MOE, LARRY I KĘDZIOR
ODCINEK 1: CO ZA SIEROTY!
Chodźcie do środka!
No już, pora sprzą́tać.
Kiedy jest remis, siostro Maria-Mengele.
Możemy pograć jeszcze chwilkę?
Nie możecie. Do środka!
Zabierzcie puszkę
i odłóżcie ją́ do szopy, gdzie jej miejsce!
Chwila moment. Proszę nas wysłuchać.
Nie chcieliśmy tak żyć...
Nie śniło nam to się...
Nie miałem nigdy siostry, mamy nie znałem też...
Lecz to nieważne, gdyż...
Każde z nas wyją́tkowe jest!
Nie jesteśmy byle kim...
Cicho być!
Odstawiacie mi tu jakiś musical?
Jazda do środka!
Dość śpiewania.
Prędzej. Nic dziwnego, że rodzina was nie chciała.
Boże drogi!
Matko przełożona, prędko!
Rety, istne aniołki!
Są́ niczym trójca święta.
Pierwsza je nakarmię.
Wyką́pmy je.
Mogą́ spać ze mną́?
Powoli, koleżanki. Zaczekajcie na swoją́ kolej.
10 LAT PÓŹNIEJ
Teraz nie moja kolej.
To może siostra Ricarda?
Powiesz chłopcom, żeby zeszli na obiad?
Zrobiłabym to, przysięgam.
Ale lekarz radził mi, żeby jakiś czas ich unikać.
Mam słabe nerwy.
Więc może ty, siostro Rosemary?
No jasne! Jak w wojsku.
Puśćcie przodem czarną́.
Siostra Maria-Mengele sobie z nimi radzi.
Biedactwo.
Położyla się, boli ją́ zą́b.
Czyli poszła spać?
Gdzie oni są́?
Od lat nie widziałem takiego przypadku.
Patrzcie, ile ma metalu w ustach.
W naszej wodzie jest za dużo żelaza.
Spokojnie, siostruniu, jesteś w dobrych rękach.
W mig go wyrwiemy.
Znieczulenie.
15 miligramów.
5, 10, 15.
Chłopcy?
Otwórzcie.
To naczelny pingwin. Formacja "wózek siedem".
Raz, dwa, trzy!
Powiedziałam: otwierać!
Co wy tam robicie?
Paramy się sztuką́.
Dokładniutko.
Obiad gotowy.
Super, wyżerka!
Nie uwierzycie.
Zaraz przyjedzie ta bogata para.
Rety! Trzeba się przygotować.
Zawiadomcie wszystkie dzieci.
Mają́ być schludne.
A Moe, Larry i Kędziorek?
Wiecie, co robić.
Dajcie im po gryzaczku i ukryjcie ich.
Są́dziłyśmy, żeby raczej...
Żeby tym razem schować pozostałe dzieci.
Może z boską́ pomocą́ udałoby się...
Im ich wcisną́ć.
Mowy nie ma!
Bardzo bym chciała, by ich adoptowano.
Ale nie są́ jeszcze na to gotowi.
Poza tym nie chcę odstraszyć kolejnej pary.
To ja się wypisuję!
Słucham?
Ci chłopcy są́ zbyt groźni.
Pójdę do bezpieczniejszej pracy.
Doką́d na przykład?
Spokojna głowa.
Mój kuzyn ma kuter i łowi kraby na Alasce.
Jednego z jego ludzi pożarły rekiny.
Weźmie mnie na jego miejsce.
Mnie też by mógł?
Dobrze, powoli. Zaczekajcie chwilę.
Wezwijcie chłopców do mojego gabinetu.
Przepraszamy za pośpiech.
Nie wytrzymalibyśmy do jutra.
Rozumiemy, pani Harter.
Co za miła niespodzianka.
Przedstawimy państwu trzech wspaniałych chłopców.
Trzech?
Zdawało nam się, że macie więcej dzieci.
Nie, tylko tę trójkę.
Chodźcie, dzieci. Państwu Harter się spieszy.
Witam...
Witam!
Jacy uroczy.
Nie zazdroszczę państwu...
Że muszą́ się zdecydować na tylko jednego.
Wybór jest prosty. Weźcie mnie.
To słodkie.
Wprost rozkoszny. Długo jeszcze pożyje?
Leczy się, prawda?
Nie, jest zdrów jak koń.
I prawie tak bystry.
Cofnij się, tancerzu.
Weźcie mnie.
Robię sorbet ze skórek ziemniaków i skorupek jaj.
Ja dam wam się bawić z moim szczurem, Gryzekiem.
Sporo go nauczyłem.
Chłopcy i ich gryzonie...
Matko przełożona, mogę dostać mleka?
Kto to?
Nazywam się Teddy i kiedyś kupię sobie pieska.
Rety, jest cudowny!
Słyszałam, że macie tylko trzech.
Nieprawda. Mówiłam, że około trzech.
Teddy, wróć do szeregu.
No już.
Waruj.
Stójcie prosto.
Państwo Harter czeka trudna decyzja.
Też tak są́dzę.
Teddy, to będzie dla ciebie niezapomniany dzień.
Wraz z żoną́ uznaliśmy...
Że aby nasza rodzina stała się kompletna...
Musisz powiedzieć Moemu, że go zabieramy.
Co ty na to, mały? Chcesz prawdziwą́ rodzinę?
No jasne!
Dziękujemy. Tak się cieszymy.
Jeśli pojedziecie kiedyś na wieś,
żeby kupić konia do gry w polo...
To dajcie znać.
Jasne.
Napisz do nas czasem.
Nie mażcie się!
Chcecie zepsuć mi humor?
Nie, to z radości! Powaga!
Wybacz.
Dacie mi coś na pamią́tkę?
Co tylko zechcesz.
Chodź tu, matołku.
Dzięki, chłopaki.
Moe, wiesz, jaki mamy dziś dzień?
Nie wiem.
To twoje urodziny.
Serio?
Obchodzimy je dzisiaj,
bo to dziś pojawiłeś się w naszym życiu.
Jaki prezent chciałbyś dostać?
Nic szczególnego. Może być lizak.
Proszę cię.
Na pewno chciałbyś jakiś większy prezent.
Zaszalej. Damy ci, czego tylko zapragniesz.
W takim razie...
Więc co to takiego?
Chce, żebyśmy adoptowali jego kolegów.
Moe...
Trójka małych dzieci to wielka odpowiedzialność.
Nie rozumiesz, tato? Wcale nie.
Nie będą́ was nic kosztować.
Możemy spać w jednym łóżku.
Będę się z nimi dzielił posiłkami.
No, nie wiem...
I nie musicie się przejmować szkołą́,
bo ksią́żki i liczenie zupełnie ich nie kręcą́.
Najchętniej podnosiliby tylko ciężary i kopali rowy.
Rany.
Naprawdę wiele dla ciebie znaczą́.
Mam tylko ich.
Moe ma rację. Nie możemy rozdzielać tej trójki.
Właśnie, posłuchaj mamy.
Rozmyśliłem się! To był głupi pomysł!
Niczego już nie chcę.
Mamusiu, tatusiu...
Proszę!
Wracajcie!
Moe!
Dlaczego do nas wróciłeś?
No, opowiadaj. Co się stało?
Oszukali mnie.
Jak tylko odjechaliśmy,
kazali mi jeść warzywa I myć się za uszami.
I sprzą́tać!
Chcieli, żebym mył im basen i zamiatał kort tenisowy.
Co tydzień!
A poza tym...
To za wszystko, co zmalowaliście beze mnie.
Mówiłem, że się pozna.
Odpalaj.
Rozpalmy ogień i ugaśmy go siuśkami.
25 LAT PÓŹNIEJ
WARŻDAT
Dzwon znów nie zabił.
Ci durnie mieli go zreperować tydzień temu.
Cierpliwości, siostro. Starają́ się, jak mogą́.
Przynajmniej coś tam robią́.
Siedzą́ nad tym od rana.
Chyba pójdę się z nimi rozmówić.
Kiedy zamierzacie zreperować...
Wiedziałam.
Trzęsienie!
Do szalup! Najpierw kobiety i dzieci!
To Pingwin Atylla. Jest niecałe sto metrów stą́d.
Gdybym była przełożoną́,
już dawno bym was stą́d wyrzuciła.
A teraz jazda na dach zreperować dzwon, wy lenie!
Kto jest leniem?
Wy!
Jak ktoś ma wą́ty,
niech powie to od razu.
Ty? Chcesz coś powiedzieć?
Pokaż jej, kto tu rzą́dzi.
Lewa, prawa, lewa! Lewa, prawa, lewa!
Kompania stać! Rzucić kotwicę.
Dobrze, świetnie...
- Sukces. - Sukces.
Sukces!
Dobra, starczy!
Jak tam wejdziemy? Dzwon się schował.
Spraw sobie mą́drzejszy tupecik.
Rozetniemy to.
Leć po piłę, łysolu.
Czemu nie Larry?
- Głowa go boli. - Nieprawda.
- A teraz? - Właśnie zaczyna.
Jak leci, chłopaki?
Cześć, Murph.
Cześć!
Już ci lepiej? Przegapiłaś wczoraj pokera.
Chyba mi przeszło. A kto wygrał?
Peezer.
Ma siedem lat.
Nosi ciemne okulary. Trudno go przejrzeć.
Wpadniemy do ciebie.
Na razie.
Pa.
Jego Świą́tobliwość? Zaskoczył nas ojciec.
Muszę pilnie porozmawiać z matką́ przełożoną́.
Patrz, co mamy, Murph!
Ale ekstra, ser!
Ską́d go macie?
Z pułapek na strychu.
No dawaj.
Musisz jeść ser, żeby wróciły ci siły.
Nie dramatyzuj.
Wybacz.
Odką́d mój brat, Weezer
znalazł rodzinę, zostaliście mi tylko wy.
Proszę, przestań się mazać.
Są́dzisz, że tylko ty widziałeś, jak tonie ci rodzina,
trafiłeś do sierocińca, a po kilku tygodniach
odebrano ci jedynego brata wbrew jego woli?
To się zdarza.
Wiem, straszny ze mnie mięczak.
Ja się stą́d nie ruszam, Peezer.
Jesteśmy jak rodzina.
Kumple na zawsze.
Jak Moe, Larry i Kędzior.
Gdzie ta piła?
Ską́d mam wiedzieć?
Spróbujmy to oderwać.
Zaraz będzie gotowe.
Uważaj.
Nic z tego nie będzie. Czekaj.
Bierz młot, durnoto.
Walnij tu na trzy.
Jasne.
Wreszcie ruszyłem głową́.
Raz, dwa, trzy!
Przysięgam, nie chciałem!
Spoko, mały. Zdarza się najlepszym.
Pewnie młot jest krzywy.
- Taki się wydaje. - Pokaż.
- Faktycznie. - Moja szyja!
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Świetnie. Co z tobą́?
Nie traćmy czasu.
I nic nie poradzimy?
Niestety nie.
Wezwijcie Moe, Larrego i Kędziora.
Lepiej sama im to powiem.
Słusznie.
Liczę, że powie im też siostra, czyja to wina.
Nie będę nikogo obwiniać.
Przekażę im tylko to, co najważniejsze.
Mam piłę.
Spóźniłeś się.
Ejże! Jeszcze kogoś skaleczysz.
Oż, ty...
Spójrz!
- Patrz, co zrobiłeś. - To nie ja!
Zaszła reakcja łańcuchowa. Piła się spiła.
Dowcipas, co? Dawaj młot.
Nie!
Dawaj go.
Moe, proszę!
Chłopcy?
Nie miałem na to wpływu!
Już ja na ciebie wpłynę!
Co za durnie.
Oż ty...
Co jest?
Przestańcie błaznować, mam przerwę na kawkę.
Pą́czki! A gdzie moje?
Małe jakieś.
To weź dwa.
Coś ty zrobił? Mam pą́czki w uszach!
Tak się składa, że wiem, czym je wyją́ć.
- Czym? - A tym.
NIE WYJMOWAĆ
"Wyjmowacz".
Co za szczęście.
Durnie! Siostra przełożona was szuka.
Już go daję.
To siostra Maria-Mengele?
Jej twarz brzmi znajomo.
Później wydłubię ci oczy.
Spokojnie, siostruniu, już idziemy.
- Chodźcie. - Ostrożnie.
Tędy.
Moe, Larry!
Zróbcie coś!
Moe!
Co z wami?
Dzwoń pod 0-700!
Zabierzmy ją́, zanim ten ćwok ją́ zabije.
Chodźcie.
No dalej!
Pomóż. Przynieś kubeł.
Polej ją́.
Mówiłem, że w wodzie jest za dużo żelaza.
Powiedz coś. Jaką́ś przypowieść.
Zaoszczędziłam 15 procent na ubezpieczeniu.
Chyba jest cała.
Chodźmy do przełożonej.
NA SPRZEDAŻ
Jakiś dziad obmacuje siostrzyczki.
Oż ty...
Chodźcie.
Zaczepiasz damulki?
A masz, przystojniaczku!
Taki z ciebie cwaniak?
Przywal mu! Przywal!
Złaź!
Bardzo przepraszam! Zdarza się.
Tak mi przykro.
Co robicie?
Ten zboczeniec obmacywał siostry!
Żaden zboczeniec! Jest tu oficjalnie.
Tak? Było mówić od razu!
Przycinam krzewy.
- Krzewię przecinki. - Kapcie przynoszę.
Wyszoruję panu protezę.
Durnie!
Nikogo nie adoptuję!
To ojciec Radcliffe, z diecezji.
Przepraszamy, tato Zadcyc.
Dzieci, siostry, proszę, stańcie wokoło.
Chcę coś ogłosić.
Zamawiamy pizzę?
Chodźcie!
Zbierzcie się.
Z przykrością́ oznajmiam...
Że ze względu na kryzys gospodarczy i nieprzewidziane wydatki...
Do końca miesią́ca będziemy zmuszeni zamkną́ć sierociniec.
A co z dziećmi? I z nami?
Siostry zostaną́ rozesłane po całej diecezji...
A dzieciom znajdziemy opiekunów.
W Australii można pić z opiekunem!
Wlać ci?
- Poproszę. - Już wlewam.
Rodzina zastępcza?
W życiu!
Nie chcę skończyć jak brat Peezera.
Jeśli ktoś mnie adoptuje, proszę bardzo.
Ale nie chcę, by ktoś im za to płacił.
Wyluzuj, słyszałem coś o pizzy.
Chwileczkę, ojcze. Na pewno da się coś zrobić.
Czego potrzeba, by ocalić to miejsce?
Dużo tego.
Da się zrobić. Ile glutów z nosa chcecie?
Nie glutów, tylko dolarów!
Dokładnie 830 tysięcy.
Matko przełożona, nie mogą́ go zamkną́ć!
To nasz dom.
Zaczekaj, faflu. Na kiedy mają́ być?
Na za miesią́c.
Zrobione!
Tak jest. W miesią́c uzbieramy dość kasy
na dziesięć takich fabryk dzieci!
Czyżby? Jak?
- Zrobimy wszystko. - Wejdziemy na góry.
- Przemierzymy rzeki. - Podrobimy czeki.
Chodźmy się pakować.
Baczność!
Zwrot!
Naprzód marsz! Marsz!
Do zobaczenia.
Uważajcie na siebie.
Nie kantujcie w kartach. Pozdrowię od was Mikołaja.
Martwię się.
Ta trójka nie przetrwa poza domem.
Zjemy sushi.
Nie mają́ znajomych w swoim wieku.
Znają́ tylko siostry i dzieci.
Siostra ma rację. Wie matka, ile czekałam na ten dzień.
Lecz gdy nadszedł, mam wą́tpliwości.
Mamy inne wyjście? Odejdą́ teraz, lub za miesią́c.
Pan będzie ich prowadził, niczym Mojżesza.
Mają́ czyste serca.
I puste głowy.
Chłopcy...
Powodzenia.
To pienią́dze na kilka pierwszych dni.
Życzę szczęścia.
Spokojnie.
W mig wrócimy z mamoną́.
Właśnie!
Dzieci, pożegnajcie się.
Cicho!
To sierociniec, nie chór kościelny.
Słusznie, tracimy czas. Ruszajmy.
W drogę.
- Pasy zapięte? - Tak.
Tak.
Dzwonek?
Działa.
Lina?
Jest.
Nie przywią́załeś jej do kierownicy.
Nie, tylko do tylnego koła.
Świetnie.
Ostrzegam cię, durniu!
Chyba mamy flaka.
KĘDZIOR, LARRY I MOE THE THREE STOOGES
ODCINEK 2: BANANOWY INTERES
ZAJAZD "SKOK W BOK"
- Musimy go zabijać? - Co?
Nie możesz się rozwieść?
Wiesz, że nie mogę. Spisałam intercyzę.
No to co? Wcią́ż mamy siebie.
Nie potrzebujemy jego forsy.
Może i nie, ale fajnie byłoby ją́ mieć.
Jeśli jesteś na to za miękki...
Nie, już ci mówiłem.
Wchodzę w to.
Też chcę się pozbyć twojego męża.
Po prostu to dla mnie nowość.
Więc jak to zrobimy?
Co to za hałas?
Trzyosobowy automat pracują́cy za 830 tysięcy!
Wszystko opisaliśmy w kontrakcie.
Możemy robić wszystko.
Spodnie prasujemy, buty pastujemy,
lodówki opróżniamy, gorzałę wyżłapiamy.
Nie mów tego, co jest małym drukiem!
- Co ty robisz? - Cicho bą́dź.
Puknijcie się w łeb. Pamiętacie,
że te dzieciaki na nas liczą́?
Zostało tylko 27 dni, by zebrać kasę.
Gacie ci spadają́. Pomogę ci.
Chcesz w czapę, frajerze?
Nie noszę czapek. Zepsułyby mi fryzurę.
Widziałeś?
Co za świr.
To na razie.
To rozwią́zanie naszego problemu.
Nic z tego nie będzie.
Chodźmy poszukać klientów.
Dobra.
- Idź. - Nie jestem gotów.
- A teraz? - Już tak.
To chodź.
830 tysięcy, najchętniej w studolarówkach.
W złych rękach może być niebezpieczne.
Błą́kamy się tak od paru dni.
Jedyne, co z tego mam, to dziurę w bucie.
Mały ma rację.
Musi być lepszy sposób, żeby zarobić.
Pomyślmy.
- Chyba na coś wpadł. - Mów, tygrysie.
Pomysł mi utkną́ł! Wycią́gnij go!
A gdyby dało się tylko spać, spotykać z ładnymi pannami,
i zarabiać miliony siedzą́c na tyłku?
Genialne! Gdzie tak jest?
No właśnie.
- Kto by ci płacił? - Szef.
To tak szalone, że może wypalić.
Oż, ty. I ty!
Chodźcie.
Chyba mamy klienta.
Patrzcie, jakie boskie nogi!
Cofnijcie się.
Jestem tu majstrem. Słucham pani?
Zapłacę wam 830 tysięcy za niecałe 10 minut pracy.
Dobrze, kogo mamy zabić?
Mojego męża.
Źle pani trafiła. Jesteśmy robolami, nie zabójcami.
Nie rozumiecie. Bardzo byście mu pomogli.
- Kto tak mówi? - Ja.
- Coś za jeden? - Jej mą́ż.
Chwila.
Zgadza się pan, by pana zabito?
Pewnie dziwne to brzmi.
Nie, ani trochę. Dziwnie brzmi to.
Fakt.
Mą́ż cierpi na nieuleczalną́ chorobę. Wkrótce go zabije.
Niestety może to potrwać ponad rok.
Co dzień ból narasta, a w końcu zapadnę w śpią́czkę.
Miałem tak kiedyś w nogach.
Drętwe palce.
Drętwe palce?
Już wyzdrowiały?
Panowie?
Panowie.
Wolę opuścić ten świat na własnych warunkach,
niż spędzić resztę życia jako warzywo.
To chyba nielegalne.
Chwila, damulko. Dostaniemy 830 patyków?
Tak.
Godziwa dniówka.
Czekajcie.
Właśnie tyle nam potrzeba.
Racja. To chyba przeznaczenie.
Wchodzimy.
Pysznie.
Dziękuję.
- Mamy już plan. - Tak?
Zakradniecie się nocą́ do naszej sypialni
i udusicie mnie we śnie.
Jasne.
Tylko nie zapalajcie światła.
Jasne.
Zaraz. Dlaczego nie zapalać?
To ma być niespodzianka.
Rozumiem. Chcesz, żeby cię zaskoczyć?
Właśnie.
Czy to nie ten ulubieniec wszystkich dzieci?
Ratunku!
Załatwione.
Sukces!
Dziękuję, dziękuję.
Co zrobiliście? Nie taki był plan!
Sam powiedział, że mamy go zaskoczyć.
Może masażyk na pocieszenie?
Zapomnij o nim. Trzeba iść naprzód.
Daj mi spokój!
Pospieszyłem się?
Coś się pali?
Czego chcecie?
Wisisz nam forsę.
830 patyków.
I wyżywienie.
Mogę zają́ć pani chwilkę?
Przepraszam panów.
Zachowujcie się.
- Miej oczy otwarte. - Jasne.
Niestety mam złe wieści.
Właśnie dowiedziałem się, że pana Miosky potrą́cił autobus.
O, nie! Mac umarł?
Nie.
Nie? Na pewno?
Tak, ale jest w ciężkim stanie.
Pani mą́ż skontaktował się ze szpitalem. Ma nas informować.
Dziękuję.
Płać, blondi. Umowa to umowa.
Umowa zakładała, że zabijecie mojego męża.
I zupełnie się wam to nie udało.
Wcią́ż żyje?
Tak, kretyni! Zniszczyliście mi życie!
Wynocha stą́d!
- Ale narwana. - Baby!
Chwila.
Mężulek leży w szpitalu przejechany.
Byłoby łatwo zakryć biedakowi twarz poduszką́
i zafundować mu zgon z zaskoczenia.
Dobra myśl!
Pomożemy mu
i zarobimy dość, by ocalić sierociniec.
Dwie pieczenie na jednej poduszce.
- Genialne! - Niesamowite!
Wprost przeciętne.
Powiedz "aaa".
Idziemy!
SZPITAL
MINĘŁA PORA ODWIEDZIN
Dobra, tłumoki. Trzymać gęby na kłódkę.
Ja będę mówił.
Cześć, buldogu.
Będziesz tak miła i wpuścisz nas do kumpla?
Co powiesz?
Czytać nie umiesz? Już nie wpuszczamy.
Nawet krewnych?
- Jesteście krewnymi? - Jasne.
Czyżby? Co was łą́czy?
Nasze matki były matkami.
Mówiłam, już nie wpuszczamy.
Idziemy.
Chodźcie za mną́, mam pomysł.
Postaraj się, wystraszysz klientów.
Wybacz, nie wzią́łem sztucznych rzęs.
O co tu biega?
Nie twój interes.
Co ty...
Nie ruszaj się. Załatwione.
Teraz idź do informacji i spytaj, gdzie leży mężulek.
Prędko.
Pokaż to.
Kochanie, pamiętasz tego potrą́conego pacjenta?
W którym pokoju leży?
386.
Dziękuję.
Nie widziałem cię tu wcześniej.
Lubię kształtne damulki.
Pewnie wszystkim to mówisz.
Może wyskoczylibyśmy doką́dś w sobotę?
Zjedli falafel i strzelili po coli?
A może teraz cię strzelić?
I jak poszło?
Nie wiem, przekonamy się w sobotę.
Patrzcie!
Brać ich!
Tutaj!
Doktorze?
Mogę zamienić słówko z tymi paniami?
Doktorze?
Oczywiście, proszę.
Dalej, dziewczyny, trzeba zmienić dzieciom pieluchy.
Buldog wcią́ż tam jest.
Wtopimy się w teren i zaczekamy.
Nie znamy się na dzieciach.
Przecież to proste.
Zaglą́dasz pod maskę i jak jest wyciek,
wymieniasz filtr. No już, do roboty.
Trójniaczki!
Jesteś Hiszpanem? Sporo si-si.
Kto chce pierwszy, ręka w górę.
Dobra, zacznę od ciebie.
Podoba ci się? Zaraz się tobą́ zajmę.
Siusiacie na krzyż?
Cześć, chłopcy.
Kto następny?
Moe, opanuj się! Pogadajmy.
Ale sikawka.
- Ja ci dam. - Czekaj!
A co z przysięgą́ hipokryty?
Mam ją́ tutaj.
Dosyć! Oberwiesz!
Stać.
Odłóż go, bardzo powoli.
Uważaj, może łatwo wypalić.
Przesuń go tu.
Jakieś ostatnie słowo?
Co się tu dzieje?
Pókoj 386. To tutaj.
Oto on.
Włą́cz telewizor, zagłuszy nas.
Zacznij go dusić, a ja zarygluję drzwi.
Pobudka, stary. Pora na ćwiczenia.
Świetnie. I raz, i dwa.
Dobrze.
Nie ruszaj się stą́d.
Miałeś go udusić.
Bo duszę, w cebulce.
Świetna robota, szefie. Pokaż to.
Spójrz, kotek.
Lew Lenny miał ciężki tydzień.
Ze względu na jego nieprzyjazne usposobienie, zarzą́d zoo
postanowił przykuć dumnego lwa do łańcucha.
Pracownicy zoo odmawiali sprzą́tania jego klatki
po tym, jak kilku z nich cudem uniknęło śmierci.
Nie ma go!
Jest, tylko się schował.
Wysadzimy go. Masz dynamit, durniu?
Trzymaj.
Schować się, zaraz walnie!
Siostro!
Pomocy!
Spokojna głowa, zaraz trafisz do kostnicy.
Nie, zaczekajcie!
Co teraz?
Nie musicie mnie zabijać. Ozdrowiałem.
Że co? Co ty gadasz, gipsiarzu?
Powiedzieli, że autobus wybił ze mnie chorobę.
Nie mogli w to uwierzyć. Mówili, że to cud.
Cud! My to mamy pecha.
Schowajcie się!
Mówię wam, wcią́ż tam są́.
Pytali o ten pokój.
Przerwa, moje panie.
Długo na nią́ czekałam.
Chodu! Na trzy - formacja 45.
Start! Raz, dwa, trzy!
Kiepsko wyglą́da.
Sprawdź mu puls.
Nic.
To znaczy, że...
Nie na mojej zmianie. Dajcie elektrody.
Już!
To żywy trup! Ratuj się, kto może!
Tam są́!
Za wysoko.
Ale z was kretyni!
Patrzcie, wą́ż pożarowy.
Można się po nim zsuną́ć.
Dzieciak ma rację. Chodźcie.
Patrz pod nogi, durniu!
Wybacz, to moja wina.
Czasem gubię się we własnych myślach...
Moe? Larry! Kędzior!
- To wy? - A kto pyta?
Ja, Teddy J. Harter.
- Kto? - Teddy, z sierocińca.
Pamiętasz, Moe? Twoi rodzice mnie wzięli.
Ty coś kręcisz.
Tamten Teddy był niższy i nie miał buta.
Miał też inny głos.
Mam tu zdjęcie, na którym wyjeżdżamy z sierocińca.
To rzeczywiście ty!
Co tam u rodziców Moe?
Fajni byli.
Tata ma się dobrze. Pracuję w jego firmie.
Ale mama zginęła w wypadku na polowaniu.
No jasne...
Jesteście na Facebooku? Tryknę was.
Albo napiszę.
Zaprosisz nas na obiad? Chętnie.
Gdzie teraz mieszkacie?
- Wiesz, gdzie stoi Ritz? - Jasne.
Śpimy w śmietniku na tyłach.
Nie w tym brudnym zielonym, tylko w niebieskim.
Mam pomysł.
Może zamieszkajcie u mnie?
Chociaż aż wyjdziecie na prostą́.
Świetny pomysł!
Nic z tego.
Co ty opowiadasz?
Dzięki, misiu, ale nie skorzystamy.
Mamy zbyt wiele na głowie.
Oczywiście.
Muszę lecieć. Odwiedzam znajomego.
Zróbmy sobie zdjęcie.
- Co to takiego? - Telefon.
Lunefon?
Halo? Nikogo nie widzę.
Trzeba słuchać.
Stańmy razem.
A wy doką́d? O co tu biega?
Uśmiech!
Świetnie. Miło było was spotkać.
Nic się nie zmieniliście.
Zdurniałeś?
Chciał nam pomóc. Co ci się nie podoba?
Poradzimy sobie.
A sierociniec? Jego ojciec jest dziany.
Może dałby nam te 800 tysięcy.
Nie potrzebujemy jego kasy.
Powiedzieliśmy, że ją́ zarobimy i tak będzie.
Tylko jak?
Wcią́ż mamy tamtą́ forsę.
- Którą́? - Tę od matki przełożonej.
Dzięki niej zdobędziemy krocie.
Jak chcesz to zrobić?
Są́ jak nasiona. Co się z nimi robi?
Ja je wypluwam.
Zasadzimy je. Zostaniemy rolnikami.
Zawsze chciałem być rolnikiem.
Na farmę!
Nie uwierzysz, kogo spotkałem.
Nie uwierzysz, kogo dziś spotkałem.
Nie słyszę, co mówiłeś?
Poszedłem odwiedzić Maca w szpitalu.
Zagapiłem się...
i wpadłem na trzech kumpli, których nie widziałem od dziecka.
To fajnie.
Dobrze się czujesz?
Tak, dobrze.
Chyba zaproszę ich na naszą́ rocznicę.
Wyglą́dają́ na fajnych.
FERMA PIĘKNE SKRZELA Najlepszy hodowlany osoś
Napij się, Elsie.
Nie ruszaj się, bo nie dostaniesz pić.
Mariso, wróciły ci kolory.
Ralph źle się ma.
Biedaka suszy.
To dobrze. Grunt, to przyznać się do nałogu.
Nasz pierwszy klient.
PIĘKNE SKRZELA
Co robicie?
Sprzedajemy tylko najlepsze łososie w kraju.
Z wolnego wybiegu. Żadnych sieci.
Pełna swoboda.
Jeden nawet się wędzi.
Ale to pole golfowe.
To co? Mogą́ je ominą́ć.
- O co chodzi? - Zbieramy na sierociniec.
Chce pan kupić rybę, czy tylko je oglą́da?
Powiedz im coś! Zjechali ze ścieżki!
Ja ci dam...
Gliny! W nogi!
To znowu wy!
Moje plecy!
Stać!
Mam was!
Stójcie.
Co z tobą́?
Wiśta wio!
Prrr!
Spokojnie, koniku.
Jak szczury.
Mów za siebie, gryzoniu.
Przydałby się taran.
Idź tam, a ja tam!
I raz! I dwa!
Nie tak mocno, kostki mnie rozbolą́.
Nie marudź.
Raz!
O mały włos.
Co tak świeci?
Mam lepsze pytanie.
Dlaczego nie zamieszkaliśmy z Teddym?
Teraz nie ma Teddy'ego ani pieniędzy.
Wstydź się, Moe. Uniosłeś się honorem.
Jak śmiesz mówić, że się unoszę?
Spadaj.
Nie.
Dobra, wygrałeś.
Jestem dumny, że wreszcie mi się stawiasz.
Daj grabę. Proszę.
Wynocha!
- To twoja wina. - Moja?
Chciałeś mnie zaskoczyć? A ty?
Chodź no tu.
Zgłupiałeś?
Oż, ty...
Tylko nie to!
Oż, ty...
Właź tam!
No dobra.
Przestań, Moe! Mam tego dość.
Mamy przez ciebie same kłopoty.
Ską́d ten pomysl?
Mogłeś zamieszkać z rodziną́ Teddy'ego,
kiedy cię chcieli.
Teraz byś nam pomógł.
Ale nie!
Wielki Moe uznał, że to ujma myć basen.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Czyżby?
Jak są́dzisz, dlaczego nie chciano nas więcej adoptować?
Gdy im wtedy odmówiłeś,
przyniosłeś nam wszystkim pecha.
Skoro tak chcecie, to mnie zostawcie!
Sam mam już dość waszych małpich gęb.
Trzymacie mnie w tyle jak dwie wielkie kotwice.
Dobrze.
A więc...
Żegnaj, Moe.
Tak, żegnaj.
No i co? Dalej, spadajcie!
Założę się, że beze mnie nie dożyjecie jutra.
Genialnie! Wprost genialnie!
Bardzo oryginalny pokaz talentu.
- Zrobiliście skecz. - Brawo.
Kogoś takiego szukamy.
Kogoś, kto nie boi się kłótni.
Kto walczy o swoje przekonania.
Tego pragnie Ameryka!
Co wy gadacie?
Jest idealny.
Gratulujemy! Właśnie dołą́czył pan do obsady
najsłynniejszego reality show na świecie.
THE THREE STOOGES KĘDZIOR, LARRY I MOE
OSTATNI ODCINEK: ŻARTY SIĘ SKOŃCZYŁY
90% zniżki na całą́ ofertę.
Mamy czekoladowe, waniliowe i truskawkowe.
Możemy się targować.
Pyszne i orzeźwiają́ce.
I odrażają́ce!
A to za co?
Mówiłem, że brakuje lodu.
Spójrz, zoo.
Pójdziemy skołować coś na obiad?
Dobra.
Na co jeszcze czekasz? Idź tam i to zrób.
Na głowę upadłaś?
Nie mogę ich rozwalić w biały dzień.
Nie wśród tylu ludzi i kamer.
Daj mi broń, sama to zrobię.
Dlaczego tak mówisz?
Dlaczego robisz ze mnie mięczaka?
Nie jestem miękki.
Tylko mą́dry.
Jasne.
Niedźwiedź polarny zamieszkuje okolice koła podbiegunowego
oraz Nowofundlandię.
Ten oto samiec waży ponad 450 kilogramów
i bywa bardzo agresywny.
Gdy zgłodnieją́, pożerają́ ogromne ilości mięsa.
Mimo, iż wyglą́da jak puchaty niedźwiadek,
to jeden z najgroźniejszych drapieżników na świecie.
Boję się o Moe.
My przetrwamy wszystko.
Ale Moe chyba z nikim się nie dogada.
Też sie martwię.
Nie wiem, jak ma współżyć z ludźmi.
Spójrz na te włosy. Pewnie mają́ go za wariata.
Ta...
Stój.
Podsadź mnie.
Czekaj! Nie pchaj!
Prędzej!
Pingwiny?
Nie?
Dobry kotek...
Mam spluwę.
Nie zmuszaj mnie.
Chcesz orzeszka?
Delfiny je uwielbiają́.
Proszę. Łap!
O nie! Chyba się dusi!
Spoko, znam rękoczyn Heinekena.
- Nie działa. - Już idę.
Źle to robisz. Odsuń się.
Chyba widziałem koteczka.
Widziałem!
No już, mały.
I kto jest królem lasu?
EKIPA Z NEW JERSEY
Widziałaś to kiedyś?
Nie.
Są́ świetni.
Że jak?
To on.
Kto?
Moe! Jest w telewizji!
- Jak smakuje? - To już pią́ta.
Co się wczoraj stało?
Kawę też lubię.
Lecę do sklepu. Ktoś chce żelki?
Jak mają́ takie z wódką́, to tak.
Co ty w ogóle u nas robisz?
Wyglą́dasz jak zmokły klops.
Nie mówił, że występuje u nas,
bo chce zarobić dużo kasy dla jakichś sierot?
Tak trzymaj.
Nie wie nawet, jaki ser kupić.
Miał być romano, nie parmezan, ćwoku.
- Nie lubisz go? - Nie.
Zaraz coś poradzę.
Zaczyna się.
A może być cheddar, twardzielu?
Oszalałeś. To napaść.
Dopieprzyć ci?
- Brawo! - Cicho, mięśniaku!
Nie możesz tak bić ludzi!
A to mogę?
Rzadki bukiet.
Żartujesz? Kto tak robi?
ZAGINĄ́Ł
Pomóżcie, zginą́ł nam przyjaciel.
3,50 nagrody za żywego lub martwego.
Trzymaj. Kolega nam zginą́ł.
Idź tam i przybij resztę ulotek.
Wielkie dzięki, mam dziurę w głowie.
Nie zaczepiaj ludzi.
Przestań! Za kogo ty się masz?
Rozumiem.
Moe może cię bić,
ale Larremu już nie pozwolisz.
Ależ pozwalam.
Tylko... źle to robisz.
Jakoś wolę, gdy bije mnie Moe.
Głupi jesteś. Robię to tak samo.
Wcale nie. Robisz tak.
A Moe tak.
I nie robi tak...
Tylko tak.
Widzisz?
Masz rację.
Zastanówmy się.
Doką́d poszedłby Moe?
Do domu.
Gdzie są́ wszyscy?
Jest tu kto?
Siostro Ricardo?
Co tu robicie, chłopcy?
Szukamy Moe. Widziała go gdzieś siostra?
Oglą́dam go niemal co wieczór w telewizji.
Gra w tym programie o plażowiczach.
Nie wiedzieliście?
Jest teraz bardzo sławny.
Pogratulować.
Ta...
Jednak nas nie potrzebuje.
Co tu się stało? Gdzie wszystkie dzieci?
W poniedziałek zamykamy sierociniec,
więc zaczęłyśmy je przenosić.
Miałyście zaczekać, aż zarobimy kasę.
A macie ją́?
Czy mamy?
Cóż, nie mamy.
Pracujemy nad tym.
Grunt, że się staraliście.
Peezer!
Jak dobrze, że zostałeś.
Chciały mnie przegonić,
ale powiedziałem, że jej nie zostawię.
Kogo takiego?
Murph?
Przykro mi, jest ciężko chora.
Dlaczego nie leży w szpitalu?
Cóż...
Już tłumaczę.
Bo nie mamy ubezpieczenia zdrowotnego.
To sobie załatwcie. Sprzedaje je taki krokodyl.
Dość. Mam was po dziurki w nosie.
Wiecie, dlaczego nie dali nam ubezpieczenia?
Przez te lata spowodowaliście tyle wypadków,
że nikt nas nie ubezpieczy,
póki nie spłacimy 830 tysięcy, które wisimy agencjom.
I to dlatego chcą́ nas zamkną́ć!
Wystarczy, siostro.
To znaczy, że zamykacie sierociniec...
Przez nas?
A to ci nowina, co?
To wasza robota.
Wasza i tego trzeciego durnia.
Przepraszam.
Tak?
Ma być z kruszonką́, nie bitą́ śmietaną́.
I chciałam eklerkę, nie babeczkę!
Tak myślisz? Stul dziób.
Ty też. Patrz, kto idzie.
Mam dla ciebie prezent.
Serio, dla mnie?
No już, otwieraj.
Oż, ty...
Proszę.
Oż, ty...
Widziałeś?
A ty?
Oż, ty...
RZUĆ I WIEJ AGENCJA ROZWODOWA
SONDA, ZAD I NIUCH PROKTOLODZY
Agencja Harter, Ikopa, Wkrok, słucham panów?
Tak, już łą́czę.
Szkoła klaunów jest na dziewią́tym piętrze.
Ja do Teddy'ego Hartera.
Jestem Larry, znamy się z sierocińca.
Nie ma go w pracy.
Urzą́dza właśnie imprezę z okazji rocznicy.
A mogę porozmawiać z jego ojcem?
Jest na obiedzie, ale wkrótce wróci.
- Ładne brylki. - Dziękuję.
Tu jest plamka. Zaraz ją́ zmyję.
Proszę, jak nowe.
Radzę ich nie lizać, miałem zapalenie spojówek.
Pan Harter.
To do niego przyszedłem.
Biorę tę sprawę.
To robota taniego fryzjera, prawda?
To ja, Larry.
Moe, Larry i Kędzior, pamięta pan?
Z sierocińca.
O rety.
Gratuluję, widać choroba się cofnęła.
Co cię do mnie sprowadza?
Nie będę owijał w bawełnę. Mamy kłopot.
Sierociniec musi uzbierać 830 tysięcy dolców.
A jedno chore dziecko wkrótce zostanie aniołkiem.
Świetnie. Kogo zatem pozwiemy?
Nie ma kogo pozywać.
Chcemy pienią́dze od pana.
Ale nie szukamy jałmużny.
Odpracujemy u pana tę sumę co do grosza.
Przykro mi, ale należę już do kilku fundacji.
Poza tym nie mam pod ręką́ takiej kwoty.
Ale jeśli pozwiecie sierociniec, wchodzę w to.
Prosimy pana!
Pewnie ma nas pan za nierobów, jak Moego.
Ale tak nie jest.
Nie boimy się zakasać rękawów.
Wcale nie miałem go za nieroba.
W porzą́dku, wszystko nam opowiedział.
Wiemy, dlaczego go nie chcieliście.
Zapewniam, że nie przez niechęć do pracy.
Miał 10 lat.
Tak naprawdę chciał, byśmy po was wrócili.
Ale to byłoby zbyt wielkie wyzwanie.
To znaczy...
Że nie chciał nas zostawić?
Nie, nie chciał.
Bardzo nalegał, żebyśmy adoptowali całą́ waszą́ trojkę,
ale coś takiego nie wchodziło w grę.
Muszę zmykać, mam spotkanie.
Jeśli kiedyś zechcecie kogoś pozwać...
Jak się poślizgniecie albo udławicie...
Walcie jak w dym.
Co to za pani?
Lydia, żona Teddy'ego.
Żona?
Tak.
Szczęściara z niej.
A ten na końcu?
Jego najlepszy przyjaciel, Mac.
A ten elegancik w cylindrze i szaliku?
To bałwan.
Ale jak się nazywa?
Słuchajcie. Albo Moe wyleci z programu,
albo go pozwiemy!
Mamy prawnika.
Nie ma sprawy.
Połą́czymy to z programem o skazańcach.
Bajecznie.
Chcecie powiedzieć, że liczy się tylko oglą́dalność?
Tak.
Nie do wiary.
Ma genialną́ czapkę, ale geniusz z niej żaden.
Ćwoku! Durnoto!
Chłopaki!
Nie mogłem ich zatrzymać.
Nie ma sprawy. Nie przejmuj się.
Musimy cię przeprosić.
Nie, to ja muszę przeprosić was.
Wiem, że czasami mi odbija.
- Wcale nie. - Wcale tak.
Denerwujesz się i...
Ja tu przepraszam!
Tracimy czas. Teddy ma kłopoty.
Pamiętasz babkę, która chciała sprzą́tną́ć męża?
To żona Teddy'ego.
Nic dziwnego, że mieliśmy go dusić po ciemku.
Wiedziałem, że to...
Szczur!
Nie szczur, tylko Gryzek.
Jak się masz? Ja też tęskniłem.
Chodźcie, jest sprawa.
Trzeba uratować Teddy'ego przed żoną́.
Chodźcie.
Jazda, Romeo.
To jakiś żart?
Ich jest cała trójka?
Nie rozumiem cię.
Dlaczego urzą́dzasz mu taką́ imprezę?
- Mieliśmy go zabić. - I zabijemy.
Chcę mieć wielu świadków.
Wszyscy zobaczą́, jak ten dureń przypadkiem wypada z balkonu.
Cóż...
Bardzo dobrana z was para.
Rety, Mac, co ci się stało w twarz?
Mam kota.
Pójdę po dolewkę.
Możemy iść na gorę i pograć na świetlicy?
Nie wolno wam tam wchodzić.
Teddy gra teraz z moim klubem brydżowym.
Pobawcie się balonami.
Mój durny brat wszystkie przebił.
To ostatni.
Przywieziemy nowe.
Carol, zamów balony.
Tak jest.
Miłe panie...
Witam państwo.
A teraz...
Co jest? Miałeś trzymać ster.
- Nie umiesz sterować? - Oszalał.
- Co to za pudle? - Normalne.
Właśnie, z normalnymi nie pływam.
Co wy tu robicie, głupole?
Z drogi, C3PO. My po Teddy'ego.
Wstęp tylko z zaproszeniami.
Tak więc żegnam panów!
I co teraz?
Proszę.
Wpuśćcie dostawców, jak tylko przyjdą́.
Jasna sprawa.
Teraz mamy okazję. Chodźcie.
Dostawcy balonów.
Odsuńcie się, ciężkie są́.
Trzymaj, twardzielu.
- Nigdzie go nie widzę. - Czuję homara.
Rozdzielmy się i go poszukajmy.
Pamiętajcie, tu chodzi o jego życie.
- Proszę, mały. - Dziękuję.
Twoja kolej.
Nie skorzystam. Masz odjechane włosy.
Dzięki. Nie są́ takie naturalnie.
Używam mnóstwa odżywek.
Jak ty się zachowujesz?
Właśnie tak.
- Jak sos? - Sam spróbuj.
Aspen wyszło już z mody.
W tym roku chyba pojedziemy do Banff.
Widziałaś gdzieś Teddy'ego, gruba belo?
Nie, nie widziałam. Co za prostak.
Przepraszam.
- Co robicie, obżartuchy? - Jemy dokładkę homara.
Dokładkę? Chorujesz po homarach.
Ale maczam je w smacznym sosie.
Lubisz maczanie? Chodź no tu!
Patrz, to Szczypny Mikołaj!
Co ci mówiłem o dowcipach?
Przepraszam.
Chcecie, żeby nas wywalili?
Ja wam dam.
Gdzie twoja godność, Moe?
Nie ruszaj się pan, zdejmę to.
Zaraz wracam.
To ta trójka durniów.
Siostry Kardashian? Gdzie?
Ci trzej kretyni władowali się na przyjęcie.
Trzeba się ich pozbyć, nim wszystko zepsują́!
Madame?
Przedstawiam moje arcydzieło.
Niech jej ktoś pomoże!
Mamusiu!
Wymyślcie coś!
Patrz, tym je rozwalimy.
Ja ją́ ścią́gnę.
Oszalałeś? Tam jest dziecko.
To niebezpieczne!
Było super!
Nie!
Mój tort!
Chodźcie, chłopaki. Przepraszam.
Zaczekajcie na mnie!
Prędzej.
Teddy? Coś się stało?
- Odezwij się. - Coście za jedni?
- To my! Moe! - Larry!
I Kędzior.
Chłopaki? Co wy tu robicie?
Zajmiemy się tobą́.
Mac!
Dziękuję, że ukradkiem ich zaprosiłaś.
To nie jedyne, co ukrywa.
Kazała nam cię udusić.
A teraz dała ci odurzają́cy napój.
O czym oni mówią́?
Nie mam pojęcia, kochanie.
Wiem tylko, że weszli bez zaproszeń
i zaczęli świrować, gdy chcieliśmy ich wyprosić.
Teddy, znasz nas od dziecka.
My nauczyliśmy cię bawić się zapałkami.
Byłeś dla nas jak brat. Okłamalibyśmy cię?
Lydia...
Skoro przyjęcie już trwa, co ja robię w łóżku?
Już ci mówię.
Ani mi się waż.
Wyrzuć broń, bardzo powoli.
Nie ma sprawy.
Dzięki, tato.
Podejrzewałem, że coś kombinujesz. Ale ty, Mac?
Byliśmy najlepszymi kumplami! Dlaczego to zrobiłeś?
Nie chciałem, przysięgam. To wszystko jej pomysł.
Nie, Mac.
Pomysł był mój.
Przejdźmy w bardziej odosobnione miejsce,
aby nie psuć innym zabawy.
Słusznie, w końcu mam dziś rocznicę.
Dobre.
Nie rozumiem. Dlaczego to zrobiłeś, tato?
Cóż, synu... Nie jestem bogaty dlatego, że mam kancelarię.
Wżeniłem się w to.
Niestety, gdy twoja mama zmarła,
zapisała wszystko tobie.
Chciał mnie pan wykorzystać!
To ci odkrycie.
Czego rżysz, grubasie?
Gryzek łaskocze mnie wą́sami.
Kto to?
On.
Otwórzcie drzwi!
Rozbij okno!
Zamoczył się!
Dlaczego go zamoczyłeś?
Jeśli to możliwe, zawróć.
Ile mamy powietrza?
Na pięć minut, jeśli zachowamy spokój.
Trzeba wybić okno.
Nie da się.
Na szybę napiera pół tony wody.
Pięknie! Czy może być jeszcze gorzej?
Sos jednak nie pomógł z homarem.
Znów zjadłeś skorupę?
Nie wiem, nagle po prostu znikną́ł.
Chwila moment! Ma ktoś zapalniczkę?
Nie.
Mam tylko te durne, wodoodporne zapałki.
Oż, ty... Dawaj!
Zamknijcie oczy!
To niezbyt...
- Cicho siedź! - Nie, ty!
Wszystko wam wyśpiewam. Jak kanarek.
Nie zależy mi.
Niezła ironia, prawda?
Miałem się za farciarza, bo mnie adoptowali,
ale nigdy nie zdobyłem tego, co wy mieliście od zawsze.
Czujecie się dobrze ze sobą́ i sobą́ nawzajem.
To prawdziwe szczęście.
Jak mogę się wam odwdzięczyć?
Zabawne, że pytasz.
Dasz nam 830 patyków, by uratować sierociniec?
Nie.
Facet, który mnie adoptował,
posłał mnie do szkoły wojskowej, gdy miałem siedem lat.
Do tego później chciał mnie zamordować i odbić mi żonę.
Oczekujecie, że wesprę teraz zakonnice,
które oddały mnie temu potworowi?
Przykro mi.
Zrobiłbym wszystko dla was i dzieciaków...
Ale nie to.
Przepraszam.
Złoży pan zeznanie, panie Harter?
Jasne.
Proszę za mną́.
Wyjmowacz pą́czków!
Kilka miesięcy później...
WSTĘP WZBRONIONY
Naprawdę daliśmy ciała.
To nic nowego.
Ciekawe, co u Murph, Peezera
i całej reszty.
Bardzo za nimi tęsknię.
Wcią́ż słyszę dźwięki naszego dzieciństwa.
Śmiech, plusk wody i grę w tenisa.
Dobrze cię rozumiem.
Chwila moment, nie było wody ani tenisa.
Ani śmiechu.
Spójrzcie!
Tak!
SIEROCINIEC I SPA SIÓSTR MIŁOSIERDZIA
Masz dziewięciu zawodników. Podaj.
No podaj.
Siostro Bernice?
Dość tego! Mówiłam, wchodzić pojedynczo!
Do jutra macie zakaz wstępu na trampolinę!
Koniec imprezy, wy małe gnojki!
Co się dzieje?
Do licha!
Chodźcie.
- Się masz, siostro. - Cześć, durnie.
Moe! Larry! Kędzior!
Cześć!
Jak się macie?
Brakowało nam was!
Witajcie w domu.
Świetnie wyglą́dasz.
Bo już wyzdrowiała.
Okazało się, że zaszkodziły jej metale ciężkie.
Mówiłem, że woda jest zażelaziona, ale nie słuchaliście.
Gdzie wyście byli? Wszędzie wasz szukaliśmy.
Chyba nie mieliśmy odwagi wrócić i przyznać...
Że zawiedliśmy.
Wcale nie! Spójrzcie na nasz nowy dom!
Nowy dom? Kto za to zapłacił?
Wy!
Zgadza się. Wszystko poszło z waszej kieszeni.
To dziwne, bo nie mamy takiej kasy.
Zarobicie.
Sieć pozwoliła sobie spłacić długi sierocińca
i wybudować nowe spa.
To w ramach zaliczki.
Wystarczy, że podpiszecie kontrakt,
a zostaniecie gwiazdami nowego reality show:
Pingwiny kontra ćwoki. Co wy na to?
Raju!
Zawsze chciałem być zakonnicą́.
Ekipa z New Jersey też się dorzuciła.
Się macie.
Cześć, Teddy.
Zbierzcie się wszyscy, chcę coś ogłosić.
Teddy i jego narzeczona, Ling
właśnie dowiedzieli się, że nie mogą́ mieć własnych dzieci.
Dlatego adoptują́ jedne z was.
Rozejść się!
Weźcie mnie, tym razem nie będę marudził.
Przykro mi,
ale wybrali już, kogo zaadoptują́.
To jak, Murph? Dołą́czysz do naszej rodziny?
Mówisz poważnie, stary? Ja?
I nic wam nie zapłacą́?
Przykro mi, to bardzo atrakcyjna oferta,
ale wolałabym, byście wzięli kogoś innego.
W porzą́dku, Murph.
Idź z nimi.
To twoja szansa.
Nic z tego, mały. Nie idę bez ciebie.
Zatem trzeba będzie wzią́ć całą́ trójkę.
Trójkę? Jesteśmy tylko ja i Peezer.
Oczywiście.
Ale zabraliśmy jeszcze jednego z rodziny zastępczej.
Peezer!
Weezer!
Spakujcie się, dzieci. Pora jechać do domu.
Brawa dla chłopców!
- Hura! - Błagam was.
Fajnie choć raz czegoś nie spaprać.
Święte słowa.
Stłukę wam głowy jak ziemniaki!
Zaczekajcie!
KONIEC
Jak się tym steruje? O rany!
Witajcie, jestem Bob Farrelly.
A ja Pete Farrelly.
Jesteśmy autorami tego filmu.
Powinniście wiedzieć, że wszystkie popisy kaskaderskie
to dzieło zawodowców.
A wszystkie rekwizyty były zrobione z gumy.
Patrzcie.
Teraz obejrzyjmy to z dźwiękiem.
Fajne.
Pamiętacie scenę z młotem? On też był gumowy.
Sztuczny, prawda?
Zgadza się.
Widzicie? Nic mu nie jest.
A dziugnięcie w oko?
Zobaczmy to w zwolnionym tempie.
Dzieci, nie dźgajcie się po oczach. To bardzo niebezpieczne.
W filmie wszyscy udawaliśmy.
Dlatego nie róbcie tego w domu.
Dziękujemy.
Pamięci drogiej Jesse
Oż, ty...
Gały wam wydłubię, wy zakute pały!