Kom liefje, het is tijd om naar bed te gaan.
Ik ben niet bijzonder.
Een gewone man met gewone gedachten.
En een gewoon leventje.
Er zijn geen standbeelden van mij en mijn naam zal gauw vergeten zijn.
Maar in één opzicht heb ik meer bereikt dan wie dan ook.
Je ziet er goed uit. - En ik voel me goed.
Ik heb van iemand gehouden met heel mijn hart en ziel.
En voor mij is dat altijd voldoende geweest.
Hoe gaat het, Harry?
Ik wil telkens dood, maar ze laten me niet.
Je kunt niet alles hebben.
Grote dag vandaag. - Dat zeg je elke dag, oude snoeper.
Het is prachtig weer. Laten we een eindje wandelen.
Ik denk het niet.
We moeten je uit deze kamer krijgen.
Kom liefje, frisse lucht zal je goed doen.
Het spijt me, het is geen goede dag. Ik denk niet dat ze iets wil.
Dit is Duke. Hij komt je voorlezen.
Voorlezen?
Ik weet het niet.
Vooruit, je vindt hem vast aardig. Hij is heel grappig.
Waar waren we gebleven?
De avond van de kermis.
Noah was daar met zijn vrienden, Fin en Sara...
Daar hebben ze elkaar ontmoet.
6 juni, 1940.
Allie was zeventien.
De kleine man wint een prijs. Bedankt voor het spelen.
Grapjas. Ik sloeg dat ding door midden.
Ik zei toch dat het doorgestoken kaart was.
Hé daar, hoe heet je?
Wie is dat meisje bij Sara? - Dat is Allie Hamilton.
Ze is hier voor de zomer, met haar familie.
Haar vader heeft meer geld dan God.
Kijk, ik heb een prijs voor je gewonnen. - Dank je wel.
Allie, wil je een suikerspin? - Oké.
Wil je met me dansen? - Nee.
Waarom niet? - Omdat ik niet wil.
Ze hoort bij ons.
Wil je in het reuzenrad?
Graag.
Noah Calhoun.
Werkt op de houtzagerij met Fin.
Zag je dat hij bijna tegen me aan stond? - Ja, zag ik. Zo is hij.
Het verbaast me dat hij naar je toe kwam. Ik denk dat hij je leuk vindt.
Ben je gek?
Wat doe je? - Dat mag niet.
Ik betaal wel als ik beneden ben.
Ik ben Noah Calhoun. - Dus?
Fijn je te ontmoeten. - Wie is die vent?
Weet ik veel. Noah Calhoun. - Ik wil je graag mee uit nemen.
Gaat het een beetje?
Je mag niet met meer dan twee in een stoeltje, Noah.
Oké, Tommy.
Kom daarvan af. Je speelt met je leven.
Noah, hou op.
Wil je met me uitgaan? - Wat? Nee.
Nooit?
Ze is duidelijk, toch? - Waarom niet?
Weet ik veel. Omdat ik niet wil?
Dan laat je me geen andere keus.
Ik meen het, Noah. Hou op met die geintjes.
Waar ben je mee bezig? - Ik vraag het nog één keer.
Ga je met me uit of niet?
Verdomme, mijn hand glijdt weg.
Pak die stang vast, idioot. - Niet voordat ze ja zegt.
Ga toch met hem uit. - Oké, ik ga met je uit.
Niet om me een plezier te doen? - Nee, ik wil echt.
Zeg het. - Ik wil met je uit.
Nog een keer. - Ik wil met je uit.
Oké, we gaan uit.
Je vindt jezelf echt slim, hè?
Dat was niet grappig, idioot.
Laat maar, ik regel dit wel.
Wat doe je? Doe dat alsjeblieft niet.
Nu heb je niet meer zo'n grote mond, hè?
Dat zet ik je betaald. - Misschien wel, misschien ook niet.
Is dat niet het meisje van de kermis?
Ken je mij nog?
Jazeker. Meneer Onderbroek, toch?
Hoe kan ik jou vergeten?
Daarvoor wil ik me juist verontschuldigen.
Het was echt stom van me, hangen aan een reuzenrad.
Maar ik wilde graag bij je zijn.
Ik werd naar je toe getrokken.
Wat een tekst. Doe je dat zo bij alle meisjes?
Ik zag je laatst wel met die barbiepop. - Wat doe je vanavond?
Of morgen of dit weekend? - Waarom?
Ons afspraakje. - Welk afspraakje?
We zouden uitgaan.
Je hebt het plechtig beloofd. - Dan ben ik van gedachten veranderd.
Ik snap het wel. Als je een jongen tegenkomt op straat die je niet kent...
Je kent me niet, maar ik ken mezelf.
Als ik iemand zie die me bevalt, dan ga ik ervoor.
Dan draai ik helemaal door. - Waar heb je het over?
Over jou.
Je bent goed.
Wat? - Je bent goed.
Je begrijpt het niet. - Je bent fantastisch.
Ik ben onder de indruk. - Normaal ben ik niet zo.
Ik kan leuk zijn, als je wilt, of somber, intelligent.
Bijgelovig, moedig,
en lichtvoetig.
Ik kan zijn wat je wilt.
Zeg me wat je wilt, en ik zal dat voor je zijn.
Je bent dom.
Dat zou ik kunnen zijn.
Eén dag, wat kan je gebeuren? - Liever niet.
Wat kan ik doen om je van gedachten te veranderen?
Je bedenkt vast wel iets.
Weet je zeker dat ze komt? - Rustig maar.
Het is geregeld. We gaan naar de late film.
Daar is ze. Kom op.
Ongelooflijk. Wat een toeval.
Je kent Noah nog wel, toch?
Fijn om je weer te zien. - Jij ook.
Je ziet er geweldig uit. - Dank je.
Echt geweldig.
Je ziet er echt geweldig uit, en jij ook, en ik ook.
Kunnen we nu die film gaan zien? Hij begint zo.
Na jou.
Wacht op mij.
Waar ging die film over?
Stap in.
Wat gaan jullie doen? - Wil je lopen?
We gaan wandelen. - Houden jullie van elkaar?
Ik snap het, jullie houden echt van elkaar.
Tot ziens.
Dat was leuk. - Wat?
Ik had in geen eeuwen een film gezien. - Echt?
Niet sinds ik nog klein was.
Nee, ik heb het druk. Ik heb niet veel tijd.
Druk?
Ik heb een heel strak schema.
Mijn dagen zijn vol gepland.
Ik sta 's morgens op, ontbijt, wiskunde, Latijn, lunch,
tennis- of danslessen, soms beide.
Frans, pianoles,
dan dineren en daarna tijd met de familie
en daarna lees ik wat.
Dat klinkt als de weg naar succes. - Reken maar.
Mijn schoolcarrière is uitgestippeld.
Radcliffe of Sarah Lawrence, dat is wat we willen.
Wie is 'we'?
Je zei 'wat we willen'.
Mama en papa, we beslissen alles samen.
Alles?
Nee, niet alles, maar wel de belangrijke dingen.
En de andere dingen, daar mag je alleen over beslissen?
Doe niet zo grof. - Sorry.
Ik wilde erachter komen wat je doet voor de lol.
Hoe bedoel je?
Ik weet het niet.
Al die dingen zijn dingen die je moet doen, hè?
Wat doe je, omdat je het wilt?
Dat zei ik net.
Ik weet het niet.
Dit verrast me. - Hoezo?
Ik dacht eigenlijk dat je... - Dat ik wat?
Vrij.
Ik ben vrij.
Het lijkt er niet op.
Maar het is wel zo.
Kom, ik wil je wat laten zien. - Wat ben je van plan?
Gewoon meekomen.
Dadelijk word je overreden. - Door al die auto's?
Mijn pa en ik gingen hier altijd liggen om de lichten te zien verspringen.
Van groen naar rood naar oranje.
Je kunt het eens proberen als je wilt. - Nee.
Waarom niet?
Gewoon omdat... Sta alsjeblieft op.
Dat is jouw probleem.
Je doet niet wat je wilt.
Wat gebeurt er als er een auto aankomt?
Dan ga je dood.
Kalm, gewoon vertrouwen hebben.
Schilderen.
Je vroeg me wat ik voor mezelf doe.
Ik schilder graag.
Jij?
Meestal zit mijn hoofd vol met allerlei gedachten.
Maar met een penseel in mijn hand wordt de wereld rustig.
Gaat het wel?
Waarom lach je?
Dat was leuk.
Wil je met me dansen?
Ja hoor.
Nu?
Hier?
Je hoort niet midden op straat te dansen.
Er is geen muziek.
Die gaan we maken.
Je kunt helemaal niet zingen. - Weet ik.
Maar het liedje is mooi.
Zomers in het zuiden trekken zich niets aan van de beproevingen van prille liefde.
Gewaarschuwd en vol twijfels gaven Noah en Allie een overtuigend schouwspel
van een jongen en een meisje op reis langs een lange weg,
zonder oog voor de gevolgen.
Ze werden verliefd, nietwaar? - Inderdaad.
Mooi, dat soort verhalen hoor ik graag. Ga door.
Na die avond waren Allie en Noah bijna altijd bij elkaar.
Weldra waren ze onafscheidelijk.
Dat is echt lekker.
Prachtige druppelende fragmenten, achteloze opeenvolging
van het een na het ander,
als ik ze tot mij roep, of tot mij neem.
De echte gedichten, (wat we gedichten noemen zijn slechts beelden,)
De gedichten van de eenzaamheid van de nacht,
en van mannen zoals ik.
Dit gedicht, verlegen en onzichtbaar hangend,
dat ik altijd meedraag, en dat alle mannen meedragen.
Niet slecht voor Whitman.
We hebben bezoek.
Sorry, ik wou niet storen.
Je hoeft je niet te verontschuldigen. Kom maar, meisje.
Eindelijk eens iemand hier die niet naar hout ruikt.
Pap, dit is Allison Hamilton.
Aangenaam, Allison.
Zeg maar Allie. Aangenaam, Mr Calhoun.
Mr Calhoun? Ben ik oud ofzo? Je mag me Frank noemen.
Kom binnen en ga zitten.
Ze is echt knap, jongen. Veel mooier dan je mij deed geloven.
Is dat zo? - Nee, geloof niet wat hij zegt.
Wat is dat?
Ik heb iets voor u meegebracht.
Eens kijken.
Heb jij dit gemaakt?
Dit is heel mooi, kijk maar. Een verdomd mooi schilderij.
Ik weet hier een mooi plaatsje voor. Bedankt.
Dat was een mooi gedicht.
Wat was het?
Whitman.
Toen hij klein was, stotterde hij heel erg.
Het is zo. - Dat wist ik niet.
Ik stamelde.
Dat is hetzelfde. Ik verstond niets van wat hij zei.
Daarom liet ik hem gedichten oplezen.
Het was eerst niet om aan te horen, maar het stotteren hield op.
Een goed idee, die poëzie.
Niet te geloven.
Geef mij maar Tenneson. Hij houdt van Whitman, waarom weet ik niet.
Heb je zin in een ontbijt? - Ontbijt?
Pap, het is tien uur 's avonds.
Nou en? Je kan elk uur van de dag pannenkoeken eten.
Kom, wil je ontbijt?
Het was een onmogelijke liefde.
Hij was een boerenjongen, zij kwam uit de stad.
De wereld lag aan haar voeten, terwijl hij geen rooie cent had.
Kom op.
Zie ze vliegen.
Wat doen we?
Zou ik in een ander leven een vogel geweest kunnen zijn?
Hoe bedoel je? - Reïncarnatie.
Ik weet het niet. - Ik denk van wel.
Zeg dat ik een vogel ben. - Nee, niet doen.
Zeg dat ik een vogel ben. - Hou op.
Je bent een vogel.
Zeg nu dat je zelf ook een vogel bent.
Als jij een vogel bent, dan ik ook.
Kom op. - Wat doe je?
Daar gaan we. Ik tel tot drie, oké?
Eén,
twee,
drie. - Nee, ik kan het niet.
Spring in het water.
Sorry. Spring in het water, schat.
Blijf gas geven.
Schakelen en gas geven.
En houden zo.
Ik weet niet wat je bedoelt.
Ze waren het niet vaak eens. Eigenlijk bijna nooit.
Ze ruzieden de hele tijd. En ze daagden elkaar elke dag weer uit.
Maar ondanks hun meningsverschillen hadden ze één belangrijk ding gemeen.
Ze waren gek op elkaar.
Ik moet gaan. - Nee.
Papa, ik had je niet gezien.
Je liet me schrikken.
Je kunt het goed met die jongen vinden, hè?
Neem hem zondag maar eens mee, dan kunnen we hem ontmoeten.
Welterusten, papa. - Welterusten.
En de jongen zegt: 'Pap, ik snap het niet.'
En hij zegt: 'In theorie zijn we miljonair, maar in feite zijn het schulden.'
Olivia, haal de whisky bij mijn man weg. Ik denk dat hij genoeg gehad heeft.
Wat doe jij, Noah?
Ik werk op de houtzagerij bij Fin.
Zagen, de stammen in ontvangst nemen en ontschorsen.
Dat is mooi. - Dank u.
Hoeveel verdien je daar, als ik vragen mag?
Hoeveel ik verdien?
40 cent per uur.
Het is niet veel, maar ik heb niet veel nodig, en ik spaar het meeste.
Laten we eten.
Jullie schijnen elkaar veel te zien.
Jullie moeten zeer gesteld zijn op elkaar.
Het wordt vrij serieus, hè?
De zomer is bijna voorbij.
Wat ben je van plan?
Charleston is maar een paar uur hier vandaan.
Maar Allie gaat naar Sarah Lawrence.
Heeft ze dat niet verteld? - Nee, dat heeft ze niet verteld.
Die brief heb ik pas gehad. Ik wilde het vertellen.
Sarah Lawrence is in New York.
Dat wist ik niet.
Hou op, dit is geen tafelconversatie.
Laat de kinderen zich vermaken en hou op met die Spaanse inquisitie.
Mijn lippen zijn verzegeld.
Ik ken nog een grap over een non en vier...
Hou op, ik ga weg als je nog één grap vertelt.
Dat kind heeft te veel energie voor iemand van haar komaf.
Het is maar een zomerliefde. - Ellende, dat is het.
Ben jij dat, Allie?
Wil je ergens naartoe?
Wacht hier.
Kom.
Een grote stap. Loop maar.
Blijf hier staan.
Hou je ogen dicht.
De Windsor Plantation.
Gebouwd in 1772.
Het gerucht gaat dat Francis Marion zijn vrouw ten huwelijk vroeg op deze trap.
Voorzichtig, ze zijn kapot.
Dit is gigantisch. - Een gigantische berg ellende.
Ooit koop ik het en dan knap ik het op. Er hoeft alleen een nieuwe vloer in.
En nieuwe muren en een dak. - Meer niet?
Plus waterleidingen en elektra.
En meubels. - Ook meubels, ja.
Maar het ligt aan het water en van die schuur kan ik mijn werkplaats maken.
En ik dan?
Heb ik dan geen inbreng?
Wil je hier dan een inbreng? - Ja, dat wil ik.
Wat wil je dan? - Een wit huis, met blauwe luiken.
En een kamer met zicht op de rivier zodat ik kan schilderen.
Nog iets anders?
Een grote veranda rond het huis waar we thee kunnen drinken
en de zon zien ondergaan.
Beloofd?
Dat beloof ik.
Waar ga je heen? - Hier naar binnen.
Als je dat doet kan ik niet spelen.
Vrij met me.
Ik wil dat je met me vrijt, maar je moet me er wel bij helpen.
Gaat het?
Heb ik je pijn gedaan? - Nee.
Er gaat gewoon veel door mijn hoofd.
Laat maar.
Wat denk je? Waar denk je nu aan?
Op precies dit moment.
Wist je dat dit zou gebeuren toen je me hiernaartoe bracht?
Nee? Had je daar niet over nagedacht?
Natuurlijk wel. - Echt waar?
Wat dacht je?
Ik praat te veel, hè.
Ik hou nu mijn mond. Die is dicht.
Gaat het wel?
Ik begrijp gewoon niet dat jij zo rustig kunt zijn.
Denk jij helemaal nergens aan?
Ik lig hier gek te worden, maar nee, bij jou is alles oké.
Geef jij dan nergens om?
Het spijt me.
Dit moest helemaal perfect zijn. En nu kan ik niet stil zijn.
Ik hou van je.
Wist je dat?
Ik hou ook van jou.
Je hoeft het niet te doen als je het niet wilt.
Nee, ik wil het. Echt.
Fin, ga weg.
Sorry, maar Allie's ouders zijn door het dolle.
Elke agent in de stad is op zoek naar haar.
Zoekt de politie mij?
Ja, het is twee uur 's nachts. We hebben de politie gebeld.
Gelukkig ben je in orde. Waar zat je?
Mr Hamilton, het is mijn schuld.
Een momentje, graag. Ik wil even met mijn dochter praten.
Hup, jongedame.
Bedankt voor alles. - Graag gedaan, John.
Zonder omwegen naar huis, het is laat.
Het is echt niet haar schuld. Ik verloor de tijd uit het oog.
Ga zitten.
Zij rotzooit met die jongen tot twee uur 's nachts en dat moet stoppen.
Ik heb niet zeventien jaar van mijn leven aan haar opvoeding besteed,
om haar dat alles te laten vergooien aan een zomerliefde.
Straks is haar hart gebroken of raakt ze zwanger.
Hij is een aardige jongen, maar hij is...
Hij is wat? - Uitschot. Niets voor jou.
Raak me niet aan.
Genoeg. Je mag hem niet meer zien. Einde discussie.
Niet waar. - Jawel.
Jij gaat me niet zeggen van wie ik moet houden.
Houden van? - Ja, papa. Ik hou van hem.
Hij is niet goed genoeg voor jou.
Ik hou van hem. - Je bent 17, je weet niet wat liefde is.
En jij wel?
Jij kijkt niet naar papa zoals ik naar Noah kijk.
Jullie raken elkaar niet aan, jullie lachen en spelen niet.
Jullie weten niet wat liefde is.
Ga je weg?
Het spijt me zo.
Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik voel me zo vernederd.
Dat geeft niet. - Jawel.
Ik ga nu. - Ik wil niet dat je gaat.
Ik moet over wat dingen nadenken. - Waar moet je over nadenken?
Praat met me. Zeg wat.
Waarover wil je...
Jij gaat weg.
Jij vertrekt
en ik blijf hier.
En ik ben blij voor je, maar je zult het heel druk krijgen.
Er staat je zoveel te wachten.
Zeg dat nu niet. - Het is waar.
Ik zal later geen mooie en dure spullen hebben.
Dat zal ik nooit hebben, dat is niet voor mij bestemd.
Ik hoef niet naar school.
Jawel. - Ik kan ook hier blijven.
Dit bedoel ik nou. - Je kunt met me meegaan.
Naar New York?
Wat moet ik in New York?
Met mij samen zijn.
Ik weet het niet.
We hoeven niet vanavond al te beslissen.
Eerst de zomer door en dan kijken we wel.
Bedoel je dat je het wilt uitmaken?
We kijken wel hoe het straks gaat.
Maak je het uit?
Ik zie dit niet werken.
Doe het alsjeblieft niet. Je meent het niet.
Als je het toch doet, waarom aan het eind van de zomer?
Waarom niet nu meteen?
Doe het dan.
Hou op.
Ik doe het wel. Het is uit.
Het is voorbij. Hoor je?
Raak me niet aan.
Ik haat je. - Ik ga nu.
Ga maar weg. Rot op.
Wacht even. We maken het toch niet echt uit?
We hebben gewoon ruzie en morgen zijn we het vergeten, oké?
Weg? - Ja.
Ze moet kapot zijn geweest. - Dat was ze ook.
Hij wilde het fatsoenlijk spelen.
Maar eigenlijk had hij die ouders moeten zeggen dat ze naar de hel konden lopen.
Inderdaad.
De volgende dag werd Allie wakker in een volledig andere wereld.
Wat gebeurt er?
We gaan naar huis.
Gaan we nu?
We zouden nog een week blijven.
Kleed je aan en kom ontbijten. Willa zal je koffers pakken.
Met plezier, juffrouw Allie.
Ik wil niet dat je mijn koffers pakt, blijf van mijn spullen af. Ik ga niet mee.
Je gaat wel.
Je gaat, of je het leuk vindt of niet.
Zelfs als Aaron je de hele weg moet dragen, je gaat mee.
Kom op. Het moet voor één uur klaar zijn. Niet lummelen.
Waar is Noah? - Hij bezorgt een bestelling.
Wat is er aan de hand?
Ik ga weg. - Weg?
Wanneer? - Nu. Vandaag.
Je moet hem iets vertellen, oké?
Zeg hem dat ik van hem hou. En zeg dat ik spijt heb van alles.
Ik ben de hele nacht bij hem geweest. Ik heb hem nog nooit zo bedroefd gezien.
Het is uit. Maak het niet moeilijker dan het is.
Nee, het is niet uit. We hadden ruzie gisteravond.
We zeiden dingen die we niet meenden, maar het is niet uit.
Het is wel uit. Hou ermee op, laat het los.
Ik kom eraan. Mama, ik kom zo.
Hij begrijpt het. Het is moeilijk, maar hij begrijpt het.
De zomer is voorbij, tijd om naar huis te gaan.
Als hij je wil spreken, dan schrijft hij. Anders...
Wil je hem dan wel zeggen dat ik van hem hou?
Wil je dat doen? - Oké.
Dag, Fin.
Zomerliefdes komen om allerlei redenen ten einde.
Maar uiteindelijk hebben ze één ding gemeen:
het zijn vallende sterren, spectaculaire momenten van licht aan de hemel,
een vluchtige blik op de eeuwigheid. En in een oogwenk zijn ze verdwenen.
Noah was wanhopig.
Hij schreef Allie dat hij spijt had en dat het stom was dat hij het had uitgemaakt.
En om te zeggen dat hij nog steeds van haar hield. En dat hij haar wou zien.
En dat als ze terugschreef, hij naar haar toe zou komen, waar ze ook was.
Hij schreef een brief per dag, een jaar lang.
365 brieven. Maar ze bleven onbeantwoord.
Zeg vriend, niets?
Het spijt me. - Geeft niet.
Eindelijk, na een jaar stilte besloot hij alles achter zich te laten
en een nieuw leven te beginnen.
Daarom schreef hij een afscheidsbrief.
Hij en Fin pakten hun koffers en vertrokken naar Atlanta.
Er is sprake van een staat van oorlog
tussen de Verenigde Staten en het Japanse keizerrijk.
...tegen elke vijand, uit binnen- of buitenland.
Noah en Fin gingen samen in dienst.
Na een jacht van twee jaar op Rommel in de Afrikaanse woestijn,
werden ze ingezet in Patton's Derde Leger in Europa.
Spreek ik mezelf tegen?
Oké, dan spreek ik mezelf tegen.
Allie zat in haar derde jaar, toen ze zich aanmeldde als verpleeghulp.
De gebroken mannen met hun verminkte lichamen waren voor haar Noah
of iemand die met hem had gevochten in de jungle of op besneeuwde vlakten.
Ik ga je overeind zetten.
Nu je been hierheen.
En dan zo blijven zitten. Gaat het?
Mag ik je iets vragen?
Ik zag dat je geen ring om hebt.
En ik vroeg me af of je misschien een keer met mij uit wilde gaan.
Sorry? - Een afspraakje.
Voordat je nee zegt, moet je weten dat ik uitstekend kan dansen,
en dat mijn bedoelingen zeer onfatsoenlijk zijn.
Oké, Casanova. Kom op.
Word eerst maar beter, dan hebben we het later nog wel over uitgaan.
Wat is hij knap.
Wat doet hij hier? - Hij kijkt naar je.
Ik ben helemaal beter.
Hoe zit het met die afspraak?
Allie was verrast hoe snel ze verliefd werd op Lon Hammond.
Hij was knap, intelligent, grappig, ontwikkeld en charmant.
Hij was ook enorm rijk.
Wat gebeurt er? Waar gaan jullie heen?
Ik heb nagedacht over waarom we niet zouden moeten trouwen.
Oké, ik geef het op. Waarom niet?
Ik kon eerst geen reden vinden, ze kennen me amper.
Je ouders. - Mijn ouders?
Jazeker. Je eigen vader en moeder. Waarvoor dank.
Het probleem is dat ze van mij houden. Ik ben precies wat ze voor jou willen.
Ik ben rijk en uit het zuiden, ik heb een prima baan.
Ik ben een fantastisch danser, ik ben verstandig.
Wat is het probleem dan?
Als je met me trouwt...
Luister goed.
Als je met mij trouwt,
dan heb je je levenslange strijd vol opstandigheid van hen verloren.
Mijn God. Wat gaan we doen? - Geen idee.
Allie, ik vind dat je met me moet trouwen.
Je moet met me trouwen. - Echt?
Ja. Want dan zullen je ouders weten dat je ongelukkig bent
omdat je hen niet kon teleurstellen.
Ik denk dat je één klein detail over het hoofd hebt gezien.
Wat dan? - Je hebt hun toestemming nodig.
En ik denk dat je hun liefde voor jou overschat.
Is dat zo? Dat denk ik niet.
Waarom niet?
Omdat ik het ze al gevraagd heb en ze zeiden 'ja'.
En nog iets.
Ik hou van je.
Wil je met mij trouwen?
Ik weet dat ik gek op je ben.
Wil je met mij trouwen?
Maak je mij de gelukkigste man ter wereld?
Waar ga je heen?
Ik deel u allen mee dat die jongedame en ik gaan trouwen.
Haar hart liep over van geluk,
maar begreep niet dat op het moment dat ze 'ja' zei
Noah's gezicht in haar opkwam.
Goed je te zien.
Bloed je ergens? Alles goed?
Ik hou van je.
Kom op, ik wil je wat laten zien.
Wat is er gebeurd? Wat is er?
Ik heb het huis verkocht.
Heb je het huis verkocht?
Aan het eind van de maand moet ik eruit.
Met de opbrengst en je spaargeld kun je het eindelijk kopen.
Wat kopen? - Je droomhuis, Windsor Plantation.
Ik wil er niks meer over horen. De bank verstrekt je een lening.
Ik kan je je huis niet laten verkopen. - Te laat.
Het is een mooie kans, je moet het doen.
Waar ga je wonen nu het huis verkocht is?
Bij jou. Waar anders, domkop? Ik help je bij het opknappen.
Noah ging bij het huis kijken, maar zag maar één ding: Allie.
In theorie kon het zijn levensdroom vervullen.
Hij zou het huis helemaal herbouwen.
Toen Noah naar Charleston ging om de bouwplannen te laten goedkeuren,
bemoeide het lot zich ermee.
Hij zag zijn meisje.
Stop de bus.
Ik kan niet stoppen voor we bij het busstation zijn.
Stop de bus nu, alsjeblieft.
Versta je me niet? Niemand stapt uit voor we bij het busstation zijn.
En nu weer gaan zitten.
Nadat hij Allie die dag had gezien, knapte er iets in Noah.
Hij bedacht dat als hij het oude huis, waar ze die nacht waren, opknapte,
Allie wel een manier zou bedenken om bij hem terug te komen.
Sommigen noemden het werk uit liefde,
anderen noemden het iets anders.
Maar eigenlijk was Noah een beetje gek geworden.
Het is etenstijd.
Vandaag wordt de lunch opgediend in de serre.
De meloen is voortreffelijk. Ik heb een hapje geproefd.
Hebben ze elkaar ooit nog terug gezien?
Noah en Allie?
Je wilt toch niet dat ik de afloop verklap
voor ik bij het mooiste stuk ben aangekomen?
Waar was ik gebleven?
Toen Noah's vader in november stierf, was het huis het enige wat hij nog had.
Na verloop van tijd had Noah het huis opgeknapt.
Hij keek eens goed naar wat hij had gepresteerd
en was vervolgens tien dagen dronken.
Hij overwoog het in brand te steken.
En uiteindelijk bood hij het huis te koop aan.
Ik kan je zoveel bieden.
Er waren kopers genoeg, maar hij had steeds een reden om niet te verkopen.
Hij vond het geboden bedrag te laag,
en als de vraagprijs werd geboden, vond hij dat het huis meer waard was.
Het is veel geld, maar ik doe het.
50.000 dollar.
Dat is meer dan mijn vraagprijs. - Klopt, het is een fantastische deal.
Tegen de man die 5.000 meer bood dan zijn vraagprijs zei hij
dat niemand bij vol verstand dat deed en dat hij geen gek in zijn huis wilde.
Hij reageerde zijn frustratie af door elke ochtend te roeien op het meer.
Om 's nachts de eenzaamheid te verdrijven, was er Martha Shaw.
Martha was oorlogsweduwe die in een dorp verderop woonde.
Wil je gaan picknicken morgen?
Ik heb werk te doen.
We kunnen langs de rivier wandelen, als je dat wil.
Misschien volgende week.
We kunnen ook een ritje maken.
Het was maar een vraag.
Wat wil je dan?
Hoe bedoel je, wat wil ik?
Met mij.
Soms praat je tegen mij alsof ik niet besta.
Een vrouw weet wanneer een man in haar ogen kijkt en een ander ziet.
Je weet dat ik je alles wil geven.
Toch?
Maar ik kan het niet.
Omdat ze niet goed zijn.
Ze zijn gebroken.
Is mijn sluier te groot? - Ben je mal? Het is perfect.
Je ziet er prachtig uit, schatje.
Als Lon je in deze jurk ziet, wordt hij helemaal gek.
Hij zal zijn ogen niet van je kunnen houden.
Of zijn handen.
Heb je de krant gezien vanmorgen?
Daily Journal schrijft dat je huwelijk het hoogtepunt van het seizoen wordt.
Van het seizoen? Dit wordt het grootste feest ooit.
Ze plant niet, ze beraamt.
Kijk, de gouverneur komt. - Dat is hem geraden. Laat eens zien.
Savanna, waar waren we gebleven? - Twee gezakt.
Memphis? - Van 85 naar 89.
Meneer, er is bezoek.
Ik wist niet dat je zou komen.
Het spijt me, ik had moeten bellen.
Hoe bedoel je? Je hoeft niet te bellen.
Mogen we wat privacy?
Hoe gaat het?
Ik schilder niet meer.
Vroeger schilderde ik altijd en dat vond ik echt leuk.
Dat wist ik niet.
Ga dan schilderen.
Inderdaad, ik ga weer beginnen.
Mooi.
Is alles in orde?
Ik moet er even tussenuit.
Ik moet een paar zaken regelen en alles op een rij zetten.
Moet ik me zorgen maken?
Nee, ik denk het niet.
Dat is een geruststelling.
Luister. Gaat het met je?
Ga dan. Neem je tijd en doe wat je moet doen.
Het is normaal dat je je wat nerveus en onzeker voelt voor een huwelijk.
Nee, ik heb geen twijfels.
Ik hou van je.
Over een paar dagen ben ik terug van Seabrook, oké?
Seabrook?
Ik zag je foto in de krant.
Die van jou en het huis. Ik wilde kijken hoe het met je ging.
Ik was niet in de buurt of zo, maar ik...
Alles goed?
Goed dan.
Ik ben een domme vrouw. Ik had niet moeten komen.
Wil je even binnenkomen? - Goed.
Dit is een goed verhaal. - Ik ben blij dat je het mooi vindt.
Volgens mij ken ik het al.
Misschien meer dan eens.
De dokter wil je zien.
Mij? Nu? - Nee, hem.
Maar zijn verhaal is nog niet klaar.
Ik vertel wel verder als ik klaar ben bij de dokter.
Niet weggaan. Ik ben zo terug.
Misschien wil je piano spelen, terwijl je wacht. Dat vind je leuk.
Echt?
Maar ik ken geen melodieën. - Je kunt noten lezen.
Echt waar?
Wie bent u?
Ik ben Dr Barnwell, de nieuwe dokter.
We hebben elkaar nog niet ontmoet, dus dacht ik je even te onderzoeken.
Ik zie dat u twee hartaanvallen had de afgelopen 18 maanden.
Kleintjes. Ik denk dat een ervan angina was.
Nog complicaties? - Nee, ik voel me lekker.
Diep ademhalen.
Nog eens.
Diep ademhalen.
Nog eens.
Heel goed. Gebruikt u de medicijnen nog?
Dagelijks, twee maal daags.
Doe uw hemd maar weer aan.
Ik begrijp dat u voorleest aan Ms Hamilton.
Om haar te helpen herinneren.
U denkt dat het niet zal baten.
Dat klopt.
Ze herinnert zich dingen, dokter.
Ik lees voor en ze herinnert.
Niet altijd, maar ze herinnert.
Dementie is onomkeerbaar en degeneratief.
Na een bepaald punt komen de slachtoffers niet meer terug.
Dat is wat ze me zeggen.
Ik wil u alleen niet te veel hoop geven.
Bedankt, dokter, maar u weet wat men zegt.
Waar wetenschap ophoudt, komt de hand van God.
De hand van God.
Ze zijn vergeten de bladzijde om te draaien. Zijn we klaar?
Ik denk dat ze de bladzijde hebben omgedraaid.
Dat speelt ze uit haar hoofd.
Hij heet Lon Hammond Junior.
Hammond van Hammond Cotton? - Inderdaad.
Je ouders zullen wel van hem houden.
Het is een goede man, Noah. Je zou hem aardig vinden.
Hou je van hem?
Ik hou heel veel van hem.
Dat was het dan. Jij trouwt Lon en wij blijven vrienden.
Toch?
Klopt.
Heb je honger?
Wil je blijven voor het avondeten?
Ik moet je waarschuwen, ik ben een slechte drinker.
Nog een paar en je kan me naar buiten dragen.
Doe maar rustig aan, ik wil geen misbruik van je maken.
Je zou niet durven. Ik ben een getrouwde vrouw.
Nog niet.
Waarom kijk je zo?
De herinnering.
Deze kamer.
Is dit waar we...
Is dit dé kamer?
Ik zit vol. - Ik ook.
Hoe je vingers me aanraakten.
Je adem viel rond me als dauw.
Je hartslag langzaam, kloppend in mijn oor.
Ik werd me bewust van kop tot teen.
Heerlijk.
Het was echt, hè?
Jij en ik...
Het is zo lang geleden. We waren nog kinderen.
We hielden echt van elkaar, hè?
Ik moet gaan.
Kom je morgen terug? Ik wil je een plekje laten zien.
Alsjeblieft.
Ze kwam terug in zijn leven als een plotse vlam.
Recht in zijn armen gedreven.
Noah bleef de hele nacht piekeren over de pijn die hij zou hebben
als hij haar weer zou verliezen.
Wist ik al maar hoe dit verhaal zou aflopen.
De kinderen zijn er.
Kinderen?
Niet de jouwe, de zijne.
Vind je het erg? - Ik wil ze graag ontmoeten.
Kom hier.
Dag, opa. - Hoe gaat het?
Hallo, ik ben Allie.
Ik ben Mary Allen.
Leuk je te zien.
Ik ben Maggie. - Maggie, hoe gaat het?
Hallo, liefje. - Davanee.
Wat een mooie naam.
En wie is dit? - Edmund.
Ik denk dat ik mijn middagdutje ga doen.
Kom maar, lieverd.
Ik lees straks wel verder. - Goed, bedankt.
Ik ben zo blij jullie te ontmoeten.
Ze lijkt goed vandaag. - Ze is ook goed.
Er is iets speciaal aan deze dag.
Misschien is het een dag voor een wonder.
Kom terug naar huis. Mama kent ons niet meer.
Ze herkent je niet eens. Ze zal het nooit begrijpen.
We missen je. Het is gekkenwerk dat je hier woont.
We zullen allemaal helpen en om beurten op bezoek komen.
Kijk, jongens...
Dat is mijn liefste.
Ik laat haar niet achter.
Dit is mijn thuis nu.
Je moeder is mijn thuis.
Met wie spreek ik?
Lon. Wie anders?
Niemand. Ik ben gewoon verrast. Hoe heb je me gevonden?
Seabrook heeft maar één hotel. Toen je niet belde werd ik ongerust.
Waar zat je? Gaat het?
Ik voel me idioot, ik heb het hotel zowat honderd keer gebeld.
Alles goed.
Iets dat je me wilt vertellen?
Nee. - Nee?
Ik hou van je. Ik bel je morgen.
We moeten opschieten, het gaat regenen.
Vind je het mooi? - Spectaculair.
Het is net een droom.
Wil je ze voeren?
Wat doen ze hier?
Geen idee.
Ze zouden naar het zuiden moeten trekken.
Blijven ze hier niet?
Ze keren terug naar waar ze vandaan komen.
Je bent anders.
Hoe bedoel je?
Hoe je eruit ziet, alles.
Jij ziet er ook anders uit, op een positieve wijze.
Maar je bent nog altijd dezelfde.
En je hebt het echt gedaan.
Wat? - Alles.
Het huis.
Het is echt mooi geworden.
Dat had ik beloofd.
Geweldig.
We moeten weg.
Waarom heb je niet geschreven?
Waarom?
Voor mij was het niet voorbij.
Ik heb zeven jaar op je gewacht.
Nu is het te laat.
Ik heb je 365 brieven geschreven.
Ik heb je een jaar lang iedere dag geschreven.
Heb je mij geschreven?
Het was niet voorbij.
Het is nog steeds niet voorbij.
Dit meen je niet. Al die tijd heb ik dit moeten missen.
We doen het nog een keer.
Wakker worden.
Je probeert me te vermoorden.
Ik heb rust en eten nodig om weer op krachten te komen.
Wat wil je?
Een paar pannenkoeken.
Met bacon.
Zij is het, hè?
Mag ik haar zien?
Ik wil haar graag leren kennen... - Dat is geen goed idee, Martha.
Is dat nu Martha?
Ik ben Allie. Ik heb veel over je gehoord.
Ik ook veel over jou.
Wil je binnenkomen?
Weet je dat zeker?
Noah zei net dat hij trek had. Je zou dus wat thee kunnen zetten.
Kom binnen.
Kom verder.
Leuk je ontmoet te hebben, Martha. - Insgelijks.
Ze is sensationeel. Echt waar.
Ik ben blij dat ik langsgekomen ben.
Ik was vergeten hoe het voelde.
Voor het eerst sinds Richard heb ik iets om naar uit te kijken.
Je sliep zo vredig, ik kon je niet wekken. Ben ontbijt halen en zo terug.
P.S. Volg de pijlen voor een verrassing.
Lon is onderweg.
Je vader heeft uit de school geklapt over Noah
en toen Lon gisteren niks hoorde besloot hij te komen.
Mooi is dat.
Fantastisch. Jij, ik, Noah en Lon. Eén grote en gelukkige familie.
Vertel eens over de brieven, moeder. Is het waar?
Maandenlang zie je mij 's avonds huilend in slaap vallen
en nooit heb je iets gezegd.
Hoe kon je? - Het spijt me echt.
Je hebt mijn hele leven verpest.
Ik heb je brieven gestolen, wat fout was,
maar stel je niet aan en neem een deel van de schuld op jezelf.
Jij kwam hier. Je wist wat je deed en dat dit kon gebeuren.
Dus nu ben ik een slet? Ongelooflijk.
Trek wat kleren aan.
We gaan een eindje rijden. - Waarom zou ik met jou mee willen?
Omdat ik je misschien beter ken dan je denkt.
Ik wil niet dat je ooit wakker wordt en wenst dat je alles anders had gedaan.
Wat doen we hier, mama?
Zie je die man daar?
Je zou het niet zeggen maar 25 jaar geleden...
Mijn God, wat een kanjer.
We waren tot over onze oren verliefd.
Je opa was uiteraard woedend dus besloten we weg te lopen.
Voor we in de volgende stad waren had de politie ons al te pakken.
Dat was vroeger.
Als ik soms in de buurt ben stop ik hier om naar hem te kijken.
Denk je eens in hoe anders mijn leven was geweest.
Weet wel dat ik van je vader hou.
Dit is belangrijk, ik wil dat je dit weet.
Het is een geweldige man en goed voor me. Dat verdien ik niet.
Ik hou van hem, Allie. Echt waar.
Dat weet ik.
Ik schaam me diep. Wat ben ik toch stom.
Ik lijk wel een oude zeur nu.
Het is gek.
Ik weet niet eens wie dat is.
Ik hoop dat je de juiste keuze maakt.
Een interessante ochtend?
Lon is in de stad.
Is hij hier?
We zagen zijn auto onderweg naar het hotel.
Ik zie dat je mijn brieven hebt gekregen.
Eindelijk.
Wat ben je van plan, Allie?
Ik weet het niet.
Zijn we weer daar aanbeland?
Is het weer zover?
En de afgelopen dagen dan? Die waren echt, hoor.
Dat weet ik en ze waren heerlijk, maar ook zeer onverantwoordelijk.
Mijn verloofde die op me wacht zal kapot zijn, als hij ontdekt...
Eerst vrij je met mij en dan ga je weer naar je man?
Was dat je plan? Een test? - Ik heb een belofte gedaan,
hij gaf mij een ring, ik hem mijn woord. - Je woord betekent niet veel meer, hè?
Ik weet het niet. Dat merk ik wel als ik hem spreek.
Dit gaat niet om je belofte houden of het volgen van je hart.
Het gaat om zekerheid. - Wat bedoel je daar mee?
Geld.
Waar heb je het over? - Hij heeft hopen geld.
Nu haat ik je. Klootzak. - Als je nu vertrekt, dan haat ik je.
Ik heb niet eens gelet op alles wat je deed.
Blijkbaar niet. Ik heb je vast verkeerd begrepen.
Dat zal dan wel.
Je weet dat je je verveelt. Als je niets zou missen, was je hier niet.
Arrogante klootzak.
Wil je bij mij blijven? - Waarom? We zijn nu al aan het ruziën.
Dat is wat we doen. We ruziën.
Zeg mij wanneer ik een arrogante klootzak ben.
Dan zeg ik jou wanneer jij een lastpost bent.
Dat ben je ook, 99% van de tijd.
Ik ben niet bang om je te kwetsen.
Je zit er even mee, maar direct daarna ben je weer een lastpost.
Dus, wat dan?
Het wordt niet makkelijk, het wordt echt moeilijk.
Daar moeten we elke dag aan werken. Dat heb ik er voor over, omdat ik je wil.
Ik wil jou voor altijd. Jij en ik, iedere dag.
Wil je alsjeblieft iets voor me doen?
Stel je je leven eens voor.
Over dertig, veertig jaar. Hoe zal dat zijn?
Als het met hem is, ga maar.
Je nogmaals verliezen kan ik best aan, als ik dacht dat je dat echt wou.
Kies niet voor de makkelijke oplossing. - Welke makkelijke oplossing?
Die is er niet. Wat ik ook doe, iemand wordt gekwetst.
Hou op met denken wat anderen willen.
Hou op met denken wat ik wil, wat hij wil en wat je ouders willen.
Wat wil jij? Wat wil je echt?
Het ligt niet zo eenvoudig. - Wat wil je?
Verdomme, wat wil je?
Ik moet gaan.
Mijn liefste Allie,
Vannacht kon ik niet slapen omdat ik weet dat het voorbij is.
Ik ben niet langer verbitterd omdat ik weet dat onze liefde echt was.
Als we elkaar ooit nog ergens treffen, ieder met een nieuw leven
dan lach ik je vrolijk toe en denk aan hoe onze zomer onder de bomen was.
Hoe we van elkaar leerden en steeds meer verliefd werden.
De mooiste liefde schudt je ziel wakker en doet ons verlangen naar meer.
Ze zet ons hart in vuur en vlam en brengt geestelijke rust.
Dat heb jij mij gegeven.
Hopelijk heb ik jou dat ook voor eeuwig gegeven.
Ik hou van je en tot ziens.
Prachtig. Een prachtig verhaal. - Ja, dat klopt.
Ik weet niet waarom, maar het maakt je wat droevig.
Je voelt je nu wat verloren, maar maak je geen zorgen.
Niets is voorgoed verloren of gaat verloren.
Het lichaam, log, bejaard en koud,
met vonken van vroeger vuren
zal tijdig weer branden.
Heb jij dat geschreven? - Nee, Walt Whitman.
Volgens mij ken ik hem. - Vast wel.
Zullen we naar binnen gaan? Het wordt wat frisjes.
Wie heeft dit gedaan?
Ik, met wat hulp van mijn vrienden bij het verplegend personeel.
Zoiets moois heb ik nog nooit gezien. - Ik ook niet.
Zullen we?
Wat druivensap? - Heerlijk.
Wat een berg pillen. Hoe ziek ben je?
Ziekte is een betrekkelijke term geworden.
Ik zie het meer als een algemeen slijtageproces.
Op jou.
Wat gebeurt er dan?
In het verhaal. Wie koos ze?
Zoals ik het zie, zijn er drie opties.
Eén, ik kan hem neerschieten.
Twee, ik kan hem verrot slaan.
Of drie, ik verlaat jou.
Maar het is alle drie niks.
Door geen enkele optie krijg ik jou.
En dat is wel essentieel.
Ik hou van jou.
Ik ook van jou.
Ik meende wat ik zei toen ik die ring gaf. - Ik ook.
Als ik bij Noah ben voel ik me zo en bij jou voel ik me totaal anders.
Het is normaal dat je je eerste liefde niet vergeet.
Ik hou van je, Allie. Maar ik wil je voor mij alleen.
Ik wil mijn verloofde niet overtuigen dat ze bij mij hoort.
Dat hoeft ook niet.
Ik weet dat ik bij jou hoor.
En ze leefden nog lang en gelukkig. - Wie? Wie deden dat?
Natuurlijk.
Ik herinner het me nu.
Dat waren wij.
Liefje, toch.
Ik hou zoveel van je.
Jij houdt echt van me.
Wat is er met mij gebeurd?
Niets, je wilde gewoon even wachten.
Hoeveel tijd hebben we?
Ik weet het niet zeker, maar de laatste keer niet meer dan vijf minuten.
Ik heb een oude vriend meegebracht.
Hoe gaat het met de kinderen? - Prima, hoor.
Ze waren hier vandaag. Kleine Noah, Benito.
Ze worden zo groot.
Wat gaat de tijd toch snel.
Ze glijdt voorbij. - Dat klopt.
Wil je hen zeggen dat ik van hen houd? - Maar natuurlijk.
En dat het me spijt?
Ik zal het zeggen, lieverd.
Herinner je je dat verhaal nog dat je mij voorlas?
Zou ik vanavond hier mogen blijven?
Kan dat?
Weet je wat we kunnen doen?
Ergens een auto regelen en een eindje gaan rijden.
Gewoon ergens naartoe. Wil je dat?
Het is beter van niet. Niet vanavond, schat.
Toe nou. Waarom niet?
Waarom noemde je mij schat? Ik ken jou niet.
Wat is dit? Hoor ik jou te kennen?
Ik hou van je. Blijf bij me. Laat me niet...
Wie ben jij? - Ik ben Noah en jij Allie.
Wat wil je?
Wat doe je? Blijf uit mijn buurt.
Rustig maar, Allie.
Het is in orde. Rustig maar. - Laat me los.
Help me dan toch.
Wat gebeurt er? - Ze heeft een aanval.
Even kijken. Het is in orde.
Rustig ademhalen. - Blijf kalm.
Het komt goed, Allie.
'Het Verhaal van onze Levens' door Allison Hamilton Calhoun
Voor Mijn geliefde, Noah. Lees dit voor en ik kom bij je terug.
Goedemorgen, Mr Calhoun.
Mr Calhoun?
Maak een kamer op IC vrij.
Geen ademhaling, geen pols, helemaal niets.
Hij verkeert in shocktoestand. - Bel me op mijn gsm.
We hebben dit besproken. Het is goed. Kom maar mee.
Goed zo, lieverd. Kom maar.
Mr Calhoun, welkom terug.
Hoe voelt u zich? - Goed. Kon niet beter.
Waar gaat u heen?
Gewoon een eindje wandelen. Ik kan niet slapen.
U weet dat dat niet mag volgens de regels. - Ja, dat weet ik.
U ging helemaal geen eindje wandelen, hè? U kwam voor juffrouw Allie.
Ik kom net uit het ziekenhuis, ik mis haar.
Het spijt me, maar u mag haar vanavond niet bezoeken.
U moet nu terug naar uw kamer.
Wat mij betreft...
ik ga beneden een kopje koffie drinken.
Voorlopig kom ik u niet controleren.
Dus doe geen domme dingen.
Lieverd...
Het spijt me dat ik er niet was om je voor te lezen.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik was bang dat je niet zou terugkomen. - Ik kom altijd terug.
Wat gaat er gebeuren? Want ik kan me niets herinneren.
Wat ga je doen?
Ik blijf hier en laat je nooit alleen.
Ik moet je wat vragen. - Wat dan, liefje?
Denk jij...
dat onze liefde wonderen kan verrichten?
Ja, dat denk ik.
Dat is wat je elke keer weer bij me brengt.
Denk je dat onze liefde ons samen mee kan nemen?
Ik denk dat onze liefde alles kan wat wij maar willen dat ze doet.
Ik hou van je.
Ik hou van jou, Allie.
Welterusten. - Slaap lekker.
Ik zie je straks weer.