{
‫واژه‌ای هست به اسم «جهان».
‫راهنمایی که بودم،
‫یه‌جورایی فکر می‌کردم «جهان»،
‫همون محدوده‌ای‌ـه که سیگنال
‫ولی نمی‌دونم چرا...
‫...سیگنالم به هیچکس نرسید.
‫الو؟
‫الو؟ کسی پشت خطه؟
‫تا کجا باید برم؟
‫من... تنهام.
‫نوبورو کون؟
‫من می‌رم خونه، خب؟
‫ببینم... من کجام؟
‫آه... آهان...
‫من دیگه تو اون دنیا نیستم.
{
‫نوبورو کون، صبر کن!
‫ناگامینه...
{
‫امتحان پایان‌ترمت چطور بود، ناگامینه؟
‫امتحان پایان ترم عالی بود.
‫پس می‌تونیم با هم به یه دبیرستان...
‫واقعاً؟
‫امیدوارم...
‫نوبورو کون، نگاه کن!
‫یه فضاپیماست.
‫آره، فضاپیمای لیستیاست، درسته؟
‫مال ارتش اتحادیه ملت‌هاست.
‫یعنی کسی از این شهر
‫اعضای منتخبی؟
‫اوهوم...
‫اون سفینه از منظومه‌ی
‫اوهوم...
‫اگه اشتباه نکنم دنبال بیگانه‌هایی
‫اوهوم...
‫کنجکاوم بدونم اون تارسیه‌ها
‫اوهوم...
‫ناگامینه... امروز حوصله نداری؟
‫یه‌کم...
‫خب... چطوره یه سر
‫کجا غذا بخوریم؟
‫بریم سمت ایستگاه اتوبوس.
‫ناگامینه، قصد داری دبیرستان هم
‫نمی‌دونم... تو چی؟
‫من آره.
‫تو هم ادامه‌ش بده.
‫اینجوری می‌گی...
‫ولی فقط می‌خوای جفت‌مون
‫منظورت چیه؟
‫بهتر نیست دیگه برگردیم؟
‫آره... بارون هم دیگه بند اومد.
‫نگاه کن!
‫آسمون!
‫جنگنده‌ست.
‫قشنگه، نیست؟
‫اوهوم...
‫می‌گم... نوبورو کون...
‫منم...
‫...قراره یه روز سوار اون بشم.
‫دیدمش!
‫بزنش!
{
‫نوبورو کون،
‫رو مریخ همیشه تمرین داشتیم.
‫حتی اینجا هم جزو اعضای منتخبم.
‫دیگه خودت می‌دونی، نمره‌هام خوب بود.
‫حتی کوه اُلمپوس و دره‌ی مارینر هم از نزدیک دیده‌م.
‫تا دلت بخواد رو مریخ گشت‌وگذار کردم!
‫حتی ویرانه‌های تارسیه هم دیدم.
‫منظره‌ش رو بارها تو کتاب‌ها
‫ولی دیدنش از نزدیک
‫آثار «نخستین تماس»
‫فکر می‌کردم منظومه شمسی
‫واحد اکتشافی 2039 اینجا
‫با تکنولوژی‌ای که اینبار
‫دیگه می‌تونیم شکست‌شون بدیم.
‫به زندگی روی لیستیا عادت کرده‌م.
‫بعد از تمرین روی مریخ، یه مسیر
‫تا توی پایگاه فضایی اروپا استراحت کنیم.
‫هرگز از تماشای ابرهای مشتری خسته نمی‌شم.
‫ضمناً برهمکنش الکترومغناطیسی
‫[آیو: یکی از قمرهای مشتری]
‫عظیم‌ترین رعد‌وبرق‌های منظومه شمسی رو داره.
‫یعنی بهش می‌رسه؟
‫از طرف ناگامینه‌ست.
‫تو دوران راهنمایی با ناگامینه میکاکو
‫چنان که می‌خواستیم یه دبیرستان بریم...
{
‫یا لااقل امیدوار بودم بریم، اما...
‫با تکنولوژی‌های به‌دست آمده از ویرانه‌های تارسیه
‫اون الآن روی مشتری‌ـه.
‫در طول تابستان سال سوم راهنمایی،
‫ناگامینه به‌عنوان اعضای منتخب
‫زمستون همون سال با یه
‫...سرنشین داشت، راهی
‫ناگفته نماند که ناگامینه...
‫...نمره‌های خوبی هم تو درس‌ها
‫به‌هرحال می‌خواست به ارتش اتحادیه‌ی ملت‌ها برسه.
‫یه‌جورایی حکایت مسخره‌ای به‌نظر می‌رسه.
‫بالاخره داریم مشتری رو ترک می‌کنیم.
‫بعد از این، لیستیا قراره
‫البته مقصد اصلی محرمانه‌ست.
‫رسیدن ایمیل‌ها مدام داره
‫از دورترین گوشه از اون
‫حدود نصف سال طول می‌کشه،
‫شبیه پست هوایی قرن بیستم.
‫بازم خوبه!
{
‫کجاش خوبه؟
‫به این ترتیب اولین ترم دبیرستانم...
‫...با رد و بدل کردن ایمیل با میکاکو گذشت.
‫پیامی دریافت نشده.
‫هر قدر میکاکو از زمین دورتر می‌شه،
‫زمان ارسال و دریاف ایمیل‌ها
{
‫هیچ پیامی...
‫تمام زندگیم...
‫...شده انتظار کشیدن برای یه پیام‫.
‫نوبورو کون، من در پلوتو،
‫6 ماه از وقتی زمین رو
‫ناوگان لیستیا از مشتری تا اینجا...
‫...در جست‌وجوی تمدن تارسیه‌ست.
‫ولی تا حالا هیچ ردّی ازشون
‫نوبورو کون، ولی حقیقتش...
{
‫...همون بهتر که چیزی پیدا نکنیم
‫چی؟!
‫شناسایی سفینه‌ی تارسیه
‫جنگنده‌های 1 تا 4، آماده برای اعزام.
‫دشمن؟! یعنی منم باید برم؟
‫باید بزنم‌شون.
‫هان؟
‫شناسایی ناوگان تارسیه
‫ناوگان با سرعت یک سال نوری
‫- تمامی جنگنده‌ها فوراً به سفینه برگردید.
‫- اینجوری یک سال تموم باهاش فاصله خواهم داشت.
‫باید همین الآن ایمیل بزنم...
‫جنگنده‌ی شماره‌ی 2، فوراً
‫این یکی رو باید بزنم، وگرنه...
‫امکان نداره برسم!
‫باید برگردم!
{
‫جهش با موفقیت پایان یافت.
{
‫درطیِ ۴۸ ساعت، این ناوگان به وسیله‌ی یک...
‫...لنگر میان‌کهکشانی به منظورمه‌ی بتا آلفای سیریوس جهش خواهد کرد.
‫ما ۸.۶ سال نوری رو سفر خواهیم کرد.
‫سفینه هنوز مسیر بازگشت به زمین را پیدا نکرده است.
‫فرمانده استرومن یادآور می‌شود:
‫«فراموش نکنید برای خانواده‌هاتون پیغام بفرستید.»
{
‫یک سال طول می‌کشه تا این پیام به دست نوبورو-کون برسه.
{
‫از سیریوس 8 سال طول می‌کشه تا بهش برسه.
‫نوبورو-کون...
‫یعنی ممکنه...
‫...من رو فراموش ‌کنی؟
‫فصل‌ها به یک‌باره گذر کردند و یک‌ بار دیگه تابستان فرا رسید.
‫زمستون پارسال بود که دیگه بیخیال منتظر موندن
‫هرچی نباشه، یک ساله که از طرف میکاکو پیامی نیومده.
‫نقل و انتقالات سایتاما
‫از طرف میکاکوئه.
‫اولین پیام بعد از یک ساله!
{
‫بعد از پلوتو، لیسیتیا...
‫وارد یه جهش فضایی میشه.
‫به مقصد سیریوس،
‫وقتی این پیام به دستت برسه،
‫از اینجا به بعد، هشت سال و هفت ماه طول می‌کشه
‫تا پیام‌هامون به همدیگه برسه.
‫شرمنده.
{
‫میگم، ما توسط زمین و فضا از هم جدا شدیم...
{
‫...مثل عشاق، مگه نه؟
‫از راهنمایی تا الآن دلباخته‌ی همدیگه بودیم،
‫ولی مسافتی که با ۸ سال نوری برابری می‌کنه،
‫تفاوتی با گفتن «ما هیچوقت همدیگه رو نمی‌بینیم.» نداره.
‫فاصله‌ی زمانی بین میکاکو و من بیشتر و بیشتر میشه.
‫برای همین می‌خوام با خودم عهد کنم،
‫که قلبم رو سخت‌تر، سردتر و قوی‌تر کنم.
‫هرگز به دری که می‌دونم باز نمی‌شه،
‫در نمی‌زنم.
‫شده تنها بزرگ بشم، می‌شم.
‫از قرن پیش،
‫ما متوجه شدیم که سیریوس منظومه‌ی نجومی مختص به خودش رو داره،
‫ولی ما اولین انسان‌هایی هستیم که
‫با چشمان خودمون شاهد یه منظومه‌ی نجومیِ دیگه هستیم.
‫چهارمین سیاره‌ی منظومه‌ی نجومی سیریوس، آگارتا.
‫آسمان، ابرها و دریاهای آگارتا در عین شباهت بسیار به زمین،
‫با هم بسیار متفاوت هستن.
‫به لحاظ زمانی و مکانی مدام از نوبورو-کون، دورتر و دورتر میشم.
‫به یگان‌های جست‌وجوی یک تا دوازده.
‫همچنان اثری از تارسیه‌ها موجود نیست.
‫واو...
‫دلم برای رفتن زیر بارون تنگ شده.
‫برای مغازه رفتن و بستنی خوردن با همدیگه.
‫نوبورو-کون...
{
‫لطفاً بهش برس...
‫من؟!
‫میگم...
‫بالاخره تا اینجا اومدی، نه؟
‫درد، لازمه‌ی بزرگ شدن‌ـه،
‫ولی احتمالاً مجبور بشی بسیار بسیار فراتر،
‫حتی به کهکشان‌ها و دنیاهای دیگه بری.
‫فهمیدی؟ پس لطفاً باهام بیا، باشه؟
‫می‌خوام به تو واگذارش کنم.
‫اما من فقط می‌خوام یکبار دیگه نوبورو-کون رو ببینم
‫و بهش بگم که «دوستت دارم».
‫نگران نباش.
‫شناسایی تارسیه‌ها در سراسر آگارتا.
‫درحال مواجه‌شدن با نبرد.
‫خط دفاعی اون‌ها در مدار سیاره‌، در حال نزدیک شدن به ماست.
‫درک نمی‌کنم!
{
‫روزنامه‌ی صبحگاهی
{
‫اون روز تابستون، خیلی خوب یادمه که به چی فکر می‌کردم؛
‫که مدت هشت سال، زمانی قابل قیاس با بی‌نهایته.
‫گرچه از همون موقع زندگیم سراسر دودلی بوده،،
‫اما عهدی که اون روز با خودم بستم، همچنان سر جاشه.
‫من در زمان خودم زندگی می‌کنم،
و از ماه آینده وارد ناوگان نظامی
{
‫میکاکو...
{
‫پیام میکاکو فقط دو جمله داشت،
‫و بقیه‌اش فقط سر و صدای گوشی بود.
‫سلام، ستاره‌ی کوچک
‫ولی همین هم خودش معجزه‌ست.
‫می‌دونی میکاکو... من...
‫صدایم را می‌شنوی که نام تو را فرا می‌خوانم؟
‫می‌دونی نوبورو کون... من...،
‫چیزهای زیادی رو به خاطر دارم.
‫کور هستم، به اندازه‌ی
‫هرچند اینجا چیزی ندارم.
‫مثلاً...
‫همه چیز به هنگام تولد
‫مثلاً: ابرهای تابستونی،
‫گر می‌توانستم درمقابل این شب‌ها طغیان کنم
‫یا رایحه‌ی نسیم پاییزی...
‫یا صدای برخورد قطرات بارون به چتر...
‫یا نرمی خاک بهاری...
‫یا اون آرامش شب‌هنگام سوپرمارکت...
‫یا حتی باد خنک بعد از مدرسه...
‫صاف‌تر از ریسمان نور
{
‫یا حتی بوی تخته پاک‌کن گچی‌...
‫یا صدای رد شدن کامیون در نیمه‌شب...
‫یا بوی آسفالت موقع بارون...
‫من زمان را با دستان خود حس خواهم کرد
‫نوبورو-کون
‫یا چیزهایی از این قبیل...
‫من زمان را با دستان خود حس خواهم کرد
‫تمام این مدت
‫به این فکر می‌کردم که دوست دارم این‌ها رو با تو تجربه کنم، میکاکو.
‫طیِ سال‌ها و فراتر از آن
‫فراتر از راه شیری(کهکشان)
‫درخششی را ببین که هیچگاه پلک نمی‌زند
‫درخششی که هیچگاه محو نمی‌شود
‫طیِ سال‌ها و فراتر از آن
‫فراتر از راه شیری(کهکشان)
‫ناو داره سقوط می‌کنه!
‫فراتر از راه شیری(کهکشان)
‫تو درخششی هستی که هیچگاه محو نمی‌شود
‫درخششی که هیچگاه محو نمی‌شود
‫میگم، نوبورو-کون...
‫ما خیلی خیلی، به‌شدت، به‌شدت از هم دوریم...
‫طیِ سال‌ها و فراتر از آن
‫...ولی شاید این افکار بر زمان و مکان غلبه کنن.
‫فراتر از راه شیری(کهکشان)
{
‫نوبورو-کون، تا حالا به چنین چیزی فکر کردی؟
‫که اگه...
‫تو درخششی هستی که هیچگاه پلک نمی‌زند
‫...حتی برای یه لحظه چنین چیزی ممکن بود،
‫درخششی که هیچگاه نمی‌میرد