Αναρριχηθήκαμε γιατι ηταν διασκέδαση.
Και κυρίως ήταν διασκέδαση.
Ότι ηταν πάντα.
Και ήμασταν αρκετά αναρχικοί και αρκετά ανεύθυνοι,
και δεν διναμε σημασια για οποιονδήποτε ή τίποτ' άλλο,
και θελαμε ακριβώς να αναρριχηθούμε στον κόσμο. Και ήταν διασκέδαση.
Ήταν ακριβώς λαμπρή διασκέδαση.
Και κάθε τόσο πήγαινε πολυ λανθασμένα. Και έπειτα δεν ήταν.
Πηγα στο Περού όταν ήμουν 25,και ο simon 21,
Αλλά είχαμε κάνει πολύ αναρρίχηση στις Αλπεις.
Για να αναρριχηθούμε στα βουνά που δεν ήταν αναρριχημένα, ή μια νέα διαδρομή σε ένα βουνό
είναι τι ηταν η "αναρρίχητικη" ζωη μου.
Ένας φίλος μας, που ειχε κανει ενα κατάπληκτικο αριθμο αναρριχισεων στη Νότια Αμερική
ηταν ετσι στα μέσα της δεκαετίας του '70.
Σκέφτομαι ότι είπε οτι ηταν μια προκλητική ημέρα έξω.
Ήταν το τελευταίο μεγάλο βουνό σε αυτήν την σειρά των βουνών,
που δεν ήταν αναρριχημένο.
Υπαρχει ενα μεγάλο μυστηριο εκεί.
Αυτο που ειναι πολυ συναρπαστικο ειναι να περπατήσεις σ'αυτο το άγνωστο.
Ήταν ένα απομονωμένο σημείο, 2 - οι ημέρες περπατημα από έναν δρόμο.
Τα βουνά όλα γύρω φαινονταν πολύ μεγάλα,
έναντι των βουνών που βλέπαμε στις Αλπεις.
Φθάσαμε τελικά σε ένα σημείο, στην προσέγγιση το Siula Grande.
Δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε τους γάιδαρους περαιτέρω από αυτό το σημείο.
Υποθέτω ότι θα ήταν 7-8 χλμ από το κατώτατο σημείο των βουνών.
Ξέραμε ότι Siula Grande ήταν στην "πλάτη", αλλά δεν τη έίδαμε
Συναντήσαμε αυτόν τον παλληκάρι αποκαλούμενο Ηawking Richard στη Λίμα. Ταξιδευε μονος του.
Και σκέφτομαι ότι είπαμε, "γιατί όχι να ερχοταν στο ταξίδι μας;"
Σκέφτομαι ότι είπε ότι δεν ηξερε τίποτα για την ορειβασία.
Δεν ήξερα πραγματικά σε ποια κατασταση εγώ ήμουν.
ή σχεδον,σε τι ήμουν "μπλεγμενος".
Θελήσαμε τον Richard επειδή όταν ήμασταν στο βουνό,
εάν ήταν στο στρατόπεδο βάσεων αυτός θα μπορούσε να φροντίσει την εξάρτησή μας.
Γνώρισα τον simon αρκετά καλά.
Δεν ξέρω εάν ήταν λόγω της προσωπικότητάς του,
ή εάν ήταν επειδή αυτός ήταν συγχωρητικος προς με,
όντας μη-ορειβάτης σε εκείνο το περιβάλλον.
Αλλά τον βρήκα πολύ δυσκολο για να γνωρίσω τον Joe.
Ήμουν πιό φιλόδοξος από οτι ηταν ο simon.
Το Siula Grande σήμανε πολλα.
Ξέραμε, διάφορες οι αποστολές είχαν αποτύχει
Εάν κανένας δεν είχε προσπαθήσει, αυτό δεν θα ήταν αρκετά το ίδιο.
Ήταν το γεγονός οτι άνθρωποι είχαν δοκιμασει και ειχαν αποτυχει,και έτσι ξέραμε ότι ήταν σκληρό.
Και το συναίσθημά μου ήταν, "καλά, εμείς απλως θα το κάνετε.Είμαστε καλύτεροι από τους αλλους."
Από τη δεκαετία του '70 πολλοι έχουν προσπαθήσει να αναρριχηθουν
βουνά στις μεγάλες σειρές σε αυτό που ονομαζεται το "αλπικό ύφος".
Και ουσιαστικά, αλπικό ύφος σημαίνει ότι συσκευάζετε ένα σακίδιο
γεματο με τα ρουχα σας,τα τρόφιμα και τον εξοπλισμό αναρρίχησής σας,
και ξεκινατε από ένα στρατόπεδο βάσεων και δοκιμάζετε και αναρριχείστε στο βουνό
θα αναρριχείθητε με μια μονο ώθηση.
Δεν καθορίζετε τη γραμμή των σχοινιων ανηφορικά εκ των προτέρων,
δεν έχετε ένα σύνολο στρατόπεδων ότι εφοδιάζετε και προέρχεστε κάτω από.
Αυτο ειναι το πιο "αγνο" ύφος και αυτο ειναι το ύφος με το οποιο εγω και ο Joe αναρριχηθηκαμε στο Siula Grande.
Είναι μια πολύ παράδοση του τρόπου, επειδή δεν έχετε καμία γραμμή υποχώρησης.
Εάν κάτι παει στραβά, μπορεί να είναι πολύ πολύ σοβαρό.
Εκεί δεν υπαρχει καμία διάσωση, κανένα ελικόπτερο και κανένας άλλος άνθρωπος.
Εκεί κανένα περιθώριο για λάθος.
Εάν χτυπησετε πολυ άσχημα , πιθανώς θα παιθανετε .
Δεν το είχα δει από αυτη η γωνία, και αυτό φάνηκε απότομο.
Με λιγο σκεψη,ξερετε, "Χριστε μου,ειναι μεγάλο".
Φαίνεται σκληρότερο από αυτο που περιμενα.
Αλλά ήμουν ενθουσιασμενος. 63 00:07:02,624 > 00:07:04,999 Στο ξεκινημα του ήταν λαμπρό.
Γι' αυτο το λογο ζούμε.
Αγαπώ την πραγματική μετακίνηση της αναρρίχησης. 66 00:07:35,847 > 00:07:38,500 Όταν αναρριχείστε καλά απλα αισθάνεσαι εξαισια.
Είναι σαν έναν συνδυασμό μεταξύ του μπαλέτου και της γυμναστικής.
Είναι εκείνο το μίγμα δύναμης και χαρης.
Για μενα, τα βουνά είναι οι πιό όμορφες θέσεις στον κόσμο.
Όταν πηγαίνω σε αυτές τις θέσεις αισθανομαι μια καταπληκτική αίσθηση του διαστήματος,
μια καταπληκτική αίσθηση ελευθερίας, όταν φευγω μακριά
από όλο τον σωρό που έχουμε στον κόσμο.
Σκέφτομαι ότι εκπλάγηκαμε οταν σκαρφαλωσαμε το icefield για 300m περιπου,
και φθασαμε μέχρις ένα σημείο όπου ο πάγος τρέχει μέσω των ζωνών βράχου, 75 00:08:44,921-- > 00:08:48,921 και συναντας τους κάθετους καταρράκτες.
Αρχίσαμε περίπλοκη αναρρίχηση μέσω αυτών.
Το γεγονός, ότι είσαι δεμένος στο συνεργάτη σου,
σημαίνει ότι βάζετε ένα απέραντο ποσό εμπιστοσύνης στην ικανότητα και τη δυνατότητα κάποιου άλλου.
Αλλά σε κάποιο σημείο, μπορεί να σκεφτεις,
"Για τη χάρη του Θεού, simon,μην πέφτεις εδώ, για του Θεού η χάρη,μην πέφτεις εδώ "
Το σχοινί μπορεί να είναι κάτι που μάλλον εκτός από το να σωζει τη ζωή σας, θα μπορούσε να σας σκοτώσει.
Εάν ο σύντροφός σας πέσει , είστε νεκροί,
θα πεσετε μαζι του.
Εάν προκειται να κάνετε αυτο το είδος της αναρρίχησης σε κάποιο σημείο θα πρέπει να στηριχθείτε
πλήρως στο συνεργάτη σας.
Σκέφτομαι ότι ήμασταν πολύ χαρουμενοι στο τελος της πρωτης μερας.
Είχαμε κάνει πολλή αναρριχηση, καλή αναρρίχηση.
Και ήμασταν πολύ βέβαιοι σε εκεινο το σημείο ότι θα τα καταφερναμε.
Σε εκείνο το ύψος, αφυδατώνεσαι πάρα πολύ.
Πρέπει να πινεις πολλα υγρα, 4-5 λίτρα ημερησίως.
Και ο μόνος τρόπος που μπορείς να τα βρεις,είναι με το να λιωνεις χιονι.
Όλα είναι τόσο χρονοβόρα.
Για να κανεις μια μονο παρασκευη σε αυτο το υψος σου παιρνει παρα πολυ χρονο,
Ίσως να σου παρει μια ώρα για να κάνεις μερικά φλυτζάνια.
Για εκείνο τον λόγο, ίσως δεν παρασκευάσαμε τοσα όσα επρέπε να έχουμε κάνει
αλλά δεν είχαμε ουτε μια φοβερη ποσοτητα από το εφεδρικό αέριο μαζι μας.
Δεν υπαρχει πολύς κίνδυνος στις ζωές μας τώρα.
Και αν ξαναβάλουμε ένα στοιχείο του κινδύνου μας βγαζει από το humdrum.
Υπό αυτη την έννοια,σε κάνει να αισθάνεσαι πιό ζωντανος.
Δεν ειχα παει ποτέ τοσο ψηλα,και είναι
πολύ πολύ επίμονο για να αναρριχηθείw στον πάγο όπως αυτόν.
Όχι μόνο είναι τεχνικά δύσκολο και ασταθες και τρομακτικο,
αλλά η καρδιά σας πηγαίνει σαν τρελλη λόγω του ύψους.
Θα εκανε τώρα πολύ κρύο πράγματι.
Και ήμαστε επάνω απο 5800-6000m,και εχει πολυ αερα.
Κατόπιν άρχισε να χιονιζει, και σήμανε
ότι ολόκληρο το πρόσωπο γεμιζε με τις "χιονοστιβάδες" απο φρεσκο χιονι.
Το χιόνι κολλούσε πραγματικά έξω από τον ιματισμό σας.
Επειτα παγωνε πάνω μας, όπως σαν φοράμε ένα κοστούμι του τεθωρακισμένου.
Το τελευταίο τμήμα προσώπου
ήταν περίπου 100m πιό εφιαλτική αναρρίχηση.
Απολύτως ασταθές χιόνι σκονών.
Κανενα σημειο "άγκυρα" οπουδηποτε..
Ήταν φυσικά πολύ, πολύ κούραστικο,πλήρης-σώμα που αναρριχείται πραγματικά.
Μας πήρε το λιγοτερα 5 ή 6 ώρες για να αναρριχηθουμε σε περίπου 65 μέτρα.
Συνεχισαμε και αφου ειχε σκοτινιασει.
Έιχε φοβερο κρύο, επειδη καθόμουν ακινητος
ενώ simon προσπαθούσε να αναρριχηθεί.
Έφτανα κοντά στην υποθερμια.
κριβώς ξέραμε ότι εαν απλα συνεχιζαμε,αδιάφοροι,
ήταν gonna πηγαίνει tits επάνω
Έτσι σκάψαμε μια σπηλιά χιονιού. 123 00:14:16,173 > 00:14:18,406 το πρωί, στον καλό καιρό,
έίδαμε πραγματικά τι προσπαθουσαμε να αναρριχηθούμε.
Ήταν αυτός ο undeering εφιάλτης
ραβδώσεις της λεπτότερης σκόνης σκαμμένος έξω από το χιόνι που πέφτει κάτω
μαρέγκες, και μανιτάρια, και γείσα σε όλη τη θέση.
Ειχαμε ακουσει για αυτες τις παράξενες χιόνιοσυνθηκες που συναντας στις Ανδεις,
και δεν τις έχουμε δει ποτέ πριν. 130 00:14:50,656 -- > 00:14:54,656 Δεν ξέρω τη φυσική που εξηγεί γιατί το χιόνι σκονών μπορεί να μείνει σε τέτοιες απότομες κλίσεις.
Στις Αλπεις θα ξεγλιστρούσε ακριβώς εάν η κλίση ήταν περίπου 40 βαθμοί.
Είναι από τις πιό αβέβαιες, εξουθενωτικες και επικίνδυνες αναρρίχησης που έχω κάνει .
Ήμαστε πραγματικά φοβησμένοι,τοσο που θα θα φτάναμε σε σημειο,
όπου δεν μπορουσαμε να αναρριχηθούμε περαιτέρω επάνω
Επειδή ξέραμε οτι δεν ημασταν σε θέση να επιστρέψουμε κάτω,
όχι σε τι έχουμε αναρριχηθεί ήδη.
Αναρριχούμαστε σε σε μια παγίδα.
Και όχι μόνο ότι, θα μπορούσαμε να δούμε αυτην την πτώση 150 μέτρων που μας περίμενε.
Και έτσι ήταν τοσο μεγάλη ανακούφιση που στις 14:00,
πήραμε επάνω στο Βορρά κορυφογραμμή και στο δυτικό πρόσωπο.
Και ορκιστήκαμε ότι δεν θελαμε να παμε κοντά σε οποιεσδήποτε από τις ραβδώσεις πάλι.
Ήμαστε αρκετά κουρασμένοι, από το χρόνο επάνω στην κορυφογραμμή,
Ήμουν εξασθενημένος. Και θυμάμαι, οτι σκεφτομουν 144 00:16:13,900 > 00:16:15,629 "Καναμε την οψη,"
"τώρα δεν μπορώ να ενοχληθώ πραγματικά για να παω επάνω εκεί "
Και έπειτα σκεφτήκαμε, "Κουραγιο , έχουμε έρθει όλο αυτό το δρομο, "
"και μπορει να σταθούμε στην κορυφή"
Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις συνόδους κορυφής, επειδή 80% των ατυχημάτων συμβαίνουν στην κάθοδο.
Αποφασίσαμε προτού να αναρριχηθούμε ακόμη και αντιμετωπίστε ότι επρόκειτο να έρθουμε κάτω
η βόρεια κορυφογραμμή βουνό, κάτω από σε ένα cul
μεταξύ του βουνού Siula Grande και ένα άλλο βουνό αποκαλούμενο Yerupaja.
και έπειτα θα ήμαστε σε θέση στο abseil κάτω από το μικρότερο τμήμα του προσώπου.
Ήδη τα σύννεφα έρχονταν από την ανατολή. Μεγάλα σύννεφα.
Αναμείναμε αυτήν την κορυφογραμμή να είναι αρκετά απλη,
αρκετά ένας εύκολος τρόπος να κατεβεί.
Ελπίζαμε, να είμαστε σε θέση να περπατισουμε .
Και αποδείχθηκε πολύ δύσκολο.
Ήταν φρικτό.
Κατακόρυφος από τη δυτική πλευρά, με γείσα που προεξέχουν τη δυτική πλευρά,
και από την ανατολική πλευρά απότομη φτανοντας 100m κάτω από μας
Ήταν ένα σοκ. Και ήταν αρκετά επικίνδυνο.
Ολα βγηκαν εκτος ελεγχου. Εκείνο το στάδιο των πραγμάτων.
Μετα απο μιση με μια ωρα αφήνοντας τη σύνοδο κορυφής, χαθήκαμε.
Ήμασταν στις άγριες περιοχές τώρα, δεν θα μπορούσαμε να δούμε τίποτα.
Κατόπιν ειδαμε ενα μικρό σπάσιμο στα σύννεφα και έίδα την κορυφογραμμή,
έτσι άρχισα να σκαρφαλωνω.
Δεν ήξερα ότι ήταν η πλευρά από την κορυφογραμμή που ημουν, αλλά
ήταν πραγματικά ένα τεράστιο γείσο, μια προεξοχή του χιονιού και πάγος,
και περπατούσα επάνω στην κορυφή του
Αφέθηκα, κοίταγα κάτω , όλο αυτο το χιόνι και τον πάγο
κατόπιν έπεσε μακρυά από μενα, κάτω από δυτικη πλευρα του Siula Grande.
Ανεβηκα ξανα στην κορυφογραμμη και φωναξα στον Joe.
ότι θα έβρισκα κορυφογραμμή, όπως αυτήν, είπα,
"Βρήκα την κορυφογραμμή, Joe!"
Αναμενόμενος να πάμε κάτω από εκείνη την ημέρα,
αλλά ώσπου να πήρε σκοτεινό, ήμαστε ακόμα πολύ υψηλοί.
Ακόμα σε 6000m.
Και εκείνη η νύχτα, καθώς κάναμε παρασκευάστε, το αέριο έτρεξε έξω.
Ήταν αρκετά προφανές το επόμενο πρωί
ότι κατεβήκαμε χειρότερο μέρος της κορυφογραμμής.
Και ήμουν αρκετά βέβαιος που επιστρέψτε κάτω στο στρατόπεδο βάσεων εκείνη η ημέρα.
Σκέφτηκα ότι σε εκείνο το στάδιο ήταν όμορφο πολύς στην τσάντα που υποθέτω, το σύνολο αναρριχείται.
Ξεπέρνησα simon,
και ξαφνικά υπήρξε αυτό κάθετος τοίχος, που διχοτομεί την κορυφογραμμή.
Παίρνω έπειτα σε ετοιμότητα και τα γόνατά μου, και σφυρί και οι δύο άξονές μου στον πάγο στην κορυφή
και χαμηλωθείτε έπειτα από τον απότομο βράχο πάγου.
Όταν σφυρηλατείτε το τσεκούρι μέσα, ακούτε στον ήχο κάνει. Και εξετάζετε σε
Τώρα κρεμούσα και με τους δύο άξονες, δικαίωμα. Πήρα επιλύω, και
τι θέλησα να κάνω είναι τώρα το τοποθετήστε στον κάθετο τοίχο.
Και ταλαντεύθηκα, και η επιλογή πήγε μέσα, και έκανε ακριβώς...
ακριβώς ένας παράξενος ήχος.
Και σκέφτηκα, "καλά, εγώ θα πάρω έξω, κάνει μια καλή τοποθέτηση."
Έτσι θέλησα ακριβώς να βάλω τους νεκρούς bona... στερεές τοποθετήσεις τσεκουριών μέσα. Όλος ο τρόπος κάτω.
Και ήμουν περίπου ταλάντευση στον πάγο πάλι
Ο πόνος είναι... ήρθε πλημμύρα κάτω από το μηρό μου
και το γόνατό μου ήταν πολύ, πολύ πολύ επίπονο
Ο αντίκτυπος οδήγησε το χαμηλότερο πόδι μου κατ' ευθείαν μέσω της ένωσης γονάτων μου.
Καθώς το κόκκαλο πήγε στην κνήμη μου αυτό χωρίστε το κνημιαίο οροπέδιο αμέσως
και συνεχισμένος επάνω
Αρκετά άγριος, ο πόνος τώρα. δεν θα μπορούσε να τον αντιμετωπίσει πρώτα.
Ανάπνευσα ακριβώς επάνω και άρχισε πηγαίνετε και μπορώ να θυμηθώ απέναντι
στη δύση και να δει που εμείς ήταν επίπεδο με τη σύνοδο κορυφής Rasac, 203 00:23:16,990 -- -> 00:23:20,062 έτσι είχα έναν μετρητή ύψους, όπου ήμαστε.
και σκέφτηκα ακριβώς, "fuck, Δεν μπορώ να έχω σπάσει το πόδι μου ",
"Εάν έχω σπάσει το πόδι μου είμαι νεκρός."
Και έπειτα το σχοινί πήγε νωθρό.
Ήξερα ότι σημαμένος αυτόν Simon ερχόταν προς με
Δεν θα μπορούσα να αισθανθώ οποιοδήποτε κόκκαλο κάτω από τίποτα.
Έφερα το χέρι μου κάτω, εκεί κανένα αίμα σε τον,
και ο πόνος είχε πάει κάτω από λίγο.
Και σκέφτηκα, ίσως ι ήταν λίγο,
Ακριβώς σχισμένος έναν σύνδεσμο ή κάτι.
Προσπάθησα να σταθώ σε το
Αισθάνθηκα ότι όλο το κόκκαλο πηγαίνει, όλο το κιγκλίδωμα και όλα και ήξερα ότι ήταν σπασμενός έπειτα.
Το βλέμμα που έδωσε σε με ραβδιά στο μυαλό μου
Ένα βλέμμα σοκ και απογοήτευσης και κάποιος τρόμος.
Πολλα πραγματα σε ένα ενιαίο βλέμμα.
Και είπε, "είστε εσείς εντάξει;"
Σκέφτομαι μου ηρθε να πω, "Ναι, είμαι ενταξει". Αυτός ήταν ηλίθιο.
Σκέφτομαι ότι είπα, "όχι, Έχω σπάσει το πόδι μου ".
Αμέσως, ακριβώς μοίρα.Σκεφτηκα "Θεε μου, είμαστε μπουχτισμενοι".
Θα είμαστε καλά εάν ενας απο μας ξεφυγει απο αυτο.
Μπήκε στο μυαλό μου,απλα σκεπτόμενος,
"Εάν γλιστρησει από την πλευρά βουνόυ τώρα, έπειτα μπορώ να καθαρίσω , "
"και να τον αφήσω και να κατεβω μονος μου και δε θα χω τη σκοτουρα, "
"της προσπάθειας να συμβιβαστω με αυτον και την κατασταση που βρισκομαστε ".
Μου έδωσε αυτά τα παυσίπονα που ήταν αποτελεσματικες ταμπλέτες πονοκέφαλου.
Και δεν συζητησε για τίποτα.
Ήταν σχεδόν σαν να... ηξερε,τι αυτό σήμανε.
Ήξερε, και ήξερα, ότι αυτός επρεπε να με αφήσει
Θα μπορούσε να έχει πει κάτι σαν "Παω να φερω βοήθεια"
και εγω θα ελεγα "ναι,καλα"
γιατι ήξερα ότι δεν θα υπήρχε βοήθεια.
Αυτος θα ηταν ένας εύκολος τρόπος για τον πει
Δεν σκέφτηκα οτι πραγματικά σκέφτομασταν ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε επιλογή
Δεν μπορω να το αιτιολογησω αλλα ηξερα οτι κατι ειχε συμβει.
Και άρχισα να σκέφτομαι ότι "είναι ένας από νεκροί, ή είναι και οι δύο νεκροί;"
Ακόμη και "εάν ένας από τους είναι νεκρός", όχι "που θέλω εγω να είναι νεκρός", αλλά
"εάν ένας επιστρέψει, ποιος θα θελω να ειναι;"
Είναι αρκετα σκληρο να το πεις αλλα νομιζω,
οτι θα ηθελα να ηταν ο simon.
Σκέφτηκα, "Ω,δεν φεύγει"
Ηρέμησα και κατορωσα να συγκεντρωθω στον εαυτο μου πάλι
για να σκεφτω πώς θα τον κατεβαζα από το βουνό.
Συζητήσαμε, μεταξύ μας, τι επρεπε να κανουμε.
Σκεφτήκαμε, καλά, εχουμε 2 σχοινιά που είναι 50m μακριά.
Και εάν τα συνδέσουμε έχουμε σχοινί 100m με έναν κόμπο στη μέση του.
Έτσι δεθηκα στο ένα τέλος και ο Simon δεθηκε στο άλλο,
με τη θεωρια οτι μπορουσε να με κατεβασει 100μ.
Για να φτάσω πραγματικά τις "άγκυρες" χαμηλότερος από αυτόν πειράζει,
αυτο που εκανα ηταν να κοψω ενα κουβα στο χιόνι,να κάθεται μέσα εκεί και να ενισχύει εμενα..
Και κατα καποιο τροπο ξαπλωσα αναμεσα στο ποδια του.
Και ο simon άρχισε να χαμηλωνει έπειτα.
Θα τον χαμήλωνα σε ένα μήκος σχοινιών, 50m,
και έπειτα ο κόμβος θα ερχόταν επάνω μεταξύ των δύο σχοινιων.
Τώρα ο κόμβος δεν θα πήγαινε μέσω των belay πιάτων.
Έτσι θα με σταματούσε
Θα στεκόμουν στο μου αριστερό πόδι, το καλό πόδι μου,
έτσι ώστε να μπορώ να πάρω το βάρος από το σχοινί.
Τον έδωσα αρκετο "χωρο" για να είναι σε θέση να λυσει το σχοινί
περάσε το σχοινι παλι μεσα απο τη συσκευη χαμηλωματος, με τον κόμβο από την άλλη πλευρά
το συνεδεσε στον εαυτο του και με κατεβασε τα 50μ που ειχαν απομεινει.
Θα ηταν σιγουρος οτι ηταν ασφαλης και θα κατεβαινα και εγω.
Και επαναλαβάμε τη διαδικασία πάλι.
Ο Simon προσπαθούσε να με χαμηλώσει γρήγορα,
το οποιο σημαινε οτι το ποδι μου χτυπουσε απο δω και απο κει.
Βασανιστικα επίπονο.
Μπορώ να θυμηθώ οτι ημουν θυμωμενος με αυτόν επειδή με πονουσε,
και σκεφτόμουν "καντο αργα!",
και επίσης ήξερα ότι έπρεπε να το κάνει γρήγορα. Δεν ειχε αλλη επιλογή.
Και ειχε μια πολύ απαίσια εκφραση, Θυμάμαι τον κοιταξα,
και αναρωτηθηκα εάν ειχε τσαντιστει με ολο αυτο.
Δεν θα μπορούσα να πάρω πάρα πολλή ειδοποίηση δυστυχώ εξαιτιας αυτών των κραυγών του πόνου, 274 00:29:11,580 > 00:29:15,580 επειδή επρεπε να πάμε κάτω.
Θα σκάβαμε αυτές τις τρύπες από στο χιόνι ,
και θα διαρκούσαν περιπου τοσο οσο πηρε για να κατεβω.
Και στην πραγματικότητα ήταν θρυμμάτισμα γύρω από αυτον.
Και με χαμήλωνε 9mm, καλα,8.8mm σχοινι.Ηταν τοσο παχυ.
Αλλά τα χερια παγωναν.
Αυτο που έκανε ήταν αρκετά εξαιρετικό,
και δεν έχω ακούσει ποτέ για διασωση με ενα χερι σε ενα βουνο οπως αυτο.
Χαμηλώναμε τώρα σε μια πλήρη θύελλα. Δεν ηξερα ακριβως ποσο παγωμενος ηταν ο αερας,
αλλά θα ήταν γυρω στους -80 βαθμους ή κάτι τετοιο.
Έχασα ένα λίτρο αίματος στο πόδι μου, ημουν σε σοκ και ειχα βαρια αφυδατωση.
Ήταν ένα σημείο όπου πρέπει να έχουμε σκαψει μια σπηλιά χιονιού και να καλυφθουμε,
να μπουμε στους υπνοσακους και να φτιαξουμε ζεστο παρασκευασμα για να ξαναενυδατωθουμε.
Δεν μπορούσαμε,γιατι θα ξεμεναμε απο αεριο.
Και χάσαμε ακριβώς τον έλεγχο σε αυτό το σημείο επειδή δεν μπορέσαμε να σκάψουμε μια σπηλιά χιονιού,
και διακινδυνεύσαμε να παγιδευθουμε απο μια θύελλα που δεν κοπασε.
Εμοιαζε με αιωνες σε εκεινο το σημειο, όπως ήμασταν ουσιαστικά κάτω.
Και άρχισα να σκέφτομαι αργά, 292 00:31:34,332 > 00:31:38,332 "ίσως μετά από αυτόν θα έχουμε ένα περισσότερο, και θα είμαστε στον παγετώνα ".
Και ξαφνικά όλα που εγιναν σκληρα στους αγκωνες μου και παγωμένα,
και πήρε πιό απότομο, πηγαίνοντα κατω,
και ήμουν σε κατασταση συναγερμού.
Κραύγαζα στον simon να σταματησει όσο δυνατα μπόρουσα,αλλα απλα δεν μπορούσε να με ακούσει
Παρατήρησα ότι περισσότερο βάρος ήρθε επάνω στο σχοινί,
αλλά δεν το σκέφτηκα πραγματικά πολύ .Και απλα σκέφτηκα ,
"Καλά, του πηγαίνει μερικό πιό απότομο έδαφος " 300 00:32:20,801 --> 00:32:24,801 Όταν κοίταξα κάτω, και κρυφοκοιταξα γιατι υπήρχε μια μεγάλη πτώση κάτω από μενα,
Ημουν τρομαγμενος
Και θα μπορούσα να δω οτι υπηρχε μια μεγάλη ρωγμή κάτω από τον απότομο βράχο,
περίπου 25m κάτω από μενα
Προσπαθούσα να πάρω τους άξονές μου για να δω εάν μπορούσα να φθάσω αυτόν τον τοίχο που ήταν εκεί,
Σκέφτομαι, καθως αρχιζω να κανω αυτο ,άρχισα να κατεβαινω κατω.
Και σκεφτόμουν, "Χριστε μου, μην το κάνεις,μην το κάνεις ",
γιατι ήξερα, οτι δεν υπηρχε αρκετο σχοινι για να με φτάσει στο κατώτατο σημείο.
Και εάν δεν μπορούσα να πάρω το βάρος μου από το σχοινί,
δεν θα μπορούσε να αποσυνδέσει το σχοινί, για να περασει από την άλλη πλευρά.
Και ήξερα όλο αυτό, και κραυγάζα πάλι, να μη με κατεβασει.
Συνέχισα να τον κατεβαζω, μέχρι που έφθασα στον κόμβο,κατόπιν τίναξε το σχοινί.
Το σήμα μου σε αυτον, για να πάρει το βάρος του από το σχοινί.
Και τίποτα δεν συνέβη.
Και τίποτα δεν συνέχισε να συμβαίνει.
Ήξερα, οτι η μόνη έξοδος απο αυτο ηταν εάν θα μπορούσα να αναρριχηθώ επάνω στο σχοινί.
Είχα δύο βρόχους prusik. Prusik είναι λεπτά κορδονια του σχοινιού.
Και εάν χρησιμοποιείτε έναν ειδικό στρίφτο κόμβο στο σχοινί, μπορείτε να τον γλιστρήσετε επάνω το σχοινί,
και τράβοντας τον,ο κομβος τα πιανει το σχοινί.
Ψαλιδίστε μια θραύση σε τον και έπειτα το α η σφεντόνα σε το, και εσείς μπορεί να σταθεί επάνω
Και εάν πήρατε ένα άλλο ένα, δεμένος επάνω από το, γλιστράτε εκείνο το ένα επάνω,
Η στάση αυτού του βρόχου είναι τώρα υψηλότερη.
Προσπαθούσα να κρατηθώ κατακόρυφα, για να κρατήσει το σχοινί σε θεση.
Και προσπαθώντας έπειτα να βάλει αυτόν τον κόμβο μέσω του, και μέσω του,
και αυτό το fiddly αιματηρό σχοινί... είναι ακριβώς δυσκολο να περιγράψω πώς μπορούσα να το κάνω
Επειδή τα δάχτυλά μου,δε μπορουσα να τα νιωσω καθολου.
Και κοίταζα και προσπαθούσα να ωθήσω το πράγμα μέσα, και χρησιμοποιώντας τα δόντια μου,
και παίρνοντας το κύκλος, και παίρνοντας το κύκλος. 328 00:35:01,739 > 00:35:05,739 Τα χέρια μου ήταν κρύα, τα πόδια μου ήταν... Ήμουν πολύ πολύ κρύος.
Ήταν μια απελπισμένη θέση, που έγινε χειρότερη από το γεγονός ότι δεν είχα καμία ιδέα
ποιος Joe έκανε, ή ποια σε θέση ήταν.
Δεν θα μπορούσα ακριβώς να υπολογίσω γιατί του επερνε τόσο πολύ για να πάρει το βάρος του από το σχοινί,
δεν υπήρξε καμια λογικη εξήγηση για αυτο.
Πήρα ένα,και το εδεσα στο στήθος μου, επειδή αυτό θα με κρατούσε κατακόρυφα.
Και προσπάθησα να βάλω το άλλο επάνω, και είχα πραγματικό πρόβλημα με τα χέρια μου.
Και έριξα το αιματηρό πράγμα, και το πρόσεξα να πεφτει.
Και ήξερα ότι ήμουν μπουχτισμενος.
Σκέφτηκα , "Λοιπον, Δεν μπορώ να αναρριχηθώ στο σχοινί ",
αυτή η ιδέα ότι μπορείς να αναρριχηθείς στο το σχοινί χερι το χέρι, δεν μπορείς, 339 00:36:03,466 > 00:36:07,466 ειδικά όταν τα χέρια σου παγώνουν. Δεν μπορείς να το κάνεις.!!!!!!!!
Τίποτα δεν μπορουσα να κάνω, και ενιωθα απολύτως αβοηθητος.(ναι ναι ετσι ειναι)
Και πολυ θυμωμενος(πω πω πολυ κουραστικη αυτη η μεταφραση!). 342 00:36:33,743 > 00:36:37,509 Δεν υπήρξε τίποτα που θα μπορούσα να κάνω.Δεν μπορούσα να πάρω το βάρος από το σχοινί,
Ήμουν ακριβώς εκεί, και αυτό συνεχιστικε για ίσως μια ώρα και μιση,
εν τω μεταξύ η θέση μου έγινε όλο και περισσότερο απελπισμένη.
Αγωνιζόμουν να διατηρήσω,το είδος του τρεμουλιάρου καθίσματος που κάθισα μέσα,
και το χιόνι βαθμιαία ολίσθησαινε κατω απο εμενα.
Έτσι η θέση μου γινοταν απελπισμένη.
Σκέφτομαι ότι ψυχολογικά κτυπήθηκα.
Γιατι δεν υπήρξε τίποτα που θα μπορούσα να κάνω,
έτσι κρέμαστηκα απο το σχοινί και περιμεμένα να πεθάνω.
Και σκέφτομαι ότι θα είχα πεθάνει αρκετά σύντομα, πραγματικά. Η ψύχρα του αέρα ήταν πολύ χαμηλή.
Πήγαινα κυριολεκτικά κάτω το βουνό σε μικρά, jerky στάδια.
γιατι αυτό το μαλακό, ζαχαρούχο χιόνι κατερρεε μακριά κάτω από μενα
Τον ανέμενα να πεσει, και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτο.
Θα επεφτε περιπου 100m.
50m μακρυά από μενα, θα επεφτε και θα πεθαινε.
Και πραγματικά δεν ήξερε, εάν ήμουν μετρα από το έδαφος, ή εκατοστα,
ακριβώς δεν ήξερε. Αλλά ήξερε,οτι σκεφτομουν, αρκετά δυστυχισμενα, ότι θα πεθαινε. 359 00:38:15,684 -> 00:38:19,684 Κατόπιν θυμήθηκα ότι έχω το ενα μαχαίρι στην κορυφή του σακιδίου μου.
Πήρα την απόφαση αρκετά γρήγορα.
Σε με, φάνηκε ακριβώς σωστο πράγμα να κάνω κάτω από τις περιστάσεις.
Επειδή δεν υπήρχε κανένας τρόπος να διατηρήθω εκει που ήμουν,
αργα ή γρηγορα,θα επεφτα από το βουνό.
Πήρα το σακίδιο , και έπειτα άνοιξα το φερμουάρ της πρωτης τσέπης με το ένα χέρι,
και εβγαλα το μαχαίρι.
Boof!
Ήταν μια απαισια νύχτα. 368 00:39:47,162 >-- 00:39:51,052 Το μυαλό μου μολύνθηκε με σκέψεις για το τι είχε συμβεί στον Joe.
Πήρε πολυ χρόνο για να θερμανθω .Και όχι κατάλληλα, υποθέτω.
Είχα μια πολύ, πολύ κρύα νύχτα.
Η εξαιρετικά σημαντική μνήμη αισθάνεται ακριβώς απελπισμένα, απελπισμένα διψασμένη.
Σε σημείο όπου αισθάνθηκα οτι μπορούσα να μυρίσω το ύδωρ μεσα στο χιόνι γύρω μου
Το αισθάνθηκα αυτό πολύ έντονα.
Ήταν αρκετά ένα παράξενο πράγμα.
Δεν ήξερα τι είχε συμβεί.
Αυτο που προσγειώθηκα πανω δεν ήταν επίπεδο, ειχε κλίσεις σε κάθε πλευρά.
Και γλιστρούσα, στο σκοτάδι.
Σκέφτομαι ότι πρέπει να έιχα πεσει περίπου 50m στο σύνολο.
Ήμουν αρκετά έκπληκτος οτι είμαι ζωντανός.
Η επικεφαλής ακτίνα φανων επεσε ,επεσε, επεσε,
και το σκοτάδι το έφαγε,χαθηκε.
Αισθάνθηκα πολύ εξασθενισμένος, πολύ πολύ τρωτός.
Εάν είχα προσγειωθεί λιγότερο από 1m πιο δεξια,
Θα είχα πάει ακριβώς κάτω σε αυτήν την τεράστια τρύπα.
Πήρα αυτήν την βίδα πάγου μέσα, αρκετά γρήγορα.
Και έπειτα κοιταξα γύρω-γυρω, και σκεφτηκα,
"Κυριε, είναι σχεδόν αδυνατο να ξεφυγω "
Το σχοινί μου πηγαίνοντας προς τα επάνω, 25m, μέχρι αυτήν την μικρή αίθουσα εισόδων.
Και σκέφτηκα,οτι ο simon είναι στο τέλος αυτόυ.
Αλλά αισθάνθηκα βέβαιος πως ήταν νεκρός. Και δεν σήμανε τίποτα.
Σκέφτηκα, "εάν τραβηξω αυτό το σχοινί, θα έρθει σφιχτά στο σώμα του ".
Επειδή θα είχε πεταξει από τον απότομο βράχο, προς τη ρωγμή,
και έπειτα, νεκρός εκεί, όπως ένα αντίβαρο,
το σχοινί θα είχε επιστρέψει επάνω και έπειτα θα ειχε πεσει στη ρωγμή.
Έτσι σκέφτηκα, εάν τραβηξω αυτό σχοινί θα έρθει σφιχτά στο σώμα του ".
Και συνέχισε να ερχεται, και να ερχεται,και να ερχεται,
Μόλις το έίδα, Ήξερα ότι είχε κοπεί.
Σκέφτηκα, "θα πεθανεις εδώ".
Είχα ένα ευτυχές συναίσθημα,οτι αυτό σήμανε ότι simon ήταν ζωντανός.
Simon!
Εκει οπου ήμουν ήταν μια φοβερή προοπτική.
Δεν πεθαίνεις εξαιτιας ενός σπασμένου ποδιού.
Σκέφτομαι ότι εσβησα το φακο μου για να κανω οικονομια στις μπαταριες.
Ήταν σκοτεινα, και άρχισε να με επηρεαζει.
Υπάρχει κάτι στις ρωγμές,
έχουν έναν φόβο να αισθανθεί, όχι η θέση για τη διαβίωση.
Μπορούσα να ακούσω τον πάγο να σπαει, και τους θορυβους του αέρα μεσα στον πάγο.
Ανοιξα παλι το φακο, γιατι δεν μου αρεσε το σκοτάδι.
Αισθάνθηκα πολύ, πολύ μόνος.
Και ήμουν πολύ φοβησμένος.
Ήμουν 25, ήμουν σε φορμα, Ήμουν πολυ φιλόδοξος.
Και αυτό ήταν το πρώτο ταξίδι που έχω κανει. Θέλησα να αναρριχηθώ στον κόσμο,
και ακριβώς δεν φάνηκε... αυτό δεν ήταν μέρος του σχεδίου μας.
Πρέπει να ηταν αρκετά αργά.
Σκέφτομαι ότι λίγο πολύ σκεφτομουν δεν θα μπορουσα να ξεφυγω.
Γαμωτο.Ηλίθιος, ηλίθιος...
Σαν ορειβάτης πρέπει πάντα να είσαι σε έλεγχο, εσείς πρέπει να είσαι στον έλεγχο.
Έτσι κάνοντας αυτο, θα μπορούσατε να δείτε σαν μισή αποτυχία.Το χάσατε
Αυτό είναι παιδαριώδες.Απλως εκλαιγα και εκλαιγα.
Σκέφτηκα,
Θα ήμουν πιό σκληρός από αυτό.
Ξημερωνε,δεδομένου ότι ήταν 5 ή 6.
Και άρχισα να φωναζω το ονομα του Simon πάλι.
Σηκωθηκα,ντυθηκα μέσα στο σπίτι χιονιού και πακεταρισα τα παντα.
Ακριβώς ένα φρικτό συναίσθημα του φόβου.
Από αυτό το στάδιο, αισθάνθηκα οτι ο Jοε πεθανε την προηγούμενη ημέρα.
Και οτι και εγω τώρα θα πεθαινα , ως κάποια μορφή τιμωρίας.
Αλλά αντι να καθίσω εδώ, αισθανομένος ασχημα για μενα ή οτιδήποτε,
"Θα συνεχίσω με αυτο και Θα πεθάνω στην προσπαθεια".
Πολύ γρήγορα, το έδαφος εφυγε μακρια.
Έτσι εφυγα γύρω από αυτό τομέα του πιό απότομου εδάφους.
Δεδομένου ότι κάτω, θα μπορούσα να δεω αυτόν τον απότομο βράχο πάγου,
όποιος ήταν αυτος στον οποιον τον είχα χαμηλώσει,
έτσι ήξερα ότι κυριολεκτικα είχε κρεμαστει στο διάστημα,
ο όποιος είναι ο λόγος που δεν μπορούσε να πάρει το βάρος του από το σχοινί.
Και καθώς πήγαινα πιο χαμηλα, με φρικη διαπιστωνα,
ότι η βάση αυτού του απότομου βράχου πάγου ήταν μια απολύτως τεράστια ρωγμή,
με 12m ευρος και απύθμενο από το σημειο όπου κοιτουσα
SIMON!
Θα ήταν επάνω με πρώτο φως, σκέφτηκα.
Γιατι ήμουν απελπισμένα, απελπισμένα διψασμένος.
Και θα ήταν. Και έχει θελήσει να κατεβεί, και να πάρει το ύδωρ.
Και θα είχε θελήσει να με βρεί
Τώρα σταμάτησα , και φωναξα απέναντι στη ρωγμή,
και φώναξα και φώναξα, "Joe, Joe".
Και υποθέτω πάλι, με το όφελος της ύστερης γνώσης,
οτι αφότου κατέβηκα το σχοινί, επρέπε να έιχα πάει και να ειχα κοίταξει,
μεσα στη ρωγμή, για να δω που ήταν.
Αλλά για να είναι αρκετά τίμιος, η σκέψη δεν εμφανίστηκε σε μενα εκείνη την στιγμη.
Ήμουν ακριβώς πεπεισμένος ότι ήταν νεκρός.
Απολύτως πεπεισμένος, με 10,τελειως πεπεισμένος,οτι ημουν μόνος μου.
Ότι κανένας δεν θα ερχόταν να με πάρει
Ανατραφηκα ως αφοσιωμένος καθολικός.
Είχα παψει πολυ καιρο να πιστευω στο Θεο.
Αναρωτήθηκα πάντα, εάν τα πράγματα χτύπησαν πραγματικά τον ανεμιστήρα, εάν,κατω απο πιεση,
γυρνουσα και ελεγα μερικα Πατερ ημων και να πω "πάρτε με από εδώ".
Δεν που παρουσιαστηκε ουτε μιά φορά σε μενα
Σήμανε ότι πραγματικά δεν πιστεύω.
Και πραγματικά σκέφτομαι ότι όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις. Ότι αυτό ηταν, δεν υπαρχει καμία μετά θάνατον ζωή.
Τίποτα.
Και σκεφτόμουν, "θα μπορούσα να αναρριχηθω από εδώ;"
25 μέτρα απο πάγο. Κανένας τρόπος, Δεν θα μπορούσα να το κάνω με ένα καλό πόδι.
Ήξερα ότι ήταν και οι δύο νεκροί. Αλλά δεν μπορουσα να φυγω απο τη βαση.
Για παραδειγμα, δεν ηξερα τίποτα για αυτους,
εκτός από τα πρώτα τους ονόματα, Joe και simon.
Δεν ήξερα τα επώνυμά τους, Δεν ήξερα πραγματικά τίποτα για αυτους.
Και είχα αυτήν την παράξενη ιδέα,οτι εάν ειχαν πέσει από το βουνό,
θα είχαν προσγειωθει στο πατο του.
Και σκέφτηκα, ίσως από το κατώτατο σημείο του παγετώνα, θα ήμουν σε θέση να τους δω.
Και ξεκινησα με το στόχο να παω όσο μακρια μπόρουσα.
Αρχισα να πηγαίνω κάτω στον παγετώνα από μονος μου.
Σε αυτό το στάδιο ήμουν ακόμα σίγουρος οτι θα πεθαινα ο ίδιος.
Το πέρασμα ενός παγετώνα είναι πολύ πολύ επικίνδυνο αν εισαι μονος σου,
επειδή υπάρχουν ρωγμές μέσα στον πάγο, και το χιόνι τις καλύπτει.
Ευτυχώς κατόρθωσα να βρώ εξασθενημένα πατηματα των διαδρομών μας,
από ειχαμε περπατήσει.
Ήταν μόνο οταν κατέβηκα τον παγετώνα, οταν συνειδητοποιησα ότι επρόκειτο να κατεβώ,
οτι επρόκειτο να γλυτωσω,
οτι επροκειτο να ζησω .
Δεν μπορώ να περιγράψω πραγματικά ποσο τρομακτικη ηταν η νύχτα.
Σκέφτηκα,πως θα ηταν ετσι ,για ημέρες.
Πρεπει να λαμβάνεις αποφάσεις,πρεπει να συνεχίζεςις να λαμβανεις αποφάσεις,
ακόμα κι αν είναι λανθασμένες αποφάσεις.
Εάν δεν κάνεις αποφάσεις είσαι μπουχτισμενος..
Στη οψη του να πεθανω στο στον γκεμο, η μόνη πιθανότητά μου ήταν
να κατεβω πιο βαθια στη ρωγμή.
Δεν ηξερα τι εβρισκα εκεί.
Ήλπιζα ότι θα υπάρχουν μερικοί έξοδοι απο αυτο το λαβύρινθου του πάγου και του χιονιού.
Και αγωνίστηκα πραγματικά να κάνω αυτη την απόφαση,ημουν τοσο φοβισμενος να παω βαθυτερα.
Η άλλη επιλογή ήταν να καθίσω εκεί,
τυφλά ελπίζοντας οτι θα πάει καλύτερα,
και ήξερα ακριβώς ότι δεν θα ήταν καλύτερα.
Δεν θέλησα να κοιτάξω κάτω,
Τρομάξα στη σκέψη ότι ήταν ακριβώς κενό κάτω εκεί.
Δεν έβαλα έναν κόμβο κοντά στο τέλος του σχοινιού,
και εάν δεν υπήρξε τίποτα κάτω εκεί Δεν θα ήμουν σε θέση να κρατήσω το σχοινί,
και έπειτα θα έπεφτα, και θα ήταν γρήγορο.
Και σκέφτηκα " Θεε μου,αυτό είναι μεγάλο!"
Από αυτό το στάδιο ήμουν εντελώς φυσικά γίνοντας μέσα,
να τρικλίσει πίσω κάτω από αυτούς μαρέγκες, ακόμα απελπισμένα διψασμένος.
Υπηρχαν ολες αυτες οι σκέψεις που στροβιλίζονταν μεσα στο μυαλό μου,
ενοχή, ανησυχία,σκεψη για το πώς στο καλο θα το εξηγήσω αυτό στους γονείς του Joe,
στους φίλους μου, στο Richard.
Η σκέψη διέσχισε το μυαλό μου οτι ίσως θα μπορούσα να σκεφτώ αξιοπρεπη ιστορία,
που θα με καθιστούσε καλύτερο.
Και αρκετά σκέφτηκα για αυτό, για αρκετό διάστημα.
Πραγματικά η μόνη εικόνα που κολλά στο μυαλό μου από όλη την ώρα στο Περού,
ειναι αυτη η φιγουρα.
Και ήταν αρκετά κοντα προτού να μπορέσω να δω ποιος ήταν.
Αλλά φάνηκε απολύτως φρικτός.
Δεν θα τον αναγνωρίζατε.
Και είπα, "πού είναι ο Joe;"
Και είπε , "Ο Joe είναι νεκρός".
Του είπα ολόκληρη την ιστορία, καθώς περπατουσαμε πίσω στο στρατόπεδο,
Του είπα ολη την ιστορία απο αυτό που είχε συμβεί.
Δεν ήταν στο ουτε στο ελαχιστο επικριτικος για μενα ή για αυτο που εκανα,
το πήρε πολύ καλά.
Πρέπει να έχω χαμηλωθεί περίπου 25m από όπου η βίδα πάγου ήταν στη γέφυρα.
Ήμουν τώρα σε αυτό που φάνηκε να είναι η βάση της ρωγμής,
αυτό ειναι διαμορφώμενο όπως μια μεγάλη κλεψύδρα.
Στο ανώτατο όριο, ήταν πιθανώς 50m. 522 00:59:02,994 >-- 00:59:06,994 Σκέφτομαι ότι είναι τόσο μεγάλο όσο ο θολος ST. Paul στην "σκαλα"(προφανως του Μιλανου...:).
Θυμάμαι κοιταξα κάτω, και υπήρχε μονο στερεό χιόνι.
Και σκέφτηκα, "αυτό είναι το κατώτατο σημείο της ρωγμής!"
Περίπου 15m μακρυά από μενα, υπήρξε μια κλίση που οδηγουσε επάνω
Ακριβως στην κορυφή,υπηρχε "ήλιος" που έρχοταν μέσω αυτής της τρύπας.
Και έλαμπε,μονο αυτη η μεγάλη ακτίνα φωτός του ήλιου ερχόμενο μεσα. 528 00:59:40,710-- > 00:59:44,710 Αυτό ήταν η έξοδος που εψαχνα!!!(μπραβο ρε μαγκα Αγγλε!)
Θυμάμαι, "Whoo, μπορώ να αναρριχηθώ σε αυτη τη κλίση,μπορω πολυ καλά να αναρριχηθω σε εκείνη την κλίση!"
Συρθηκα πέρα σε αυτό το επίπεδο πάτωμα, και να σερνομαι απέναντι με το στομάχι μου.
Κατόπιν άκουσα πράγματα να σπάνε κάτω από μενα
Συνειδητοποιησα ότι αυτό δεν ήταν ένα στερεό πάτωμα, φάνηκε να είναι κουφιο απο κάτω
Ήμουν απολύτως τρομαγμένος.
Ήταν ξαφνικά, σαν να ημουν σε ενα τσοφλι αυγου!
Εάν το σπάσω ομως, δεν θα είμαι ποτέ ικανός να περασω απεναντι σε αυτήν την κλίση,
και αυτή ήταν η έξοδός μου.
Εντάξει, είμαι πανω του, αυτό είναι στερεό τώρα.
Αρχισα να παίρνω το τσεκούρι μου μέσα και το λυκίσκο επάνω
Αυτό είναι εξαιρετικά επίπονο,καθως τα πόδια σου ενώθηκαν κάτω.
Προσπαθούσα να πάρω μια καλύτερη θέση, έτσι ώστε το αριστερό πόδι μου να μην ειναι πρώτο.
Αλλά πήγα αναπόφευκτα επάνω στο σπασμένο πόδι μου.
Αισθάνομουν τη μετατόπιση ,το κοκκαλο μετακινηθηκε,
έτσι σε κάθε αναπηδηση σχεδόν λιποθυμουσα.
Ήταν ακριβώς βασανιστικά επίπονο.
Και ήταν μια φωτεινή ηλιόλουστη ημέρα.
Η καταπληκτική επιτυχία, ολόκληρος ο κόσμος έχει επιστρέψει.
Ήμουν ξαπλωμενος στο χιόνι, γελώντας.
Αυτή ήταν η ανακούφιση να βγω απο εκείνο το μερος.
Και έπειτα κοιταξα τον παγετώνα και σκέφτηκα,
"Καλά, δεν έχεις ακομη αρχίσει ,φιλε".
Είναι χιλιόμετρα και χιλιόμετρα στο πραγματικά κακό έδαφος.
Αλλά σκέφτομουν συλλογιζόμουν καθημενος εκεί, επειδή ερχόμουν σε αυτό,
κάνοντας την πιό πολύ σοβαρη αναρριχηση στη ζωή μου.
Αν ειχες κατεβει ζωντανος απο μια αναρριχηση οπως αυτη θα ησουν εξαντλημενος για ημέρες.
Απλα θα ετρώγες και θα επινες και θα κοιμοσουν.
Γλυτωσα από αυτό,ειχα ενα άσχημα σπασμένο ένα πόδι,ήμουν σε μεγάλο πόνο,
ιδιαίτερα αφυδατωμένος, δεν είχα κανένα τρόφιμο, και εξεταζα την προσπάθεια να το κανω αυτο.
Με κανενα τρόπο,με κανενα κανένα τρόπο δεν εισαι φυσικά ετοιμος να το κανεις αυτο.
Και μου ηρθε οτι επρέπε να θέσω καθορισμένους στόχους.
Αρχισα να εξετάζω τα πράγματα και να σκέφτομαι, 561 01:04:40,297-- > 01:04:43,674 "λοπον, εάν μπορώ να φτάσω σε αυτη τη ρωγμή εκεί περα σε 20 λεπτά ",
"αυτο θα κανω".
Εάν εφθάνα εκεί σε 18 λεπτά θα ημουν ήταν υστερικα ευχαριστημένος γι'αυτο,
και εάν εφθανα 22 ή 24 λεπτά,θα ημουν εκνευρισμενος στο σημείο των δακρύων,
και έγινε έμμονη.
Δεν ξέρω γιατί το έκανα, σκέφτομαι ότι ήξερα γενικα τι ειχε συμβει σε εμενα,
και τι έπρεπε να κάνω ήταν τοσο μεγάλο που δεν μπορουσα να το χειριστω.
Έμεινα στου simon τα χναρια, και κυματιζαν γύρω από τα εξογκώματα,
και προφανείς ρωγμές και πραγματα.
Σκέφτηκα, "λοιπον,εκτός αν φτασω σε καποια τρύπα με αυτο το σώμα στο πατω του, "
"αυτές οι διαδρομές θα με οδηγήσουν μέσω του ναρκοπεδίου των ρωγμών ".
Όλα αυτά τα τεράστια βουνά γύρω σου, μεγάλοι τοίχοι βουνών.
Και σε κάνουν να αισθανθείς μικρός και τρωτός.
Και αναρωτιέστε εάν εκεί υπαρχει κάποια επιζήμια παρουσία για να σας πάρει.
Ήταν σαν κάποιος απλα να πείραζε ένα μυρμήγκι,
και να εβάζε παντα κάτι στον δρομο του,
και τελικά να το πατουσε.
Μπορούσα να δω τα χναρια του simon να χανονται.
Ήταν η σανίδα σωτηρίας μου εξω απο τον παγετωνα.
Και άρχισα ειμαι πολύ απελπισμένος.
Συνέχισα στο σκοτάδι, ένα ηλίθιο πράγμα να κανω στην κλίση του παγετώνα.
Αλλά ημουν τρομοκρατημενος και προσπαθουσα να δω του simon τα χναρια.
το πρωί, ήταν μια φωτεινη, ηλιόλουστη ημέρα, όλες τα χναρια είχαν χαθει.
Αρχισα αρκετά νωρίς,
και κάθε τόσο έπρεπε να σταθώ επάνω σε ένα πόδι για να δω τον δρομο,
και έπειτα να καθισω πάλι,και να συνεχισω.
Υπήρχε ενα πολύ φρικτο συμπλεγμα ρωγμων κοντά στην άκρη,
και μπηκα σε έναν λαβύρινθο τους.
Ήρθα ξαφνικά σε ένα σημείο όπου μπόρεσα να δω παγο να τρεχει,και κατόπιν μπορούσα να δω βράχους.
Ήταν πιθανώς εγώ, ο οποίος έφερα επάνω το θέμα της αναχώρησης.
Εν μέρει επειδη ανησυχήσα για τον simon.
Αισθάνθηκα ακριβώς ότι ήταν καλύτερο να φυγω οσο πιο μακρυά γινοταν απο το συμειο όπου είχε συμβεί.
Δεν θέλησα να φύγω αμέσως,
Αισθάνθηκα ότι χρειάστηκα μια ημέρα ή δύο ακριβώς για να συγκεντρωσω τις σκέψεις μου,
και για να επανακτήσω κάποια δύναμη.
Ξοδεψτα πολυ χρονο για να πλύθω.
Αυτό ηταν καλό, να πλύνω τα μαλλια μου και να πλύνω το πρόσωπό μου,να κανω ένα ξύρισμα...
να παρω...
να μαζεψω τα κομματια, να βγαλω το βουνό από το σύστημά μου.
Ήμουν απελπισμένα διψασμένος, επειδή δεν εχει σημασια ποσο πολυ χιονι τρως,
δεν μπορείς να πάρεις αρκετο νερο στο σύστημά σας.
Και εβλεπα τους βράχους,ήξερα πόσο μεγάλοι αυτοί οι λίθοι θα ήταν και πόσο μακριά ήταν,
και αυτήν ήταν η πρώτη φορά που σκεφτηκα πραγματικά για,
εάν θα μπορούσα να κανω την απόσταση.
Ξεφορτώθηκα όλο τον εξοπλισμο μου.
Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να σέρθώ πέρα από αυτούς βράχους, ήταν ακριβώς πάρα πολύ μεγάλοι και αναστατωμένοι,
και ότι ο μόνος τρόπος να το κανω αυτό ήταν να προσπαθήσω να χοροπηδησω.
Ήξερα ότι θα επεφα πολυ.
Ουσιαστικα θα επεφτα σε καθε πηδημα.
και είναι σαν να σπας το ποδι σου καθε φορα, και θυμάμαι
οτι κοιταξα πισω απο όπου ερχόμουν ,ήταν πάνω από 20m,
και μου είχε πάρει σαν χρονια. Και ο πόνος, ακριβώς των 20+m...
Μπορei να είναι απιστευτa επίμονος.
Και επιθυμώ να έχω τα πράγματα με τον τρόπος μου.
Και τα πράγματα δεν πηγαιναν με τον τρόπο μου ολες αυτες τις ημερες.
Κοιταζα έναν βράχο και έπειτα ελεγα, "Οκ,θα φθάσω εκεί σε 20 λεπτά".
Μόλις αποφάσισα οτι θα εκανα αυτη τη απόσταση σε 20 λεπτά,
θα την εκανα σε 20 λεπτα!
Και θα με βοηθούσε, επειδή θα εκανα τη μιση αποσταση,
και θα ήμουν σε τέτοιο πόνο,
Δεν θα μπορούσα να αντέξω τη σκέψη να σηκωνομαι και να πεφτω ξανα,
αλλά θα εξέταζα το στόχο και σκεφτομουν ότι "Πρεπει να φθασω εκει".
Και σκεφτόμουν, όταν ήμουν ξαπλωμενος, και σκέφτομουν,
"όχι,πρεπει να φθάσεις εκεί.Εχεις μονο 10 λεπτά ,εχεις μόνο 10 λεπτά"
Φάινοταν οτι εχει παρα πολυ κρυο, πραγματικό μέρος μου που έλεγε,
"Πρέπει να το κάνεις αυτό, αυτό και αυτό, εάν πρεπει να φθάσεις εκεί ".
"Ελα,συνεχίσε, συνεχίσε"
"Λοιπον,σηκω πανω,και κάντο ξανα"
Ήταν αρκετά απαιτητικό, και αρκετά σαφές.
Ήταν σχεδόν μια φωνή ή έναν χωριστό μέρος μου,να μου λέει να κάνω κάτι.
Πολύ uncaring. Καμία συμπόνοια,
καμία αναγνώριση του γεγονότος οτι μπορει να ειμαι κουρασμενος ή χτυπημενος.
Ήταν πολύ, πολύ περίεργο.
Εκείνο το μέρος μου συνέχισε, "Συνεχισε ,σταματά να ξεκουραζεσαι,συνεχίσε ",
και το άλλο μέρος μου, το μυαλό, εν πάση περιπτώσει, ήταν ακριβώς, "εντάξει",
να κοιτάζει γύρω και να απορροφα πράγματα.
Και καθώς οι ώρες περνουσαν,και βεβαίως οι ημέρες άρχισαν να περνουν,
έγινε weirder και weirder.
Έτσι ήμουν πολύ, πολύ, πολύ διψασμένος. Πολύ αφυδατωμένος.
Και το αγιωνιοδες ειναι,οτι όλοι αυτοί οι λίθοι, αυτές οι μαρέγκες,
είναι πάνω στον παγετώνα. Και μπορούσες να ακούσεις το τρέξιμο ύδατος.
Όλη την ώρα.
Επεφτα πολύ και άκουγα το ύδωρ και άρχιζα να σκαβω και να το ψαχνω
Δεν μπορούσα να το βρω, δεν μπορούσα να το φτασω.
Και με τρελλαινε, να είναι σε θέση να ακούω το ύδωρ.
Ανησυχουσα για το simon.
Για την υγεία του,γιατι τα άκροδακτύλα του ήταν ακόμα αρκετά ασχημα από το κρυοπάγημα.
Και αισθάνθηκα ακριβώς ότι δεν ήταν μια θέση in.
Αρχίσαμε να ετοιμαζομαστε να φυγουμε το πρωί.
Τελικά κατέρρευσα στη μέση των βράχων, και δεν κοιμήθηκα πολύ καλά.
Το πόδι μου ήταν πολύ επίπονο. Ήταν αγωνία.
Ήταν η πρώτη νύχτα,πιστευω ,που δεν ειχε θυελλα.
Δεν χιόνισε σε μενα, και δεν έβρεξε. Και μπορούσα να δω τα αστέρια.
Μπορώ να θυμηθώ να ξαπλωνω για ,αυτό που φάνηκε, ατελείωτες χρονικές περίοδοι,
και να κοιτάζω επίμονα στα αστέρια.
Σε ένα σημείο είχα αυτήν την παράξενη αίσθηση ότι ήμουν εκεί, συνειδητός,
για αιώνες, για πολλες ζωες.
Γίνονομενος μέρος των βράχων, και μέρος από όπου δεν θα εφευγα ποτε.
Ο ήλιος εμφανίστηκε, και άρχισε να με θερμαίνει
Και σκέφτηκα είναι ωραιο απλα να ειμαι εκεί,να μην κινουμαι,και μην χτυπαω,
και Χριστε μου,εφτασα τοσο κοντα, τοσο κοντά στο να το κάνω αυτο.
Πίστεψα πραγματικά οτι δεν θα έκανα την απόσταση,
και πίστεψα επίσης οτι επρόκειτο να πεθάνω,
και καπως το αγνοησα.
Και φάνηκε πολύ λογικό να συνεχιζω να σερνομαι,
εάν δεν το σκεφτεις δεν εβγαζε πουθενα.
Σκέφτομαι ότι ήταν εκείνη η μοναξιά, εκείνη η αίσθηση της εγκατάλειψης.
Ήταν εκεί όλη την ώρα.
Δεν σέρθηκα, επειδή σκέφτηκα ότι θα επιζούσα,
Σκέφτομαι ότι ηθέλα να είμαι με κάποιον όταν πέθαινα.
Πιθανώς ακριβώς μια συμβολική πράξη να πω αντίο σε αυτον,με τη λογικη μου,
κανοντας αυτό.
Ήπια τα λίτρα και τα λίτρα από αυτο
Και ήταν ακριβώς όπως να βαζω καύσιμα,
Μπορούσα να αισθανθω αμέσως ισχυρότερος.
Συνέχιζα να "βρεχω" τον εαυτο μου.
Και μπορώ να θυμηθώ πραγματικά οτι μου αρεσε η αίσθηση,η ζεστασιά από αυτο.
Ήταν ακριβώς μια αργή, σταθερή μείωση.
Όχι μόνο φυσικά. Φυσικά είναι πολύ προφανής,
αλλά εσυ,τα παντα,ο ιδιος σου ο εαυτος.
Αισθάνθηκα οτι αφεθηκα με τιποτα.
Και δεν με ενοιαζε άλλο.
Δεν εχεις οποιαδήποτε αξιοπρέπεια, δεν σε νοιαζει εάν είσαι γενναίος ή αδύνατος ή τίποτα.
Γίνεσαι σχεδόν τίποτα. Ήταν παράξενο.
Έκανα ακόμα αυτες τις δοκιμες των 20 λεπτων ,φτασε εδω,φτασε εκεί.
Και έπειτα έίδα αυτά τα ίχνη.
Κατόπιν πειστηκα,οτι ηταν ο simon και ο Richard.
Ήταν επάνω από μενα, και με ακολουθούσαν,
και συνέχισα να σερνομαι,
εντελώς πεποισμενος ότι αυτοί περιπλανιόνταν πίσω από μενα
Και μπορώ να θυμηθώ, "αυτο ειναι πολυ ηλίθιο, θα έρχονταν και θα σε βοηθούσαν ",
και σκέφτομαι ότι πείστηκα ότι ακολουθούσαν ,
επειδή δεν θέλησαν να με "ντροπιασουν" επειδη "κατουρηθηκα" και εκλαιγα.
Δεν ξέρω πόσο καιρό αυτό διηρκησε, ίσως για μια ώρα.
Το πίστεψα , και έπειτα ξαφνικά ήταν όπως το σκάσιμο μιας φυσαλίδας.
Και έπειτα συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν εκεί, και αισθάνθηκα εντελώς απογοητευμενος.
Ήταν περίπου 4 η ώρα όταν έφθασα στη λίμνη.
Και του οποίου στο μακρινό τέλος αυτό, υπήρξε ένα φράγμα μαρέγκας.
Και από την κορυφή εκείνου του φράγματος μαρέγκας,
Θα ήμουν σε θέση να κοιτάξω κάτω στη κοιλάδα όπου το στρατόπεδο βάσεων ήταν.
Στην πραγματικότητα, θα ήμουν ικανός να δω τις σκηνές.
Αυτό ήταν η πρώτη φορά που το σκέφτηκα,
Σκέφτηκα, "Θα την κάνω την απόσταση, Μπορώ πραγματικά να κάνω την απόσταση ".
Σχεδόν μολις το σκέφτηκα,το επόμενο πραγμα που σκεφτηκα ηταν,
"Θα υπάρχει κανένας εκεί;"
Σκέφτηκα, "Χριστε μου, αυτό είναι τέταρτη ημέρα απο οταν ειδα τον simon ",
και οπως το επεξεργαζομουν, σκέφτηκα, "Γιατί στο καλο να ειναι εκει?"
Ήξερα σκοτεινιαζει στις έξι, και σκέφτηκα "πρεπει να φθάσω εκεί, πρεπει να φθάσω εκεί",
και προσπαθούσα να κάνω αυτό όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Το υπόλοιπο εκείνου του απογεύματος,
"Μολύνθηκα" από αυτό το φοβερό συναισθημα ότι θα είχαν φυγει.
Δεν είχα δώσει προσοχή σε αυτά που συνέβαιναν με τον καιρό.
Μεταξύ της αναχώρησης στις 4 και να φτασω στην κορυφή των μαρεγκών, στις έξι,
ο καιρός είχε αλλάξει.
Έτσι όταν κοιταξα κάτω η κοιλάδα, αυτό ήταν πλήρης με σύννεφα.
Ακουσα με προσήλωση, ελπίζοντας να ακούσω εναν συριγμό ή μια απάντηση, μια κραυγή, κάτι,
και δεν άκουσα τίποτα .
και ξοδεύψα πολυ χρόνο, κάθισα εκεί,εκλαιγα,δεν ημουν σιγουρος τι ακριβως να κανω.
Σκέφτηκα για να μπω στον υπνοσακο μου.
Για κάποιους λόγους φάνηκε αξιολύπητος τρόπος να τελειωσούν τα πράγματα,
απλα μεσα σε εναν υπνοσακο
Σκέφτηκα, "Λοιπον, απλα συνεχισε θα βρεθεις καπου εκει κατω."
Δεν ξέρω εξ ολοκλήρου τι εγινε για το υπόλοιπο εκείνης της νύχτας.
Σταμάτησα να κοιταω το ρολόι, και όλα άρχισαν να χανονται.
Και σκέφτομαι ότι χάθηκα.
Και δεν ήξερα τι άλλο να κανω.
Δεν θυμάμαι να σκεφτομουν κανέναν,
οποιον αγάπησα ή κατι τετοιο.
Είχα μια στιγμη,όταν περασε ένα τραγούδι από το κεφάλι μου.
Και ήταν από ενα συγκροτημα αποκαλούμενο Bonney Μ.
Και δεν συμπαθώ πραγματικά τη μουσική τους.
Καφε κοριτσι στο δαχτυλίδι,
υπαρχει ένα καφετί κορίτσι στο δαχτυλίδι,
καφετι κορίτσι στο δαχτυλίδι,
μοιάζει με ζάχαρη σε ένα δαμάσκηνο,
δαμασκηνο,δαμασκηνο!
Δειξε την κίνησή σου,
παρουσιάστε μου την κίνησή σας,
δειξτε μου τη κίνησή σας,
Και συνεχίστηκε ακριβώς για ώρες.
Το βρήκα πολύ ενοχλητικο,γιατι προσπαθουσα να το βγαλω απτο μυαλο μου.
Και θέλησα να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Σκεφτόμουν, "Γαμωτο, θα πεθανω ακουγωντας αυτους!".
Θυμάμαι μερικές φορές να μην ξυπναω,
Σκέφτομαι ότι ήμουν άγρυπνος όλη την ώρα, αλλά ερχόμενος, ήταν όπως να ξυπναω, 746 01:31:01,233 > 01:31:04,459 και κατα καποιο τροπο να βρισκω τον εαυτο μου να καθεται εκει
Δεν ήξερα όπου ήμουν.
Ήταν σκοταδι πισσα και χιόνιζε, και σκεφτόμουν ότι ήμουν πίσω στον παγετώνα,
ή σκεφτόμουν ότι ήμουν σε ένα δημόσιο παρκο αυτοκίνητων ,και με ειχαν χτυπησει πάλι,
και έπειτα παράσυρομουν πάλι.
Θυμάμαι οτι μου μυρισε κάτι.
Ήταν μια πραγματικά ισχυρή μυρωδιά.
Και ενέργησε όπως μια μυρωδιά αλατισμένη, για να κόψει όλο αυτο το παραληρημα.
Και θυμάμαι οτι ημουν πραγματικά ταραγμένος, Δεν θα μπορούσα να καταλάβω τι σήμανε.
Μου πηρε πολυ για να καταλαβω τι σημαινε.
Σκέφτηκα ότι ήμουν εγώ
Και πολύ αργά,το επεξεργαστηκα, και σκέφτηκα,
"Έχω σερθεί μέσω της περιοχής των τουαλετών της βασης μας ".
Και συνειδητοποιησα έπειτα,οτι ημουν κοντά στις σκηνές.
Καθως φωναζα,σκέφτηκα, "αυτό είναι,ειναι το τελος του παιχνιδιου ".
Δεν είμαι σε θέση να παω περαιτέρω.
Έκανα το λάθος να εχω λίγη ελπίδα,οτι θα ειναι ακόμα εκει.
Και όταν φώναξα, και δεν ήταν εκεί,
ήξερα ότι ήμουν νεκρός.
Εκείνη η στιγμή,κανενας δεν απαντησε στην κλήση,
ήταν... Έχασα κάτι.
Με έχασα
Ξύπνησα, μην ξέροντας γιατί
Και καταλαβα ενα είδος μιας παράξενης ατμόσφαιρας,
Θα μπορούσα να ακούσω τον αέρα να ουρλιαζει έξω από τη σκηνή.
Και αρχισα να ακουω κάτι.
Τοτε αργα καταλαβα,
ότι πραγματικά το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να είναι,
ήταν οτι ο Joe ειναι έξω και φωνάξει.
Αλλά αυτό ήταν εντελώς αδύνατο, επειδή ήταν νεκρός,
και πέθανε 3 ή 4 ημέρες πριν.
Και έπειτα το ακουσα πάλι, πολύ καλυτερο,
και ήχησε πραγματικά όπως κάποιο να φωνάζει.ο simon.
Μπορει να έχω πεσει σε έναν πανικό, αλλά πρώτα, δεν θα μπορούσε να είναι ο Joe,
επειδή ειναι νεκρος.
Και έπειτα, εάν είναι έξω εκεί, θα ειναι αυτό το φρικτό πράγμα,
δεν μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, επειδή,
κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ενδεχομένως να περασει ολο αυτο, και να είναι έξω από τη σκηνή.
Ήμουν ξαπλωμενος εκει, πραγματικά μην ξέροντας τι να κανω
Και έπειτα ο simon ξύπνησε
"Simon!", ήταν μια αρκετά σαφης κραυγή του ονόματός μου.
Ήξερα ότι ήταν Joe πραγματικά, Ήξερα αμέσως.
Κοίταζα γύρω, και έπειτα έίδα αυτό το πράγμα, να επιπλεει.
Φυσικά ο simon εξερράγη στη δράση.
Ξαφνικά άκουσα τις φωνές.
Είσαι εσυ;
Συγκρατηθηκα, επειδή αισθανθηκα οτι δεν ηταν ένας άνθρωπος έξω εκεί.
Και επιστρέψαμε επάνω στο ρεύμα,ακριβως από όπου αυτές οι κραυγές είχαν προέλθει ,
και περίπου ίσως 60-80 μ έξω το στρατόπεδο,ηταν ο Joe.
Δεν μπορούσα να το πιστεψω εντελώς , έως ότου τον έίδα πραγματικά,
αλλά έπειτα ήταν ακόμα λίγο δύσκολο να πιστεψω,
λόγω της μυστηριώδους νύχτας και τις καταστασης που βρισκοταν.
Απολύτως φοβερη κατασταση.
Ήταν σχεδόν σαν να ηταν μια φιγουρα φαντασματος.
Επρεπε κατα καποιο τροπο να "τσμπησω" των εαυτο μου για να πιστεψω οτι ηταν αληθεια
ότι αυτό συνέβαινε πραγματικά.
Βοηθήστε με! - O γαμωτο, Joe!
Simon,
εβριζε πολυ.Πολλα μπινελικια λεμε!.
Richard, σηκωσε τον(τον τιμημενο δεν μπορω δεν μπορω να περιμενω!) 806 01:36:33,198 -> 01:36:37,198 Richard, κρατά τον,ηλιθιε μπασταρδε!Σηκωσε τον!(το ιδιο με πριν!)
Θυμάμαι τον simon να αρπάζει τους ώμους μου,
και να με κραταει.
Το θυμαμαι αυτο.
Εκείνο το συναίσθημα οτι κρατιεμαι.
Με ευχαρίστησε για την προσπάθεια να τον πάρω από το βουνό,
για όλα αυτά που εκανα μέχρι το σημείο,
όπου έκοψα το σχοινί,
και είπε σε μενα, "θα έχει κάνει το ίδιο πράγμα ".
Εκείνες ήταν οι πρώτες λέξεις που εξέφρασε σε μενα
Και θυμάμαι, προτού κανουμε τίποτα σε αυτον, προτού καν κλείσουμε την πόρτα,
είπε, "πού είναι το παντελόνι μου;"
Έπρεπε να εξηγήσουμε, ότι καψαμε το παντελόνι, το οποίο τον κατέστησε αρκετά θυμωμενο.
Και σκέφτομαι εκείνο το είδος πίσω στη ζωή, σε μερικοί επεκτείνομαι.
συνειδητοποιοντας οτι ήταν ο ίδιος παλαιός Joe.