แม้ว่าทุกประเทศทั่วโลก
ต่างพากันถก ถึงข้อเท็จจริงเรื่องนี้
แต่คนฝรั่งเศสอย่างเรารู้ดี
อาหารที่ดีที่สุดในโลก ปรุงขึ้นในฝรั่งเศส
อาหารที่ดีที่สุดในฝรั่งเศส ปรุงขึ้นในปารีส
และอาหารที่ดีที่สุดในปารัส บ้างก็ว่า ปรุงขึ้นโดยเชฟ ออกุส กุสโต
ร้านอาหารของกุสโต เป็นร้านที่ขึ้นชื่อที่สุดในปารีส
ต้องจองโต๊ะก่อนล่วงหน้าถึง 5 เดือน
และการได้ขึ้นไปเป็น อันดับหนึ่งของร้านอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศ
ทำให้คู่แข่งพากันอิจฉา
เขาเป็นเชฟอายุน้อยที่สุด ที่ได้รับเรตติ้งถึงห้าดาว
ตำราของเชฟกุสโต "ไม่ว่าใครก็ทำอาหารได้!"
ไต่ขึ้นสู่อันดับหนังสือที่ขายดีที่สุด
แต่ใช่ว่าทุกคนจะปลื้มในความสำเร็จของมัน
หนังสือชื่อน่าขัน "ไม่ว่าใครก็ทำอาหารได้!"
และที่น่าขันกว่าก็คือ กุสโตดูเหมือนจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ
แต่ผม กลับเห็นว่า การทำอาหารเป็นเรื่องจริงจัง
และ...ไม่...ผมไม่คิดว่าทุกคนทำอาหารได้
นี่ คือ...ผมครับ
เห็นกันชัดๆเลยนะครับ ว่าผมต้องทบทวนการใช้ชีวิตใหม่ซะหน่อย
ปัญหาของผมน่ะเหรอ?
ข้อแรกเลย ผมเป็นหนู
ซึ่งก็...แปลว่าชีวิตผมลำบาก
และข้อสอง ประสาทการรับรส และกลิ่นของผม มันพัฒนาเกินตัว
มีแป้ง ไข่ น้ำตาล ถั่วอบวานิลลา
โอ้ว มีมะนาวนิดหน่อยด้วยหนิ
โห ได้กลิ่นหมดเลยเหรอ แกมีพรสวรรค์
นี่ก็คือ เอมิล พี่ชายผมเอง เขาประเภททึ่งอะไรง่าย
เหรอ แกได้กลิ่นส่วนผสมอาหาร? แล้วไงล่ะ?
นี่คือพ่อผมครับ พ่อไม่เคยทึ่งอะไรกับใครเลย
หนำซ้ำยังเป็น หัวหน้าชนเผ่าหนูของเรา
แล้วประสาทสัมผัสดี มันผิดตรงไหนน่ะเหรอครับ
- โว้ว โว้ว โว้ว อย่ากินนะพ่อ! - เฮ้ย มันอะไรกันล่ะเนี่ย?
ปรากฎว่ากลิ่นนั่น มันคือ ยาเบื่อหนู
พ่อเลยฉุกคิดว่า ความสามารถของผมมันไม่เสียเปล่า
ผมรู้สึกดี กับพรสวรรค์ของตัวเอง
กระทั่งพ่อ...มอบหมายหน้าที่ให้ผม
กินได้
ใช่ครับ ตรวจสอบยาเบื่อ
กินไปโลด
สคบ. มาเอง
ก็แปลว่ากินได้นั่นแหละ แบบว่าความสะอาดเนี่ยถึงขั้นที่...
เออ ชั่งมันเหอะ ไปเลย
มันทำให้พ่อผมภูมิใจมาก
ภูมิใจไหมล่ะเรมี่ ในหน้าที่อันสูงส่งของแก
สูงส่งเหรอ เราเป็นหัวขโมยนะพ่อ
และสิ่งที่เราขโมยน่ะ พูดจริงๆ แล้วมันขยะทั้งนั้น
ไม่ใช่ขโมย ถ้าไม่มีใครอยากได้มัน
ถ้าไม่มีใครอยากได้มัน แล้วเราต้องขโมยทำไม
ตกลง เรามีมุมมองต่างกัน
ชัดแจ๋วเลยเรื่องนั้น
ถ้าสิ่งที่เรากินคือตัวเรา ผมต้องการกินแต่สิ่งดีๆ
แต่สำหรับพ่อ...
อาหารคือเชื้อเพลิง
ถ้าเลือกมากก็อดตาย
หุบปากแล้วกินขยะซะ
ฟังนะ ถ้าเราจะเป็นขโมยกับละก็
ทำไมไม่ขโมยของดีๆ ในครัวล่ะ
อาหารทุกอย่างในนั้นไม่เป็นพิษ
อย่างแรกเลย เราไม่ใช่หัวขโมย
อย่างที่สอง อยู่ห่างๆ ครัวและมนุษย์เข้าไว้
มันอันตราย
ผมรู้ ผมควรเกลียดมนุษย์
แต่มีบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขา
พวกเขาไม่เพียงมีชีวิตอยู่เท่านั้น พวกเขาค้นพบ และสร้าง
ผมหมายถึง แค่เรื่องอาหารซิ
จะให้อธิบายยังไงดีล่ะ
อาหารอร่อยๆ เหมือนเพลงที่ลิ้มรสได้ และสีที่ดมกลิ่นได้
มีความดีเยี่ยมอยู่รอบๆ ตัวเรา
แค่ควรรู้และหยุดลิ้มรสมัน
กูสโตพูดถูก
หือ เย้
โห เหลือเชื่อ
ทุกรสมีเอกลักษณ์ เป็นของตัวเอง
แต่เมื่อนำมารวมกัน
จะได้รสใหม่ทันที
ตอนนี้ผมมีชีวิตลับ
มีอีเมิลรู้คนเดียวเท่านั้น
เฮ้ อีเมิลๆ
ผมเจอเห็ด
พี่ซ่อนอาหารเก่ง ช่วยหาที่ซ่อนให้หน่อยซิ
พี่ไม่เข้าใจผม แต่ผมเป็นตัวของตัวเองได้กับเขา
ทำไมแกต้องเดินยังงั้น
ไม่อยากล้างอุ้งมือบ่อยๆ น่ะซิ
เคยคิดมั่งไหมว่าเราใช้อุ้งมือที่เดิน
หยิบอาหารกินด้วย
เคยคิดมั่งไหมว่า เอาอะไรใส่เข้าไปในปากมั่ง
ตลอดเวลาเลยแหละ
ผมไม่อยากกินอาหารที่สกปรก
งั้นก็เชิญตามสบาย
แต่ถ้าพ่อเห็นแกเดินแบบนั้น ต้องไม่พอใจแน่ๆ
นั่นอะไร
อ่า โอ..
เนยแข็งเหรอ
ไม่ใช่เนยแข็งธรรมดานะ ทอมเม เดอ ไชฟ เดอ เพย์เลยละ
กินกับเห็ดของผม ต้องอร่อยเหาะเลยแน่
และ...
โรสเมรี่
เติมหญ้าหวานอีกสัก 2-3 หยด
โยนรวมกันเข้า แล้วฉันจะ... แบบว่า...
นี่มันของดี เอาไปผสมกับขยะไม่ได้นะ
แต่ถึงเวลากลับเข้ารังแล้วนะ
ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ไม่งั้นพ่อ...
อีเมิล
มีบางอย่างที่เราควรลองทำนะ
เราต้องเอาสองอย่างนี่ผสมเป็นอาหาร
แต่ปัญหาอยู่ที่เราจะทำยังไง
ใช่
ข้อสำคัญคือ ต้องหมุนมันไปเรื่อยๆ
ให้ได้กลิ่นควัน ให้รอบ
พายุเข้ามาใกล้มากแล้วนะ
เฮ้ เรมี แกคิดว่าเราควร...
ลองชิมนี่สิ
รสมันเหลวๆ ไหม้ๆ
ไม่ใช่กลิ่นควัน มันแบบ... มันแบบ
รสมันแบบ "เปรี้ยง หงิก" ว่าไหม
-แกเรียกว่ารสอะไรนะ -สายฟ้าแลบ
ใช่ สายฟ้าแลบ ต้องทำอีก
โอเค พอพายุมาอีก เราขึ้นไปบนหลังคา
ผมรู้ว่าต้องใส่อะไรอีก เซฟฟรอน ใส่เซฟฟรอนอีกนิด
เซฟฟรอน ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า
-มันอยู่ในครัว -อยู่ในครัว
เซฟฟรอน ไม่ดีหรอก
เซฟฟรอน
ไม่ค่อยดีนา เดี๋ยวยัยนั่นตื่น
ผมมานี่ ไม่รู้กี่ร้อยครั้งแล้ว
เปิดช่องทำอาหาร แล้วหลับเป็นตายเลย
แกมาที่นี่เป็นร้อยๆ ครั้งแล้วเหรอะ
พูดจริงๆ นะ เซฟฟรอน จะทำให้มันอร่อยขึ้น กูสโตว่ายังงั้น
โอเค กูสโตคือใคร
เป็นเชฟยอดเยี่ยม ที่เขียนหนังสือเล่มนี้
เดี๋ยวก่อน แกอ่านหนังสือเป็นด้วยเหรอะ
-ไม่ถึงกับเป็นหนอนหนังสือหรอก -ตายละ พ่อรู้หรือเปล่า
เรื่องที่พ่อไม่รู้น่ะ พี่เอามาเขียนเป็นหนังสือ ได้หลายสิบเล่ม
แต่มนุษย์เขียน ผมถึงได้อ่าน และนี่คือความลับของเรา
ข้าไม่ชอบความลับ
เรื่องอ่านหนังสือ ทำกับข้าว และดูทีวี
ขณะเราอ่าน และทำกับข้าว
มันเหมือนแก่ชวนฉันทำผิด แล้วฉันก็ทำตาม
ทำไมฉันถึงทำตามแกหา
เด็กพวกนั้นทำไมยังไม่มากันอีกนะ
อ้า ไอคิล่าเซฟฟรอน ของอิตาเลี่ยนด้วยเหรอะ
กูสโตบอกว่าเจ๋งมาก ดีที่ยัยแก่นี่ ชอบทำกับข้าว...
ไม่ต้องไปสน เรื่องความลึกลับ นี่มันเกี่ยวกับ การทำกับข้าวของคุณ
เฮ้ นั่นกูสโต อีมิล
จะทำกับข้าวให้อร่อย ต้องใจกล้า
คนใจเซาะทำกับข้าวอร่อยๆ ไม่ได้หรอก
ต้องสร้างสรรค์และใจกล้า
คุณต้องลองทำบางอย่าง ที่อาจทำแล้วออกมากินไม่ได้
และคุณต้องไม่ให้ใคร มาบั่นทอนความมั่นใจ
เพียงเพราะ ถิ่นกำเนิดของคุณ
หัวใจของคุณเท่านั้น ที่หยุดความก้าวหน้าของคุณได้
ที่ผมพูดว่าใครๆ ก็ทำอาหารได้นั้น เป็นความจริง แต่คนที่ใจกล้าเท่านั้น ที่เก่งได้
นักกลอนแท้ๆ เลย
แต่ไม่ยั่งยืน
เมื่อกูสโต สูญเสียดาวไปหนึ่งดวง
หลังจากบทวิจารณ์ อย่างเจ็บแสบจาก แอนทง อีโก่
เป็นการโจมตีอย่างเจ็บปวดที่สุด สำหรับกูสโต
ต่อจากนั้นไม่นาน เขาก็เสียใจตาย
ตามประเพณี หมายถึงต้องเสียดาวอีกหนึ่งดวง
กูสโตตายแล้วเหรอ
โอ้
โอ้ๆๆ
โอ้
วิ่งเร็ว
อย่าวิ่งไปทางนั้น เดี๋ยวยัยนี่ตามเราไปถึงรัง
-เรมี ช่วยหน่อย -อีมิล แกว่งดวงไฟมาทางนี้
-เรมี ช่วยหน่อยเร็วๆ -อีมิล แกว่งดวงไฟ
จะพยายามจับพี่ไว้
อีมิล แกว่งมาทางนี้
พวกเราหนีไปที่เรือ เร็วๆ เข้า
-ขอทางหน่อย -หนังสือ
-ขอทางหน่อย -ต้องเอาหนังสือก่อน
ขอทางหน่อยๆๆ
ไปๆๆๆ เร็วๆๆๆ
ทอดสะพาน เร็วๆ เข้า
เฮ้ จอห์นนี่เร็วๆ หน่อย
ด้นออกไป เร็วๆ เข้า
จับไว้
-เอาลูกไป -ส่งอุ้งมือมาเร็วๆ
เดี๋ยว คอยด้วย
ทุกคนอยู่พร้อมกันหรือเปล่า
-เดี๋ยวก่อน เรมีอยู่ไหน
ผมกำลังมาครับ
คอยเดี๋ยวลูก โยนอะไรมาให้ผมเกาะหน่อยซิ
เร็วๆ เข้าลูก จ้ำเข้า
เร็วๆ เข้า อื้มมาเร็วๆ
ทำได้น่า
-เรมี -พ่อ
เร็วๆ เข้าลูก แกต้องทำได้
เดี๋ยวก่อนพวกเรา หยุดก่อน
เรมี จ้ำเร็วๆ เข้า
คอยผมด้วย
พ่อ
พ่อฮะ
จะไปทางไหนดี
ฉันคอย
ฟังเสียง
เสียง
สัญญาณ
บางอย่าง
เรมี่ ถ้าเธอหิวล่ะก็ ลองไปหาอะไรดู ข้างบนนี่สิ
เธอจะมัวรอ และเศร้าซึมอยู่อย่างนี้ทำไมล่ะ
ฉันพึ่งจะเสียครอบครัว และเพื่อนของฉัน
อาจจะ ตลอดไป
- เธอรู้ได้ยังไง - เออ..ฉันเพียง...
คุณเป็นภาพที่ผมคิดเอง ทำไมผมต้องคุยกับคุณด้วยล่ะ?
ก็เธอเพิ่งจะพลัดพราก จากครอบครัว จากเพื่อนฝูง ตอนนี้เธอตัวคนเดียวนะ
ใช่ แต่..เออ คุณตายไปแล้วนี่
อืม ก็ใช่ แต่จิตอธิษฐาน ย่อมมีพลังกว่า
ถ้าเธอมัวแต่ หมกมุ่นอยู่กับอดีต
เธอก็จะไม่มีวัน มองเห็นอนาคต
เอาล่ะ งั้นก็ ลองขึ้นไปดูข้างบนซะ
โอ้!
หรูหราจัง
เธอทำอะไรหนะ
ฉันหิว
ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
และก็ไม่รู้ว่า จะได้พบอาหารอีกเมื่อไหร่
เรมี่ เธอมีค่ากว่านั้น เธอเป็นพ่อครัวนะ
พ่อครัวเป็นผู้สร้างสรรค์ ขโมยเป็นพวกช่วงชิง เธอไม่ใช่ขโมยนะ
แต่ฉันหิว
อาหารจะมา เรมี่
อาหารจะมาแก่คนที่รักการทำอาหาร
- คิดว่าฉันทำเล่นๆใช่มั๊ย? - เธอไม่กล้าหรอกน่า
ฝรั่งเศสหรอ
ตลอดเวลา ฉันอยู่ในปารีสหรอเนี่ย
วิเศษ
มันสวยจิงๆ
มันสวยที่สุด
กุสโต ภัตาคารของคุณนี่
คุณพาฉันมาที่ภัตาคารของคุณหรอ
ดูเหมือนว่าฉันจะมีร้านนะ ใช่ นั่นไงล่ะ ฉันพาเธอมาร้านฉัน
ต้องชมหน่อยแล้ว
อาหารโต๊ะเจ็ดพร้อมแล้ว
-ขอปลานึ่งอีกที่ -ได้เลย
ขอชามซุปเพิ่มหน่อย
ขอซี่โครงแกะอีก 2 เอาต้นหอมเพิ่มด้วย
ขอแซลมอนสอง สลัดคอมโพเซ่สาม ฟิลเล่ต์สาม
สลัดคอมโพเซ่สามที่ ทำอยู่
แซลมอนเกรียมๆสองที่
ฟิลเล่ต์สามที่ ทำอยู่ ขอจานด้วย
-ส่งโต๊ะ 7 -สลัดคอมโพเซ่ 3 ที่ได้แล้ว
อย่ามาป่วนฐานของฉัน
ประตูเปิดอยู่ ก้มต่ำด้วย
ฉันจะโดนฝังอยู่แล้ว
สวัสดีเชฟสกินเนอร์ คืนนี้เป็นยังไงบ้าง
สวัสดีเชฟ สวัสดีเชฟสกินเนอร์
- สวัสดีเชฟ สั่งโดซ์ ฟิลเล่ต์เพิ่ม
เฮ้ หัวหน้า ดูสิใครมา
อัลเฟรโด้ ลิงกวินี่ ลูกชายของเรนาต้า
- ไง - โตเป็นหนุ่มแล้ว
คุณจำเรนาต้า ได้รึเปล่า ที่เคยเป็นกิ๊ก กับกุสโตว์น่ะ
เปนยังไงบ้าง... ลิงกวีนี่
ใช่ ลิงกวินี่ เธอมีน้ำใจแวะมาเยี่ยม... แล้ว เอ่อ...
- แม่ผมเหรอ? - เรนาต้า
- ใช่ เรนาต้า หล่อนเป็นยังไงบ้าง - ก็ดีครับ
เออ เธอก็ดี...ผมหมายถึง..
เธอตายไปแล้ว
โอ้ว
ฉันเสียใจ
ไม่เปนอะไรครับ แม่เชื่อในสวรรค์ และเธอได้ไปถึงแล้ว
คุณก็รู้ เธอไปสบาย
- อะไรเนี่ย? - แม่ผมฝากไว้ให้คุณ
แม่คิดว่ามันจะช่วยผมให้...
คุณก็รู้...ได้ทำงานที่นี่
แน่นอน กุสโตว์ต้องไม่ลังเลเลย
ลูกชายของเรนาต้าเป็นอะไรที่...
ใช่ เราจะเก็บเข้าแฟ้มไว้ และถ้ามีตำแหหน่งที่เหมาะสม...
เราจ้างเค้าไปแล้ว
อะไรนะ แกกล้าดียังไง ที่จ้างคนอื่น โดยที่ไม่...
เราต้องการเด็กเก็บขยะ
วิเศษ ขยะ ดี
ฉันว่าตำแหน่งนี้ก็เหมาะดีแล้ว
เออ...
ฉันไม่อยากจะเชื่อ
ผมได้เข้ามาดูห้องครัวร้านอาหารชั้นสูง
นายได้อ่านหนังสือของฉันแล้ว มาดูกันว่า นายรู้มากแค่ไหน
คนไหนคือเชฟ
เอ่อ
อ่า คนนั้น ดีมาก
ใครรองลงมา
ผู้ช่วยเชฟ .คนนั้นไง
ซูคือคนที่ทำหน้าที่รับผิดชอบ ตอนที่เชฟไม่อยู่
ซอสซิเย่ร์ ทำเกี่ยวกับซอส สำคัญมาก
เชฟ เดอ ปาร์ตีเดอมี เชฟ เดอ ปาร์ตี สำคัญทั้งคู่
คอมมี คอมมี เปนพ่อครัว สำคัญมาก
นายเปนหนูที่ฉลาดมาก แล นั่นคือใคร
เอ่อ เขา ไม่สำคัญ
ไม่ใช่ไม่สำคัญ เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของ
ไม่ไช่นะ เขาเป็นคนล้างจาน หรืออะไรสักอย่าง
เขาล้างจาน เทขยะ เด็กเก็บขยะ เขาไม่ได้ปรุงอาหาร
แต่เขาทำ เอ่อ ม่ายยย
นายรู้มากแค่ไหน กับสิ่งที่ฉันชอบพูด
ทุกๆคนสามารถปรุงอาหาร
ช่าย ทุกคนทำได้ แต่ไม่ได้หมายความว่า ทุกคนควรทำ
ดี แต่นั่นก้อไม่ได้หยุดให้เขาทำ ดูซะสิ
เขาทำอะไรหนะ ไม่นะ ไม่ ไม่ มันแย่ที่สุด
เขากำลังทำลายซุปนะ และไม่มีไครเห็นด้วย
ภัตตาคารของคุณนะ ทำอะไรสั กอย่างสิ
ฉันจะทำอะไรได้หละ ฉันเปนแค่ ส่วนหนึ่งของ จินตนาการนายนะ
แต่เขากำลังทำซุปให้เสียนะ เราต้องบอกใครสักคน ว่าเค้า..
แต่เขากำลังทำซุปให้เสียนะ เราต้องบอกใครสักคน ว่าเค้า...
อาหารโต๊ะ 5 ได้แล้ว
-มาข้างหลัง -พร้อม
อ่า
ของร้อน เปิดเตาอบ
อ่า
มาข้างหลัง
อู้!
ได้เลยค่ะ เชฟ เนื้อฟิเลย์ 1 เนื้อแกะ 3 เป็ด 2
เตรียมไฟลนซูเฟล่ให้โต๊ะ 6 ด้วย
-ขอ 5 นาทีค่ะ เชฟ -ให้ตายเถอะ
คืนนี้ ผมขอเชิญชิมตับห่าน
ปรุงอร่อยมาก
-อุ๊บ -อ่า
เอ๋
เตรียมออกไปเสิร์ฟโต๊ะ 7 เร็วเข้า ไปกันเลย
ครับ เชฟ
เรมี่ นายรออะไรอยู่
นี่จะกลายเป็นนิสัยเลยหรือไง?
นายรู้ว่าต้องแก้ยังไง นี่เป็นโอกาสแล้วนะ
ซุป ซุปอยู่ไหน ถอยไปไกลๆ
ถอยไป เดกเกบขยะ
แกทำอาหารหรอ
แกกล้าดียังไงมาทำอาหารไนครัวฉัน
นายไปเอาปัญญามาจากไหน?
ถึงกล้าแม้แต่จะลองทำอะไร ที่งี่เง่าแบบนี้
ฉันน่าจะจับนายผ่าเป็นชิ้นๆซะเลย
ฉันทำแน่ กฎหมายอยู่ข้างฉัน
ลารูส เอาหมอนี่ไปผ่าซีก
หลังจากจับเข้าเครื่องอัดเป็ด แยกมันออกจากสมอง
-แกงึมงำอะไร? -ซุปนั่น
ซุป?
อย่าเสริฟซุปนั้น
ม่ายยย
บ๋อย
ลิงกวินี่
ชั้นไล่แกออก
ไล่ออก ไล่ออก
เธออยากพบเชฟ
แต่ เขา..
ลูกค้าพูดว่าอะไร เขาไม่ใช่ลูกค้า แต่เปนนักวิจารณ์
- อีโก้เหรอ? - โซลีน เลอแคลร์
- เลอแคลร์เหรอ? หล่อนว่าไง? - เธอบอกว่า ชอบซุปของเรา
แป๊ปนะ หมายความว่ายังไง แป๊ป
คุณเป็นสาเหตุให้ผมเจอเรื่องยุ่งๆแบนี้
มีคนถามถึงซุปเธอแหนะ
แกกำลังเล่นอะไรอยู่
ผมยังโดนไล่ออกอยู่ป่าว
คุณอย่าไล่เขาออกนะ อะไรนะ
เลอแคลร์ ชอบซุป หล่อนต้องการบอกให้คุณรู้เลยนะ
ถ้าเธอเอาไปวิจารณ์อย่างนั้น
แล้วมารู้มีหลังว่า คุณไล่คนครัวที่เป็นคนทำ...
-มันเป็นเด็กเก็บขยะ -ที่ทำอาหารที่เธอชอบ
เราจะอ้างว่าเรา เป็นตัวแทนกุสโตว์ได้ยังไง
ถ้าเราไม่ยึดถือความเชื่อของเขา
ความเชื่ออะไรกัน มาดมัวแซลตาตู
ใครๆก็สามารถทำอาหารได้
บางทีฉันอาจเข้มงวด กับเด็กเก็บขยะของเรามากไปหน่อย
เขาเพิ่งเสี่ยงครั้งใหญ่
และเราก็ควรให้รางวัล เหมือนอย่างที่เชฟกุสโตว์จะให้
ถ้าเขาอยากเสี่ยงเอง
เราเป็นใครล่ะถึงจะปฏิเสธเค้าได้
-นายจะหนีไม่ใช่เหรอ -เออ ใช่
ในเมื่อเธอแสดงความสนใจในอาชีพ ทำอาหารของเขา
งั้นเธอก็ต้องรับผิดชอบ
มีใครอีกไหม?
งั้นกลับไปทำงานได้แล้ว
แกนี่ถ้าไม่โชคดีมากๆ ก็โชคร้ายมากๆ
ไหนแกลองทำซุปอีกครั้งซิ คราวนี้ฉันจะจับตาดูแก
จับตาอย่างใกล้ชิดเลย
พวกนั้นคิดว่านายเป็นพ่อครัวได้ แต่รู้ไหมว่าฉันคิดอะไร ลิงกวินี่
ฉันคิดว่าแกน่ะขี้ขโมย พวกฉวยโอกาส...
หนู!
- หนู! - จับมัน
ลิงกวินี่ หาอะไรสักอย่างมาจับมันสิ
มันกำลังจะหนีไปแล้ว จับมัน จับมัน จับมัน
- ผมควรทำยังไงกับมันต่อครับ - ฆ่ามันซะ
- ตอนนี้เลยเหรอ? - ไม่ ไม่ใช่ในครัวสิ เธอจะบ้าเหรอ?
เธอรู้หรือเปล่าว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ถ้ามีใครรู้ว่ามีหนูมาวิ่งเล่นในครัวของเรา?
เขาจะสั่งปิดร้านเรา
ชื่อเสียงของร้านเรา แขวนอยู่บนเส้นด้ายอยู่ด้วย
เอามันออกไปจากที่นี่ ไปไกลๆเลย ฆ่ามันซะ กำจัดทิ้ง ไปเลย
โว้วว
อุย
อย่ามองฉันอย่างนั้นซิ แกไม่ใช่คนเดียวที่ติดกับ
พวกนั้นจะให้ฉันทำอาหารอีก!
ฉันก็ไม่ได้ทะเยอทะยาน ไม่ได้อยากทำอาหาร
ฉันแค่ไม่อยากมีเรื่อง
แกเป็นคนที่ประโคมใส่พวกเครื่องเทศ
แกโยนอะไรลงไปบ้าง? ออเรกาโนเหรอ? ไม่ใช่เหรอ? โรสแมรี่เหรอ?
มันเป็นเครื่องเทศใช่ไหม โรสแมรี่เนี่ย?
นายไม่ได้โยนโรสแมรี่ลงไปเหรอ?
งั้นไอ้ที่กลับไปกลับมา และโยนน่ะมัน...
ฉันต้องการงานนี้ ฉันตกงานมาหลายหนแล้ว
ฉันทำอาหารไม่เป็น และตอนนี้ก็ดันมาพูดกับหนู เหมือนว่าแก...
แกผงกหัวเหรอ?
แกผงกหัวมาตลอดลอดเลยเหรอเนี่ย?
นายเข้าใจที่ฉันพูดเหรอ?
งั้นฉันก็ไม่ได้บ้า!
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน
ฉันทำอาหารไม่เป็น ใช่ไหม?
แต่แก...
ทำเป็น ใช่ไหม?
นี่ ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก แกก็แค่หนู ขอร้องเลย
ไอ้ที่แกทำน่ะ อะไรก็แล้วแต่ พวกเขาชอบนะ
จริงด้วย มันอาจจะได้ผลก็ได้
ใช่ พวกนั้นชอบซุป
พวกเขาชอบซุป แกว่าแกทำใหม่อีกครั้งได้ไหม?
โอเค ฉันจะปล่อยแกออกไปนะ
แต่เราเป็นทีมเดียวกันแล้วนะ ใช่ไหม?
โอเค
ถึงแล้ว
มันไม่ใหญ่โตเท่าไหร่ แต่ก็...
ไม่ใหญ่เลย
อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้
นั่นคือเครื่องทำความร้อน ไฟ โซฟา แล้วก็ทีวี
จำไว้นะ ของของฉัน ก็เหมือนกันของของแก
คุณใช่ไหม...
ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย?
ฝันที่ดีที่สุดเลย
ฝันที่เราร่วมกันฝันได้
ทำไมต้องที่นี่ล่ะ?
ทำไมถึงเป็นตอนนี้ล่ะ?
ทำไมถึงไม่ใช่ที่นี่?
ทำไมถึงจะไม่ใช่ตอนนี้?
จะมีที่ไหนฝันดีไปกว่าที่ปารีส?
อรุณสวัสดิ์ เชฟตัวน้อย ตื่นได้แล้ว...
ไม่นะ
ไอ้ทึ่มเอ๊ย ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
ฉันดันพาหนูเข้าบ้าน แล้วก็บอกมันว่า ของของฉัน ก็เหมือนกับของของมัน
ไข่หายเกลี้ยงเลย
โง่จริง! มันขโมยอาหารหนีไปแล้ว แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?
นี่แหละ เชื่อใจหนู...
หวัดดี นั่นของฉันเหรอ?
อืม
อร่อยดี แกใส่อะไรลงไปน่ะ?
แกไปเอามาจากไหน?
นี่ มันอร่อยมาก แต่ห้ามขโมย ฉันจะซื้อเครื่องเทศมาให้ ตกลงไหม?
ให้ตายซิ เราไปสายแน่ วันแรกซะด้วย
มาเร็วเข้า เชฟตัวน้อย
"แม้ว่า ฉันจะเหมือนนักวิจารณ์คนอื่นๆ
ที่ไม่สนใจร้านกุสโตว์ แต่สูญเสียเชฟคนดังไป
ซุปนั่นวิเศษสุด รสเผ็ดแต่กลมกล่อม"
-โซลีน เลอแคลร์เหรอ? -ใช่ค่ะ
"ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ร้านกุสโตว์ ก็ตรึงความสนใจของเราได้อีกครั้ง
เวลาเท่านั้นจะเป็นเครื่องพิสูจน์"
คือ
คืองี้
ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันงี่เง่าแล้วก็พิลึก แต่เราคนใดคนหนึ่งไม่มีวันทำสำเร็จ
เราต้องร่วมมือกัน ใช่ไหม? แกกับฉัน
งั้นเริ่มกันเลย
ผม...
ยินดีต้อนรับสู่นรก คราวนี้ก็ทำซุปขึ้นมาใหม่ได้แล้ว
ใช้เวลาได้เท่าที่นายต้องการ ทั้งสัปดาห์เลยก็ได้นะ
ซุป
ไอ้ตัวเล็ก...
โอ้ว
ไอ้ลูก...
แกต้อง...
แบบนี้ไม่ดีแน่ เชฟตัวน้อย!
ฉันจะต้องบ้าตายแน่ๆ ถ้าเราต้องทำแบบนั้นอีก
เราต้องหาวิธีอื่น
วิธีที่ไม่ต้องขบกัด หรือแทะ
หรือเอาเท้าน้อยๆของแกมาไต่บนตัวฉัน
ห้ามกัด! ห้ามไต่ตามตัว!
ห้ามไต่ตามตัว ห้ามลนลาน เข้าใจไหม? เชฟตัวน้อย
เชฟตัวน้อย?
โอ้ แกหิวล่ะซิ
โอเค มาหาทางแก้กันดีกว่า
แกรู้วิธีทำอาหาร ฉันรู้วิธีทำเป็น...
คนได้
เราต้องคิดระบบที่ ฉันจะทำตามที่แกต้องการได้
โดยที่ไม่เหมือนว่า มีหนูคอยควบคุมฉันอยู่
ฟังฉันหน่อยได้ไหม? ฉันบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว
พูดถึงเรื่องการทำอาหาร ในภัตตาคารชั้นเลิศกับหนูในตู้เย็น
-ฉันทำไม่สำเร็วแน่ -ลิงกวินี่
เราต้องสื่อสารกัน
ฉันจะคอยเช็ค ว่าใช่หรือไม่ใช่จาก...
หนู! ฉันเห็นนะ
-หนูเหรอครับ? -ใช่ หนู อยู่ข้างๆแกไง
แล้วแกมาทำอะไรในนี้?
ผมแค่ทำตัวให้คุ้นกับผักต่างๆ
ออกไปซะ
เดี๋ยวจะคุ้นกับผักเกินไป
เกือบไปแล้ว แกไม่เป็นอะไรนะ
โว้ว
แกทำได้ยังไง?
ไม่ได้ตั้งใจแบบแปลกๆ
แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า เราทั้งคู่มีความคิดเพี้ยนๆเหมือนกัน
โอเค
หา?
แกจะพาฉันไปไหน? เดี๋ยวก่อน
โว้ว
เดี๋ยวก่อน ขอโทษ
โว้ว
โอเค
อือหือ...
โอเค
โว้ว
อะ โวเตอ ซานเต้
เอาล่ะ
น่าจะได้
อืม
ยินดีด้วย แกทำสำเร็จโดยอุบัติเหตุ ได้อีกครั้ง
แต่แกต้องรู้มากกว่าซุป ถ้าแกอยากจะอยู่รอดในครัว ไอ้หนู
คอลเล็ตต์จะรับผิดชอบสอนแก ว่าที่นี่ทำงานยังไง
ฟังนะ ผมอยากให้คุณรู้ไว้
ผมรู้สึกเป็นเกียรติแค่ไหน ที่ได้ศึกษาจาก...
ไม่ นายนั่นแหละต้องฟัง ฉันอยากให้นายรู้ ว่านายกำลังเล่นกับใครอยู่
นายเห็นผู้หญิงกี่คนในครัวนี้
เออ ผม...
-ฉันคนเดียว คิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ? -เออ ผม...
เพราะการทำอาหารขั้นสูง มีการแบ่งชนชั้นแบบโบราณ
ซึ่งตั้งอยู่บนกฎที่เขียนโดยไอ้แก่โง่ๆ
กฎที่ตั้งใจกีดกัน ไม่ให้ผู้หญิงเข้ามาในโลกนี้ได้
แต่ฉันก็ยังเข้ามาได้ มันเป็นไปได้ยังไง?
เพราะว่า เออ เพราะคุณ...
เพราะฉันเป็นกุ๊กที่แกร่งที่สุดในครัวนี้
ฉันทำงานหนักมาก กว่าจะมาถึงจุดนี้
และฉันจะไม่ยอมเสียมัน เพราะเด็กเก็บขยะที่บังเอิญโชคดีหรอก
เข้าใจไหม?
ว้าว!
ทำง่าย กินง่าย อาหารจีนของกุสโตว์
จีน-จานง่าย
-เยี่ยมมาก ฟรองซัวส์ เหมือนเดิมเลย -เข้าท่าใช่ไหมครับ?
ฉันอยากให้คุณช่วยคิด เรื่องอาหารแช่แข็งล่าสุดที่ฉันคิดไว้
คอร์น พัพพี้ส์ กุสโตว์
มันก็เหมือนกับคอร์นด็อก แต่เล็กกว่า พอดีคำ
อะไรคือคอร์นด็อกครับ?
ก็ไส้กรอกถูกๆ จิ้มแป้งแล้วเอาไปทอดน้ำมัน อาหารอเมริกันน่ะ
คิดให้หน่อยสิ
แบบกุสโตว์ในชุดหมี ใส่หมวกฮักเกิลเบอร์รี่ ทอม
หรือข้าวโพด แต่งหน้าเป็นหมา
ก็ได้ แต่ขอแบบภูมิฐานหน่อย
โทรตามทนายฉัน!!
พินัยกรรมระบุไว้
ว่าภายใน 2 ปี จากวันมรณะกรรม
ถ้าทายาทไม่ปรากฏตัว
ธุรกิจกุสโตว์จะตกเป็นของซูส์เชฟ ซึ่งก็คือคุณ
ฉันรู้ว่าพินัยกรรมบอกไว้ยังไง
ที่อยากรู้ก็คือว่าจดหมายนี่... เด็กนั่นจะเปลี่ยนอะไรได้หรือเปล่า?
หน้าตาไม่เหมือนกันเท่าไหร่
ไม่เหมือนกันเลย เขาไม่ใช่ลูกชายของกุสโตว์หรอก
กุสโตว์ไม่มีลูกชาย แล้วเวลาที่ประจวบเหมาะอีกล่ะ?
เส้นตายในพินัยกรรม เหลืออีกแค่ไม่ถึงเดือน
จู่ๆ เด็กที่ไหนก็ไม่รู้ โผล่มาพร้อมจดหมาย
จากแม่ที่เพิ่งตาย และอ้างว่ากุสโตว์เป็นพ่องั้นเหรอ?
น่าสงสัยมาก
-นี่ของกุสโตว์เหรอ -ใช่ๆๆ
-ขอได้ไหมครับ -ได้เลย
แต่เด็กนั่นไม่รู้
เธอบอกว่าเธอไม่เคยบอกเขา หรือกุสโตว์ และขอให้ฉันไม่บอก
-ทำไมเธอบอกคุณล่ะ? เธออยากได้อะไร? -อยากได้งานให้ลูกชาย
-แค่งานงั้นเหรอ? -ใช่
งั้นคุณกังวลอะไร ถ้าเขาทำงานที่นี่
คุณก็จับตาดูเขาไว้ ระหว่างที่ผมไปหาข้อมูล
ดูว่าเท็จจริงแค่ไหน
ผมต้องให้คุณช่วยหาตัวอย่างดีเอ็นเอ
จากเด็กนั่นให้หน่อย เส้นผมก็ได้
จำคำฉันไว้ เรื่องทั้งหมดนี่น่าสงสัยมาก
มันรู้อะไรแน่ๆ
ใจเย็นครับ เขาก็แค่เด็กเก็บขยะ ผมว่าคุณเอาเขาอยู่น่า
นายทำอะไรอยู่น่ะ?
ผมกำลังหั่นผัก ผมกำลังหั่นผักอยู่ใช่ไหม?
ไม่ใช่เลย นายทำเสียทั้งเวลาและพลังงาน
นายคิดว่าการทำอาหารเป็นงานน่ารักๆเหรอ? แบบแม่ในครัว
ก็แม่ไม่ต้องเจอ
ร้านแน่นช่วงเวลาอาหารค่ำ ที่คนทะลักสั่ง
ไม่เหมือนกันสักจาน ไม่มีจานไหนง่ายด้วย
แต่ละอย่างก็ใช้เวลาทำไม่เท่ากัน
แต่ต้องเอาไปเสิร์ฟโต๊ะลูกค้า
พร้อมกัน ต้องร้อนและไร้ที่ติ
ทุกวินาทีมีค่า จะมาทำตัวตามสบายไม่ได้
นี่อะไร? ทำฐานของนายให้สะอาดสิ
เวลาร้านแน่นจะเกิดอะไรขึ้น
ฐานรกๆ ทำให้งานช้าลง
อาหารไม่เดิน ออเดอร์กองเป็นตั้ง ตายแน่ๆ
ฉันจะทำให้จำได้ง่ายๆ
รักษาฐานนายให้สะอาด ไม่งั้นฉันจะฆ่านาย
แขนเสื้อสกปรก อย่างกับนายอ้วกใส่
เก็บมือเก็บแขนเข้าข้างลำตัวแบบนี้ เข้าใจไหม?
กลับมาท่านี้เสมอ
กุ๊กต้องขยับเขยื้อนไวๆ มีดต้องคม เตาต้องร้อน แขนต้องเก็บเข้าข้างใน
แล้วนายจะต้องไม่โดนมีดบาดหรือไฟลวก แล้วก็รักษาแขนเสื้อให้สะอาด
สัญญาณการเป็นเชฟคือ ผ้ากันเปื้อนสกปรก แขนเสื้อสะอาด
ฉันรู้วิธีทำอาหารแบบกุสโตว์อย่างถ่องแท้
ทุกจานเลย กุสโตว์จะมีอะไรที่คนนึกไม่ถึง
ฉันจะทำให้นายดู ฉันจำสูตรอาหารของเขาได้หมด
-ทำสิ่งที่คนคาดไม่ถึงเสมอ -ไม่ใช่ ทำตามสูตร
-แต่คุณพึ่งพูดว่า... -ไม่ๆๆ
งานของเขาคือทำสิ่งที่คนคาดไม่ถึง ส่วนงานของพวกเราคือ...
-ทำตามสูตรของเขา -ทำตามสูตรของเขา
จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นขนมปังที่ดีโดยไม่ต้องชิม
ไม่ใช่ที่กลิ่น หรือหน้าตา แต่อยู่ที่เสียงความกรอบ
ฟังนะ
เสียงกรอบแกรบเหมือนวงซิมโฟนี ขนมปังที่ดีเท่านั้นถึงจะมีเสียงแบบนี้
ทางเดียวที่จะให้ผักที่ดีที่สุด คือต้องเลือกเป็นเจ้าแรก
ก็มีอยู่แค่ 2 ทางที่จะได้เลือกก่อน
คือปลูกเอง ไม่ก็ติดสินบนคนปลูก
นี่ไง ภัตตาคารที่ดีที่สุดได้เลือกก่อน
คนคิดว่าภัตตาคารหรูๆ น่ะหยิ่ง และเชฟก็จองหอง
แต่ไม่ใช่อย่างนั้นเลย อย่างลาโลที่อยู่ตรงโน้น หนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 12
พวกละครสัตว์จ้างไปเล่นกายกรรม
แล้วก็โดนไล่ออก
เพราะไปจิจ๊ะกับลูกสาวเจ้าของคณะ
โฮร์ส เคยติดคุกมาแล้ว
ข้อหาอะไร?
ไม่มีใครแน่ใจ เขาเปลี่ยนเรื่องทุกครั้งที่มีคนถาม
ผมโกงบริษัทใหญ่บริษัทหนึ่ง
ผมปล้นธนาคารที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของผรั่งเศสด้วยปากกาลูกลื่น
ผมทำให้โอโซนเป็นรูรั่ว เหนืออวินยอง
ผมฆ่าคนมาแล้ว ด้วยนิ้วโป้งนิ้วเดียว
อย่าริไปเล่นไพ่กับปอมปิดูเชียว
เขาถูกห้ามจากทั้งลาสเวกัส และมอนติคาร์โล
-ลารูสขนอาวุธให้พวกต่อต้าน -พวกต่อต้านไหน?
เขาไม่ยอมบอก เพราะว่าพวกนั้นไม่ชนะ
นายก็ได้เห็นแล้ว
พวกเราเป็นศิลปินหรือโจรสลัด มากกว่าเป็นกุ๊กซะอีก
-เราเหรอฮะ? -ใช่ นายก็เป็นหนึ่งในพวกเราเหมือนกัน ใช่ไหม?
ครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำทุกอย่าง เรื่องการทำอาหาร
-ฉันก็ขอบคุณด้วย -เรื่องอะไรเหรอครับ?
ที่รับฟัง
หา?
หนูนั่นไง!
-แต่เขา... -ผมแค่ทำกุญแจตก
คืนนี้ตัดสินใจหรือยังครับ?
-ซุปของคุณวิเศษมาก แต่... -แต่เราสั่งทุกครั้งเลย
-คุณมีอะไรอีกบ้าง? -ตับห่านของเราก็อร่อย
ผมรู้เรื่องตับห่านแล้ว
ของพื้นๆ เคยขึ้นชื่อ
เชฟมีอะไรใหม่บ้างล่ะ?
-มีลูกค้าถามว่าอะไรใหม่บ้าง? -ใหม่เหรอ?
ครับ จะให้ผมตอบว่าอะไรดี?
-แล้วนายตอบเขาว่าอะไร? -ผมบอกว่าจะมาถามก่อน
บ่นอะไรกันงึมงำ?
-ลูกค้าถามว่ามีอะไรใหม่บ้าง -จะให้ผมตอบว่าอะไร?
-แล้วนายตอบเขาว่าอะไร? -ผมบอกว่าจะมาถามก่อน!
ง่ายมาก
ก็เอาสูตรอาหารเก่าของกุสโตว์ออกมา
หาอะไรที่เราไม่ได้ทำมานานแล้ว
พวกลูกค้ารู้จักเมนูเก่า พวกเขาชอบซุปของลิงกวินี่
พวกนั้นขอให้ลิงกวินี่ทำเหรอ?
ลูกค้าหลายคนชอบซุป ก็แค่พูดแค่นั้น
เราเห็นด้วยอย่างงั้นเหรอ?
งั้นก็เอาอย่างงี้ ถ้าพวกเขาอยากได้ลิงกวินี่
ก็บอกเขาไปว่า เชฟลิงกวินี่ เตรียมอาหารพิเศษไว้ให้แล้ว
อาหารพิเศษที่ไม่มีอยู่ในเมนู
อ้อ แล้วอย่าลืมเน้นด้วยว่า
-ฝีมือลิงกวินี่ -ครับ เชฟ
ทีนี้ก็เป็นโอกาสของแกที่จะได้ลองอะไร ที่คู่ควรกับพรสวรรค์แกแล้ว ลิงกวินี่
ขนมปังหวานที่ขึ้นชื่อ ที่คนลืมไปแล้วของกุสโตว์
-คอลเล็ตต์จะช่วยแกเอง -ค่ะ เชฟ
เร็วๆเข้า ลูกค้าหิวแล้ว
แน่ใจเหรอครับ สูตรนั้นโหดนะ
กุสโตว์ยังพูดเองเลย
เชฟใหม่ก็ต้องให้เจอเรื่องท้าทายหน่อย
"ขนมปังหวาน สไตล์กุสโตว์"
ขนมปังหวาน ปรุงในสาหร่ายผสมเกลือ
พร้อมด้วยหนวดปลาหมึก และด็อกโรสปั่น
ไข่หอยนางรมยักษ์ เห็ดหูหนูขาวแห้ง
ซ้อสแลงโชวี่ ลิคอร์ไรซ์
ฉันไม่รู้จักสูตรนี้ แต่มันเป็นของกุสโตว์ ถ้างั้น...
ลาโล เรามีท้องลูกวัวแช่ใช่ไหม?
ได้เลย ท้องลูกวัว ฉันไปเอามาให้
ท้องลูกวัว?
โอ้!
โอเค
เดี๋ยวมานะครับ จะไปไหน...
นี่ ผมต้องใช้...
อย่าสนใจผมเลย ขอยืมนี่แป๊บนึงนะ
ไหนดูซิ ทางนี้...
เดี๋ยวมา
ขอบคุณครับ
โทษที ผมจะ...
บังเอิญว่าผมต้องใช้นี่ เดี๋ยวมา
ผมหยิบเอง
ได้เครื่องเทศมาแล้ว
โอเค
ทำอะไรน่ะ? นายต้องทำตาม
สูตรของกุสโตว์
นี่แหละสูตร
ในสูตรไม่ได้บอกให้ใช้ น้ำมันเห็ด ทรัฟเฟิลขาวนี่
นายใส่อะไรเข้าไปเองอีก
นี่ไม่ใช่เวลามาทดสอบนะ ลูกค้ากำลังรออยู่
คุณพูดถูก ผมน่าจะเชื่อคุณ
-หยุดนะ -หยุดอะไร?
เลิกกวนประสาทฉันสักที ไอ้ที่ทำอยู่น่ะ หยุดซะ
-อาหารสั่งพิเศษอยู่ไหน? -มาแล้ว!
-ไหนว่าลงเรือลำเดียวกันไง -ก็ลำเดียวกันน่ะสิ
-งั้นนายกำลังทำอะไรอยู่? -มันยากที่จะอธิบาย
-อาหารพิเศษเหรอ? -มาเอาได้เลย
เดี๋ยวๆ ลืมซ้อสแองโชวี่
-อย่าเชียวนะ -เปล่า ผมเปล่า
โทษที
อาหารของลิงกวินี่เสร็จหรือยัง?
ครับ โหดอย่างที่เราจำได้ เพิ่งเอาไปเสิร์ฟ
-นายชิมเหรอเปล่า? -ครับ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยน
ดี อะไรนะ มันเปลี่ยนอะไรได้ยังไง?
เขาเปลี่ยนตอนกำลังออกนอกประตู
อ๊า
พวกเขาชอบมัน
ลูกค้าคนอื่นๆก็ถามถึงลิงกวินี่แล้ว
มีสั่งเพิ่มอีก 7 ที่
เยี่ยมมาก
ผมขอแบบนั้นด้วย
อาหารพิเศษ!
นี่อะไร?
อาหารพิเศษ! อาหารพิเศษ! อาหารพิเศษ!
แด่ลิงกวินี
-ยินดีด้วย คุณลิงกวินี่ -ดื่มๆ
ดื่มเลย ยังมีอีกเยอะ
พักหน่อยนะ เชฟตัวน้อย สูดอากาศสักหน่อย
คืนนี้เราทำสำเร็จแล้ว
นี่แน่ะ!
ได้หมวกแกแล้ว
ทีนี้จริงจังสักที
ฉันอยากจะคุยกับแกสักหน่อย ลิงกวินี่ ที่ห้องทำงานของฉัน
-ผมทำอะไรไม่ดีหรือเปล่าครับ? -เปล่าเลย เปล่า
ดื่มไวน์หน่อย คุยกันตามประสากุ๊ก
เด็กในสังกัดไม่มาปรึกษาแล้วเหรอ คอลเล็ตต์?
เขาได้ไปหมดแล้วนี่นา
ยินดีด้วยกับความสำเร็จของแกนะ ลิงกวินี่
ดีมาก
ผมแค่รับมาตามมารยาทน่ะครับ ผมดื่มไม่เป็น
แน่นอน ถ้าต้องดื่มไอ้นั่น ฉันก็ไม่ดื่มเหมือนกัน
แต่แกต้องโง่มหาโง่
ถ้าไม่ชื่นชอบซาโตว์ ลาตัวร์ ปี 61 ขวดนี้
และแก เมอร์ซิเออร์ลิงกวินี่ก็ไม่ใช่คนโง่
มาดื่มให้กับความไม่โง่ของแกกันเถอะ
-เรมี่! -อีมิลเหรอ?
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย แกยังไม่ตาย
-นายรอดมาได้! -นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว!
เรานึกว่านายไม่รอดจากกระแสน้ำนั่น
พี่กินอะไรอยู่น่ะ?
ฉันก็ไม่รู้หรอก
ฉันคิดว่าเมื่อก่อน คงเป็นกระดาษห่ออะไรสักอย่าง
อะไรนะ ไม่เอา ตอนนี้พี่อยู่ในปารีสแล้ว ถิ่นฉันเอง
พี่ฉันจะมากินขยะในถิ่นฉันได้ยังไง
เรมี่! นายกำลังขโมยเหรอ? นายบอกลิงกวินี่ว่าไว้ใจนายได้
-เขาก็ไว้ใจผมได้ นี่ของพี่ชายผม -แต่เด็กนั่นอาจตกงานได้นะ
ซึ่งหมายความว่าผมก็จะตกงานด้วย ผมรับประกันได้น่า ตกลงไหม?
-ไวน์เพิ่มไหม? -ไม่เหมาะหรอกครับ แต่เพิ่มก็ดี
แกฝึกมาจากที่ไหนล่ะ ลิงกวินี่?
ฝึกเหรอครับ? อ้อ
แกคงไม่ได้หวังจะให้ฉันเชื่อ ว่าแกทำอาหารเป็นครั้งแรกใช่ไหม
-ไม่ใช่ครั้งแรกครับ -ฉันว่าแล้ว!
นี่เป็นครั้งที่...2 3 4... ครั้งที่ 5 ครับ
วันจันทร์เป็นวันแรก
แต่ก่อนหน้านี้ ผมเอาขยะไปทิ้งหลายครั้งแล้ว...
ใช่ๆ ดื่มไวน์เพิ่มซิ
ไหนบอกฉันซิ ลิงกวินี่ เรื่องที่นายสนใจ
แกชอบสัตว์ไหม?
อะไรนะครับ? สัตว์เหรอครับ? ประเภทไหนครับ?
ก็ทั่วไปน่ะ หมา แมว ม้า หนูตะเภา
หนู
ฉันเอาอะไรมาให้พี่แน่ะ...
เฮ้ย อย่าๆๆๆ
คายมันออกมาเดี๋ยวนี้
-อย่าสวาปามเข้าไปแบบนั้น -สายไปแล้ว
นี่
เคี้ยวช้าๆ นึกถึงรสชาติอย่างเดียว
-เข้าใจแล้วใช่ไหม? -ก็ไม่เชิง
เข้มข้น เค็ม หวาน แล้วก็มัน
-ได้รสใช่ไหม? -อืม กำลังได้รสมัน
หลับตา คราวนี้ลองนี่
ไม่เหมือนกันเลยใช่ไหม? หวาน กรอบ เปรี้ยวนิดๆตอนจบ
-โอเค -ทีนี้ ลองกินพร้อมกัน
โอเค
ฉันว่าฉันบรรลุนิดหน่อยแล้ว
-สงสัยว่ามัน -เห็นไหมล่ะ?
-อมเปรี้ยวนิดๆ -อย่างนี้ซิ
ทีนี้ก็ลองจินตนาการถึงรสชาติอร่อยๆ ในโลกนี้
รวมเข้าเป็นการผสมที่ไม่มีที่สิ้นสุด
รสชาติที่ไม่มีใครลองมาก่อน การค้นพบที่จะเกิดขึ้น
ฉันว่า...
-ฉันตามนายไม่ทันอีกแล้ว -ใช่
แต่มันก็น่าสนใจดี
เป็นขยะที่น่าสนใจที่สุดที่ฉัน... เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?
พ่อไม่รู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่
เราต้องกลับเข้าครอก! ทุกคนต้องตื่นเต้นแน่
-ใช่! แต่... -แต่อะไร?
คืองี้ คือฉันต้อง...
อะไรจะมาสำคัญกว่าครอบครัว
ที่นี่มีอะไรสำคัญกว่า?
คือฉัน...
ไปเยี่ยมหน่อยคงไม่เสียหายอะไร
-แกเลี้ยงหนูหรือเปล่า? -เปล่าครับ
-แกเคยทำงานในห้องแล็ป กับหนูหรือเปล่า? -ไม่เคยครับ
บางทีแกอาจเคยอยู่ในสลัมมาก่อนใช่ไหม?
ไม่ครับ ไม่เคยเลย
แต่แกรู้เรื่องหนู แกก็รู้ดี!
แกรู้ว่าใครทำอะไร หนูทำอะไร
-นี่ ทำไมคุณถึงเรียกอย่างนั้นล่ะ -อะไร?
ระทะทูอี่ มันเป็นสตูว์ใช่ไหมครับ? ทำไมคนถึงเรียกแบบนั้น?
ถ้าจะตั้งชื่ออาหาร
ก็ควรจะตั้งชื่อที่ดูน่ากินหน่อย
ระทะทูอี่ ฟังดูไม่น่ากินเลย ฟังเหมือน "รา" กับ "ทุย"
ราไอ้ทุย ฟังดูไม่อร่อยเลย
น่าเสียดายที่ไวน์หมดแล้ว
ลูกฉันกลับมาแล้ว!
มันลำบากมากที่ต้องหาใคร มาทำหน้าที่ตรวจพิษแทนแก
ยังไม่มีการวางยา ขอบคุณพระเจ้า แต่ก็ลำบากมาก
-แกไม่ได้ทำให้มันง่าย -ผมรู้ ผมขอโทษครับ พ่อ
แต่ที่สำคัญก็คือ แกกลับมาบ้านแล้ว
ใช่ คือ เรื่องนั้น...
แกดูผอมนะ ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ?
อาหารไม่พอ หรือจองหองจนตัวพอง
ใช้ชีวิตตามลำพังในโลกนี่ลำบากใช่ไหม?
ลำบาก แต่ผมก็ไม่ใช่เด็กแล้ว
-เฮ้ย ว่าไง ไอ้หนู -ผมดูแลตัวเองได้
ผมเจอที่เหมาะๆ ไม่ไกลจากนี่ แล้วผมจะมาเยี่ยมบ่อยๆ
ไม่มีอะไรเหมือน การเผชิญความจริงเข้าอย่างจัง
-เยี่ยมเหรอ? -ผมจะมาเยี่ยม สัญญา บ่อยๆด้วย
-แกจะไม่อยู่ที่นี่เหรอ? -ไม่ครับ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกพ่อ แค่...
พ่อไม่ได้คิดว่าผมจะอยู่ไปตลอดใช่ไหม?
ในที่สุด นกก็ต้องบินจากรัง
เราไม่ใช่นก เราเป็นหนู
เราไม่บินจากรัง แต่ขยายให้มันใหญ่ขึ้น
-งั้นผมอาจเป็นหนูที่ไม่เหมือนใคร -บางที แกอาจไม่ใช่หนูเลยก็ได้
บางทีก็อาจเป็นข้อดี
นี่ วงนี้เล่นดีจริงๆ ใช่ไหม?
หนู เราก็ดีแต่จะเอาของของเขานะพ่อ
ผมเบื่อที่จะเอา ผมอยากสร้างสิ่งต่างๆ
ผมอยากสร้างอะไรเพิ่มให้โลก
-แกพูดอย่างกับแกเป็นคน -ซึ่งก็ไม่ได้แย่อย่างที่พ่อบอก
-งั้นเหรอ? อะไรที่ทำให้แกแน่ใจนักล่ะ? -เวรกรรม
ผมได้สังเกตดูพวกเขา
ในระยะใกล้
-เหรอ ใกล้แค่ไหนล่ะ? -ใกล้พอล่ะกัน
แล้วพวกเขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่พ่อพูดด้วย
มากับฉัน ฉันอยากให้แกเห็นอะไร
ฉันจะอยู่นี่ล่ะ
ให้แน่ใจว่าพื้นกับเคาน์เตอร์สะอาด ก่อนปิดร้าน
เดี๋ยวครับ คุณจะให้ผมอยู่ทำความสะอาดเหรอ?
มีปัญหาหรือไง?
-ไม่มีครับ -ดีมาก เจอกันพรุ่งนี้
ถึงแล้ว
ดูให้ดีซิ เรมี่
มันเป็นอย่างนี้แหละ
พอหนูรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้มนุษย์
โลกที่เราอยู่เป็นของศัตรู
เราต้องใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวัง
เราต้องดูแลพวกเรากันเอง เรมี่
ที่สุดแล้ว เราก็มีกันแค่นี้
-ไม่หรอก -อะไรนะ?
ไม่ครับพ่อ ผมไม่เชื่อ พ่อกำลังบอกว่าอนาคต...
จะมีแย่ยิ่งกว่านี้งั้นเหรอ?
ชีวิตก็เป็นแบบนี้ แกจะเปลี่ยนธรรมชาติไม่ได้
การเปลี่ยนแปลงต่างหากที่เป็นธรรมชาติ พ่อ มันเป็นส่วนที่เราทำได้
และมันจะเริ่ม เมื่อเราตัดสินใจ
-แกจะไปไหน? -ก้าวไปข้างหน้า ถ้าโชคช่วย
ว่าไง!
หยุดนะ
อรุณสวัสดิ์
เชฟ ชวนนายไปดื่มด้วยเหรอ?
เรื่องใหญ่นะนั่น
สำคัญทีเดียว เขาว่าไงบ้างล่ะ?
อะไร?
บอกฉันไม่ได้เหรอ?
โอ้!
โทษทีที่ไปสอดเรื่องความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง ของนายกับเชฟ
อ้อ ฉันเข้าใจแล้ว
นายหลอกให้ฉันสอนกลเม็ดในครัว 2-3 อย่าง
จะได้ไปเลียเจ้านาย แล้วล้ำหน้าฉัน
ตื่นซิ ตื่น
ฉันนึกว่านายไม่เหมือนคนอื่น
ฉันนึกว่านายนึกว่าฉันไม่เหมือนคนอื่น
ฉันนึกว่า...
ที่จริงฉันไม่ต้องช่วยนายก็ได้
ถ้าฉันนึกถึงแต่ตัวเอง ฉันก็ปล่อยให้นายจมลงไปแล้ว!
แต่...
ฉันอยากให้นายประสบความสำเร็จ ฉันชอบนาย
ฉันผิดเอง
คอลเล็ตต์ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน คอลเล็ตต์!
สิ้นสุดกันที เชฟตัวน้อย ฉันทนไม่ไหวแล้ว
คอลเล็ตต์ เดี๋ยว รอก่อน อย่าขึ้นมอเตอร์ไซต์หนี
ฟังนะ ผมพูดไม่เก่ง ทำอาหารก็ไม่เก่ง
อย่างน้อยก็เวลาที่ไม่ได้คุณช่วย
ฉันไม่ชอบให้แกล้งถ่อมตัว มันก็เหมือนโกหก
-นายมีพรสวรรค์ -ไม่ ไม่ใช่ จริงๆนะ ไม่ใช่ผม
เวลาที่ผมใส่ส่วนประกอบอื่นเพิ่ม
แทนที่จะทำตามสูตรอย่างที่คุณบอก
นั่นไม่ใช่ผมเลย
-นายหมายความว่าอะไร? -ผมหมายความว่า ผมไม่ได้เป็นคนทำ
ผมคงทำตามสูตร
ผมคงทำตามคำแนะนำของคุณ
ผมคงทำตามคำแนะนำของคุณไปจนวันสิ้นโลก
-เพราะว่าผมรักคำแนะนำของคุณ -แต่...
แต่ผม...
อย่านะ
ผมมีความลับ มันค่อนข้างน่ากลัว
-ผมมี... -มีอะไร?
-ผมมีหน... -นายมีหนวดเหรอ?
เปล่าๆ ไม่ใช่ ผมมี...ผมมี...ตัวน้อย
ตัวน้อย...
เชฟตัวน้อย ที่คอยบอกผมว่าต้องทำอะไร
เชฟตัวน้อยเหรอ?
ใช่ๆ เขา...
-เขาอยู่บนนี้ -ในสมองนายเหรอ?
ทำไมยากที่จะอธิบายอย่างนี้นะ เอาล่ะนะ คืองี้
คุณเป็นแรงบันดาลใจให้ผม ผมจะเสี่ยงทุกอย่างเลย
ผมจะเสี่ยงให้คุณคิดว่าผมเป็นไอ้โง่ มหาโง่ มากที่สุดเท่าที่คุณเคยเจอ
คุณอยากรู้ไหมทำไมผมถึงเรียนรู้ได้เร็วนัก
อยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงทำอาหารเก่งนัก
อย่าหัวเราะนะ! ผมจะเอาให้ดู
ไม่นะ ไม่
-มีอะไร แอมบริสเตอร์? -ร้านกุสโตว์ครับ
-ในที่สุดก็ปิดกิจการไป ใช่ไหม? -ไม่ใช่ครับ
-เจอปัญหาการเงินอีกเหรอ? -ไม่ใช่ครับ คือ...
ประกาศสินค้าประเภท ปอเปี๊ยะทอดไมโครเวฟตัวใหม่เหรอ?
อะไรๆ คายออกมาสักที
ร้านกลับมาดังอีกครั้งแล้วครับ
-ฉันไม่ได้วิจารณ์ร้านกุสโตว์มาหลายปีแล้ว -ครับ
บทวิจารณ์ครั้งสุดท้ายโจมตี
-ว่าขายให้พวกนักท่องเที่ยว -ครับ
ฉันว่า "ในที่สุดกุสโตว์ก็เจอที่เหมาะๆ ในประวัติศาสตร์
"ท่ามกลางเชฟที่มีชื่อเสียงพอๆ กันอีกคน
"เมอร์ซิเออร์บอยาร์ดี"
จับใจ
ฉันจบไว้แบบนั้น นั่นเป็นคำสุดท้ายของฉัน
-คำสุดท้าย -ครับ
งั้นบอกฉันมา แอมบริสเตอร์
มันจะดังได้ยังไง?
ไม่ๆๆๆๆๆๆ!
ดีเอ็นเอตรงกัน จังหวะเหมาะ ตรวจสอบทุกอย่างแล้ว
เขาเป็นลูกชายของกุสโตว์
เป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างเป็นการจัดฉาก
หมอนั่นต้องรู้
ดูมันซิ แกล้งทำเป็นปัญญาอ่อนอยู่ข้างนอกนั่น
มันปั่นหัวฉัน เหมือนแมวกับลูก... อะไรสักอย่าง
-ลูกบอกเชือก -ใช่! มันแกล้งโง่
-เอาหนูมาหลอกหลอนฉัน -หนูเหรอ?
ใช่ มันร่วมมือกับหนู
จงใจทำให้ฉันคิดว่ามันสำคัญ
-หนูเนี่ยนะ -ถูกต้อง!
แล้วหนูนั่นสำคัญหรือเปล่าล่ะ?
ไม่เลย! มันแค่อยากให้ฉันคิดว่าหนูสำคัญ
ใช่ ฉันเห็นมันแสดงมาแล้ว
หนูโผล่มาวันแรกที่ไอ้เด็กนั่นมาที่นี่ ฉันสั่งให้มันฆ่าหนูซะ
แล้วตอนนี้มันก็อยากให้ฉันเห็นหนูไปทุกที่
อู้วว!
มันอยู่นั่น! ไม่ ไม่ใช่ อยู่ที่นั่น!
ฉันประสาทหลอน หรือบ้าไปหรืเปล่า ผีหนูนั่นมีอยู่จริง หรือไม่มีกันแน่
แต่ไม่มีทาง!
ฉันไม่ยอมให้ถูกดึงเข้าไปในเกม...
ผมควรเป็นห่วงเรื่องนี้ไหม? เรื่องคุณน่ะ
หา?
ฉันไล่มันออกไม่ได้ คนกำลังสนใจมัน
ถ้าฉันไล่มันออกตอนนี้ ทุกคนจะสงสัยว่าทำไม
สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากได้ คือมีคนอื่นเข้ามายุ่มย่าม
คุณห่วงอะไรนักหนา?
ไม่ดีเหรอที่เป็นข่าว
ไม่ดีเหรอที่ร้านกุสโตว์ได้ขึ้นพาดหัว
ไม่ดีแน่ ถ้าพาดหัวเป็นหน้ามัน!
กุสโตว์มีหน้าอยู่แล้ว หน้าอ้วนๆ น่ารัก ที่คุ้นเคย
แล้วก็เป็นหน้าที่ขายเบอร์ริโตได้เป็นล้านๆ อัน!
อีก 3 วันก็ถึงกำหนดเส้นตายแล้ว
หลังจากนั้นคุณก็ไล่เขาออกได้ ทันทีที่เขาหมดค่า
ไม่มีใครรู้หรอก
ผมห่วงเรื่องตัวอย่างเส้นผมที่คุณให้มามากกว่า
-ผมส่งกลับไปที่แลปด้วย -ทำไมล่ะ?
เพราะครั้งแรกเขาว่าเป็นขนหนู
-ไม่นะ ไม่ -อะไร?
ลองนี่ซิ นี่ดีกว่า
เพราะคุณ...
โว้ว!
หนู!
น่าขยะแขยงจริงๆ
ผมนึกขึ้นได้ว่าทุกอย่างเปราะบางแค่ไหน
ว่าจริงๆแล้ว โลกมองผมยังไง
แล้วมันก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม
เรมี่!
พุช! พุช!
เฮ้ๆๆ ไอ้น้องชาย
นึกว่านายจะไม่โผล่มาซะแล้ว
-ว่าไง เรมี่ เป็นไงบ้าง? -พี่บอกพวกเขาเหรอ?
อีมิล ฉันห้ามไว้แล้วนี่
แต่นายรู้จักพวกนี้นี่ นี่เพื่อนฉันเอง
ฉันไม่นึกว่านายหมายถึงพวกนี้ด้วย
โทษทีนะ
ไม่ต้องมาขอโทษฉัน ขอโทษพวกเขาเถอะ
-มีปัญหาอะไรเหรอ? -ไม่มีอะไรหรอก
รออยู่นี่นะ
มันล็อค
อืม...
เรมี่ นายมาทำอะไรในนี้?
โอเค อีมิล โผล่มาพร้อมกับ...
ผมห้ามไปแล้ว ผมบอกเขาว่า... เขากลับไปโพนทนา
ใช่ เป็นเรื่องเลย
แต่พวกเขาหิว ห้องเก็บอาหารก็ล็อค ผมต้องการกุญแจ
-พวกนั้นจะให้นายขโมยอาหารเหรอ? -ใช่ เอ๊ย ไม่ใช่ คือ...
มันซับซ้อนน่ะ เราเป็นครอบครัว พวกนั้นไม่ยึดอุดมการณ์แบบคุณหรอก
อุดมการณ์เหรอ? ถ้าเชฟ แฟนซีแพนท์ส มีอุดมคติ
นายคิดว่าฉันจะมาขายบาร์บีคิว อยู่ตรงนี้เหรอ?
หรือเบอร์ริโตไมโครเวฟ
หรือฟัน... ไก่จิ้มฟัน
เป็นฝรั่งเศสเท่าๆ กับคอร์นด็อก
เร็วๆ นี้
เรากำลังสร้างวิธีการขายใหม่ๆ ที่นี่
อยากได้สักคำไหมล่ะ?
ฉันคุมไม่ได้ ว่าเขาจะเอาเอกลักษณ์ฉันไปทำอะไร
-ฉันตายไปแล้ว! -พวกคุณหยุดพูดได้ไหม
ผมต้องคิด ข่าวแพร่ออกไปแล้ว ถ้าผมหยุดให้พวกเขาพูดไม่ได้
ทั้งครอกก็จะตามหาผม...
อยู่นี่เอง
เฮ้ พินัยกรรมคุณนี่
-น่าสนใจ ว่าอะไรไหมถ้าผม... -ตามสบาย
ลิงกวินี่เหรอ?
ทำไมถึงเก็บเรื่องลิงกวินี่ไว้ ในแฟ้มพินัยกรรมของคุณ
นี่เคยเป็นห้องทำงานของฉัน
เขาเป็นลูกชายคุณเหรอ?
-ฉันมีลูกชายด้วยเหรอ? -คุณไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?
ฉันเป็นส่วนหนึ่งของจินตนาการของนาย ถ้านายไม่รู้ ฉันจะรู้ได้ยังไง
ลูกชายคุณเป็นเจ้าของ ที่ชอบธรรมของภัตตาคารนี้
ไม่นะ ไอ้หนูนั่น
-โทษที เชฟ -ไอ้หนูนั่น ขโมยเอกสารฉันไป
-มันกำลังหนีไปแล้ว -เฮ้ คุณเชฟ
แก!
-ออกไปจากห้องทำงานฉันซะ -ไม่ใช่ห้องคุณ คุณต่างหากที่อยู่ในห้องเขา
ยกซดเลย ลิงกวินี่!
ดื่ม
-เชฟ! เชฟ! -เชฟลิงกวินี่!
คุณกำลังพุ่งแรงมาก แต่คุณไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นทางการเลย
อะไรคือเคล็ดลับความอัจฉริยะของคุณครับ?
ความลับเหรอ? พวกคุณอยากรู้ความจริงเหรอ?
ผมเป็นลูกชายของกุสโตว์ คงอยู่ในสายเลือดน่ะครับ
แต่คุณเพิ่งมารู้ความจริง เมื่อไม่นานมานี่เอง
ครับ
และทำให้คุณได้เป็นเจ้าของภัตตาคารนี้
คุณรู้ได้อย่างไร?
คือส่วนหนึ่งของผมรู้เอง
ส่วนของกุสโตว์
-คุณได้รับแรงบันดาลใจจากไหน? -แรงบันดาลใจมีหลายชื่อ
-ของผมชื่อคอลเล็ตต์ -อะไรนะ?
มีอะไรติดฟันผม
ผู้ตรวจการสาธารณสุขครับ
ผมอยากรายงานว่ามีหนูระบาด
มันควบคุม...
อยู่ที่ภัตตาคารกุสโตว์
กุสโตว์เหรอ?
ผมแวะไปได้ ขอดูก่อนนะ คิวแรกก็อีก 3 เดือน
ต้องเดี๋ยวนี้เลย! นั่นมันภัตตาคารชั้นเลิศนะ!
คุณครับ ผมมีข้อมูลแล้ว ถ้ามีคนยกเลิก ผมจะใส่คุณเข้าไปแทน
แต่หนูนั่น! คุณต้อง...
มันขโมยเอกสารผมไป
เลยเวลาเปิดแล้ว
น่าจะเสร็จตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว
สวัสดีจ๊ะ ที่รัก มาร่วมลงด้วยกันสิ
เรากำลังคุยกันเรื่องแรงบันดาลใจของผม
ค่ะ เขาเรียกมันว่าเชฟตัวน้อยค่ะ
ไม่ใช่ ที่รัก ผมหมายถึงคุณ
-เขานี่ -อีโก้เหรอ?
แอนตั้น อีโก้
นั่นอีโก้เหรอ?
ไม่อยากเชื่อเลย
-คุณคือ เมอร์ซิเออร์ ลิงกวินี่ ใช่ไหม? -สวัสดีครับ
ขอโทษที่มาขัดจังหวะ การเฉลิมฉลองก่อนเวลาอันควรของคุณ
แต่ผมคิดว่าจะยุติธรรมกว่า ถ้าให้โอกาสคุณ
เพราะคุณยังเป็นมือใหม่ในเกม
-เกมเหรอครับ? -ใช่
คุณเล่นมาพักนึงแล้วโดยไม่มีคู่ต่อสู้
ซึ่งคุณก็เดาได้ว่ามันผิดกฎ
คุณคือ แอนตั้น อีโก้ เหรอครับ?
คุณช้าเกินไปสำหรับคนที่กำลังพุ่งแรง
คุณก็ผอมเกินไปสำหรับคนที่ชอบอาหาร
ผมไม่ได้แค่ชอบ ผมรักอาหารเลยล่ะ
ถ้าผมไม่รัก ผมก็ไม่กลืน
ผมจะกลับมาใหม่คืนพรุ่งนี้ พร้อมความคาดหวังที่สูงส่ง
ภาวนาขออย่าให้คุณทำผมผิดหวัง
ฟังนะคะ ฉันไม่อยากให้เสียมารยาท แต่เราเป็นคนฝรั่งเศส ได้เวลาอาหารค่ำแล้ว
เธอหมายความว่า "ได้เวลาอาหารค่ำแล้ว และเราก็เป็นคนฝรั่งเศสซะด้วย"
อย่ามองฉันแบบนั้น
แกทำฉันเสียสมาธิต่อหน้านักข่าว
ฉันจะมีสมาธิได้ยังไง ถ้าแกดึงผมฉันตลอดเวลา
แล้วอีกอย่าง
ความเห็นของแกก็ใช่ว่าจะสำคัญอย่างเดียว
คอลเล็ตต์ก็ทำอาหารเป็น
เอาล่ะ พอแค่นี้แหละ
แกไปพักเถอะ เจ้าเชฟตัวน้อย
ฉันไม่ใช่หุ่นกระบอกของแก
และแกก็ไม่ใช่คนเชิดด้วย
หนูนั่นเป็นคนทำอาหาร
ไปสงบอารมณ์ และตั้งสติก่อนเถอะ เชฟตัวน้อย
อีโก้กำลังจะมา ฉันต้องมีสมาธิ!
ไอ้งั่งเอ๊ย...
โอ้โห ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย
ใช่ ยังกะนายเป็นกระต่ายน้อยขนปุยของเขา อย่างไงอย่างงั้น
เสียใจด้วยนะ เรมี่
ฉันรู้ว่าพาคนมามากไป
-ฉันพยายามจะจำกัด... -พี่รู้ไหม
ไม่เป็นไร ที่ผ่านมาฉันเห็นแกตัวเอง
-พวกนายหิวใช่ไหม? -ล้อเล่นหรือเปล่า?
เอาล่ะ ฉันเลี้ยงอาหารค่ำเอง เราจะเข้าไปหลังร้านปิด
-อันที่จริง... -อืม
...บอกพ่อให้พามาทั้งครอกเลย
เชฟตัวน้อย
เยี่ยมมากลูกพ่อ งานนี้หวานหมู น่าตื่นเต้นดี
จุ๊ๆ
เชฟตัวน้อย
เฮ้ เชฟตัวน้อย
ฉันนึกว่าแกกลับไปอพาร์ทเมนท์แล้ว
แต่แกไม่อยู่ที่นั่น ฉันไม่รู้...
มันไม่ถูกที่จะปล่อยให้เราเป็นแบบนี้ ฉันก็เลย...
นี่ ฉันไม่อยากทะเลาะหรอก
ช่วงนี้ฉันกดดันมาก
อะไรปลี่ยนไปหลายอย่าง ทั้งที่เวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่
จู่ๆ ฉันก็กลายเป็นกุสโตว์คนหนึ่ง
และฉันจะต้องเป็นกุสโตว์
ไม่งั้นคนจะผิดหวัง
มันพิลึกนะ
ฉันไม่เคยทำให้ใครผิดหวังมาก่อน
เพราะไม่เคยมีใครมาหวังอะไรกับฉัน
และเหตุผลเดียวที่คนมาคาดหวังกับฉัน
ก็เพราะแก
ฉันว่ามันไม่ยุติธรรมกับแก
แกไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลย ฉันก็ไม่ควรลืมตรงนั้น
แกเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด
เป็นเพื่อนที่มีเกียรติที่สุดที่ใครจะขอมีได้
นี่อะไร?
เกิดอะไรขึ้น?
อะไรเนี่ย...
เฮ้...
แก...
นี่พวกนายขโมยอาหารฉันเหรอ? ทำแบบนั้นได้ยังไง?
ฉันคิดมาตลอดว่านายคือเพื่อน! ฉันไว้ใจนายนะ!
ออกไปให้พ้น! ทั้งนายแล้วก็เพื่อนนาย!
แล้วไม่ต้องกลับมาอีก
หรือไม่ก็ ฉันจะทำกับนาย เหมือนที่ร้านอาหารอื่น เค้าทำกัน!
พ่อพูดถูก นี่ผมหลอกใครอยู่?
เราคือเรา และเราเป็นหนู
เดี๋ยวเขาก็ไปแล้วละ และ...พ่อก็รู้วิธีเข้าไปแล้วนี่
อยากได้อะไรก็เอาไป
- ไม่ไปด้วยกันเหรอ? - ผมไม่อยากกินแล้วครับ
คุณคิดได้หรือยัง ค่ำนี้อยากทานอะไรครับ?
ได้แล้ว ผมอยากกินหัวใจคุณ มัดกับไม้แล้วย่างไฟ
เข้ามา!
วันนี้เป็นวันสำคัญ ไปพูดอะไรกับพวกเขาหน่อยสิ
- พูดอะไรล่ะ? - นายเป็นหัวหน้า พูดให้กำลังใจพวกเขาสิ
ฟังทางนี้หน่อย
ฟังทางนี้หน่อย ทุกคน
คืนนี้เป็นคืนสำคัญ
อาหารกำลังจะมา และ เขาคงจะสั่งอีโก้หลายอย่าง
เอ่อ...ผมหมายถึงอีโก้จะมา...นักวิจารณ์น่ะ
และเขาก็คงจะสั่ง...อะไร...สักอย่าง
อะไรซักอย่าง...จากเมนูเรา
และเราจะต้องทำมัน นอกจากเขาจะสั่งของเย็น
นายตัดใจไม่ได้ ใช่มั๊ยล่ะ?
นายไม่ควรมาที่นี่ ในเวลาร้านเปิดนะ มันไม่ปลอดภัย
ก็ฉันหิวอะ!
และไม่จำเป็น ต้องเป็นอาหารในร้าน ฉันก็กินได้
หัวใจมันอยู่ที่ อย่าเรื่องมานัก นะเพื่อน
- ดูนะ - อย่า เดี๋ยว!
- โอ้ว ไม่ ไม่ ไม่นะ! เราจะทำยังไงดี - ฉันจะไปตามพ่อนะ
แกอาจคิดว่าตัวเองเป็นเชฟ แต่ยังไงแกก็ยังเป็นหนู
แน่ล่ะว่าเขาลดดาวเราไปดวงนึง ครั้งสุดท้ายที่ผ่านมา
แน่ล่ะว่าเขาอาจทำให้พ่อตาย...
-สถานการณ์แย่มาก -แต่ฉันจะพูดไว้อย่าง...
-อีโก้มาแล้ว -อีโก้เหรอ? เขามาแล้วเหรอ?
แอนตั้น อีโก้ ก็เป็นแค่ลูกค้าอีกคน ไปทำอาหารกันเถอะ!
ใช่ ไป...
โอเค
ฉันคิดแผนไว้ในใจแล้ว
แกจะสร้างสินค้าตัวใหม่ ของอาหารแช่แข็งสกินเนอร์ให้ฉัน
และฉันจะตอบแทนด้วยการไม่ฆ่าแก
ล่าก่อน ไอ้หนู
ท่านทราบหรือยังครับว่า คืนนี้จะรับอะไรดี?
รู้สิ
หลังจากอ่านเรื่องเวอร์ๆ ของกุ๊กคนใหม่ของพวกนายมามาก
รู้ไหมว่าฉันอยากกินอะไร?
ขอมุมมองเล็กน้อย
นั่นแหละ ฉันอยากได้มุมมองใหม่ สด ใสๆ ปรุงมาอย่างดี
ช่วยแนะนำไวน์ดีๆ ที่เข้ากันด้วยได้ไหม?
-เข้ากับอะไรครับ? -มุมมองสดใหม่ ฉันเลือกอันนั้น
ผมเอ่อ...
ในเมื่อนายไม่มีมุมมองใหม่
และดูเหมือนว่าไม่มีใครในเมืองนี้จะมี
ฉันมีข้อเสนอ
นายเอาอาหารมา ฉันจะหามุมมองให้
ซึ่งจะเข้ากันดีกับเชวัล บลองค์ ปี 1947
ผมเกรงว่า...
แล้วอาหารที่เลือกล่ะครับ?
ไปบอกเชฟลิงกวินี่ว่า ฉัยอยากได้อะไรก็ได้ ที่เขากล้าเอามาเสิร์ฟ
บอกเขาว่าให้เขาเอาของที่ดีที่สุดมาให้ฉัน
ฉันจะรับอะไรก็ได้ที่เขาทำ
- เรายอมแพ้แล้วสินะ - ทำไมคุณพูดแบบนั้น
เราติดอยู่ในกรง ขังอยู่ท้ายรถยนต์
รอคอยอนาคต ในรูปของผลิตภัณฑ์อาหารแช่แข็ง
ไม่ ผมติดอยู่ในกรง ผมยอมแพ้
คุณ เป็นอิสระ
ฉันจะเป็นอิสระ ก็ต่อเมื่อเธอจินตนาการให้ฉันเป็น
เมื่อเธอเป็น
โถ่ ขอร้องเถอะ ผมเบื่อการเสแสร้งเต็มที ผมเสแสร้งเป็นหนูให้พ่อของผม
ผมเสแสร้งเป็นมนุษย์ ผ่านลิงกวินี่
ผมเสแสร้งเป็นว่าคุณมีตัวตน เพื่อจะได้มีเพื่อนคุย!
คุณบอกแม้กระทั่งเป็นเรื่องที่ผมรู้อยู่แล้ว!
ผมรู้ว่าผมเป็นใคร! ทำไมต้องให้คุณมาบอกผมล่ะ?
ทำไมผมต้องเสแสร้ง!
เธอไม่ได้เสแสร้งเลย เรมี่
เธอไม่เคยทำ
ไม่ มันต้องอีกข้างหนึ่ง
พ่อ? พ่อ ผมอยู่นี่!
ผมติดอยู่ในรถนี่...อะไรเนี่ย...
พ่อ!
- เฮ้ ไงน้องชาย! - เอมิล!
ผมรักทั้งคู่เลย!
แกจะไปไหน!
ไปร้านอาหาร พวกเขาเจ๊งแน่ถ้าไม่มีผม
- แล้วแกจะไปแคร์ทำไม? - เพราะผมเป็นพ่อครัว!
มันเป็นอาหารสูตรของนาย
นายไม่รู้สูตรของตัวเองได้ยังไง?
ผมไม่ได้จดเอาไว้ อยู่ๆมันก็ลอยขึ้นมาเอง
งั้นก็ทำให้มันขึ้นมาอีกสิ? เราเสิร์ฟทั้งๆแบบนี้ไม่ได้!
อาหารที่สั่งได้หรือยัง?
ยกอย่างอื่นไปเสิร์ฟไม่ได้เหรอ? สิ่งที่ผมไม่ได้คิดน่ะ?
ลูกค้าสั่งอาหารมาแบบนี้
ให้เขาสั่งอย่างอื่นกินสิ บอกไปว่าของหมด
ของจะหมดได้ยังไง ร้านเพิ่งเปิดนะ
ฉันมีไอเดียจะเสนอ ฉันว่าควรทำอาหารที่ลูกค้าสั่งนะ!
เราต้องทำได้น่า นายบอกมาว่าทำอะไร
ผมไม่รู้จะทำอะไร
เราควรบอกลูกค้าสักอย่าง
เออ...บอกพวกเขาว่า...บอกว่า...
อ้าาาา??
- เรมี่ อย่าทำอย่างนี้ - เรมี่ เรมี่!
หยุด! เดี๋ยวคนเห็น หยุด!
เราไม่ได้พูดถึงฉัน เรากำลังพูดถึงสิ่งที่ถูกต้อง...
หนู!
- เรมี่! - เอามีดมาให้ฉัน
อย่าทำอะไรเค้านะ!
ขอบใจที่กลับมา พ่อครัวน้อย
ฉันรู้มันอาจฟังดูบ้าๆ แต่...
บางที...ความจริงมันก็ฟังดูบ้าๆในบางครั้ง
แต่...ไม่ได้แปลว่ามันไม่ใช่นะ
ความจริงก็คือ
และความจริงคือ ฉันไม่ได้มีความสามารถอะไร
แต่หนูตัวนี้ คือเบื้องหลังของสูตรอาหารต่างๆ
เขาเป็นคนทำ เป็นพ่อครัวตัวจริง เขาในหมวกบนหัวของฉันนี่
เขาเป็นคนควบคุมการกระทำต่างๆ
นี่แหละคือเหตุผล ที่ฉันสามารถทำอาหาร ซึ่งสามารถทำให้ทุกคนทึ่งได้
เหตุผลที่อีโก้มาอยู่ที่นี่
พวกคุณ ควรชื่นชมพรสวรรค์ของเขานะ
ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อได้
แต่...เฮ้...มันทำให้พวกคุณเชื่อว่า ผมทำอาหารได้...ใช่มั๊ย?
ดูสิ! มันเวิร์ค มันอาจดูบ้า แต่มันเวิร์ค
มันอาจทำให้เรา เป็นภัตตาคารอาหาร ที่ดีที่สุดในปารีส
และหนูตัวนี้ พ่อครัวฝีมือเยี่ยมตัวนี้ สามารถทำให้เราไปสู่จุดนั้นได้
พวกคุณล่ะจะว่าไง? ยอมร่วมมือมั๊ย?
พ่อ
พ่อ ผมไม่รู้จะพูดยังไง
พ่อมองเพื่อนของแกผิดไป รวมถึงแกด้วย
พ่ออย่าคิดว่าผมรักการทำอาหาร มากกว่าครอบครัวเลยนะ
ผมเลือกไม่ได้ ระหว่างทั้งสองอย่างซึ่งเป็นชีวิตผม
พ่อไม่ได้พูดถึงการทำอาหาร พ่อพูดถึงใจที่กล้า
มันมีความหมายต่อแกมากใช่มั๊ย?
เราไม่ใช่พ่อครัว แต่เราคือครอบครัว
แค่บอกเราว่าทำยังไง แล้วเราจะทำให้เจ๋ง
- จับคนจากกรมอนามัยไว้ - ทีมเดลต้า ไป ไป ไป ไป!
ที่เหลืออยู่ รอช่วยเรมี่นะ
ทีมสามดูแลเรื่องปลา ทีมสี่อาหารย่าง
ทีมห้า ปิ้ง ทีมหก ซอส ไปเข้าประจำที่ ไปเร็ว ไป ไป!
คนทำอาหารจะต้องเดินด้วยสองขา
เราต้องมีพนักงานเสิร์ฟนะ
ขอโทษที่บริการช้า แต่คืนนี้พนักงานไม่พอเลย
ไม่เป็นไร ค่อยๆทำตามสบาย
มาช้าอีกแล้ว และจู่ๆ ก็
จัดการเนื้อสเต๊กให้นุ่มๆนะ
นั่นแหละ ชกแล้วถอย ชกแล้วถอย
เบามือกับโซมินิเย่นะ เกลือน้อย เพิ่มเนยหน่อย
ใช้ชีส มิโมเลตต์ เท่านั้น
โว้ววว จัดวางจานสลัด ให้เหมือนกับกำลังวาดรูปนะ
อย่าเทน้ำส้มสายชู ใส่ในน้ำสลัดมากเกินไป
อย่าให้ซอส เบอร์ บล๊องค์ แยกตัว คนไปเรื่อยๆ
ลวกหอยเชลล์อย่าให้ไฟแรง เอ้าชิม หย่อนทัพพีลงมา
ดี...เค็มไปหน่อย...ดี
อย่าเคี่ยว คอนโซเม่ นาน เนื้อไก่ฟ้าจะเหนียว...เอมิล!
ขอโทษ
คอเรตต์ เดี๋ยว คอเรตต์!
- คุณกลับมา คอเรตต์ - ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น
ไม่งั้นล่ะก็ฉันอาจจะเปลี่ยนใจได้
แค่บอกฉันมาว่าพวกเค้าต้องการทำอะไร
แรททาทูอี เหรอ! มันเป็นอาหารคนจนนะ
เธอแน่ใจเหรอ ว่าจะทำอาหารเมนูนี้ให้อีโก้ชิมน่ะ?
อะไร? ก็ฉันกำลังทำแรททาทูอี ไง
งั้น บอกฉันสิว่าสูตรของเธอทำยังไง
แรททาทูอี เหรอ? พวกนี้มันต้องบ้าแน่ๆ
อืมม
ไม่นะ เป็นไปไม่ได้
บอกฉันมานะ ใครเป็นคนทำแรททาทูอี!!
ฉันจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้าย
ที่ฉันเรียกพนักงานเสิร์ฟ มาชมพ่อครัวคือเมื่อไหร่
และตอนนี้ฉันพบว่า อยู่ในสถานการณ์พิเศษ
ที่พนักงานเสิร์ฟเป็นพ่อครัวเองด้วย
ขอบคุณ แต่...คืนนี้ผมเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟ
แล้วถ้ายังงั้นฉันควรขอบคุณใครดีล่ะ
ขอเวลาสักครู่
เธอคือคนทำอาหาร...
ถ้าคุณอยากพบเชฟ คุณต้องรอก่อน
จนกว่าลูกค้าท่านอื่นจะกลับหมด
งั้นก็ได้
ทีแรก อีโก้ก็นึกว่า เป็นเรื่องล้อเล่น
แต่เมื่อลิงกวินี่ อธิบาย รอยยิ้มบนใบหน้า ของอีโก้ก็หายไป
เขาไม่ได้แสดงทีท่าอะไร แต่ก็มีถามแทรกบ้างเป็นครั้งคราว
เมื่อเรื่องราวจบลง อีโก้ลุกขึ้น และขอบคุณ สำหรับอาหาร...
ขอบคุณสำหรับอาหาร
และเดินออกจากร้าน โดยไม่พูดอะไรอีก
วันถัดมา บทวิจารณ์ของเขา ก็ถูกตีพิมพ์
ในหลายๆทาง งานของนักวิจารณ์ เป็นงานง่าย
เราเสี่ยงเพียงเล็กน้อย แต่สนุกในสถานะที่เหนือกว่า
คนที่เสนอผลงาน และตนเองให้กับคำตัดสินของเรา
เราสร้างชื่อ จากการวิจารณ์ผู้อื่นในทางลบ ซึ่งเป็นเรื่องที่สนุก สำหรับคนเขียนและคนอ่าน
แต่ความจริงที่เจ็บปวด ที่เหล่านักวิจารณ์ ต้องเผชิญก็คือ เมื่อพิจารณาในทางอื่นๆแล้ว
อาหารถูกๆสักจาน ก็อาจมีความหมาย
มากกว่า คำวิจารณ์ที่เราได้มอบให้แก่มัน
แต่ก็มีเวลาที่นักวิจารณ์ได้เสี่ยงอย่างแท้จริง
และนั่นคือความเสี่ยงในการค้นพบ และปกป้องสิ่งใหม่ๆ
บ่อยครั้งที่โลกไม่เมตตา ต่อคนหน้าใหม่ งานสร้างสรรค์ใหม่
สิ่งใหม่ย่อมต้องการมิตร
ค่ำวานนี้ ผมได้พานพบสิ่งใหม่
อาหารที่ไม่ทำธรรมดา จากแหล่งที่เหนือเกินความคาดคิด
การพูดว่าทั้งอาหาร และผู้ทำ
ได้ท้าทายแนวความคิดที่ผมเคยมี ต่อการทำอาหารชั้นสูง
ก็ยังเป็นการพูดที่น้อยไป
มันสั่นสะเทือนผมถึงแก่น
ในอดีต ผมเคยเหยียดหยาม อย่างไม่ปิดบัง
ต่อคำขวัญอันโด่งดังของเชฟกุสโตว์ ที่ว่า "ไม่ว่าใครก็สามารถทำอาหารได้"
แต่ผมตระหนักว่าผมเพิ่งจะมาเข้าใจ ความหมายของเขา ในตอนนี้เอง
ไม่ใช่ทุกคน ที่จะสามาเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่
แต่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ สามารถมาจากที่ไหนก็ได้
แต่ไม่มีสิ่งใดจินตนาการยากไปกว่า จุดกำเนิดอันต่ำต้อย
ของอัจฉริยะ ที่กำลังทำอาหารอยู่ในร้านกุสโตว์
ผู้ซึ่ง ในมุมมองนักวิจารณ์อย่างผม
มิใช่ใครเลย นอกจากเชฟมือทอง ของฝรั่งเศส
ผมจะกลับไปที่ร้านกุสโตว์อีกในเร็ววัน หิวโหยสิ่งที่มากกว่า
มันเป็นคืนที่ยิ่งใหญ่
ผมมีความสุขมากที่สุดในชีวิต
แต่สิ่งเดียวที่คาดเดาได้ในชีวิต คือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้
เราจำต้องปล่อยสกินเนอร์ และเจ้าหน้าที่อนามัยไป
และแน่นอน พวกเขาแจ้งจับเรา
ถึงอาหารจะอร่อย
แต่พอมีข่าวว่า มีหนูวิ่งอยู่ในครัว
พับผ่า ร้านอาหารถูกสั่งปิด
อีโก้ตกงาน และเสียเครดิตไปจมหู
แต่ไม่ต้องเสียใจไปกับเขาหรอกครับ
เขาไปได้สวย กับการลงทุนธุรกิจเล็กๆของเขา
เขาเหมือนจะมีความสุข นายรู้ได้ยังไง
ต้องไปล่ะ แขกแน่นร้าน
นายก้อรู้ว่าเขาชอบอะไร
ขอบใจ เชฟตัวน้อย
ผมจะชวนคุณ สั่งของหวานเย็นนี้สำเร็จไหม?
- ก็ชวนทุกทีสิน่า - แล้วคุณจะรับแบบไหนครับ
ทำให้ฉันประหลาดใจสิ
ผมจะชวนคุณ สั่งของหวานเย็นนี้สำเร็จไหม?
เฮ้ เชื่อฉันสิ เรื่องอย่างนี้จะสนุก ถ้าให้ฉันเป็นคนเล่า ว่ามั๊ย?
เร็วๆ ยกอาหารมาโต๊ะนี้หน่อย หิวจะตายอยู่แล้ว!!
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย ploida manutdlover puffphish nattoyer wickyz