HARRY POTTER I CZARA OGNIA
Cholerne bachory.
Wygodny się zrobiłeś, Glizdogonie.
A jeszcze niedawno nie przeszkadzało ci nawet nędzne mieszkanie w kanałach.
Czyżby pielęgnowanie mnie było dla ciebie aż tak wyczerpujące?
Nie, wielki Lordzie Voldemorcie.
Myślałem tylko,
że może można by się obyć bez chłopaka.
Nie! Chcę jego i tylko jego.
Czekałem na to 13 lat. Nikt i nic mnie nie powstrzyma.
Nie zniosę żadnego sprzeciwu.
- Nie zawiodę cię, mój panie. - To dobrze.
Najpierw zbierz naszych oddanych ludzi.
Wyślij im znak.
Nagini mówi, że stary mugolski dozorca
stoi tuż za drzwiami.
Odsuń się, Glizdogonie, bo chciałbym grzecznie przywitać się z tym panem.
Avada kedavra!
Harry.
Harry!
Dobrze się czujesz?
Hermiona. Miałem zły sen.
- Kiedy przyjechałaś? - Niedawno. A ty?
Wczoraj wieczorem.
Wstawaj, Ronald!
O co chodzi?
Wstawajcie.
Zbierajcie się.
Szybciej, Ron! Twoja mama czeka ze śniadaniem.
- Dokąd my idziemy? - A bo ja wiem?
- Tato! Dokąd nas ciągniesz? - Nie mam pojęcia.
Ruszajcie się!
Artur!
W ostatniej chwili.
Przepraszam, Amosie. Co poniektórzy mieli kłopoty ze wstawaniem.
To jest Amos Diggory. Pracuje ze mną w ministerstwie.
A ten skoczny chłopak to Cedrik?
Tak.
Chodźmy.
Na brodę Merlina! Czyżby to był Harry Potter?
- Tak jest. - Naprawdę miło cię poznać.
Wzajemnie, proszę pana.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Zaczynamy?
Najwyższy czas.
To już tutaj. Podejdźcie jak najbliżej.
Co oni robią przy tym starym bucie?
- To nie but. - To świstoklik.
Ruszamy!
Co to jest świstoklik?
- Gotowi? Raz, dwa... - Harry!
...trzy!
Jesteśmy na miejscu! Puszczamy!
Świstoklik to wynalazek.
Ale cyrk. Poprzewracali się.
Dzieciaki, witajcie na mistrzostwach świata w quidditchu.
Trzymajcie się razem. Szybciej, dziewczynki!
Tu się na razie pożegnamy.
Do zobaczenia.
Zapraszam na salony.
Co?
Dziewczynki, wybierzcie łóżko i rozpakujcie się.
Ron, wyłaź z kuchni. Wszyscy jesteśmy głodni.
- Wynocha z kuchni! - Nogi ze stołu!
Jak ja kocham magię.
Rany, tato. Jak wysoko jesteśmy?
Jesteś na tyle wysoko,
że zmokniesz pierwszy,
kiedy zacznie lać deszcz.
Ojciec i ja siedzimy w loży honorowej.
Dostaliśmy osobiste zaproszenie od ministra Knota.
Nie przechwalaj się, Draco.
Nie warto przed takimi ludźmi.
Baw się dobrze, chłopcze.
Póki jeszcze możesz.
To tutaj. Siadajcie. Mówiłem, że to nie byle jakie miejsca.
Irlandczycy! Troy!
- I Mullet! - I Moran!
- Są już Bułgarzy! - Widzę!
Kto to?
Najlepszy szukający na świecie.
Krum! Krum! Krum!
Krum!
Dobry wieczór!
Jako minister magii,
mam zaszczyt i przyjemność
powitać wszystkich zgromadzonych w dniu dzisiejszym
na 422. mistrzostwach świata w quidditchu.
A zatem
zaczynamy!
- Krum jest najlepszy. - Akurat.
Lata jak ptak. Albo jeszcze lepiej.
To więcej niż sportowiec.
To artysta.
Chyba się w nim zakochałeś.
Wiktor, ja cię kocham
Do ciebie szlocham
Wciąż o tobie śnię Nawet gdy jeszcze nie śpię
Irlandczycy nieźle świętują.
Dosyć! Przestańcie!
To nie Irlandczycy.
Trzeba się stąd wynosić.
Natychmiast do świstoklika! I trzymać się razem!
Fred! George! Odpowiadacie za Ginny.
Harry!
Morsmordre!
Harry!
Gdzie jesteś?
Szukamy cię i szukamy!
Myślałem, że już po tobie.
Co to jest?
Drętwota!
Przestańcie!
Tam jest mój syn!
Ron, Harry, Hermiona, w porządku?
Kto z was to zrobił?
- Crouch, chyba nie myślisz... - Nie kłamać!
Jesteście na miejscu zbrodni.
Barty! To tylko dzieci!
Jakiej zbrodni?
To Mroczny Znak. Sam-Wiesz-Kogo.
Voldemort.
Ci ludzie w maskach
- to jego zwolennicy? - Tak.
Śmierciożercy.
- Idziemy. - Ktoś tu był. Przed chwilą.
Tam!
Panowie, za mną!
Kto tu był?
Nie wiem.
Nie widziałem jego twarzy.
Kawa, herbata, napoje!
Chcecie coś z bufetu?
Poproszę balonówki Drooblego
i pałkę lukrecjową.
To może tylko balonówki Drooblego.
Daj spokój, ja zapłacę.
Proszę dwa dyniowe ciastka.
Dziękuję.
Coś dla ciebie, kochanieńki?
Dziękuję, nie jestem głodny.
To okropne.
Jak oni mogą nie wiedzieć, kto to zrobił?
Nie było tam ochrony?
Była. Tak mówi tata.
Bardzo się tym przejmują. Już kontrolują sytuację.
Znowu ci dokucza? Twoja blizna?
Nic mi nie jest.
Na pewno Syriusz będzie chciał się dowiedzieć,
co widziałeś podczas finału. I w swoim śnie.
Hedwigo, wiesz do kogo.
Wszyscy z drogi!
W życiu czegoś takiego nie widziałem.
Skoro już wszyscy są przydzieleni do domów, chciałbym coś ogłosić.
W nadchodzących miesiącach
będziemy mieli zaszczyt uczestniczyć w bardzo podniosłym wydarzeniu,
które nie miało miejsca od ponad wieku...
W tym roku w Hogwarcie będzie mieć miejsce niezwykłe wydarzenie.
Turniej Trójmagiczny.
W tym turnieju
reprezentanci trzech szkół zmagać się będą
w trzech magicznych konkurencjach.
Każdą ze szkół reprezentuje jeden uczeń.
Ale uwaga!
Śmiałek ten musi działać sam.
Wierzcie mi,
ten turniej nie jest dla bojaźliwych.
Ale o tym potem. A teraz powitajcie wraz ze mną
urocze damy z Akademii Magii Beauxbatons,
oraz ich dyrektorkę, madame Maxime.
Ale laski!
Kawał baby.
A oto przyjaciele z dalekich stron.
Powitajmy dumnych synów Durmstrangu
oraz ich duchowego ojca, Igora Karkarowa.
To on!
Wiktor Krum!
Albus.
Profesorze Dumbledore, moje konie przebyły długą drogę.
- Trzeba się nimi zająć. - Bez obaw, madame Maxime.
Nasz gajowy Hagrid to zrobi.
Proszę pamiętać, monsieur Hagrid,
one piją tylko czystą whisky.
Idiota!
Proszę o uwagę!
Mam jeszcze coś do powiedzenia.
Tego z uczniów,
który wygra Turniej Trójmagiczny, czeka wieczna chwała.
Lecz aby tak się stało, ten uczeń musi wykonać trzy zadania.
Trzy niezwykle trudne zadania.
Super.
W tym roku regulamin turnieju został zaostrzony.
Dlaczego tak się stało, wyjaśni
dyrektor Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów,
pan Bartemiusz Crouch.
To Szalonooki Moody.
Alastor Moody? Ten auror?
Łowca czarnoksiężników. Sam zapełnił połowę cel w Azkabanie.
Ludzie mówią, że jest nieźle pokręcony.
- Dobrze, że jesteś, przyjacielu. - Jestem. Głupi sufit.
Jak myślicie, co on pije?
Na sok z dyni to nie wygląda.
Po wnikliwej analizie faktów
ministerstwo ustaliło, że dla własnego dobra
żaden uczeń poniżej 17 lat
nie może brać udziału w Turnieju Trójmagicznym.
- To jest ostateczna decyzja. - Ale głupota!
Cisza!
Oto Czara Ognia.
Kto chce wziąć udział w turnieju,
ma napisać swoje nazwisko na pergaminie
i do czwartkowej nocy wrzucić w płomienie czary.
Przemyślcie to dobrze.
Po wyborze nie będzie odwrotu.
Uroczyście ogłaszam otwarcie Turnieju Trójmagicznego.
Alastor Moody.
Były auror,
krytykant ministerstwa,
nowy nauczyciel obrony przed czarną magią.
Jestem tu, bo Dumbledore tak chciał. Koniec. Kropka.
Są pytania?
Co się tyczy czarnej magii,
wyznaję praktyczne podejście.
Ale najpierw kto mi powie, ile istnieje Zaklęć Niewybaczalnych?
- Trzy. - Czemu tak się nazywają?
Są niewybaczalne. Użycie któregokolwiek...
Jest dożywociem w Azkabanie. Tak!
Ministerstwo uważa, że jesteście za młodzi na te zaklęcia.
Nie! Musicie wiedzieć, z czym walczycie.
Musicie być przygotowani.
Musicie wiedzieć, że nie przykleja się gumy do żucia
do ławki!
Gość ma chyba oczy dookoła głowy.
I nie najgorzej słyszy!
Od jakiego zaklęcia mam zacząć?
Weasley! Wstań.
Znasz jakieś?
Tata mi kiedyś mówił o jednym.
Imperius czy jakoś tak.
Twój ojciec na pewno je zna.
Kiedyś sprawiło ministerstwu wiele kłopotów.
Warto wam uświadomić dlaczego.
Witaj.
Chodź tu, kolego.
Engorgio.
Imperio!
Spokojnie! Nic ci nie zrobi.
Jak ukąsi,
nie ma co zbierać.
Z czego się śmiejesz?
Zabierzcie go!
Zdolny, prawda?
Co ma jeszcze zrobić? Skoczyć przez okno?
Utopić się?
Mnóstwo czarownic i czarodziejów twierdziło,
że słuchało rozkazów Sami-Wiecie-Kogo
tylko pod wpływem zaklęcia Imperius.
I tu jest problem.
Jak rozpoznać oszustów?
Jakie jeszcze zaklęcia?
Longbottom, tak?
Wstań.
Profesor Sprout twierdzi, że jesteś niezły z zielarstwa.
Jest jeszcze...
Cruciatus.
Tak jest! Chodź.
Wyjątkowo paskudne.
Zaklęcie torturujące.
Crucio!
Dosyć! Jego to boli!
To może panna Granger poda nam ostatnie Zaklęcie Niewybaczalne.
Nie?
Avada kedavra!
Zaklęcie uśmiercające.
Znam tylko jedną osobę, która to przeżyła.
Siedzi w tej klasie.
Świetny, co?
Może nie całkiem normalny. I potrafi nieźle przestraszyć.
Ale zna się na rzeczy. Ma doświadczenie.
Nieprzypadkowo te zaklęcia są niewybaczalne.
Jak mógł je rzucać w klasie? Widzieliście minę Neville'a?
Synu?
W porządku?
Chodź na herbatę. Coś ci pokażę.
Wieczna chwała. Byłoby super.
No i te wszystkie dziewczyny...
Wystarczyłaby ci jedna.
- Panowie, udało się. - Wysmażyliśmy to dziś rano.
Nic z tego nie będzie.
A niby dlaczego?
Widzicie? To jest Linia Wieku.
Dumbledore sam ją narysował.
No i co?
Ktoś taki jak Dumbledore nie da się w żaden sposób nabrać
na jakieś żałosne sztuczki z eliksirem postarzającym.
- Spróbować nie zaszkodzi. - Choć może to i żałosna sztuczka.
- Gotowy? - Gotowy.
Do dna.
Gotów?
- To twoja wina! - Twoja!
Usiądźcie.
Nadeszła chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Wybór reprezentantów.
Reprezentant Durmstrangu: Wiktor Krum.
Reprezentantka Beauxbatons:
panna Fleur Delacour.
Reprezentant Hogwartu: Cedrik Diggory.
Doskonale! Mamy więc troje zawodników.
Ale wiedzcie, że tylko jeden przejdzie do historii.
Tylko jeden zdobędzie marzenie mistrzów,
najwyższą nagrodę,
Puchar Turnieju!
Harry Potter.
Harry Potter?
Nie. Nie.
Harry Potter!
Idź, Harry.
Oszukaniec!
Nie ma jeszcze 17 lat!
Harry, wrzuciłeś swoje nazwisko do Czary Ognia?
- Nie. - Kazałeś to zrobić
- komuś innemu? - Nie.
- Jesteś absolutnie pewien? - Tak.
- Kłamie jak najęty. - Akurat!
Czara Ognia to wyjątkowo potężny obiekt magiczny.
Tylko szczególnie silne zaklęcie Confundus mogło oszukać
Czarę Ognia.
Chyba bardzo długo nad tym rozmyślałeś, Szalonooki.
Kiedyś moim zadaniem było myśleć jak czarnoksiężnik,
- pamiętasz? - Nie pomagasz mi, Alastorze!
Ty zdecyduj, Barty.
Reguły są jasne.
Czara Ognia narzuca wiążący magiczny kontrakt.
Pan Potter nie ma wyboru.
Chce czy nie, jest od tej chwili
zawodnikiem w turnieju.
Tak nie może być.
Najpierw Mroczny Znak. Teraz to?
Co proponujesz?
Przerwać to wszystko.
Nie dopuścić Pottera do turnieju.
Nie możemy złamać tych zasad.
Niech diabli wezmą Barty'ego i jego zasady.
Od kiedy słuchasz ministrów?
Ja też nie mogę uwierzyć w zwykły zbieg okoliczności.
Ale jeśli mamy zrozumieć znaczenie tych dziwnych zdarzeń,
może powinniśmy, przynajmniej na razie,
dać im się rozwijać.
I co?
Zrobić z niego przynętę?
Potter to chłopiec, nie kawał mięsa.
Zgadzam się z Severusem.
Alastorze, miej oko na Harry'ego.
- Oczywiście. - Ale dyskretnie.
I tak pewnie drży na myśl
o tym, co go czeka.
Zresztą jak my wszyscy.
Jak to zrobiłeś?
Nieważne. Nie chcesz, to nie mów.
Po co twój najlepszy przyjaciel ma wiedzieć?
- Ale co? - Nie udawaj, że nie wiesz.
Też nie wiem, jak to się mogło stać.
- Głupi jesteś? - Owszem.
Ron Weasley, głupi kumpel Harry'ego Pottera.
Nie wrzuciłem kartki do tej czary.
Nie potrzebuję wiecznej chwały. Ja chcę tylko...
Też nie wiem, co mam
o tym wszystkim myśleć.
Rozumiesz mnie?
Odwal się.
Co za cudowna czwórka.
Witajcie.
Jestem Rita Skeeter.
Piszę do Proroka Codziennego.
Chyba mnie znacie, prawda? Ale was nikt jeszcze nie zna.
A to prawdziwa sensacja.
Jakie dziwactwa kryją te różowe policzki?
Jakich tajemnic strzegą te mięśnie?
Jakie myśli kłębią się pod tą czupryną?
Słowem, co wam tam w duszy gra?
Sama chciałabym to wiedzieć, a co dopiero moi czytelnicy.
To jak? Które z was zacznie?
Niech będzie ten dzieciak. Cudnie.
Przytulnie tu.
To składzik na miotły.
Pewnie czujesz się jak w domu.
Pozwolisz, że użyję samonotującego pióra?
Powiedz mi, Harry.
Jesteś tutaj, zwykły dwunastolatek...
Mam 14 lat.
...żeby współzawodniczyć z trojgiem uczniów
nie tylko bardziej dojrzałych emocjonalnie od ciebie,
ale też znających zaklęcia, których nie poznałeś
i nie zdążysz opanować.
Boisz się?
Nie wiem. Jeszcze o tym nie myślałem.
Nie zwracaj na nie uwagi.
Jesteś zwykłym chłopcem, który ma 12 lat...
- 14. - ...i jest sławny.
Czy to uraz z przeszłości
nakazał ci zgłosić się do tych zawodów?
Ja się nie zgłosiłem.
No jasne.
Kobiety kochają zbuntowanych.
Wykreśl to ostatnie.
A twoi rodzice, gdyby żyli,
co by teraz czuli?
Dumę? Czy troskę,
że wykazujesz, w najlepszym razie, patologiczną chęć imponowania,
w najgorszym, żądzę śmierci?
Wcale się nie popłakałem na wspomnienie o rodzicach.
Harry, nie chcę ryzykować, wysyłając ci Hedwigę.
Od finału quidditcha ministerstwo przechwytuje coraz więcej sów,
a ona jest zbyt charakterystyczna.
Musimy porozmawiać. W cztery oczy.
Spotkajmy się w salonie Gryffindoru o pierwszej w nocy w tę sobotę.
Ale musisz być tam sam.
Syriusz.
P.S.
Uważaj, ona dziobie.
Syriusz?
Harry Potter, lat 12,
podstępem dostał się do Turnieju Trójmagicznego.
Oczy miał pełne łez, gdy wspomniałam
o jego rodzicach...
Syriusz...
Nie mam wiele czasu, więc przejdźmy do rzeczy.
Wrzuciłeś do Czary Ognia kartkę ze swoim nazwiskiem?
Nie!
Musiałem spytać.
Opowiedz mi ten twój sen. Wspominałeś o Glizdogonie i Voldemorcie.
Kim był ten trzeci?
- Nie mam pojęcia. - Nie słyszałeś nazwiska?
Nie.
Voldemort kazał mu wykonać zadanie. Coś ważnego.
O co chodziło?
Miał dorwać...
mnie.
Ten ktoś ma pomóc Voldemortowi dotrzeć do mnie.
Ale przecież to tylko sen, tak?
Tak.
To tylko sen.
Słuchaj,
śmierciożercy na finałach i twoje nazwisko wypadające z czary
to nie zbieg okoliczności. W Hogwarcie nie jest bezpiecznie.
Co ty mówisz?
W tym zamku są złe duchy. Igor Karkarow
był śmierciożercą. A nikt śmierciożercą być nie przestaje.
No i Barty Crouch, serce z kamienia.
Własnego syna wysłał do Azkabanu.
Oni wrzucili moje nazwisko?
Nie wiem, kto mógł to zrobić,
ale to nie był przyjaciel. Ludzie giną w tym turnieju.
- Ja nie dam sobie rady. - Teraz już nie masz wyjścia.
- Ktoś tu idzie. - Trzymaj się przyjaciół.
Z kim gadałeś?
- Ja z kimś gadałem? - Słyszałem głosy.
Przesłyszałeś się. I to nie pierwszy raz.
Pewnie udzielałeś kolejnego wywiadu.
Niesamowite.
- Niesamowite! - Neville. Znów mówisz do siebie.
Tak. Przepraszam.
"Magiczne śródziemnomorskie rośliny wodne i ich właściwości".
Moody mi to dał.
Wszystkim to opowiadasz.
Nie możesz tego sam załatwić?
To twój problem, nie mój.
Co mam mu powiedzieć?
Ron chce, żebym ci powiedziała, że Seamus mu powiedział,
że Dean dowiedział się, że Hagrid cię dzisiaj szukał.
O co wam chodzi?
Jak mam mu to powiedzieć?
Dean się dowiedział, że...
Nie każ mi mówić jeszcze raz.
Hagrid cię szuka.
- Powiedz Ronowi... - Nie jestem sową!
Przyniosłeś pelerynę niewidkę?
Mam ją ze sobą. Dokąd idziemy?
Sam zobaczysz.
I przyglądaj się, bo to ważne.
Po co ci ten kwiat?
Hagrid, ty się uczesałeś!
A co, cholibka?
Nawet se grzebień kupiłem w kiosku.
Hagrid?
Peleryna. Schowaj się.
Bonsoir, Olympio.
Już się bałam, że nie przyjdziesz. Myślałam,
że zapomniałeś o mnie.
Jak mógłbym o tobie zapomnieć?
A co mi chciałeś pokazać?
Gdy rozmawialiśmy, byłeś wtedy taki...
rozgorączkowany.
Nie pożałujesz. Zobaczysz.
Czy można bliżej?
Smoki!
To jest pierwsze zadanie.
Żartujesz!
Smoki są bardzo zmyślne, cholibka.
W mordę!
Chociaż zgadzam się,
że rogogon to wyjątkowo paskudny drań.
Ron mało nie zemdlał, jak go zobaczył.
- Ron tu był? - Pewnie.
Jego brat Charlie ściągnął smoka z Rumunii.
Ron nic ci nie mówił?
Nie.
Słowem się nie odezwał.
POTTER TO ŚMIERDZIEL
Potter to oszust.
Potter cuchnie!
- Cedrik górą! - Dzięki.
Fajna plakietka?
Przepraszam.
Czytaj plakietkę, Potter.
Możemy pogadać?
- Dobra. - Cuchniesz, Potter!
Smoki. To pierwsze zadanie.
Mają po jednym dla każdego.
Serio?
A Fleur i Krum?...
- Tak. - Zostaw tego głupka.
Te plakietki...
- Mieli ich nie nosić, ale... - Nieważne.
Wcale nie chcę wysadzać wszystkiego w powietrze.
To przypadek.
Chociaż ogień to super sprawa.
Jesteś kompletnym kretynem.
- Tak myślisz? - Wiem to.
Jeszcze coś?
- Tak. Nie odzywaj się do mnie. - Dobra.
Co tak ostro, Potter?
Wiesz, że założyłem się z ojcem?
Że nie przetrwasz nawet dziesięciu minut turnieju.
On twierdzi inaczej. Daje ci najwyżej cztery.
Mam gdzieś to, co myśli o mnie twój ojciec.
Jest cyniczny i perfidny. A ty jesteś taki sam.
- Ty gnido, ja ci pokażę... - Ani mi się waż!
To cię oduczy rzucania ludziom zaklęć w plecy.
Ty cuchnący, tchórzliwy, wredny...
Profesorze Moody!
- Co pan wyprawia? - Uczę.
- Czy to jest uczeń? - W tej chwili to fretka.
Stój spokojnie!
- Mój ojciec dowie się o tym! - Grozisz mi?
Profesorze!
Jak ci opowiem historyjki o twoim ojcu, to ci wypadną te tlenione kudły!
- Alastorze! - To jeszcze nie koniec!
Tutaj nigdy nie używamy transmutacji jako upomnienia.
Dumbledore na pewno ci to powiedział.
- Niewykluczone. - Więc proszę to dobrze zapamiętać.
Uciekajcie!
Ty. Chodź ze mną.
To wykrywacz wrogów.
Widać tam, jak się czają.
Jak zobaczę białka ich oczu, znaczy, że są za mną.
Nie ma sensu, żebym ci mówił, co to jest.
I tak byś nie uwierzył.
Jak chcesz załatwić swojego smoka?
Jeszcze się jakoś...
Siadaj.
Słuchaj mnie uważnie.
Twój kumpel Diggory
w twoim wieku umiał zmienić gwizdek w zegarek, ewentualnie odwrotnie.
Panna Delacour...
Taka sama z niej wróżka, jak z żabki przekąska.
A Krum to po prostu zwykły tępy osiłek.
Ale Karkarow jest inny.
Jest inteligentny.
I założę się, że wykorzysta talent chłopaka.
Myśl, Potter,
co umiesz najlepiej?
Nie wiem.
Umiem nieźle latać, ale...
- Całkiem nieźle, jak słyszałem. - Nie wolno mieć miotły.
Ale wolno mieć różdżkę.
Zakłady! Składajcie zakłady!
Zapraszam! Totalizator przyjmuje zakłady!
Kto stawia na to, że Krum przeżyje?
Dziesięć do jednego na Fleur.
- Harry, to ty? - Tak.
Dobrze się czujesz?
Najpierw się skoncentrujesz. A potem musisz...
Pokonać smoka.
Młoda miłość.
Co za...
historia.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
to jutro pewnie traficie na okładkę.
Nikt cię tu nie zapraszał.
To namiot dla zawodników
i ich przyjaciół.
Nieważne. Już mam, czego chciałam.
Życzę szczęścia. Podejdźcie do mnie.
Czekaliście, myśleliście i wreszcie nadeszła ta chwila.
Chwila, która wymaga od was wielkiej koncentracji.
Co pani tu robi, panno Granger?
Już sobie idę.
Barty, losujemy.
Zawodnicy, proszę stanąć przy mnie.
Panna Delacour, pan Krum.
Pan Potter tutaj.
Panno Delacour, losujemy.
Walijski zielony.
Pan Krum.
Chiński ogniomiot.
Szwedzki krótkopyski.
- A więc został... - Rogogon.
- Co powiedziałeś? - Nic.
Rogogon węgierski.
Figurki te przedstawiają cztery prawdziwe smoki.
Każdy ma za zadanie bronić złotego jaja.
Wasz cel jest prosty:
zdobyć to jajo.
Jest to konieczne, bo jajo zawiera wskazówkę,
bez której nie uda wam się wykonać następnego zadania.
Są pytania?
Bardzo dobrze. Zatem powodzenia.
Panie Diggory, wystrzał...
Troje zawodników zmierzyło się już ze swoimi smokami.
Zdobyli złote jaja. Ale to jeszcze nie koniec turnieju.
Przed nami ostatni, czwarty zawodnik.
Różdżka, Harry!
Accio, Błyskawica!
Świetnie, rogogon!
Jest!
Wiedziałem, że najwyżej stracisz nogę.
- Albo rękę. - Ale nie skręcisz karku.
Nigdy!
Cisza!
Dalej, Harry. Czytaj wskazówkę.
Mam to otworzyć?
Czy mam to otworzyć?
W mordę, co to było?
Dobra, dzieciaki, zajmijcie się sobą.
Dorośli muszą porozmawiać. Rozejść się, nie robić zbiegowiska.
Trzeba być stukniętym, żeby wrzucić swoje nazwisko do Czary Ognia.
Zrozumiałeś? Nareszcie.
Nie tylko ja cię podejrzewałem.
Wszyscy szeptali za twoimi plecami.
Świetnie. Bardzo mi pomogłeś.
- To ja powiedziałem ci o smokach. - Hagrid mi powiedział.
Nie, to ja.
Już nie pamiętasz? Mówiłem Hermionie,
żeby ci powiedziała, że Seamus mówił mi, że ponoć Hagrid cię szukał.
Seamus nic mi nie powiedział. Ja to wymyśliłem.
Myślałem, że się w tym połapiesz
i że się pogodzimy.
Kto normalny by się w tym połapał?
To jakaś paranoja.
Tak. Racja.
Byłem wtedy trochę wkurzony.
Jak dzieci.
Cześć, Harry.
Patrzcie!
Znów to zrobiła. Wredna jędza.
"Panna Granger, ambitna, choć prosta dziewczyna,
ma wyraźne skłonności do sławnych czarodziejów.
Powszechnie wiadomo, że jej ostatnią ofiarą
jest nie kto inny, ale bułgarski byczek, Wiktor Krum.
Nie wiemy jednak, jak Harry Potter przyjął ten straszny emocjonalny cios".
Paczka dla pana Weasleya.
Dzięki, Nigel.
Nie teraz, Nigel.
No idź.
Obiecałem, że skołuję mu autograf Harry'ego.
To coś od mamy.
Przysłała mi sukienkę.
Pasuje ci do włosów. A to śliniaczek?
Daruj sobie.
- Ginny, to pewnie dla ciebie. - Nie włożę tego. Jest ohydne.
A tobie o co chodzi?
To nie jest dla Ginny.
To dla ciebie.
- Szata wyjściowa. - Po co?
Bal
należy do tradycji Turnieju Trójmagicznego
od samego początku.
W ten wieczór wigilijny wraz z naszymi gośćmi
spotkamy się w Wielkiej Sali,
aby razem bawić się i tańczyć do rana.
Wszyscy reprezentujemy szkołę,
więc od każdego z was będę oczekiwać przykładnego prowadzenia się,
i to dosłownie, ponieważ
każdy bal to są przede wszystkim
tańce.
Cisza!
Dom Godrika Gryffindora cieszy się szacunkiem
świata czarodziejów od bez mała dziesięciu wieków.
Nie pozwolę, aby w ciągu tego jednego wieczoru opinia ta
została zszargana przez bandę brykających bez sensu małpiszonów.
Powiedz to pięć razy szybciej.
W tańcu
pozwólcie ciału oddychać.
W każdej pannie drzemie piękny łabędź
pragnący wyrwać się na wolność i polecieć.
Coś pragnie się wyrwać z Eloizy Midgen, ale to chyba nie łabędź.
A w każdym młodzieńcu mężny lew pręży się do skoku.
- Panie Weasley. - Tak?
Mogę pana prosić?
Połóż prawą dłoń na mojej talii.
- Gdzie? - W pasie.
I wyciągnij rękę.
Panie Filch, jeśli można...
Raz, dwa, trzy...
Nie dacie mu o tym zapomnieć?
Nigdy.
Zapraszam na parkiet. Chłopcy, proszę wstać.
Dlaczego one muszą chodzić stadami?
Nie ma jak z nią pogadać.
Harry, jesteś odważny. Dziewczynę też sobie znajdziesz.
Chyba wolę walczyć ze smokiem.
Jestem podobny do mamy.
Choć jej nie pamiętam. Zostawiła mnie, gdy miałem 3 lata.
Matka to z niej dobra nie była.
A tacie złamała serce. Mój tatuś był taki drobny.
Miałem 6 lat, kiedy go podnosiłem jedną ręką i sadzałem na komodzie.
Aż się kiwał ze śmiechu.
Zabawne.
A potem umarł. Akurat wtedy zaczynałem szkołę...
Musiałem sam sobie radzić, i tyle.
Dość o mnie. Powiedz coś o sobie.
Ale obciach. Zobaczysz, okaże się, że tylko my nie znajdziemy pary.
No i Neville.
Neville na pewno pójdzie z babcią.
Jak chcecie wiedzieć, to Neville już kogoś ma.
Jestem załamany.
"Zaproś którąś, bo sprzątną ci najlepsze sprzed nosa".
A wy z kim idziecie?
Angelina?
Chętnie.
Hermiona.
Jesteś dziewczyną.
Celna uwaga.
Idziesz z którymś z nas?
Jak chłopak przyjdzie sam, to pół biedy.
Ale dziewczyna...
Nie pójdę sama, bo tak się składa, że ktoś mnie zaprosił.
A ja się zgodziłam.
Zmyśla, nie?
A bo ja wiem.
Musimy ruszyć głową.
Trzeba znaleźć taką dziewczynę,
która ma siostrę.
Dobra.
Uważaj na schodach. Na górze są trochę oblodzone.
Dobra, dzięki.
Cho?
Tak?
Chciałem zapytać,
czy nie poszłabyś ze mną na bal.
Możesz powtórzyć?
Chciałem tylko zapytać, czy nie poszłabyś ze mną na bal.
Nie gniewaj się, ale już mnie ktoś zaprosił.
I...
chyba z nim pójdę.
Jasne. Bardzo się cieszę.
Dobra. Nie ma sprawy.
Harry?
Naprawdę...
szkoda.
Spokojnie, Ron.
Wyluzuj. Już po wszystkim.
Co ci się stało?
Właśnie zaprosił Fleur Delacour.
- Co? - No i jak?
Odmówiła?
- Zgodziła się? - Zwariowałaś?
Szła sobie koło mnie. Wiecie, jak one się poruszają.
Nie mogłem się oprzeć. To jakoś samo się wyrwało.
Zaczął się wydzierać na cały korytarz. Ja bym się bała.
- No i co dalej? - Jak myślisz? Nawiałem.
Ja się do tego nie nadaję. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Cześć, Harry.
Zwykle gapiłem się na nie z tyłu.
Czekajcie!
Ale obciach.
Co to jest? Co to jest?
- Wyjściowe ubranie. - Wygląda nieźle.
Bez koronek, bez kretyńskiego kołnierza.
Twoje jest tradycyjne.
Tradycyjne? Przedpotopowe! Wyglądam jak ciotka Tessie!
I tak samo śmierdzę.
Zabij mnie, Harry.
Zostaw tę muchę.
Biedaczka. Siedzi sama w pokoju i wypłakuje oczy.
- Kto? - Hermiona.
Bo niby dlaczego nie chciała nam powiedzieć, z kim idzie?
Żebyśmy się z niej nabijali?
Nikt jej nie zaprosił. Wziąłbym ją ze sobą, gdyby nie była taka przemądrzała.
Cześć, chłopaki.
Niezłe...
ubranie.
Tu jesteś, Potter. Ty i panna Patil jesteście gotowi?
- Do czego? - Do tańca.
Tradycją jest, że troje zawodników, w tym roku czworo,
rozpoczyna tańce.
- Na pewno wam mówiłam. - Nie.
To teraz już wiesz.
A pan może przejść do Wielkiej Sali z drugą panną Patil.
Tu jesteś!
Ona wygląda pięknie.
Owszem.
Czy to Hermiona Granger? Z Wiktorem Krumem?
Nie. To nie może być ona.
Harry, ręka na moją talię.
- Co? - No już!
Jesteście gotowi?
Ciało się rusza jak u trolla
Naucz się rock and rolla
Kręć się w kółko jak szalony skrzat
Któremu partnera do tańca brak
Rób boogie jak jednorożec
Co przestać tańczyć nie może
W górę dawaj ręce
Jak ten wilkołak w męce
Potrafisz tańczyć jak hipogryf?
Zaraz Krum zrobi bum.
Gdyby założył dres, tańczyłby dużo lepiej.
Zechcesz podać mi rękę?
Rękę. Nogę. Cokolwiek.
Ale gorąco.
Wiktor przyniesie coś do picia. Dołączycie do nas?
Nie, nie dołączymy do was.
Co cię ugryzło, Ron?
On jest z Durmstrangu. Dziewczyno, chodzisz z wrogiem.
Z wrogiem? A kto chciał mieć jego autograf?
Podstawowym celem turnieju
jest międzynarodowa magiczna współpraca.
Zawieranie przyjaźni.
Jemu chyba chodzi o coś więcej.
Zaprosisz mnie wreszcie do tańca?
Nie.
- On cię wykorzystuje. - Jak śmiesz?
- Poza tym, umiem zadbać o siebie. - Wątpię. Jest grubo starszy.
- Co?! Więc o to chodzi? - Tak.
Wiesz, jakie jest na to lekarstwo?
- Jakie? - Następnym razem
znajdź trochę odwagi i zaproś mnie pierwszy.
I nie w ostatniej chwili.
To... Nie, nie o to chodzi.
Gdzieś ty był?
Wszystko jedno. Obaj marsz do łóżek!
- Z wiekiem robią się coraz gorsze. - Ron, ty umiesz wszystko zepsuć!
Nie, nie pozwól
By czar ten umarł
Tam jest odpowiedź
Pokaż mi to jeszcze raz.
O tak, jesteśmy coraz bliżej.
Harry, nareszcie!
Odsuń się, Glizdogonie, bo chciałbym grzecznie przywitać się z chłopcem.
Nic ci nie jest, Harry?
Dopiero wróciłem.
Ja.
Harry, powiedziałeś, że już dawno wiesz, o co chodzi z tym jajem.
- Zostały ci tylko dwa dni. - Serio? Nie miałem pojęcia.
Wiktor już to pewnie rozgryzł.
Nie rozmawiamy o turnieju.
Właściwie wcale nie rozmawiamy. Wiktor woli zajęcia fizyczne.
A tak w ogóle, to on nie mówi za wiele.
Głównie patrzy, jak się uczę.
Zaczyna mnie to wkurzać.
Wpadłeś na jakiś pomysł z tym jajem?
Co masz na myśli?
Że teraz sprawdzane są wasze zdolności,
i to w brutalny sposób.
Boję się o ciebie.
Pokonałeś smoka dzięki odwadze.
Nie jestem pewna, czy tym razem to wystarczy.
- Potter! - Cedrik.
Jak leci?
Jakoś leci.
Nie podziękowałem ci za ostrzeżenie przed smokami.
Nie ma sprawy. Na pewno zrobiłbyś to samo.
No właśnie.
Znasz łazienkę prefektów na piątym piętrze?
To dobre miejsce na kąpiel.
Weź jajo
i zastanów się nad nim w wodzie.
Chyba upadłem na głowę.
Na pewno upadłem na głowę.
Na twoim miejscu włożyłabym je do wody.
Marta!
Cześć, Harry.
Dawno cię nie widziałam.
Kiedyś zabłądziłam do jednej z męskich łazienek
i założę się, że widziałam trochę eliksiru wielosokowego.
Znowu bawisz się w niegrzecznego chłopca, Harry?
Eliksir wielosokowy?
Skończyłem z tym. Marta, myślisz, że coś się stanie, jak zanurzę je w wodzie?
On tak zrobił.
Ten drugi chłopak.
Ten przystojniak.
Cedrik.
No dalej. Otwórz je.
Szukaj nas tam tylko Gdzie słyszysz nasz głos
Nad wodą nie śpiewamy Taki już nasz los
Aby zgubę odzyskać Masz tylko godzinę
Której nie przedłużymy Choćby o krztynę
Marta...
Czy w naszym jeziorze żyją jakieś trytony?
Bardzo dobrze.
Cedrik doszedł do tego później niż ty.
Prawie wszystkie bąbelki zniknęły.
Harry, jeszcze raz.
"Szukaj nas tam tylko, gdzie słyszysz nasz głos".
Chodzi o jezioro. To jasne.
"Aby zgubę odzyskać, masz tylko godzinę".
To też jasne. Chociaż potencjalnie problematyczne.
"Potencjalnie problematyczne"?
Kiedy ostatnio siedziałaś przez godzinę z głową pod wodą?
Posłuchaj, to się da zrobić. We troje na pewno coś wymyślimy.
Przepraszam, że przerywam tę burzę mózgów,
ale profesor McGonagall chce widzieć Weasleya i Granger.
Ale za parę godzin zacznie się drugie zadanie...
Właśnie. Zapewne Potter jest już dobrze przygotowany
i należy mu się odpoczynek.
Proszę. Szybciej!
Longbottom!
Pomóż Potterowi poukładać książki.
Wiesz co? Jak cię interesują rośliny,
mógłbyś przeczytać Przewodnik zielarski Gowshawk.
Wiesz, że jest czarownik, gdzieś w Nepalu, który hoduje lewitujące drzewa?
Neville, nie gniewaj się, ale mnie nie interesują
rośliny.
Gdyby istniała...
tybetańska rzepa, która by mi pomogła przez godzinę oddychać pod wodą,
to może mogłoby mnie to...
Takiej rzepy nie ma. Ale tak działa skrzeloziele.
- Zakłady! - Dalej, stawiajcie!
Dalej, koledzy. Śmiało.
- Trzech gości. - I panna.
- Wskoczą do wody. - Ale czy wypłyną?
Ale jesteście wredni.
- Zakłady! - Można nieźle zarobić.
- Jesteś pewien? - Jasne.
- Przez godzinę? - Mniej więcej.
Mniej czy więcej?
Zielarze spierają się
o skutki użycia słodkiej lub słonej wody...
Teraz mi to mówisz? Chyba żartujesz.
Ja tylko chciałem pomóc.
Zrobiłeś więcej niż Ron i Hermiona.
Gdzie oni właściwie są?
- Jesteś trochę spięty. - Naprawdę?
Nadszedł czas drugiego zadania.
Ostatniej nocy nasi zawodnicy zostali czegoś pozbawieni.
Swego rodzaju skarbu.
Teraz cztery skarby naszych zawodników
spoczywają na dnie jeziora.
Aby wygrać,
każdy ze śmiałków musi odnaleźć skarb i powrócić z nim na powierzchnię.
Włóż to do ust.
Będą mieli na to godzinę.
Później każdy będzie mógł liczyć tylko na siebie. Żadna magia nie pomoże.
Zaczynacie na wystrzał armatni.
- Co się z nim dzieje? - Nie wiem. Nie widzę go.
Boże, zabiłem Harry'ego Pottera!
Zawodniczka Beauxbatons, panna Delacour,
musiała zrezygnować.
Tym samym nie zaliczyła drugiego zadania.
To też moja przyjaciółka.
Tylko jedno!
Zejdźmy niżej.
Ascendio!
W porządku.
Chodź tu, Barty!
- Dajcie drugi ręcznik! - Wszystkich sędziów proszę tu do mnie!
Ty ją uratowałeś, mimo że wcale nie musiałeś.
Moją siostrzyczkę.
Dziękuję!
A ty pomogłeś!
Tak, trochę.
Nic ci nie jest? Cały się trzęsiesz.
Cudownie się zachowałeś.
Ale skończyłem ostatni.
Przedostatni. Fleur nie dała sobie rady z druzgotkami.
Uwaga!
Zwyciężył pan Diggory,
który świetnie użył zaklęcia bąblogłowy.
Jednakże wiemy, że pan Potter mógł przypłynąć pierwszy,
gdyby nie jego determinacja, aby uwolnić nie tylko pana Weasleya,
ale także innych. Uznaliśmy, że otrzyma on
drugie miejsce.
Drugie miejsce!
Za niezwykły przykład moralności.
- Przykład moralności? - On i przykład?
Nawet jak przegrywasz, to i tak wygrywasz.
- Moralny, dobra robota. - Moje gratulacje, Potter.
To osiągnięcie.
Dobrze się spisałeś.
Szkoda, że się wcześniej nie poznaliśmy.
Dużo o tobie słyszałem.
To niesamowite, choć tragiczne.
Jak się traci rodzinę...
trudno się pozbierać, prawda?
Jednak czas płynie
i jakoś się żyje.
Na pewno rodzice byliby dziś z ciebie dumni.
Bartemiuszu!
Chyba nie chcesz zaproponować Potterowi pracy w ministerstwie?
W Departamencie Tajemnic czasem się znika!
Stary dureń!
Wiecie, pamiętam, jak pierwszy raz was spotkałem.
Większej bandy cudaków jeszcze w życiu nie widziałem.
Przypominaliście mi mnie samego.
- Cholibka, już cztery lata się znamy. - I dalej jesteśmy cudakami.
Ale w końcu mamy siebie.
No i Harry'ego.
Przyszłego najmłodszego w historii mistrza Turnieju Trójmagicznego!
Hogwart, Hogwart Pieprzo-wieprzy Hogwart
Naucz nas choć trochę czegoś
Panie Crouch?
Knot, tu zginął człowiek. Nie możemy tak tego zostawić.
Spokojnie!
Nie mogę działać pochopnie, bo tylko wywołam niepotrzebną panikę!
Pokaż, co potrafisz!
Nie odwołam turnieju, bo pomyślą, że stchórzyłem!
Dobry przywódca jest odpowiedzialny i robi to, co uważa za słuszne.
- Coś ty powiedział? - Przepraszam, panowie!
Chcę tylko powiedzieć, że nie jesteśmy tutaj sami.
Harry, jak miło cię znowu widzieć.
Nie chciałbym panom przeszkadzać.
W porządku, właśnie skończyliśmy. Za chwileczkę wrócę.
Pan minister wychodzi.
Harry, jeśli masz ochotę, poczęstuj się lukrecjowymi gryzkami.
Ale uprzedzam, są dość ostre.
Pan profesor?
Igorze Karkarow, sprowadzono cię z Azkabanu na twoje żądanie.
Chcesz przedstawić nowe dowody.
Jeśli okażą się naprawdę istotne,
Rada może zarządzić twoje natychmiastowe zwolnienie.
Do tego czasu w opinii ministerstwa pozostajesz oskarżonym śmierciożercą.
Akceptujesz nasze warunki?
- Tak. - Więc co chciałeś powiedzieć?
Znam nazwiska.
Więc był Rosier. Evan Rosier.
- Rosier nie żyje. - Zabrał na tamten świat
- kawał mojej twarzy. - Nie wiedziałem.
- Jeśli to wszystko... - Nie!
Jeszcze Rookwood. On był szpiegiem.
Augustus Rookwood? Z Departamentu Tajemnic?
Ten sam.
Przekazywał informacje Sami-Wiecie-Komu.
Dobrze. Rada się zastanowi.
A tymczasem odeślemy cię do Azkabanu.
Nie! Czekajcie! Byli inni! Chociażby Snape. Severus Snape.
Rada zapewne wie, że złożyłem zeznanie w tej sprawie.
Severus Snape był śmierciożercą, ale jeszcze przed upadkiem Voldemorta.
- Ryzykując życie, przeszedł do nas. - To kłamstwo!
- Taki to śmierciożerca, jak i ja. - Snape jest wierny Czarnemu Panu!
Cisza!
Jeżeli świadek nie posiada żadnych wiarygodnych dowodów,
ogłaszam zamknięcie sesji.
Nie, nie, nie.
Słyszałem jeszcze jedno.
- Co? - Nazwisko.
- Tak? - Wiem na pewno,
że ta osoba brała udział w schwytaniu.
I, poprzez rzucenie zaklęcia Cruciatus,
w torturach aurora Franka Longbottoma i jego żony!
Podaj nazwisko!
Barty Crouch.
Junior.
Trzymajcie łapy przy sobie!
Witaj, ojcze.
Ja już nie mam syna.
Ciekawość to jeszcze nie grzech. Ale musisz być ostrożniejszy.
To myślodsiewnia.
Przydaje się, gdy w głowie zaczyna kłębić się za dużo myśli.
Odsiewasz część i potem zawsze możesz do nich wrócić.
Widzisz, Harry, szukam czegoś takiego,
jakiejś drobnostki,
czegoś, co mogłem przeoczyć,
czegoś, co by wyjaśniło te okropieństwa wokół nas.
Gdy zbliżam się już do rozwiązania, wymyka mi się.
To irytujące.
Syn pana Croucha...
Co się z nim właściwie stało?
Został zesłany do Azkabanu. Barty bardzo to przeżył.
Ale nic nie mógł zrobić. Dowody były jednoznaczne.
- Czemu pytasz? - Chodzi o to...
Miałem o nim sen.
Latem. Pod koniec wakacji.
W tym śnie byłem w jakimś domu.
Voldemort też tam był. Tyle że nie wyglądał normalnie.
Widziałem też Glizdogona i syna pana Croucha.
- Śniło ci się to jeszcze kiedyś? - Tak.
I zawsze tak samo.
Panie profesorze, te sny,
to, co widziałem, czy to się mogło zdarzyć naprawdę?
Myślę, że nie powinieneś więcej rozpamiętywać tych snów.
Uważam, że powinieneś o nich...
jak najszybciej zapomnieć.
To znak, Severusie. Obaj o tym wiemy.
Potter!
Zaczekaj chwilę.
Gratuluję ci pomysłowości podczas drugiego zadania.
Skrzeloziele, nie mylę się?
Tak jest.
Genialnie.
Skrzeloziele to bardzo rzadki gatunek.
Nie znajdzie się go w pierwszym lepszym ogrodzie.
Tego też nie.
Wiesz, co to jest?
Coś z chemii gospodarczej?
Veritaserum.
Trzy krople i nawet Sam-Wiesz-Kto zdradziłby największe tajemnice.
Podanie tego uczniowi jest surowo zabronione. Niemniej...
jeśli jeszcze raz ktoś dobierze się do moich zapasów,
może się tak stać, że kilka kropel tego będzie w twoim soku z dyni.
- Nic stąd nie zabrałem. - I tak ci nie wierzę.
Skrzeloziele to drobiazg, ale skórka boomslanga, muchy siatkoskrzydłe?
Na pewno warzysz z koleżkami eliksir wielosokowy, ale wierz mi,
dowiem się po co.
Sonorus!
Dziś rano profesor Moody ukrył Puchar Turnieju w labiryncie.
Tylko on zna jego położenie. Ponieważ pan Diggory...
i pan Potter...
zajmują pierwsze miejsce,
jako pierwsi wejdą do labiryntu. Potem wejdzie pan Krum...
i panna Delacour.
Ten, kto pierwszy dotknie pucharu, zwycięży!
Nauczyciele będą krążyć wokół labiryntu.
Jeżeli ktoś z zawodników zechce się wycofać,
niech wtedy wystrzeli czerwone iskry ze swojej różdżki.
Zawodnicy! Proszę do mnie. Szybko!
W labiryncie nie będzie smoków ani morskich stworzeń.
Czekają was o wiele trudniejsze wyzwania.
W labiryncie ludzie się zmieniają.
Szukajcie tego pucharu,
ale uważajcie, żeby po drodze nie zgubić siebie.
Zawodnicy, rozejść się!
Synu, uważaj.
Liczę do trzech. Raz...
Fleur?
Periculum!
Padnij!
Expelliarmus!
Przestań! Jego ktoś zaczarował!
- Odczep się! - Zaczarowali go!
Jest.
Reducto!
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Przez chwilę myślałem, że mnie tam zostawisz.
Był taki moment.
Niezła gra, co?
Niezła.
Jazda!
Bierz go. Uratowałeś mnie, bierz go!
Razem. Raz, dwa, trzy!
- W porządku? - Tak. A ty?
Gdzie my jesteśmy?
Już tu kiedyś byłem.
To świstoklik.
- Puchar to świstoklik. - Już tu kiedyś byłem. We śnie.
Cedrik! Łap z powrotem puchar. No już!
O czym ty mówisz?
- Co ci jest? - Łap ten puchar!
- Kim jesteś? Czego chcesz? - Zabij niepotrzebnego.
Avada kedavra!
Zaczynaj! Już!
Kości ojca,
dana nieświadomie.
Ręka twego sługi...
ofiarowana świadomie.
I krew twego wroga...
brutalnie odebrana.
Czarny Pan odrodzi się
na nowo.
Moja różdżka, Glizdogonie.
Daj mi rękę.
Panie.
Dzięki, panie.
Drugą, Glizdogonie.
Witam, przyjaciele.
13 lat minęło, a wy
stoicie tu przede mną, jak gdyby minął tylko jeden dzień.
Jestem jednak, przyznaję,
rozczarowany.
Nikt nie próbował mnie odnaleźć.
Crabbe! Macnair!
Goyle!
I nawet ty...
Lucjuszu.
Gdybyś tylko dał mi jakiś znak...
Były znaki, wiarołomny przyjacielu.
Panie, zapewniam cię, ja nigdy nie wyrzekłem się dawnej drogi życia.
Twarz, którą muszę pokazywać każdego dnia od twego zniknięcia...
to prawdziwa maska.
Ja wróciłem.
Ze strachu, nie z lojalności.
Ale jednak okazałeś się przydatny przez kilka ostatnich miesięcy.
Dziękuję, panie.
Dziękuję.
- Taki przystojny chłopiec. - Nie dotykaj go!
Harry.
Już prawie zapomniałem, że tu jesteś.
Stoisz na prochach mojego ojca.
Przedstawiłbym cię,
ale podobno jesteś tak sławny, jak ja kiedyś.
Chłopiec, który przeżył.
Jakie kłamstwa tworzyły tę twoją legendę?
Chcecie wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się nocą 13 lat temu?
Mam wyjawić, jak to się stało, że straciłem swoją moc?
Przez miłość.
Gdy słodka, kochana Lily Potter oddała swoje życie za jedynego syna,
zapewniła mu wielką moc ochronną.
Nie mogłem go dotknąć.
To bardzo stara magia.
Powinienem to przewidzieć.
Ale teraz to nie ma znaczenia.
Nadeszła ta chwila.
Teraz mogę cię...
dotknąć.
Patrz, kilka kropli twojej krwi wróciło mi moc.
Weź różdżkę, Potter!
No już!
Chyba cię nauczono, jak się pojedynkować?
Najpierw ukłon.
Zachowajmy te wszystkie finezje.
Dumbledore oczekiwałby od ciebie dobrych manier.
Powiedziałem: ukłoń się.
Tak lepiej. A teraz...
Crucio!
Wspaniale, Harry.
Rodzice byliby dumni.
Zwłaszcza twoja brudna mugolska matka.
Expelliar...
Już nie żyjesz, Harry Potterze.
Za chwilę cię zniszczę.
A po tym spektaklu nikt nigdy więcej nie podważy mojej siły.
Kiedy skończy się ta noc,
widzowie będą cię pamiętać tylko ze sceny,
w której błagałeś o śmierć,
a ja okazałem ci litość
i zabiłem cię.
Wstawaj!
Nie odwracaj się do mnie plecami!
Patrz na mnie, gdy będziesz umierał!
Chcę widzieć ostatni błysk światła w twoich oczach!
Jak sobie życzysz.
- Expelliarmus! - Avada kedavra!
Nie ruszać się! Sam go wykończę!
On jest mój!
Harry, gdy zerwie się połączenie, wróć do świstoklika.
Zostaniemy tu, żebyś mógł zyskać na czasie,
ale tylko przez chwilę.
Harry, zabierz ze sobą moje ciało.
Oddaj je mojemu ojcu.
Wystarczy.
Już jesteś gotowy.
Już! Już!
Accio!
Nie!
Nie! Nie! Nie!
Dumbledore, co się stało?
On wrócił!
Voldemort wrócił.
Cedrik prosił, żebym zabrał jego ciało.
Nie chciałem go tam zostawić.
Spokojnie, Harry.
Wróciliście do domu. Obydwaj.
Niech nikt się nie rusza! Właśnie zginął chłopak.
Trzeba zabrać ciało, Dumbledorze. Tu jest za dużo ludzi.
Dajcie przejść.
Dajcie przejść!
Dajcie przejść.
To mój syn!
Moje dziecko!
To mój synek!
Dosyć, Potter.
Nie powinieneś tu być.
Już dobrze. Trzymam cię.
Trzymam cię. Idziemy.
W porządku, Potter?
Boli cię?
Już nie tak bardzo.
Może lepiej rzucę na to okiem.
Puchar był świstoklikiem.
Ktoś go zaczarował.
Jak tam było?
- Jaki on jest? - Kto?
Sam-Wiesz-Kto.
Jak to jest, gdy się przed nim stoi?
Nie wiem.
Czułem, jakby to był sen.
Kolejny koszmar.
Był jeszcze ktoś?
Na cmentarzu? Byli inni?
Skąd pan wie? Ja nic nie mówiłem o cmentarzu, profesorze.
"Smoki są zmyślne, cholibka".
Myślisz, że ten przygłup pokazałby ci je,
gdybym go nie podpuścił?
Myślisz, że Cedrik Diggory kazałby ci otworzyć jajo pod wodą,
gdybym mu o tym wcześniej nie powiedział?
Myślisz, że Longbottom, ta ciemna masa,
poleciłby ci skrzeloziele, gdybym mu nie dał książki
o roślinach wodnych?
Więc to twoja robota. Wrzuciłeś moje nazwisko do Czary Ognia.
Zaczarowałeś Kruma, ale...
Wygrałeś, bo tak chciałem.
To ja ukartowałem, że puchar przeniesie cię na cmentarz.
No i stało się.
Krew, która płynie w tych żyłach, płynie też w Czarnym Panu.
Więc pomyśl, jak mnie wynagrodzi, gdy się dowie,
że raz na zawsze
unicestwiłem wielkiego Harry'ego Pottera.
Expelliarmus!
Severusie!
- Wiesz, kim jestem? - Albus Dumbledore.
- Jesteś Alastor Moody? Mów! - Nie.
Czy on jest w tej sali?
Harry, odsuń się!
- Nic ci nie jest, Alastorze? - Wybacz, Albusie.
To jest Moody, ale kim jest?...
Eliksir wielosokowy.
Teraz wiemy, kto okradał twoje zapasy.
Za chwilę cię uwolnię.
Barty Crouch Junior.
Spójrz tutaj, a potem na to, co on ma.
Harry, ręka.
Wiecie, co to znaczy?
On wrócił.
Lord Voldemort znów tu jest.
Nie mogłem nic zrobić, profesorze.
Wyślijcie sowę do Azkabanu. Zdaje się, że brakuje im więźnia.
- Przyjmą mnie jak bohatera. - Możliwe.
Choć mam co do tego mieszane uczucia.
Dzisiaj ponieśliśmy
wielką, bolesną stratę.
Cedrik Diggory był nie tylko
wyjątkowo pilnym uczniem.
My będziemy go pamiętać,
a to najważniejsze,
jako bardzo oddanego przyjaciela.
Dlatego uważam, że macie prawo wiedzieć, jak zginął.
Słuchajcie.
Cedrika Diggory'ego zamordował
Lord Voldemort.
Ministerstwo Magii nie życzyło sobie, bym wam o tym mówił.
Gdybym na to przystał, obraziłbym jego pamięć.
Ból,
który wszyscy teraz czujemy, przypomina
nam wszystkim,
że chociaż pochodzimy z różnych krajów i mówimy różnymi językami,
nasze serca biją jednym rytmem.
Po tych wszystkich wydarzeniach
więzi przyjaźni zawartych w tym roku będą mocniejsze niż kiedykolwiek.
Pamiętajcie o tym, a okaże się, że Cedrik nie umarł nadaremnie.
Pamiętajcie o tym,
a uczcicie chłopca, który był
mężny, szczery,
odważny i uczciwy do samego końca.
Nigdy nie lubiłem tych zasłon.
Na czwartym roku podpaliłem jedną.
Przypadkiem, rzecz jasna.
Przeze mnie twoje życie było zagrożone. Wybacz mi.
Profesorze,
tam, na cmentarzu, była taka chwila,
gdy różdżka Voldemorta i moja tak jakby się połączyły.
Priori incantatem.
Zobaczyłeś wtedy swoich rodziców.
Pojawili się.
Żadne zaklęcie nie może przywrócić życia zmarłym.
Przed nami mroczne i niespokojne czasy.
Wkrótce trzeba będzie wybrać między tym co dobre, a tym co łatwe.
Ale pamiętaj,
masz tu przyjaciół.
Nie jesteś sam.
Hermiona.
To jest dla ciebie.
Pisz do mnie. Proszę.
Cześć.
Myślicie, że mogłoby tu być kiedyś spokojnie?
Nie.
Też tak myślę. Bo czym jest życie bez smoków?
Wszystko się teraz zmieni, prawda?
Tak.
Będziecie do mnie pisać. Obiecajcie.
Nie będę. Nie masz co się pytać.
- Harry, chociaż ty? - Tak, co tydzień.
HARRY POTTER I CZARA OGNIA