PIRACI Z KARAIBÓW
SKRZYNIA UMARLAKA
Will!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Wyglądasz pięknie...
Ujrzenie panny młodej przed ślubem przynosi pecha.
Proszę mnie przepuścić.
Jak śmiecie! Proszę odwołać swoich ludzi!
Słyszysz mnie?!
Gubernatorze Swann, minęło zbyt wiele lat.
- Cutler Beckett... - Teraz, Lord.
Lord, czy nie,
nie masz żadnych powodów ani uprawnień, by aresztować tego człowieka.
Prawdę mówiąc, mam.
Panie Mercer...
Nakaz aresztowania niejakiego Williama Turnera.
To jest dla Elizabeth Swann.
- Doprawdy? Patrz pan. Mój błąd.
Aresztować ją. - Pod jakim zarzutem?!
A, to nakaz dla Williama Turnera.
I mam kolejny, dla pana Jamesa Norrigtona.
- Czy jest tu obecny? - Jakie są zarzuty?!
Komodor Norrington poddał się do dymisji kilka miesięcy temu.
Nie sądzę,aby to była odpowiedź na moje pytanie?
Lordzie Beckett, w kwestii nie odpowiedzianych pytań...
Jesteśmy pod jurysdykcją królewskiego gubernatora z siedzibą w Port Royal.
A pan nam powie, o co jesteśmy oskarżeni.
- Zarzut, to konspiracja w celu uwolnienia człowieka skazanego za zbrodnie
przeciwko imperium.
I skazanego na śmierć. Za co...
- Za co karą jest również śmierć.
Być może pamiętacie pewnego pirata, Jacka Sparrowa...?
- Kapitana!
Kapitana Jacka Sparrowa.
- Wiedziałem, że pamiętacie...
Pięćdziesięcioro chłopa przy skrzyni umarlaka...
Hejoł-ho-ho i butelkę rumu.
Pojawił się czart i skończył za reszte.
Hejoł-ho-ho i butelkę rumu.
Przepraszam, koleżko...
Nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli zmienimy troszeczkę kurs?
Nie sądzę.
- Niekoniecznie według planu.
Komplikacje i kłopoty dopiero nadejdą.
- Znalazłeś to, po co poszedłeś?
Kapitanie, sądzę, że załoga...
w tym również ja oczekiwaliśmy czegoś bardziej błyszczącego.
Zwłaszcza po tym, co się stało na Isla de Muerta,
która została pochłonięta przez morze wraz ze skarbem.
- I marynarka królewska gania nas po całym oceanie.
- I huragany.
- Przechodząc do sedna, czasami oczekujemy szczerej zapłaty.
- Błyszczącego? - Tak, błyszczącego.
- Wszyscy tak czujecie?
Być może uważacie, że wasz drogi Jack, nie dba o was jako kapitan?
Idź po desce!
- Co powiedziało ptaszysko? - Proszę nie winić ptaka.
- Pokaż, co znajduje się na tym płótnie.
- Wiesz, że to nic nie da. - Mi da.
To klucz!
Nie.
Coś znacznie lepszego.
To rysunek klucza.
Panowie...
Do czego służą klucze?
- Klucze...
otwierają różne rzeczy?
- A cokolwiek otwiera ten klucz, wewnątrz jest coś cennego.
Więc wyruszamy by znaleźć to, co otwiera ten klucz.
- Nie.
Nie mamy klucza, nie możemy otworzyć tego,
tym czego nie mamy, co otwiera to, co jest zamknięte.
Więc jaki cel w tym, by szukać tego, co ma być otwarte...
a tego nie mamy, bez znalezienia klucza otwierającego to.
- Więc...
wyruszamy po ten klucz.
- Bredzisz.
Jeszcze jakieś pytania?
- Więc... Mamy kurs?
- A, kurs.
Wyznaczyć kurs...
generalnie...
Płyniemy w tamtym kierunku. - Kapitanie?
No dalej, podnieść żagle, wiecie co robić.
- Nie wiem, czy to zauważyłeś.
Kapitan zachowuje się dość dziwnie.
- Podnoszenie żagla bez znania kursu... Coś dręczy Jacka.
- Zapamiętaj moje słowa zguba dla Sparrowa, to zguba dla nas.
Lordzie Beckett, więzień, jak pan rozkazał.
- Kajdany nie będą konieczne.
Kompania wschodnioindyjska potrzebuje twoich usług.
Chcemy abyś działał, jako nasz pośrednik.
W transakcji handlowej z naszym wspólnym przyjacielem kapitanem Sparrowem.
- Bardziej towarzysz niż przyjaciel. Skąd go znasz?
- W przeszłości natknęliśmy się na siebie.
I każdy z nas zostawił w drugim...
pewien ślad.
- Cóż za ślad zostawił w tobie?
- Dzięki panu, Jack Sparrow wyszedł na wolność.
Chcę abyś się do niego udał...
i odebrał pewną własność, którą posiada.
- Odebrał? Przy pomocy szabli?
- Wymiany.
Listy Kaperskie.
Zostało ci zaoferowane pełne uniewinnienie.
Jack będzie wolny.
Zatrudniony jako korsasz dla Królestwa Brytyjskiego.
- Nie sądzę by Jack uważał zatrudnienie, za to samo, co wolność.
- Wolność.
Jack Sparrow to wymarły gatunek.
Świat się kurczy.
Puste miejsca na mapach są zapełnianie.
Jack musi znaleźć swoje miejsce w nowym świecie albo zniknie.
W odróżnieniu od pana, panie Turner.
Pan razem z narzeczoną stoicie w obliczu stryczka.
Więc dostanie pan i Jacka i Czarną Perłę?
- Czarna Perła. Własność, którą posiada, a pan pragnie.
- Statek? Skądże.
Obiekt, o którym mowa jest mniejszy i dużo bardziej cenny.
Coś, co Sparrow nosi ciągle przy sobie.
Kompas.
Znasz go.
Przynieś mi ten kompas...
albo nie ma umowy.
Czemu rum ciągle się kończy?
O, dlatego.
Nie wstawajcie...
- Czas minął, Jack.
- Boot-Strapp? Bill Turner?
- Dobrze wyglądasz, Jack.
- To sen?
- Nie. - Tak myślałem.
We śnie byłby rum.
- Widzę, że odzyskałeś Perłę.
Miałem pomoc...
Twojego syna.
- Williama?
Skończył jednak jako pirat.
- Czym zasłużyłem sobie na wizytę tak znamienitego krośca?
- Wysłał mnie.
Davy Jones.
- Więc to ty.
Zmusił cię do służby.
- Wybrałem to.
Przykro mi z powodu roli jaką miałem w buncie przeciwko tobie.
Stanąłem w twojej obronie.
Potem już wszystko poszło nie tak.
Przywiązali mnie do armaty. I spuścili na dno oceanu.
Zaczekali aż woda mną zawładnie.
Nie mogłem się ruszać...
nie mogłem skonać, Jack.
Pomyślałem, że, jeśli nadaży się najmniejsza szansa na uniknięcie tego losu...
To ją wezmę. Dam za to wszystko.
- Zabawne, co potrafi zrobić człowiek by uniknąć sądu ostatecznego.
- Ty również zawarłeś z nim układ.
Ściągnął z głębin Perłę dla ciebie.
Przez 13 lat byłeś kapitanem.
- Tak naprawdę...
- Jack, nie wywiniesz się z tego gadaniną.
Warunki odnoszące się do mnie, odnoszą się też do ciebie.
Jedna dusza zobowiązana służyć przez stulecie na statku.
- Ale Latający Holender już ma kapitana, więc...
- ...wtedy czeka cię dno!
Straszliwy Lewiatan Jones'a odnajdzie cię.
I wciągnie cię razem z Perłą w otchłań oceanu.
- Wiesz może, kiedy Jones wypuści tę okropną bestyjkę?
- Już ci mówiłem, Jack.
Czas minął.
Nadchodzi...
wraz z niepohamowanym głodem...
na człowieka z czarnym piętnem.
- Wszyscy na stanowiska! Pośpieszyć się!
Dalej! Żywo!
Wszyscy na pokład!
Ruszajcie się!
Jakby sam czart nas gonił!
- Mamy kurs?
Uciekamy! Na ląd!
- Do którego portu?
- Nie powiedziałem portu, powiedziałem na ląd.
Wszystko jedno jaki.
- Kapelusz za burtą! Spuścić łódź!
- Nie! Zostaw ją.
Uciekajmy.
- Wróćcie na stanowiska! Żywo!
Jack...
Na miłość matki z dzieciątkiem...
co nas ściga?
- Nic.
Nie... Nie możesz tu przebywać.
- Chyba jednak może.
- Panie Swann. - Gubernatorze, wciąż.
Myślisz, że noszę perukę żeby ogrzać czerep?
- Kompas Jacka? Po co on Beckettowi?
- Nie ważne.
Muszę znaleźć i przekonać Jacka by powrócił do Port Royal.
W zamian zostaniemy oczyszczeni z zarzutów.
- Nie, musimy znaleźć inną drogę by zapewnić wam wolność.
- Czy to brak wiary w Jacka, czy we mnie?
- To, że będziesz ryzykował życie dla Sparrowa...
nie znaczy, że on zrobi to samo dla kogoś innego.
Gdzie ten pies z kluczami?
- Wierzę w ciebie.
W was obu.
Gdzie go znajdziesz?
- Tortuga. Tam zacznę.
I nie spocznę nim go nie znajdę.
A potem wrócę tu by cię poślubić.
- Prawidłowo.
- Pożądliwie. Jeśli nadal będziesz mnie chciała?
- Gdyby nie te kraty już bym cię miała.
- Zaczekam na ciebie. - Obserwuj bacznie horyzont.
Kapitan Jack Sparrow?
Jest mi winien 4 dublony.
Myślałem, że nie żyje.
- Singapur. Tak słyszałem.
Upił się z uśmiechem na twarzy.
To jest pewne jak przypływ. Jack Sparrow udał się do Singapuru.
- Jack Sparrow...? - Nie widziałam go od miesiąca.
Gdy go znajdziesz, przekaż mu to.
- Nic nie wiem o Jacku Sparrow.
Ale jest taka wyspa, na której wymieniam przyprawy za mięso białych świń.
Nic nie wiem o Jacku. Ale znajdziesz tam statek.
Statek z czarnymi żaglami.
Mój brat zabierze cię na brzeg.
Co jest? Plaża jest tam.
Co?
Jack!
Jack Sparrow!
Marty!
Cotton!
Ktokolwiek.
O, znajoma twarz.
Nie jedz mnie.
Ani myślę cię zjeść.
Nie jedz mnie. Nie, nie jedz mnie.
Gibbs.
No chodźcie! Dalej!
Chodźcie! Kto chce dostać?!
Mogę tak cały dzień.
Jack?
Jack Sparrow.
Cieszę się, że cię widzę.
Jack, to ja.
Will Turner.
Powiedz, by mnie uwolnili.
Jack. Kompas. Tego potrzebuję. Elizabeth jest w niebezpieczeństwie.
Zostaliśmy aresztowani, za próbę niesienia ci pomocy.
Grozi jej szubienica!
- Uratuj mnie.
- Jack, co im powiedziałeś?
Nie!
Co z Elizabeth?
- No podejdź, panienko. - Nie gryziemy.
- Chodź, szybko. - Gdzie idziesz, panienko?
- Powiesz mi, co się dzieje?
- Nasze nazwisko wciąż cieszy się szacunkiem u króla.
Zaaranżowałem, ucieczkę do Anglii. Kapitan jest moim znajomym.
- Nie! Will znajdzie Jacka.
Nie możemy liczyć na Williama Turnera. Chodź!
- Jest lepszym człowiekiem niż sądzisz.
Nie czas na to. Beckett zaoferował jedną amnestię.
Dla Jacka Sparrowa. Nawet, gdy Willowi się uda.
Nie proś mnie, bym oglądał moją córkę na szubienicy.
Być może załatwię uczciwy proces Willowi, gdy powróci.
- Uczciwy proces Willa skończy się stryczkiem.
- W takim razie nic ci tu nie zostało.
Czekaj w środku.
Kapitanie?
Kapitanie...
- Dobry wieczór, gubernatorze.
Szkoda, prawda?
Miał przy sobie to. List do króla.
Jest od ciebie. - Nie.
Elizabeth.
Co robisz?!
- Gdzie ona jest? - Kto?
Bez wątpienia odkryłaś, że lojalność nie jest już monetą obiegową jak wierzy w to twój ojciec.
- A co jest?
- Obawiam się, to moneta stała się monetą obiegową.
- Oczekuję, że dojdziemy do porozumienia.
Przybyłam negocjować. - Słucham.
Słucham uważnie.
- Te listy są podpisane przez króla.
- Tak, ale są nic nie warte bez mojego podpisu...
i mojej pieczęci.
- W przeciwnym razie nie byłoby mnie tutaj.
Wysłałeś Willa po kompas Jacka Sparrowa.
Na nic ci się nie zda. - Wytłumacz proszę.
- Byłam w Isla de la Muerta, widziałam skarb na własne oczy.
Musisz o czymś wiedzieć.
- Rozumiem.
Myślisz, że kompas prowadzi tylko do Isla de la Muerta...
i masz nadzieję ocalić mnie przed zgubnym przeznaczeniem.
Nie musisz się martwić.
Nie obchodzi mnie przeklęte złoto Azteków.
Moje pożądania nie są tak prowincjonalne.
W tych wodach jest więcej skrzyń z kosztownościami.
Więc może przemyślisz swoją ofertę?
- Twoje wyliczenia pozbawiły mnie nocy poślubnej.
- W rzeczy samej.
Przerwane małżeństwo,
czy interwencja przeznaczenia...?
Jesteś gotowa na wiele by uwolnić Jacka Sparrowa.
- Nie są przeznaczone dla Jacka. - Naprawdę?
By uwolnić pana Turnera,
nadal chcę ten kompas.
Rozważ to w swoich wyliczeniach.
Twierdzę, że uciekliśmy z więzienia dzięki Opatrzności.
- A ja twierdzę, że dzięki mojej bystrości.
Prawda, pieseczku?
- A skąd wiesz, że Opatrzność nie zainspirowała twojej bystrości?
Tak czy owak, nie kradnę żadnego statku.
- To nie kradzież, to odzyskiwanie mienia.
Od kiedy cię to obchodzi? - Odkąd przestaliśmy być nieśmiertelni.
Musimy się zająć naszymi nieśmiertelnymi duszami.
- Wiesz, że nie umiesz czytać.
- To Biblia, liczą się chęci.
- Udawanie, że się czyta Biblię to łgarstwo!
To obraza przeciwko...
Spójrz.
Tam jest.
- Co w niego wstąpiło?
- Pewnie zobaczył rybę-kota.
- Głupi kundel!
- No chodź!
Jest nasz! Zabierzemy go! - Nadchodzi przypływ, pomoże.
Odzyskiwanie mienia to ratowanie, w pewnym sensie.
- Nareszcie gadasz do rzeczy!
Powinniśmy wypłynąć najszybciej jak się da, inaczej nasze dusze czeka zguba.
- Rzeczę Amen.
Dziękuję.
Czemu nam to zrobił? Jeśli Jack jest wodzem...
- Tak. Pelegostosi zrobili Jacka wodzem.
Ale pozostaje wodzem, póki zachowuje się jak wódz.
- Więc nie miał wyboru. Jest tak samo jeńcem, jak my.
- Gorzej. Na to wychodzi.
Pelegostosi wierzą, że Jack jest Bogiem, w ludzkiej skórze.
I pragną go uwolnić z więzienia cielesności.
Upieką go i zjedzą.
- Gdzie reszta załogi?
- Te klatki zostały zbudowane po naszym przybyciu.
Uczta niedługo się rozpocznie.
A życie Jacka dobiegnie końca,
gdy bębny ucichną.
- Nie możemy tu tak siedzieć i czekać, prawda?
Nie, nie.
Czekajcie.
Nie, nie. Więcej drewna. Duży ogień.
Jestem wodzem. Chcę wielki ogień.
Dalej.
Więcej drewna.
Wpadka.
Trzeba doprawić, nie?
Dobra robota.
Przełóżcie nogi i zaczynajcie się wspinać!
- No dalej! Potrzebujemy całej załogi do Czarnej Perły!
- Właściwie... Nie wszyscy są potrzebni!
Sześciu chłopa wystarczy!
O jejciu.
- Szybko!
- Tylko na to was stać?!
Zaczekajcie.
Stójcie.
- Co oni robią?
- Stójcie!
- Wąż!
Ruszać się!
No ruszajcie się. Łapcie ich!
Nie, nie!
Nie dobrze.
Odetnijcie ją! Znajdźcie kamień.
Toczcie klatkę!
- Podnieście klatkę! Szybko!
Dalej, chłopaki! Podnieście jak babską kieckę!
- Uciekać!
Tędy, chłopaki.
Chować się.
Przestańcie!
Wpadka.
Poluzuj liny cumownicze!
Liny cumownicze!
- Złodziej. Mały, włochaty złodziej!
Oddawaj!
Nie gryź! - Poluzuj liny cumownicze!
- Zabrała mi oko. Nie chce oddać.
- Jak ostatni razem je odzyskałeś? Połowa roboty za nami!
- Odzyskaliśmy dla was. Wiedzieliśmy, że wrócicie.
- Przygotujcie się do odpłynięcia. - A co z Jackiem?
Nie płynę bez niego.
Czas wyruszać. - Ruszać się!
Dobry piesek.
Słuchajcie dzieciaczki, to dzień, który na zawsze zapamiętacie...
jako dzień, w którym prawie...
kapitana Jacka Sparrowa.
Oddalmy się od tej wyspy i wypłyńmy na otwarte morze.
- Tak na pierwsze i tak na drugie...
ale pod warunkiem, że będziemy trzymać się mielizny tak długo jak to możliwe.
- To trochę sprzeczne, kapitanie.
- Wierzę głęboko w twoje zdolności nawigacyjne, panie Gibbs.
A teraz, gdzie ta małpa? Chcę do czegoś postrzelać.
- Jack.
Elizabeth jest w niebezpieczeństwie.
- Powinieneś ją bardziej pilnować, próbowałeś zamknąć gdzieś?
Jest zamknięta, w więzieniu i grozi jej stryczek za niesienie pomocy tobie.
- Przychodzi czas, że ktoś musi przyjąć odpowiedzialność za błędy innych.
- Potrzebuję tego kompasu, Jack.
W zamian za niego, zostanie zwrócona jej wolność.
- Panie Gibbs. - Kapitanie?
- Mamy potrzebę podróży w górę rzeki.
- Czy przez potrzebę, rozumie pan zachciankę,
ulotną jak kaprys?
- Nie. Zdecydowaną i niepohamowaną potrzebę.
- Musimy popłynąć do Port Royal najszybciej, jak się da.
- Williamie, dam ci kompas...
jeśli pomożesz mi znaleźć to.
- Chcesz żebym to Tobie znalazł? - Nie.
Ty chcesz to sobie znaleźć. Ponieważ znalezienie tego...
bez wątpienia, z całą pewnością, bez żadnych wątpliwości, uratuje twoją niewiastę.
Kapewu?
- To uratuję Elizabeth.
- Ile wiesz o Davym Jonesie?
- Niewiele.
- Tak. To uratuje Elizabeth.
O co ten raban?
- Jeśli obaj znaleźliście sukienkę...
będziecie się musieli podzielić i nosić jeden po drugim.
- To nie tak.
- Ten statek jest nawiedzony. - Doprawdy?
Ty?
- Jest pośród nas babski upiór.
Wszyscy ją wyczuwają.
- To duch kobiety. Owdowiałej tuż przed małżeństwem.
Szukającej swego męża, zagubionego na morzu.
- Pewnikiem i dziewicy.
- Wyrzućmy tę sukienkę za burtę i miejmy nadzieję, że duch za nią podąży.
- To tylko rozłości duchy.
Musimy się dowiedzieć, czego potrzebuje duch i oddać mu to.
- Starczy!
Jesteście parą przesądnych kundli!
Wygląda na to, że mamy pasażera na gapę.
Młodą kobietę sądząc z wyglądu sukni.
Macie przeszukać statek i znaleźć ją.
I...
jest prawdopodobnie naga.
Czemu Jack obawia się otwartego oceanu?
- Jeśli wierzyć w takie rzeczy...
jest bestia na rozkazach Davy Jonesa.
Okropna kreatura z olbrzymimi mackami mogącymi ci wyssać skórę z twarzy.
I wciągnąć cały statek w odmęt oceanu.
Cragen.
Mawiają, że jego oddech...
wyobraźcie sobie.
Ostatnią rzeczą, jaką usłyszysz na ziemskim padole, to ryk Cragena.
I odór tysiąca ludzkich zwłok.
Jeśli wierzyć w takie rzeczy.
- A klucz mu tego oszczędzi?
To pytanie, na które Jack chcę znać odpowiedź.
Tak bardzo, że jest gotów odwiedzić nawet...
ją.
- Ją?
- Tak.
Bez obaw.
Znamy się z Tią Dalmą jak łyse konie.
Jesteśmy nierozłączni.
Byliśmy...
Bywaliśmy...
Przed...
- Osłaniam cię z tyłu. - To o przód się martwię.
- Pilnuj łodzi. - Pilnuj łodzi.
Jack Sparrow.
- Tia Dalma.
- Wiedziałam, że pewnego dnia wiatr przywieje cię z powrotem do mnie.
Ty...
Jesteś naznaczony przez przeznaczenie...
Williamie Turner.
- Znasz mnie?
- Ty chcesz poznać mnie...
- Nie będzie żadnego poznawania.
Przyjechaliśmy po pomoc i nie wyjedziemy bez niej.
Myślałem, że ja cię znałem. - Nie tak dobrze, jakbym tego chciała.
Chodźcie. - Chodźcie.
- W czym mogę wam pomóc?
- Wiesz, że oczekuję zapłaty? - Przywiozłem zapłatę.
Spójrz.
Nieśmiertelna małpa.
Nie do przebicia.
- Nie.
Nie masz pojęcia, ile nam zajęło złapanie jej.
- Zapłata jest godziwa.
- Szukamy tego.
I tego, do czego prowadzi.
- Kompas, który ode mnie wziąłeś...
nie doprowadzi cię do tego?
- Być może.
A co?
- Jack Sparrow nie wie, czego chcę.
A może wiesz, ale nie chcesz wziąć to jako swoje.
Wasz klucz prowadzi do skrzyni.
A szukacie tego, co jest wewnątrz skrzyni.
Nieprawdaż?
- Co jest w środku? - Złoto?
Klejnoty?
Bezpańskie rzeczy, o wysokiej wartości?
- Nic złego, mam nadzieję.
- Wiecie, kim jest Davy Jones?
Wilk morski.
Wspaniały żeglarz.
Dopóki...
nie natrafił na to, co dręczy wszystkich mężczyzn.
- Co dręczy wszystkich mężczyzn?
- Właśnie, co?
- Morze? - Rachunki?
Dychotomia dobra i zła.
- Kobieta. - Kobieta, w której się zakochał.
- Słyszałem, że zakochał się w morzu.
- Ta sama historia, różne wersje i wszystkie są prawdziwe.
Widzicie, była to kobieta...
tak zmienna, tak okrutna i nieposkromiona jak morze.
Nigdy nie przestał jej kochać.
Ból, który mu zadawała był zbyt wielki, żeby mógł z nim żyć.
Ale nie wystarczający, żeby umarł.
- Co dokładnie włożył, do tej skrzyni?
- Serce. - Dosłownie, czy metaforycznie?
- Nie mógł dosłownie włożyć serca do skrzyni.
- Mógłby?
- Nie martwił się o to,
jakie ulotne rzeczy przynosi ze sobą życie.
I tak...
Wyciął sobie serce...
Schował je w skrzyni, a skrzynię schował przed światem.
Klucz nosi ze sobą przez cały czas.
- Wiedziałeś o tym. - Nieprawda.
Nie wiedziałem, gdzie był klucz. Ale teraz wiemy.
Więc musimy wejść na pokład Latającego Holendra, zabrać klucz...
wrócisz do Port Royal i uratujesz oblubienicę.
- Pokaż rękę.
- Czarne piętno!
- Czarne piętno. - Czarne piętno.
Nigdy nie czułem się lepiej, jeśli pytacie.
Mam tu coś...
Wiem, że gdzieś to położyłam. Gdzie to jest?
Davy Jones nie może zawinąć do portu.
Może zejść na ląd raz na 10 lat.
Ląd jest miejscem, gdzie jesteś bezpieczny, Jacku Sparrow.
Więc będziesz nosić ląd ze sobą.
- Ziemia.
To słoik ziemi.
- Tak.
- Czy słoik ziemi pomoże? - Jeśli nie chcesz, oddaj.
- Nie.
- Więc pomoże.
- Wygląda na to, że musimy znaleźć Latającego Holendra.
- Naznaczony przez przeznaczenie.
To Latający Holender.
- Licho wygląda. - Ty też.
Masz rację, nie doceniaj go.
- Musiał utknąć w rafie. - Jaki masz plan?
- Wślizgnę się, przeszukam statek i znajdę ten diabelny klucz.
- A w razie oporu?
- Potnę każdego, kto wejdzie mi w drogę.
- Podoba mi się. Prosty i łatwy do zapamiętania.
Jak wpadniesz w kłopoty powiedz: Jack Sparrow wysłał mnie by uregulować swój dług.
Może ci to uratować życie.
Zgasić lampy.
Na kolana i klepcie pacierze!
Cofnąć się! Cofnąć się!
Piątka jeszcze żyje, reszta poszła dalej.
Obawiasz się śmierci?
Obawiasz się mrocznych otchłani?
Wszystkie twoje winy obnażone?
Wszystkie twoje grzechy ukarane?
Mogę ci zaoferować ucieczkę.
- Nie słuchaj go!
- Nie obawiasz się śmierci?
- Zaryzykuję.
- Zabić.
- Ty łajdaku. - Życie jest okrutne.
Czemu w zaświatach ma być łatwiej?
Oferuję wam wybór.
Dołączcie do mojej załogi. I przesuńcie dzień sądu.
100 lat, przed końcem.
Będziesz służyć?
- Będę. - Świetnie.
- Ty! Nie jesteś, ani martwy, ani umierający.
Jaki masz tu cel?
- Jack Sparrow wysłał mnie by uregulować swój dług.
- Jaki masz tu cel?
- Jack Sparrow wysłał mnie by uregulować swój dług.
- Doprawdy?
Bardzo kusi mnie przyjęcie tej oferty...
Masz dług do spłacenia.
Byłeś kapitanem Czarnej Perły przez 13 lat.
Taka była nasza umowa.
- Prawdę mówiąc byłem kapitanem przez dwa lata.
A potem padłem ofiarą buntu.
Więc byłeś kiepskim kapitanem...
ale mimo wszystko kapitanem.
Czy nie przedstawiałeś się przez te wszystkie lata...
jako Kapitan Jack Sparrow?
- Masz rację, ale jedna dusza do służby na twoim statku już tam jest.
- Dusza duszy nierówna.
- Więc przyjąłeś moja propozycję, teraz omówimy kwestię ceny.
- Ceny?
- Ile dusz jest według ciebie warta moja?
- Sto dusz.
Trzy dni.
Kochaniutki jesteś. Przyślij mi chłopaka to od razu zaczniemy.
- Zatrzymam chłopaka. Dobra przedpłata.
Zostanie ci tylko 99.
Poznałeś już Willa Turnera? Jest szlachetny, heroiczny... Wspaniały sopranista.
Wart przynajmniej 4 dusze.
Może 3 i pół.
Czy nadmieniłem, że jest zakochany...
w dziewczynie.
Pragnie ją poślubić.
Są zaręczeni.
Rozdzielenie ich...
będzie tylko w połowie tak okrutne, jak pozwolenie na ten ceremoniał.
Co?
- Zatrzymam chłopaka. 99 dusz.
Ale zastanawiam się, Sparrow.
Czy możesz z tym żyć?
Czy potrafisz skazać niewinnego człowieka, przyjaciela...
na dożywotnią służbę w twoim imieniu, podczas gdy ty zostaniesz wolny, ale samotny...?
- Tak. Mogę z tym żyć.
Przypieczętujemy to krwią? To znaczy...
atramentem?
- Trzy dni.
- Panie Gibbs.
- Czuję się skalany i niezwykle... - Jak zamierza pan zebrać te 99 dusz w 3 dni?
- Na szczęście nie było warunków odnośnie stanu tych dusz.
- A, Tortuga.
To oburzające. Podatek za przepłynięcie.
Opłaty za dokowanie, sprzedaż i do tego za pilotowanie.
Wszyscy musimy pracować dla tej Kompanii Wschodnioindyjskiej.
- Obawiam się, że Tortuga to jedyny wolny port na tych wodach.
Chciałeś powiedzieć, że piracki port. Przykro mi.
Jestem uczciwym żeglarzem. Zarabiam uczciwie.
Każdej nocy mogę spokojnie spać...
- Proszę pana.
- Chyba chce, żebyśmy coś zrobili.
- Próbuje przekazać nam znak.
- Tam. Czekajcie na znak.
- Patrzcie tam. Tam jest.
- Jest znak. - To wodorosty.
- Wodorosty też mogą być znakiem. - Wyglądają jak bebechy.
- To byłby zły znak. - A cóż to jest?
TORTUGA
Czemu sądzisz, że nadajesz się do Czarnej Perły?
- Prawdę mówiąc w życiu nie żeglowałem.
Ale chcę zobaczyć świat pókim jeszcze młody.
- Nadasz się. Postaw krzyżyk.
Następny!
- Moja żona uciekła z moim psem.
Od miesięcy użynam się.
I mam to dłęboko w gubie, czy będę żył, czy nie.
- Idealny. Następny!
- Mam jedną rękę i sztuczną nogę.
- Bocianie gniazdo dla ciebie. - Wiem, czego chcę.
-Następny!
- Odkąd byłem dzieckiem... Zawsze chciałem żeglować przez morza.
Przez wieczność. - Szybciej niż sądzisz.
Proszę się wpisać. - Dziękuję bardzo.
- Jak nam idzie? - Wliczając tę czwórkę?
To daje nam... czterech.
- Jaka jest twoja historia? - Moja historia?
Jest identyczna jak twoja. Tylko uboższa o jeden rozdział.
Ścigałem człowieka przez siedem mórz.
Pościg kosztował mnie załogę...
patent oficerski...
i życie.
- Komodor? - Już nie, nie słuchałeś?
Prawie was miałem pod Trypolisem.
Złapałbym was, gdyby nie huragan.
- Boże! Chyba nie chciałeś przez niego przepłynąć?
- Więc nadaję się do załogi, czy nie?
Nie powiedziałeś, gdzie płyniecie.
W jakieś miłe miejsce?
Więc, czy jestem wart służyć pod kapitanem Jackiem Sparrowem?
Czy powinienem cię zabić teraz?
- Zaciągnąłeś się.
- Przykro mi. Stare nawyki i takie tam.
- Spokojnie, panie. - Mierzysz do naszego kapitana!
- Czas iść. - Tak.
Dzięki, koleżko.
Kontynuujcie.
No dalej! Kto chce posmakować?
Ustawcie się w kolejce, załatwię was jeden po drugim.
No dalej. Kto pierwszy?
Sam chciałem zaznać tej przyjemności!
Jamesie Norrigtonie.
Co ten świat z tobą zrobił?
Zabezpiecz maszt, panie Turner!
Żywo!
- Dam radę to zrobić! - Zostaw, muszę wykonać rozkaz!
Puszczaj, chłopcze!
Nie...
Postawić tego trutnia na nogi!
Pięć cięgów przypomni, ci by wykonywać rozkazy.
- Nie. - Przeszkadzasz mi w obowiązkach.
- Albo podzielisz się z nim karą... - Wezmę całą.
- Doprawdy?
A skąd u ciebie taki akt miłosierdzia?
- Mój syn.
To mój syn.
- Cóż za zbieg okoliczności!
Pięć cięgów wymierzona własnemu potomstwu...
- Nie... Nie zrobię tego...
- Kara musi zostać wymierzona panie Turner.
Twój syn dostanie cięgi od bosmana,
albo ciebie.
- Nie.
- Bosmanie. - Nie!
Miałeś lekko, chłopcze!
- Will. - Nie potrzebuję twojej pomocy.
- Bosman szczyci się tym, że odrywa mięso od kości...
każdym smagnięciem bicza.
- Więc mam rozumieć, że twój czyn to akt współczucia?
- Tak.
100 lat służby trwało...
i powoli zatracałeś to kim byłeś,
aż kończyłeś jak biedny Wyvern.
Jak już zobowiązałeś się wobec Holendra to nie ma odwrotu.
Dopóki nie spłacisz długu.
- Do niczego się nie zobowiązałem.
- Więc musisz uciec.
- Nie, póki nie znajdę tego.
Klucza.
- Skrzynia umarlaka.
- Co o tym wiesz?
- Otwórz skrzynie kluczem, a zadźgasz serce.
Nie, nie dźgaj serca.
Holender potrzebuje bijącego serca. Albowiem nie będzie kapitana.
A jeśli nie będzie kapitana...
nie będzie miał, kto trzymać klucza.
- Więc kapitan ma klucz?
Gdzie jest klucz?
Ukryty.
- Gdzie jest skrzynia? - Ukryta.
Kapitanie Sparrow!
- Chcesz dołączyć do załogi? Witam na pokładzie.
- Jestem tu po to, by znaleźć ukochanego.
- Z żalem muszę poinformować, że moją pierwszą i jedyną miłością jest morze.
- Mam na myśli Williamna Turnera, kapitanie Sparrow.
- Elizabeth?
Schowaj rum.
Te szaty w ogóle ci nie pasują. Powinnaś nosić suknię albo nic.
Tak się składa, że nie mam sukni w kabinie.
- Jack.
Wiem, że Will cię szukał, gdzie on jest?
- Szczerze boleję, że muszę ci to powiedzieć...
w wyniku nieszczęśliwego i zupełnie nieprzewidywalnego zbiegu okoliczności...
nie mającego w żadnym wypadku nic w związku ze mną...
biedny Will został włączony do załogi Davy'ego Jonesa.
- Davy'ego Jonesa?
- Proszę cię...
Kapitan Latającego Holendra?
- Okropnie wyglądasz. Co tu robisz?
- Zatrudniłeś mnie. Nie moja wina, że masz niskie wymagania.
- Śmiesznie pachniesz. - Jack.
Chcę tylko znaleźć Willa.
- Kochaneczko...
Jesteś tego pewna? Czy tego najbardziej pragniesz?
- Oczywiście.
Ponieważ ja sądzę, że najbardziej pragniesz znaleźć sposób by uratować Willa.
- A ty wiesz jak to zrobić?
- Jest pewna skrzynia. - O rety.
- Skrzynia nieznanych rozmiarów i pochodzenia.
- Zawiera bijące serce Davy'ego Jonesa.
- Ktokolwiek posiada tę skrzynię, posiada władzę nad samym Davy Jonesem, może mu rozkazać cokolwiek chce.
Wliczając w to, uratowanie mężnego Williama, od zgubnego przeznaczenia.
- Chyba mu nie wierzysz, co?
- Jak ją znajdziemy?
- Dzięki temu. Mój kompas...
jest unikalny.
- Unikalny to znaczy zepsuty.
- Możliwe.
Ten kompas nie wskazuje północy...
- A, co wskazuje?
- To, czego najbardziej pragniesz
na tym świecie.
- Mówisz mi prawdę? - Co do słowa, kochaneczko.
A to, czego najbardziej pragniesz na tym świecie...
to znaleźć skrzynię Davy'ego Jonesa.
- Uratować Willa! -...przez znalezienie skrzyni Davy'ego Jonesa.
Panie Gibbs. - Kapitanie?
- Mamy kurs. - Nareszcie!
Odcumować liny, przygotować się do postawienia żagli!
- Panno Swann.
- Witamy wśród załogi, były komodorze.
Należy poznać prawdziwy kształt świata, przed zmierzeniem się z nim, prawda?
- Zapewniam, że nie są one potrzebne.
- Przyprowadziłem cię, bo pomyślałem, że zainteresuje cię miejsce pobytu córki.
- Masz jakieś wieści? - Ostatnio widziana na wyspie Tortuga.
Potem odpłynęła w towarzystwie pirata Jacka Sparrowa.
i innych ukrywających się przed sprawiedliwością...
- Sprawiedliwość, wątpię.
- ...wliczając poprzedniego właściciela tej szabli.
Sprawiedliwość zostanie wymierzona kanonadą, szablą i innymi pochodnymi metalu.
Napawa mnie obrzydzeniem, myślenie nad tym, co się stanie z załogą.
- Czego chcesz?
- Twojego autorytetu gubernatora, wpływów w Londynie i lojalności
Kompanii Wschodnioindyjskiej.
- Masz na myśli siebie.
- Mam zdjąć te kajdany?
- Zrób, co w twojej mocy, dla mojej córki.
- Widzisz Mercer, każdy człowiek ma swoją cenę, którą jest gotów przyjąć.
Nawet za coś, czego nie chciałby zaprzedać.
Stawiam 10 lat.
- Dokładam swoje 10 lat.
- Zgoda.
- Cztery czwórki!
- Zastanawiasz się nad zasadami?
- Rozumiem. To gra polegająca na oszustwie.
Stawiasz na wszystkich kości, nie tylko na swoje.
O co grają? - O jedyne, co mamy.
Lata służby.
- Każdy członek załogi może zostać wyzwany?
- Każdy.
- Wyzywam Davy'ego Jonesa.
Przyjmuję.
Stawka?
- Moja dusza.
I wieczna służba pod tobą. - Nie!
- Przeciw?
- Chcę tego.
- Skąd wiesz o kluczu?
- To nie jest częścią gry, prawda?
Wciąż możesz zrezygnować.
- Co to ma znaczyć? - Dorzucam się do puli.
- Nie.
Nie rób tego.
- Kości zostały rzucone.
Stawiam na trzy dwójki.
Twój ruch kapitanie.
- Cztery czwórki.
Cztery piątki.
- Sześć trójek.
Siedem piątek.
Osiem piątek.
- Witamy wśród załogi, chłopcze.
- Dwanaście piątek.
Nazwij mnie łgarzem. Albo obstawiaj.
- I być nazwanym łgarzem za tyle zachodu?
Billu Rzemyku jesteś łgarzem...
i spędzisz wieczność na tym statku.
Paniczu Turner...
może pan odejść...
...następnym razem jak zawiniemy do portu.
- Głupcze.
Czemu to zrobiłeś?
- Ponieważ nie mogłem pozwolić ci przegrać.
- Tu nigdy nie chodziło o wygrywanie, albo przegrywanie.
Klucz.
- Chciałeś wiedzieć, gdzie się znajduje.
Kapitan kazał was zluzować.
Rozkazy kapitana.
Masz.
Weź to ze sobą.
Udaj się na ląd i lądu się trzymaj.
Zawsze pragnąłem umrzeć na morzu.
Ale dla ciebie nie pragnąłem takiego losu.
- Dla siebie również mogłeś wybrać inny los.
- Mogę powiedzieć, że zrobiłem, co musiałem...
gdy zostawiłem cię by wybrać życie pirata.
Ale smakowałoby łgarstwem mówiąc, że tego nie chciałem.
Nic mi nie zawdzięczasz, Will.
Teraz idź.
- Będą wiedzieć, że mi pomogłeś.
- Co więcej mogą mi zrobić?
- Wezmę to wraz z przyrzeczeniem...
znajdę sposób by to uwolnić cię spod władzy Jonesa.
Nie spocznę póki to ostrze nie przebije jego serca.
Nie opuszczę cię.
Przyrzekam.
- Beckett. - Taki jest podpis.
Lord Cutler Beckett z Kompani Wschodnioindyjskiej.
- Will pracował dla Becketta. Nigdy o tym nie wspomniał.
Beckett chce kompasu.
Tylko z jednego powodu.
- Oczywiście.
Pragnie skrzyni.
- Tak, wspominał coś o skrzyni.
- Jeśli kompania wejdzie w posiadanie skrzyni, będzie kontrolować morze.
- Powstanie bardzo dyskomfortowa sytuacja.
- Będzie źle! Dla każdego syna matki nazywającego się piratem.
Chyba można wyciagnąć z tych żagli większą prędkość.
Na reję fokmasztu!
- Ciekaw jestem jak weszłaś w ich posiadanie?
- Perswazja. - Przyjacielska?
- Zdecydowanie nie.
- Will porozumiał się z nim, żeby to uzyskać. A ty czekasz z nagrodą.
Pełne uniewinnienie. Patent korsarza na usługach królestwa brytyjskiego
i Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Jakbym mógł być kupiony za tak niską cenę.
- Oddaj te listy. - Nie.
Użyj perswazji.
- Wiesz, że Will nauczył mnie władania szpadą.
- Jak mówiłem...
użyj perswazji.
Ciekawostka.
Były czasy, że dałbym wszystko byś tak wyglądała myśląc o mnie.
- Nie wiem, o czym mówisz. - A ja sądzę, że tak.
- Nie bądź absurdalny. Po prostu mu ufam.
- Nie zastanawiałaś się jak twój najnowszy narzeczony wylądował na Latającym Holendrze?
Dziwne, znaleźć rozbitka tak daleko na otwartych wodach.
- Oddalcie się jak najdalej możecie i najszybciej jak możecie.
- Przed czym uciekamy?
- Sukienka...
Skąd ją macie?
- Znaleźliśmy na pokładzie.
Załoga uważała, że to duch przynoszący zgubny los.
- Bzdury.
- Jasne, były to bzdury. - Przyniósł nam uśmiech losu.
- Duch nakazał zawinąć do Tortugi. I nieźle tam zarobiliśmy.
- Oczywiście nieoficjalnie.
- Pewnie... część załogi uciekło ze statku?
- Czemu o to pytasz? - Kapitanie...
- Spostrzegliśmy statek. - Barwy?
- Nie ma żadnych. - Piraci.
- Albo gorzej.
Będziesz na to patrzeć.
Niech nie rozbrzmi żaden radosny głos.
Niech nikt nie spogląda w niebo z nadzieją.
Niech ten dzień będzie przeklęty, przez nas, gotowych obudzić...
- Cragena! - Nie!
Co to jest?
Ściągnąłem na wszystkich zgubę.
To Latający Holender!
- Cóż się stało, na kury matki Klarysy? - Musieliśmy uderzyć w rafę.
- To musi być rafa. Zwrot przez sterburtę.
- Rafa! - Zwrot!
Cragen!
Masz! Bierz ją!
Nie ma chłopaka. Musiało go zabrać morze.
- Ja jestem morzem.
Potrzebujesz czasu w samotności na przemyślenia?
-Co z ocalałymi?
- Nie ma ocalałych.
Skrzynia nie jest już bezpieczna. Kurs na Isle de Cruces.
Mamy tam być pierwsi, albo idźcie do czarta. - Pierwsi?
- Kto sprowadził tego złodziejaszka na mój statek?
Kto powiedział mu o kluczu?
Jack Sparrow.
Moje studia nad kobiecą naturą informują mnie, że jesteś w kłopocie...
-Powinnam być już mężatką...
Jestem taka gotowa do małżeństwa.
Widzisz...
Jestem kapitanem statku.
A bycie kapitanem statku upoważnia mnie do udzielenia mariażu...
dokładnie tu, dokładnie na tym pokładzie i dokładnie...
teraz...
- Nie, dzięki.
- Dlaczego nie? Lubimy się bardzo, ja ciebie, ty mnie... nas...
- Pomijając sens honoru, kwestie moralne i... higienę osobistą...
- Drobiazgi...
Przejdziesz na moją stronę, wiem o tym.
- Jesteś bardzo pewny siebie.
- Jedno słowo, kochaneczko... ciekawość.
Szukasz wolności.
Chcesz robić to, co chcesz, ponieważ tego chcesz.
Działać samolubnymi reakcjami.
Chcesz się dowiedzieć, jak to jest.
Pewnego dnia...
nie będziesz w stanie się powstrzymać.
- Czemu twój kompas nie działa?
- Mój kompas działa bez zarzutu.
- Jesteśmy do siebie podobni.
Przyjdzie czas, że będziesz mógł to pokazać...
By postąpić słusznie.
- Uwielbiam te chwile.
Lubię im machać, gdy przemijają.
- Będziesz miał szansę zrobić coś...
coś odważnego.
Gdy to zrobisz, odkryjesz coś.
Że jesteś porządnym człowiekiem.
- Wszystko dowody przeczą temu.
- Wierzę w ciebie.
Wiesz czemu? - Powiedz ślicznotko.
- Ciekawość.
Będziesz tego chcieć.
Szansy by być podziwianym. I korzyści z tym związanych.
Nie będziesz w stanie się temu oprzeć.
Będziesz się chciał dowiedzieć...
jak to smakuje.
- Naprawdę chcę się dowiedzieć jak to smakuje.
Wiem, że jesteś dobrym człowiekiem.
i nigdy nie postawisz mnie w sytuacji godzącej w mój honor.
Jestem z ciebie dumna, Jack.
Ląd przed nami!
Gdzie mój słój ziemi...!
- Wiosłujesz za szybko. - A ty za wolno.
Nie chcę by dorwał nas Cragen.
- Oszczędzam siły na jego nadejście.
I nie sądzę by wymawiało się to Cragen.
Zawsze słyszałem, że wymawia się, że to Crajgen. - Przez długie "a"?
Nie, nie, nie, nie, nie.
Jest wymawiane Crogen przez rodowitych skandynawów.
Cragen to jego odpowiednik. - Nie jesteśmy rodowitymi skandynawami, co?
Crajgen.
- Mitycznego potwora będę nazywać, tak jak chcę.
- Pilnujcie łodzi. Uważajcie na przypływ.
Nie dotykajcie mojej ziemi.
Nie działa.
I z pewnością nie pokazuje tego, czego najbardziej pragnę.
- Właśnie, że tak.
Siedzisz na tym.
- Słucham?
- Przesuń się.
- "Pilnuj łodzi".
"Uważaj na przypływ." - Nadaję się do cyrku.
Może panu podpiszę buciki?
Już tu są.
A ja na suchy ląd wejdę dopiero za dekadę.
- Wierzę, że mamy za pana zadziałać? - Wierzę, że wiecie, co będzie jak zawiedziecie!
Na dno.
- Na dno! - Na dno!
Jest prawdziwe.
- Naprawdę mówiłeś prawdę. - Często mi się zdarza.
A wy zawsze się dziwicie.
- Nie bez powodu.
- Will!
Nic ci nie jest. Dzięki Bogu.
Wyruszyłam, aby cię odnaleźć.
- Jak się tu dostałeś?
- Na żółwiach morskich, kolego.
Przywiązałem parę do stóp. - Nie takie łatwe, co?
- Ale muszę ci podziękować, Jack. - Naprawdę?
- Po tym jak podstępem zaciągnąłeś mnie na statek Davy'ego Jonesa, bym spłacił twój dług...
- Co? - Co?
- ...to spotkałem się po latach z moim ojcem.
Och, nie ma za co.
- Wszystko, co mi powiedziałeś...
każde słowo było kłamstwem.
- Większość. Czas uciekał, kochaneczko.
- Co robisz?
- Zabiję Jonesa.
- Nie mogę ci na to pozwolić, Williamie.
Kiedy Jones będzie martwy, to kto odwoła bestyjkę, co?
Teraz,
jeśli mogę prosić...
Klucz.
- Dotrzymuję swoich przyrzeczeń, Jack.
Zamierzam uwolnić ojca.
- Mam nadzieję, że tego dożyjesz.
Ja też ci na to nie mogę pozwolić.
Bardzo mi przykro. - Wiedziałem, że się do mnie w końcu przekonasz...
Lord Beckett pragnie zawartości tej skrzyni.
Dostarczę mu ją, odzyskam swoje życie.
- Ciemna strona ambicji. - Lubię na to patrzeć jako szansę na odkupienie.
Przestańcie!
- Strzeż skrzyni. - Nie!
To jest barbarzyństwo!
Tak nie można rozwiązywać...
Dobrze!
Wyciągnijmy szable i zacznijmy ze sobą walczyć!
Mam tego dość! Mam dość obłudnych, myślących o sobie piratów!
Jak do tego doszło?
- Każdy chce skrzyni dla siebie, pan Norrington wydaje mi się, że chce odzyskać honor.
Jack próbuje uratować własną skórę.
Turner, próbuje rozwiązać niedokończone sprawy związane z dwukrotnie przeklętym ojcem.
- Smutne. - To szaleństwo!
Ta skrzynia musi być więcej warta od świecących pieniążków.
Okropna pokusa.
Jeśli byłaby w nas krzta przyzwoitości...
to zabralibyśmy pokusę z ich drogi.
Wystarczy!
Ten upał!
Za pańskim pozwoleniem, panie Turner.
Za pańskim pozwoleniem, panie Norrington.
Pozwolisz, że zabiję człowieka, który zrujnował mi życie?
- Proszę bardzo.
- Rozważmy tę wypowiedź komodorze.
Któż to był,
...że w momencie, gdy miałeś notorycznego pirata za kratkami...
odważył się uwolnić tego pirata i zabrać twoją ukochaną dla siebie?
Tak?
Czyjaż to naprawdę jest wina...
że wylądowałeś z rumem w porcie, przyjmując rozkazy od piratów?
- Koniec!
Niestety, panie Turner...
on ma rację!
Trzymam za ciebie kciuki, kolego.
Mamy ją!
Witaj, laleczko.
Uciakajcie, szybciej!
- Szpadę! - Szpadę!
Hanigo!
Podążaj za głosem.
Na lewo. Nie, odwróć się.
Idź na prawo.
Nie, to było drzewo. - Och, zamknij się!
Słój z ziemią.
Racja!
No chodź, Turner!
Zostaw go. Chyba, że zamierzasz rzucić nim w coś.
- Nie wyjdziemy z tego. - Nie ze skrzynią, wsiadajcie do łodzi.
- Oszalałeś! - Nie czekajcie na mnie.
- Myślę, że trzeba respektować jego życzenie.
- Tak!
Cała twoja bohaterskość poszła na marne.
Zabiorę tę skrzynię z twoich zimnych, martwych rąk.
- Proszę bardzo!
Hanigo!
Piraci!
Czekajcie!
Co się stało ze skrzynią?
- Norrington zabrał ją by ich odciągnąć.
- Ciągniesz za mocno! - A ty za słabo!
- Gdzie komodor? - Został z tyłu.
Moje modły będą z nim.
Ale nie pogrążajmy się w żałobie.
Pozytywem jest, że wróciłeś...
cały i zdrowy.
Panie miej nas w swojej pieczy.
- Ja się tym zajmę, kolego.
Hej, rybia gębo!
Zgubiłeś coś? Co?
Scungili?
Mam.
Przybyłeś negocjować, co? Ty oślizła poczwaro.
Patrz, co mam. Mam słoik ziemi.
Zgadnij, co jest w środku.
- Dosyć tego!
Zwrot przez sterburtę.
- Zwrot przez sterburtę! - Na reję fokmasztu!
Zwrot przez sterburtę!
Poślijcie jego ukochaną Perłę z powrotem w głębiny.
Ognia!
Dogania nas!
- Niech posmakują potrójnego działa. - Tak, kapitanie.
Działajcie szybko.
Kochaniutka, pokaż na co cię stać.
Dalej, Perełko!
- Zostaje w tyle. - Tak.
- Jesteśmy szybsi? - Pod wiatr Holender nas pokona...
- ale z wiatrem... - Będziemy mieli przewagę.
Są poza zasięgiem!
Podnieść żagle, ustawić się pod wiatr i spokojnie płynąć.
Poddajemy się, kapitanie?
Poddają się!
Mój ojciec jest na tym statku. Jeśli ich dogonimy, zdobędziemy go.
Powinniśmy stanąć i walczyć. - Po co walczyć, skoro można negocjować?
Wystarczy mieć tylko odpowiednie argumenty.
- Gdzie to jest? Gdzie jest pik-pik?
- Wpadliśmy na rafę.
Nie. To nie rafa!
Odejdź od rei. - Co jest?
- Cragen.
- Do broni! - Bronić masztu!
Zaatakuje ze strony sterburty. Widziałem to wcześniej!
Przygotować armaty i czekać na mój znak!
Spokojnie, chłopaki!
Will.
Spokojnie! Spokojnie.
Will.
Czekajcie. Czekajcie.
Chyba już dość długo czekamy.
- Will! - Ognia!
Wróci. Musimy opuścić statek.
Nie ma szalup.
Podnieść skrzynie! Załadujcie cały proch do ładowni.
Tylko nie spudłuj.
Jak tylko będziesz bezpieczny.
Mamy mało prochu.
Tylko 6 beczułek!
- Jest tylko połowa stanu prochu!
- To załadujcie rum.
Tak, rum też!
Z życiem!
Ty tchórzu.
Nie dobrze.
- W górę! - Ciągnąć!
Ciągnijcie jakby wam płacili za to!
Chodź!
Chodź i weź, co twoje! Jestem tutaj! Chodź!
Strzelaj! Elizabeth, strzelaj!
Zabiliśmy to?
Nie.
Tylko rozjuszyliśmy.
To jeszcze nie koniec. Kapitanie, rozkazy!
- Opuścić okręt. Do szalupy.
- Jack!
Perła.
- To tylko statek, kolego.
- Ma rację, musimy płynąć na ląd.
- Dużo wody przed nami. - Strasznie dużo.
- Musimy spróbować.
Możemy uciec, podczas gdy zajmie się Perłą.
- Opuścić okręt. Albo opuścić nadzieję.
Dziękuję, Jack.
- Jeszcze nie uciekliśmy.
- Wróciłeś.
Wiedziałam, że jesteś dobrym człowiekiem.
Przygotować się! Nie ma czasu do stracenia!
Dalej Will. Schodź z życiem!
Chodzi mu o ciebie, a nie statek, ani o nas.
To jedyny sposób, nie widzisz?
Nie jest mi przykro.
-Piraci...
Gdzie Jack?
Został z tyłu, aby dać nam szansę.
Dalej!
Niech to, niech to.
Nie było to takie straszne.
Witaj, bestyjko.
Jacku Sparrow, twój dług został uregulowany.
- Kapitan poszedł na dno ze statkiem.
- Nawet Jack Sparrow nie przechytrzy szatana.
Otwórz skrzynię.
Otwórz skrzynię, muszę je zobaczyć!
Bądź przeklęty, Jacku Sparrow!
Większość naszych statków powróciła.
Jakieś wieści w sprawie skrzyni?
Nie. Ale jeden ze statków zabrał człowieka...
dryfującego na morzu.
Miał to.
Pozwoliłem sobie wpisać tam moje nazwisko.
- Jeśli chcesz rościć sobie do nich prawo, to musisz mieć coś na wymianę.
Kompas?
- Coś lepszego.
Serce Davy'ego Jonesa.
Na zimno i smutek.
Wielka szkoda.
Sądziłeś, że mając Perłę, dogoniłbyś czarta i uwolnił duszę ojca.
- To już nie ma znaczenia.
Perła poszła na dno...
wraz ze swym kapitanem.
- Tak.
Już świat wydaje się mniej jasny.
Nabierał nas do samego końca.
Ale w końcu przeważyła jego uczciwość.
Za Jacka Sparrowa! - Nie będzie lepszego od Jacka.
- Był dżentelmenem fortuny. Tym właśnie był.
- Był dobrym człowiekiem.
Jeśli cokolwiek przywróciłoby go do życia...
- Elizabeth... - Zrobiłbyś to?
A ty co byś zrobiła?
Co każdy z was byłby skłonny zrobić?
Popłynęlibyście na kraniec świata...
i dalej, by odszukać Cwanego Jacka?
I jego cenną Perłę?
Tak.
- Tak. - Dobrze.
W porządku.
Jeśli chcecie popłynąć na nieznane i niebezpieczne wody...
na krańcu świata...
Będziecie potrzebować kapitana, znającego te wody.
- Powiedzcie...
co stało się z moim statkiem?