Πρόκειται για μια πολύ παλιά ιστορία...
από τότε που τα μεγάλα μαμούθ περιπλανούνταν στη γη μας.
Είναι η ιστορία των δυο αδελφών μου και η δική μου.
Όταν ήμασταν νέοι, μάς έμαθαν ότι ο κόσμος είναι μαγικός.
Κι η πηγή της μαγείας, τα φώτα που χορεύουν στον ουρανό.
Η ιέρεια του χωριού μάς είπε...
ότι αυτά τα φώτα είναι τα πνεύματα των προγόνων μας...
και ότι έχουν τη δύναμη ν'αλλάξουν τον κόσμο μας.
Τα μικρά πράγματα γίνονται μεγάλα.
Ο χειμώνας γίνεται άνοιξη.
Το ένα πράγμα, πάντα μετατρέπεται σε κάτι άλλο.
Η σπουδαιότερη αλλαγή που είδα, ήταν αυτή, του αδελφού μου.
Ενός αγοριού, που αγωνιζόταν να γίνει άντρας!
-Πέστε κάτω! -Τι;
Πέστε κάτω!
Κίναι.
Ποτέ μην προσπαθήσετε ν'αρμέξετε τάρανδο.
Μη! Μη! Μη!
Θα σταματήσετε οι δυο σας;
Δεν πειράζει. Δε θα μου φέρεται για πολύ έτσι.
Ναι, βέβαια. Η μεγάλη τελετή ενηλικίωσης!
Δεν ξέρω για τα πνεύματα...
αλλά για μάς θα είσαι πάντα ο μικρός μας αδερφός.
-Περίμενε μέχρι να πάρω τοτέμ. -Το μωρό μας.
Σας είπα να σταματήσετε.
Θα πάμε πιο γρήγορα στην τελε- τή, αν τελειώνουμε με τα ψάρια.
Ας είμαστε συμφιλιωμένοι για λίγες ώρες. Εντάξει, Ντενάχι;
-Ό,τι πεις. -Εσύ τι λες...
Τι κάθεστε;
Όταν η γη ήταν νέα, κι ο άνεμος γλυκός...
Κι όταν τα βουνά φιλούσαν τον ουρανό...
Στο άπειρο, με τα πολλά μονοπάτια.
Άνθρωπος και φύση πορεύονταν μαζί.
Στην έρημο κινδύνου και ομορφιάς...
Ζούσαν τρία αδέλφια, που τους ένωνε η αγάπη.
Η καρδιά τους γεμάτη χαρά, ζητούν καθοδήγηση.
Απλώνουν για ν'αγγίξουν τον ουρανό.
Μεγάλα πνεύματα, πάρτε τα χέρια μας κι οδηγήστε μας...
Γεμίστε τις καρδιές και τις ψυχές μας με όσα ξέρετε.
Δείξτε μας, ότι στα μάτια σας, είμαστε όλοι ίδιοι.
Αδέρφια ο ένας με τον άλλον, σ'αυτή τη γη θα παραμείνουμε.
Αληθινά αδέρφια, όλοι ίδιοι.
Δώστε μας σοφία, να την περάσουμε ο ένας στον άλλον.
Και δώστε μας δύναμη να καταλάβουμε...
ότι τα πράγματα που κάνουμε, και οι επιλογές μας...
οδηγούν σε όλα τα σχέδια της ζωής.
Να δούμε και να αναρωτηθούμε, μ'αυτά που μας έχουν δοθεί.
Σε ένα κόσμο, που δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται.
Κάθε γωνιά που στρίβουμε, οδηγεί σε κάποια άλλη.
Ένα ταξίδι τελειώνει, μα ένα άλλο αρχίζει.
Μεγάλα πνεύματα, πάρτε τα χέρια μας κι οδηγήστε μας.
Γεμίστε τις καρδιές και τις ψυχές μας με όσα ξέρετε.
Δείξτε μας, ότι στα μάτια σας, είμαστε όλοι ίδιοι.
Αδέρφια, ο ένας με τον άλλον, σ'αυτή τη γη θα παραμείνουμε.
Αληθινά αδέρφια, όλοι ίδιοι.
-Γύρισε ο Κίναι! -Κίναι!
Χαίρεσαι που θα πάρεις την πνευματική σου πέτρα, σήμερα;
Δεν είναι πέτρα, θα είναι το τοτέμ μου.
Μάλλον θα μου δώσουν μαχαίρι από δόντι τίγρης για ηρωισμό...
ή για δύναμη ή για καλοσύνη. Κάτι που να μου ταιριάζει.
Τι θα έλεγες για ένα μαμούθ για την κεφάλα σου;
-Δέσε καλά το καλάθι. -Μην ανησυχείς.
Καμιά αρκούδα δε θα πλησιάσει τα ψάρια μας.
-Δέστο καλά. -Δέστο καλά!
-Γύρισε η Τανάνα. -Ελάτε!
Έλα Κίναι, πάμε!
Η Τανάνα έχει την πέτρα σου. Έλα!
Μεγάλα πνεύματα, πάρτε τα χέρια μας κι οδηγήστε μας.
Γεμίστε τις καρδιές και τις ψυχές μας με όσα ξέρετε.
Δείξτε μας, ότι στα μάτια σας, είμαστε όλοι ίδιοι.
Αδέρφια ο ένας με τον άλλον, σ'αυτή τη γη θα παραμείνουμε.
Αληθινά αδέρφια, όλοι ίδιοι.
Γιαγιάκα!
Καλώς το! Πόσο μεγάλωσες!
Όταν ο κάθε ένας από εμάς μεγαλώνει...
τα μεγάλα πνεύματα τού φανερώνουν ένα τοτέμ...
που θα τον οδηγεί σε όλη του τη ζωή.
Κάποιοι έχουν το θάρρος, άλλοι την υπομονή...
και μερικοί, την ομορφιά.
-Είσαι νευρικός; -Ανυπόμονος.
Κι έτσι πρέπει να είσαι.
Ήμουν στα βουνά όπου τα φώτα συναντούν τη γη...
και τα πνεύματα μού αποκάλυψαν το τοτέμ σου.
Αν θες να γίνεις άντρας...
οι πράξεις σου πρέπει να συνοδεύονται από ένα πράγμα.
Το τομέμ σου είναι...
η αγάπη!
-Τι; -Ναι, αγάπη.
Ο αρκούδος της αγάπης;
Μια αγάπη που συνδέει όλα τα ζώντα πράγματα.
-Ποιος θέλει ν'αλλάξουμε; -Δε γίνεται αλλαγή.
Κίναι, η αγάπη είναι το πιο πολύτιμο τοτέμ.
Αποκαλύπτεται με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.
Άσε την αγάπη να οδηγήσει τις πράξεις σου...
και μια μέρα θα είσαι άντρας.
Και θα σκαλίσεις το σημάδι σου δίπλα σ'αυτά των προγόνων μας.
Νά'τος! Έλα εδώ, ερωτύλε!
-Άσε με ήσυχο. -Κίναι, στάσου.
-Με συγχωρείς. -Τι;
Το τοτέμ σου είναι πραγματικά σπουδαίο.
-Και σου έφτιαξα κάτι. -Αλήθεια;
Όταν θα τριγυρνάς αγαπώντας τους πάντες, θα μυρίζεις ωραία.
Τι καλά! Αντί να μαλώνετε δίνε- τε ο ένας στον άλλον λουλούδια.
Δεν είναι ωραία; Δέθηκε κιόλας με το τοτέμ του!
Βρωμιάρη, πήγαινε να δεις τα ψάρια.
Αμέσως. Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει...
Κάποια μέρα θα... Είναι τόσο...
Κουτέ, επειδή του δόθηκε το τοτέμ της σοφίας...
δε σημαίνει ότι είναι σοφός. Κοίταξέ τον!
Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει.
Τα πνεύματα δεν έκαναν καλή δουλειά με τα τοτέμ μας.
Το ίδιο ένιωσα όταν πήρα το δικό μου.
"Ο αετός της καθοδήγησης"; Τι σημαίνει αυτό;
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι είναι ο αρχηγός...
που προσέχει εσάς τους δυο.
Θέλω ν'αφήσω το αποτύπωμά μου στον τοίχο.
Να έχεις υπομονή. Αν ζήσεις σύμφωνα με το τοτέμ, θα γίνει.
-Αλήθεια; -Στο εγγυώμαι.
Μα, έλα τώρα. Ο αρκούδος της αγάπης;
Οι αρκούδες δεν αγαπούν.
Δεν σκέφτονται. Δεν αισθάνονται. Είναι...
-Κλέβουν! -Δεν το έδεσες, έτσι;
Έπρεπε να σου δώσουν το τοτέμ του ηλίθιου!
Σταματήστε. Θα φτιάξουμε άλλο καλάθι.
Θα φτιάξουμε; Μου πήρε δυο εβδομάδες να φτιάξω αυτό.
Ας το φτιάξει ο ερωτύλος. Αυτός τα έκανε θάλασσα.
Εντάξει, θα σου βρω το καλάθι.
Κίναι, περίμενε!
Τι;
-Πού πήγε; -Αν είμαστε τυχεροί, μακριά.
Κίναι!
Σίτκα, μη! Πρέπει να φύγεις!
Η αρκούδα, πίσω σου!
Αρκούδα, εδώ! Από 'δω.
-Ντενάχι. Κρατήσου! -Τράβα.
Σίτκα!
Έλα!
Σίτκα, πού είσαι;
Κίναι!
Όχι!
Σίτκα!
Ντενάχι, να τον βρούμε.
Σίτκα, πού είσαι;
[ Skipped item nr. 145 ]
-Είσαι έτοιμος; -Για ποιο πράγμα;
Να κυνηγήσουμε την αρκούδα.
Ξέρω πως νιώθεις, αλλά είναι λάθος να την σκοτώσουμε.
Ο αδελφός μας είναι νεκρός και φταίει αυτό το τέρας.
Δεν κατηγορώ την αρκούδα.
Κατάλαβα.
Δε θα γίνεις άντρας, σκοτώνοντάς την.
Προσπαθείς να κάνεις το σοφό;
Ακολουθώ το τοτέμ μου. Γιατί δεν κάνεις το ίδιο;
Πιστεύεις ότι η αγάπη έχει σχέση με το να γίνεις άντρας;
Ένας άντρας δε θα καθόταν χωρίς να κάνει τίποτα.
Μην τα βάζεις με τα πνεύματα.
Πνεύματα. Ευχαριστώ για τη σοφία σας.
Πρέπει να τον σταματήσω.
Χάθηκες νωρίς, Σίτκα.
Τα αδέλφια σου χρειάζονται την καθοδήγησή σου.
Κίναι!
Σίτκα!
Όχι!
Δεν κατηγορώ την αρκούδα.
Ένας άντρας δε θα καθόταν χωρίς να κάνει κάτι.
[ Skipped item nr. 167 ]
Κίναι, αποφάσισες να γυρίσεις στους ζωντανούς;
Και τι καρούμπαλο!
Θα πρέπει να είχες άσχημη κουτρουβάλα.
Τανάνα;
Δε θα το πιστέψεις, αλλά ήμουν στο βράχο και ξαφνικά...
Κίναι, χρυσό μου. Δε μιλάω αρκουδίστικα.
Όχι! Όχι!
Εντάξει. Θα ηρεμήσεις;
Κίναι!
Δε θα τα πάμε καλά.
Άκουσέ με! Ο Σίτκα το έκανε αυτό.
Παράξενο. Τα πνεύματα δεν κάνουν τέτοιου είδους αλλαγές.
Μάλλον, ο Σίτκα θα ετοιμάζει κάτι σπουδαίο για σένα.
Θα δεις τα πράγματα με διαφορετική ματιά.
Βλέπεις ασπρόμαυρα, ή έγχρωμα;
Άκουσέ με. Εσύ έμπλεξες τον εαυτό σου.
Αν θέλεις ν'αλλάξεις, μίλα στο πνεύμα του αδελφού σου.
Θα τον βρεις στο βουνό, που τα φώτα αγγίζουν τη γη.
Θα σε βοηθήσει να διορθώσεις τα λάθη που έκανες.
Μα δεν έκανα λάθος. Τανάνα!
Περίμενε! Δεν έκανα λάθος.
Δεν ξέρω, καν, πώς να πάω.
Τι έγινε; Πριν από λίγο ήταν εδώ και τώρα εξαφανίστηκαν.
Είναι περίεργο.
Μου λες ότι, δεν τα έφαγες και δεν ξέρεις πού είναι;
-Μιλήσατε! -Απομακρύνσου, αργά.
-Πώς το κάνετε αυτό; -Το ήξερα ότι τα είχες!
Κοντεύουμε;
Μη με κάνετε να σάς κάνω γύρους.
Περιμένετε! Γυρίστε πίσω! Θέλω να βρω που είναι τα φώτα...
-Τι είναι αυτά που λέει; -Η χήνα, θα τα'κανε πάνω του!
Κοιτάζει προς τα 'δω. Ας του δίνουμε. Από 'δω.
-Όχι, από'δω. -Ωραία!
-Μην κουνιέσαι και... -Εσείς οι δυο!
-Κάτω το κεφάλι. -Μάλλον μας είδε. Τι κάνουμε;
-Κάνε σαν να μην είμαστε εδώ. -Δεν είμαστε εδώ.
-Τι κάνεις; -Μα, εσύ είπες...
-Μη λες τίποτα. -Εντάξει.
-Είπα "μη μιλάς"! -Συγνώμη.
-Μη μας φας! -Δε θα σου αρέσαμε.
-Φάε τον αχυρόμυαλο από 'δω. -Ωραία! Ανάσα κουκουναριού.
-Αδιάντροπη ουρά! -Καλαμοπόδαρε!
Μυτόγκα!
-Με συγχωρείς. -Το παράκανες, αυτή τη φορά.
Παιδιά!
-Η δική σου είναι μεγαλύτερη. -Δεν τρώω κανένα.
-Πολύ ευγενικό από μέρους σου. -Με λένε Ρατ.
-Από 'δω, ο αδερφός μου, Τουκ. -Τι χαμπάρια, αρκούδε;
Μη με λες έτσι.
Συγνώμη... Κύριε Αρκούδε;
Δεν είμαι αρκούδα. Τις μισώ.
-Τότε, μήπως κάστορας; -Τι μου λες!
Μήπως ξέρετε το μέρος που τα φώτα αγγίζουν τη γη;
Όχι. Λυπάμαι, κάστορα-αρκούδα.
Δεν είμαι κάστορας. Είμαι αρκούδα. Δεν είμαι αρκούδα!
-Είμαι άνθρωπος. -Πώς είπες;
Μεταμορφώθηκα σε αρκούδα. Μαγικά, απ'τον αδερφό μου.
-Τρελός! -Με τις υγείες σου.
-Παλαβός. -Είσαι καλά;
-Ο αρκούδος είναι τρελός. -Δεν είμαι τρελός.
-Σε καταλαβαίνουμε. -Αλήθεια;
Κι εμείς που μας βλέπεις, δεν είμαστε τάρανδοι.
-Δεν είμαστε; -Όχι, είμαστε σκίουροι.
Ναι! Όμορφα.
Αυτός είναι σκίουρος κι εγώ καθαρόαιμος λύκος.
Κοίταξε!
Άφησέ τον.
Γιατί ρωτάω δυο χαζο-τάρανδους;
-Είπαμε, σκίουροι. -Λύκος.
Θα το βρω μόνος μου.
-Δε θα πήγαινα από 'κει. -Γιατί όχι;
Δε θυμάμαι το λόγο.
-Εσύ το ανέφερες. -Προσπαθώ να...
-Το θυμήθηκες; -Όχι, αλλά θα σκάσω.
-Είναι ελεύθερο το πεδίο; -Τι;
-Υπάρχουν κυνηγοί, τριγύρω; -Όχι.
Ωραία!
Τι κάνεις; Δεν είδες την παγίδα, έτσι;
Την είδα από πολύ μακριά. Θα πρέπει να ντρέπεσαι.
Μην ανησυχείς. Δε θα το πω σε κανένα.
-Θα σε βοηθήσω να κατέβεις. -Στάσου!
-Μείνε ακίνητος. -Σταμάτα το αυτό!
Θα μπορούσες... Σταμάτα!
Δε γίνεται τίποτα.
Ο μόνος τρόπος να κατέβεις είναι να μασήσεις το σκοινί.
Δε θέλω τη βοήθεια μιας χαζο- αρκούδας. Δώσε μου το κλαδί.
-Εντάξει. Ορίστε. -Όχι. Θα το κάνω μόνος μου.
Άφησέ το εκεί που το βρήκες. Αριστερά απ'τον βράχο.
-Εδώ; -Ναι!
Το δέντρο είναι πολύ γερό!
Όταν ήμουν μικρός, ανέβαινα στα δέντρα. Σε όλα τα δέντρα.
Σκαρφάλωσα πεύκα, βελανιδιές, κέδρους, σημύδες, ιτιές...
Τα μάτια μου έτρεχαν και η γλώσσα μου είχε πρηστεί...
κι από τότε πρόσεχα που έβαζα τη γλώσσα μου.
Είδες; Όλα είναι θέμα μυαλού.
Πλάκα είχε! Κάντο πάλι.
-Δεν έχεις κάπου αλλού να πας; -Ναι, στο ρυάκι του σολομού.
Τι θα έλεγες, αν εγώ σε κατέβαζα και πηγαίναμε μαζί;
Εντάξει. Καλά.
Εάν με κατεβάσεις κάτω, ως δια μαγείας, θα έρθω στο...
-Ρυάκι του σολομού. -Ναι, σ'αυτό. Αν δε μπορέσεις...
θα φύγεις και δε θα επιστρέψεις ποτέ!
-Το ορκίζεσαι; -Ναι.
-Παίρνεις, ροζ όρκο; -Ναι, αυτόν.
Η παγίδα είναι ανθρώπινη κι εσύ ένα χαζό αρκουδάκι.
Οπότε, δεν υπάρχει περίπτωση...
Λέω να ταξιδεύουμε το πρωί και να κοιμόμαστε το βράδυ.
Πέφτω για ύπνο, μια ώρα μετά τη δύση του ήλιου.
Τρέξε!
Καλά ξεκουμπίδια!
Ντενάχι. Ντενάχι, με βρήκες!
Δε θα πιστέψεις τον εφιάλτη που πέρασα.
Εγώ είμαι, ο Κίναι.
Έφυγε; Νομίζω ότι πήγαινε...
Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ ν'ανασάνω!
-Γιατί με κυνηγάει; -Γιατί αυτό συνηθίζεται.
Μα, δεν ήταν έτσι αυτός.
Για καλή του τύχη, δε μας βρήκε.
Γιατί, όταν μπλέκω σε καυγά, τρελαίνομαι, τα κάνω λίμπα.
Δε θέλω να το παινευτώ, αλλά ξέρω κάτι κινήσεις!
Αλήθεια;
Την πρώτη μου κίνηση, την αποκαλώ, "Ο Κόφτης"!
Κι αυτήν, "Ιπτάμενη Λύσσα του Θανάτου"!
-Γυρίζει πίσω; -Πού είναι;
Το'ξερα.
Την επόμενη φορά που εμείς θα πέσουμε στον κυνηγό...
Δεν υπάρχει "εμείς". Δε θα σε πάω σε κυνήγι του σολομού.
Μα αφού μου ορκίστηκες!
Τα πράγματα αλλάζουν. Τα λέμε.
Περίμενε...
Η αλήθεια είναι ότι με πήραν από τη μητέρα μου.
Και τώρα, μ'αυτόν τον κυνηγό τριγύρω...
Μικρέ, έχω τα δικά μου προβλήματα.
Σε παρακαλώ! Δεν μπορούμε να πάμε μαζί;
Υπάρχουν πολλές αρκούδες και τόνοι ψαριού.
Κάθε βράδυ, βλέπουμε τα φώτα ν'αγγίζουν το βουνό. Πέρσυ...
-Για στάσου! Τι είπες; -Αρκούδες και τόνοι ψάρι.
Ξέρεις το μέρος που τα φώτα αγγίζουν τη γη;
Η κορυφή του βουνού που μαζεύονται οι σολομοί.
-Με δουλεύεις. -Όχι, είναι ένα βήμα από 'δω.
Πάμε, θα σου δείξω. Θα είναι υπέροχα.
Σου υπόσχομαι να σε ελευθερώ- σω από όποια παγίδα πέσεις.
Δεν πρόκειται να πιαστώ σε άλλη...παγίδα.
Έλα. Τι λες;
-Σίγουρα, θα με πας εκεί; -Ναι, κανένα πρόβλημα.
-Αν με καθυστερήσεις... -Αποκλείεται. Στο υπόσχομαι.
Εντάξει. Ξεκινάμε αύριο πρωί-πρωί.
Και κράτα τις αγκαλίτσες για τον εαυτό σου. Έτσι, μικρέ;
Δε με λένε "μικρό". Με λένε Κόντα.
Εσένα πώς σε λένε;
[ Skipped item nr. 319 ]
-Καλημέρα. -Τι γίνεται;
Όμορφα. Έχουμε πολλά να κάνουμε σήμερα. Ν'αρχίσουμε;
-Ναι. Δώσε μου ένα λεπτάκι. -Εντάξει.
-Βοήθησέ με να σπάσω τ'άλατα. -Εντάξει.
-Έτοιμος, τώρα; -Σχεδόν.
Άλλη μια άσκηση.
-Έλα τώρα! -Ωραία. Εντάξει.
Και πάμε!
Εδώ έχει αρκετό.
Μην πλησιάσεις αυτό το κομμάτι. Κάτι πέρασε από'δω.
Αδύνατος. Χοντρός.
-Έχω ένα βουνό ν'ανέβω, μικρέ. -Σου είπα ότι με λένε Κόντα!
Πες το μαζί μου. Κό-ντα.
Είσαι σίγουρος ότι η μαμά σου δε σε παράτησε, Κό-ντα;
-Ρατ; -Φύγε, δεν βλέπεις ότι τρώω;
-Ρατ! -Χάνω την αυτοσυγκέντρωσή μου.
Πρέπει ν'αρχίσουμε να τρέχουμε, τώρα!
Δεν μπορώ. Τώρα χωνεύω. Θα πάθω κράμπα.
-Μας κυνηγάει! -Έλα αδελφούλι!
Κράμπα!
Αν θέλεις να ξέρεις πως με χώρισαν απ'τη μητέρα μου...
θα σου πω, αν και το κρατούσα για το τέλος.
Ήταν ίσως, η πέμπτη ή έκτη πιο κρύα μέρα της ζωής μου.
-Ακούγεται καλή. Να περιμένεις. -Νομίζεις;
Ναι. Για να την πεις στους φίλους σου.
-Έχω μια άλλη ιστορία. -Τι θα έλεγες, να μη μιλάμε;
Εντάξει. Τότε θα τραγουδάω.
-Όχι, όχι, όχι! -Θα πω σε όλους ότι έρχομαι.
Θα σταματήσεις;
Νέοι φίλοι και μέρη θα δω.
-Σταμάτα να τραγουδάς! -Ναι, έρχομαι.
Και δε θέλω να είμαι αλλού πουθενά.
Πες σ'όλους ότι έρχομαι κι αγαπώ κάθε βήμα μου...
Με τον ήλιο να καίει, ναι, έρχομαι.
Και δε σταματώ να χαμογελώ.
Τίποτα καλύτερο, απ'το να βλεπόμαστε και πάλι.
Όποια κι αν είναι η απόσταση.
Κι οι ιστορίες που λέμε θα σε κάνουν να γελάς.
Πόσο μου γλυκαίνει την καρδιά.
Πες τους ότι έρχομαι, νέους φίλους και μέρη να δω.
Και να κοιμάμαι κάτω απ'τα άστρα, τι άλλο να ζητήσω.
Και το φεγγάρι να με προσέχει.
Ούτε το χιόνι, ούτε κι η βροχή, θα μου αλλάξουν γνώμη.
Ο ήλιος θα βγει, περίμενε, θα δεις.
Κι η αίσθηση του ανέμου στο πρόσωπό σου...
θα κάνει την καρδιά σου να φτερουγίσει.
Δε θα'θελα να ήμουν αλλού.
Στ'αλήθεια, έρχομαι.
Έρχομαι, τώρα.
Περίμενε!
-Τι κάνει ο αρκούδος; -Κι ο μικρότερος αρκούδος;
Δεν ήξερα ότι είχες μικρό αδελφό. Είναι νόστιμος.
Η αλήθεια είναι...
Μας ακολουθούσε ένας κυνηγός και λέγαμε να έρθουμε μαζί σας.
-Για λίγο. -Θα έχει πλάκα.
-Κι αν μας έφτανε ο κυνηγός... -Θα τον έτρωγες εσύ.
-Αυτό σκεφτόταν. -Χάσαμε τον κυνηγό στον πάγο.
Και λες ότι δε θ'ακολουθήσει αυτά;
-Δείχνουν ωραία. -Έχω μια ιδέα.
-Αυτό είναι πολύ περίεργο. -Στην άκρη, οδηγώ.
Πότε θα έρθει κι η σειρά μου;
Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται. Βλέπε τι κάνω.
Ας κάτσουμε πίσω.Έτσι είναι σαν να είμαι το θήραμά σου.
Ελάτε.
Έρχομαι.
Όμορφα, ε;
Αν το χιόνι είναι λευκό, είμαστε εντάξει.
Αν είναι κίτρινο ή πράσινο, δεν είναι καθαρό.
Το έμαθα απ'την καλή.
Πέρσυ, στο κυνήγι σολωμού, με προκάλεσε ο φίλος μου, ο Μπάκι.
Αλλά, άκουσα για ένα αρκουδάκι...
που κόλλησε τη γλώσσα του στο παγόβουνο κι έπλεε μακριά.
Για να το σώσουν, του έσκισαν τη γλώσσα...
και μιλάει έτθι, θυνέχεια.
-Σταματάς ποτέ, να μιλάς; -Κοιτάξτε. Το ουράνιο τόξο!
-Βλέπεις τα πνεύματα από 'δω. -Ξέρεις για τα πνεύματα;
Ναι. Η γιαγιά κι ο παππούς μου είναι εκεί.
Η μαμά λέει, ότι τα πνεύματα κάνουν τα μαγικά στον κόσμο.
Όπως τα φύλλα που αλλάζουν χρώμα...
το φεγγάρι που αλλάζει σχήμα...
και οι γυρίνοι που γίνονται βατράχια.
Για μια φορά, θα μπορούσαν ν'αφήσουν τα πράγματα ως έχουν.
-Τι εννοείς; -Ο αδελφός μου είναι πνεύμα.
Αν δεν ήταν αυτός... εγώ δε θα ήμουν εδώ.
Έχεις αδελφό, εκεί πάνω; Τι του συνέβη;
Σκοτώθηκε από μία α... από ένα τέρας.
-Πώς λένε τον αδερφό σου; -Σίτκα.
Αν δεν ήσουν εσύ Σίτκα, δε θα είχα γνωρίσει τον Κίναι.
Πάντα ήθελα έναν αδελφό.
-Να παίξουμε τους κατάσκοπους; -Ναι, εγώ πρώτος.
Βλέπω κάτι πράσινο.
Ένα δέντρο; Η σειρά μου τώρα;
Βλέπω κάτι ψηλό.
-Δέντρο. -Εντάξει.
-Βλέπω κάτι με φλούδα. -Δέντρο;
Βλέπω κάτι... έναν κάθετο κορμό.
Δέντρο.
-Βλέπω κάτι... -Δέντρο.
-Η σειρά μου. -Δέντρο.
-Μα, εγώ... -Όχι, μετράει.
-Μα ούτε που είδα κάτι. -Μετράει!
Εντάξει. Δέντρο.
Ας παίξουμε κάτι άλλο.
Κόντα. Σταμάτα.
-Κόντα, ξύπνα. -Δυο μήνες ακόμη, μαμά.
Πού είμαστε;
Λοιπόν, προς τα πού;
-Νομίζω ότι είναι από'δω. -Νομίζεις, ή ξέρεις;
Από'κει;
Γιατί δε με έκαναν ταχυδρομικό περιστέρι; Πάμε.
Δική σου ιδέα ήταν να πάμε με τα μαμούθ. Ευχαριστώ παιδιά.
Έχω χαθεί χειρότερα στο παρελθόν.
-Πέρσυ που ήμουν με τον Μπάκι... -Αρκετά, με τις ιστορίες σου!
Δε μ'ενδιαφέρει...
πώς εσύ κι ο Μπίνκι, βρήκατε το μεγαλύτερο κουκουνάρι.
Πρώτον, το όνομά του είναι Μπάκι.
Δεύτερον, δεν ήταν κουκουνάρι, αλλά καρπός κουκουναριού.
Ήταν τεράστιος! Μεγαλύτερος απ'το χοντρό σου το κεφάλι!
Ο αρκούδος φύλακάς μας, φεύγει.
Να τον ακολουθήσουμε. Έλα.
-Θα κουνήσεις το πόδι σου; -Δεν μπορώ να κατέβω.
Ούτε εγώ. Παιδιά! Μάλλον θα τους δούμε μετά.
Ωραίο ταξίδι, ε;
Όμορφο. Νομίζω ότι είναι καλή ώρα για να οδηγήσω εγώ.
Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το.
Λυπάμαι που χαθήκαμε, εντάξει; Αν και ήταν λάθος σου.
Λάθος μου; Ως εδώ!
Θυμήσου, ότι αν δεν ήμουν εγώ, θα ήσουν ακόμη δεμένος.
Χίλιες φορές καλύτερα, από σένα και τη φλυαρία σου.
"Χάθηκα". "Δε βρίσκω τη μαμά μου". "Θα πάμε για σολομούς";
-Γιατί δεν ωριμάζεις; -Εντάξει. Θα πάω μόνος μου.
-Εντάξει. Ξεκίνα. -Εντάξει.
-Εντάξει! -Εντάξει!
Κόντα;
Αυτά τα τέρατα είναι πολύ τρομακτικά.
Ιδιαίτερα με τα ραβδιά.
Έλα. Πάμε.
Βλέπεις τίποτα ακόμα, ή σ'εμποδίζει η κεφάλα μου;
Στ'αλήθεια πιστεύεις ότι έχω χοντρό κεφάλι;
Αν σήκωνες λίγο τους ώμους, δε θα φαινόταν τόσο μεγάλο.
Εννοείς, κάπως έτσι; Ή κάπως έτσι;
Αυτό ήταν καλό.
Μπορεί να μας οδηγήσουν.
Αυτό καθάρισε τη μύτη!
Χτύπα με πάλι. Νομίζω πως κοιτάζει. Γεια σου, γλύκα.
-Εμένα σιροπιάζει. Μωρό μου; -Θα δεις κουφιοκέφαλε.
Τα'χεις χάσει; Εμένα κοιτάζει.
Σιγά μην έβλεπε την ασχημόφατσά σου. Έλα.
Με συγχωρείτε, μις. Είναι ώρα να του δίνεις.
Θέλεις να του δίνεις; Δείξε μου.
-Με συγχωρείτε! -Τι θέλεις;
Τι θέλεις;
-Τι είναι αυτό; -Ένα λεπτό, αρκούδε.
-Σκάσε. -Σκάσε.
-Όχι, εσύ να σκάσεις! -Όχι, εσύ να σκάσεις!
-Θα σκάσεις; -Θα σκάσεις;
-Σκάσε πια! -Σκάσε πια!
Νομίζω ότι τα κέρατά τους είναι πολύ σφιχτά.
Για στάσου!
-Το ξέρω αυτό το μέρος. -Αλήθεια;
Ναι. Δεν είμαστε μακριά.
Μόνο που πρέπει να διασχίσουμε αυτό.
Τι;
-Σίγουρα ξέρεις πού πάμε; -Ναι, ακολούθα με.
Κόντα;
Πού είσαι;
-Μην κάνεις τέτοια. -Σε τρόμαξα, έτσι;
Υπάρχει ο τρόμος και υπάρχει και η έκπληξη.
Και ήσουν και τα δυο.
Καλή προσπάθεια. Έχεις σάλια ακριβώς εδώ.
-Κίναι! -Δε μου τη φέρνεις ξανά.
Όχι, πρόσεξε!
Πάμε.
Κίναι, πού είσαι;
Αριστερά!
Όχι, το άλλο αριστερά.
Κίναι.
Όχι!
Τι κάνεις; Πρέπει να φύγουμε από 'δω.
[ Skipped item nr. 501 ]
Γιατί μάς μισούν, Κίναι;
-Γιατί είμαστε αρκούδες. -Και τι μ'αυτό;
Ξέρεις τι είναι. Δολοφόνοι.
Για στάσου. Ποιοι είναι οι δολοφόνοι;
-Οι αρκούδες. -Ποιες αρκούδες;
-Εμείς δεν είμαστε τέτοιες. -Όχι όλες. Εσύ είσαι εντάξει.
Οι πιο πολλές αρκούδες θα έκα- ναν τα πάντα για να επιτεθούν.
Μα, Κίναι, αυτός μας επιτέθηκε.
Είσαι μικρός ακόμη. Θα καταλάβεις, όταν μεγαλώσεις.
Ψάρια!
Τα καταφέραμε! Φτάσαμε. Έλα.
Τι; Κόντα!
Ψάρια!
Τι κάνετε; Φύγετε!
Αναταράζεις το νερό, φίλε.
Προσπάθησε να μη διώξεις τα ψάρια, φίλε.
-Ταγκ! -Κόντα! Έλα εδώ.
-Είδες τη μαμά μου; -Όχι, δεν την έχω δει.
Εγώ κι ο φίλος μου ο Κίναι, την προσπεράσαμε.
Αυτός είναι μαζί σου;
Γεια.
Δε σ'έχω ξαναδεί εδώ. Από πού είσαι;
Εγώ...εννοώ...
Βλέπεις το βουνό; Ακριβώς όπως σου υποσχέθηκα.
Τα φώτα αγγίζουν την κορφή κάθε βράδυ.
Θα είναι δυσκολότερο να σκαρφα- λώσεις εκεί, απ'ότι στα μαμούθ.
-Μαμούθ; -Αστειεύεσαι;
-Περίεργο. -Ναι, κάνει πολλά απ'αυτά.
Όπως ο τρόπος που πίνει νερό με ένα φύλλο.
Ποτέ δεν ακονίζει τα νύχια του. Δεν έχει πέσει σε λήθαργο ποτέ.
Κόντα, να σου μιλήσω ένα λεπτό;
Μας συγχωρείτε.
Είναι λίγο νευρικός, έτσι;
Λοιπόν, Κόντα εγώ...
-Πρέπει να φύγω. -Όταν γυρίσεις, θα πάμε...
-Δε θα γυρίσω. -Τι; Γιατί όχι;
Είναι δύσκολο να εξηγήσω...
-Φεύγεις; -Όχι. Δηλαδή, εννοώ, ναι.
Είναι επειδή...
-Δεν ανήκω εδώ. -Δεν ανήκεις;
Όλες οι αρκούδες ανήκουν εδώ. Έλα φίλε.
Ας γλεντήσουμε.
Όλοι είναι καλοδεχούμενοι. Έτσι ζούμε.
Είμαστε εδώ, ο ένας για τον άλλον. Χαιρόμαστε να δίνουμε.
Ό,τι έχουμε το μοιραζόμαστε και όλοι μας νοιαζόμαστε.
Γι'αυτό λοιπόν, καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας.
Καλώς ήλθατε στην αδελφότητά μας.
Χαιρόμαστε να δίνουμε και να παίρνουμε απ'τους φίλους.
Θα κάναμε τα πάντα.
Καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας, στην ώρα της χαράς μας.
Είναι η γιορτή μας. Είμαστε εδώ για να τη μοιραστούμε.
Αυτό που μας συνδέει, δεν μπορεί να εξηγηθεί.
Γιορτάζουμε τη ζωή και τους φίλους μας.
Εγώ θα είμαι κοντά σου κι εσύ θα είσαι για μένα.
Γι'αυτό λοιπόν, καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας.
Καλώς ήλθατε στην αδελφότητά μας.
Αυτή είναι η γιορτή μας και τη μοιράζεστε μαζί μας.
Να θυμάσαι την αγάπη που χά- θηκε κάποιου κοντινού σου.
Να βρίσκεις την αγάπη και να σχεδιάζεις το μέλλον.
Να λες ιστορίες και να γελάς με τους φίλους.
Πολύτιμες στιγμές, που δε θα ξεχάσεις ποτέ.
Θα πρέπει να'ναι το πιο όμορφο και το πιο ήρεμο μέρος απ'όλα.
Δε μοιάζει με κανένα άλλο.
Όταν σκέφτομαι πόσο μακριά έφτασα, δεν το πιστεύω...
αλλά το βλέπω.
Και βλέπω μια οικογένεια και το πως ήμασταν παλιά.
Γι'αυτό ελάτε. Καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας.
Καλώς ήλθατε στην αδελφότητά μας.
Χαιρόμαστε να δίνουμε στους φίλους που κάνουμε.
Θα κάναμε τα πάντα.
Καλώς ήλθατε στην οικογένειά μας, στην ώρα της χαράς μας.
Είναι η γιορτή μας. Είμαστε εδώ για να τη μοιραστούμε.
Να μοιραστούμε τα πάντα.
Εντάξει. Ηρεμήστε, τώρα.
Μην πετάτε τα κόκκαλα απ'τα ψάρια. Μπορεί να πνιγεί κανείς.
Λοιπόν, θ'αρχίσω πρώτος.
Για να δούμε. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μού συνέβη φέτος.
Ξέρω! Ακούστε!
Ήταν όταν έκοψα το δέντρο που έκοβε τη θέα στο σπίτι μου.
Και τώρα μένει μαζί μου, μια οικογένεια τρωκτικών.
Για να δω πόδια στον αέρα! Ποιος θα είναι ο επόμενος;
Ταγκ, εγώ έχω μία.
Πρόσεξε. Στην έφερα!
Φέτος, έχασα τον αγαπημένο μου άντρα, τον Έντγκαρ.
Σταμάτα να λες σ'όλους ότι πέθανα.
Ακόμα ακούω τη φωνή του.
Εγώ θα είμαι ο επόμενος.
Ό,τι πεις!
Αυτό ήταν. Το'πιασα. Το'πιασα!
-Φέτος γνώρισα την πιο όμορφη... -Όχι, εσύ είσαι όμορφος.
-Εσύ είσαι ομορφότερη. -Βρείτε μια σπηλιά.
Αχ και να ζούσε ο Έντγκαρ!
Σ'το είπα, γυναίκα, είμαι'δω.
-Σ'αγαπώ, βατραχούλα μου. -Αυτό πρέπει να είναι.
-Ορίστε, Κόντα. -Εσύ πρέπει να την πεις, Κίναι.
-Τι; -Ακριβώς. Το'πιασες. Εσύ λες.
Δεν το'παιζες όταν ήσουν μικρός;
Έλα, Κίνο!
Εντάξει, εντάξει.
Θέλετε να μάθετε τι έκανα φέτος;
Έκανα το μακρύτερο, σκληρότε- ρο κι εξαντλητικότερο ταξίδι.
Με τον μεγαλύτερο μπελά που συνάντησα ποτέ.
Τι περιμένεις, από έναν μικρό αδελφό;
Η σειρά σου, φιλαράκο.
-Σ'ακούμε, Κόντα. -Εντάξει. Αρχίζω.
Είδα τη μαμά μου, να παλεύει μέχρι θανάτου μ'ένα τέρας.
-Ο επόμενος; -Πώς;
Ένα λεπτό. Όλοι θέλουμε ν'ακούσουμε τη συνέχεια, Κόντα.
Το περίμενα ότι θα το λέγατε. Για να δούμε.
Ήταν, ίσως η πέμπτη ή έκτη πιο κρύα μέρα της ζωής μου.
Εγώ κι η μαμά τρώγαμε ψάρι και περνούσαμε ωραία.
Ξαφνικά, με σπρώχνει στους θάμνους και λέει να σωπάσω.
Μου λέει "Μυρίζω κάτι", οπότε αρχίζω να μυρίζω.
Κάτι βγαίνει μέσα από το δάσος και μας πλησιάζει.
Και τότε, μέσα από τα δέντρα, ξεπηδάει ένας κυνηγός.
Τώρα, η μαμά, δεν έχει πουθενά να κρυφτεί.
Το τέρας την στριμώχνει σ'ένα τεράστιο παγόβουνο.
Το τέρας επιτίθεται, αλλά η μαμά είναι γρήγορη.
Και πριν κάνει κάτι, σηκώνεται και του φωνάζει να φύγει.
-Κίναι. -Η μαμά, μυρίζεται κι άλλους.
Σίτκα, μη! Πίσω σου, η αρκούδα!
Τρέχει να τους σταματήσει, πριν έρθουν σε μένα.
Την περιτριγυρίζουν χώνοντας τα ραβδιά τους.
Όλο το κομμάτι σπάει και πέφτει στο νερό.
Πάγος παντού! Δεν μπορεί να κρατήσει άλλο την αναπνοή της.
Και βγαίνει απ'το νερό. Ποτέ δε φοβήθηκα τόσο πολύ.
-Δε θα κυνηγήσεις την αρκούδα. -Δε θα το ήθελε ο Σίτκα.
Ο Σίτκα δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτού του τέρατος.
Έπεσε απ'το παγόβουνο; Ποτέ δεν είδα κάτι παρόμοιο.
Το φαντάζεσαι;
Κίναι, τι τρέχει;
Και τι έγινε μετά; Ήταν καλά;
Τι συμβαίνει, Κίναι;
-Πού πας; -Βγήκε απ'το νερό κι ήταν καλά.
Αλλά, εκεί χωρίσαμε. Αμέσως μετά, γνώρισα τον Κίναι.
Σε τρόμαξα, πάλι, έτσι;
Πού ήσουν; Φαίνεσαι χάλια.
Η μαμά μου λέει, όταν τρως πολύ ψάρι, να ξαπλώνεις.
Πρέπει να σου πω κάτι.
Η ιστορία που είπες χθες βράδυ; Έχω να σου πω και'γω μία.
Αλήθεια; Για τι πρόκειται;
Είναι για έναν άνθρωπο και για μία αρκούδα, κατά έναν τρόπο.
Αλλά, κυρίως, για ένα τέρας.
Ένα τέρας που έκανε κακό.
Όπου κι αν γυρίζω, κάποιος πληγώνεται.
Αλλά δεν μπορώ ν'αλλάξω αυτά που έκανα.
Θα κάνω ό,τι μπορώ, θα δώσω ό,τι έχω.
Αλλά, αυτό που ψάχνω, είναι κρυμμένο.
Έκανα κάτι κακό.
Αδελφέ μου, αρκούδε, σε απογοήτευσα.
Δε μου αρέσει αυτή η ιστορία.
Μ'εμπιστεύτηκες, με πίστεψες και σ'απογοήτευσα.
Η μητέρα σου δε θα έρθει.
Σου έκρυψα πολλά, αλλά δεν μπορώ να κρύψω την ντροπή.
Και προσεύχομαι, να εξαφανιστεί ο πόνος σου.
Δεν υπάρχει διέξοδος, από αυτή τη σκοτεινιά.
Κανένα μέλλον.
Ξέρω, δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος...
αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Δεν μπορώ ν'αντικρίσω άλλη μια μέρα.
Μακάρι να μπορούσα...
Αν υπήρχε κάποιος τρόπος...
Θα έδινα τα πάντα...
Αν μπορούσα.
Λυπάμαι, Κόντα. Λυπάμαι τόσο πολύ.
Με συγχωρείς, Κίναι. Δεν ξέρω πια τι κάνω.
Χρειάζομαι βοήθεια.
Σίτκα.
[ Skipped item nr. 670 ]
Συγνώμη! Αν οδηγούσα εγώ, θα το είχαμε αποφύγει αυτό.
Ποτέ δε μ'αφήνεις να κάνω κάτι.
Κόφτο! Σου είπα συγνώμη.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι εξάντλησες ένα μαμούθ.
Το βουνό εμφανίστηκε απ'το πουθενά.
-Δε δέχομαι τη συγνώμη σου. -Δεν το έβλεπα.
Κοίτα. Ο μικρός αρκούδος.
-Κάτι τον βασανίζει. -Ναι, τι συμβαίνει μικρέ;
Τίποτα. Είμαι καλά.
Ωραία. Πού είχαμε μείνει;
Είσαι εγωίσταρος κι απρόσεκτος βλάκας και δε θ'αλλάξεις ποτέ.
Σε βαρέθηκα. Από'δω και πέρα, αυτός είναι ο αδελφός μου.
Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Λυπάμαι, αλλά σε αντικατέστησα με τον αγαπημένο μου αδελφό...
ποιο είναι το όνομά σου;
Δε θέλω άλλα αδέλφια.
-Τα βλέπεις; Σε βαρέθηκε, ήδη. -Υπόσχομαι ν'αλλάξω.
Αποκλείεται. Ο αδελφός δε σημαίνει τίποτα για σένα.
-Και βέβαια, σημαίνει. -Σαν τι;
Τότε που οι οπλές σου πάγωσαν στη λίμνη;
-Με ποιον πέρασες το χειμώνα; -Με σένα.
Ποιος σου έδειξε το καλό χόρτο για βοσκή; Το πιο τρυφερό;
Γιατί λες, το έκανα αυτό;
Γιατί... Γιατί αγαπώ εσένα.
Δε σε άκουσα καλά!
-Είπα, σ'αγαπώ. -Κι εγώ, αγαπώ εσένα.
-Μπορώ ν'αλλάξω. -Φύγε.
Έλα τώρα. Μπορώ ν'αλλάξω.
-Φύγε, μη μ'ακουμπάς. -Μπορώ ν'αλλάξω!
Μη! Όχι εκεί! Είναι ευαίσθητο σημείο.
Θα σε δούμε αργότερα, μικρέ αρκούδε.
Καλή σου μέρα. Ξέρεις τι σηκώνει η περίσταση;
Μία στοίβα νόστιμου κριθαριού και χόρτου σε κουκουνάρια.
Μ'αρέσει.
Σίτκα. Σίτκα, είσαι εκεί;
Σε παρακαλώ, Σίτκα. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.
Σίτκα.
Ντενάχι!
Γρήγορα Σίτκα, άλλαξέ με.
Πού είσαι Σίτκα;
Ντενάχι, σε παρακαλώ.
Κόντα.
Όχι!
Άφησέ τον ήσυχο.
Κίναι!
Σίτκα;
Μη φοβάσαι, Κόντα. Εγώ είμαι.
Με χρειάζεται.
Ξέρεις, έδειχνε καλύτερος ως αρκούδα.
-Αλλά...Ντενάχι. -Δεν πειράζει, Κίναι.
Ό,τι κι αν επιλέξεις, θα είσαι πάντα ο μικρός μου αδελφός.
Είπα μικρός;
Κίναι!
Ο αδελφός μου, ο Κίναι, πήγε να ζήσει με τον Κόντα.
Μου δίδαξε ότι η αγάπη έχει μεγάλη δύναμη.
Και δίδαξα τη σοφία αυτής της ιστορίας, στο λαό μας.
Την ιστορία ενός αγοριού που έγινε άντρας...
με το να γίνει αρκούδος.
Μεγάλα πνεύματα, πάρτε τα χέρια μας κι οδηγήστε μας.
Γεμίστε τις καρδιές και τις ψυχές μας με όσα ξέρετε.
Δείξτε μας ότι στα μάτια σας, είμαστε όλοι ίδιοι.
Αδέλφια ο ένας με τον άλλον, σ'αυτή τη γη θα παραμείνουμε.
Αληθινά αδέλφια, όλοι ίδιοι.
Τι κάνεις εκεί, μικρέ αρκούδε;
Εξασκώ τις κινήσεις μου.
-Θέλεις να δεις; -Γιατί όχι; Πλάκα θα'χει.
Άκουσέ με. Ήμουν άνθρωπος και έγινα αρκούδα.
Όχι, κάστορας. Άνθρωπος, αρκούδα. Αυτό είναι.
Και πριν από αυτό, ήσουν κατσίκα, ε;
-Βουβάλι, μήπως; -Μπα, κουνέλι.
Κοίτα τ'αυτιά του. Προσοχή, έρχεται το κουνέλι.
Αποκλείεται.
Προσέξτε με όλοι. Πάρτε βαθιά ανάσα.
Και εκπνέοντας, γυρίστε στη στάση "χαιρετισμός στον ήλιο".
Όχι, εσύ σκάσε!
-Πώς πας εκεί, Κόντα; -Αρκετά καλά.
Απόδοση διαλόγων ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΕΤΖΗΤΑΚΟΥ
Κανένα ψάρι δεν κακοποιήθηκε στη διάρκεια των γυρισμάτων.
Μη! Θα με φάει!
Κόφτε το. Κόφτε το.
Βοήθεια! Κάποιος να με βοηθήσει!