Coś wam powiem.
Gdybym stracił żonę...
a nazajutrz mały ptaszek siadłby na parapecie mojego okna,
spojrzał prosto w oczy...
i czystą angielszczyzną powiedział: "Sean - to ja, Anna. Wróciłam".
Co mógłbym zrobić? Pewnie uwierzyłbym. Albo przynajmniej chciałbym.
Byłbym skazany na ptaka.
Ale chyba jednak nie.
Jestem naukowcem. Po prostu nie wierzę w takie brednie.
To było już ostatnie pytanie.
Muszę trochę pobiegać przed powrotem do domu.
NARODZINY
DZIESIęć LAT PÓŹNIEJ
Wszystko w porządku.
Zapomniałam o wstążce.
Daj spokój. Nie chcę tam iść sam.
Zaraz wrócę.
Poznałem Annę na przyjęciu.
Zadzwoniłem do niej i spytałem, czy zechce się ze mną umówić. Odmówiła.
Ale dzwoniłem dalej.
Po roku zgodziła się pójść ze mną na obiad.
Rok później poprosiłem ją o rękę.
Odmówiła.
Po kolejnym, spytałem znów i dostałem kosza.
Dwa tygodnie temu...
powiedziała "być może".
Dzisiaj wieczorem staję przed wami z odpowiedzią "Tak".
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Zostawiłam wstążkę w samochodzie.
Zaraz wracam.
Cześć.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Czy mam zapakować?
Niech ładnie wygląda.
Anna.
Clifford.
Długo to trwało.
Ale to dobry pomysł. Gratuluję.
- Cześć. - Cześć.
Jestem Joseph.
- To jest? - Clifford.
Gratuluję. Niezłe przemówienie.
Wiele o tobie słyszałem.
Przyszedłem z Clarą. Zapomniała wstążki.
Do waszego prezentu.
Lepiej pójdę i zaczekam na nią.
Baw się dobrze.
Będę. Będziemy.
Dziękuję.
Podobało mi się to, co powiedziałeś.
Sean!
Chwileczkę!
Już idę!
Zjedzmy to coś.
Bob, pokroisz?
Jasne.
Czy są już Drummondowie? Gdzie oni są?
Dzwonili. Powiedzieli, że się spóźnią.
Dotrą na ciasto.
Świetnie.
Anna podjęła decyzję.
Wybraliście datę?
- Radosny miesiąc maj. - Fantastycznie.
- Joe, gratuluję. - Dziękuję, Bob.
Sama chciałam o tym powiedzieć.
To jest mój ślub.
Czy nie mogę być podekscytowana?
Maj to doskonały miesiąc.
Miły i ciepły.
- Dobra robota, Joseph. - Dziękuję.
Przyszedłeś na przyjęcie do Eleanor?
Chcę się zobaczyć z Anną.
Brałem kiedyś lekcje, ale przerwałem.
Teraz tego żałuję.
Przygotowujemy tort.
Przepraszam za spóźnienie.
W jadalni.
Dziękuję.
Oto jest!
Czy możesz podać nóż?
Spójrz na to.
Nie mogę uwierzyć. Doskonała robota.
Wszystkiego najlepszego, Eleanor.
Laura i Anna, obie przy mnie.
Wszystkiego najlepszego, mamo.
Chciałem porozmawiać z Anną.
Kim jesteś?
Chodźmy do kuchni. Tam ci coś powiem.
Czy to jakaś sztuczka?
Nie.
W porządku.
Chce porozmawiać ze mną prywatnie.
Niesamowite.
Czego chcesz?
Ciebie.
Chcesz mnie? Czy to chciałeś powiedzieć?
Jesteś moją żoną.
Jesteśmy małżeñstwem? Twierdzisz, że wzięliśmy kiedyś ślub?
Tak.
Dobrze... Wychodzę za Josepha. Jest od ciebie trochę starszy.
Mamy z sobą trochę więcej wspólnego.
Ale w innych okolicznościach, kto wie? Może.
Jesteś przystojnym małym chłopcem. Ale wychodzę za innego.
To ja...
Sean.
Mówisz, że jesteś Sean?
Tak.
Chodźmy.
Popełniasz błąd, wychodząc za Josepha.
Jimmy, czy wiesz, kto to jest?
Sean.
Mieszka w tym budynku?
Nie.
Więc wsadź go do taksówki i odeślij do domu.
Oczywiście.
Wiesz jak dojść do metra?
- Tak. - Nie powinno cię tu dzisiaj być.
Idź do domu.
Tak?
Twierdzi, że jest Seanem.
Seanem.
Dobrze.
Ma na imię Sean.
Naprawdę. Jimmy to potwierdził tam na dole.
Powiedział, że nie chce, abym wyszła za Josepha.
Powiedział, że nie powinnam cię poślubić.
Pójdę po samochód.
Dobrze.
Dzieñ dobry.
Co to jest?
Leżało na moim biurku.
Pani narzeczony już jest.
Cześć, Anno.
Cześć, Peter.
To niesamowite.
Chcesz powiedzieć,
że ten mały chłopiec nie chce, żebyś poślubiła Josepha?
Co w tym niesamowitego?
Nie co dzieñ przychodzi ktoś,
kto twierdzi, że jest umarłym.
A na dodatek to mały chłopiec.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Mówię to teraz. Nie chciałam cię denerwować.
Kim on, u diabła, jest?
Twierdzi, że jest... Seanem, czy tylko ma tak na imię?
Powiedział: "to ja, Sean". Jak sądzisz, co pomyślałam?
Przypuszczam, że chciał mi powiedzieć, że jest Seanem.
Twoim zmarłym mężem.
¯e on jest...
¯e jest kim?
Czy to mogłaby być prawda?
Och, proszę. Boże, dopomóż.
Tu Jimmy.
Pilnuj interesu.
Dlaczego pomyślałaś, że mnie to zdenerwuje?
A zdenerwowało?
Nie pokazałaś mi tego od razu, więc...
Otworzyłam go dopiero w pracy.
Czy to nie dziwne?
Nie wiedziałam od kogo był.
Tak czy owak, nie wygłupiaj się.
Zapnij.
Spóźnimy się.
Potrafię zrozumieć, dlaczego mały chłopiec mógł się w tobie zakochać.
Nie rozmawiajmy już o nim.
Chcę wyjść z moim narzeczonym.
Kocham cię.
Może powinniśmy zapytać Jimmy'ego, co o nim wie?
Jezu. Zapomnijmy o tym.
Nie interesuje cię to?
Nie.
To pewnie jakiś dowcip.
Jimmy. Tu Joseph z 1001.
Posłuchaj, mały chłopiec imieniem Sean zostawił list dla Anny?
Jimmy wyszedł.
Kto mówi?
Sean.
Twój mąż jest na dole.
Jesteś tu sam?
Mój tata jest na górze.
Czy twój ojciec tutaj mieszka?
Nie.
Mogę z nim porozmawiać?
202.
Ojciec udziela tam lekcji.
Jestem Joseph. Mieszkam na górze.
Oczywiście. Cześć, Sean.
Wszystko w porządku?
Chciałbym porozmawiać z jego ojcem.
Zaraz wrócę.
Czy coś się stało?
- Wszystko w porządku. - Kim pan jest?
Joseph, mieszkam wyżej.
Och, tak. O co chodzi?
- Cóż... - Co się stało? W czym problem?
Muszę porozmawiać o pañskim synu.
Zaraz wrócę.
202.
Chcę, abyś powiedział, że już nigdy nie będziesz się tej pani naprzykrzał.
Nie mogę.
Powiedz, że nigdy nie będziesz chciał się z nią zobaczyć.
Nie.
- Zrób to. - Nie.
Powiedz to, Sean.
Nie mogę.
Dlaczego to napisałeś?
Dlaczego wszedłeś do jej domu?
Musiałem z nią porozmawiać.
Chcę, abyś powiedział właśnie teraz, że już nigdy nie będziesz tej pani przeszkadzał.
- Nie. - Sean, powiedz to.
- Nie. - Ranisz mnie.
Sean, powiedz, że nigdy nie będziesz chciał się z nią widzieć.
Nie mogę.
Rozumiesz to?
- Powiedz to. - Nie mogę.
Nie chcę, żebyś mnie dalej dręczył.
Spóźnimy się.
Dziękuję.
Dobra robota.
Nie wiem.
Myślę, że to dość zabawne, to wszystko.
Wcale nie jest zabawne. Pomijam cały kontekst.
Mówi, że jest kimś innym i wierzy, że tak jest.
To jest śmieszne.
Nie znam tych ludzi. Nie wiem, kim są.
Ci ludzie mają pieniądze, to wszystko.
Napisał do tej kobiety list.
Napisał, żeby nie wychodziła za tego faceta.
Zgoda na zgaszenie świateł, sir.
Zgoda na zgaszenie świateł.
Ludzie gadają pod pokładem, sir.
Omawiają bunt.
Ty odpowiadasz za kierowanie statkiem.
To tylko choroba morska, sir.
Nie jestem już twoim głupim synem.
Idź do dyrektora i wyjaśnij, dlaczego spóźniłeś się na lekcję!
Anno...
Postępujesz głupio.
Spotkajmy się w parku.
Wiesz gdzie.
Myślałam, że oboje z Josephem rozmawialiście z nim.
Tak.
- Więc dlaczego zadzwonił? - Nie wiem.
Co przekazał?
Powiedział, że chce się spotkać z tobą w parku...
i że wiesz, gdzie pójść.
Tak powiedział.
Myślisz, że to jakaś gra? ¯e to jest zabawne?
Nie.
A gdyby Bob przyszedł do mnie do domu i przeprowadził testy?
Skąd znasz Boba?
Był moim szwagrem.
Jeśli odpowiem poprawnie na jego pytania, uwierzysz mi?
Uwierzysz?
Kto mi powiedział, że nie ma Świętego Mikołaja?
Wiesz tylko to, co możesz zobaczyć.
Jesteś tylko małym chłopcem.
To zdumiewające.
Tak.
Nie mogę tego rozgryźć.
Ja też.
Wiedział, gdzie Sean umarł.
Jestem zmęczona.
Śpijmy.
Dostaniemy go.
Będę to nagrywał, zgoda?
Nie jestem psychiatrą.
Nie jestem terapeutą.
Jestem zwyczajnym lekarzem.
Wiesz... gdybyś był moim szwagrem,
powiedziałbyś, że to niemożliwe, abyś siedział tu teraz przede mną.
Nie wierzyłeś w życie po śmierci.
Uważałeś, że pozostaje tylko materia...
i że umysł, dusza, duch, jakbyś tego nie nazwał,
znika na zawsze.
Co chcesz wiedzieć?
W porządku.
Gdzie mieszkałeś?
W mieszkaniu, gdzie teraz mieszka Anna.
Czy nie mieliście z Anną własnego mieszkania?
- Nie. - Dlaczego?
Nie miałem do tego głowy.
Byłem zbyt zajęty pracą.
Gdzie?
W różnych miejscach.
Wymieñ jedno.
Twój szpital. Wykładałem tam.
Co?
Rozpad atomu.
Dlaczego ty i Laura nie macie już swojego mieszkania?
- Mamy. - Dlaczego tam nie mieszkacie?
- Co pamiętasz o Annie? - Straciłeś pracę.
Nie. Nie straciłem pracy.
Odnawiamy dom.
Oczekujemy dziecka.
Nie wiedziałem, że ona może mieć dzieci.
Wracajmy do Anny.
Powiedz o czymś... intymnym.
Wzięliśmy ślub 30 razy.
To dużo.
Trzydzieści kościołów w 30 dni.
Czy byłem twoim drużbą?
- Moim drużbą był Clifford. - Clifford był twoim drużbą.
Powiedz o czymś, czego nikt nie mógł podsłuchać...
albo podpatrzeć.
Zrobiliśmy to na twojej kanapie.
Zielonej kanapie.
Możesz sobie myśleć, co chcesz.
Wszyscy mogą.
Możesz rozmawiać z kimkolwiek chcesz. To bez znaczenia.
Jestem Sean, kocham Annę, i nic tego nie zmieni.
Nic.
Tak będzie zawsze.
Dziękuję.
Podać coś do picia?
Nie.
Tak, proszę.
Jakiś sok?
- Jabłkowy. - Proszę.
Proszę.
Pamiętasz mnie?
Trochę.
Będę miała na ciebie oko...
na wypadek, gdybyś zaczął denerwować tę rodzinę.
Sean?
Zechcesz usiąść?
Powiem to.
Powiem to właśnie teraz.
Nie jesteś mężem mojej siostry.
Nie jest nim.
Zacznijmy od tego.
I od tej chwili będziemy mówili prawdę.
Dość kłamstw.
Dziękuję, Lee.
Zostało trochę urodzinowego tortu. Chcesz kawałek?
Powiedział, że nie jest już moim synem.
Pozwól, żeby tu dziś przenocował.
Przerwę ten czar.
Odbiorę go jutro ze szkoły i odwiozę do domu.
Nie dotykaj tego.
To moje biurko.
Pracowałem tutaj.
Znasz mnie?
Tak.
Nie spotkaliśmy się oficjalnie na przyjęciu urodzinowym.
Nie.
Słusznie. Nie spotkaliśmy się.
Wiesz jak mam na imię?
Wiesz jak się nazywam?
Nie.
Więc skąd mnie znasz?
To ty powiedziałaś Annie, że nie ma Świętego Mikołaja.
Skąd wiesz, gdzie umarł Sean?
Wiesz co to deja vu?
Oczywiście.
To właśnie to.
Jak Sean poznał Annę?
Nie mówiła ci o tym?
Jak Sean poznał Annę?
Poznaliśmy się na plaży.
I jak panu Reinkarnacji smakuje ciasto?
Smakuje.
Gdzie jest Anna?
Jedynym powodem, dla którego pozwoliła ci tu zostać...
jest to, że chce ci pomóc. Nie zrób nic głupiego.
Skąd o tym wszystkim wiesz?
Jestem Sean.
Nie nabierzesz mnie.
Byłam zaskoczona, widząc cię na przyjęciu.
Nie spodziewałam się, że przyjdziesz.
Przepraszam. Minęło tyle czasu.
Zbyt wiele wspomnieñ, rozumiesz? Przepraszam?
Co? Wszystko w porządku.
- Przepraszam.
Spotkałam...
spotkałam kogoś, kto zdaje się być... Seanem.
Co takiego?
O czym ty mówisz?
Wiem, że to brzmi nieprawdopodobnie,
i uwierz mi, sama się z tego śmiałam...
Wiesz, że kochałam Seana. Wiesz, jak bardzo.
Oczywiście.
Jeśli ktoś może to zrozumieć, to właśnie ty.
Wysłałam ci kartkę na...
Boże Narodzenie.
Dostałeś ją?
Tak.
To tkwiło we mnie tak długo,
że nie mogę pozbyć się tego od razu.
Nie mogę. To nie jest... dla mnie łatwe.
Spotkałam Josepha,
i on mnie kocha, szczerze kocha.
I on... wiesz, pogodził się z tym.
on to...
zaakceptował, ale teraz...
Teraz stracił poczucie bezpieczeñstwa.
Z jego powodu.
Chodzi o to, że on ma 10 lat.
Co takiego?
To mały chłopiec.
To chłopiec, wiem...
Powiedział, że ma na imię Sean.
Naprawdę miałam nadzieję, że to Sean, chciałam by tak było,
ale wiedziałam, że nim nie jest.
To obłęd.
To szalone, ale nic nie mogę na to poradzić.
Nie widziałam w tym niczego dziwnego.
Przyszedł do naszego domu.
Pojawił się nie zaproszony na przyjęciu urodzinowym mojej matki.
Pomyśleliśmy, że przyszedł z Drummondami.
Pamiętasz ich, prawda?
Tak.
Przepraszam.
Więc...
Wszedł z nimi
i powiedział, że mnie kocha,
i że nie chce, abym poślubiła Josepha.
Pomyślałam, że to jakiś głupi żart...
i kazałam iść do domu.
Nazajutrz przysłał mi list, w którym napisał:
"Nie wychodź za Josepha."
Wiesz, pomyślałam po prostu...
po prostu...
"Ten dzieciak potrzebuje pomocy".
Powiedziałam, że nie chcę go więcej widzieć.
I wtedy on...
...zasłabł.
To mnie poruszyło.
Anno...
Nie wiem skąd tyle o mnie wie, ale jednak wie..
Jak mogę ci pomóc?
Nie chcę znów zakochać się w Seanie.
Rozumiesz?
A tak się właśnie dzieje.
Potrzebuję twojej pomocy, chcę żebyś z nim porozmawiał...
i kazał mu odejść.
Oczywiście.
Ja nie potrafię tego zrobić.
Mężczyzna musi wspierać swoją żonę. Zapewnić jej byt, chronić, dbać o nią.
Jak zamierzasz to osiągnąć?
Jak chcesz to zrobić?
Znajdę pracę.
Jak chcesz spełnić mojej inne potrzeby?
Wiem, o czym mówisz.
Jesteś na to przygotowany?
Kochałeś się kiedyś z dziewczyną?
Ty byłabyś pierwsza.
To mój autobus.
Posłuchaj, doceniam to, że tak bardzo mnie lubisz,
ale to co sobie wyobrażasz, jest nierealne.
Spotkasz wreszcie kogoś w swoim wieku...
i zapomnisz o mnie.
Zaczekam na nią tutaj w oknie.
- ¯adnej odpowiedzi? - Nie.
- Wpuszczę ich. - Będę udawał, że mnie tu nie ma.
- Są umówieni. - Oczywiście.
To mieszkanie ma cztery sypialnie...
Mam nadzieję, że się zbytnio nie martwiłaś.
Nie, w porządku.
Jeśli nie masz nic przeciwko temu,
to uważam, że powinien dziś usłyszeć muzykę i zrozumieć, że bierzemy ślub.
Przyprowadzę go później.
Świetnie.
Powiedz mu, że go kocham.
Do widzenia.
Co robisz?
Patrzę na swoją żonę.
Chcę, żebyś odszedł.
Nie rób tego.
To nie jest zabawne.
- To nie jest zabawne. - Nie!
Anno, nie zbliżaj się!
- Nie podchodź. - Joe!
Już dobrze.
- W porządku? - Tak, już dobrze.
On nie ma pojęcia, jak sprawić by coś się stało.
¯yje w świecie, w którym udaje, że jest kimś, zamiast coś zrobić.
I to jest prawdziwy problem.
To mnie należy się szacunek, którego oczywiście mi się odmawia.
Nie, Joseph!
Kopnął moje krzesło!
- Gdzie się zatrzymasz? - U Boba.
Porozmawiam z nią.
Cześć.
Jak się czujesz?
W porządku.
Dobranoc.
Chyba ominęło mnie widowisko.
Nieco się spóźniłeś.
Clara zostawiła butelkę wina w samochodzie.
Będzie tu za chwilę.
Muszę porozmawiać z Cliffordem.
To nie jest Sean.
Tak, to on.
Nie. To nie on.
Tak, to on.
Cześć.
Widzisz, jakie mam brudne ręce?
Zaprowadź mnie do łazienki.
Wejdź.
Zamknij drzwi.
Wytrzyj.
Przeprowadziłam się.
Mój nowy adres.
Nie mów Annie.
Dobrze.
Chodźmy.
To przestępstwo.
Anno, spójrz na mnie.
Pójdziesz tam teraz...
- Odejdź. - Siadaj!
...i każesz Seanowi iść do domu.
Nie.
Jeśli tego nie zrobisz, zadzwonię po jego matkę, a ona wezwie policję.
Rozumiesz?
Nie.
Lauro, odsuñ się.
I co zrobimy?
Powiemy twojej matce, że wszystko jest w porządku.
A potem?
Jeszcze nie wiem, ale myślę.
Nie jesteś Seanem.
Jestem.
Gdy otworzyłeś mi drzwi wczoraj wieczorem,
wiedziałam, że nie jesteś Seanem.
Kim jesteś?
Zdaje się, że powiedziałeś, że jesteś Seanem.
Jestem twoją kochanką.
Jest nią Anna.
Ja jestem twoją kochanką.
Anna jest twoją żoną.
Gdybyś nim był...
a miałam nadzieję, że jesteś...
powinieneś przyjść najpierw do mnie.
I ja mogłabym to stwierdzić.
Nie zrobiłeś tego.
Masz je w plecaku?
Są tutaj.
Witajcie.
Słodkie listy miłosne Anny.
Nie możesz rozpowiadać wokół, że jesteś kimś innym.
Wytrzyj buty.
- Cześć, Claro. - Cześć. Jak się masz?
- Świetnie. A ty? - Dobrze.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Dał mi je nie otwarte,
by udowodnić, że kocha mnie bardziej.
Nie potrafił jej zostawić i za to ją znienawidziłam.
Gdy dowiedziałam się, że wychodzi za mąż, poczułam się zaproszona.
Czy te listy nie byłyby wspaniałym prezentem?
Zapakowałam je i zabrałam ze sobą.
Ale nie mogłam tego zrobić.
Rozmyśliłam się.
Przykro mi, dziecko, ale ty nim nie jesteś.
Przepraszam. Anno...
dzwoniła twoja matka.
Twoja siostra urodziła zdrową dziewczynkę.
Gratuluję.
Może to jest Sean.
- Wierzę mu. - Wiem o tym.
Nie zamierzam zostawić tego chłopca.
Nie przekonuj mnie, to strata czasu. Zapomnij o tym.
Więc co chcesz zrobić?
Nie wiem.
Najlepsze co możesz zrobić,
to pójść do domu i napisać mu list pożegnalny.
Spotkaj się z Josephem jutro po pracy.
Nie dzwoñ, tylko idź.
Powiedz, że jest ci przykro, popełniłaś błąd.
Nie mogę.
Kiedy Laura się obudzi, dam ci znać.
Nie mogę.
Może otworzymy dom na plaży?
Możesz wziąć ślub tam, gdzie poślubiłam twego ojca.
Kochasz wodę. Będzie tam pięknie w maju.
Nie słuchasz tego, co mówię?
Jak masz na imię?
Gdzie jest twoja matka?
Powiedz nam gdzie mieszkasz. Odwieziemy cię do domu.
Nie mogę tego zrobić.
Dlaczego?
Muszę powiedzieć Annie, że nie jestem jej mężem.
Myślałem, że jestem Seanem,
ale odkryłem, że on kochał inną kobietę.
Więc nie mogę nim być.
Ja kocham Annę.
- Bez wygłupów. - Masz zagubione dziecko?
Chłopiec, biały, wiek 9, może 10 lat.
Niebieska kurtka, czarna koszulka, szare spodnie.
Zabierzemy cię do domu.
Hej! Wracaj!
Wrócił.
Zadzwoniłam po jego matkę. Będzie tu wkrótce.
Jest w wannie.
Mam plan.
Uciekniemy razem. Ty i ja.
Dobrze?
Po 11 latach będziesz miał ich już 21.
Zgoda?
Słyszysz mnie?
Potem weźmiemy ślub.
Ciekawe...
jak będziesz wtedy wyglądał.
Kocham cię, Sean.
Nie jestem Seanem.
Nie jestem nim,
bo kocham ciebie.
To nie ma sensu.
Nie potrafię wyjaśnić tego lepiej.
Będziesz musiał.
Czy mogę prosić o ręcznik, Anno?
Muszę się ubrać.
Moja matka wkrótce tu będzie.
Jesteś małym kłamcą.
Prawda?
Jesteś małym łgarzem! Czy nim właśnie jesteś?
Jesteś kłamcą?!
- Tak. - Tak? Tak właśnie powiedziałeś?
Tak.
Oszukałeś mnie, a ja myślałam, że jesteś moim zmarłym mężem.
Pomyślałam, że jesteś moim zmarłym mężem.
Ale jesteś tylko małym chłopcem.
W mojej wannie.
Nigdy nie lubiłam Seana.
To, co się stało, to nie moja wina.
Wiesz, że nie mogłam zachować się inaczej.
To, co zrobiłam... to nie moja wina.
To, co mi się przydarzyło, to nie była moja wina,
i nie mogę być za to odpowiedzialna.
W żaden sposób nie potrafiłam powiedzieć mu...
"Odejdź."
Nie mogłam tego zrobić.
To była pomyłka.
Przepraszam. Jestem...
Ale chcę być z tobą.
Chcę być z tobą.
Tak, chcę.
I chcę wyjść za ciebie.
Chcę mieć nowe życie i być szczęśliwa.
To wszystko, czego chcę.
Spokoju.
W porządku.
Dziękuję.
MAJ
Uwaga na kable.
Tutaj będzie wspaniale.
Podnieś lewą stopą.
W dół. Doskonale.
Sprawdzę światło.
Zamknij oczy.
Dziękuję.
Doskonale.
Spójrz prosto na mnie.
I podnieś bukiet.
Tak jest świetnie.
Ślicznie. Popatrz na mnie.
Cudownie.
Trzymaj bukiet wyżej.
Bukiet w górze, proszę.
Anno? Bukiet w górze, proszę.
Anno?
Miły uśmiech. Doskonale.
Droga Anno, dziękuję za twój list.
Mama również.
Jestem naprawdę szczęśliwy po powrocie do szkoły.
Moi przyjaciele nie wiedzą co się stało, więc wszystko jest w porządku.
Nie przyjdę już więcej do twojego domu.
Spotykam się ze specjalistami.
Oczywiście dużo gadają.
Mówią, że wyobrażam sobie różne rzeczy.
Mama mówi, że to mógł być czar,
ale na szczęście to już minęło.
Przeproś wszystkich za kłopoty, jakie im sprawiłem.
Przepraszam za smutek, którego ci przysporzyłem..
Mówią, że nadal nie wiedzą, co się ze mną stało,
ale na szczęście nie wydarzyło się nic naprawdę poważnego.
Cóż, spodziewam się, że spotkamy się w innym życiu.
Sean.
Wygląda dobrze. Szeroki uśmiech.
Wspaniały uśmiech.
Tłumaczenie >>Jarmisz<<