Zaraz wracam.
-Stójcie! -Panowie!
-Wracajcie! -Nie idźcie tam!
Znaczy?
Tak jest, mistrzu kontratakuje.
-Stać! -Ej! Wracajcie!
Tam się dzieją straszne rzeczy!
Gdzie jesteś, straszny stworze?
Zaraz cię znajdę.
Stój,
kołku.
Ej, co robisz? Tak nie wolno!
Ja jestem władza! To jest karalne!
-Już idę! -Puszczaj mnie!
-Wezwę wsparcie. -Mówiłeś, że nie mamy wsparcia.
To wezwę Judy.
Judy!
Na pomoc!
Mamusiu!
O Boże, o Boże, o Boże.
-Chyba serce mi siada. -Tylko nie panikujmy.
Na pewno jest jakieś wyjście.
Ja nie chcę umierać!
Jenny, zawsze cię kochałem.
-Serdel! -Sorki.
Mamo!
Nie mogę patrzeć.
Chodźcie, skaczemy.
To koniec. Ty nas zabiłeś.
Założę się, że dom nas nie zauważył.
Myśli, że jesteśmy w radiowozie.
Słyszycie?
On chyba śpi.
Jeśli mamy wyjść stąd żywi,
to musimy znaleźć piec i zgasić ogień.
Może rozważmy inne opcje.
Pewnie. Inna opcja:
siedzimy i czekamy, aż dom się obudzi i nas wszamie.
Znaleźć ogień i zgasić. Jasne.
Dynamit. Ale super.
-On na mnie patrzył. -DJ.
Wiedziałeś, że się ożenił?
Słyszałem, że miał żonę...
ale ją utuczył...
i pożarł.
"Brygada saperów".
Sorki.
Idziemy.
Nie hałasuj.
Nie bój żaby, ja chodzę bezszelestnie.
Tam jest! Strzelaj!
No co? Chcieliście strzelać w serce, nie?
-To nie jest serce. -To co to jest?
Jeżeli to są zęby, a to jest język,
to tam pewnie są migdałki.
To on je nie tylko ludzi.
Proszę? Nie.
To takie tycie narządy w gardle. Każdy je ma.
Nie ja.
Nie.
Chodźcie, idziemy.
Ruszamy się szybko i cicho.
Niczego nie dotykamy.
I trzymamy się ra...
-DJ! -Stój!
DJ.
Ja cię uratuję.
Serdel, przestań.
Sorki. Myślałem, że to... DJ!
-To zabawka. -No jasne.
Gdzie DJ?
-DJ. -Tu jestem.
Dużo tych zabawek.
To pewnie tutaj Nebbercracker trzymał towar.
"Towar".
Chodźcie coś zobaczyć.
KONSTANCJA OLBRZYMKA
"Konstancja - olbrzymka".
-Klucz. -Zostaw. Nie ma na to czasu.
Musimy się stąd wydostać.
Co ty robisz?
U nas w piwnicy jest stół do ping-ponga.
Konstancja.
Kurde balans, on ją faktycznie zjadł.
Niemożliwe.
Jej ciało jest przykryte betonem.
Patrzcie, ile tu rzeczy.
Po co urządził jej kaplicę, skoro ją zamordował?
Może gryzło go sumienie. DJ, możemy już stąd iść?
Wiedziałem, że pan coś ukrywa, panie Nebbercracker.
DJ!
Gratuluję, panie Holmes.
-Obudził się. -Spadamy!
Kryć się!
Znajomy dźwięk.
Moja piłka!
I dokąd ty hopsasz? Chodź tu.
-Serdel, wracaj. -Chodź do mnie.
Mam cię.
Zabójcze sprężyny!
-Serdel! -Zostaw mnie!
DJ! Ratunku!
Oj nie.
Odczep się.
Jenny.
Serdel!
Dawaj, Serdel, złap się.
Mam cię.
DJ, uważaj!
Nie!
Migdałki.
-DJ... -Serdel!
Mamusiu!
Ohyda.
Czy on puścił nam pawia?
Łaskotaliśmy go w gardle.
Super. Pomysły masz jak zwykle genialne, "mistrzu".
Zejdź ze mnie, co?
A gdzie twoje genialne pomysły?
Gdzie? Wiesz, jaki mam pomysł?
Spadam do domu wszamać hamburgera. Nara.
Ten dom żyje, a ty chcesz się wymiksować?
Narażałem dla ciebie życie. Kradłem dla ciebie leki.
-I w ogóle cud, że żyję. -Ja też.
Ale to ty zabiłeś Nebbercrackera.
Gdy szedłem po twoją piłkę.
Przestańcie. Zachowujecie się jak dzieci.
Bo jesteśmy dziećmi.
Co nam odbiło?
Chcieliśmy uśpić dom lekarstwem na grypę.
-No nie, beznadzieja. -Dokąd idziesz?
Do domu. Jestem do bani.
DJ!
Na szczęście to pogotowie.
DJ?
Rany, duch!
Zgiń, przepadnij!
Sam zgiń, przepadnij. Won mi stąd.
To nie jest duch.
On żyje. Nie jestem mordercą.
A kto powiedział, że nie żyję?
Już mi stąd, bo ukatrupię!
-Wiejemy! -Szybko!
Nie wiecie, jaki dziś dzień?
Kończy mi się czas...
Kochanie...
wróciłem.
Jak ty wyglądasz?
Dachówki potargane...
i szyby popękane.
Ale to żaden problem, skarbie.
Ten dom to ona.
DJ, co ty wyprawiasz?
-Wracaj. -Zwariowałeś?
Wystarczy odrobina farby.
Panie Nebbercracker!
Ja wiem o Konstancji.
Co?
Co ty możesz wiedzieć? Nic nie wiesz.
Byłeś w moim domu? Ty...
Pan jej nie zabił, prawda?
Tak bardzo ją kocham.
KONSTANCJA, 306 KG KOBIETA WIELKA JAK DOM
Witam.
Nie bój się.
Mogę cię stąd zabrać.
Chcesz?
Tak.
Już prawie.
Jeszcze chwilkę.
NA SPRZEDAŻ
Ostrożnie.
Otwórz oczy.
-To nic specjalnego, ale... -Najdroższy.
Nie zbliżać się do mojego domu!
Rozszarpię ich na strzępy.
Na pomoc!
-Konstancjo. -Na pomoc!
-Coś cię boli? -Boli?
A pewnie. Ci zbóje napadają na nasz dom.
Cukierek albo psikus.
To tylko dzieci, kotku.
-Jest Halloween. -Nie, nie.
To mój dom. A oni chcą mnie skrzywdzić.
Konstancjo, spójrz na mnie.
Dopóki tu jestem, nikomu nie dam cię skrzywdzić.
Konstancjo.
Wy wandale!
-Masz. -Chuligani!
-Dorwę ja was! -Nie, Konstancjo!
Ale dokończyłem dom.
Ona by tego chciała.
Umarła, ale nie odeszła.
NIE ZBLIŻAĆ SIĘ
A w tę noc,
w tę jedną jedyną noc w roku
musiałem bardzo uważać.
-Cukierek albo psikus. -Musiałem.
-Oszołom. -Musiałem.
Ej! Wy!
Nie przyłaźcie mi tu więcej!
Ona atakuje każdego, kto się zbliży.
Uciekaj.
Już idę, skarbie.
Uciekaj.
Nie. Tak dłużej nie można, proszę pana.
Chronił nas pan przez tyle lat.
Teraz my musimy pomóc panu.
Pozwólmy jej odejść.
I co wtedy?
Zostanę całkiem sam.
Nieprawda.
Konstancjo, nie!
UWAGA DYNAMIT
W nogi.
Ten dom żyje!
Tędy. Szybko.
Chodźcie.
-Czego tam majstrujesz? -Żeby zatrzymać dom.
Biegnij wreszcie.
Szybciej!
Szybciej, panie Nebbercracker. Szybciej.
Nie mogę.
Panie Nebbercracker, uciekajmy.
Ty uciekaj. Dam sobie radę.
O matko!
Na co czekacie? Sprężajcie się.
Nie waż mi się zbliżać do tych dzieciaków!
Konstancjo.
Panie Nebbercracker.
Dobrze już.
Spokojnie, maleńka.
Moja słodka.
Byłaś niegrzeczna, kotku.
Krzywdziłaś ludzi.
Och, Konstancjo.
Wiedzieliśmy, że kiedyś to się musi stać, prawda?
Teraz muszę wszystko naprawić.
Muszę wszystko naprawić.
Konstancjo.
Zawsze dbałem o twoje dobro, prawda?
Tak, maleństwo?
Chodźcie stąd.
Och, Konstancjo.
Tak trzeba, to jedyne wyjście.
Zostaw go!
Zabieraj od niego te swoje brudne gałęzie!
A masz!
Panie Nebbercracker.
Podejdź, chłopcze.
-Weź to. -Ja?
Musisz mi pomóc.
Wiem, że potrafisz.
Dawaj. Idź. Szybko!
Skąd wiesz, jak to prowadzić?
Nie wiem.
Komin. Komin prowadzi do serca.
Jenny!
Jenny, nic ci nie jest?
Nie wiem.
DJ, rzuć to.
Za chwilę.
Serdel, przestaw dom pod tamten żuraw.
Da się zrobić?
Pryszcz, nie?
Chodź.
Myślisz, że możesz sobie pluć na moich kumpli?
DJ, patrz.
Mamusiu!
Serdel.
Serdel, zgłoś się.
Serdel, chłopie.
Ej, patrzcie!
No i kto wygrał? Ja! Pierdoła!
Jesteś gość, Serdel!
Patrzcie na mnie! Jestem wielki!
-Przepraszam. -No dalej!
Tak! Patrzcie!
Nie rób mi tego.
To nie fair.
Nie. Nie. Na pomoc!
Świetnie, Serdel. Niech cię goni.
Ty kurna chato! Ty rudero! Wychodku ty!
Nie!
-Nie dam rady. -Jasne, że dasz.
Idź.
Całowałem się.
W usta się całowałem.
Szybko, sprężajcie się!
Sorki.
DJ, szybciej.
Ja latam!
-Na trzy podpalisz lont. -Dobra.
-Jeden. -Szybciej.
-Dwa. -Tak.
Trz...
DJ!
Trzy!
Też to słyszycie?
Dobiega stamtąd. Chodźcie.
Najdroższa moja.
Do zobaczenia.
Przykro mi, że stracił pan dom
i żonę.
Chociaż była nieżywa.
45 lat.
Tkwiliśmy tam przez 45 lat.
I w końcu...
jesteśmy wolni.
Wolni!
Dzięki, przyjacielu.
Wszystkim wam dziękuję.
Jesteśmy wolni!
-Dziękuję. -Dzięki.
Wesołego Halloween.
-Cukierek albo psikus. -Cukierek albo psikus.
Proszę bardzo.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Bawcie się dobrze.
Następny.
Gdzie dom Nebbercrackera?
Zmienił się w potwora, więc go wysadziłem.
Cukierek albo psikus.
Potrzebny rowerek.
Mówisz i masz.
Rowerek.
-Rowerek. -Cześć, rowerku.
Tęskniłam za tobą.
-Dziękuję bardzo. -Do widzenia.
-Miłego wieczoru. -Chodź, córciu.
-Jenny! -Jest moja mama.
-Chwilkę. -Czekam.
No to...
do zobaczenia.
Niedługo.
-Tak. -Tak.
Na razie.
Przyjemnej mutacji!
Złapała mnie za tyłek.
Cieszę się, Serdel.
Panie Nebbercracker! Chodźmy już.
Idźcie sami. Ja jeszcze mam co robić.
Super. Dziękuję.
-Do zobaczenia. -Tak. Pa.
Ej.
Nie deptać mi trawy.
Taki tam żart.
-Myślisz, że przywyknie? -Tak, da sobie radę.
Wyjedzie na wakacje, opali się, może znajdzie sobie kogoś.
Tym razem może willę nad morzem?
Patrz, kto przyjechał.
-Widzę. Dzięki. -Drobiazg.
-Cześć, chłopcy. -Cześć, tato.
A co to za...? Nie mówcie, sama zgadnę.
Czy to...
-brudni piraci? -Tak, zgadłaś.
Świetnie. Wyglądasz cudownie.
Bawcie się dobrze.
Wiesz co, miałeś rację.
Jesteśmy za starzy na Halloween.
Za starzy, to pewne.
Ale z drugiej strony...
napracowaliśmy się dziś.
To idziemy?
Idziemy.
Super. Hura!
Cukierki!
-Czy nas ten...? -Tak, tak, tak.
Jest Halloween, nie?
Może byśmy skoczyli we dwóch
"skonfiskować" cukierka?
A nie lepiej zjeść cukierka?
Dobry pomysł.
Tak, dobra, chodźmy. Zjemy sobie cukierka.
A nawet kilka cukierków.
Na przykład czipsy.
A gdzie radiowóz?
I tak zgładziłem tego złego smoka.
Naprawdę? To nieźle.
Mała, zmywamy się.
Sam się zmywaj.
Teraz jest inaczej.
Czacha jest inny.
Traktuje mnie z szacunkiem
i ma dla mnie czas.
A spadaj.
Suchy!
Cześć, płotku.
Cześć, listki.
Cześć, chmurki.
Tekst polski: Katarzyna Wojsz