OSADA
W czyj oddech będę się wsłuchiwał, by móc zasnąć?
Czyją dłoń będę trzymał, by móc dalej iść?
Możemy w takich chwilach zadawać sobie pytanie...
czy decyzja, by tu osiąść, była słuszna?
Przepełnia nas wdzięczność za czas, który został nam dany.
A cóż to takiego przykuło waszą uwagę?
Schowam to do kieszeni, by łatwiej mi było nauczać.
Kto to znalazł?
- Philip, dotykałeś go? - Nie, proszę pana.
Ktoś mu ukręcił łeb i obdarł z większości skóry.
- Rozumiem. - Zamordowano go.
Ale kim jest winowajca?
Kto popełnił ten odrażający czyn?
- Ci, O Których Nie Mówimy. - No tak...
A co ci podsunęło taką właśnie myśl?
To mięsożercy.
Mają wielkie szpony.
Dzieci...
Ci, O Których Nie Mówimy, nie naruszyli naszych granic od lat.
My nie wchodzimy do ich lasów,
a oni nie przychodzą do naszej doliny.
Zawarliśmy rozejm.
Nie zagrażamy im.
Czemu mieliby to zrobić?
Nie powinniśmy też zapomnieć o Święcie Odlatujących Ptaków.
Rok temu strasznie mi brakowało tej uroczystości.
I wiem, że twoja żona lubi widok przebranych w pióra dzieci.
Bardzo to lubię.
Nie mam tu decydującego głosu.
Dziś przewodniczy August Nicholson.
Pewien młody człowiek ma prośbę do Starszyzny.
Niech więc wejdzie.
Alice.
Witaj, Luciusie.
"Moja matka nie wie, czemu się dziś do was zwracam.
Nie wyraziła na to zgody i nie ona mi to doradziła.
Choroba i odejście małego Daniela Nicholsona
wciąż prześladują moje myśli.
Proszę o pozwolenie na przejście przez zakazane lasy
do najbliższego z miast.
Zdobędę nowe leki i powrócę.
Wiem, że Ci, O Których Nie Mówimy,
pozwolą mi przejść.
Te istoty potrafią wyczuć emocje i strach.
Dostrzegą czystość moich intencji i to, że nie czuję lęku.
Koniec".
Co ci się roi w tej twojej głowie?
Powiedz coś, Lucius.
Finton Coin jest na wieży. Obiecałem, że z nim posiedzę.
Myślisz czasem o miastach, Finton?
Po co?
To podłe miejsca, w których mieszkają podli ludzie, i tyle.
Dziękuję ci, Lucius.
Dobry z ciebie przyjaciel.
Mam nadzieję, że nikt cię nie widział.
Pojawił się w naszej okolicy jakiś drapieżnik.
Najprawdopodobniej jest to kojot albo wilk.
Sposób, w jaki zadaje śmierć, odziera ofiarę ze skóry
i porzuca jej poszarpane zwłoki
nasuwa przypuszczenie, iż jest to zwierzę dotknięte obłędem.
Przez kolejne dwa tygodnie będziemy tego kojota wypatrywać.
Musimy pilnować naszych dzieci, kiedy się bawią na wzgórzach.
A jeśli chodzi o tę drugą sprawę...
nie sądzimy, by doszło do naruszenia naszej granicy.
Ci, O Których Nie Mówimy, to istoty znacznie większe od kojota,
które pozostawiłyby ślady swojej obecności.
Straszna sprawa z tym kojotem, tato.
- Nie bój się, Kitty. - A ciebie to nie martwi?
To się na pewno wkrótce skończy.
- Więc możemy zmienić temat? - Przyjmę to z ulgą.
Jestem zakochana!
Proszę cię o zgodę na zamążpójście, tato.
Zwyczaj nakazuje, by wybranek
stał w takiej chwili obok ciebie.
- Gdzie on jest? - Jeszcze z nim nie rozmawiałam.
Ten młodzian nic nie wie o twoich zamiarach?
Jest bardzo skryty.
Nie porozmawiam z nim o tym, nie mając twojego błogosławieństwa.
To Lucius Hunt.
Uważasz, że źle wybrałam?
- Nie. Ostatnio o nim myślałem. - Nie jest jak inni.
Nie w głowie mu żarty i figle.
To na pewno.
Więc dasz mi swoje błogosławieństwo?
Ale wyświadcz mi przysługę:
nie mów nikomu o swych zapałach, póki się z nim nie rozmówisz.
Dzień dobry, Luciusie.
Chciałam ci... coś powiedzieć.
Kocham cię.
Kocham cię jak dzień jest długi,
mocniej niż słońce i księżyc razem wzięte!
I jeśli czujesz to samo, nie powinniśmy się z tym kryć.
Miłość to wielki dar! Dziękujmy zań losowi!
Obwieśćmy to światu, ile sił w płucach!
Dzięki!
Dziecko, śpij, uśnij mi,
życie trwa, otrzyj łzy,
uwierz mi, przyjdą dni,
gdy świat zachwyci cię.
Nadejdzie wkrótce taki dzień,
gdy poznasz, gdzie się kryje cień,
jak wiatru śpiew brzmi pośród drzew
i jak rozkwita kwiat...
Myślę, że przyjaźniłeś się z moim synem, bo on też był małomówny.
Jesteś bardzo miły.
Wybacz mi brak manier, od wielu nocy nie mogę zasnąć.
Kapitalnie ci idzie, Jamison.
Jeszcze tylko kilka chwil. Bądź dzielny.
Nie kręćcie się tak, pobrudzicie mi koszulę.
Odezwali się, słysząc mój głos. Tuż przed atakiem naśladują ofiarę!
Odwagi! Nie wierz w babskie plotki.
Wytrzymaj. Miej nerwy ze stali.
Zwęszy cię jak pies.
Słucham, panie Nicholson?
Możesz uciekać przed smutkiem, tak jak my...
ale on cię odszuka.
Zwęszy cię.
Nie wiedziałem, że tak szybko biegasz.
Lepiej biegać niż stracić życie.
Noah zasługuje na karę; znów uderzył Josepha kijem.
Nie wolno bić! Odłóż to!
Noah Percy.
Natychmiast przestań rozrabiać.
Znów się doigrałeś.
- Nie wolno bić... - Mam cię umieścić w pokoju ciszy.
Wypłaczę kwarty łez.
- A może zawrzemy układ? - To dobry pomysł.
Czy umiesz dochować tajemnicy?
Jak mysz pod miotłą.
Przestaniemy cię zamykać, jeśli przysięgniesz,
że już nigdy nikogo nie uderzysz.
Nie wolno bić...
Umowa stoi.
Nie możemy tak od razu wrócić.
Co zrobić z wykradzionym czasem?
- Pościgamy się? - Tak!
- Do Skały Wytchnienia. - Nie oszukuj.
Jak możesz tak mówić? Odwołaj to...
Czy to dzwonek?
Ivy, oszukałaś!
Wiem! Przepraszam!
Moja siostra bardzo płakała.
Zastanawiasz się, jak cię rozpoznałam?
Niektórzy... bardzo nieliczni... jarzą się swoją własną barwą.
Nikłą... jak mgiełka.
To jedyne, co dostrzegam w mroku.
Tatę też tak widzę.
Jesteś ciekaw, jaką masz barwę? Nie powiem.
Dama nie mówi o takich sprawach. Nie powinieneś nawet pytać.
Biegasz jak chłopak.
Dziękuję.
Wiem, czemu odmówiłeś siostrze.
Kiedy byłam młodsza,
trzymałeś mnie pod rękę, gdy ze mną szedłeś.
I nagle przestałeś.
Raz się nawet potknęłam i omal nie upadłam.
Oczywiście udawałam.
Ale nie podtrzymałeś mnie.
Czasem nie robimy tego, co chcemy, by inni nie wiedzieli, że tego chcemy.
Co?
Co to? Jagody...
Cóż za wspaniały prezent.
Uważaj.
Trzymasz w dłoni trefny kolor.
Ta barwa przyciąga Tych, O Których Nie Mówimy. Musisz je zagrzebać.
Nie zbieraj więcej jagód tej barwy.
Wyjął je z kieszeni.
Co się dzieje? Masz zmieniony oddech.
Jeszcze nigdy takich nie widziałem.
Nie zerwałeś ich przed chwilą. Gdzie je znalazłeś?
"Dziś przy Skale Wytchnienia
Noah dał Ivy Walker jagody trefnej barwy.
Spytany, gdzie je znalazł...
bo nigdy takich jagód nie widziałem...
wskazał na rysunek na Skale Wytchnienia.
Podejrzewam, iż Noah Percy poszedł do lasu
i że czynił to już wiele razy.
Uważam także, że jego niewinność
powstrzymała leśne istoty od zrobienia mu krzywdy.
To umacnia mnie w przekonaniu, że i ja będę mógł
spokojnie przejść".
Pomówimy o mieście, ten jeden raz,
by już nigdy do tego nie wrócić.
Twój ojciec wybrał się na targ we wtorek...
kwadrans po dziewiątej rano.
Znaleziono go ograbionego i nagiego w mętnych wodach rzeki dwa dni później.
Czemu opowiadasz mi tę ponurą historię?
Byś poznał naturę tego, czego pragniesz.
Ja tego nie pragnę... Moje intencje są szczere:
myślę o dobru innych.
Wybacz mi, ale drżę z obawy o życie mego jedynaka.
To nie ja skrywam tajemnice.
Co chcesz przez to powiedzieć?
W każdym zakątku osady kryje się jakiś sekret.
Nie czujesz tego?
- Nie widzisz? - To dla mojego dobra.
By zło z mojej przeszłości nie poszło w niepamięć.
Inaczej odrodziłoby się w innej postaci.
- Więc otwórzmy skrzynię. - Nie!
Może razem pogadamy z Walkerem?
- Mógłby... - On też się kryje.
Ze swoimi uczuciami do ciebie.
Czasem czegoś nie robimy,
ale inni wiedzą, że chcemy, więc tego nie robimy.
Co to za bzdury?
Nie obawiaj się. Nic złego mnie nie spotka.
Czasami przypominasz mi źrebaka.
Co ci podsunęło myśl, że on coś do mnie czuje?
Nigdy cię nie dotyka.
Nie uciekniesz mi!
Witaj.
Bawię się z Noah.
Znów się schował w moim domu.
Nie wolno się chować w domach!
On o tym wie.
Dobrze się czujesz?
Dziś wieczór pilnujemy z Kitty dzieci. Muszę wracać. Bądź zdrów.
Moi rodzice rozmawiali o tobie.
Wiem, że prosiłeś, by ci pozwolono iść do miast.
To szlachetne, ale tak nie wolno.
Nie złości cię brak wzroku?
Ja widzę świat, Luciusie Hunt.
Tyle że inaczej niż ty.
A Noah?
A jeśli istnieją leki, dzięki którym mógłby się uspokoić i uczyć?
Zmieńmy temat, bo skóra mi cierpnie.
Kitty ma wyjść za mąż.
Odnalazła miłość... znowu... Zaręczyła się z Christopem Crane'em.
Dziwi cię jej wybór, prawda?
Chłopak boi się wygodnie usiąść, by nie pognieść sobie koszuli.
Ale ma maniery dżentelmena.
I zależy mu na mojej siostrze... szczerze...
Los się do Kitty uśmiechnął.
Do mnie także.
Moją starszą siostrę poproszono o rękę.
Teraz wolno mi okazywać względy tym, którzy zechcą o nie zabiegać.
Mam cię. Przyniesiesz mi pled?
Widzieliście Noah?
Lucius.
Szybko! Do piwnicy!
- Nadchodzą! Nadchodzą! - Zamknij drzwi!
- Noah, wracaj do środka! - Do środka!
Wszyscy do domów!
- Chodźcie! - Zamknijmy drzwi!
- Lucius został na zewnątrz. - Idą.
Na pewno gdzieś się schował! Zamknij drzwi!
Wróci, by sprawdzić, czy nic nam nie grozi.
Ivy, błagam cię!
- Błagam. - Nie...
Nie wpuszczaj ich.
Wejdźcie.
Znaki, które znaleźliśmy dziś rano na naszych domach,
są dla nas ostrzeżeniem.
Istoty poczuły się przez nas zagrożone.
Nigdy nie atakowały nas bez powodu.
Czy ktoś z obecnych zna powód, który mógł do tego doprowadzić?
Kto napisał ten list?
"Proszę to przeczytać wszystkim.
To ja ściągnąłem na nas to brzemię.
W dniu przedwczorajszym przekroczyłem zakazaną granicę Lasu Covington
i zostałem zauważony przez Tych, O Których Nie Mówimy.
Bardzo nad tym ubolewam.
Okryłem wstydem siebie i rodzinę.
Modlę się, by moje zachowanie nie miało gorszych skutków.
Z najgłębszym żalem... Lucius Hunt".
Napytał sobie biedy?
Nie martw się.
Masz w sobie odwagę, na jaką sam się nigdy nie zdobędę.
Przepełnia nas wdzięczność za czas, który został nam dany.
Sama miałam starszą siostrę.
I ukrywała to pani w tajemnicy.
Ach, jak Kitty mi ją przypomina.
Jaka ona była?
Zadziorna.
Wiecznie się ze sobą kłóciłyśmy.
Mogę spytać, jak miała na imię?
Dlaczego nie zamieszkała w Lesie Covington?
Moja siostra nie dożyła swoich 23. urodzin.
Grupa mężczyzn odebrała jej życie w zaułku przy naszym domu.
Proszę powstać!
Ale nie będzie tak ściskać mojej koszuli, co?
Wiele szczęścia w tym najradośniejszym dniu.
Niezwykła i przemiła uroczystość.
Wspaniała.
Widziałam, że niejeden raz podnosiłeś dłoń do oka.
Widać wpadł mi do niego pyłek.
Panie Walker!
Mówcie!
- Są w osadzie. - Co?
Pojawiły się kolejne znaki.
Chcą, żebyśmy się wynieśli.
To być nie może.
Jedna z istot nas dostrzegła.
Uciekła w ciemność.
Jesteście tego pewni?
Posiedźcie teraz z Ivy.
Jej zabawne opowieści wkrótce zamienią strach w śmiech.
Pójdziemy razem.
Zwierzęta zostały wywleczone i odarte ze skóry.
Pozbawiono je sierści i piór.
Na drzwiach pozostały ślady... w miejscu, gdzie je otwierano.
Są bardzo wysoko.
Kojot tak wysoko nie sięgnie.
Starszyzna przeprowadzi jutro dochodzenie.
Każdy z mieszkańców zostanie przesłuchany.
By ustalić, jak naruszono granicę?
Tak.
Chłodno tu.
Powinnaś wracać do domu.
Co robisz na tym ganku?
Nie jest bezpiecznie.
Są inne ganki.
Uważasz, że za bardzo łobuzuję?
Marzę, by robić to co chłopcy.
Jak ta ich zabawa na ściętym pniaku.
Stają plecami do lasu
i sprawdzają, jak długo wytrzymają, nim pokona ich strach.
To takie emocjonujące.
Podobno wytrzymałeś najdłużej ze wszystkich.
Powiadają, że nikt ci nie dorówna.
To tylko dziecinna zabawa.
Czemu ty jesteś tak dzielny, kiedy my trzęsiemy się jak galareta?
Nie myślę o tym, co się wydarzy,
tylko o tym, co trzeba zrobić.
- Skąd wiedziałaś, że tu jestem? - Zobaczyłam cię przez okno.
Nie...
Nie zdradzę ci, jakiej jesteś barwy.
Przestań o to pytać.
Czy kiedy się pobierzemy, zatańczysz ze mną?
Uważam, że taniec to bardzo miłe zajęcie.
Czemu nie mówisz, co sobie myślisz?
A czemu ty nie przestajesz mówić, co myślisz?
Dlaczego musisz przewodzić, kiedy to ja chcę przewodzić?
Jeśli będę miał ochotę tańczyć, poproszę cię do tańca.
Jeśli będę chciał pogadać, otworzę usta i zacznę mówić.
Wszyscy mnie nagabują, bym więcej mówił.
Po co? Co mi da wyjawianie każdej myśli od świtu do nocy?
Co mi da mówienie, że czasem nie umiem jasno myśleć
ani dobrze pracować?
Co zyskam, jeśli ci powiem,
że czuję strach tylko wtedy, gdy myślę, że grozi ci niebezpieczeństwo?
Oto powód, dla którego siedzę na tym ganku, Ivy Walker.
Boję się o ciebie bardziej niż o kogokolwiek innego.
I... tak,
zatańczę z tobą w naszą noc poślubną.
Brałam jedzenie z magazynu dwa razy przed weselem.
Czy zwierzęta były jeszcze wówczas nietknięte?
Tak, pani Hunt. Wszystko było w porządku.
Dziękuję, Beatrice.
Przepraszam bardzo...
Czy to prawda, co mówią o Luciusie i o Ivy?
Cała osada aż huczy od plotek.
Dziś rano doniesiono nam o ich zamiarach.
Niezwykłe, jak miłość dobiera ludzi w pary.
Nie przestrzega żadnych zasad.
Kitty... chciałam z tobą najpierw porozmawiać.
Nie chciałabym cię skrzywdzić w żaden sposób.
Jesteś moim skarbem.
Gdybyś miała do mnie żal o Luciusa, nie zniosłabym tego.
Nie godzi się poświęcać jednej miłości w imię drugiej.
Nigdy nie poświęcę swej miłości do ciebie.
Ty także jesteś moim skarbem.
Niech wam Bóg błogosławi w waszym wspólnym życiu.
Co się stało?
Chodzi ci o Ivy i o mnie?
Wiem, że ją bardzo lubisz.
Wiem, że i ona cię lubi.
Są różne rodzaje miłości.
Noah? Spóźnisz się na zebranie.
Chcesz, by ojciec cię odprowadził?
Trefny kolor.
Mamo...
- Przepraszam. - O co chodzi?
Doszło do wypadku.
Noah Percy ma na ubraniu i dłoniach krew.
Nie swoją własną. Nie chce powiedzieć, czyją.
Wielki Boże...
Czy jest tam ktoś ranny?
Czy ktoś w tym domu został ranny?
Jest tam kto?
Czy jest tu ranna osoba?
22, 23, 24...
31, 32, 33...
Lucius?
Odpowiedz mi w tej chwili!
Panie Walker!
Tato...
nie widzę jego barwy.
Odejdź...
Wyprowadźcie ją!
Bardzo mocno ucierpiał.
W każdej chwili może odejść.
Poświęćcie mu wszystkie modlitwy i dobre myśli.
Usłyszy je.
Zostaw.
Jestem zakochana.
Wiem.
A on kocha się we mnie.
Wiem.
Jeśli umrze...
umrze z nim wszystko, czym jest dla mnie życie.
Proszę o pozwolenie na przejście przez Las Covington
i na wizytę w miastach,
by zdobyć lekarstwa
mogące ocalić... Luciusa Hunta.
Jesteś moim ojcem.
Będę ci posłuszna we wszystkim.
Podporządkuję się twojej decyzji.
Robiłem, co mogłem, by zamknąć rany. Wdało się zakażenie.
Jak można go wyleczyć?
Pozostaje nam tylko modlitwa.
A gdyby nie było ograniczeń, co moglibyśmy zrobić?
O co mnie pytasz?
Czy istnieje jakikolwiek sposób, by uratować tego chłopca?
Błagam cię, Victorze, bądź uprzejmy mi odpowiedzieć.
Jeśli opanujemy zakażenie, być może uda się go uratować.
Muszę coś powiedzieć.
Jesteś niespokojny duchem.
Wiem, co ci chodzi po głowie.
Zastanawiasz się, czy nie iść do miast.
Powiedz mi, że się mylę.
Złożyłeś przysięgę, Edwardzie, że nigdy tam nie wrócisz.
Warunki są ciężkie, ale dobro wymaga ofiar.
To twoje własne słowa. Nie wolno ci łamać przysięgi!
To, co spotkało Luciusa, jest zbrodnią.
Złożyłeś przysięgę.
Ty i reszta Starszyzny. Słyszysz mnie?
Ty... złożyłeś przysięgę.
W chwili, gdy usłyszałem, że moja córka straciła wzrok
i że już nigdy go nie odzyska, siedziałem na tym samym krześle.
Tak mi było wstyd.
Co wiesz o swoim dziadku?
Był najbogatszym człowiekiem w miastach.
Tak. Miał do tego talent.
Jeśli dostał dolara, po dwóch tygodniach miał już ich pięć.
Nie wiesz, co to pieniądz. Tu go nie ma.
Pieniądz to coś bardzo złego.
Pogrąża serca w mroku. Nawet serca dobrych ludzi.
Mój ojciec tego nie dostrzegał.
Miał liczne talenty, ale nie umiał oceniać innych ludzi.
Sam był dobrym człowiekiem. Jego śmiech słychać było trzy domy dalej.
Brał mnie za rękę, tak jak ja teraz ciebie.
Dodawał mi sił, uczył miłości
i powiedział mi, bym przewodził tym, którzy potrafią jedynie za kimś podążać.
Twój dziadek, James Walker, zmarł we śnie.
Ktoś przystawił mu lufę do skroni i strzelił.
Mówię ci o tym, byś zrozumiała motywy mojego postępowania...
i postępowania innych.
Jesteś silna, Ivy. Przewodzisz, gdy inni podążają.
Widzisz światło tam, gdzie jest tylko ciemność.
Mam do ciebie zaufanie.
Większe niż do wszystkich pozostałych.
Dziękuję ci, ojcze.
Czy wiesz, gdzie jesteś?
Przy starej szopie, z której nie wolno korzystać.
- Ivy. - Tak, ojcze?
Postaraj się nie krzyczeć.
Co?
Ruszam w drogę, by zdobyć dla ciebie lekarstwa.
Z trudem wyszedłem z domu.
Co się dzieje?
Ivy... pragnie...
udać się do miast... po... lekarstwa.
Christop.
Nie bój się.
Mamy czarodziejskie kamyki.
Zapewnią nam bezpieczeństwo.
Dlaczego nigdy nam o nich nie mówiono?
Christop, błagam, nie opuszczaj nas.
Nie ma się czego bać.
Więc czemu się ubrałaś w bezpieczny kolor?
Zapalimy pochodnie.
Będziemy bezpieczni.
To jest zakazane.
Jest w tym lesie coś...
żołądek podchodzi mi do gardła.
Tobie nic nie grozi.
Nie skrzywdzą cię, bo nie widzisz.
Ulitują się nad tobą, tak jak się ulitowały nad Noah,
kiedy zbłądził do lasu.
Ale mnie zabiją.
Nie mogę z tobą zostać.
Radzisz sobie w lesie lepiej niż większość chłopców.
To mój obowiązek, Fintonie.
- Możesz zawrócić. - Chodź ze mną.
Postaraj się nie krzyczeć.
Jakiś dziwny zapach.
Jest przed tobą.
Co to?
Nie umiem ująć tego w słowa.
Jeszcze tylko parę kroków.
- Ci, O Których Nie Mówimy! - Niepotrzebnie się boisz.
To tylko maskarada.
Niepotrzebnie... się boisz.
Choć krążyły pogłoski o... zamieszkujących te lasy istotach.
Pisały o tym podręczniki historii, której uczyłem w miastach.
A krzyki dochodzące z lasu?
To my wytwarzaliśmy te dźwięki.
A ofiara z mięsa?
Sami je potem usuwaliśmy. Wyznaczamy członka Starszyzny.
A alarmy? To także część maskarady?
Nie chcieliśmy, by ktokolwiek poszedł do miast.
A zwierzęta? Te odarte ze skóry...
- to także wy? - Podejrzewam kogoś ze Starszyzny.
To się więcej nie powtórzy.
Nie ma w wiosce osoby, która nie straciła bliskich
i nie cierpiała tak boleśnie, by zastanawiać się, czy dalsze życie ma sens.
Pragnąłem, by mnie pochłonęła ciemność, jakiej ty nigdy nie poznasz.
Wybacz nam te głupie kłamstwa. Nie chcieliśmy nikogo krzywdzić.
Bardzo mi ciebie żal, tato.
I wszystkich Starszych.
Na tej kartce zapisano nazwę lekarstwa.
Jest w miastach powszechne. Pójdziesz w towarzystwie dwóch osób.
Kieruj się szumem strumienia.
Gdy minie pół dnia, dojdziesz do ukrytej drogi.
Twoi towarzysze tam się zatrzymają, a ty pójdziesz dalej.
Pójdziesz sama drogą,
aż wyjdziesz z Lasu Covington.
W miastach nie mów nikomu, gdzie mieszkamy.
I wracaj szybko.
Nie mogę iść z tobą.
Oddałaś temu chłopcu serce.
A on jest teraz w potrzebie.
Czy jesteś gotowa wziąć na siebie brzemię,
do którego tylko ty masz prawo?
Szykuję nowe bandaże dla Luciusa. Są mu potrzebne.
Alice, posłałem po pomoc.
Posłałem Ivy do miast.
Nie wolno ci.
Tylko tyle mogę ci ofiarować.
Przyjmuję...
- Coś ty zrobił? - Chłopak padł ofiarą przestępstwa.
Ustaliliśmy, że nigdy tam nie wrócimy!
A dlaczego stamtąd uciekliśmy?
Bo mieliśmy nadzieję, że stworzymy coś dobrego i prawego.
Podjąłeś decyzję bez nas.
- Przekroczyłeś granice. - Jestem winny, Robercie!
Usłuchałem serca! Nie chcę, by ktokolwiek jeszcze
spojrzał na mnie wzrokiem Augusta, wiedząc, że jestem bezsilny!
To zbyt bolesne! Nie zniosę tego!
Wystawiłeś na szwank wszystko, co stworzyliśmy.
A kto będzie kontynuować nasze dzieło?
Planujesz żyć wiecznie?
To oni są naszą przyszłością,
to Ivy i Lucius sprawią, że nasz styl życia przetrwa.
Tak, podjąłem ryzyko! Obym zawsze umiał poświęcić wszystko dla słusznego celu!
Gdyby nie ta decyzja, stracilibyśmy prawo do miana niewinnych.
A przecież to właśnie pragniemy tutaj chronić - niewinność!
Nie jestem gotów się jej wyzbyć!
Pozwólmy jej iść.
Jeśli to oznacza koniec, trudno.
Ale możemy żyć nadzieją. To ona jest tu najważniejsza.
Nie możemy uciekać przed bólem serca.
Mój brat zginął w miastach. Reszta rodziny umarła tutaj.
Ból serca jest częścią życia. Teraz to już wiemy.
Ivy podąża ku nadziei. Pozwólmy jej na to.
Jeśli osada jest tego godna, dziewczynie się powiedzie.
Jak mogłeś właśnie ją tam posłać?
Jest niewidoma.
Radzi sobie lepiej niż większość z nas.
I prowadzi ją miłość.
Świat ustępuje przed miłością.
Klęka przed nią w podziwie.
...gdy świat zachwyci cię.
Nadejdzie wkrótce taki dzień,
gdy poznasz, gdzie się kryje cień,
jak wiatru śpiew brzmi pośród drzew
i jak rozkwita kwiat.
Dziecko, śpij,
uśnij mi...
Choć krążyły pogłoski o istotach zamieszkujących te lasy.
Pisały o tym podręczniki historii, której uczyłem w miastach.
One nie istnieją.
- O Boże! - Co się stało?
Gdzie on jest?
Znalazł przebranie, które trzymaliśmy pod podłogą.
O Boże.
Zwierzęta...
Ma w sobie silną wolę życia.
Gdy minie pół dnia, dojdziesz do ukrytej drogi.
Dalej pójdziesz tą drogą sama,
aż wyjdziesz z Lasu Covington.
W miastach nie mów nikomu, gdzie mieszkamy.
I wracaj szybko.
Moja siostra nie dożyła 23. urodzin.
Została zgwałcona i zabita przez grupę mężczyzn,
a potem wepchnięta do śmietnika
trzy przecznice od naszej kamienicy.
Mój brat pracował na pogotowiu w centrum miasta.
Przywieźli tam rannego narkomana.
OŚRODEK TERAPEUTYCZNY
Brat próbował opatrzyć ranę.
Chłopak wyciągnął broń
i zabił mojego brata strzałem w lewe oko.
Mój mąż Michael pojechał do supermarketu
kwadrans po dziewiątej rano.
Znaleziono go bez pieniędzy i bez ubrania
w East River... trzy dni później.
Mojego ojca zastrzelił wspólnik,
który się potem powiesił w szafie ojca.
Pokłócili się o pieniądze.
Jestem profesorem.
Wykładam historię USA na Uniwersytecie Pensylwanii.
Przyszedł mi do głowy pomysł, który chciałbym wam przedstawić.
27. mila. Widzę dziewczynę. Pójdę to wybadać.
REZERWAT PRZYRODY
Tam nie wolno wchodzić.
Proszę wrócić do samochodu.
Co to był za dźwięk?
Co pani tu robi? Jak się tu pani dostała?
Czy pan jest z miast?
Skąd pani jest?
Z lasu.
Przyszła pani z lasu?
Stamtąd?
Pomoże mi pan?
Muszę znaleźć lekarza. Szukam tych rzeczy. Spieszę się.
Proszę posłuchać.
Moim zadaniem jest...
Ktoś został ranny?
Błagam pana, musimy się pospieszyć.
- Pani... pani tam mieszka? - Tak, proszę pana.
- Jak ma pan na imię? - Kevin.
W pańskim głosie jest dobroć.
Nie spodziewałam się tego.
Co 10 mil wokół rezerwatu są rozstawione posterunki.
Trzymamy tam leki
na wypadek pogryzienia przez zwierzęta i podobnych urazów.
Ma pan rzeczy z kartki?
- Musi tu pani zaczekać. - Proszę...
Proszę to przyjąć jako zapłatę.
Ale to nie jest żaden kawał, co?
Nie rozumiem.
Jak się pani nazywa?
Ivy Elizabeth Walker.
Co z tą dziewczyną? Nie zgłosiłeś się.
To jakieś małolaty. Zgubiły drogę.
Mogę ci coś poradzić? Nie wdawaj się w dyskusje.
Rozpuścisz język, wygadasz, że ktoś nas opłaca,
że nie wolno nam nikogo wpuszczać do rezerwatu.
Obudzisz w ludziach ciekawość.
Mamy tu proste zadanie: utrzymać i chronić granicę. To wszystko.
Parę lat temu był przeciek do prasy, że władze dostały pieniądze
za wprowadzenie zakazu lotów nad rezerwatem.
To był dla mnie stresujący okres.
Nie sprawiaj mi kłopotów.
Nie wdawaj się w rozmowy.
TYLKO DO UŻYTKU MEDYCZNEGO
Jay, gdzie jest drabina?
Muszę poprawić znak.
Na zapleczu.
OCHRONA
Ivy wróciła z lekarstwami.
Została zaatakowana przez istotę, ale ją zabiła.
Odszukamy go.
Urządzimy mu godny pochówek.
Powiemy innym,
że zabiły go istoty.
Twój syn uwiarygodnił nasze opowieści.
Noah dał nam szansę na dalsze życie w osadzie...
jeśli jest to coś... czego wciąż jeszcze pragniemy.
Wróciłam, Luciusie.