- อะไร? ไปไหน? มานี่ - โธ่พ่อ
ขึ้นรถเดี๋ยวไปเรียนสายหรอกมา
- เเม่เอาพ่อตายเเน่ - ว่าไงนะ?
พ่อทำไงก็ไม่รู้?
พ่อเดี๋ยวผมขับเองไม่เอา
ลงรถเร็วพ่อ
- อะไร? - ลงจากรถไง
- เข็มขัดนิรภัย - ใช่
- อะไรกันนักกันหนา? - พ่อจะขึ้นรถมาได้รึยัง?
เราไปล่าสัตว์กันเหอะนะ สุดสัปดาห์นี้เอาไหม?
โอเคไปไปล่าที่ไหนกันดีล่ะ?
เดี๋ยวนายใช้ไอ้ยุ่น ๒๔๓ ที่ปู่เขาเอามาจากทรัคละกัน
- จากไหนนะ? - เกาะทรัคเซ้าธ์แปซิฟิค
- พลเรือเอกฮัลซี่ย์สงครามโลกครั้งที่สอง - อ้อใช่
ผมเคยไปแล้ว
พ่อเคยไปที่นั่นใช่ไหม?
ไม่อ่ะ
- ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหม? - ทำไมล่ะ?
ตอนนี้เราทำพอร์ทโฟลิโอ โดยอาศัยโครงงานสุ่มเอา
พอร์ทโฟลิโอคืออะไร?
คือการรวบรวมภาพเพื่อเสนอผลงาน
- เอาไปติดในแกเลอรี่อะไรประมาณนั้น - งานประเภทไหน?
แบบไหนก็ได้ส่วนใหญ่ก็ภาพคน
- ประมาณว่าคนแก้ผ้าใช่เปล่า? - เปล่า
อยากให้เราแก้ผ้าถ่ายรูปใช่มะ?
ไม่ใช่เราไม่ชอบภาพเปลือยนอกสถานที่
การเปลือยกายในที่สาธารณะนี่มัน...ไม่อ่ะ
- เราไม่ทำแบบนั้นกันหรอก - เอาสิ
ได้ใช่ไหม?โอเคเยี่ยม
ใจดีจัง
ทำหน้าสุขๆหน่อยเอาเลย
เรียบร้อย
เบือนหน้าหน่อย
ทำหน้าขำๆนิดนึง
อีกที
ใช่ดีเดินมาเรื่อยๆ
จุ๊บสักที
แจ๋วเอาล่ะเราต้องรีบเข้าเรียนแล้ว
- เราชื่อแคโรไลน์ - ยินดีที่ได้รู้จักเราอีไล
- ยินดีเช่นกัน - เอาไงต่อ?
เจอกันคราวหน้าเดี๋ยวเราอัดรูปมาให้ หรือตอนไหนก็ได้
- เดี๋ยววันนี้จะพยายามอัดออกมาสักชุด - ตกลงไว้เจอกันนะ
เอาล่ะพ่อรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวให้พอลมารับ
พ่อรอในรถนั่นแหละ ผมต้องไปแล้วรอในรถนะ
ไงพอล? ใช่นี่จอห์น
พ่อเมาอีกแล้ว
ว่าไงนายแม็คฟาร์แลนด์...
หวัดดีครับอาจารย์ลูซ ขอโทษที่มาสายครับ
พ่อผมพาไปกินมื้อเที่ยงน่ะครับ
- เอ้ยมื้อเช้าครับ - เดี๋ยวเข้าไปหาฉันที่ห้องนะ
เรามีปัญหาซะแล้ว
พี่มารับพ่อหน่อยได้ไหม? เดี๋ยวเราฝากกุญแจไว้ในออฟฟิศ
มาเร็วหน่อยได้ไหม? พ่อจะรอไหวรึเปล่าก็ไม่รู้
น่ารักจัง
- ไง? - ก็ดีเธอล่ะ?
แจ๋วเลขเป็นไง?
- คิดว่าไงล่ะ? - คล่องเลยใช่มะ?
ก็ดียอดไปเลย
แซร่าเป็นไงบ้างล่ะ?เธอทำได้ไหม?
พักหลังเธอชักจะแย่ๆนะ
คงงั้นแหละเรียนเป็นไงบ้างล่ะ?
ก็พอได้
- พี.อี.สอนดีไหม? - ดี
- ขอโทษครับอาจารย์? - จ๊ะ?
เรามาขออนุญาตออกนอกโรงเรียนครับ
ไปเรียนได้
กักบริเวณอย่าสายนักล่ะ
ขอโทษครับอาจารย์? เรามาขออนุญาตออกนอกโรงเรียนครับ
รูปนั้นถ่ายมาจากไหนครับ?
ถ่ายจากฮาวายเกาะเมาอีจ้ะ
- สวยมากเลยครับ - สวยใช่ไหมล่ะ?มีอะไรเหรอ?
ผมจะฝากกุญแจให้พี่ชายผมน่ะครับ
เขาจะมาเอาราวๆสิบเอ็ดโมงครึ่ง
ใส่กุญแจไว้ในซองนะ แล้วเขียนชื่อพี่ชายเธอเอาไว้
เขาชื่อพอล
จะกลับกันกี่โมง?
ประมาณบ่ายโมงครึ่งครับ
- ไหนว่าสิบเอ็ดโมงครึ่ง? - อ้อราวๆนั้นละครับ
- ตกลง - ขอบคุณครับ
อย่าลืมเอาสเต็กมาด้วยล่ะ
- งั้นเดี๋ยวเจอกัน - ตกลง
ผมต้องออมเงินไว้ผ่อนรถน่ะ เดือนนี้ก็ผ่อนหมดแล้ว
เซอร์ไพรส์!
หวัดดี
ไง
เป็นไรไป?
เปล่า
- เธอร้องไห้นี่ - ใช่
- ไม่สบายใจอะไรรึเปล่า? - ไม่รู้สิ
เดี๋ยวค่อยเจอกันนะ เราต้องไปร่วมประชุมเพื่อนชาวเกย์ก่อน
โอเค
หวัดดีอาเคเดียเป็นไงบ้าง?
เรากำลังพูดถึง เวลาที่เกย์เดินอยู่ตามถนนหนทาง
คิดว่าไงบ้าง? จะจำแนกแยกแยะได้ยังไง?
- หรือพอจะมองออกหรือไม่? - เป็นคำถามที่ดี
นั่นน่ะจุดสำคัญผมว่าแยกแยะไม่ออกแน่
ผมว่าน่าจะแยกแยะได้ในบางสถานการณ์...
แล้วก็มีอยู่หลายสถานการณ์ ที่ใครๆก็อยากให้เรารับรู้
อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น? สมมติว่าใครสักคนอยากให้เธอรับรู้
สมมติมีใครสักคน...
ย้อมผมเป็นสีชมพู
เดี๋ยวๆๆเธอคิดว่ายังไง?
ครูรู้ว่าใช่แต่เธอคิดเห็นยังไงล่ะ?
หนูไม่คิดว่าสีชมพู...
จะแสดงให้เห็นถึง ลักษณะนิสัยทางเพศที่แน่นอน
- เห็นผู้ชายหลายคนก็ใส่อะไรที่เป็นสีชมพู - หลายคนเลย
เช่นสร้อยคอสีรุ้งเป็นต้น
ถ้าหากมีทรัพย์สินส่วนตัว ที่เป็นสีรุ้งเป็นตันๆ...
ทุกคนได้อ่านบทความเรื่อง"ชาวโอเรกอน" ที่ว่าด้วยพ่อแกะที่เป็นเกย์รึเปล่า?
หัวข้อนี้เข้าท่าแฮะว่าไปเลย
เพราะชาวไร่แยกแยะไม่ถูกว่า พ่อแกะตัวไหนเป็นหรือไม่เป็นเกย์
พวกเขาเอาพ่อแกะตัวนึงไปแพร่พันธุ์ แล้วมันก็ไม่...
สุดท้ายก็เสียเงินไปเปล่าๆ เลยต้องมานั่งวิจัยที่ว่านี้
แกะตัวนึงเสียเงินไป ตั้ง ๑๐,๐๐๐ ดอลล่าร์เชียวนะ
เป็นเงินก้อนโตเชียวล่ะ
แต่ที่น่ากลัวก็คือถ้าเกิดพวกเขารู้ว่า อะไรเป็นสาเหตุของโฮโมเซ็กช่วล...
ซึ่งมีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงได้ หรือกำจัดออกไปได้ล่ะ?
เรื่องนี้ดันมีเรื่องการเมืองมาสอดแทรกด้วย
ผมว่าเราไม่ได้พูดถึงการเปลี่ยนแปลงนะ
เรากำลังพูดถึงถ้าเราสังเกต ใครสักคนบนท้องถนนต่างหาก...
เราจำแนกได้ไหมว่าเขาเป็นเกย์หรือไม่ ผมว่าไม่ได้แน่
เราจะไปหยั่งรู้จิตใจพวกเขาได้ยังไงกัน?
ถ้าเกิดพวกเขาใส่สร้อยสีรุ้ง อะไรทำนองนั้นคงบอกได้แน่
ใครบางคนเดินบนท้องถนน แต่งองค์ทรงเครื่องใส่ส้นสูง...
สร้อยสีรุ้งไม่จำเป็น ต้องเป็นเกย์เสมอไปหรอก
ไม่เคยเห็นใครใส่อะไรแบบนั้น แล้วไม่ใช่เกย์สักที
- เช่นเรามั้ง - งั้นทำไมมันถึงสำคัญนักล่ะ?
เธอใส่สร้อยคอ แล้วเธอก็ไม่ใช่เกย์ใครแคร์ล่ะ?
- จะกลับกันกี่โมง? - ประมาณบ่ายโมงครึ่งครับ
ตกลง
เอางี้ละกัน
แอรอนกับเรากับหนุ่มๆอีกสองสามคน...
กะว่าเลิกแล้วจะไปเที่ยวกัน
เธอพาสาวๆบางคนไปด้วยได้ไหม
คราวที่แล้วเกิดอะไรขึ้นจำไม่ได้เหรอ?
- จะลืมได้ไงเล่า? - แซร่ากับเจสสิก้าเนี่ยนะ?
- แซร่ากับเจสสิก้าพวกเธอ... - อย่าใจแคบนักน่า
เราไม่เคยแหย่เธอเรื่องเจสันกับพวกเลยนะ
นั่นมันก็อีกเรื่อง
เราจะไปได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย
จะกลับถึงบ้านกี่โมงก็ไม่รู้
- ต้องกลับให้ตรงเวลาใช่ไหม? - ใช่
มันเกี่ยวกับ...
ตอนที่เราไปตั้งแคมป์ เมื่อสองสามสัปดาห์ที่แล้วรึเปล่า?
ไม่รู้สิอาจเป็นแบบนั้นก็ได้
รู้อะไรไหม?ไม่ต้องกังวลหรอก เพราะอะไรรู้ไหม?
เพราะเราจะมันกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย...
ตราบใดที่...สัญญานะว่าจะไปด้วย
- ไงอีไล! - ไงจอห์น?
- สบายดีไหม? - ดีมาก
- นายทำอะไรน่ะ? - เพิ่งถ่ายรูปมา
- ขอถ่ายรูปนายได้ไหม? - ชัวร์เลย
โอเคเอายัง?๑๒เอ้า
- เเจ๋ว - ค่อยเจอกันใหม่นะ
- คืนนี้นายไปดูคอนเสิร์ตไหม? - คงไม่พ่อแม่เรายิ่งดุๆอยู่
หน่วงเหนี่ยวนี่นาแย่จัง
เอาล่ะไว้เจอกันนะ
บูเมอร์!
มานี่
พวกนายทำอะไรกันน่ะ?
ไปจากที่นี่ซะแล้วอย่ากลับมาอีกนะเว้ย
- ระเบิดจะลงแล้วโว้ย - นายจะทำอะไร?
เมื่ออิเล็คตรอนโดดจากวงโคจรหนึ่ง ไปยังอีกวงโคจรหนึ่ง...
จะมีผลอย่างไรครับ? วงโคจรทั้งสองมันต่างกันตรงไหนครับ?
วงโคจรต่างกันตรงที่พลังงาน
วงโคจรซึ่งเป็นอาณาบริเวณ ในสูญญากาศรอบนิวเคลียส...
วงโคจรหนึ่งที่อยู่ใกล้ชิดกับนิวเคลียส เรียกว่าพลังงานต่ำ...
อีกวงโคจรที่อยู่ไกลกว่า เรียกว่าพลังงานสูงสุด
เพราะฉะนั้นเมื่อเราบรรจุพลังงาน เข้าไปสู่อะตอม...
อิเล็คตรอนเหล่านี้จะกระเด้งกลับออกมา...
ห่างจากนิวเคลียสเป็นอย่างมาก และสร้าง...ว่ายังไง?
หลังจากบรรจุกระแสไฟฟ้า ลงในหลอดที่เต็มไปด้วยอิเล็คตรอน...
หลังจากจุดติดแล้วมันจะยังคง ความสว่างต่อไปหรือพลังงานจะหมดไปครับ
เป็นคำถามที่ดีคำตอบคือ...
มันจะอยู่ในสภาวะ ที่มีพลังงานสูงสุดอยู่พักหนึ่ง...
จากนั้นพลังงานจะลดลงอีกครั้ง
เมื่อพลังงานลดลง มันก็จะเปล่งแสงสว่างออกมา
เธอจดอะไรน่ะ?
- เนี่ย? - ใช่
เเผน
- เเผนอะไร? - เดี๋ยวก็รู้
- ไงอีไลเป็นไงบ้าง? - ไงสบายดีเหรอ?
ไม่ค่อยมากนักเราว่าจะไปห้องมืดแล้วก็...
ระวังวิชาอาจารย์รอเบิร์ตสันให้ดีล่ะ
รู้แล้ว
- เอาล่ะไว้เจอกันใหม่นะ - โอเคบาย
- ไง? - เเจ๋ว
- เธอล่ะ? - ก็ดี
มิเชลล์เราต้องคุยกันเรื่องชุดพละนะ
ใส่ขายาวแบบนี้ไม่ได้นะ
คนอื่นเขาใส่ขาสั้นกันมันทำไมเหรอ?
หนูไม่อยากพูดถึง
ครูก็ไม่อยากจะหักคะแนนเธอเหมือนกันนะ
แต่ครูจำเป็นต้องทำขืนเธอยังใส่ขาสั้น...
อย่างที่เธอควรจะใส่มาไม่ได้
คราวนี้ครูจะยังไม่ทำอะไรทั้งสิ้น...
แต่พรุ่งนี้ครูอยากเห็นขาสั้น
โอเคค่ะ!
นั่นไงยัยบ้องตื้น ที่นั่งหลังเธอตอนวิชาเลขน่ะ
- ยัยที่นั่งทางนั้น - ใช่เธอนี่นา
กางเกงลิงสีเขียวด้วย?
ขี้แพ้
- ถ่ายจากไหนมา? - อัฒจันทร์กลางแจ้ง
เบลอมากๆเลย
- นั่นอะไร? - รอยฉีกตรงเสื้อเขา
นึกว่าหลุดจากหัวเธอเสียอีก
- เราถ่ายที่สวนแต่เช้าแล้ว - เหรอ?
สวยดีนี่ถ่ายจากไหนมาเหรอ?
ที่บ้านเรา
การบ้านของเรา
คอนทราสต์เด่นมาก เราชอบวิธีที่เธอให้แสงตรงรั้วนั่นนะ
อัดอีกรูปนึงดีกว่ามันออกมาจ้าไป
นั่นสิเธอน่าจะเบิร์นอินตรงจุดนี้นะ
- ไงอีไล! - ไงจอห์น?
- สบายดีไหม? - ดีมากแล้วนายล่ะ?
- ก็ดีนายทำอะไรน่ะ? - เพิ่งถ่ายรูปมา
- ขอถ่ายรูปนายได้ไหม? - ชัวร์เลย
โอเคเอายัง? ๑๒ เอ้า
- เเจ๋ว - ค่อยเจอกันใหม่นะ
- คืนนี้นายไปดูคอนเสิร์ตไหม? - คงไม่พ่อแม่เรายิ่งดุๆอยู่
หน่วงเหนี่ยวนี่นาแย่จัง
เอาล่ะไว้เจอกันนะ
มาทางนี้
ครูมีงานให้เธอทำเอาหนังสือพวกนี้...
ไปจัดไว้ที่ชั้นทางนั้นให้หน่อยนะ
ครูอยู่ทางนี้นะถ้าสงสัยอะไร
- เห็นบอกยังงั้นนี่ - ไม่รู้สิ
- ตัดสินใจยากจริงๆ - ใช่ฉันรู้
เงินน่ะดีอยู่หรอกแต่...
น่ารักจัง
- เธอเห็นเธอรึเปล่าน่ะ? - ใคร?
เธอเห็นเธอรึเปล่า?
- ใคร? - เธอไงเเฟนเขา
เขามีแฟนแล้ว?ตอนไหน?
- ยังไม่รู้อีกเหรอ? - ยังเลย
นานเเล้ว
- ตลกมั้ง? - หวังว่าเธอจะไม่เห็นนะ
- เธอคงไม่ทำอะไรหรอก - ล่าสุดเธอตบผู้หญิงคนนึงมาแล้ว
- ตบผู้หญิง? - เธอตบผู้หญิงคนนึง
ไม่มีทาง
เธอยิ้มให้เขายิ้มตอบเธอเลยโดนตบ
พระช่วยไม่เชื่อหรอกล้อเล่นมั้ง?
- ฉันเห็นมาแล้ว - ทำไมเธอไม่ตบเขาล่ะ?
- เพราะ... - ผู้หญิงไม่ผิดนี่
ผู้หญิงทำแบบนั้นทุกคนแหละ
- กลางตึกเนี่ยนะ? - ใช่เมื่อวันศุกร์ที่แล้วหลังเลิกเรียน
เพลียจังแฮะ พักหลังนอนไม่ค่อยเต็มอิ่มเลย...
แม่ชอบมาปลุก ตรวจดูข้าวของของฉันทุกเช้าเลย
- ตรวจดูข้าวของเธอ? - ใช่
ประมาณว่าจับดูตามคอเสื้อแล้วก็...
- คอเสื้อ? - ใช่
ฉันจะซ่อนอะไรไว้ในนั้น? ฉันจะเอาอะไรไปซ่อน?
ไม่รู้สิแม่เธอไม่เคยทำแบบนั้นเหรอ?
ทำเมื่อสองวันก่อน เธอมาตรวจดูฉันเลยพูดว่า
"อย่ามาวุ่นวายกับของของหนู หนูไม่เคยไปวุ่นวายกับของของแม่เลย
"แม่ไม่ได้เป็นเจ้าของข้าวของหนู หนูก็ไม่ได้เป็นเจ้าของข้าวของแม่"
ไม่รู้สิเราพูดกับเธอแบบนี้ แล้วเธอก็ประมาณว่า
"โอเคแม่ขอโทษแม่จะไม่ทำอีกแล้ว"
แล้วจากนั้นจู่ๆพอฉันกลับถึงบ้าน ก็เจอแม่ในห้องฉัน
เขาคิดว่าเป็นหน้าที่ตัวเอง เพราะเป็นพ่อเป็นแม่
ฉันเอือมเต็มทีแล้วอยากเรียนให้จบๆจัง จะได้เข้าวิทยาลัยสักที
ใช่ฉันก็อยากไปจากที่นี่เต็มทีแล้ว
เหลืออีกปีเดียวเท่านั้น
อีกปีเดียวนับถอยหลังได้เลย
- กินอะไรดี? - อดทนรอเข้าวิทยาลัยไม่ไหวแล้ว
- ให้ช่วยไหมจ๊ะ? - ขอเป็นนมได้ไหมคะ?
เดี๋ยวไม่เอาเอาคาปรีซันดีกว่า
- ขอน้ำผลไม้ค่ะ - ขอนมค่ะขอบคุณ
น้ำผลไม้นี่ค่ะ
ใช่ขอบคุณค่ะ
เอาอะไรดีนะ?
- ไม่เห็นน่าอร่อยเลย - เเหงเเหละ
- เด็กบางคนชอบกินนี่นะ - ขอบคุณค่ะ
สลัด?
เบียดเสียดจังนั่งหลังดีกว่า
- ตรงโต๊ะที่ไม่มีใครนั่งใช่มะ? - ไหนน้ำราดสลัดเธอ?
- ฉันไม่กินน้ำราดสลัดแล้ว - ไม่แล้วเหรอ?นึกว่าชอบเสียอีก
ฉันเกลียดจะตายฉันเคยชอบก็จริง แล้วก็มาลองกินโดยไม่ราดน้ำ
- ไม่ราดฉันกินไม่ได้หรอก - รู้ไหมว่ามีไขมัน?
รู้ไหมว่าน้ำสลัดมีไขมันถึง ๒๐ กรัม?
- เงียบน่า - ยังกะมันไม่ได้อยู่ในตัวเรางั้นแหละ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะพูดแบบนั้น
- ถ้าเกิดมีใครได้ยินเข้าล่ะ? - ก็มันจริงนี่นา
นั่นจอห์นใช่มะ?
ทำอะไรของเขาน่ะ?
- นั่นหมาใช่มะ? - ไม่ยักรู้ว่าเขาเลี้ยงหมาด้วย
ถ้าเขาเลี้ยงหมาจริง ทำไมต้องพามันมาโรงเรียนด้วย?
- ไม่รู้แฮะ - เขาอาจจะเจอมันก็ได้
วันนี้ไปช็อปปิ้งกันมะ?
น่าสนุกแฮะ
ไม่รู้สิเบ็นเขาอยากทำอะไรก็ไม่รู้
- ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย? - อะไร?
นี่มันวันที่ห้าแล้วนะที่เธอไม่ไปเที่ยวกับเรา
เธอต้องการเวลามากแค่ไหนเหรอ?
บอกตัวเลขมาสิ
ฉันไม่อยากพูดถึงหรอก เธอใช้เวลากับเขามากเกินไปแล้ว
เธอได้เวลาจากฉันไป ๗๕% - ๘๕% แล้วนี่
- อ๋อเหรอ ๒๐% น่ะสิไม่ว่า - เหรอ!
เรียนหลังเลิกเรียน...
ฉันให้เธอสองสัปดาห์รวดไม่ได้หรอก ฉันต้องแบ่งเวลาให้เท่าๆกัน
คนอย่างเราไม่ได้มีไว้ เพื่อผลักไสไล่ส่งหรอกนะ
ฉันเปล่าพูดแบบนั้น พวกเธอก็สำคัญกับฉันมาก
ฉันเป็นเพื่อนซี้เธอ แต่เธอกลับผลักไสไล่ส่งฉัน
พวกเธอก็สำคัญเท่าๆกันแหละน่า แต่ฉันต้องแบ่งเวลาบ้าง
เธอต้องการเท่าไหร่? ๙๕% ส่วนเขาได้ ๕% งั้นสิ?
เธอต้องให้ความสำคัญกับเพื่อนพอๆกัน ถึงจะไม่มากก็เถอะ
- ไม่เคยได้ยินแบบนั้นบ้างเลย? - ก็เคยอยู่แต่นี่มันต่างกัน
ฉันน่ะอยู่เคียงข้างเธอเสมอแหละ
เราซี้กันมาสามปีแล้วนะ ตั้งแต่เริ่มเรียนมัธยมกันมา
- ฉันรู้ - ฉันอิ่มแล้วล่ะ
ไปกันเหอะ
เดี๋ยวฉันจะไปช็อปปิ้ง
น่าสนุกแฮะฉันไปแน่
ฉันไม่อยากเป็นคนเดียวที่ไม่ไป งั้นฉันไปด้วย
โอเคฉันไปก็ได้แต่เธอห้ามขับรถนะ
ใช่ห้ามเธอขับรถเด็ดขาด
ฉันขับเก่งจะตายไป
- เปล่าสักหน่อย - ใจร้ายจังพูดแบบนั้นไม่ได้นะ
ฉันไม่เข้าใจเพราะใครๆคิดว่า ฉันร้องเพลงเพราะ...
เมื่อสองสัปดาห์ก่อนตอนฉันร้อง "Star-Spangled Banner"...
ใครๆก็คิดว่ามันเพราะมากๆ
ฉันเลยสับสนไงที่เธอพูดอะไรแบบนั้นออกมา
ถามจริงทำไมเหรอ? ทำไมถึงคิดว่าฉันร้องไม่ดี?
พวกเธอมีรถไหม? ฉันว่าพวกเธอไม่มีหรอก
แล้วทำไงถึงจะไปไหนต่อไหนได้ล่ะ?
ไปได้ละกันขับแค่๑๕ไม่เกินอัตราความเร็ว
เข็มต้องอยู่ที่สิบสอง
- ไม่น่าสนุกเลย - กลับไปหากฎขั้นพื้นฐาน
พอพวกเธอได้ใบขับขี่แล้วก็รู้เองแหละ
รู้แน่เหรอ? ฉันอยากมีลมหายใจก่อนได้ใบขับขี่นะ
- เรายังอยากอยู่ดูชีวิตเราต่อไปนะ - ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกย่ะ
ได้ลงหนังสือพิมพ์แน่...
ฉันอาจขับรถชนใครสักสองคน กลางทางก็ได้แต่...
ไม่ขำเลย
พระช่วยไม่เป็นไรหรอกน่า ไปๆกันแค่นั้นก็สิ้นเรื่อง
- พะอืดพะอมชะมัด - ฉันกินมากเกินไป
พอกินอิ่มแล้วรู้สึกอ้วนขึ้นทุกที
- ทุกทีเลย - เธอเคย...
- ส่วนเกินใช่มะ? - ไอ้ที่มันยื่นออกมาเหนือเข็มขัดเธอไง?
แล้วเธอก็กำจัดมันไม่ได้สักที
น่ารังเกียจจัง
เยี่ยมมาก
เป็นไรไป?
โคตรห่วยเลย
- คืนนี้เจอกันนะที่รัก - ค่ะ
สัปดาห์นี้จาเร็ดสร้างสถิติค้ำถ่อ กับวิ่งแข่งไว้ด้วย
กลิ่นอะไรน่ะ?
แม่ไง
จะไปกินที่อื่นก็ได้นะ ในเมืองมีร้านอร่อยๆแน่
ไม่แม่ชั้นหนึ่งอยู่แล้ว
- เอาอีกไหม? - ไม่เอาแล้ว
เอาล่ะล็อคประตูให้ด้วยนะ
- นั่นอะไรน่ะ? - ไม่รู้สิ
ธงเพียบเลย
- นี่สร้างในเยอรมนีใช่มะ? - ใช่
- ยังซื้อธงนาซีได้ไหมเนี่ย? - ชัวร์ถ้านายประสาทแดกนะ
หมอนั่นใครน่ะ?
- ฮิตเลอร์ใช่มะ? - ใช่
ไง?
วันนี้หยุดกันสิท่า
- ใช่ครับ - ดีแล้ว
เซ็นตรงนี้ให้ด้วยนะ
เยี่ยมขอบคุณมากนะ
เจ๋งมาถึงแล้ว
- ใช่เลยพวก - โคตรเจ๋งเลย
ไปเช็คไอ้นี่กันเหอะ
- เจ๋งเว้ย - เจ๋งจริงๆ
ถอย
พวกเอ้ยโคตรเจ๋งเลย
- ไงอีไล!
- ไงจอห์น? - สบายดีไหม?
- ดีมากแล้วนายล่ะ? - ก็ดี
- นายทำอะไรน่ะ? - เพิ่งถ่ายรูปมา
ขอถ่ายรูปนายได้ไหม?
- เเจ๋ว - ค่อยเจอกันใหม่นะ
- คืนนี้นายไปดูคอนเสิร์ตไหม? - คงไม่พ่อแม่เรายิ่งดุๆอยู่
ไงมิเชลล์ดีใจที่เธอมาได้นะ
มาเซ็นนี่ก่อนแล้วค่อยออกไป
เดี๋ยวมีอะไรนิดหน่อยที่เราจะต้องทำร่วมกัน
ก่อนอื่นให้เข็นรถหนังสือนี้...
ไปจัดไว้ที่ชั้นที่ไม่ใช่นวนิยาย
ถ้ามีอะไรให้ครูช่วยครูอยู่ทางนี้นะ
วาระสุดท้ายแล้ววันนี้เราจะตายด้วยกัน
ใช่ฉันไม่เคยจูบใครมาก่อนเลย นายเคยรึยัง?
"ขึ้นป้ายแบบนั้นผมไม่ชอบเลย"
วันต่อมาเขาก็โทรเรียกเพื่อน ให้มาขึ้นอีกป้ายนึง
เธอยังไม่เห็นหรอกเขาเลยขึ้นอีกป้ายนึง
ตรงหน้าบ้านเธอพอดี ตรงหน้าอพาร์ทเม้นท์เธอ
มันประกาศไว้ว่า
"ซ่องทิมแคมป์เบลล์ปิดตัวลงแล้ว"
หรือ"เปิดใหม่ภายใต้เจ้าของรายใหม่ชื่อ" เธอชื่ออะไรก็ตามนั้นแหละ
เขาเล่นไม่เลิกเลย
เอาล่ะมาดูนี่กันเราจะจอดรถไว้นี่นะ
เสร็จแล้วก็เข้าประตูทิศใต้
เราเดินผ่านตู้ประดับของที่ระลึกกับเหรียญตรา แล้วก็เข้าทางห้องภาษา
ไม่มีใครใช้ห้องนั้นแล้วไม่มีคนแน่
เราจะเตรียมตัวที่นั่น เราจะได้ยินเสียงระเบิดตูมแรก...
ในโรงอาหารจุดนี้
พอเริ่มแล้วเราก็จะค่อยๆเลือก ยิงนักเรียนทิ้งทีละคน...
ในขณะที่เราเดินข้ามปีกตะวันออก
ต่อจากนั้นระเบิดก็จะตูมในโรงยิม...
กับในหอประชุมนี่
ตอนนั้นพวกนักเรียนก็จะต้อง แตกตื่นกันไปทุกทิศทาง...
แล้วเราก็จะได้ยิงสอยพวกมันทีละคนทีละคน
หลังจากนั้นนายก็จะไปตามเส้นเหลืองนี้ ซึ่งจะเป็นแผนบีของนาย
แล้วนายก็จะเข้าไปที่ออฟฟิศอาจารย์ลูซ แล้วจัดการตรงนั้น
เหี้ย!
ส่วนฉันจะไปตามทางเดินเส้นสีแดงนี่...
ซึ่งเราจะได้ล่อเป้านิ๊งๆทั้งนั้น ไอ้พวกนักกีฬาปัญญานิ่มพวกนั้น
เพราะเราจะล่อแม่งให้หมดทั้งสนาม
ลุยเละนายมีเทค-๙ กับไรเฟิ้ล...
ส่วนฉันมีลูกซองกับ.๒๒๓ ไขว้หลัง
รวมทั้งปืนพกสองกระบอกกับมีดหนึ่งเล่ม
เรามีระเบิดพอยื้อได้เกือบวันเต็มๆ
- ที่สำคัญก็คือเอาให้สุดเหวี่ยงไปเลย - ใช่แล้วพวก
พวกนายทำอะไรกันน่ะ?
ไปจากที่นี่แล้วอย่ากลับมาอีกนะเว้ย ระเบิดจะลงแล้วโว้ย
นี่อย่าเข้าไปในนั้นนะ
พวกเราอย่าเข้าไปในนั้นเชียวนะ จะมีเหตุร้ายเกิดขึ้น
อย่าเข้าไปในนั้นนะโอเค๊?
พวกเป็นอะไรไปวะ?
ไม่ต้องกังวลสงสัยจะช้าไปหน่อย แผนบีต่อเถอะ
- ชัวร์นะว่าตั้งไว้ถูกแล้ว? - มั่นใจได้
อาจารย์ครับอย่าเข้าไปในนั้นนะครับ! เชื่อผม!
อย่าเข้าไปเลยนะครับอย่าเข้าไป!
พ่อ!
นี่พวกเธอ...
เสียงอะไรน่ะ?
- ยังกะเสียงระเบิดเลยแฮะยอดไปเลย - ไม่มีการบ้านไม่ต้องเรียนกัน
- ท่าจะเจ๋งน่าดูเลยเนอะ - ต้องดีแน่ๆ
- ไง - เป็นไรไป?
เป็นอะไรของเธอวะ?
ก็ได้เป็นอีบื้อต่อไปละกัน
ประหลาดคนจริงๆ
ทุกคนน่าจะเอา...
ฉันไม่กินน้ำอัดลม แต่คนบางคนชอบนี่นา...
เสียงอะไรน่ะ?
ประทัดมั้งไม่ต้องวิตกเดี๋ยวก็เงียบ
มานั่งต่อเถอะสรุปกันให้จบเสียที
เอาล่ะเราพูดถึงสิ่งที่เราคิดจะทำไปแล้ว...
เนต? ลุกสิเนต
เร็วไปเหอะ
มาเร็วไปกันเถอะ!
ท่าจะปลอดภัยนะไป!
ไปตามทางเดินแล้วออกทางห้องดนตรี!
ไงอาจารย์ลูซ
ทำแบบนี้ทำไม? อีริควางปืนลงนะ
ไม่วางเหี้ยอะไรทั้งนั้น!
วางปืนลงเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน
เงียบ!
พ่อ!
โรงเรียนไฟไหม้
- พ่อไม่เป็นไรใช่ไหม? - ใช่เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ผมเห็นนักเรียนสองคนเข้ามาอีกด้านนึง
อุแม่เจ้า!
พวกเขาหิ้วกระเป๋าดำใบใหญ่ แล้วใส่ชุดพรางด้วย
พระเจ้าช่วย
- พ่อไปไหนมา? - พ่อเเค่...
พ่อขอโทษ
ผมน่าจะยิงอาจารย์ทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะ
แต่ผมอาจจะไว้ชีวิตอาจารย์ก็ได้ เพราะผมอยากให้รู้ไว้...
แล้วนักเรียนคนต่อๆไปที่มีปัญหาส่วนตัว...
แต่ถูกอาจารย์จ้องเล่นงานท่าเดียว สมควรจะรับฟังพวกเขาบ้าง...
ถึงพวกเขาจะบิดเบือนฉิบหายแค่ไหนก็เถอะ
เหี้ย
ยังไงก็เหอะอาจารย์ลูซ
ยังมีคนแบบเราอยู่อีกนะ
แล้วพวกนั้นมันฆ่าอาจารย์แน่ขืนยังทำเหี้ยๆใส่ เหมือนที่ทำกับผมกับจาเร็ด
รีบไปซะก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไป!
อีดอกเอ้ย
"กระนั้นวันชั่วดีข้ามิแลเห็น"
เหี้ยเอ้ย!
- พระช่วยมันอยู่นั่น! - เวรเอ้ย!
เฮ้ยพวกเป็นฉันไม่กินแน่ เดี๋ยวผื่นก็ขึ้นหรอก
- เป็นไงบ้าง? - ราบรื่นดีเกิดอะไรขึ้นบ้าง?
ฉันยิงอาจารย์ใหญ่กับคนอื่นๆแล้วก็...
เอาละสิเอาละสิเอาละสิ
ดูซิใคร
อย่าเลยพวกอย่าทำแบบนี้เลย
- อีนี่... - ไอ้เหี้ยเอ้ย!
...มีนี่... - ทำอะไรของมึงวะ?
...ไมนี่... - ขอร้องล่ะ
...โม - อย่าเลย
- ตะครุบนิ้วโป้งเสือ... - มึงไม่อยากทำแบบนี้หรอก
...ไว้แน่่นๆ - ขอละ
ถ้ามันร้อง...
- มึงมันบ้าไปแล้วอย่าทำแบบนี้นะ ...ให้ปล่อยมันไป
อีนี่...
มีนี่...
ไมนี่...
โม
บรรยายไทยโดยแว่นวีดีโอ