Ostatnia kolejka!
- Shaun. - Tak?
- Rozumiesz, o czym mówię? - Jasne.
To twój przyjaciel, ale ty z nim mieszkasz.
Wiem.
Nie, żebym nie lubiła Eda.
- Ed, nie, żebym cię nie lubiła. - Spoko.
- Po prostu nie możemy się... - Jebać!
...do siebie zbliżyć.
- Sranie w banie! - Tylko my dwoje.
A chuj!
Przez Eda zawsze biorę ze sobą współlokatorów.
A to tylko intensyfikuje problem.
Co to znaczy?
Nie dogadujecie się.
Nie, co to znaczy ”intensyfikuje”?
To znaczy ”pogarsza”.
Jasne.
Nie, żebym nie lubił Davida i Di.
Nie, żebym was nie lubił.
W porządku.
I chcę spędzać z tobą czas.
Ale Ed nie ma zbyt wielu przyjaciół.
Która pizda się ze mną napije?
- Nikt? - Nie, dziękuję.
Wiem,
że przyjaciele są ważni,
ale potrzebujecie czasu dla siebie.
Daffs na przykład pokazuje mi te swoje budynki,
a ja ciągam go po teatrach.
Nie lubię teatru.
Idźcie do restauracji. Zbliża się wasza rocznica.
- Była w zeszłym tygodniu. - I gdzie byliście?
Tutaj.
Shaun, chrupki!
Staram się powiedzieć, że potrzebuję czegoś więcej.
Nie chcę spędzać każdej nocy w Winchesterze.
Chcę robić interesujące rzeczy. Chcę żyć.
I chcę, byś ty też tego chciał.
Posłuchaj.
Gadam jak twoja mama. Choć skąd mogłabym to wiedzieć?
- Nie poznałaś jego mamy? - Jeszcze nie.
Nie dogadujesz się z mamą, Shaun?
- To nie tak. - Wstydzisz się mamy?
- Nie! Kocham mamę. - No, kocham jego mamę.
Ed!
Jest jak masełko
Liz, rozumiem, co chcesz powiedzieć, i zgadzam się.
Powinniśmy się stąd wyrwać. Zaczniemy jutro.
Zarezerwuję stolik.
W tej restauracji z rybami.
Wszystko się zmieni.
Naprawdę, Shaun?
Czas, panowie!
Shaun?
Drugi zawodnik dołącza do gry.
Nie masz pracy?
Drugi zawodnik opuszcza grę.
Drzwi frontowe znów były wczoraj otwarte.
- Nie mówię, że to ty. - Wiem.
- Mówię, że to Ed. - No tak.
Nie mogę tak żyć.
Spójrz na to miejsce.
Nie jesteśmy już studentami.
I nic nie zarabia.
Trochę zarabia.
Handlując narkotykami?
Czasem sprzeda komuś trawkę. Sam sprzedawałeś.
Raz. Tobie. Na studiach.
Znam go od podstawówki.
Można się z nim pośmiać.
Bo potrafi naśladować orangutana?
- Też mi kurwa coś. - Daj mu spokój.
Dobrze, przyznaję, bywa zabawny.
Pamiętasz, jak całą noc
piliśmy schnappsa i graliśmy w Tekkena?
Tak!
- Kiedy to było? - Pięć lat temu.
Kiedy wraca do domu?
Stary, posłuchaj... Po lewej.
- Chciałem powiedzieć... Przeładuj. - Robi się.
Skoro... Dobry strzał!
Dzięki.
Dwie sekundy.
- Strzała, Klucha. - Cześć, masz coś?
- Nie, stary. - Abel mówił, że masz.
- Nic nie mam. - Nic a nic?
Mam tylko samarę dla siebie. Narka.
- Posłuchaj... - Ed.
Skoro teraz nie pracujesz, mógłbyś trochę posprzątać?
I kiedy sprawdzasz sekretarkę,
zapisuj wszystkie wiadomości, nie tylko swoje.
- Spoko. - To nie takie trudne.
- Zapisać coś na papierze. - Jacha.
Dobra.
JESTEM FIUTEM
Co ty, to było zabawne.
- Ale zrobisz, o co prosił? - Nic dla niego nie zrobię.
Zrób to dla mnie.
- Przepraszam, Shaun. - W porządku.
Nie. Przepraszam, Shaun.
Boże! Co za smród!
Przestanę, kiedy przestaniesz się śmiać.
Nie śmieję się. Idę.
- Odbierz. - Ty odbierz!
Shaun, to ja.
Mam dziś dużo roboty,
więc zarezerwuj stolik na 20, nie na 19.
Zadzwonię do ciebie do pracy. Pa!
Jesteś martwy.
Jakieś drobne?
Oślepłeś?
Sonda kosmiczna Omega 6,
wracając na Ziemię,
nieoczekiwanie weszła w atmosferę nad południowo-wschodnią Anglią...
Nelson?
Nelson.
OKALECZONE ZWŁOKI ZARZUTY WOBEC GMO
Witaj. Dziś bez piwa?
Trochę za wcześnie.
Zbierzcie się, proszę.
Zbierzcie się.
Pan Sloman ma dziś wolne,
a pochorował nam się Ash.
- Przejmuję kierownictwo jako... - Staruch.
...najstarszy stażem.
Jeśli się postaramy, na pewno...
- Halo? Cześć, stary! - Noel.
Ale się wczoraj nawaliłem.
Gadałem z nim. Ma tylko samarę dla siebie.
Dobra. Nara.
- Kontynuuj. - Dziękuję.
Jak to mówi pan Sloman: ”Razem damy radę,
sami damy plamę”.
Czy jakoś tak.
Sam nie wiem, co on tam gada.
Noel, wyłącz telefon. To nie zebranie towarzyskie.
Nie stresuj się, dziadku.
Mam 29 lat. A ty ile? 20? 21?
Siedemnaście.
Nie będę tu do końca życia. Chcę robić ciekawsze rzeczy.
Kiedy?
Masz tu czerwone.
Siema, stary.
Ten sprzedajemy z pakietem cyfrowym.
Kanały lifestyle’owe, talk-showy.
Rozrywka. Takie tam.
Wiadomości.
Przeróżne kanały...
z wiadomościami.
- Shaun! - Mam klientów.
To twój tata.
To nie mój tata. To mój ojczym.
Philipie.
Shaun.
Ufam, że o niczym nie zapomniałeś.
Nie.
- Twoja codwutygodniowa wizyta. - Nie zapomniałem.
Możesz przynieść kwiaty, o których zapomniałeś na Dzień Matki.
Miałem przynieść.
I nie mówię o jakimś tanim bukieciku.
Wiem.
No to czekamy na ciebie jutro.
Masz tu czerwone.
Podobno to nie spotkanie towarzyskie.
Co?
Czemu rozmawiałeś z tatą?
To nie mój tata, to mój ojczym.
Poza tym to był nagły wypadek.
Co, zapomniałeś dać mamie kwiaty?
Obojętnie co sobie myślisz,
bez problemu rozdzielam życie zawodowe i prywatne.
Shaun, Liz do ciebie.
- Halo? - To ja!
- Dostałeś wiadomość? - Tak.
- Więc wszystko załatwione? - Tak.
- 20 w tej restauracji z rybami? - Tak.
Świetnie. No to zadzwoń potem.
- Cześć, Liz. - Pa.
Liz z centrali. Nic strasznego.
- Proszę pana? - Przepraszam.
To dla mojej mamy.
”Dla wspaniałej mamy”.
Albo: ”Super Mama!”.
Ten pierwszy.
Cały Londyn oszalał.
- Boże! Shaun! - Yvonne!
Co u ciebie?
- Jakoś żyję. - Mieszkasz tu gdzieś?
Tak, a ty?
Tak, właśnie kupiłam mieszkanie.
- Kupiłaś? - Jak prawdziwa dorosła, co?
- Wciąż jesteś z...? - Liz.
To świetnie.
Dobrze, że komuś się udało.
- Ile tu już? - Trzy lata od zeszłego tygodnia.
Zrobiliście coś specjalnego?
Wychodzimy dzisiaj.
- Do jakiegoś ładnego miejsca? - Tak.
No dalej!
Nie podziękujesz mi?
- Za co? - Posprzątałem.
Tu wcale nie jest czysto.
Wypiłem parę piwek po robocie.
Fulci’s. Proszę czekać.
- Masz wiadomości. - Co?
Twoja mama dzwoniła, czy jutro będziesz.
Potem Liz pytała, czy przesunąłeś kolację.
A potem twoja stara pytała, czy ja posunę ją.
- Co? - Restauracja Fulci’s.
Wiem, że już późno,
ale czy znalazłby się stolik dla dwojga na dwudziestą?
Przykro mi, właśnie zarezerwowaliśmy ostatni.
- Kłamałem o twojej mamie. - Co ja teraz zrobię?
- Gdzie ją zabiorę? - Do Winchestera.
Nie mają tam jedzenia.
John może zrobić ci tosty.
Ed, ja nie żartuję!
- Halo. - To ja.
To jaki mamy plan?
Miałem mały problem ze stolikiem.
To znaczy?
Nie dostałem go.
Ale mówiłeś, że wszystko gra.
- Nie zrobiłeś rezerwacji, prawda? - Nie.
Więc co teraz?
Winchester?
- Halo. - Dianne, wpuścisz mnie?
- To nienajlepsza pora. - No co ty.
Lizzy nie chce cię widzieć.
- Po prostu otwórz. - Ona nie chce cię widzieć.
Co mam zrobić?
Wspiąć się przez okno? Dobrze!
Nie wejdziesz tu.
- Do zobaczenia za minutę... - Nie...
To znowu ja.
Możemy porozmawiać? Wyjść gdzieś?
- Gdzie, do Winchestera? - A chcesz?
- Nie, kurwa, nie chcę! - Okej!
To nie jest jedyne miejsce na świecie.
To chodźmy do Shepherda. Podają tajską kuchnię.
- Wychodzę z Davidem i Di. - Chodźmy razem.
Chcesz iść gdzieś z niespełnioną aktorką i ciulem?
- To ostre. - Twoje słowa!
Nie nazwałem Dianne niespełnioną aktorką!
Nie złość się. Chodźmy się gdzieś zabawić.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Obiecałeś, że rzucisz ze mną palenie.
Obiecałeś, że wrócisz na siłownię.
Obiecałeś, że przerzucisz się z piwa na wino.
- Obiecałeś, że wyjedziemy na wakacje. - Byliśmy w Grecji!
- Poznaliśmy się w Grecji! - Na dyskotece.
Obiecałeś, że wszystko się zmieni.
- Obiecałeś nam darmową kablówkę. - Pracuję nad tym.
Mogę rzucić palenie, kiedy chcę. Patrz.
Co tam dalej było?
To za mało.
Mamy problemy z komunikacją.
Wrócimy do państwa, gdy tylko będzie to możliwe.
Jeśli ktoś z państwa najbliższych...
- Laba się skończyła. - Pierdol się, okularniku!
Sam z nią gdzieś idź, jak tak ją kochasz.
Co przez to rozumiesz?
Rozległe zniszczenia.
To absolutna...
Nie wiem, o co mu chodziło.
To dla ciebie.
”Dla wspaniałej mamy”.
No tak...
To dlatego...
Uznałem, że cię to rozbawi,
bo mówiłaś wczoraj, że jesteś
jak moja mama.
Taki mały żarcik.
- Miały być dla twojej mamy, prawda? - Tak.
Pięknie.
Jeśli czegoś nie zrobię, skończę w tym pubie
jak te wszystkie smutne zjeby,
zapijając się na śmierć, zastanawiając się, co zrobiłam źle.
Jak to, jeśli czegoś nie zrobisz?
Jebać ją!
Masz piwko, przekąski. Czego chcieć więcej?
Potrzeba ci twojej ulubionej małpki?
Zrobić Clyde’a?
Wiedziałem, że ci przejdzie.
Jeśli mnie opuścisz Zabierzesz cząstkę mnie
- Kto to włączył? - Lecą losowo.
Ja pierdolę. John, polej.
Wiesz, co powinniśmy zrobić jutro?
Pić dalej.
Zaczniemy od Krwawych Mary, potem przekąsimy coś w King’s Head,
skoczymy do Little Princess,
a potem wrócimy tu
i weźmiemy się za szoty. Co ty na to?
- Nie, nie. - Co ty.
Rozmawiaj ze mną.
Powiedziała, że jeśli ze mną zostanie,
skończy tutaj,
z resztą tych starych zjebów,
zapijając się na śmierć.
To dość ostre.
- To bogate, ciekawe postacie. - Niby kto?
Na przykład Wężyk.
Zawsze otaczają go kobiety.
Jest bigamistą.
Udusił pierwszą żonę.
I wymyślił mobilne disco.
A ona?
Pogromczyni fiutów.
Była gwiazda porno. Ma za sobą wszystko.
Podobno wystąpiła w pierwszym międzyrasowym gangbangu.
Café au lait.
Pour vous!
A John?
Jest z londyńskiej mafii.
Duży Al tak mówi.
Duży Al mówi też, że psy nie potrafią spojrzeć w górę.
Zastanów się.
Radzi sobie z nożem, szorstki w obyciu.
Żonka na pokaz.
Myślisz, że dlaczego nad barem wisi strzelba?
- Bo pub nazywa się Winchester. - Właśnie.
Widzisz? Nie potrzebujesz Liz, by się zabawić.
- Przestań. - Nie.
Spójrz na mnie. Jeszcze jedno.
Nie powiem, że w morzu jest masa ryb.
Nie powiem: ”Jeśli ją kochasz, daj jej odejść”.
Daruję sobie frazesy.
Powiem tylko,
że to nie koniec świata.
Zamknięte!
Zasraniec.
PROSIMY WYCHODZIĆ PO CICHU
Co jest, nie wypiłaś herbatki?
- Co z nim? Powinien powiedzieć ”base”. - Albo ”freeze”.
Pacan.
Nie scratchuj.
To był drugi album, jaki kupiłem.
Jest czwarta nad ranem!
- Jest sobota! - Wcale nie.
Jest jebana niedziela, a ja muszę iść do jebanej pracy,
bo każdy inny zjeb się kurwa pochorował!
Rozumiesz więc, czemu się tak wkurwiam?
Pierdolisz.
Przepraszam, Pete. Trochę wypiliśmy.
Rozstałem się dziś z Liz.
Po prostu bądźcie cicho.
Fiut.
- Co takiego? - Nic.
Nie! Wszyscy jesteśmy kumplami.
- To nie mój kumpel! To debil! - Co to niby znaczy?
To znaczy, żebyś spierdalał!
Chcesz żyć jak zwierzę, to spierdalaj do szopy!
Zostaw go!
Przestań go bronić! On tylko ściąga cię na dno!
Czy może jest ci łatwiej,
mając przy sobie jeszcze większego frajera niż ty?
- Co to niby znaczy? - Wiesz, co to znaczy.
Zakładam, że to Liz rzuciła ciebie.
Ogarnij się.
Co ci się stało?
- Napadli mnie w drodze do domu. - Kto?
Jakieś ćpuny. Jeden mnie ugryzł.
- Czemu cię ugryzł? - Nie pytałem!
Teraz boli mnie łeb, a wasz durny hip-hop nie pomaga.
I drzwi są znowu otwarte.
To nie hip-hop, to electro. Fiut.
Następnym razem go zabiję.
Shaun, to ja.
Mam dziś dużo roboty,
więc zarezerwuj stolik na 20, nie na 19.
Zadzwonię do ciebie do pracy. Pa!
Cześć, urwisie. Tu mama.
Tata powiedział, że cię spotkał,
i wspomniał, że nas odwiedzisz.
Byłoby cudownie.
Przyprowadzisz ze sobą Elizabeth?
Chcemy ją wreszcie poznać.
Może zechce zjeść coś specjalnego.
Bo ostatnio wiele osób nie je mięsa.
IŚĆ DO MAMY, ODZYSKAĆ LIZ, OGARNĄĆ SIĘ
Chcesz coś ze sklepu?
Cornetto.
Nelson, masz gazety?
Nelson! Co jest?
Wiszę ci 15 pensów.
Nie mam drobnych.
Nawet nie miałem dość w sklepie.
Choć nie udzielono oficjalnego komentarza,
grupy religijne nazywają to dniem sądu.
Panika na ulicach Londynu
Rosnąca ilość zgłoszeń...
Poważne ataki...
Ludzie są...
...pożerani żywcem.
Zeznania świadków są niejasne.
Jednak według większości, napastnicy
zdają się...
Umieram z niecierpliwości. Dołączy do nas...
...ideologiczny związek
z osobami popełniającymi te zbrodnie.
- Co gorsza... - W ogrodzie jest jakaś dziewczyna.
- Co? - Mamy tu jakąś dziewczynę.
Przepraszam.
Co ty robisz?
Jest taka pijana.
Ile wypiłaś, skarbie?
Chyba cię lubi.
- Zamknij się. - Chce się przytulić.
Poważnie. Dopiero co rozstałem się z dziewczyną...
- Zrób coś! - Poczekaj.
- Ed! - Dwie sekundy.
Bardzo mi miło, ale...
Nie ruszaj się.
Zabierz ją ze mnie!
- Co ona ma z oczami? - Mówię poważnie...
Mary. Ostrzegam cię, użyję przemocy.
Serio... Spierdalaj!
Powinniśmy wrócić do środka.
- Co się dzieje? - Cholera, zajęte.
- A karetka? - Jest zajęte.
Straż pożarna.
To wszystko jeden numer i jest zajęte. Zresztą na co ci straż?
Cokolwiek z migającymi światłami.
Wciąż tam są?
Co powinniśmy zrobić?
Wyluzować?
Chaos na autostradach.
Tysiące ludzi uciekają z miast.
Trasy M1, M3 oraz 4 i 6...
Myślisz, że to ta sama sprawa?
...oraz M68 są zablokowane.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
zaleca pozostanie w domach i oczekiwanie na dalsze instrukcje.
Należy zabezpieczyć dom,
zamknąć i zabarykadować drzwi i okna.
Boże, on nie ma ręki!
Bierz go!
Według doniesień wszyscy napastnicy
są powolni i chaotyczni.
Zamknę drzwi.
Oczekujemy na informacje z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
dotyczące najlepszych sposobów obrony.
W międzyczasie, odradzamy jakiekolwiek kontakty z napastnikami.
Widziałeś, jak poszedł mu łeb?
Jeśli mają państwo okazję uciec...
- Powinniśmy tam iść. - Nie, powinniśmy zostać w środku.
Damy im radę.
- Kazał zostać w środku. - Jebać go!
Póki są tam, a my tu, jesteśmy bezpieczni.
Sposobem na powstrzymanie napastników jest usunięcie głowy
lub zniszczenie mózgu.
Powtarzam, usunięcie głowy lub zniszczenie mózgu.
Celuj w głowę.
Co teraz?
Potrzebujemy więcej rzeczy. Co jest w szopie?
- Nie wiem. Zamknięta. - Czemu?
- Zawsze była zamknięta. - To jak...? Hej!
Nie, to drugi album, jaki kupiłem!
Mam tu limitowane okazy...
- Co to było? - Chyba Blue Monday.
- To było oryginalne wydanie. - Ja pierdolę.
- Purple Rain? - Nie.
- Sign O’ the Times. - Skąd.
- Muzyka z Batmana. - Rzucaj.
- Dire Straits. - Rzucaj.
- Stone Roses. - Nie.
- Second Coming. - Podoba mi się.
- Sade! - To Liz.
Rzuciła cię.
- Pierdolę. Idę do szopy. - Mówiłeś, że zamknięta.
Chcesz dziewczynę czy typa?
Tę pierwszą.
Ugryzieni ludzie
doświadczają bólów głowy i mdłości
oraz symptomów podobnych do tych przejawianych przez napastników.
Masz tu czerwone.
Jeśli ktoś z państwa znajomych został ugryziony,
należy odizolować tę osobę.
Odradzamy zbliżanie się...
Pete?
- Pete! - Chodźmy tam.
Nie! Nie idź.
- Czemu nie? - Może być jednym z nich.
Albo jest wciąż poirytowany.
Może pojechał do pracy.
Bez auta? Zostawił kluczyki.
Może wziął taksówkę. Mówił, że źle się czuje.
Ej, fiucie!
Nie ma go.
- Masz szluga? - Rzuciłem.
- Kiedy? - Jak...
Odbierz!
- Zajęta. - Ale szybko.
Ed, to poważna sprawa.
- Liz? - Shaun!
Mamo! Miałem dzwonić. Wszystko okej?
- Tak. - Na pewno?
- Ktoś próbował wejść do domu. - Wciąż tam są?
Nie wiem. Zasłoniliśmy okna.
- Dzwoniłaś na policję? - Myślałam o tym.
- Zrobili ci krzywdę? - Nie, nic mi nie jest.
- Wszystko gra. - Mamo?
No, byli dość agresywni.
Czy któryś cię ugryzł?
Nie, ale Philipa tak.
A, okej.
- Ugryźli ją? - Nie, ale Philipa tak.
- A, okej. - W jakim jest stanie?
- Trochę gorzej się poczuł. - Rozumiem.
- Co jest? - Możemy musieć go zabić.
Mamo, czekaj na nas. Nie jesteś tam bezpieczna.
- Nie chcę robić problemów. - Jedziemy po ciebie, Barbaro!
To jaki mamy plan?
Dobra.
Weźmiemy auto Pete’a, pojedziemy do mamy.
Wejdziemy.
Zajmiemy się Philipem.
Przykro mi, Philip.
Weźmiemy mamę, pojedziemy do Liz,
napijemy się herbaty
i poczekamy, aż to wszystko się skończy.
- Czemu musimy jechać do Liz? - Bo musimy.
- Rzuciła cię. - Muszę się upewnić, że jest cała.
- Czemu? - Bo ją kocham!
Dobra, pedale.
- Ale nie zostanę tam. - Czemu?
Wolę się zabunkrować w znajomym miejscu.
Chcę wiedzieć, gdzie są wyjścia,
i chcę móc palić.
Weźmiemy auto Pete’a, pojedziemy do mamy.
Wejdziemy.
- Zajmiemy się Philipem. - Przykro mi, Philip.
Weźmiemy mamę, pojedziemy po Liz, przyprowadzimy je tu,
napijemy się herbaty i poczekamy, aż to wszystko się skończy.
- Idealnie! - Nie, nie, nie.
- Nie możemy ich tu przyprowadzić. - Czemu nie?
- Niezbyt tu bezpiecznie. - No tak.
Gdzie jest bezpiecznie? Gdzie jest znajomo?
Gdzie mogę palić?
Weźmiemy auto, pojedziemy do mamy, zabijemy Philipa,
weźmiemy Liz, pojedziemy do Winchestera,
napijemy się piwka i poczekamy, aż to wszystko się skończy.
I co ty na to?
Prosimy zostać w domach.
Nie próbujcie ocalić najbliższych
i unikajcie kontaktu z napastnikami.
Wierzysz we wszystko, co słyszysz w telewizji?
Tak, widzę. Jest zaraz pod domem.
A są tam jakieś zombie?
- Nie mów tego. - Czego?
- Tego. - Co?
Słowa na ”Z”. Nie mów go.
- Czemu nie? - Bo to śmieszne.
Dobra.
Ale są tam jakieś?
Nie widzę. Może nie jest tak źle.
Nie, wciąż tam są.
Do dzieła.
Muszę się odlać.
Mogę prowadzić?
- Co? - Chciałem się przejechać autem Pete’a.
- Może nie być drugiej szansy. - Okej.
Wybacz, Pete.
Pożyczymy twoje auto, okej?
Odstawimy je.
A jeśli poczujesz się lepiej,
będziemy w pubie, więc jak najbardziej...
zapraszamy.
Pete by się wkurzył, gdyby wiedział, że prowadzę jego auto, co?
Nie sądzę.
Który przycisk jest od zamka?
Cholera!
Zjeżdżaj.
Jedź.
Kościół Anglii
dołączył do ekstremistycznych grup religijnych,
obwieszczając fenomen znakiem nadchodzącej apokalipsy.
Jednak Downing Street unika debat natury religijnej.
Ciała niedawno zmarłych
reanimują się i atakują żywych.
- Nie wiemy jak i dlaczego... - Puśćmy co innego.
Co robisz?
Uważaj!
Chyba coś trafiliśmy.
Albo kogoś.
Nic panu nie jest?
- Po prostu jedźmy. - Halo.
- I tak umrze. - Nie o to chodzi.
Dzięki Bogu.
STRAŻ SĄSIEDZKA
Co za okaz.
Nie mówiłeś, że Barbara ma jaguara. Zawsze chciałem takim pojeździć.
To Philipa. Nikogo nie dopuszcza.
Raz włożyłem do schowka marsa. Ganiał mnie z deską.
Ale zajebisty.
Okej, możemy iść.
Może ja zostanę tutaj?
Co?
Popilnuję auta.
W razie problemu zatrąbię trzy razy.
- Nie zapomnij zabić Philipa! - Co?
- Cześć, urwisie! - Cześć, mamo.
Masz tu czerwone.
Wszystko okej? Nic ci nie jest?
- Nic. - Gdzie jest Philip?
- Tata jest w salonie. - To nie mój tata.
- Shaun, poważnie. - Przepraszam, mamo.
Ed czeka na zewnątrz. Weźmiemy cię do bezpiecznego miejsca.
- Musimy poczekać na lekarza. - Nie przyjedzie.
Philip chyba nie chce wychodzić.
Mamo, Philip nie...
Nastaw wodę, a ja zajmę się Philipem.
- Jesteś głodny? - Niespecjalnie.
- Zrobię kanapki. - Okej.
Tylko się nie kłóćcie.
Przepraszam, Philip.
Za co?
- Co znowu zrobiłeś? - Nic.
Co tam masz? Oby to były kwiaty.
Nie, to tylko... kij do krykieta.
To na zbiórkę?
- Nie... Tak! - Na górze mam pudło twoich zabawek.
- Chciałam oddać na zbiórkę. - Wyrzuciłem je do śmieci.
- Co? - Shaun chce nas gdzieś zabrać.
- Nie wygłupiaj się, nigdzie nie idę. - Może powinieneś zostać tutaj.
Czekaj na lekarza. Wezmę mamę.
Mówiłeś, że lekarz nie przyjedzie.
- Chyba nie dzwoniłaś po lekarza. - Dla pewności.
Nic mi nie jest. Obmyłem ranę wodą.
Naprawdę myślę...
Szczepiliśmy się przed wyjazdem na Wight.
- Ale... - To widły z igły.
Wszyscy by tylko brali prochy.
Ale powinienem zabrać mamę, na wypadek gdyby wrócili.
- Nie pójdę nigdzie bez Philipa. - Mamo, posłuchaj...
Zaparzysz herbatę?
Mamo?
Jak bardzo kochasz Philipa?
Dwie łyżeczki, prawda?
- Nie słodzę od 1982. - A, tak.
Ukroisz trochę chleba?
Jak bardzo kochasz Philipa?
Musimy znów do tego wracać?
A gdybym ci powiedział, że w ciągu tych lat
nie był dla mnie dobry?
Nie miał z tobą tak lekko.
Ganiał mnie z deską po ogrodzie.
- Bo sam wiesz, jak go nazwałeś. - Powiedział ci to?
- Tak. - Matkojebca!
- Shaun! - Przepraszam, matko... Mamo.
Czy wiesz, że on...
mnie dotykał?
Nieprawda. Zmyśliłem to.
Nie powinienem był. Przepraszam.
- Nie rozumiesz... - Nie, to ty nie rozumiesz.
Philip jest moim mężem od 17 lat.
Wiem, że nie zawsze się zgadzacie,
ale powinieneś uszanować moje uczucia.
Wykaż nieco dojrzałości.
Właśnie, Shaun.
Przychodzi pora,
kiedy po prostu musisz być mężczyzną.
Mówię ci, dużo hałasu o nic.
- Dzień dobry, Edwardzie. - Cześć, Barbara.
- Ale urosłeś. - O tak.
Co jest? Czemu jedzie z nami?
Nie było tak łatwo.
- Mamy pojechać za wami? - Nie, powinniśmy...
Gdzie jest auto?
Rozwalone.
Przecież zaparkowałeś.
Musimy wziąć jaguara.
- Philip. - Co?
Uwaga!
- Daj mi kluczyki. - Nie poprowadzisz tego auta.
Dawaj kluczyki!
- Wsiadajcie do auta! - Robi się.
Nie martw się o mnie. Martw się o matkę.
- Ed, może ja poprowadzę. - Ustawiłem już sobie fotel.
Tylko bądź ostrożny.
Możecie ściszyć ten łomot?
Nic ci nie jest, kochanie?
Jeszcze jedną chusteczkę?
Wszystko byłoby okej, gdyby nie ten hałas!
- Jest dość głośno. - Przepraszam.
Wiesz, że tu jest ograniczenie do 30?
No tak.
ZAKAZ PARKOWANIA
Jesteśmy!
To zajmie tylko chwilę.
- Wciąż masz tu blokady? - Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Nie możesz...
Nie po skórze!
Nie zatrzymuj się. Gdyby były jakieś problemy...
Zatrąbię.
- Możecie mnie wpuścić? - Co ty robisz?
Przyjechałem po ciebie.
Co takiego?
Zabiorę cię w bezpieczne miejsce.
- Byliśmy tu bezpieczniejsi bez ciebie. - Tego nie wiesz.
Minutę temu było tu ich dwóch. A ilu jest teraz?
- Mnóstwo. - Mnóstwo!
Wystarczy jeden, by wiedziały, gdzie jesteście.
Próbowałem dzwonić, ale nie mogłem się połączyć.
- Musiałem wymyślić jakiś plan. - Ach, wymyśliłeś plan!
Musimy się stąd zabierać.
Inaczej tu wejdą i rozerwą nas na strzępy,
a to tylko zintensyfikuje nasz problem.
Tu nie chodzi o ciebie i mnie.
Chodzi o przetrwanie.
Musimy jechać do bezpieczniejszego miejsca.
Gdzieś, gdzie uda się nam przetrwać.
- Jesteśmy z tobą, Shaun. - Co?
- Jesteśmy... z tobą? - Nie wyjdę tam.
Nie chcę, by rozerwali mnie na strzępy, i ty na pewno też.
- Nie pójdę bez Lizzy. - Przecież ona też pójdzie.
- Nie zostanę tu sam. - Jedziesz z nami?
Dobra, więc co wymyśliłeś?
Świetnie. Mam auto, ale jest w nim już dość ciasno.
- Macie jakiś transport? - Tak!
Gdzie?
Nie, znaczy, zdałam prawko.
David.
Nie widzę sensu w posiadaniu auta w Londynie.
Weźcie ze sobą coś twardego.
W razie problemów walcie ich po głowie.
Zachowajcie czujność i idźcie za mną.
- To jaki masz plan? - Jedziemy do Winchestera.
Okej, idziemy.
- Dalej! - Gdzie auto?
Strzała, czarnuchy!
Przepraszam za ciasnotę.
Siedź mu na kolanach.
- Okej. - Philip, trzymaj się.
Ed, jedź szybko.
I, mamo, to jest Liz. Liz, mama.
Shaun...
- Ed, bądź ostrożny! - Twojemu tacie nic nie jest?
- To nie jest mój tata. - Krwawi.
- Wiem. Ed, bądź ostrożny. - Myślałem, że miało być szybko.
Ale wolę dojechać tam cały. Czemu tu jedziesz?
To skrót.
To droga prosto do Winchestera!
- Shaun? - Wiem... Liz, proszę.
Wciąż nie rozumiem, czemu jedziemy do Winchestera.
- To pub. Jest bezpieczny. - Znają nas tam.
Czemu jest taki bezpieczny?
Jest duży, ma wielkie drzwi. Byłaś tam po zamknięciu.
- Nie raz. - Nad barem jest strzelba.
- Ona raczej nie działa. - z pewnością.
Wcale nie. John ma kontakty. Duży Al tak mówi.
Mówi też, że psy nie patrzą w górę.
- No nie mogą. - Naprawdę?
- Nie mogą. - Pewnie, że mogą!
- Na pewno? - Pub to odpowiednie miejsce.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
- Shaun? - Już wyłączyłem!
- To niełatwe. - Co?
- Bycie ojcem nie jest łatwe. - Co?
Miałeś 12 lat, gdy cię poznałem. Byłeś już tak dorosły.
Chciałem, byś był silny, byś się nie poddawał
po utracie taty.
Nie musisz mi tego tłumaczyć.
Nie, muszę. Zawsze cię kochałem.
Zawsze myślałem, że stać cię na wiele.
Potrzebujesz tylko motywacji,
wzoru do naśladowania.
Myślałem, że to mogę być ja.
Dbaj o swoją mamę.
Zuch chłopak.
Ed, możesz się zatrzymać?
Dwie sekundy.
Ed, proszę, zatrzymaj się.
- Po co? - Po prostu się zatrzymaj!
Dobra.
- O maleńka! - Co ty wyprawiasz?
Wyluzuj. Wszyscy są cali.
Przestań mówić, żebym wyluzował!
I nie, wszyscy nie są cali.
- Co się stało? - Mamo, Philip odszedł.
- A dokąd poszedł? - Mamo, on nie żyje.
Wcale nie.
Wysiadać!
Jezu! Nie otwiera się!
- Ed, zdejmij blokady! - Szybko!
Zdejmuj blokady!
- Co teraz? - Musimy iść dalej.
Jak wyciągniemy Philipa z auta? Co z bronią?
Chcesz po nią iść?
- Nie zostawimy taty! - To nie mój tata!
- Shaun! - Był nim, ale już nim nie jest.
- Powinniśmy... - Mamo, posłuchaj.
To nie jest już twój mąż. Wiem, że wygląda jak on,
ale nie ma tam już człowieka, którego kochałaś.
Nie ma!
Idziemy?
Poważnie sugerujesz pójście pieszo?
- Wszyscy są cali? - Tak.
Świetnie się bawimy.
Może powinniśmy trzymać się za ręce.
Masz pojęcie, gdzie dokładnie idziemy?
- David, przestań! - Przepraszam.
- Ale masz? - Pewnie.
Jesteśmy blisko?
Jesteśmy całkiem blisko.
Twojej mamie nic nie będzie?
Mam nadzieję. Skontaktowałaś się z rodzicami?
- Są na Antigui. - To dzieje się też tam?
- Mam nadzieję, że nie. - Posłuchaj, Liz.
Wiem, że powiedzieliśmy sobie wiele rzeczy...
- Mówiłeś, że nie chodzi o ciebie i mnie. - Tak, ale...
- Mówiłeś, że chodzi o przetrwanie. - Tak, ale chcę powiedzieć, że...
Robisz to, by coś udowodnić?
- Oczywiście, że nie. - Podtrzymuję swoją decyzję.
Nic się nie zmieniło.
- Może to nie jest najlepsza pora. - Okej.
- Shaun. - Yvonne.
- Jak leci? - Jakoś żyję.
Hej, Liz. Kopę lat.
Hej, Yvonne.
To mój chłopak, Declan.
Moi znajomi, Mark i Maggie, moja mama i mój kuzyn Tom.
To Shaun i jego dziewczyna, Liz.
- Rozstali się. - Naprawdę?
- Tak. - Co za szkoda. No, pójdziemy już.
- Macie dokąd pójść? - Idziemy do Winchestera.
Do pubu?
- Tak. - No to powodzenia.
Widzicie? Winchester jest o tam.
- Gdzie? - Tam.
Za tymi dwudziestoma płotami?
Co jest, David?
Nigdy nie szedłeś na skróty?
Shaun?
Jill i Derek tu mieszkają.
Winchester jest zaraz za tym ogrodzeniem.
Nie ruszajcie się... Zaraz, jesteśmy wszyscy.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć. Tak.
Była nas szóstka.
Mamo!
Biegnę, mamo!
Mamo, nic ci nie jest?
Jill i Derek chyba tu jednak nie mieszkają.
Shaun?
Nic ci nie jest?
Co ty robisz?
Nie, to do niczego.
Ależ nie krępujcie się!
- Dobrze ci poszło. - Nie chciałem psuć ci stylu.
- Co...? - Bardzo przepraszam.
Okej, zostańcie tu.
Zobaczę, czy droga wolna.
- Wolna? - Nie.
- Ilu ich jest? - Mnóstwo.
Po prostu świetnie.
No, jest ich tam kilku.
Ufam, że Shaun ma kolejny genialny plan.
To niezbyt konstruktywne.
To strata czasu.
- Trzeba było zostać w mieszkaniu. - Czemu nie zostałeś?
Bo...
- Bo ten tu tyle nam naczarował. - Przestań!
Marudzeniem nic nie załatwimy.
Dobrze. Zrelaksujcie mięśnie. Wyluzujcie.
Albo i nie.
Spójrzcie, jak się porusza. Jest bardzo wiotki.
Jakby lunatykował. Spójrzcie na twarz.
Pusta, ze szczyptą smutku.
Jest jak pijak, który przegrał zakład.
Spróbujmy. Liz.
Bardzo dobrze. Świetne odgłosy. Barbara, doskonale.
Przepraszam, zamyśliłam się.
Daffs?
No dalej!
Żal i smutek, śmierć i rozpacz.
- O wiele lepiej. Ed. - Zrobię, jak będzie trzeba.
Teraz trzeba.
- Co to? - To ty pokaż.
Kto cię uczynił królem zombie?
Całkiem dobrze.
Wszyscy razem. Raz, dwa, trzy.
Szybko, uciekamy stąd!
Cholera! Chodźcie tu.
John, Bernie, jesteście tam? Tu Shaun i Ed.
- Ciągle tu przychodzimy. - Słyszą cię.
- Gramy w quiz. - Wiedzą.
- Nie wyłamuj się. - Nie widzę ich.
- Musimy dostać się do środka. - Rozbij okno!
- Będziemy odsłonięci. - Już jesteśmy.
- Rozbij okno. - Nie ma innego wejścia?
Jest...
Dwie sekundy. Hej, Klucha.
- Wszystko gra? - Nie mogę gadać.
- Nic nie mam. - Serio?
Nie. Jestem zajęty.
No. Dziwne, co?
- Co robisz? - Ja?
Co ty robisz, kretynie?
- Spieprzaj. - Sam spieprzaj!
Przestań się opierdalać!
Całe życie... Spójrz na mnie!
Całe życie nadstawiam za ciebie karku.
A ty zawsze tylko wszystko pierdolisz!
I robisz ze mnie głupka! Więcej ci na to nie pozwolę!
- Nie dziś! - Shaun?
Mówiłeś coś o drugim wejściu?
Tak...
Co ty robisz?
Nie!
- Do środka! - Nie! Wejdą za nami!
- Co? - Wejdą za nami! Zróbcie coś!
- Niby co? - Hej! Tutaj!
Poczekajcie, aż odejdę, i wejdźcie do środka.
- Gdzie odejdziesz? - To nie zajmie długo.
Dalej, wy blade dranie!
Za mną!
Dalej! Biegający bufet!
Wyżerka!
To wchodzimy?
- Chodź. Zostaw to. - To chyba dla mnie.
- Nie ma go już 20 minut. - Siedemnaście.
Tak czy inaczej, zastanówmy się nad zabarykadowaniem okna.
Jesteśmy na widoku.
- A jak Shaun się tu dostanie? - Zapuka.
- Włączmy światło. - Czekaj!
- Nie ma prądu. - I dobrze.
Nie chcemy jeszcze bardziej zwracać na siebie uwagi.
- Oczywiście. - Zrozumiano?
Tak, oczywiście. Staram się myśleć z wyprzedzeniem.
Nie ma światła, nie ma prądu. Gdzie są właściciele?
A w oknie jest wielka dziura.
To przez ciebie, parówo.
Ktoś musiał coś zrobić!
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale sytuacja była dość napięta.
Ktoś musi przejąć kontrolę.
Jeśli nikt z was nie jest gotowy na taką odpowiedzialność,
być może ja powinienem to zrobić.
- Shaun wyszedł na długo? - Niedługo wróci.
- Skąd to niby wiesz? - Nie zostawiłby nas.
Jak możesz pokładać wiarę w człowieku,
którego rzuciłaś, ponieważ nie mogłaś na nim polegać?
Jego wyobrażenie lokalu na randkę
i twierdzy to jedno i to samo.
To pub! Jesteśmy w pubie!
- Co zrobimy? - Możemy polać kolejkę.
Po prostu bądźmy cicho i czekajmy na Shauna.
Możemy zabarykadować okno, kiedy wróci.
I co wtedy? Ile tu przetrwamy?
Dni? Tygodnie? Miesiąc? Co będziemy jeść?
- Tosty. - Na zapleczu jest toster.
Wspaniale. Uratowani przez przekąski.
To dlatego Shaun przyprowadził nas tu, zanim się zmył.
- Wróci? - Czemu? Bo obiecał?
Zresztą myślisz, że jego plan
wykracza poza siedzenie tu i wcinanie orzeszków?
Myślisz, że tu wmaszeruje i nagle wszystko będzie okej?
Nie wiem! Nie wiem nic więcej niż ty.
Wiem tylko, że musimy jak najlepiej wykorzystać tę sytuację.
- Ed, polej mi podwójną wódkę. - Robi się.
Chyba też się napiję. Coś dla ciebie, Barbaro?
- Dzień dobry. - Jasne, jebać to wszystko.
Po prostu się urżnijmy.
Patrzcie,
mamy przekąski, mini serki.
- David! - Chrupki wieprzowe.
Urwisie!
Cześć, mamo. Wszyscy są cali?
- Tak. - Jakiś ślad po Johnie i Berniem?
- Nie. - Sprawdziliście na górze?
- Zamknięte. - A co z telefonem?
Nie działa. Prądu też nie ma.
Miło, że do nas dołączyłeś.
Obiecałem, prawda?
Jak ich zgubiłeś?
Nie było tak trudno. Za bystrzy nie są.
- A jak się tu dostałeś? - Jest tylne wejście.
Próbowałem ci powiedzieć, zanim rozbiłeś okno.
Nie ja zwróciłem na nas uwagę,
kłócąc się z moim chłopakiem.
To nie jest mój chłopak.
- Trochę ciepła. Lodówka siadła. - Dzięki, kotku.
To jaki mamy plan?
Ktoś ma ochotę na fistaszka?
Zrób Clyde’a.
Widzieliście Każdy sposób jest dobry?
Ed doskonale udaje orangutana.
- Wcale nie. - No dalej, zrób to.
- Nie. - No weź.
Za bardzo mnie wychwalałeś.
- No dalej. - Widzisz? Wszyscy chcą zobaczyć.
Przydałoby się nam nieco śmiechu.
Nie jestem małpką na pokaz.
- Jest prąd. - Nie ma. Już próbowałem.
Włączyły się latarnie. Więc poszły tylko bezpieczniki.
- Przełączmy je i włączmy telewizor. - A co ze światłem?
Właśnie. Nie chcemy zwracać na siebie uwagi.
Światła są podłączone do osobnego obwodu.
Włączę tylko główną sieć.
To proste, Davidzie.
- Jest? - Jest!
PROSIMY CZEKAĆ NA INFORMACJE
Liz, masz funta?
Nigdy nie ma nic w telewizji, co?
Co?
Chyba możemy mieć problem.
Jak to?
Poszli tu za mną.
Przecież się wymknąłeś.
No to po prostu będziemy bardzo cicho.
Co?
Ed, nie!
- Skąd on się tu wziął? - Nie wiem.
- Kto to włączył? - Lecą losowo.
- Kurwa mać! - Dianne, zabierz stąd mamę.
- David, wyłącz Queen. - Co?
Muzykę! Liz, Ed, znajdźcie jakąś broń.
- Może strzelbę? - Nie działa!
- Koktajle. - To znaczy?
Łatwopalne alkohole. Wystarczy wziąć szmatę i podpalić.
- Cały pub może się zająć. - Więc co?
Może bilard?
Okej, John, ostatnia kolejka.
- Nie widzę włączników! - To wyłącz bezpieczniki!
- Czemu wciąż leci Queen? - Mamy problem!
Wiem!
- Pierdolę to. - Ed!
Dwie sekundy!
Tak! W głowę!
Czemu go nie zastrzeliłeś?
Powtarzam ostatni raz...
Kurwa, wiedziałem!
Duży Al miał rację.
Okej.
Ale psy patrzą w górę.
- Czy ktoś już kiedyś strzelał? - Pewnie.
- Poza Edem. - Jestem pacyfistą.
- Poza Davidem i Edem. - A Ed jakie ma doświadczenie?
- Postrzelił siostrę wiatrówką. - Ty to zrób.
- Wszyscy powinniśmy to zrobić. - Pięć osób z jedną strzelbą?
Nikt z nas nie ma prawdziwego doświadczenia. Mamy tylko...
- 29. - 29 nabojów.
- Mów ”pocisków”. - 29 pocisków. Musimy współpracować.
Ktoś pomoże mi przeładowywać, a reszta niech wypatruje.
Ja będę strzelał. Jak to powiedział Bertrand Russell:
”Jedyne, co ocali ludzkość, to współpraca”.
W takiej sytuacji łatwo zrozumieć te słowa.
Cytat z podstawki pod piwo?
- Z Guinnessa. - Nic nie powiem.
Dzięki.
- Bardzo chcą tu wejść. - Zabierz stąd mamę.
David, Dianne, idziemy. Ed, daj pociski.
- Barbaro? - Dzień dobry.
- Pójdziesz ze mną? - Bardzo chętnie.
Miło cię w końcu poznać.
- Shaun zawsze o tobie mówi. - Naprawdę?
- Tak. - Barbaro?
Wszystko w porządku?
Mam coś dla ciebie.
Mam ją od ojca Shauna. Od jego prawdziwego ojca.
- Chciałabym, byś ją zatrzymała. - Shaun i ja...
Tak powinno być.
Nie chciałam nic mówić. Shaun mógłby się zmartwić.
Liz!
Nadchodzą!
- Schowajcie się za mną! - Tu jest jeden!
Przepraszamy, zamknięte!
- Przesuń bezpiecznik! - Miałam ten problem na scenie.
Odciągnij kurek!
- Tutaj! - Gdzie?
Na trzeciej!
Następny! Kwadrans do dwunastej!
- Co? - 11.45.
Prościej!
Góra i lewo!
- Przeładuj! - Robi się!
Dobry strzał.
David, Dianne, zablokujmy to okno.
Ed, zastąp mnie.
- Co się stało? - Shaun, tak mi przykro.
- Mamo, co się dzieje? - Nie chciałam ci się naprzykrzać.
Mamo, nie rozumiem.
Ten pan w pidżamie...
Nie chciałam nic mówić, żeby cię nie denerwować.
Nie!
Przejmij strzelbę.
Co się dzieje?
- Co jest? - Barbara jest ranna!
- Przejmij strzelbę. - Jezu!
Znam pierwszą pomoc!
Trzymaj się!
- Mamo! - Shaun.
Nic ci nie będzie.
- Nigdy ci nie podziękowałam. - Za co?
Za kwiaty. ”Dla wspaniałej mamy”.
To był zabawny dzień, prawda?
Nie! Mamo!
Przestań!
Mamo, proszę, nie!
- Co ty robisz? - Musimy się nią zająć.
- Na miłość boską! - Zaraz się reanimuje.
- Nic takiego. - Przemieni się.
- To moja mama! - To zombie.
- Nie mów tak! - Odsuń się.
Liczę do trzech. Raz. Dwa. Trzy.
Nie celuj w moją mamę!
- Shaun, spokojnie! - Nie celuj w Barbarę!
- Ed, nie intensyfikuj sytuacji! - Co to znaczy?
- To nie jest fair! - Masz.
- Dziękuję. - Wszystko okej.
Porozmawiajmy o tym na spokojnie.
Niech odłoży broń.
Lizzy, ona się przemieni. Wiesz, że mam rację.
Zabije nas wszystkich.
Twój były zdaje się tego nie rozumieć.
To o to tu chodzi, prawda? On po prostu mnie nie lubi!
- Chce zastrzelić moją mamę! - Ona nie...
Zawsze uważałeś, że na nią nie zasługuję.
- O czym ty mówisz? - Wszyscy wiemy, że kochasz Liz!
- To nieprawda! - Prawda!
- To nieprawda. - Prawda.
- Co? - Na studiach widywałeś się ze mną
tylko dla niej.
Kiedy cię odrzuciła, zadowoliłeś się mną.
Pogodziłam się z tym, ty najwyraźniej nie.
Lizzy, moje uczucia wobec ciebie były zawsze...
Davidzie, mamy tu teraz bardziej naglące sprawy!
Na przykład taką, że Daffs celuje w moją mamę!
Nie ja jestem tu nierozsądny, urwisie!
- Ona nie umarła! - Już po niej!
Jak na bohatera jesteś strasznym hipokrytą.
To ty przemieniłeś się z księgowego w Charltona Hestona!
Nie jestem księgowym.
A wyglądasz.
- Jestem wykładowcą! - Jesteś parówą!
To nie jest już twoja mama. Za minutę będzie zombiem.
- Nie mów tak! - Nie używamy słowa na ”Z”.
Czy wszyscy mogą się kurwa uspokoić?
Rozumiem, co David stara się powiedzieć.
- Dziękuję, Lizzy. - Nawet jeśli zachowuje się jak parówa!
Shaun.
Shaun, spójrz na mnie.
Nie mogę sobie wyobrazić, jak musi ci być ciężko.
Ale nie możemy się teraz poróżnić.
Shaun, kotku,
wiem, że nie chcesz tego słyszeć...
Ty to zrób.
Przepraszam, mamo.
Zrób to!
Chyba wszyscy się zgodzą,
że zrobiłeś to, co należy.
- David! - Nie!
- Odchodzę. - Co?
- Nie zostanę tu. - To samobójstwo.
- Śmiało, idź. - Możemy uciec, możemy się obronić.
- Jak to, my? - Jak to, ”jak to, my”?
Otwarcie tych drzwi byłoby bardzo głupie.
- Więc zostaniesz tu z nim? - Shaun...
- Po wszystkim, w co nas wpakował? - Pozwól mi dokończyć!
Shaun niczego nam nie kazał. Jesteś tu z tego samego powodu co ja.
Nie wiedziałeś, co robić. Odejdź od tych drzwi!
- Ale... - David!
Przepraszam, Dianne.
Może to nie mnie powinieneś przeprosić.
Shaun...
David! Nie!
Idziemy, David!
O nie.
- Koktajle! - Do dzieła!
Ognia!
Shaun, wstrzymaj ich!
Uwaga!
- Ed! - Szybko!
Shaun, patrz, kto to!
Jebaniutki!
Przestań jęczeć, tępy fiucie!
Nie utrzymam ich!
Zostawcie go!
Shaun, za bar!
Rzuć się szmatą.
- Gdzie pociski? - Na barze.
O kurwa!
Co teraz? Gdzie uciekniemy?
- Do piwnicy. - Może uda się nam wydostać.
Ma windę towarową, wychodzi na ulicę.
Chcesz wrócić na zewnątrz?
Odpierdolcie się wreszcie!
Widzę ulicę.
No dalej!
Czemu się nie otwierają?
Jesteśmy tu uwięzieni.
”Hej, chodźmy do Winchestera”.
Czyj to był pomysł?
Naprawdę to wszystko zjebałem.
- Nieprawda. - Prawda.
Nie mogłem nas uratować. Nie uratowałem Di i Davida.
Nie uratowałem nawet mamy. Jestem do niczego.
Nie obwiniaj się. Próbowałeś.
Zrobiłeś coś. To się liczy.
Może i tak.
Myślisz, że się przebiją?
Tak.
Ile mamy pocisków?
Dwa.
Może uda się załatwić kilku, jeśli staną w szeregu.
- Nie myślałam o nich. - Wiem.
A Ed? Pociski są tylko dwa.
Mogą mnie zjeść.
To jak to zrobimy?
Nie wiem.
Jedno z nas musi zacząć.
Może załatwić drugiego, a potem siebie.
Ty to zrób. Ja bym to tylko spartoliła.
Chyba nie stać mnie na to,
by zastrzelić jednego dnia swojego współlokatora, mamę i dziewczynę.
Skąd pomysł, że jesteśmy razem?
Chyba nie chcesz umierać sama, prawda?
Dość tego.
Jednak mnie zastrzelcie.
Zresztą zmieniłem się.
Nie palę od wczoraj, słowo.
To prawda.
Może zapalmy teraz?
- Zostawiłeś je u mnie. - W koszu.
- Byłam zdesperowana. - No ładnie.
- Przepraszam. - Nic nie mówię.
Chodź, uciekamy stąd.
- Ja zostaję. - Mamy drogę ucieczki.
Ratujcie siebie.
- Co ty wygadujesz? - Tylko bym was spowolnił.
Ale...
Weź strzelbę.
- Nie chcesz jej? - Nie.
I tak w nic nie trafiam.
- Ed, przepraszam. - Za co?
Krzyczałem na ciebie.
W porządku. Ja też przepraszam.
Nic się nie stało.
Nie. Przepraszam, Shaun.
Boże! To nie jest śmieszne!
Przestanę, kiedy przestaniesz się śmiać.
Wcale się nie śmieję.
Lepiej już idź.
Pa, Ed. Kocham cię.
Narka.
Też cię kocham, stary.
Pedał.
Gotowa?
Gotowa.
Ognia!
Boże! Shaun!
Yvonne?
Jak leci?
- Jakoś żyjemy. - Biorą nas w bezpieczne miejsce.
Jedźcie z nami. Jesteście tylko we dwoje?
Dobrze, że komuś się udało.
Chodźcie.
Za chwilę historia
10-letniego Enrique Ramireza,
który odparł ataki ożywionych zwłok swojej całej rodziny.
Już za moment w programie Zombie z piekła.
Po sześciu miesiącach Dzień Z
dla wielu wydaje się tylko złym snem.
Jak już wiemy, przyczyną fenomenu było użycie...
Nie sądziłem, że kiedykolwiek powiem coś takiego na antenie:
”Usunięcie głowy lub zniszczenie mózgu”. Niesamowite.
Umierałem z niecierpliwości. Popularny zespół
opowie nam o swojej fundacji, ZOMBAID...
Ożywieńcy zachowali swoje pierwotne instynkty,
co czyni ich idealnymi rekrutami branży usługowej.
Sprawdzają się też w innych rolach...
Nie dał rady! Upadł!
Leży!
Nie widzę w tym nic złego,
ale wiem, że niektórym mogłoby się to nie spodobać.
To mój mąż, wciąż go kocham.
- Wciąż noszę pierścionek. - Chodzisz z nim do łóżka?
Ludzie nie rozumieją, dlaczego z nim jesteś.
Twierdzenia, że przyczyną wirusa
były wściekłe małpy,
zostały odrzucone...
To jaki mamy plan?
Filiżanka herbaty.
Potem obejrzymy wiadomości.
Skoczymy coś przekąsić.
Posiedzimy chwilę w pubie.
A potem wrócimy do domu, pooglądamy telewizję i do łóżka.
- Idealnie. - Nastawię wodę.
- Poproszę dwie łyżeczki. - Szalony!
Skoczę na chwilę do ogrodu.
- Dobra, idź. - Dwie sekundy.
Drugi zawodnik dołącza do gry.
Ed!