--- Vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)
Hopsasa, tralala falderaldera.
Hopsasa, de sialia zingt een wijsje.
Narcisjes bloeien open en stralen.
Dan barsten ze allemaal open en weten alle bloempjes.
De lente is zo gezelliweldig.
Keuvelende eekhoorntjes zingen allen in koor.
Ze neuriën hun lentelied voor iedereen.
De lente is de gezelligste tijd voor een liedje.
De lente is zo gezelliweldig.
We spelen de hele dag met de konijntjes in het bos.
Het spijt me, maar dit is niet de film die u te zien zal krijgen.
De film die u gaat zien, is enorm akelig.
Als u toch een film wilt zien over een blij elfje,
dan vindt u zeker nog een plaatsje in zaal twee.
Maar als u van verhalen houdt over snuggere en nogal knappe wezen,
verdachte branden, vleesetende bloedzuigers,
Italiaanse gerechten en geheime organisaties, blijf dan zitten
terwijl ik u de trieste lotgevallen vertel van de kinderen van de familie Baudelaire.
Ik ben Lemony Snicket
en ik heb de trieste taak dit verhaal uit de doeken te doen.
Violet Baudelaire, de oudste,
was een van de beste uitvindsters van 14 jaar ter wereld.
Iedereen die Violet goed kende, wist dat ze aan een uitvinding werkte
wanneer haar lange haar in een lint samengebonden was.
In een wereld vol met achtergelaten en weggegooide spullen,
wist Violet altijd wel iets te vinden.
Iets dat ze kon aanpassen in wat je maar wilt en voor bijna elke gelegenheid.
En niemand kon haar uitvindingen beter uitproberen
dan haar broer.
Klaus Baudelaire, de op een na oudste, was dol op boeken.
Of eigenlijk nog meer op wat hij uit boeken kon leren.
Er was een enorme bibliotheek in het huis van de Baudelaires.
Een kamer met duizenden boeken over om het even wat.
En Klaus deed niks liever
dan er een hele namiddag te zitten en te lezen wat in die boeken stond.
En alles wat hij las, onthield hij ook.
Sunny, de jongste, had andere interesses.
Ze beet graag in dingen en ze had vier scherpe tanden.
Er was maar weinig waar ze niet graag in beet.
Sunny had de leeftijd waarop men praat door middel van onverstaanbare kreetjes.
Bijvoorbeeld... Wat waarschijnlijk betekende:
'Kijk naar die vreemde man die daar uit de mist opduikt.'
Of misschien: 'Wat doet een bankier als Mr Poe
wadend door het zand om ons op het strand van Briny te vinden?'
Kinderen, ik moet jullie jammer genoeg iets heel ergs vertellen.
Het spijt me zeer, maar jullie ouders zijn omgekomen in een brand
die jullie hele huis verwoest heeft.
Als je ooit al iemand verloren hebt die heel belangrijk voor je was,
dan weet je al hoe het voelt.
En als je het nog niet meegemaakt hebt, dan kun je je het onmogelijk voorstellen.
Niemand weet precies hoe de brand bij de Baudelaires ontstaan is.
Mijn collega's en ik hebben het zo goed mogelijk onderzocht,
maar het enige wat we ontdekt hebben is dat de vlammenzee
ontstaan is vanop een grote afstand
door de breking en de convergentie van licht.
En in enkele seconden, stond het hele huis in lichterlaaie.
En net zo mysterieus als de oorzaak van de brand was,
begonnen ook andere mysteries zich voor de ogen van de kinderen af te spelen.
Elke familie heeft zo zijn geheimen, zijn gesloten deuren.
Maar, zo besefte Klaus nu,
zelfs de kleinste vondst zou bij hem vragen oproepen.
Waarom zat die verrekijker verborgen in het bureau van zijn vader?
Hadden hun ouders nog andere geheimen die nog ontrafeld moesten worden?
Hij vreesde dat deze vragen misschien nooit beantwoord zouden worden.
En van de ene op de andere moment
veranderden de kinderen Baudelaire in de wezen Baudelaire.
Ik heb u proberen te waarschuwen.
Dit is het uitgelezen moment om de zaal te verlaten
of de woonkamer of het vliegtuig waar deze film vertoond wordt.
Het is nog niet te laat om een film over een blij elfje te gaan bekijken.
Ja, kom maar met me mee.
Als zaakvoerder van Mulctuary Management
en de executeur van het testament van jullie ouders,
ben ik wettelijk verplicht jullie geld te beheren tot jullie meerderjarig zijn
en de voogdij over te dragen aan jullie dichtste familie.
Daarom breng ik jullie naar graaf Olaf.
Hij woont hier in de stad, maar 37 straten verder.
Ik denk niet dat dat 'dichtste familie' moet beteken.
Wij kennen geen graaf Olaf.
Ja, natuurlijk wel.
Ofwel is hij jullie achter-achterneef in de derde graad,
of julie achter-achter-achterneef in de vierde graad.
Iemand is zijn hersenen verloren.
En hij werkt als acteur. Is dat niet spannend, kinderen?
Jullie mogen jezelf gelukkig prijzen hoor.
Mensen met zijn beroep zijn meestal niet zo vrijgevig.
Hier zijn we dan, jullie nieuwe thuis.
Is het niet prachtig?
Jullie moeten de Baudelaires zijn.
Ik vind het zo jammer wat er gebeurd is,
maar ik was verheugd te horen dat jullie hierheen kwamen.
Welkom. Ik ben rechter Strauss van het hooggerechtshof.
Ik ben Violet. En dit is m'n broer, Klaus, en m'n zus Sunny.
Poe van Mulctuary Management. Hoe maakt u het?
Goed.
U hebt een prachtig huis. - Dank u.
Wees niet verlegen, jullie mogen me altijd komen bezoeken.
Bezoeken? - Woont u dan niet bij graaf Olaf?
Samenwonen? Met graaf Olaf? Nee.
Nee hoor. Hij is mijn buurman.
Laten we buiten slapen.
Treed binnen.
Ik heb niet de hele dag. Kom op.
Kijk eens wie we daar hebben.
Ik ben jullie geliefde graaf Olaf.
Welkom in mijn gezelliweldige huis.
Mogen jullie troost vinden in de warme schoot van
zijn donzige veren.
Of zoals de Grieken tijdens de Oudheid zouden zeggen
Orphanis,
encribo,
enzovoort.
De muziek gaat richting het hoogtepunt tot de juiste toon bereikt is,
en eindigt met een danspas.
Niet precies wat ik wou, maar je begrijpt het wel.
Mijn liefste...
Violet.
Aangenaam.
Hoe gaat het met u? - En dit is waarschijnlijk Klaus.
De jonge Klaus.
Links zie je er beter uit.
En...
Wat is dit?
Ik ben Sunny.
Sorry, ik spreek geen aaps.
Banaan.
Ik ben géén aap.
Sunny is ons zusje.
Waarom zien jullie er zo somber uit?
Onze ouders zijn pas overleden.
Ja, natuurlijk. Hoe verschrikkelijk.
Wacht, ik herbegin.
Zeg het nog eens. Vlug, nu het nog in m'n hoofd zit.
Onze ouders zijn...
pas overleden?
Wat een idioot.
Mr Poe...
ik zal deze wezen grootbrengen
alsof ze echt gewenst waren.
En hoewel u het misschien als een last, een opoffering, wil bestempelen,
vergist u zich, meneer.
En u moest zich schamen.
Het idee alleen al.
Goed, waar teken ik voor het fortu... Ik bedoel...
de kinderen.
U krijgt de voogdij pas officieel na de hoorzitting donderdagmorgen.
En wat moet ik ondertussen met hen doen?
Hoe bedoelt u?
Wat ik wil zeggen is...
Traint u soms? U ziet er goed uit. Gezond, bedoel ik.
Ik moet terug naar de bank.
Hebt u geen zin in een drankje?
Een glaasje port? Cafeïnevrije koffie?
Misschien kan ik wel... - Een andere keer dan.
Kinderen, als jullie iets nodig hebben, vraag het dan...
Nee, hoor. We hebben niks nodig.
Als er vragen zijn...
Ik weet dat mijn nederig stulpje
niet zo luxueus is als het huis van de Baudelaires,
maar binnenkort zal ik veel geld binnenrijven.
Ik denk dat het uiterst mooi zal zijn als het af is.
Zullen we even rondkijken?
Dit is de woonkamer.
De keuken. Ik weet wat jullie denken:
'Deze plek kan wel wat liefde gebruiken.'
Ik neem aan dat jullie ingeënt zijn tegen tetanus, polio, pokken, tyfus, malaria.
Dit is de ontspanningsruimte of de lawaaikamer.
Men heeft mij verteld dat het plafond gemakkelijk hersteld kan worden.
Jullie hebben toch geen hoogtevrees?
Stel je eens voor. Een aapje met hoogtevrees.
Mijn eigen schouwburg.
Hierlangs.
Wat is dat daar?
De toren...
die jullie nooit mogen betreden.
In geen enkel geval.
En hier zullen jullie slapen als jullie tijd hebben. Slaapwel.
Maar de zon is nog niet onder. - 'Maar de zon is nog niet onder.'
Ik weet niet of je dit ooit opgevallen is,
maar eerste indrukken zijn vaak helemaal fout.
Zo vond Klaus Sunny helemaal niet leuk toen ze geboren werd.
Maar toen ze zes weken oud was, waren ze al de beste maatjes.
Of, in de juiste context: 'urenlang halen en bijten.'
Hun eerste indruk van graaf Olaf echter...
Wezen!
was daarentegen juist.
Elke ochtend moesten de Baudelaires van graaf Olaf
heel wat vreselijke klusjes opknappen.
En daarna sloop hij altijd naar zijn geheimzinnige torenkamertje.
En hoe ongelukkig hun situatie al leek,
het zou alleen maar erger worden.
...een kuip vol ijs in Baja
en ik realiseerde dat deze sluwe meiden mijn nier gestolen hadden.
Nee.
Beeld je mijn verbazing in.
Wezen, dit acteurgezelschap.
Acteurs, dit zijn de wezen.
Ze zien er niet rijk uit.
Lelijke kleine mensjes.
Waarom zijn jullie niet in de keuken ons diner aan het klaar maken?
Diner?
Dat is het Franse woord voor avondmaal.
Op de achterkant. Draai om.
We zullen om acht uur eten in de eetkamer.
En ik wil dat het muisstil is zolang we repeteren.
Maar we hebben nooit eerder gekookt. - Het is al half acht.
Om acht uur.
Pasta dan maar.
Oké, laten we de rollen verdelen.
Wie zal de knapste graaf van de hele wereld spelen?
Wilt u dat doen, meneer?
Oké dan.
Pasta puttanesca. Dat is Italiaans voor heel weinig ingrediënten.
Geweldig.
Sunny. Help eens even.
Komt in orde.
We hebben een kookpot nodig. - Geen kookpot.
En een vergiet. - Geen vergiet.
Bedankt. - Graag gedaan.
En een steelpan.
Dit stuk noem ik 'Elektrische Stoel'.
Je zult het wat hoger moeten zetten.
Is daar iemand?
Een vergiet. Perfect.
Sunny, hoe staat het met die kookpot?
Ziezo.
Dat is geen kookpot. Het is een spuwbak.
Een spuwbak? Om in...
We zullen hem twee keer wassen.
En?
Het is goed. Het is echt goed.
Controleer de tijd.
Laten we terug gaan naar de prehistorie
toen dinosaurussen over de aarde heersten.
De Baudelaires worden gevraagd aan het onthaal.
Wat wil je?
Het eten is klaar.
Puttanesca.
Hoe noemde je mij?
Het is pasta. Pasta puttanesca.
Waar is de rosbief?
Rosbief?
Ja, rosbief.
Dat is het Zweedse woord voor gebraden koeienvlees.
Maar je hebt ons niet verteld dat je rosbief wou.
De wereld is vol met wanhopige wezen
die maar al te graag door een zee van punaises zouden zwemmen
om alleen maar in mijn geweldige schaduw te kunnen staan.
Maar zij interesseren me niet.
Ik opende mijn armen
voor jullie twee, lieve kinderen
en jullie afzichtelijke aap.
Ik vraag van jullie maar één ding en dat is dat jullie alles doen wat in me opkomt,
terwijl ik geniet van het enorme fortuin dat jullie ouders nagelaten hebben.
Nee. - Jij kleine...
Laat los, jij papagaaienkop.
Ik bijt hoger.
Lach me niet uit.
Jij bent geschift.
Het is hoog tijd dat ik jullie respect bijbreng.
Zet haar neer.
Monster.
Jullie zagen het. Hij gleed uit.
Je krijgt geen cent tot Violet achttien is.
Echt?
Wie zegt dat?
De wet. Zoek het maar op.
We gaan Mr Poe hierover bellen.
Echt waar?
Ik ben erg in jullie teleurgesteld.
Waar waren we?
Gaat het?
Nee.
Wat doe je?
Ik vertrek. - Waarheen?
Naar huis.
Dit is nu onze thuis.
Dit is niet thuis.
Thuis brengen je ouders je naar bed.
Daar leren ze je fietsen.
Of zijn ze helemaal opgewonden over je eerste schooldag.
Dit is niet thuis.
Hoe konden ze ons dit aandoen?
Het zijn gewoon slechte mensen.
Zij niet. Mama en papa.
Jij denkt hetzelfde. Hoe konden ze?
Hadden ze dan geen plannen voor ons?
Misschien wel.
Zo ziet het er niet uit.
Weet je nog toen mama en papa naar Europa gingen
en wij dachten dat ze ons achtergelaten hadden omdat ze niet schreven.
Toen ontdekten we dat de lange brief die ze geschreven hadden, verloren geraakt was.
Weet je nog hoe schuldig we ons toen voelden omdat we slecht over hen dachten?
Dit is hetzelfde.
Het is niet hetzelfde.
Waarom niet?
Omdat ze nu niet in Europa zijn. Ze komen niet meer terug.
Denk je dat er ooit nog iets als thuis zal voelen?
Heiligdom...
is een woord dat hier betekent: 'Veilige plaats in een gevaarlijke wereld'.
Net zoals een oase in een woestijn of een eiland in een stormachtige zee.
De Baudelaires genoten van de avond in hun zelfgebouwde heiligdom.
Maar in hun harten wisten ze dat de gevaarlijke wereld om de hoek lag.
Een wereld die ik, jammer genoeg, in twee woorden kan beschrijven.
Voogdij toegekend.
Dank u, edelachtbare. Prettig zaken met u te doen.
Kinderen, ik heb nagedacht over onze situatie
en ik besef dat ik niet bepaald welwillend ben geweest.
In dit geval is dat een groot woord voor...
Pure slechtheid.
Streng, maar rechtvaardig.
Maar nu we familie zijn, kan ik het goedmaken met jullie.
Ik kan de perfecte vader zijn.
Weet je wat, ik trakteer op iets lekkers.
Frisdrank. Frisdrank. Banaan.
Rot op. - Begrepen.
Waar zijn de sloten heen?
Ik maak met m'n kinderen, die ik liefheb, een onschuldig ritje door de streek.
Staat die klok juist?
Wat is dat?
Ik denk dat het een uurrooster is.
Kiwi en watermeloen. Mijn favoriet.
Kom op.
Hij heeft de sleutels meegenomen. - Probeer alles.
Keuvelende eekhoorntjes zingen...
Graaf Olaf? Hallo. Poe hier.
Ik bel u over die erfeniskwestie waar u het over had.
Mr Poe, goddank. - Met wie spreek ik?
Met Violet Baudelaire. We zitten in de wagen van graaf Olaf.
Dag, Violet. Waar is graaf Olaf?
Hij is er nu niet, maar... - Rijd je alleen met de auto?
Nee. De auto staat op de treinsporen en de trein komt eraan.
Sorry, Violet, ik versta je niet. Ik rijd net naast een trein.
De trein gaat op ons inrijden.
Juist. Ik hoor jullie niet door de trein.
Ik bel je terug als ik in de bank ben.
Klaus, jij hebt over treinen gelezen. Wat moeten we doen?
De wissel.
Daar.
Hij staat te ver weg.
Er moet iets zijn waarmee we eraan kunnen trekken.
Hier is niets. - Er is altijd wel iets.
Sunny, bijt het hoofd van de elf eraf.
Met alle plezier.
Snel, haal hem weer naar binnen.
Het lukt me wel.
Ik wil je niet opjutten.
Mooi schot. - Dank je. Trekken.
Beste Mr Poe. Kunnen we dit als volwassenen oplossen?
Het spijt me, graaf Olaf.
Een kind van Sunny's leeftijd de auto laten besturen
vind ik geen goede opvoeding.
Hij probeerde ons te vermoorden.
Niet zo overdrijven, Klaus. De auto stond niet eens in versnelling.
Kan ik de kinderen onder vier ogen spreken?
Vaarwel, kinderen. Het was leuk.
Ik krijg jullie wel. Waar jullie ook heen gaan,
wat jullie ook doen, ik vind jullie wel.
Jullie gaan er aan.
Neem ze mee, Mr Poe...
voor ik helemaal gek word.
Een talentloze schurk te slim af zijn
mag gemakkelijk lijken voor drie geniale wezen.
Maar de Baudelaires genoten met volle teugen van hun overwinning
terwijl ze zich naar hun nieuwe thuis haastten.
Het was niet duidelijk wat hen nog te wachten stond,
maar ze bleven voorzichtig hopen
dat hun nieuwe voogd beter zou zijn dan de vorige.
Of op z'n minst niet zou proberen hen plat te walsen met een trein.
Weet je wat voor wetenschapper hij is?
Nee, ik had het te druk om alles te regelen voor jullie.
Ik had geen tijd voor praatjes.
Kijk jou eens. Jij bent vast Violet.
Ken je me nog? Waarschijnlijk niet.
Je was nog een baby toen ik je laatst zag.
Klaus en ik hebben elkaar nog nooit ontmoet. Hoe gaat het?
Wat een stevige handdruk. Net een Birmaanse python.
Kleine Sunny, jij lijkt sprekend op je moeder.
Bedankt, Mr Poe. Ik handel het verder af.
Misschien moet ik even binnenkomen. - Natuurlijk.
Je kunt ons helpen de wormen uit de darmen van de rotte boa te vissen.
Als jullie me ooit nodig hebben, kunnen jullie me bereiken
per telefoon of fax.
Van hem zijn we ook af.
Kom binnen. We hebben niet veel tijd en we moeten inpakken.
Inpakken?
Zei u 'inpakken'?
Ja, we moeten al het materiaal inpakken
en essentiële dingen zoals kleren en zo.
We moeten ook nog alle slangen merken die met ons meegaan.
Waarheen?
Heb ik niet gezegd dat we naar Peru gaan?
Nee. - Toch wel, we gaan naar Peru.
Morgenvroeg vertrekken we. Spannend, hé?
De reptielenkamer is deze kant op.
Welkom in mijn nederig stulpje.
Kennen jullie iets van slangen?
Alleen wat ik in de boeken gelezen heb.
Niet echt.
Ik heb hier een paar dingen die niet in boeken te vinden zijn.
Ik zal de grote sloeber in bed steken en jullie aan mijn vrienden voorstellen.
Dit hier... - Dat is de tweekoppige cobra.
Goed gezien.
Is het een mannetje of een vrouwtje?
Ik weet het niet, het is onbeleefd dat te vragen.
Dit is een Tibetaanse Drie-oog-pad.
Hij kan niet stoppen met zingen.
Nu zal ik jullie aan mijn laatste ontdekking voorstellen.
Ik heb hem gevonden in Tanzania, een uniek exemplaar. Het Ultradodelijk Serpent.
Mijn assistent Gustav en ik zijn de enige mensen die hem ooit zagen.
Sorry, mijn inktlint zat vast.
Laat me het hier aanpassen.
Zo.
Waar was ik?
Juist, de aanval van het Ultradodelijk Serpent.
Geen zorgen, kleintje. Je bent in orde.
Hij kan je geen pijn doen. Hier gaan we.
Het Ultradodelijk Serpent kan haar geen pijn gedaan hebben?
Nee.
Het is een groot watje.
Eén van de minst kwaadaardige en meest vriendelijke wezens
uit het dierenrijk.
De naam is maar schijn.
Ik noemde hem enkel zo om een grap uit te halen met die sukkels
van het Herpetologisch Instituut.
Oom Monty, waarom gaan we naar Peru?
Ik vroeg me vanmorgen af:
'Hoe zullen we morgen samen de stad verlaten?'
En ik dacht: 'Peru.' Ze hebben slangen in Peru, niet?
Waarom gaan we de stad uit?
Violet, wist je dat slangen banger zijn van jou dan jij van hen?
Weinig mensen weten dat.
Wanneer ze bedreigd worden, zullen ze zich terugtrekken naar een plek
die stil, veilig en afgelegen is.
Een heiligdom. Waar ze zich geborgen voelen.
Daarom gaan we naar Peru.
Wacht, die verrekijker heb ik al eens gezien in papa z'n...
Praatjes zijn voor later.
Nu heb ik een uitvindster, een lezer en een bijtster nodig.
Weten jullie waarom?
Mijn tanden staan tot uw dienst.
Op de Schotse Hooglanden en aan de Tay
Vertrok Bonnie George Campell op zekere dag.
Met zadel en hoofdstel reed hij galant weg.
Z'n braaf paard raakte thuis, maar Bonnie niet.
Petunia, wat heb ik je hierover verteld?
Ze denkt dat ik een boom ben.
Ik ken dat liedje. Ik denk dat onze ouders het vroeger zongen.
Dat deden ze zeker. Net zoals ik het voor de mijne deed.
Had jij kinderen? - Zeker.
En een vrouw en een thuis.
Tot de brand.
Een brand?
Ik weet beter dan wie ook wat jullie nu doormaken.
Maar het komt wel goed.
We zullen onder mensen zijn die ons begrijpen, die zoals ons zijn.
Mensen die unieke kinderen weten te appreciëren,
die kunnen lezen, uitvinden en... bijten.
Oom Monty, waarom doet u dit voor ons?
Is dat dan niet wat familie doet?
En zo gingen de Baudelaires naar Peru en beleefden er wonderlijke avonturen
met hun nieuwe, liefhebbende voogd.
Einde.
Ik wens vurig dat dat de woorden waren die ik zou kunnen neerschrijven.
Ik zou er alles voor geven om het verhaal hier te laten eindigen.
Maar helaas, mijn missie is niet om gelukkige eindes te verzinnen
waar er geen zijn, maar om de feiten weer te geven
uit het leven van de onfortuinlijke Baudelaires.
Hoeveel pijn het me ook doet,
ik moet toegeven dat de problemen pas begonnen.
En dat nog wel door twee muzieknoten.
Ik zoek Dr Montgomery Montgomery.
Ik ben Stephano, een Italiaan.
Ik help hem bij zijn onderzoek zo goed als ik kan
en vergemakkelijk eveneens zijn leven en observeer alles.
Jij bent graaf Olaf.
Waarom zeg je zoiets?
Ik heb nog nooit een graaf Olaf ontmoet,
maar als dat gebeurd zou zijn,
ben ik zeker dat hij heel anders zou klinken en er uitzien.
Jij bent Olaf en we laten je er niet in.
Misschien moet je je hypothese herevalueren.
In ieder geval, dat is waarom jullie nooit met dit mogen spelen, kinderen.
Wijze woorden, Mr Stephano.
Je betrapte me als opvoeder.
Bedankt om te komen op zo'n korte termijn.
Geen probleem.
Mijn hoofdassistent, Gustav, is ziek en verwittigde pas een uur geleden.
Hij zou alles geven om hier nu te kunnen zijn.
Godzijdank dat je beschikbaar bent.
Ik ben een fan, als ik mag overdrijven.
Jouw werk heeft mijn onderzoek serieus beïnvloed
in het Monterey Bay Aquarium...
over de zeeslang.
Het is een zeer wispelturig dier.
Misschien moeten we... - Ik ben al 43... 700 keer gebeten.
Meestal in het gezicht.
Veel hiervan is plastische chirurgie.
Maar ze hebben prachtig werk afgeleverd, al staat mijn snor een beetje scheef.
Hier trap je toch niet in.
Zouden de kinderen me kunnen helpen met de bagage.
Mijn linkerzijde is een beetje neurologisch gekwetst.
Maar natuurlijk. Kinderen... - Oom Monty...
Alsjeblieft. Laten we niet onbeleefd zijn tegen onze gast. Kom op.
Wat is hij van plan?
Ik weet het niet.
Er is natuurlijk geen goed moment voor een beruchte schurk om aan te komen.
Maar de planning van Olafs verschijning,
juist wanneer Dr. Montgomery's geheim zou onthuld worden aan de kinderen,
was bijna meer dan Klaus kon verdragen.
Violet, luister.
Monty's verrekijker. Ik zag net dezelfde in papa zijn bureau.
Klaus, dat is gewoon toeval. - Violet, nee.
Alles gebeurt met een reden.
De kinderen zullen ons uitgebreid helpen met het onderzoek in Peru.
Heb jij enige ervaring met kinderen?
Kinderen zijn vreemd en onbekend voor mij.
Ik was er zelf nooit één.
Ik weet dat ze een belangrijk deel van het ecosysteem zijn.
Hij gaat ons nooit alleen laten met Monty.
We moeten een boodschap bij hem krijgen.
Laat dat maar aan mij over.
Ik gaf de paling eten,
en natuurlijk werd ik verwaand.
En meer is er niet nodig. Er is maar één keer nodig.
Eén keer.
Ik had de haring in mijn mond en bood hem aan.
En er was een team van National Geographic. Ze filmden het hele gebeuren.
Veel mensen weten dit niet van de paling,
maar je denkt dat het geen enorm sterk dier kan zijn.
Ik bedoel, hij heeft natuurlijk een zekere sterkte,
maar hoe kan hij iemands gezicht in een grot sleuren?
Om een lang verhaal kort te maken,
ik werd verplicht tot plastische chirurgie...
Maar ja, ik denk dat Peru een prachtige plaats is.
De stranden. Het volk.
De lakse voogdij wetten.
Lakse voogdij wetten?
Zei ik dat?
Verdomde medicijnen.
Stephano, jij hebt een prachtig talent om verhalen te vertellen.
Is het niet, kinderen? - Ja.
Ik vroeg me af je Petunia voor me wil melken.
Petunia. Melken? Nu, kijk, wat ik...
Kan ik niet gewoon...
Ja, natuurlijk, ik zal het proberen.
Ze noemden me vroeger Old MacDonald in het melk laboratorium
omdat ik de hele dag van deze beesten melkte.
Maar de kleine uiers zijn moeilijk te vinden.
Waarom neem je dat niet,
begin het feest zonder mij en dan...
Ik ben niet zeker of ik mijn gereedschap om te melken bijheb. Ik zal even kijken.
Kijkt hij nog steeds?
Ja.
Kijk niet naar mij. Doe alsof je met Klaus praat.
Oké.
Ik heb je boodschap ontvangen. Maak je geen zorgen. Ik weet het.
Echt? - Ja.
Een paling zou nooit haring eten. Veel te gezouten.
En zag je hoe hij in mijn tas bleef gluren,
diegene waarin ik het exotische slangengif bewaar.
Jullie hadden gelijk. Stephano is een bedrieger.
Ja.
Hij is een spion van het Herpetologisch Instituut.
Hij is hier om het Ultradodelijke Serpent te stelen.
Nee. - Nee, oom Monty...
Verdomme. Jullie zijn al klaar. Ik keek nog zo uit naar het melken.
Wordt het niet tijd dat jullie naar bed gingen, kinderen?
Absoluut. Morgen moeten jullie vroeg op, kinderen.
Ga maar.
Slaap lekker.
Als jullie deze nacht onrustig zouden worden,
ik slaap aan het einde van de hal en ik ben geen vaste slaper.
Eigenlijk slaap ik bijna nooit.
Heb je een halpas?
Ik denk het niet.
Petunia, ik ga je missen.
Je bent zo'n braaf meisje.
Zo'n mooi meisje.
Dat ben je. Ja, dat ben je.
Ja, dat ben je.
Het is een eigenaardige zaak, de dood van een geliefde.
Oom Monty?
Het is zoals de trappen naar je slaapkamer oplopen in het donker
en denken dat er één trap meer is dan er eigenlijk is.
Je voet daalt neer door de lucht
en er is een onaangenaam moment van plotse verrassing.
Oom Monty?
Het verdriet van de kinderen was niet alleen voor hun oom,
maar voor die hoop dat ze misschien terug een thuis gevonden hebben.
Een hoop die dankzij een snode acteur nu langzaam wegebde.
Ik voel me een beetje verantwoordelijk voor dit drama.
Ik had hem zelf moeten waarschuwen dat het Ultradodelijk Serpent
de meest dodelijke slang is in het hele ecosysteem.
Ik kan het weten. Ik ontdekte ze.
Wat?
Inspecteur?
Klein meisje, de grote kooi staat open, maar geen slang. Dode kerel.
Weet je wat ik denk?
Ik denk: 'Wie maakt me om 9 uur 's morgens wakker voor dit?
Het is zeker een slangenbeet. Daarover bestaat geen twijfel.
Slangenbeet. Geen twijfel mogelijk. Bedankt, dokter.
Je begrijpt het niet. Het Ultradodelijk Serpent kan hem niet vermoord hebben
omdat het één van de minst gevaarlijke en meest vriendelijke wezens
in het dierenrijk is.
Vind je het erg als ik het papierwerk oversla?
Ik denk dat dat het beste is. Deze kinderen hebben heel wat doorstaan.
Ik twijfel zelfs of het een goed idee is om hun plannen nu te wijzigen.
We vertrekken morgen naar Peru en de tickets zijn niet terugbetaalbaar.
Nee. - Wat denk jij?
Het kan de enige kans voor hen zijn om dit af te sluiten.
Dit regel ik wel. - Afsluiten. Bedankt.
Uit interviews met getuigen die daar waren die dag,
heb ik het volgende geleerd over het plan van de jongste Baudelaire:
Dappere Sunny vertrok hier
en naderde het Ultradodelijk Serpent met een enorme vastberadenheid.
Nee, hij is graaf Olaf en die dokter is zijn medeplichtige.
Hij probeerde ons te vermoorden met een trein.
En waar zou deze man een trein halen? - Waar zou ik een trein halen?
Kinderen, genoeg van dit domme gedoe.
Mr Stephano heeft absoluut geen gelijkenissen met graaf Olaf.
Wie is die geweldig mooie graaf Olaf waar ze over spreken?
Graaf Olaf is hun vroegere voogd die een verkeerde inschatting maakte.
Wat dan met de tatoe? Graaf Olaf had een tatoe van een oog op z'n enkel.
Alles voor de kinderen.
Niets te zien.
Hij is een acteur. Hij heeft ze bedekt met make-up.
Dokter, kun je me helpen deze
kinderen naar hun voertuig te begeleiden. - Nee, Mr Poe...
Nee, Mr Poe. - Ik stuur je een kaartje.
De aanwezigen waren het eens over één ding.
Het geluid dat ze toen hoorden, was zo schokkend, zo verrassend
dat het hen nog steeds achtervolgt.
Dit was zo'n goed personage.
Wees gerust, de politie is op zoek naar Mr Stephano,
met z'n wenkbrauwloze voorhoofd en getatoeëerde enkel.
De Italiaanse onderkruiper.
Hoewel ze nog steeds in de klauwen van een domme bankier waren,
vierden de Baudelaires de ontmaskering van graaf Olaf
terwijl ze door het gladde wateroppervlak van Lake Lachrymose gleden.
Klaus was niet het soort persoon dat oppervlakkig denkt.
Hij wist dat er onderhuids iets borrelde
ondanks dat hij alleen een verrekijker, informatie over een tweede brand
en een papiertje met twee woorden erop had.
Tante Jozefien?
Nooit van gehoord.
Verwondert het je niet dat geen van onze familieleden echt familie zijn?
Tante Jozefien?
Baudelaires, zijn jullie dat?
Kom binnen.
Orkaan Herman kan elk moment aankomen.
Violet, zie jou eens.
Kom snel binnen.
Wat? - Wat is er?
Niet zo snel, jullie kunnen over de mat struikelen
en onthoofd worden.
Snel, maar niet te snel, oké?
Sorry dat het hier zo koud is.
Soms wordt het zo koud dat ik het amper uithoud.
Moet ik de radiator openzetten?
Die zet ik nooit aan. Ik ben bang dat hij zou ontploffen.
Ik moet jullie ook vragen geen enkele deurknop te gebruiken.
Duw gewoon tegen het hout en de deur gaat open.
Waarom?
Ik ben altijd bang dat de deurknoppen in een miljoen stukjes uiteenspatten
en in m'n oog zouden vliegen.
Iemand heeft het gekkenhuis bezocht.
'Delmo' is geen woord.
Ik merk dat ik haar fatsoenlijk Engels zal moeten aanleren.
Grammatica is de grootste vreugde in het leven, vind je niet?
Zeker weten. - Ja.
Zij is directrice van het gekkenhuis.
Perfect. Lekkere hete soep.
Eigenlijk is het koude komkommersoep.
Ik kook nooit iets warms.
Ik ben bang dat de oven in brand zal schieten.
Waar is je broer?
In de keuken.
Wat ben je aan het doen?
Servetten.
Hier zijn servetten. Ga weg van de koelkast. Als hij valt, ben je een dubbeltje.
Oké.
Willen jullie wat foto's zien?
Voorzichtig. Snij je niet aan het papier.
Is dit Ike?
Was hij niet knap?
Je hebt zoveel gedaan, tante Jozefien.
Heb je leeuwen getemd?
Ik was vrij avontuurlijk toen Ike nog leefde.
Oom Monty? Heb jij oom Monty gekend?
Nee. Dat is geen goede foto van mij.
Wacht. Zijn dat onze ouders?
Was dit een soort club?
Waarom heb jullie al die verrekijkers?
Ik vind dat geen mooie foto van mezelf.
Is Ike overleden tijdens een brand?
Nee. Gek kind, nee.
Hij is opgegeten door bloedzuigers.
Kom, ik laat het je zien.
Pas op de kroonluchter, kinderen. Als hij valt, zal hij je doorboren.
Ike en ik hebben elke inham en opening van Lake Lachrymose onderzocht.
Van Horrid Harbor
helemaal tot Curdled Cave. Helemaal tot daar.
En vlakbij die rots hebben de bloedzuigers ons aangevallen.
Bloedzuigers uit Lachrymose hebben zes rijen vlijmscherpe tanden en een hele scherpe neus.
Ze zijn blind, maar ze kunnen voedsel op een mens van mijlenver ruiken.
En als ze voedsel ruiken, dan zullen ze samendrommen.
Ik zei hem: 'Ike, je moet een uur wachten voordat je in het water gaat.'
Maar...
hij wachtte maar 45 minuten
en...
Sorry, kinderen.
Klaus.
Dat gebied is privé. Dat was Ike zijn kamer.
Ik haat het hier.
Nou, tante Jozefien, heeft u ooit gedacht aan verhuizen?
Misschien voelt u zich beter als u niet meer aan Lake Lachrymose woont.
Ik zou dit huis nooit kunnen verkopen.
Ik ben doodsbang voor makelaars.
Er zijn twee soorten angst: logische en onlogische.
Bang zijn voor makelaars is een onlogische angst.
Komt het ongelegen?
We moeten haar hier weg zien te krijgen.
Pas op voor die avocado’s. De pit kan in je keel blijven steken.
En pas op voor dat wagentje. Het zou ons omver kunnen rijden.
Niets aan de hand, tante Jozefien.
De dondergod laat Jehovah schrikken. - Is het de zwarte dood?
Nee, het was allemaal mijn schuld.
Het spijt me verschrikkelijk dat ik tegen jouw zus aanliep.
Tante Jozefien, dit... - Jullie zijn me wel een mooi stel.
Vooral u.
Sta mij toe mezelf voor te stellen. - Nee, laat Klaus en ik hem voorstellen.
Dit... - 'Klaus en mij.'
Maakt niet uit. Dit is... - Maakt niet uit?
Dat meen je toch niet?
Misschien vind je het maar het gebazel van een ervaren visser,
maar grammatica is het op één na belangrijkste
voor mij op deze wereld.
Is dat zo? - Is ze soms wanhopig?
Het is mijn alles. Mijn yin en yang.
Waarom? Zonder goede grammatica zou alles de mist ingaan.
Je kunt het wel goed verwoorden.
Ik kan het op veel manieren uitdrukken.
Natuurlijk zou dat helemaal van u afhangen, mevrouw.
Kapitein Sham... tot uw dienst.
Hij liegt. Hij is graaf Olaf.
Die verschrikkelijke man waar je me voor gewaarschuwd hebt? Waar dan?
Recht voor je. - Waar dan?
Achter kapitein Sham? - Nee.
Ik zal hem wel wat bijleren. Op de goede, ouderwetse manier.
Kapitein Sham is graaf Olaf.
Niet nog eens.
Duivelskinderen.
Waarom heb je die arme man dat aangedaan?
Het spijt me. Sorry.
Dat gaat pijn doen morgenvroeg.
Het is niet erg.
Hij is een jongen die even de kluts kwijt is.
Ik moet er al mee omgaan
sinds mijn been afgebeten werd door de bloedzuigers.
Waarom heb ik geen uur gewacht om te gaan zwemmen? Waarom?
De bloedzuigers namen mijn man ook. - Je meent het niet.
Nee, echt.
Die verdomde bloedzuigers hebben me tot een leven lang huppelen veroordeeld.
Oké, ik krijg de goede parkeerplaatsen,
maar wie valt op een man met één been en een gezicht als een kippenkont?
Ik ben zo eenzaam als een meeuw op een rots.
Wilt u vanavond bij mij thuis komen eten?
Nee.
Ik weet het zo niet.
Ik ben bang dat ik de vloer kras met deze oude houten pen.
Dan leg ik kranten neer.
Alsjeblieft, de kinderen gaan een heerlijk maal maken met puttanesca saus.
Precies wat ik at voordat ze mijn been afpakten.
Goed, kinderen, ik ga kapitein Sham naar huis brengen.
En jullie blijven hier en winkelen voor een volledig 'puttanesca-vrij' diner.
Maar... - 'Maar' is geen zin, Klaus.
Daar heb je niet voor betaald.
De jeugd van tegenwoordig.
Bent u er?
We zijn te laat.
Wat staat er?
Het is een afscheidsbrief.
'Violet, Klaus en Roosje, als jullie dit lezen is mijn leven voorbij.
Mijn hart is zo koud als ijc, en het leven is ondraagulijk.'
Ondraagulijk?
Ga door.
'Ik weet dat kinderen niets begrijpen van het trieste leven van een weduwer...'
Weduwe heeft geen R.
Maakt niet uit. Ga door.
'of wat geleid heeft tot deze trieste akdie.' Aktie is niet met een D.
Het is een afscheidsbrief. Waarom zeur je over de spelling?
Ze zei dat haar grootste levensvreugde de grammatica was.
Waarom maakt ze al deze fouten?
Als je op het punt stond uit een raam te springen,
zou jij misschien ook een aantal spellingsfouten maken.
'Besef alsjeblieft dat ik veel gelukkiger ben op deze manier.
Als mijn laatste wil en testament, laat ik jullie drieën over aan kapitein Sham,
een goed en respectabel man.'
Dat was zijn plan. Hij verplichtte haar deze brief te schrijven
en dan duwde hij haar uit het raam.
Nee. Het is geen afscheidsbrief. Het is een boodschap.
Het hoort niet 'ijc' te zijn, het moet 'ijs' zijn. C.
En ondraaglijk zonder U.
Helemaal naar Curdled Cave. Helemaal tot daar.
Ze is niet dood. Ze is ondergedoken.
Curdled Cave?
Sunny.
Hij onderzocht branden.
Klaus, we moeten gaan.
Ga weg van de koelkast.
Wat?
Als hij omvalt, ben je een dubbeltje.
Dit kan niet.
Is het voorbij?
Violet, je kunt jouw haar beter samenbinden.
Heb je een idee?
Geef me die brandblusser.
Waarom?
Omdat we dit anker naar daar moeten verplaatsen.
Wat? - Help me gewoon.
Bij drie breken we die balk.
Breken? - Ja.
Dat is het enige wat ons ophoudt. - Precies.
Weet je zeker dat je haar strak genoeg samengebonden is?
Op drie.
Eén...
Twee...
Drie.
Wacht.
Wacht. Volhouden, Sunny.
Nu.
Wat moeten we nu doen?
Ze leeft nog. We moeten naar de politie.
Nee. - Wat?
Ze luisteren niet. Dat doen ze nooit.
Het is Olaf. Hij zal nooit ophouden. We moeten haar zelf vinden.
Hallo, kinderen.
Het is kapitein Sham, jullie nieuwe voogd.
Blijf waar jullie zijn, we komen naar jullie toe.
Heb je ooit boeken over zeilen gelezen?
Klaus heeft precies 15 boeken gelezen over zeilen en twee boeken over meteorologie.
Weten is één, in de praktijk brengen is twee.
Niets kon hen voorbereiden op de oversteek naar Curdled Cave.
Ze waren overgeleverd in de handen van een onstuimig meer.
Maar toen de storm voorbij en het water weer rustig was,
hadden de Baudelaires toch wel het gevoel dat ze iets bereikt hadden.
Een zeldzaam moment van blijdschap in hun anders zo treurige bestaan.
Ze hadden het gehaald.
En als hun voogd hen niet kon redden,
dan zouden zij hun voogd wel redden.
Tante Jozefien?
Bent u hier?
Kinderen toch...
het is jullie gelukt. Jullie hebben de aanwijzingen in mijn brief ontcijferd.
We zijn zo blij dat u in orde bent.
Het was zo afschuwelijk.
Graaf Olaf dwong me dat testament te schrijven.
Ik bestierf het bijna dat ik al die spelfouten moest schrijven.
Hebben jullie boodschappen meegebracht?
Boodschappen? We zijn net door een storm gevaren.
Hoe denk je te kunnen leven in deze grot als je geen eten hebt meegebracht?
In de grot wonen?
Nee. Tante Jozefien, u moet met ons teruggaan.
U heeft ons nagelaten aan kapitein Sham. U bent het enige bewijs dat het een leugen is.
Nee, het is veel te gevaarlijk. Het spijt me verschrikkelijk.
Te gevaarlijk? U bent onze voogd. U moet voor ons zorgen.
Ik wil het er niet meer over hebben.
Weet u dat Curdled Cave te koop staat?
En dan?
Dus binnenkort zullen er mensen komen kijken.
En sommige van die mensen, zullen makelaar zijn.
Tante Jozefien, wat betekent dit?
Waar heb je dat gevonden?
Ik heb het in Ike zijn kamer gevonden.
De vuren.
Waarom onderzocht hij branden?
Dat deden we allemaal. Oom Monty, Ike en...
Onze ouders.
Zij waren onze leiders.
Kinderen...
er zijn goede mensen en slechte mensen op deze wereld.
Degenen die de branden beginnen en degenen die de branden blussen.
Wie doet dit?
Is het Olaf?
Ik heb al te veel gezegd. Jullie ouders wisten het antwoord daarop
en kijk wat er met hen gebeurd is.
Onze ouders? Wat zeiden ze?
We hadden die grot nooit mogen verlaten.
We kunnen nog altijd terugdraaien
en ik neem gewoon de gok met de makelaars.
Tante Jozefien, wat zeiden onze ouders?
We zullen sterven.
Wat? - Het zijn de bloedzuigers.
Een geluk dat niemand van ons onlangs gegeten heeft.
Fout gedacht.
Tante Jozefien.
Er is een scheur in de boot.
Klaus, wat moeten we doen? Ze eten de boot op.
We zinken.
Klaus, peddel, alsjeblieft. - Veroordeeld.
Tante Jozefien, dat helpt niet.
Daar is een boot. We zijn hier.
Maar zo onaangenaam als Lachrymose bloedzuigers kunnen zijn,
kwam er iets veel onaangenamer tevoorschijn uit de mist.
Ik heb jullie gemist.
Het lijkt erop dat jullie wat hulp kunnen gebruiken.
Jij gaat hulp nodig hebben wanneer we terug in het dorp zijn.
Tante Jozefien zal iedereen vertellen wat er gebeurd is.
Dan zullen ze mij arresteren en opsluiten
en zal jij gelukkig verder leven met een lieve voogd
terwijl je dingen uitvindt en boeken leest en jouw kleine apentanden aanscherpt.
En moed en edelmoedigheid zullen eindelijk triomferen.
En deze gestoorde wereld zal rustig maar zeker een plaats vol vreugde worden.
En iedereen zal zingen en dansen en lachen zoals de kleinste elf.
Een gelukkig einde. Had je dat in gedachten?
Omdat ik denk dat niemand een dode vrouw gaat geloven.
Je gaat tante Jozefien niet aanraken. Ze zal iedereen vertellen wat er gebeurd is.
Nee, ik zal het niemand vertellen. Beloofd.
Gooi me alsjeblieft niet bij de bloedzuigers.
Je mag het fortuin hebben. Je mag de kinderen hebben.
Tante Jozefien.
Alsjeblieft.
Welkom aan boord. Vangen.
Ik zal weggaan. Ik zal m'n haar verven. Ik zal mijn naam veranderen.
En wij dan? - Stil, kinderen. De volwassenen praten.
Ik hoef je misschien niet te doden. - Nee.
Aan de andere kant, die truc van je bij het raam
toont aan dat je niet te vertrouwen was.
Maar...
ik kan genadig zijn.
'Bent.'
Wat?
Je zei: 'was'. Dat is fout. Je had moeten zeggen:
'Dat je niet te vertrouwen bent.'
Bedankt voor de verbetering.
Geen dank.
Dat kunt u niet...
Spring.
De rest kun je wel raden.
We hebben gedaan wat we konden.
Rustig blijven, iedereen.
Kinderen, zijn jullie het?
Mr Poe, we...
...verdrinken.
Ik heb hem gered. Ik heb de jongen van de bloedzuigers gered.
Terug naar de diepten, jullie grijpgrage duivels.
Vandaag zullen jullie het hoofd van deze jongen niet verslinden.
Graaf Olaf, wat doet u hier?
Mr Poe, alstublieft. Graaf Olaf, wat doet u hier?
Ik weet het, ik had niet moeten komen.
Ik moest wel toen ik hoorde dat de kinderen in gevaar waren.
Ook al ben ik niet
geschikt om hun voogd te zijn.
Ik heb me blijkbaar in u vergist, graaf Olaf.
U heeft bewezen dat u een bekwame voogd bent.
Ik zou me niet verantwoordelijk gedragen
als ik de kinderen niet onmiddellijk bij u zou plaatsen.
Als u het niet was, dan... - Zwijg.
Ik mag er niet aan denken mijn kleine schatjes te verliezen.
Zelfs de gedachte aan de kolossale erfenis
zou een voortdurende herinnering zijn aan mijn gebroken hart.
Het is niet nodig om u daar druk over te maken.
Volgens de wet erft u het fortuin van de Baudelaires niet
als de kinderen iets overkomt.
Pardon?
Bloedverwanten en echtparen uitgezonderd.
Echt?
Heb ik u verteld over ons nieuwe toneelstuk?
Criticus.
Criticus!
Uw jas, meneer. - Probeer me niet niet te paaien.
Wat is hij van plan? Waarom spelen wij mee in het stuk?
Hij gebruikt dit als rekwisiet. Er staat dat als twee mensen getrouwd zijn,
zij recht hebben op het geld wat ieder van hen heeft.
Dit is maar een stuk. Hij kan ons fortuin niet krijgen door te trouwen in een stuk.
Kan ik dat niet?
Samenzweerders. 'Caesar moet sterven.'
Om een geldig huwelijk te zijn,
moet het bekrachtigd worden door een vredesrechter
Dat staat hier.
Rechter Strauss, bent u klaar voor uw debuut?
Kijk eens. Violet, je ziet er zo mooi uit.
Jij bent de bruid, ik ben de rechter. Wie is de bruidegom?
Nee, rechter Strauss, u begrijpt het niet. Het stuk is echt.
Ja.
Het moet echt zijn. Daarom koos ik u.
Alle andere acteurs die ik zag, hadden niet het juiste...
Wat is het woord dat ik zoek?
Haar? - Handen?
Waarachtigheid.
Denk er aan, rechter Strauss,
u moet de woorden precies zo zeggen als u bij een echt huwelijk zou doen.
Doe het perfect. Er zitten talentenjagers in het publiek
op zoek zijnde naar iemand van uw leeftijd. Het hangt allemaal van dit af.
Waarom moest u me dat vertellen? O, mijn God.
Breng haar naar de make-up.
Geniet. Omhels de vlinders.
Dit is belachelijk. Violet is pas veertien. Ze kan nooit wettelijk trouwen.
Dat kan wel als ze toestemming heeft van haar voogd.
En wie is dat? O, ja. Ik!
Zoek het op, boekenwurm.
Ja. Op het moment dat je 'ja' zegt en de huwelijksakte tekent,
zal je werkelijk mijn bruid zijn.
Je zult koken en poetsen en mijn eeltknobbels masseren
en mijn dikke, gele teennagels knippen.
Het huwelijk is geen lachertje. Je moet er aan werken.
Ik zal nooit 'ja' zeggen. Nooit.
Dat zal je wel doen...
eens je naar boven kijkt.
Laat haar gaan.
Graag. Laat haar vallen.
Nee. - Wacht even.
Als je geen 'ja' zegt,
of als deze opvoering onderbroken wordt,
zeg ik hier één woord in
en ik laat haar vallen, met alles erop en eraan.
Hoe kon je? Ze is een kind.
Je bent veertien.
Je moet ondertussen weten dat je niet alles kunt krijgen wat je wilt.
Wil je een gelukkig leven? Een dak boven je hoofd?
Een thuis en al dat soort onzin?
En wat met hetgeen ik wil?
Ik wil dat enorme fortuin
en dat alle onderzoeken tegen mij afgesloten worden.
Jij gaat me daar vanavond...
bij helpen.
Mijn publiek wacht.
Dames en heren, mag ik een applaus voor 'Het Wonderhuwelijk'.
Nee, je gaat hier niet mee door.
Ik moet wel.
Kom op, er is altijd een oplossing.
Deze keer niet.
Maar...
Kameel, jij moet op.
Vooruit met die bulten, je moet op.
Wat een prachtige dag voor een huwelijk.
Was de knappe graaf hier maar om z'n bruid op te eisen.
Met z'n knappe haardos en z'n heldenmoed
kent de graaf geen gelijke.
Wat zou Violet doen?
Het zware gevecht stond hem op te wachten.
Er is altijd iets.
Een stille, kale huwelijkskandidaat heeft het hart van de bruid gestolen.
Helaas, de bruidegom is een schoft.
En niet half zo knap als de graaf.
We kunnen alleen hopen op een mirakel,
opdat de knappe graaf opdaagt en z'n bruid komt redden.
Dit wordt een waar onaangenaam huwelijk.
Wacht.
Wat is dat?
Het is de graaf in z'n vliegtuig.
Ik wist niet dat ze zo'n groot budget hadden.
Ik ben het, ik kom m'n bruid huwen.
En u, meneer, bent volkomen verrast.
Opgelet, deze scène kan expliciet worden.
Scheer je weg, schelm.
Kale Lothario.
Pak aan. En dit ook.
Mag ik wat bewegingsvrijheid?
Laat het huwelijk beginnen.
Kijk niet naar beneden.
Neemt u, graaf Olaf,
deze dame als wettelijk gehuwde vrouw,
in ziekte en gezondheid, tot de dood jullie scheidt?
Tot de dood,
vast en zeker.
Neemt u, Violet Baudelaire,
Graaf Olaf...
als wettelijk gehuwde man,
in ziekte en gezondheid, tot de dood jullie scheidt?
Rechter Strauss, ik...
Ja.
Ze verdient hem niet. - Nee.
Denk je dat ook? - Ja.
Al wat ons nu nog rest,
is dat dit gelukkige koppel de huwelijksakte ondertekent
en dan is deze verbintenis...
Officieel en wettelijk.
Sunny, waar is de sleutel? De sleutel van het slot?
Het oog.
Rechterhand, graag.
Kinderen, ik moet jullie jammer genoeg
iets heel ergs vertellen.
Het spijt me zeer, maar jullie ouders zijn omgekomen in een brand
die jullie hele huis verwoest heeft.
Deze dingen gebeuren niet zomaar.
Vooruit.
Achter je!
Kijk wat ik gedaan heb met je mooie huisje.
Hier eindigt het.
Baas?
Wat is er? Ik ben bezig hier.
Er is een probleem. - Waar ben je?
Kijk omhoog.
En zo eindigt ons toneelstuk.
Nee, wacht. Het was geen toneelstuk.
Graaf Olaf zou Sunny vermoorden als ik het huwelijk zou dwarsbomen.
Belachelijk.
Nee, jullie moeten naar me luisteren.
Hij wou alleen maar met me trouwen omwille van het fortuin van Baudelaires.
Nee, dat gedeelte is feitelijk waar.
Wat?
Violet en ik zijn inderdaad een gelukkig getrouwd koppel
want...
we zijn getrouwd tijdens een officiële ceremonie...
met officiële geloftes...
voor een echte vredesrechter.
Mijn God, wat heb ik gedaan.
Het spijt me, ik wist het niet.
Eerste punt op de agenda,
die twee andere vervelende kinderen voor adoptie inschrijven, afzonderlijk,
naar de verste uithoeken van de wereld.
Deze kinderen zijn bemoeizuchtig wanneer ze samen zijn.
Mr Poe. - Jij onmenselijke schoft. Arresteer hem.
Waarvoor?
Omdat hij een hebberig monster is. - Kom op.
Ben ik het monster?
Jij bent het monster.
Kom op.
De kinderen wilden het je vertellen, maar je wou niet luisteren.
Niemand luistert ooit naar kinderen.
Kom op. - Denk je dat jij onschuldig bent?
Jullie zijn medeplichtigen.
Deze akte bewijst dat ik nu het fortuin heb.
Kom op.
En daar kun je niets aan doen.
Wat denk je? Te duivels? Geef me jouw mening.
Het huwelijk is geen spelletje.
Trouwens, je bent een verschrikkelijk acteur.
Rustig maar.
Laten we beschaafd blijven.
Als je mij iets aandoet, verlaag je jezelf tot mijn niveau.
Om nog maar te zwijgen over het slechte voorbeeld voor de kinderen.
Schuldig.
Ik ben opgelucht te kunnen zeggen dat graaf Olaf opgepakt werd
voor ontelbare misdaden.
En voordat hij zijn levenslange straf mocht uitzitten, besloot de rechter
dat Olaf elk leed moest ondergaan
dat hij de kinderen had aangedaan.
Ga weg.
De Baudelaires triomfeerden.
Dat betekent hier: een wrede en talentloze brandstichter ontmaskeren
en het mysterie van de brand bij Baudelaire oplossen.
Was de rechtspraak maar zo in het echt.
Graaf Olaf verdween doordat een jury bestaande uit handlangers de straf ongedaan maakten.
Wat de Baudelaires betreft, was de toekomst nog onzeker.
Maar één ding wisten ze zeker toen ze in Mr Poe's auto stapten.
Ze gingen erop vooruit.
Maak je geen zorgen, kinderen.
Ik ben er zeker van dat de politie graaf Olaf snel zullen pakken.
Nee, we zullen nooit meer met die afschuwelijke man te maken krijgen.
Voor we gaan...
is er misschien nog tijd voor een laatste stop.
'Violet, Klaus en Sunny.' Hij is aan ons geadresseerd.
Kijk eens naar al die stempels.
De brief is in Engeland en Rome en Kenia en IJsland geweest.
Ik weet zelfs niet vanwaar deze zijn. - Van wie is hij?
Mama en papa.
Het is de brief.
De brief die nooit kwam.
'Lieve kinderen, sinds we in het buitenland zijn
hebben we jullie allemaal zo gemist.
Bepaalde voorvallen dwongen ons tot het verlengen van onze reizen.
Ooit, als jullie ouder zijn,
komen jullie alles te weten over de mensen waarmee we bevriend zijn geraakt
en de gevaren die we moesten trotseren.
Soms lijkt de wereld een onvriendelijk en sinister oord.
Maar geloof ons wanneer we zeggen dat er meer goed is dan kwaad.
Je moet alleen hard genoeg zoeken.
En wat een reeks van ongelukkige gebeurtenissen kan lijken,
is misschien de eerste stap van een grote reis.
We hopen jullie snel terug te zien.
Maar mocht deze brief aankomen voor we terug zijn, weet dat we van jullie houden.
Het vult ons met trots te weten dat wat er ook gebeurt in het leven,
jullie drieën voor elkaar zullen zorgen, met vriendelijkheid, moed en medeleven,
zoals jullie altijd gedaan hebben.
En onthoud één ding, mijn schatten en vergeet het nooit:
Eender waar we zijn, weet dat zolang jullie elkaar hebben,
jullie je familie en je thuis hebben.
Jullie liefhebbende ouders.'
De fakkel doorgeven is een ritueel dat er altijd anders uit kan zien.
Maar misschien het minst bekend en het meest verrassend,
is het doorgeven van een verrekijker.
Beste lezer, er zijn mensen op de wereld
die geen ellende en smart kennen. En ze nemen hun toevlucht
in blije films over tsjilpende vogels en giechelende elfjes.
Er zijn mensen die weten dat er altijd een mysterie op hen wacht.
Ze vinden troost in het onderzoeken en opschrijven van elk belangrijk spoor.
Maar dit verhaal gaat niet over zulke mensen.
Dit verhaal gaat over de Baudelaires.
En zij zijn het soort mensen die weten dat er altijd iets is.
Iets om uit te vinden, iets om te lezen,
iets om je in vast te bijten en iets om te doen,
om een heiligdom te maken, hoe klein het ook mag zijn.
En dat is de reden, dat ik blij ben te zeggen
dat de Baudelaires echt wel heel gefortuneerd waren.
--- Vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)