UPADEK
Czuję, że powinnam być zła na to dziecko,
na tę młodą, naiwną istotę;
na pewno nie potrafię darować jej,
że w porę nie dostrzegła tych potworności;
że nie była świadoma tego, w co się wplątuje.
Jak mogłam tak nierozważnie się na to zgodzić?
Przecież nie byłam zagorzałą nazistką.
Kiedy przyjechałam do Berlina, mogłam powiedzieć: "Nie,
nie chcę brać w tym udziału. Nie pojadę do Kwatery Głównej Fuhrera.
Ale nie zrobiłam tego. Ciekawość wzięła górę.
Nigdy nawet nie pomyślałam,
że los rzuci mnie gdzieś, gdzie wcale nie chciałam się znależć.
Mimo to nie mogę sobie wybaczyć, że tak postąpiłam.
Panie już są.
Mamy potwierdzenie z II Okręgu Wojskowego. - Proszę przechodzić.
KWATERA GŁÓWNA HITLERA "WILCZY SZANIEC"
KĘTRZYN, PRUSY WSCHODNIE, LISTOPAD 1942
Zechcą panie usiąść.
Musimy chwilę zaczekać.
Fuhrer karmi psa. Zaraz wyjdzie.
Przepraszam... Jak należy witać się z Fuhrerem?
Fuhrer odezwie się pierwszy. Panie odpowiedzą "Heil, mein Fuhrer."
A nazistowskie pozdrowienie?
Nie jest konieczne. Fuhrer nie szuka żołnierzy,
tylko sekretarek.
Zachowujcie się naturalnie. Sprawdzę, czy jest już wolny.
Mein Fuhrer, przyjechały panie z Berlina.
Dziękuję, że stawiły się panie w środku nocy.
W czasie wojny nikt nie jest panem własnego czasu.
- Jak się pani nazywa? - Margarethe Lorens. Heil, mein Fuhrer.
- Skąd pani pochodzi? - Z Fuldy. Heil, mein Fuhrer.
A pani?
Ursula Puttkammer. Heil, mein Fuhrer.
Darujmy sobie tytuły. Skąd pani pochodzi?
Z Frankfurtu nad Menem, mein Fur..
Hannah Potrovsky, urodzona i wychowana w Berlinie.
Dokładnie w Pankow.
Hedwig Brandt, z Crailsheim, Szwabia.
- A pani jak się nazywa? - Traudl Humps. Jestem z Monachium.
Monachijka.
Więc jak, panno Humps... możemy zaczynać?
Blondi nic pani nie zrobi.
Jest bardzo mądra.
Mądrzejsza niż większość ludzi.
Proszę wygodnie usiąść.
Niech się pani nie denerwuje. Często się mylę, kiedy dyktuję.
Na pewno nie zrobi pani tylu błędów, co ja.
Jest pani bardzo młoda.
- Ile pani ma lat? - 22, mein Fuhrer.
Rodacy...
Niemki i Niemcy...
towarzysze partyjni...
Rzadko chyba się zdarza,
by przywódca mógł po 20 latach stanąć przed swoimi zwolennikami
i stwierdzić, że przez te 20 lat
nie musiał niczego zmieniać w swoim programie politycznym.
Proponuję... zacząć jeszcze raz.
Udało się! Mam pracę!
Berlin, 20 kwietnia 1945, 56 urodziny Adolfa Hitlera
Dwa i pół roku później
Padnij!
Szybko! Kryć się!
Artyleria!
Oszalałaś? To niemożliwe.
Ma pani rację, pani Junge. To nie bomby, tylko artyleria!
- Rosjanie! - Piękny prezent urodzinowy!
Co się dzieje, Burgdorf? Skąd ten ostrzał?
Wszystkiego najlepszego, mein Fuhrer.
Ostrzeliwują śródmieście Berlina.
Bramę Brandenburską, Reichstag i dworzec Friedrichstrasse.
Skąd strzelają?
- Koller jest na linii. - Dajcie mi go.
Wie pan, że Berlin jest pod ostrzałem?
- Nie. - Jak to?
Nie słyszy pan?
- Nie. Jestem w Lasku Werdera. - W Berlinie panuje chaos!
Rosjanie zajęli most kolejowy na Odrze.
Nie mają baterii artyleryjskich nad Odrą.
Nie mają dział dalekiego zasięgu.
W bunkrze sztabu polowego przy ZOO
uważają, że to działa
kalibru 10 - 12 cm.
Rosyjskie baterie są w Marzahn.
To 12 kilometrów od centrum!
Są aż tak blisko?
Całe dowództwo Lufftwaffe należałoby powiesić!
Skandal!
Rosjanie są 12 kilometrów od centrum,
a mnie nikt nie informuje! Sam muszę pytać!
Może to naprawdę działa dalekiego zasięgu. Mówił pan o moście...
Bzdura!
- Himmler to nadęty błazen! - Wielka szycha!
Jak wszyscy! Rzygać się chce.
Fuhrer ogłosi dzisiaj alarm "Clausewitz".
Berlin miastem frontowym! Nie zdoła go utrzymać.
Jeśli Fuhrer tu zostanie, pogrąży całą Rzeszę.
Trzeba mu to wyperswadować. Może poprosić Hewela...
To jedyny dyplomata, który ma na niego wpływ.
Hewel już z nim rozmawiał. To na nic.
Niech pan porozmawia ze szwagierką.
Czemu nie? Pańska żona jest siostrą Ewy Braun.
Należy pan do rodziny Fuhrera. Trzeba próbować wszystkiego.
Berlin jest otoczony przez Rosjan.
Jest pan młody. Wkrótce zostanie pan ojcem.
- Chce pan zginąć w Berlinie? - Na pewno nie.
Panowie, Fuhrer!
Wszystko wynosić, szybko! Wyjeżdżamy za dwie godziny!
- Co się dzieje? - Pakujemy się.
Wyjeżdżamy.
Nie słyszał pan? Ogłoszono alarm "Clausewitz".
Ministerstwa i biura Wehrmachtu ewakuują się z Berlina.
Kto zajmie się aprowizacją ludności i wojska?
Mnie proszę nie pytać, profesorze.
To obłęd!
Pan profesor!
Nie zgadzam się na ewakuację moich ludzi.
- Co pan powie? - Zaopatrzenie Berlina padnie!
Dobry żołnierz zawsze się wyżywi.
Skąd weżmie jedzenie, kiedy zaczną się walki? Od cywilów?!
- Nie mogę na to pozwolić! - To rozkaz Fuhrera!
Jako szef urzędu odpowiadam przed SS i Himmlerem!
Jako lekarz należę do Wehrmachtu, a my zostajemy!
Proszę mieć to na uwadze!
Profesor zostaje w Berlinie! Wydajcie przepustkę!
Wszystko dla Niemiec! Heil, mein Fuhrer!
Mein Fuhrer, ja... Heil, mein Fuhrer!
Nie mogą doczekać się wyjazdu.
Nie cierpię tych dwulicowych drani.
Krzyczą "Sieg Heil", a myśIą "Pocałuj mnie w... nos!"
Mein Fuhrer...
Błagam, proszę opuścić Berlin. Jeszcze nie jest za późno.
Za późno?
Hewel, proszę podejść.
Pan też uważa, że powinniśmy skontaktować się z aliantami...
i rozpocząć negocjacje?
Jak najbardziej. Trzeba użyć polityki.
Polityka? Koniec z polityką!
Mam dosyć polityki!
Kiedy umrę, zajmiecie się polityką!
Już dobrze, mój drogi Himmlerze.
Mój wierny Heinrichu.
Już dobrze... Możesz iść.
- On jest skończony. - Tak?
Czego się spodziewać po niepijącym, niepalącym wegetarianinie?
Nie czas na żarty.
Muszę wziąć sprawy w swoje ręce.
Berlin upadnie w ciągu paru dni.
Z kim alianci będą prowadzić negocjacje po śmierci Hitlera?
Skąd pewność, że w ogóle będą chcieli negocjować?
Bez naszych struktur i bez SS, nie zapewnią porządku po wojnie.
Wystarczy mi godzina, żeby przekonać Eisenhowera. Nawiązaliśmy już kontakt.
- Ostrożnie. To jest zdrada. - Mam inne zmartwienia, Fegelein.
Przywitać Eisenhowera nazistowskim pozdrowieniem, czy podać mu rękę?
No, no...
Im później, tym lepsi goście.
Panowie już wychodzą?
Musimy porozmawiać.
Fuhrer nakazał zniszczyć wszystkie publiczne...
Muszę iść. Proszę odwiedzić mnie kiedyś w Hohenlychen.
Ja i moi ludzie, jedziemy wesprzeć obronę Berlina.
Tak więc, Speer...
naloty bombowe na nasze miasta mają swoje zalety.
Łatwiej usuwać gruzy, niż wszystko rozbierać.
Kiedy wygramy wojnę, odbudowa nie potrwa długo.
Ile tysięcy godzin spędziliśmy nad tymi wspaniałymi makietami?
Jest pan geniuszem, Speer.
Naprawdę.
Tylko pan i ja wiemy, że Trzecia Rzesza to nie tylko
domy towarowe i fabryki,
drapacze chmur i hotele.
Trzecia Rzesza będzie skarbcem sztuki i kultury,
który przetrwa tysiąclecia...
Kiedy spojrzymy na starożytne siedziby, na Akropol,
na średniowieczne miasta z ich katedrami, zrozumiemy,
że ludzie potrzebują właśnie tego. Centralnego punktu.
Tak, Speer...
Taką miałem wizję...
I nadal mam.
Mein Fuhrer...
Jeśli mamy zrealizować te plany, musi pan opuścić Berlin.
- Powiedz coś, Ewo. - On jest Fuhrerem.
Wie, co jest słuszne. Proszę wyjechać z Berlina.
Rosjanie już niemal nas odcięli.
Nie mogę, moje dziecko.
Czułbym się, jak buddyjski mnich
obracający pusty młynek modlitewny.
Albo znajdę jakieś rozwiązanie, albo pogodzę się z upadkiem.
Speer...
Jakie jest pana zdanie?
Musi pan być na scenie, kiedy opadnie kurtyna.
Ładuj!
Zostaw mnie w spokoju!
Ile masz lat? 12? A ty? 14? Zachciało się wam bawić w wojnę?
- Wracajcie do domu. - Kim pan jest?
- Czego pan chce? - Mojego syna. Żywego.
Powinien pan być z niego dumny. Wysadził dzisiaj dwa czołgi.
Fuhrer da mu medal.
Jest pan młody. Na jakim froncie pan walczył?
Nie dostąpiłem jeszcze tego zaszczytu.
Ma pan szczęście, że nie widział pan tej rzeźni.
Odeślijcie dzieci do domu.
Zostaniemy na posterunku do ostatniego człowieka.
Na jakim posterunku?
To jest pułapka.
Rosjanie zaatakują z obu stron. Stąd nie ma wyjścia.
Odpowiemy ogniem!
- Z czego? - Mamy działo przeciwlotnicze.
Nadchodzą Rosjanie. Kilka armii z czołgami
i ciężką artylerią.
Myślicie, że uda wam się wytrzymać dłużej niż pięć minut?
Przysięgaliśmy Fuhrerowi.
Nic nie rozumiecie? Przegraliśmy wojnę! To koniec!
Tchórz!
Wynoście się stąd! Już!
Kiedy przyjdą Rosjanie, wszyscy zginiecie!
9. Armia musi się wycofać.
Inaczej zostanie starta w proch.
9. Armia nie wycofa się!
Busse musi walczyć.
W takim razie 9. Armia jest już stracona.
Zaatakujemy na północy i na wschodzie.
Odepchniemy sowieckie bandy nieubłaganym, druzgocącym atakiem!
Jakimi siłami?
Dywizja Steinera zaatakuje od północy i połączy się z 9. Armią.
9. Armia nie jest w stanie ruszyć na północ.
Przeciwnik ma 10-krotną przewagę liczebną
Niech wesprze ich Wenck z 12. Armią.
12. Armia kieruje się na zachód, w kierunku Elby.
Niech zawróci!
- Wtedy osłabi front zachodni. - Kwestionujecie moje rozkazy?
Chyba wyraziłem się jasno!
Alianci zrozumieją w końcu, że tylko my możemy powstrzymać bolszewików.
Jesteśmy ostatnią zaporą przed tymi azjatyckimi hordami.
Utrzymamy Berlin przez kilka dni, a potem dogadamy się z Amerykanami.
Mohnke... jest pan.
Ogłosiłem alarm "Clausewitz". Berlin znalazł się na linii frontu.
Czynię pana odpowiedzialnym za ochronę dzielnicy rządowej.
Jeśli dojdzie do walk w Berlinie, będziemy się bić do końca.
Mamy ponad trzy miliony cywilów.
Trzeba ich ewakuować..
Doceniam pańską troskę, Mohnke.
Ale musimy zachować zimną krew.
Nie wolno nam teraz martwić się tak zwanymi cywilami!
Z całym szacunkiem, ale co z kobietami i z dziećmi?
Z tysiącami rannych, ze starcami?
W wojnie takiej jak ta, nie ma cywilów.
Fuhrer stracił poczucie rzeczywistości.
Kieruje dywizjami, które istnieją tylko na jego mapie.
Rozbita dywizja Steinera sama z trudem się broni.
A on chce, żeby Steiner atakował!
- To szaleństwo! - Proszę mu to powiedzieć.
- Nie posłucha. - Coś trzeba zrobić.
- Rundstedta i Guderiana wyrzucił. - Więc co?
Jesteśmy żołnierzami. Ślubowaliśmy wierność Fuhrerowi!
Czy to zwalnia nas od myślenia?
Kto to mówi? Oportunista! Bezwzględny karierowicz!
Słucham?
- Gdzie byłeś? - Nie twój interes!
Mein Fuhrer, pogromcy czołgów z berlińskiego Hitler Jugend.
Jestem z was dumny.
Mein Fuhrer, ten chłopiec
wysadził dzisiaj dwa czołgi.
Nazywa się Peter Kranz.
Masz na imię Peter.
Chciałbym, żeby moi generałowie byli równie odważni.
Dobrze.
Historia patrzy na was.
Kiedy Germania podniesie się z tych ruin,
wy będziecie bohaterami.
Cześć wam!
Nie wiem, jak wy,
ale mnie ciarki chodzą po krzyżu. Wolę już bomby.
Co z nami będzie?
Wczoraj powiedział, że mogę wyjechać.
Prawie wszyscy go opuścili. Nie możemy teraz wyjechać.
Ja zostaję.
Zresztą dokąd miałabym jechać?
Rodzice i przyjaciele ostrzegali mnie.
Mówili, żebym nie wiązała się z nazistami.
Jak im powiedzieć: "Jestem. Pomyliłam się.
Kiedy sprawy przybrały zły obrót, zrozumiałam swój błąd?"
Życie będzie się toczyć dalej.
O czym pan myśli, pułkowniku?
Powinniśmy wyjechać.
Dokąd?
Nie wiem. Gdzieś, gdzie będziemy potrzebni.
Wszyscy na górę! Urządzimy przyjęcie!
Chodźcie!
Dzisiaj się bawimy!
Wszędzie, gdzie wróg dotrze,
ma zastać spaloną ziemię.
To wyrok śmierci na naród niemiecki.
Bez prądu, gazu, wody pitnej,
bez węgla i bez środków transportu.
Niszcząc koleje, kanały, doki, statki i lokomotywy,
cofniemy Niemcy do czasów średniowiecza.
Pozbawimy naród szansy na przeżycie.
Jeśli przegramy wojnę, nie ma znaczenia, że naród zginie.
Nie ma potrzeby
zapewniać narodowi niemieckiemu podstaw prymitywnego przetrwania.
Lepiej samemu wszystko unicestwić.
Naród okazał się słaby.
Zgodnie z prawami natury jest skazany na eksterminację.
To pański naród. Pan jest Wodzem.
Ci, którzy przeżyją wojnę,
to pośledni sort. Najlepsi już polegli.
Chodź, mamy tańczyć.
- Zatańczy pani? - Z przyjemnością.
- Pozwoli pan? - Oczywiście.
Co się stało?
Przekonaj go, że musimy opuścić Berlin, Ewo!
Albo jedź ze mną.
Ewa!
Zginiesz.
Nastawcie muzykę! Chcę tańczyć!
Tańczyć!
- Coś szczególnego? - Swing.
Traudl...
To takie nierealne...
...jak sen,
z którego człowiek chce się wybudzić, ale nie jest w stanie.
Bo sen trwa i trwa...
Gerda, niedobrze mi.
Chodź! Chodź!
Nie przeniosłem stanowiska...
Nie przeniosłem stanowiska dowodzenia!
Na zachód...?
- Jestem 1000 metrów od wroga! - Panie generale!
Jakie wieści?
- Mają mnie rozstrzelać. - Za co?
Twierdzą, że przeniosłem stanowisko dowodzenia
- na zachód, dalej od wroga. - Dobry pomysł.
Proszę ze mną.
- Schenck. - Mohnke.
Jestem w bunkrze pod Kancelarią Rzeszy. Bronię dzielnicy rządowej.
- Potrzebna mi pomoc. - Wszystkich ewakuowano.
Nie ma tu nikogo. Został tylko mój adiutant.
- Jest pan lekarzem? - Tak. Internistą.
Niech pan znajdzie jakiś pojazd i przywiezie nam
morfinę, penicylinę
i środki opatrunkowe!
- Zobaczę, co się da zrobić. - Dziękuję. Proszę się śpieszyć.
Muszę widzieć się z Fuhrerem.
- W jakiej sprawie? - Mam zostać rozstrzelany.
Proszę zaczekać.
Broń.
Nie tutaj.
Drugi posterunek.
Rozumiem.
Panie generale...
Pan nie.
Heil Hitler!
Co się dzieje? Dlaczego mam zostać rozstrzelany?
Fuhrer zakazał wycofywać się na zachód.
Nieposłuszni oficerowie mają zostać zatrzymani i rozstrzelani.
Nie rozumiem? Moje oddziały walczą od wielu dni.
Stanowisko dowodzenia jest kilometr od linii frontu.
Dalej.
Widzi pan to? Więc nie tym tonem!
A teraz róbcie, co macie robić!
Powinien pan wytłumaczyć to Fuhrerowi osobiście.
Proszę ze mną.
- Dalej nie puszczamy. - Rozkaz generała Mohnke.
Potrzebujemy lekarstw ze szpitala wojskowego.
Tu nikogo nie ma. Wszyscy wyjechali.
- A ranni? - Skąd mam wiedzieć?
Rozejrzę się. Pan zostanie tutaj.
Ostrożnie. Wszędzie są Rosjanie.
Widzi pan?
Tam kończy się Rzesza. Dalej to już ruski kraj!
Mogę?
Jest uparty. Dlaczego nie pozwolił mi pójść?
Muszę wracać do swoich ludzi. Fuhrer na pewno mnie potrzebuje?
Do dna! Rozkaz Fuhrera!
- Zrobił pan wrażenie na Fuhrerze. - Myśli pan, że Steiner nie zaatakuje?
Wątpię, czy oddziały Steinera są w stanie przypuścić atak.
Ale po co ja to mówię? Wiecie o tym lepiej ode mnie.
Jeśli Steiner nie zaatakuje, Berlin padnie.
Gratulacje. Pański raport zrobił na Fuhrerze wrażenie.
Mianował pana głównodowodzącym obrony Berlina.
To już lepiej mnie rozstrzelajcie.
Fałszywy alarm!
Spokojnie! Są za daleko.
Proszę nas przepuścić!
- Czy to niemiecka artyleria? - Obawiam się, że nie.
Steiner powinien już zacząć atak!
Proszę wyjechać. Zostało niewiele czasu.
Fuhrer jest dobrej myśli.
Wierzy, że atak Steinera zmieni sytuację.
Słyszałam, jak mówił,
że po ataku Steinera los się odwróci.
Doradcy Fuhrera wiedzą, że to mrzonki!
Nie zdziwiłbym się, gdyby on też tak uważał.
Zwodziłby nas?
A co ma do stracenia?
Nie wierzę w ani jedno słowo!
Wróg przełamał front na dłuższym odcinku.
Zajęli już Zossen na południu, i kierują się na Stahnsdorf.
Na północy są już między Frohnau i Pankow.
Dotarli do Lichtenbergu, a na wschodzie do Mahlsdorf i Karlshorst.
Steiner zaatakuje i zrobi porządek.
Mein Fuhrer...
Steiner...
Steiner miał za mało ludzi.
Nie był w stanie przeprowadzić natarcia.
Zostają Keitel, Jodl, Krebs i Burgdorf.
To był rozkaz!
Wydałem Steinerowi rozkaz!
Za kogo wy się macie? Jak śmiecie nie wykonywać moich rozkazów?
Do tego doszło!
Wojskowi mnie okłamali!
Wszyscy mnie okłamywali. Nawet SS!
Generałowie to banda nędznych, zdradliwych tchórzy!
Nie pozwolę obrażać żołnierzy...
Tchórze, zdrajcy i nieudacznicy!
To oburzające, Mein Fuhrer!
Generałowie to szumowiny narodu niemieckiego!
Za grosz honoru!
To mają być generałowie?
Jedyne, czego nauczyli się w Akademii Wojskowej,
to jak trzymać nóż i widelec!
Od lat wojskowi torpedują moje plany!
Rzucają mi kłody pod nogi!
Powinienem był
zlikwidować wszystkich oficerów!
Jak Stalin!
Ja nie kończyłem żadnej akademii,
ale podbiłem Europę!
Sam!
Zdrajcy!
Zdradzano mnie i oszukiwano od samego początku!
To potworna zdrada
narodu niemieckiego!
Ale zdrajcy za to zapłacą.
Własną krwią!
Utopią się we własnej krwi!
Gerda, proszę, uspokój się!
Byli głusi na moje rozkazy!
W tej sytuacji nie mogę dłużej przewodzić...
To koniec.
Wojna jest przegrana.
Ale jeśli myślicie, że opuszczę Berlin,
to się mylicie. Prędzej strzelę sobie w łeb!
Róbcie, co chcecie.
Fuhrer chyba nie zamierza się zabić...
Pani Junge, pani Christian...
Proszę się przebrać. Za godzinę odlatuje samolot na południe.
Wszystko stracone.
Beznadziejnie stracone.
Wiesz, że ja zostaję. Nie pozwolę się odesłać.
Ja też zostaję!
Co teraz?
Pora zakończyć to przedstawienie.
Kapitulacja? Wykluczone!
Fuhrer powiedział, że nie poddamy się!
Listopad 1918 roku się nie powtórzy. Nigdy!
Słyszeliście, nie chce już przewodzić.
"Róbcie, co chcecie." To jego słowa.
Nikt z nas go nie zastąpi. Fuhrer pozostanie Fuhrerem!
To chwilowe załamanie. Pozbiera się.
Wspaniale. I co potem?
Nie możemy się poddać. Fuhrer by tego nie pochwalił.
- Przysięgaliśmy posłuszeństwo. - Puste słowa!
Musimy działać! Zanim będzie za późno.
- Chcesz ratować własną skórę. - Wypraszam sobie ten ton!
A niech to!
Nie wyjdziemy stąd żywi. Już po wszystkim.
Spokojnie.
Fuhrer stracił wiarę. A jeśli popełni samobójstwo?
Gunsche mówił, że pod pozycjami Rosjan jest tunel.
Dlaczego powiedziałaś, że zostajesz?
Nie wiem... naprawdę.
Już po wszystkim. Chodźmy na spacer.
Traudl...
Popatrz...
Dziewczyny, muszę zapalić.
Wracajmy na dół.
Skąd oni się wzięli?
To rekruci Volkssturmu! Dzisiaj się zaciągnęli!
Niech zejdą z linii ognia!
Podlegają Goebbelsowi!
Mają się stąd wynosić!
To szaleństwo!
- Nie wiem, czy dobrze jadę. - Wspaniale.
Stój! Wyłącz światła!
Stać! Nie ruszać się!
Mamy szczęście! To Niemcy.
Ratunku! Chcą nas zabić!
- Co się tu dzieje? - To żandarmeria.
Nie wierzę!
Dość tego! Puśćcie tych ludzi!
- Co się tu dzieje? - Nie wasza sprawa!
Znależliśmy ich w domach. To dezerterzy.
Zostaną rozstrzelani. Jak wszyscy zdrajcy.
To starcy, cywile. Nie zrobicie tego!
Nie?
Kto mnie powstrzyma? Pan?
Dość tego!
Idziemy!
Jest lekarz.
Umie pan operować?
Nie bardzo.
Powiedz Ilse, żeby dzieci nie brały zbyt dużo zabawek.
Jedna zabawka na dziecko.
I żadnych piżam. Nie będą potrzebne.
Zaraz przyjedzie tu moja żona z dziećmi. Proszę się nimi zająć.
Dziękuję. Co mogę dla pana zrobić?
Oddziały Volkssturmu odpierają natarcie Rosjan.
Brakuje im broni i doświadczenia.
Nadrabiają to żarliwą wiarą w ostateczne zwycięstwo.
Jeśli ludzie nie dostaną broni, nie będą mogli walczyć.
Umierają na próżno.
Nie mam dla nich współczucia.
Powtarzam: nie mam dla nich współczucia!
Naród niemiecki sam wybrał swój los.
Niektórych może to dziwić. Ale nie oszukujmy się.
Nikt ich do niczego nie zmuszał.
Naród powierzył nam mandat. Teraz poderżną im gardziołka!
Tak?
Ewa, musisz opuścić Fuhrera.
Nie bądź głupia. To sprawa życia lub śmierci.
Jak możesz tak mówić? Gdzie jesteś?
Zdecydowałem, że nie chcę umierać w Berlinie.
Moja siostra wie, gdzie jesteś?
Zadzwonię później.
Cześć, dzieciaki. Wasz pokój jest po prawej stronie.
Zaczekajcie!
- Dzień dobry, pani Goebbels. - Cieszę się, że panią widzę.
Ustawcie się w szeregu!
Chodź tutaj, Helga, stań w szeregu.
Włóżcie najlepsze ubranka,
a potem pójdziecie przywitać się z wujkiem Hitlerem.
Pamiętacie piosenkę?
Tak.
"Nie ma piękniejszego kraju,
tak rozległego i wspaniałego, jak nasz..."
Żeby mieć pewność, trzeba włożyć rewolwer do ust...
Czaszka będzie roztrzaskana.
Nic się nie czuje. Śmierć następuje natychmiast.
Chcę ładnie wyglądać po śmierci. Zażyję truciznę.
Jeśli mam umrzeć bohaterską śmiercią, nie chcę czuć bólu.
To niezawodny środek.
Poraża nerwy i układ oddechowy.
Śmierć następuje w ciągu kilku sekund.
Mogę też prosić?
Ja też.
Dzięki Bogu, Himmler zostawił mi spory zapas.
Dziękuję.
Przykro mi, że nie mogę dać pani lepszego prezentu.
Berlin, 23 kwietnia
1945 roku
Najdroższa Siostrzyczko, przykro mi, że to piszę,
ale nicjuż nie poradzimy. Lada chwila może być po wszystkim.
Muszę ci donieść, że Hermana tutaj nie ma.
Wierzę jednak, że się spotkacie.
Jestem pewna, że będzie dalej walczył w Bawarii,
jeszcze przezjakiś czas.
Fuhrer stracił wszelką wiarę wpomyślne zakończenie.
Najdroższy Synu, nie wiem, czy ten list do ciebie dotrze.
Może znajdzie się jakiś dobry człowiek,
który przekaże ci moje ostatnie słowa.
Zostałam z ojcem, wbrewjego woli.
Ubiegłej niedzieli Fuhrer proponował mi wyjazd.
Znasz dobrze swoją matkę. Płynie w nas ta sama krew.
Nie miałam wątpliwości. Nasza wspaniała idea umarła,
razem ze wszystkim, co piękne, godne podziwu, szlachetne i dobre.
Świat po śmierci Fuhrera i narodowego socjalizmu,
nie będzie nic wart.
Dlatego zabraliśmy ze sobą dzieci.
Nie zasłużyły sobie na taki los.
Litościwy Bóg zrozumie, że chciałam je ratować.
Złotą bransoletę z zielonym kamieniem będę miała na ręku do końca.
Potem zdejmą miją i dadzą tobie.
Nośją...
Niestety, zegarek z brylantami oddałam do jubilera.
Zostawiam ci adres.
Może uda ci się go odzyskać.
Chcę, żebyś go miała.
Daję ci też brylantową bransoletę
i wisiorek z topazem, prezent od Fuhrera na moje ostatnie urodziny.
Nie rozliczyłam się z Heise&Co.
Możesz też spodziewać się innych rachunków,
ale nie powinny przekroczyć 1.500 marek.
Proszę, spal natychmiast wszystkie prywatne i służbowe listy Fuhrera.
Posyłam ci teżjedzenie i papierosy.
Proszę, podziel się kawą z Lindersami i Kargelami.
Papierosy są dla Mandi. Tytoń dla taty.
Czekolada dla mamy.
Co jeszcze? Dzisiaj to chyba wszystko.
Życzę ci, siostrzyczko najdroższa, dużo szczęścia...
Pamiętaj, że ty i Hermann na pewno się spotkacie.
Pozdrawiam i całuję
Twoja siostra
Inge!
Keitel, chcę, żeby pan wyjechał dziś w nocy.
Dotrze pan do Doenitza i pomoże mu wszystko zorganizować.
Musimy znów ruszyć do przodu.
Nie rozumiem.
Straciliśmy pola naftowe. To katastrofa.
Nie możemy prowadzić żadnych poważnych operacji.
Kiedy opanuję sytuację, musimy odzyskać pola naftowe.
Jeszcze jakieś pytania?
- Nie, mein Fuhrer. - Doskonale. Szczęśliwej podróży.
"Mein Fuhrer, czy wobec pańskiej decyzji
pozostania w twierdzy berlińskiej,
zgodzi się pan, bym przejął zwierzchnictwo nad całą Rzeszą
z pełnymi kompetencjami i swobodą działania?
Jeśli do godziny 22:00 nie otrzymam odpowiedzi,
uznam, że nie jest pan zdolny jej udzielić.
Będę działał w najlepszym interesie narodu i ojczyzny."
To zdrada Niemiec... i Pana!
Troska Goeringa nie jest bezzasadna.
Jeśli załamie się system łączności,
co może nastąpić w każdej chwili,
zostaniemy odcięci od świata.
Stracimy zdolność przekazywania rozkazów.
Ja widzę to inaczej. Goering chce przejąć władzę.
Nigdy nie ufałem motłochowi, którym otaczał się w Obersalzbergu.
To pachnie puczem.
Łotr! Krwiopijca!
Parweniusz! Leń!
Śmie twierdzić, że jestem niezdolny do działania!
- Jutro oświadczy, że umarłem! - Dzień dobry, pani Junge.
Jak udało się panu dotrzeć do Berlina?
Nie było to łatwe. Muszę zobaczyć się z Fuhrerem.
Radziłbym zaczekać.
Siły powietrzne... Co z nimi zrobił?
Już to wystarczy, żeby go stracić!
Ten morfinista niszczył kraj!
A teraz jeszcze to!
Zdradził mnie.
Mnie!
Goering ma zostać pozbawiony władzy i usunięty ze stanowiska!
Jeśli nie przeżyję...
wy musicie go zlikwidować!
Co będzie z nami?
Jest jakaś nadzieja?
Powinna pani wyjechać, zanim będzie za późno.
Fuhrer chce zostać. Nie zostawimy go samego.
Wiemy, co go czeka. Do tego nie będzie potrzebował nikogo.
A już na pewno nie pani.
Pan Goebbels i jego żona zostają. I dzieci.
Ale dzieci...
Cały czas myślałam...
że znajdzie się jakieś rozwiązanie.
Proszę.
Albert... Witaj.
Masz gorączkę?
Albercie, moje serce tego nie wytrzyma.
Zabierz dzieci i wyjedź.
Dokąd?
Już mówiłem. PrzyśIę wam barkę do Schwanenwerder.
Możecie się na niej ukryć, do czasu, aż wszystko się skończy.
To już nie potrwa długo.
Wszystko dokładnie przemyślałam.
Nie chcę, żeby moje dzieci dorastały w świecie bez narodowego socjalizmu.
Zastanów się jeszcze, Magdo.
Dzieci mają prawo do przyszłości.
Jeśli idea narodowego socjalizmu umrze, to nie ma przyszłości.
Nie wierzę, że naprawdę tego chcesz.
Idź...
Proszę.
Wiedziałam, że pan przyjdzie. Pan nie opuści Fuhrera.
Przyszedłem... pożegnać się z Fuhrerem.
- Wieczorem wracam do Hamburga. - Oczywiście.
Proszę usiąść.
Widzi pan? To meble, które pan dla mnie zaprojektował.
Nie mogłam się z nimi rozstać.
Proszę się częstować. Pewnie nic pan nie jadł.
To prawda.
Dziękuję.
Dobrze, że pan przyszedł.
Będzie wiedział, że jest pan po jego stronie.
Wątpił w to?
Zastanawiał się, czy pan też nie jest przeciwko niemu.
Mówiłam mu, że pan przyjdzie. I przyszedł pan.
Jest zadowolony, że poradził mu pan zostać w Berlinie.
Też uważam, że to była słuszna decyzja.
Wie pan...
może to szalone, ale...
naprawdę jestem tu szczęśliwa.
I nie boję się.
Tak?
Przyszedł pan.
Mein Fuhrer...
W porządku...
Usiądźmy.
Miałem wielkie plany dla Niemców i dla świata.
Nikt mnie nie rozumiał, nawet najstarsi towarzysze.
Mieliśmy takie możliwości! Świat był na wyciągnięcie ręki...
Za późno.
Ale jestem dumny, że otwarcie wystąpiłem przeciwko Żydom.
Stworzyłem Niemcom przestrzeń życiową wolną od żydowskiego jadu.
Odejdę bez trudu. Jedna chwila...
a potem wieczny odpoczynek.
Proszę oszczędzić naród niemiecki, mein Fuhrer.
Jeśli naród nie przejdzie próby,
nie będę ronił nad nim łez.
Nie zasłużył na to.
Taki jego los. Sam sobie jest winien.
Od miesięcy...
Muszę to powiedzieć, mein Fuhrer...
Od miesięcy nie wykonuję pańskich rozkazów.
Nie tylko nie stosowałem się do poleceń,
ale wręcz działałem wbrew nim.
Musiałem to powiedzieć.
Moja osobista lojalność wobec pana pozostaje niezmienna.
Wyjeżdża pan...
Dobrze. Do widzenia.
Życzę powodzenia.
Jedzcie, panowie, do syta.
Peter!
Już dobrze, synu.
Ma gorączkę.
Tak, ale żyje.
Są jeszcze na świecie ludzie odważni i wierni.
Hrabia von Greim i panna Reitsch.
Cieszę się, że dotarliście oboje cali i zdrowi. Przynajmniej z grubsza.
Proszę....
Udało nam się wylądować w Gatow.
Drogi są nieprzejezdne, więc...
przelecieliśmy nad rosyjskimi liniami
i wylądowaliśmy kilkaset metrów stąd.
Tuż przed lądowaniem trafił nas rosyjski pocisk.
Generale von Greim, powierzam panu dowództwo Luftwaffe
i mianuję feldmarszałkiem.
Wielka odpowiedzialność
spocznie na pańskich barkach. Niech pan postawi Luftwaffe na nogi.
Popełniono wiele błędów. Musi pan być bezwzględny.
Życie nie wybacza słabości.
Tak zwany humanitaryzm
to brednie.
Współczucie to grzech główny. Współczucie dla słabych
jest wbrew naturze.
Najsilniejsi
mogą zwyciężyć tylko eliminując słabszych.
Zawsze stosowałem się do tego prawa natury.
Nigdy nie pozwalałem sobie na współczucie.
Bezwzględnie tępiłem wszelką opozycję wewnątrz kraju
i brutalnie miażdżyłem opór obcych ras.
Tylko w ten sposób rozwiązuje się problemy.
Małpy, na przykład,
tratują na śmierć każdego intruza.
To, co dotyczy małp, dotyczy także ludzi.
W Lubece, Himmler
chciał poddać się zachodnim mocarstwom
za pośrednictwem hrabiego Bernadotte...
podało angielskie radio.
Himmler...
Dlaczego właśnie on?!
Najwierniejszy z wiernych!
To najgorsza zdrada ze wszystkich!
Goering
zawsze był przekupny!
Speer to pięknoduch, nieobliczalny artysta!
Każdy inny! Tak!
Ale Himmler...
Czy on oszalał?
Domagał się władzy, twierdząc, że jestem chory.
Może nawet już nie żyję!
Chcę zostać z genrałem von Greimem i panną Reitsch.
Wezwijcie Fegeleina.
Mein Fuhrer, nie wiemy, gdzie jest.
Jest adiutantem Himmlera, musi być do dyspozycji!
- Nie widzieliśmy go od wielu dni. - Ma się natychmiast stawić!
Proszę zostać, doktorze.
Pani i Greim, musicie jak najszybciej wyjechać.
Polecicie do Doenitza. Niech dopilnuje,
żeby Himmler poniósł zasłużoną karę.
Mein Fuhrer, postanowiliśmy zginąć razem z panem.
Dziękuję za ten dowód wierności,
ale Himmler musi umrzeć. Dopuścił się zdrady!
Słusznie nie wtajemniczałem go w moje plany.
Mein Fuhrer?
Mam bezczynnie czekać, aż te żydowskie świnie mnie zabiją?
To był mój podstęp.
Pozwoliłem wrogowi
wtargnąć na terytorium Rzeszy. MyśIą, że zwyciężyli,
ale czeka ich niemiłe rozczarowanie.
Doenitz mobilizuje siły na północy; Kesselring na południu.
Zmiażdżymy wroga w potężnym uścisku.
Trzy armie spod Pragi zajdą Rosjan od tyłu.
Nie wiedziałem, że mamy jeszcze tyle wojska.
Podjąłem kroki, żeby w krótkim czasie
postawić w gotowości tysiące nowoczesnych myśliwców.
Luftwaffe znów będzie zdolna do ataku.
Chylę czoło przed pańskim geniuszem i klękam przed ołtarzem ojczyzny.
Heil, mein Fuhrer.
Wystąpił pan o zgodę na wyjazd z Berlina?
Cały personel administracyjny i medyczny
podległy Himmlerowi opuścił już Berlin.
Himmler to zdrajca. Poniesie zasłużoną karę.
Jako lekarz SS nie mam tu już żadnych obowiązków.
Pańska prośba jest nie do przyjęcia!
Moja... rodzina...
Jeśli Rosjanie mnie tu znajdą... Muszę wyjechać!
Nie robił pan nic złego. Przyszłe pokolenia
będą wdzięczne za pańskie badania naukowe.
Biorę na siebie całą odpowiedzialność.
Później do tego wrócimy.
Nie możemy znależć gruppenfurera Fegeleina.
- Nie ma go w bunkrze. - Jak to "nie możecie znależć"?
To go szukajcie!
Chcę się widzieć z Fegeleinem. Natychmiast!
Jeśli oddalił się bez rozkazu, to jest to dezercja! Zdrada!
Sprowadzić Fegeleina!
Fegelein! Fegelein!
Tato, dlaczego włożyłeś galowy mundur?
Ernest... Coś się stało?
Nie... Dziękuję.
Birgitte jest głodna.
Ilse, ty też musisz coś zjeść.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Panie gruppenfurher, jest pan aresztowany.
- Za co? - Za dezercję.
Proszę się ubrać. Pójdzie pan z nami.
Możecie mi...!
Puść mnie, draniu! Nie macie prawa!
Proszę, nie pozwóI im zabić Hermanna.
Chciał uciec. To pewne.
Jakie to ma znaczenie? To i tak już koniec.
PomyśI o mojej biednej siostrze. Jest w ciąży!
Kolaborował z Himmlerem. Jest zdrajcą.
Dla zdrajców nie ma współczucia.
Dla zdrajców nie ma litości.
Zostanie oddany pod sąd polowy i stracony.
I co to komu da?
Taka jest moja wola!
Jesteś Fuhrerem.
Słucham.
Rosjanie wdzierają się ze wszystkich stron.
Nie mamy żadnych rezerw; zrzuty ustały.
Nie możemy sprowadzić amunicji.
Rosjanie doszli już do mostu Weidendammer
i do Lustgarten na wschodzie. Na południu do Potsdamer Platz,
a na zachodzie do Tiergarten.
Są 300 - 400 metrów od Kancelarii Rzeszy.
Jak długo wytrzymacie?
- Dzień, góra dwa. - Dzielnica rządowa podobnie?
Tak, mein Fuhrer.
Jako żołnierz proponuję, rozważyć próbę
przebicia się w okolicach Berliner Kessel.
W walkach o Berlin
straciliśmy już 15 - 20 tys. najlepszych oficerów.
Po to właśnie jest młodzież.
Pańska propozycja jest absurdalna! To szalony plan!
Proszę pomyśleć o tysiącach rannych. Nie możemy nic dla nich zrobić.
Mein Fuhrer...
Rozkazy są gotowe. Daję słowo oficera...
Fuhrer nie może zniknąć z kart historii
jak pierwszy lepszy zbieg!
Nawet gdybyśmy spróbowali się przebić,
trafimy z jednej pułapki do drugiej.
Miałbym nocować pod gołym niebem, w stodole, czy w podobnym miejscu
i czekać aż nastąpi koniec?
Wenck zbliża się z 12. Armią.
Połączy się z 9. Armią Bussego.
Zadadzą ostateczny cios Rosjanom i będziemy uratowani.
Wenck to wybitny człowiek.
Zatelegrafuj do Keitla.
Muszę natychmiast wiedzieć...
Po pierwsze: gdzie jest Wenck?
Po drugie: kiedy przypuszczą atak?
Po trzecie: gdzie jest 9. Armia?
Po czwarte: w którym miejscu 9. Armia planuje się przebić?
Przekonacie się panowie, że miałem rację.
Wenck nadejdzie.
Muszę wiedzieć, czy Wenck jest zdolny do natarcia, czy nie.
Niemożliwe, żeby mały oddział Wencka ruszył na Armię Czerwoną.
Uważa pan, że natarcie Wencka jest niemożliwe?
Wenck nie ma ludzi, żeby ruszyć na Armię Czerwoną.
Dlaczego nie powie pan tego Fuhrerowi?
- Czy wszyscy zwariowali? - Sądzi pan, że Fuhrer o tym nie wie?
Ale on się nie podda! My też nie!
Raz już przez to przechodziłem. Wystarczy.
Muszę stąd wyjść.
Stać!
Heil Hitler!
Przepraszam, zasnęłam.
Odpoczęła pani trochę?
Proszę wziąć bloczek.
Mój polityczny testament.
Od 1914 roku,
kiedy jako ochotnik wniosłem swój skromny wkład
w narzuconą Rzeszy I Wojnę Światową,
minęło ponad trzydzieści lat.
Przez te trzy dziesięciolecia moimi myślami i czynami
powodowała miłość i wierność narodowi niemieckiemu.
- Przepraszam, zaczął się ostrzał... - Proszę usiąść.
Wieki miną,
a z ruin naszych miast i pomników kultury
odrodzi się nienawiść do tych, którzy za to wszystko odpowiadają;
do tych, którym to wszystko zawdzięczamy.
Do międzynarodowego żydostwa i jego popleczników.
Co się stało, panie ministrze?
Fuhrer chce, żebym opuścił Berlin.
Wydał mi nawet rozkaz.
Zawsze wykonywałem jego rozkazy! Zawsze!
Ale tego rozkazu nie wykonam.
Zostanę przy Fuhrerze.
Przepraszam pani Junge, ale...
muszę pani podyktować mój osobisty testament.
Przepisuję testament Fuhrera.
Dobrze.
Rozumiem, przyjdę później.
Mein Fuhrer, ja... Ustawa o czystości rasy
nakazuje mi spytać, czy jest pan pochodzenia aryjskiego?
- Tak. - Mogę poprosić pański dowód?
- Mówi pan do Fuhrera! - Oczywiście.
Czy pani, Ewo Braun, jest pochodzenia aryjskiego?
- Tak. - Więc nie ma przeciwwskazań.
Mein Fuhrer, Adolfie Hitler,
- czy bierze pan obecną tu Ewę Braun za żonę? - Tak.
Ewo Braun, bierze pani obecnego tu Adolfa Hitlera za męża?
Tak.
Oświadczam więc, że od tej chwili jesteście małżeństwem.
Potrzebuję dwóch ludzi!
Wszystko będzie dobrze.
- Ma pan się stawić u Fuhrera. - O tej porze?
Ile jeszcze wytrzymacie?
Może 20 godzin, nie dłużej.
Rosjanie są już kilkaset metrów stąd.
Chwilowo udało nam się ich zatrzymać.
Wie pan, Mohnke, zachodnie demokracje są dekadenckie.
Zdyscyplinowane ludy Wschodu zapanują nad nimi.
Powodzenia. Dziękuję.
Nie chodziło tylko o Niemcy...
Raport Keitla.
Jeden: Wenck utknął nad Schwielowsee...
Dwa: 12. Armia nie jest w stanie dalej atakować.
Trzy: większa część 9. Armii została otoczona.
Mein Fuhrer, potrzebujemy instrukcji
na wypadek, gdyby zabrakło nam amunicji.
Nie skapituluję. Nigdy.
Zabraniam panu się poddawać.
Dotyczy to wszystkich dowódców. Zabraniam kapitulacji.
Gunsche, pani Braun... Moja żona i ja, zamierzamy odebrać sobie życie.
Ale nie chcę, żeby Rosjanie wystawili nasze ciała na pokaz.
Nie chcę dostać się w ich ręce, żywy, czy martwy!
Spalcie moje ciało, żeby nigdy nie zostało znalezione.
Gunsche...
Proszę obiecać, że zadba pan,
żeby moje doczesne szczątki zostały zniszczone.
Mein Fuhrer...
To straszny rozkaz, ale wykonam go.
Erich, potrzebuję 200 litrów benzyny.
Zwariowałeś? Skąd ją wezmę?
Z samochodów. Nie są nikomu potrzebne.
- Po co ci tyle benzyny? - To nie na telefon.
Proszę ze mną.
Fuhrer chce nas widzieć.
Mam pana usprawiedliwić?
Choruję na odmę.
I tak już po mnie.
Przepraszam.
Tędy, panie profesorze.
Proszę chwilę zaczekać.
Przepraszam...
Wybaczcie, że odrywam was od zajęć.
Mein Fuhrer, proszę zachować wiarę w zwycięstwo!
Prowadź nas, Wodzu! Pójdziemy za Tobą!
Zapraszamy do nas!
Niech się pani napije.
- Tylko to nam zostało. - Proszę usiąść.
Od razu lepiej.
Sytuacja jest beznadziejna. Jak to się mówi - gównania.
Proszę usiąść.
To dla nas zaszczyt, panno... pani...
Po prostu pani Hitler.
Wszystko w porządku.
Szkoda, że nie możemy wyjść..
Chyba, że chce się zostać bohaterem.
Fritz, weż się w garść!
Tak jest! Weż się w garść!
Heil Hitler!
- Są nowiny? - Muszę zameldować Fuhrerowi.
- Nie teraz. Siadaj. - Usiądź i pij.
Mogę przedstawić cię pani Hitler?
Taki młody i tyle medali? Może pan być z siebie dumny.
Muszę wyjść. Odwykłem od alkoholu.
Proszę skorzystać z naszej toalety.
Jeśli ręka zadrży,
kula może uszkodzić nerw wzrokowy.
Dlatego doraczam jednoczesne zażycie trucizny.
Trzeba rozgryżć kapsułkę i pociągnąć za spust.
Trucizna zacznie działać po jednej, dwóch sekundach.
Koerner, pan też.
Znam go...
Znam mojego męża 15 lat.
Ale tak naprawdę nic o nim nie wiem.
Mimo że chętnie opowiada.
Cieszyłam się na przyjazd do Berlina, ale on się zmienił.
Mówi tylko o psach i o wegetarianizmie.
Czasem wściekam się na Blondi.
Kopię ją pod stołem, a Adolf nie wie, co się z nią dzieje.
Mam wrażenie, że nie chce nikogo do siebie dopuścić...
Naprawdę blisko...
Prywatnie potrafi być niezwykle troskliwy.
Ale czasem to, co mówi... jest takie brutalne.
Wtedy jest Fuhrerem.
Zapalmy.
Przepraszam.
Ma pani tyle trosk, a ja się tu użalam.
Chcę podarować pani moje futro. Pożegnalny prezent.
Lubię dobrze ubrane kobiety. Proszę wziąć i korzystać.
Bardzo pani miła. Dziękuję.
Nie wiem tylko, gdzie mogłabym je nosić.
Niech pani spróbuje uciec. Proszę mi to obiecać.
Dziękuję, bardzo smaczne, panno Manziarly.
Już pora.
To koniec.
Fuhrer chce się pożegnać.
Jest pani najodważniejszą matką w całej Rzeszy.
Dzięki panu jestem najszczęśliwszą z niemieckich kobiet.
Proszę pozdrowić Bawarię.
- Co wy tu robicie? - My do cioci Ewy i wujka Hitlera.
- Jedliście coś? - Tylko śniadanie.
Przyniosę coś do jedzenia. Zaraz wracam.
Panowie, słyszeliście, co mówi się na zewnątrz?
Berlin jest miastem bezdomnym. Stracił domy.
Muszę koniecznie zobaczyć się z Fuhrerem.
Proszę!
Fuhrer wydał rozkaz, żeby mu nie przeszkadzano.
Proszę, tylko na chwilę.
Proszę!
Mein Fuhrer, przyszła pani Goebbels.
Co znowu?
Mein Fuhrer, błagam, proszę wyjechać z Berlina!
Mein Fuhrer, proszę...
Proszę nas nie opuszczać! Co się z nami stanie?
Jutro przeklną mnie miliony ludzi.
Ale los musi się dopełnić.
Proszę wstać...
Ciociu Traudl, ja nawet lubię ten huk.
- Tak? - Nic nam się nie stanie, prawda?
Prawda.
Trafiony!
Już po wszystkim.
Fuhrer nie żyje.
Tam jest tata.
Zwariowałeś?
- Przez tę benzynę... - Nic nie mów, Erich.
Cofnijcie się.
Szybko!
Nie!
Puść babcię!
Trzeba przywrócić porządek!
Za nimi!
Tędy! Znam drogę przez ruiny!
Możecie nam ufać! Szybciej!
BYŁEM PO STRONIE CZERWONYCH BESTII
POPIERAŁEM BOLSZEWIKÓW
Czy Rosjanie otrzymali naszą wiadomość?
- Za chwilę się dowiemy. - Albo nie.
Jakie wieści pan przynosi, panie generale?
Adolf Hitler i jego żona, skończyli ze sobą.
Nowy rząd upoważnił mnie do rozpoczęcia...
rozmów pokojowych
między naszymi krajami,
które w tej wojnie poniosły największe straty.
Czy zabiegałby pan o pokój, będąc na moim miejscu?
Mój rząd nie zgodzi się na bezwarunkową kapitulację.
W obecnej sytuacji nie ma innego wyjścia.
Kapitulacja? Nigdy! To oburzające!
Już raz wygoniłem czerwonych z Berlina.
Będę bronił miasta, dopóki żyję!
Nie poświęcę ostatnich godzin na stanowisku Kanclerza Rzeszy
na podpisanie aktu kapitulacji!
- Musimy chronić cywilów! - Fuhrer wydał rozkaz!
- To szaleństwo! - Musimy negocjować.
Powtarzam, panowie, nie zgadzam się na kapitulację!
- Telegram do marszałka Żukowa! - Do Żukowa?
- Co się dzieje? - Poddajemy się!
Muszę pana zastrzelić! Fuhrer zakazał się poddawać!
- Jak długo działa ten środek? - Około czterech godzin.
Dzieci...
pan doktor przyniósł lekarstwo, o którym wam mówiłam.
Jest gorzkie, ale na pewno pomoże.
Niech każde wypije łyk.
Kto pierwszy?
Heide, jesteś taka dzielna.
Jeszcze trochę.
Nie jest takie złe.
Dobrze... Helmut?
Teraz już nie zachorujecie w tym wilgotnym bunkrze.
Tutaj nie ma wilgoci.
Dobrze.
Helga...
Nie chcę.
- Wolisz zachorować? - Mamo, proszę. Nie chcę.
Nie płacz. Łzy nic nie pomogą.
Musisz wypić.
Otwórz buzię!
Tato!
Pij!
Śpijcie dobrze, dzieci.
Kłamstwa wkrótce umrą,
a światło wygra z ciemnością.
Może pani przeczytać?
"Kłamstwa wkrótce umrą, a światło wygra z ciemnością."
Od początku.
Kłamstwa wkrótce umrą
i prawda znów zatriumfuje.
Nadejdzie czas, gdy staniemy ponad wszystkim,
czyści i...
i bez skazy.
- Nie mamy szansy. - Wszystko jedno. Idę.
- Jak przekroczymy rosyjskie linie? - Nie zostanę tu ani minuty dłużej.
- Zginiemy! - Przestań. Nie będzie tak żle.
Jeśli zostaniemy, wpadniemy w ręce Rosjan.
Powodzenia.
Chodźmy.
30 kwietnia 1945 roku Fuhrer popełnił samobójstwo.
Opuścił tym samym wszystkich, którzy przysięgali mu wierność.
Niemieccy żołnierze, byliście posłuszni rozkazom.
Walczyliście o Berlin,
choć brakowało wam amunicji,
a opór, wzaistniałej sytuacji, był bezcelowy.
Nakazuję natychmiast zaprzestać walki.
Każda godzina tej wojny
powiększa tylko cierpienia cywilów
i przedłuża mękę rannych.
Wporozumieniu z Naczelnym Dowództwem Armii Czerwonej,
rozkazuję
natychmiast zaprzestać walki!
Weidling, były dowódca
obrony Berlina....
Proszę szklankę wody.
Nie będę już pana potrzebował.
Kości zostały rzucone.
- Już pora, doktorze. - Widzi pan, co tutaj się dzieje.
Nalegam, żeby pan nam towarzyszył.
Cóż...
Proszę iść. Zrobił pan bardzo dużo. Dziękuję.
Schadle, proszę ze mną.
Przykro mi, ale nigdzie nie pójdę.
Idziemy!
Sturmmann Kruger: Krzyż Żelazny II klasy za obronę Wolfbrucke...
Sturmmann Wagner za zniszczenie dwóch działek maszynowych
i obronę linii na Puttkammerstrasse: Krzyż Żelazny II klasy.
Sturmmann Rauch: Krzyż Żelazny
za pomoc kurierom w przekraczaniu linii wroga.
Są pozostali!
Boże!
Uciekamy!
Ratunku!
Stój! Kto idzie?
Niemiec.
Pan Hewel?
Żyje pan, Bogu dzięki.
Gdzie reszta?
Nie wiem, pani Junge, może gdzieś w okolicy...
Większość moich ludzi zginęła.
Że też wyszedłem z bunkra.
Należało się zastrzelić.
Ale nie byłem w stanie.
Proszę coś zjeść. Umrzeć zawsze pan zdąży.
Baczność!
Zostańcie z kobietami.
Chodźcie.
- Rosjanie nas okrążyli. - Co teraz będzie?
Może przejdziecie. Próbujcie.
Nie zrobię ani kroku więcej.
Proszę się zastanowić. Rosjanie ścigają nas.
Kobiety mają szansę.
Proszę próbować.
Powodzenia.
Mijając Rosjan, niech pani nie patrzy im w oczy.
Proszę zapamiętać.
Powodzenia.
Rosjanie!
- Chodź, Gerda. - Idź sama.
- Ja nie mogę. - Proszę!
Muszę spróbować.
Nie gniewaj się.
Dam sobie radę.
Doktorze!
Moi towarzysze chcą się poddać. Mogę do pana dołączyć?
Fuhrer nie żyje. Chce pan bić się sam?
Wiąże mnie przysięga.
Proszę zwrócić się do brigadefuhrera.
- Rosjanie oczyszczają plac. - I co?
- Żadnego oporu. Ani jednego strzału. - Będą tu najdalej za godzinę.
- Jak powinniśmy się zachować? - Nie wolno poddać się bez walki.
Więc co pan radzi?
Zostaniemy tutaj, a kiedy przyjdą, opróżnimy magazynki.
Potem każdy palnie sobie w łeb.
Mówi pan bzdury!
Czy samobójstwo w imię honoru to naprawdę jedyne wyjście?
Jesteśmy oficerami SS. Nie możemy przeżyć Hitlera.
Kto jeszcze tak uważa?
- Usiądzie pan na chwilę? - Chętnie.
Dlaczego chce pan żyć?
A dlaczego pan koniecznie chce umrzeć?
Widzi pan?
Fuhrer wręczył mi to osobiście.
Ostatnie wyróżnienie?
Może. Wręczył mi to przy pożegnaniu.
Chciał, żebym mu coś obiecał.
Że popełnię samobójstwo, kiedy dostanę się w ręce Rosjan.
Hitler wymógł na panu samobójstwo?
Dlaczego?
Pewnie nie chciał, żebym musiał żle o nim mówić.
Jest pan dyplomatą. Chroni pana prawo międzynarodowe.
Kto zyska na tym, że spełni pan daną obietnicę?
Już są!
Nie strzelajcie, towarzysze!
Poddaliśmy się!
Wojna się skończyła.
Już po wszystkim.
Ostateczna kapitulacja nastąpiła 7 maja 1945 roku.
8 maja ogłoszono zaprzestanie wszelkich działań wojennych.
Wojna pochłonęła ponad 50 milionów ofiar.
6 milionów Żydów zamordowano w obozach koncentracyjnych.
Uciekła i uniknęła więzienia, zmarła 14 kwietnia 1997.
Zwolniony z sowieckiej niewoli w 1953, zmarł 21 grudnia 1998.
Zwolniony z sowieckiej niewoli w 1955, zmarł 6 sierpnia 2001.
Zmarł w sowieckim obozie w 1955.
Zatrzymany przez Rosjan w lazarecie, zmarł w sowieckim obozie w 1945.
Zwolniony z więzienia Bautzen w NRD w 1956, zmarł w 2003.
Przeżyła wojnę. Zwyciężała w zawodach lotniczych, zmarła w 1979.
24 maja 1945 popełnił samobójstwo w Salzburgu.
Trafili do sowieckiej niewoli, z której zostali zwolnieni.
Linge zmarł w 1980. Hentschel w 1982.
Zaginęła bez wieści podczas ucieczki z Berlina.
Skazany na 20 lat więzienia w procesie norymberskim,
zwolniony z więzienia w 1966, zmarł w Londynie w 1981.
Skazani na karę śmierci w procesie norymberskim i straceni.
Skazany na karę śmierci, popełnił samobójstwo.
Usiłował zbiec pod fałszywym nazwiskiem,
skazany na karę śmierci, popełnił samobójstwo.
2 maja 1945 popełnili samobójstwo.
W 1955 zwolniony z sowieckiej niewoli, mieszka w Berlinie.
Zaliczona do "młodocianych zwolenników",
pracowała jako sekretarka do śmierci w 2002.
Podczas procesu w Norymberdze usłyszałam straszne rzeczy.
Zginęło 6 milionów Żydów. Ginęli ludzie innych ras.
Byłam głęboko wstrząśnięta tymi faktami.
Nie widziałam jednak ich związku ze swoją przeszłością.
Byłam szczęśliwa, że sama mam czyste sumienie.
Nie wiedziałam, co się dzieje i na jaką skalę.
Pewnego dnia przechodziłam jednak koło tablicy
upamiętniającej Sophie Scholl, na Franz Jospeh Strasse.
Zobaczyłam, że urodziła się w tym samym roku, co ja,
a stracono ją w roku, w którym zaczęłam pracować dla Hitlera.
To wtedy zrozumiałam,
że młodość niczego nie usprawiedliwia
i że można było dotrzeć do prawdy.
Reżyseria:
Scenariusz:
Zdjęcia:
Muzyka:
Wystąpili: